Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 772/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a, art. 182 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 ust. 1 i ust. 3, art. 15 ust. 2, ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 831
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K., N. B. i D. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 350/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. K., N. B. i D. K. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla lokalizacji elektrowni wiatrowych w części obrębu geodezyjnego R., B., B. i B. w gminie S. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

J. K., N. B. i D. K. (dalej jako skarżący) 6 kwietnia 2020 r. wnieśli, za pośrednictwem Rady Gminy S., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla lokalizacji elektrowni wiatrowych w części obrębu R., B., B. i B. w gminie S..

Skarżący zakwestionowali stanowisko zajęte przez Radę Gminy S. w odpowiedzi na ich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazali, że na obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowych nie jest możliwe prowadzenie jakichkolwiek inwestycji (mieszkaniowych, usługowych) z uwagi na występujący w planie warunek zachowania odległości zabudowy od elektrowni wiatrowych równej dziesięciokrotności wysokości istniejących i planowanych elektrowni wiatrowych. Wskazali, że organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane są uwzględnić te odległości, co w sposób jednoznaczny prowadzi do ograniczenia prawa własności skarżących, tj. właścicieli nieruchomości, których zamierzenia inwestycyjne stoją w sprzeczności z planowanymi w sąsiedztwie elektrowniami wiatrowymi. W ich ocenie aspekty te zostały przez Radę Gminy pominięte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 6 marca 2020 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o jej odrzucenie, ponieważ skarżący nie wykazali, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny, stosownie do treści art. 58 § pkt 5a P.p.s.a., ewentualnie o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. W ocenie organu gminy, podjęcie zaskarżonej uchwały nie zmieniło sytuacji prawnej skarżących i nie narusza ich interesu prawnego.

Mając na uwadze wynikający z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymóg wykazania naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego skarżących, organ wskazał, że uchwała ta jest zgodna z prawem i nie narusza interesu prawnego skarżących. W skardze nie wskazali jakie konkretne zapisy uchwały kwestionują. Organ zauważył, że skarżący nie wzięli pod uwagę, że wymóg zachowania określonej odległości projektowanej zabudowy mieszkaniowej czy usługowej od elektrowni wiatrowych, o których mowa w kwestionowanej uchwale, wynika z wymagań ustawowych. W dniu 16 lipca 2016 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która wprowadziła minimalne odległości pomiędzy istniejącymi i projektowanymi elektrowniami wiatrowymi oraz budynkami mieszkalnymi i o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Odległość ta, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, równa jest dziesięciokrotności wysokości istniejących i planowanych elektrowni wiatrowych. Kwestionowany plan miejscowy zakłada realizację elektrowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 180 m (liczonej od poziomu terenu do najwyższego punktu na łopacie wirnika w pozycji pionowej), zatem strefa oddziaływania wokół planowanych elektrowni wiatrowych wynosi 1 800 m.

Dalej podniesiono, że w odpowiedzi na wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia prawa wyjaśniono, że ograniczenie to jest jedynie teoretyczne, ponieważ planowane elektrownie wiatrowe nie uzyskały dotąd ostatecznego pozwolenia na budowę i nie ma szans na uzyskanie takiego pozwolenia, w związku z treścią art. 6 pkt 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Ponadto, odległość stanowiąca dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowej nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszkalnej (art. 4 ust. 3 omawianej ustawy), co oznacza, że znakomita większość hipotetycznych inwestycji skarżących nie jest skrępowana wymogiem zachowania określonej ustawowo odległości pomiędzy budynkiem a elektrownią wiatrową.

W odpowiedzi na zarządzenie Sądu zobowiązujące skarżących do wykazania naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną uchwałą wyjaśnili oni, że ich interes prawny wynika z art. 113 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 1 ust. 1a i art. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, w zw. z art. 140 i art. 143 Kodeksu cywilnego oraz art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 § 2 ustawy Prawo budowlane.

Skarżący są właścicielami nieruchomości zabudowanych zabudową jednorodzinną przeznaczoną na cele mieszkaniowe, stanowiących działkę nr [...] w obrębie B. w przypadku J. K., nr [...] w obrębie S. [...] w przypadku N. B. i nr [...] w obrębie B. w przypadku D. K.. Nieruchomości te znajdują się w bliskim sąsiedztwie inwestycji obejmującej elektrownie wiatrowe w części obrębu geodezyjnego R., B., B. i Bolszewo w gminie S., w odległości mniejszej niż minimalna odległość określona art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Tak bliska odległość nieruchomości skarżących od terenów objętych zaskarżoną uchwałą kreować będzie sytuację, w której na nieruchomości skarżących oddziaływać będą immisje generowane przez planowane elektrownie wiatrowe, przede wszystkim hałas przekraczający dopuszczalne natężenie przewidziane dla zabudowy mieszkaniowej rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, tj. natężenie w wymiarze 40 dB, a oddziaływanie takie dopuszczają zapisy planu przewidujące wykraczanie oddziaływania elektrowni wiatrowych, w tym izofony o parametrach 40 dB, poza granice objęte planem.

Ponadto skarżący, których nieruchomości znajdują się w odległości mniejszej niż przewidziana art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych od planowanych zgodnie z zapisami planu elektrowni wiatrowych, znacząco zostaną ograniczeni w dalszej rozbudowie swoich nieruchomości. Zaskarżona uchwała naraża więc skarżących na hałas przekraczający dopuszczalne normy i znacząco ogranicza im możliwości niezakłóconej zabudowy nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem w granicach kształtujących podmiotowe prawo własności, w związku z bliską odległością planowanych elektrowni wiatrowych. Uzasadnia to uznanie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, co umożliwia jej zaskarżenie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Zaskarżona uchwała narusza także art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 1 i ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z których wynika bezwzględny charakter zapisów zawartych w studium dla planu miejscowego, w tym wiążący charakter zapisów dotyczących lokalizacji i rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Naruszenia te w niniejszej sprawie obejmują;

a) wyznaczenie stref na nowych terenach nie wskazanych uprzednio w studium,

b) wykraczanie izofony o parametrach 40 dB niezależnie od rodzaju elektrowni poza granice lokalizacji przewidziane w studium, także poza granice planu, a w konsekwencji objęcie istniejącej zabudowy jednorodzinnej strefą oddziaływania akustycznego powyżej 40 dB.

Zapisy zaskarżonej uchwały naruszają art. 113 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz regulacje rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku poprzez wykraczanie izofony o parametrach 40 dB niezależnie od rodzaju elektrowni poza granice przewidziane w studium, a także poza granice planu, co świadczy o bezpośrednim naruszeniu interesu prawnego skarżących kwestionowaną uchwałą.

W ocenie skarżących, obowiązująca regulacja art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie znosi legitymacji skarżących do wniesienia skargi do Sądu. Przepisy te są podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej oraz zgody na realizację rzeczonej inwestycji jedynie w przypadku niezgodnego z art. 4 ustawy parametru odległości, nie ingerując w sytuację niezgodności zapisów planu miejscowego ze studium oraz przepisami ustaw szczególnych. Regulacje te nie znoszą automatycznie zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego niezgodnych z zapisami studium w zakresie lokalizacji, rozmieszczenia oraz stref ochronnych, regulacjami określającymi dopuszczalne natężenie hałasu dla zabudowy mieszkaniowej. Nie znoszą zagrożeń jakie mogą zaistnieć dla skarżących w zakresie niemożności dalszej rozbudowy ich działek.

Zwrócono także uwagę na niezgodność oznaczonego charakteru nieruchomości skarżącego D. K. (dz. [...]) oraz charakteru posadowionych na niej budynków, w tym pominięcie faktu, iż na nieruchomości tej znajduje się budynek mieszkalny w zabudowie jednorodzinnej. Istnieje też rozbieżność dotycząca ilości elektrowni wiatrowych które mają się znajdować w sąsiedztwie nieruchomości skarżących, a których ilość w planie określono na 12 lub 13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 350/20 wydanym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę J. K., N. B. i D. K. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla lokalizacji elektrowni wiatrowych w części obrębu geodezyjnego R., B., B. i B. w gminie S., a ponadto w pkt 2 sentencji zwrócił każdemu ze skarżących J. K., N. B., D. K. kwotę 300 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Mając na uwadze treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 713) określającego dopuszczalność wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, Sąd wskazał, że podstawą legitymacji skargowej jest naruszenie interesu prawnego skarżącego, a nie sam fakt posiadania owego interesu. Dopiero naruszenie interesu lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (oceny legalności planu), przy czym obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego.

Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała narusza (pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Interes prawny skarżącego powinien być konkretny i realny. Stąd też wniesienie skargi na plan nie legitymuje jedynie stan zagrożenia naruszeniem.

Sąd za niesporne uznał, że postanowienia kwestionowanej uchwały, bezpośrednio nie dotyczą nieruchomości co do których skarżący legitymują się tytułem prawnym. Oczywiście nie deprecjonuje to możliwości wykazania przez skarżących legitymacji do skutecznego podnoszenia zarzutów wobec planu. Teoretycznie jak i praktycznie możliwe jest bowiem wykazanie przez właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenami objętymi postanowieniami planu, że skutki wejścia w życie planu miejscowego naruszają ich interes prawny lub uprawnienia. Sąd zaznaczył, że niezależnie od oceny tej kwestii dokonanej przez niego z urzędu, to przede wszystkim na skarżących ciąży obowiązek wykazania na czym naruszenie takie polega, że jest ono konkretne i realne.

Odnosząc się argumentu dotyczącego istnienia po stronie skarżących interesu prawnego i jego naruszenia przepisami uchwały, wobec wykraczania izofony o parametrach 40 dB poza granice lokalizacji przewidzianej w studium oraz poza granice planu, a w konsekwencji objęcie istniejącej zabudowy jednorodzinnej strefą oddziaływania akustycznego powyżej 40 dB, Sąd uznał, że dokonana przez niego analiza treści uchwały zasadności zarzutów tych nie potwierdza.

W ustaleniach dla całego obszaru objętego planem, w § 4 ust. 1 pkt 3 uchwały zapisano, że dopuszczalny zasięg oddziaływania zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu dla form użytkowania, określonych w rozporządzeniu właściwego ministra w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, winien być zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co należy udokumentować przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Następnie, w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów uchwała stanowi, że lokalizacja elektrowni wiatrowych oraz towarzyszącej infrastruktury winna być zgodna z obowiązującymi przepisami odrębnymi, w tym w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu, wibracji i promieniowania, co należy udokumentować na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę w trybie wymaganym właściwymi przepisami związanymi z ochroną środowiska i zdrowia ludzi (§ 5 ust. 2 pkt 5, § 8 ust. 2 pkt 5). Nadto, dla terenu 2.02.EWR ustalono, że izofona określająca oddziaływanie akustyczne elektrowni wiatrowych 45 dB w porze nocnej oraz 55 dB w porze dziennej (zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem określającym dopuszczalne normy hałasu w środowisku) musi zamknąć się w obszarze niniejszej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 8 ust. 2 pkt 10 uchwały).

Sąd zauważył, że o ile zatem skarżący mogą powołać się na posiadanie interesu prawnego wobec możliwości oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych w zakresie ich oddziaływania akustycznego, to z przytoczonych zapisów planu nie wynika, aby został przewidziany na terenach sąsiadujących z obszarem planu taki poziom natężenia dźwięków (hałasu) wyrażonego w decybelach, który przekraczałby dopuszczalne w tym zakresie normy określone obowiązującymi przepisami prawa. Wprost przeciwnie, oddziaływanie ponadnormatywne musi się zamknąć w obszarze zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzucanej niezgodności zaskarżonej uchwały w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, Sąd zauważył, że podobnie jak w przypadku pozostałych zarzutów skargi, nie zostały one w sposób należyty powiązane z poszczególnymi postanowieniami ww. uchwał, nie wskazano nawet z którą wersją uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zaskarżona uchwała jest niezgodna. Tym niemniej Sąd przeanalizował postanowienia uchwały (studium) Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 1995 r., zmienionego uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. i uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. i podnoszonej niezgodności planu ze studium nie dostrzegł.

W kwestii zarzutu znaczącego ograniczenia możliwości zabudowy nieruchomości skarżących w związku z bliską odległością planowanych elektrowni wiatrowych, mniejszej niż przewidziana art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, Sąd zauważył, że ww. ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 981, dalej jako ustawa) została uchwalona i weszła w życie już po podjęciu przez Radę Gminy S. kwestionowanej uchwały z dnia [...] maja 2014 r. Z tego względu zasady przewidziane w ww. ustawie nie mogły zostać uwzględnione przez Radę Gminy w momencie podejmowania uchwały. Sąd zwrócił jednak uwagę, że przepisy ww. ustawy regulują również zagadnienia odnoszące się do stosowania do obowiązujących już miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

W art. 4 w ust. 1 ustawy określono następujące zasady - odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane:

1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz

2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).

Przy tym odległość, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa (art. 4 ust. 3 cyt. ustawy).

Sąd wskazał, że w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. Według art. 15 ust. 3 ustawy, jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4, jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1 oraz w ust. 8, przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4.

Według Sądu z przytoczonych przepisów wynika, że pomimo postanowień zaskarżonej uchwały o przeznaczeniu określonych terenów na energetykę wiatrową, nie będą mogły powstać żadne elektrownie wiatrowe, które nie spełnią norm odległościowych o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nadto, co jest niekwestionowane w sprawie, właściciele nieruchomości również sąsiadujących z planem mają możliwość wybudowania budynków mieszkalnych albo budynków o funkcji mieszanej z zachowaniem ww. odległości, co obecnie po stronie skarżących jest niczym nieograniczone wobec niewykazania aby jakiekolwiek elektrownie wiatrowe zostały już usytuowane w odległości określonej przez art. 4 analizowanej ustawy.

Sąd podkreślił, że ewentualne posiadanie przez skarżących pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują moc (art. 13 ust. 1 ustawy).

Dalej wskazano, że dla wykazania przez skarżących naruszenia posiadanego interesu prawnego lub uprawnienia bez znaczenia prawnego pozostają wydane wobec innych podmiotów i w odniesieniu do innych nieruchomości decyzje administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy.

Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności uzasadniały stwierdzenie, że skarżący nie wykazali aby zaskarżona uchwała naruszała ich interes prawny lub uprawnienie, co skutkować musiało odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli skarżący zaskarżając je w całości. Na podstawia art. 174 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 9 ust.4, w zw. z art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 113 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 1 ust. 1 a, w zw. z art. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zw. z art. 140, art. 143 k.c. oraz art. 3 pkt.20 w zw. z art. 28 par. 2 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, w zw. z art. 58 par.1 pkt. 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażające się w:

1.1 Braku dokonania przez Sąd I instancji kumulatywnej subsumpcii wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji, który to brak łącznej subsumpcii skutkował:

1.2 Uznaniem przez Sąd I instancji, iż okoliczność zawarcia w uchwale w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapisów dopuszczających lokalizację elektrowni wiatrowych względem terenów sąsiednich, w sposób umożliwiający wykraczanie immisji (przede wszystkim immisji w postaci hałasu), poza granice obszaru objętego zakresem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym także poza granice terenów na których przewidziana jest lokalizacja elektrownia wiatrowych, nie stanowi:

a) Stanu niezgodności uchwały w przedmiocie miejscowego z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, a w konsekwencji:

b) Stanu naruszenia sytuacji faktycznej oraz prawnej właścicieli nieruchomości znajdujących w sąsiedztwie elektrowni wiatrowych, lecz poza zakresem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na które immisje w postaci hałasu będą oddziaływać wskutek przekroczenia granic objętych zakresem, w sytuacji gdy:

1.3. Przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego izofony oddziaływania akustycznego nie przekraczają dopuszczalnych norm hałasu, w tym mieszczą się w granicach dopuszczalnego natężenia hałasu a w rezultacie:

1.4 Uznaniem przez Sąd I instancji, iż właścicieli nieruchomości znajdujących w sąsiedztwie elektrowni wiatrowych, lecz poza zakresem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na które immisje w postaci hałasu będą oddziaływać wskutek przekroczenia granic objętych zakresem planu, nie posiadają skutecznego interesu prawnego w zaskarżeniu w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania, w sytuacji gdy oddziaływujące na nieruchomości izofony oddziaływania akustycznego ze względu na przewidziany zakres przestrzenny lokalizacji elektrowni wiatrowych wobec nieruchomości sąsiednich, w tym znajdujących się poza granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mieszczą się w dopuszczalnych granicach natężenia hałasu, w szczególności, iż:

1.5 Skarżący kasacyjnie jako właściciele nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie terenów inwestycyjnych przewidzianych na lokalizacje elektrowni wiatrowych zgodnie z treścią Uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] maja 2014 r. nr Nr [...] oraz objętych zakresem oddziaływania akustycznego wskazanych elektrowni ze względu na zakres lokalizacji rzeczonych elektrowni przewidzianych we wspomnianej Uchwale, w tym przede wszystkim zakres lokalizacji umożliwiający przekroczenie przez oddziaływanie akustyczne granic terenów inwestycyjnych, nie mają skutecznego interesu prawnego do zaskarżenia wskazanej Uchwały Nr [...] ze względu na jej niezgodność z zapisami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy S. jako że izofony oddziaływania akustycznego mieszczą się w granicach dopuszczalnego natężenia akustycznego, nie powodując ujemnych skutków dla skarżących kasacyjnie, w tym nie powodując ograniczeń w zakresie realizacji podmiotowego prawa własności w stosunku do rzeczonych nieruchomości,

1.6 W świetle łącznej subsumpcji oraz prawidłowej wykładni art. 9 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 1 ust. 1 a. w zw. z art. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku:

1.7 Niezgodność zapisów Uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zapisami studium uwarunkowań i rozwoju gminy, powodująca bezpośrednie oddziaływania na nieruchomości sąsiednie w sposób powodujący ograniczenia w zakresie realizacji uprawnień właścicielskich, a finalnie kształtująca interes prawny właścicieli rzeczonych nieruchomości sąsiednich w zakresie zaskarżenia Uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, zachodzi nie tylko w sytuacji gdy oddziaływanie akustyczne elektrowni wiatrowych na nieruchomości sąsiednie przekracza dopuszczalne normy, lecz w każdej sytuacji gdy zakres oddziaływań immisji przekracza dopuszczalne granice lokalizacyjne określone w studium, powodując oddziaływanie na tereny sąsiednie znajdujące się poza granicami inwestycji określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zaś:

1.8 Interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich znajdujących się poza granicami lokalizacji elektrowni wiatrowych objętych zakresem oddziaływania immisji generowanych przez elektrownie wiatrowe w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a wiec interes prawny Skarżących kasacyjnie), winien zachodzić w każdym wypadku oddziaływania immisji na rzeczone nieruchomości, bez względu na ich poziom natężenia, a ze względu na sam fakt odczuwania oddziaływania elektrowni wiatrowych wskutek przekroczenia przez owe oddziaływanie granic obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego następstwo określonej lokalizacji elektrowni wiatrowych przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

2. art.9 ust.4, w zw. z art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 15 ust.1. w zw. z art. 15 ust.3 pkt. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 113 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 1 ust. 1 a. w zw. z art. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zw. z art. 140, art. 143 k.c.. oraz art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 par,2 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 101 ust.1 ustawy o Samorządzie Gminnym, w zw. z art. 58 par.1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażające się w:

2.1 Braku dokonania przez Sąd I instancji kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius oraz

2.2 Dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej wykładni pojęcia interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, wyrażającej się w uznaniu iż rzeczony interes prawny przysługuje jedynie właścicielom nieruchomości, na które oddziałują ponadnormatywne natężenia immisji generowanych przez elektrownie wiatrowe (w tym oddziaływanie akustyczne, która to kwestia została uprzednio przedstawiona w zarzucie kasacyjnym zawartym w pkt.1 petitum skargi kasacyjnej), który to brak subsumpcji oraz błędna interpretacja interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkowały

2.3 Uznaniem przez Sąd I instancji, iż:

a) Skarżący kasacyjnie nie wykazali materialnoprawnych podstaw z których wynikałby interes prawny Skarżących kasacyjnie w sformułowaniu w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym skargi na uchwałę Rady Gminy S. z [...] maja 2014 r. nr [...] w tym w szczególności, iż skarżący kasacyjnie nie wykazali bezpośredniego wpływu wskazanych w skardze na wskazaną uchwałę Rady Gminy Kwidzyn (powinno być S.) uchybień na sferę uprawnień Skarżących kasacyjnie, a finalnie:

2.4 Skutkowały rozstrzygnięciem w materii odrzucenia skargi na podstawie art. 58 par.1 pkt.5 a ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w związku z brakiem interesu prawnego skarżących kasacyjnie do wniesienia tego rodzaju skargi, w sytuacji gdy:

2.5 Dokonanie kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji do stanu faktycznego zaistniałego na kawie przedmiotowej sprawy, wskazanego szczegółowo przez Skarżących kasacyjnie w skardze oraz piśmie z 29 listopada 2020 r., a także uwzględnienie prawidłowej wykładni kategorii interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w materii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadzi do konkluzji, iż:

2.6 Skarżący kasacyjnie w rzeczywistości zadośćuczynili obowiązkowi wykazania interesu prawnego we wniesieniu skargi indywidualnej na uchwałę Rady Gminy S. z [...] maja 2014 r,, w szczególności:

a) Skarżący kasacyjnie wskazali in concreto regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które naruszała uchwała Rady Gminy S. nr [...] a także wskazali w sposób transparentny zakres w jaki wskazana uchwała narusza przedmiotowe regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności Skarżący kasacyjnie wykazali, iż uchwała Rady Gminy S. nr [...] narusza wyrażone na kanwie art. 9 ust. 1, art. 10 ust.2a , art. 15 ust.1 , art. 15 ust.3 pkt. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguły normujące bezwzględnie wiążący charakter zapisów zawartych w studium dla zapisów wyrażonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym wiążącego charakteru zapisów dotyczących lokalizacji i rozmieszczenia urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, które to wyszczególnione naruszenia obejmują:

• Wyznaczenie stref na nowych terenach nie wskazanych uprzednio w studium,

• Wykraczanie izofony o parametrach 40 dB niezależnie od rodzaju elektrowni poza granice lokalizacji przewidziane w studium, a także poza granice planu, a w konsekwencji objecie istniejącej zabudowy jednorodzinnej sferą oddziaływania akustycznego powyżej 40 dB

b) Skarżący kasacyjnie wskazali in concreto regulacje ustawy Prawo ochrony środowiska oraz Rozporządzenia regulującego dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku (będącego aktem wykonawczym do ustawy o ochronie środowiska) z którego zapisami sprzeczne są zapisy uchwały nr [...] , w tym wykazali zakres i charakter rzeczonych sprzeczności, w szczególności wskazali, iż zapisy uchwały nr [...] nie tylko umożliwiają oddziaływanie hałasu generowanego przez planowane inwestycje wiatrowe poza granice lokalizacji elektrowni, lecz także powodują, iż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna znajdująca się w obszarze oddziaływania przewidzianych inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych narażona będzie na oddziaływanie akustyczne powyżej 40 DB, a wiec w częstotliwości większej niż przewidzianej dla tego rodzaju zabudowy w porze nocnej w Rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r.

c) Skarżący kasacyjnie wykazali, iż wskazane w pkt. a oraz pkt b poprzedzających akapitów niezgodne z leges speciales zapisy Uchwały nr [...] kreują bezpośrednie ujemne skutki w sferze prawnej skarżących kasacyjnie, w szczególności:

d) Skarżący kasacyjnie wykazali iż przewidziane w zapisach Uchwały nr [...] oddziaływanie akustyczne elektrowni wiatrowych o częstotliwości powyżej 40 dB oddziaływać będzie bezpośrednio na nieruchomość skarżących kasacyjnie oznaczonych jako działka ewidencyjna nr [...] obręb B. w wypadku J. K., działka ewidencyjna nr [...] obręb S. w przypadku N. B. oraz [...] obręb B. w wypadku D. K., ze względu na bliską odległość nieruchomości od wskazanych działek inwestycyjnych mniejsza niż dopuszczalna zgodnie z obowiązującą aktualnie ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z maja 2016 r., narażając skarżących kasacyjnie na oddziaływanie immisji hałasu w granicach przekraczających dopuszczalne normy wynikającej z aktów prawnych,

e) Skarżący kasacyjnie wykazali, iż przewidziana w Uchwale nr [...] bliska odległość działek nr [...], [...] oraz [...] od inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych (mniejsza niż dopuszczalna aktualnie minimalna odległość ustawowa spowoduje powstanie po stronie skarżących kasacyjnie ograniczeń w zakresie możliwości rozbudowy nieruchomości w związku ze strefami ochronnymi oraz istniejącymi zakazami lokalizacji budynków mieszkalnych a także zabudowy mieszkaniowej w pobliżu elektrowni wiatrowych w związku z istniejącymi strefami ochronnymi, a więc ingerować będzie w zakres podmiotowego prawa własności skarżących kasacyjnie, ograniczając skarżących kasacyjnie w zakresie realizacji uprawnienia w postaci ius utendi, , a więc uprawnienia wynikające wprost z regulacji art. 140. art. 143 K.c.

Sąd I instancji uznał zatem, iż skarżący kasacyjnie nie wykazali interesu prawnego w zaskarżeniu w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, a finalnie, iż zachodziły podstawy do odrzucenia skargi w trybie art. 58 par.1 pkt.5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, w sytuacji gdy:

W świetle kumulatywnej subsumpcji wskazanych przez skarżących kasacyjnie w treści zarzutu kasacyjnego regulacji in ius, skarżący kasacyjnie w rzeczywistości wykazali zasadnicze elementy kształtujące interes prawny w zaskarżeniu Uchwały Rady Gminy S. nr [...] , przede wszystkim:

Aspekt w postaci wskazania, iż zapisy wskazanej uchwały naruszają konkretne regulacje ustawowe.

Aspekt w postaci wykazania, iż rzeczone naruszenia przez zapisy uchwały konkretnych regulacji ustawowych bezpośrednio oddziaływały w sferę uprawnień właścicielskich Skarżących kasacyjnie, a więc uprawnień objętych ochroną materialnoprawną.

3. art. 15 ust.2, w zw. z art. 15 ust.3, w zw. z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w zw. z art. art. 9 ust.4, w zw. z art. 10 ust. 2a. w zw. z art. 15 ust.1. w zw. z art. 15 ust.3 pkt. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 113 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 1 ust. 1 a, w zw. z art. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomu hałasu w środowisku ,w zw. art. 101 ust.1 ustawy o Samorządzie Gminnym, w zw. z art. 58 par.1 pkt. 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażające się w:

3.1 Dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej wykładni regulacji art. 15 ust. 2 oraz art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, polegającej na :

a) Uznaniu przez Sąd I instancji, iż wynikające ze wskazanych regulacji in ius reguły obejmujące: zachowanie mocy obowiązującej przez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tj. właśnie Uchwała nr [...]) oraz zastosowania odmowy wydania pozwolenia na budowę oraz realizację inwestycji w sytuacji gdy przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego inwestycje w postaci elektrowni wiatrowych nie spełniają wymogów przewidzianych w art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, wyłączają możliwość skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to wykładnia Sądu I instancji skutkowała:

b) Uznaniem przez Sąd I instancji, iż Skarżący kasacyjnie nie mają interesu prawnego we wniesieniu skargi na Uchwałę Rady Gminy S. nr [...] , albowiem posiadają wystarczającą ochronę prawną przewidzianą na kanwie wspomnianej regulacji art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w sytuacji gdy:

3.2 Prawidłowa wykładnia regulacji art. 15 ust. 2 oraz art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, prowadzi do konkluzji, iż wskazane regulacje in ius w żadnym wypadku nie wyłączają legitymacji w zakresie wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym nie podważają interesu prawnego w złożeniu powyższej skargi, albowiem:

a) Wskazane regulacje kreują podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej oraz zgody na realizację rzeczonej inwestycji jedynie w przypadku niezgodnego z przewidzianym w art. 4 rzeczonej ustawy parametrem odległości, nie ingerując natomiast w sytuację niezgodności zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy (które również zachowują moc obowiązującą) oraz regulacjami ustaw szczególnych,

b) Wskazane regulacje nie znoszą automatycznie zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego niezgodnych z zapisami studium w zakresie lokalizacji, rozmieszczenia elektrowni wiatrowych oraz stref ochronnych, ani zapisów niezgodnych z regulacjami określającymi dopuszczalne natężenie hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

c) Wskazane regulacje nie znoszą zagrożeń jakie mogą zaistnieć dla Skarżących kasacyjnie w zakresie niemożności dalszej rozbudowy nieruchomości Skarżących kasacyjnie, stanowiących działki nr [...], nr [...] oraz nr [...], ze względu na przewidzianą lokalizację względem planowanej inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych przewidzianej mocą Uchwały nr [...], w odległości mniejszej niż przewidziana w ustawie, biorąc pod uwagę, iż zgodnie z praktyką stosowaną przez Burmistrza Miasta S. zapisy zawarte we wspomnianej uchwale, a dotyczące odległości planowanych inwestycji elektrowni wiatrowych w odległości mniejszej niż ustawowa od terenów zabudowanych, stanowiły przeszkodę do wydawania decyzji o warunkach zabudowy obejmującej zabudowę mieszkalną jednorodzinną wolnostojącą,

d) Wskazane regulacje w żaden sposób nie stanowią skutecznej ochrony prawnej dla zagrożeń jakie mogą zaistnieć po stronie skarżących kasacyjnie w zakresie niemożności dalszej rozbudowy nieruchomości Skarżących kasacyjnie ze względu na przewidzianą lokalizację względem planowanej inwestycji w postaci farm wiatrowych, przewidzianej mocą uchwały nr [...], w odległości mniejszej niż przewidziana w ustawie, biorąc pod uwagę, iż zgodnie z praktyką stosowaną przez Burmistrza Miasta S. zapisy zawarte we wspomnianej uchwale, a dotyczące odległości planowanych inwestycji elektrowni wiatrowych w odległości mniejszej niż ustawowa od terenów zabudowanych, stanowiły przeszkodę do wydawania decyzji o warunkach zabudowy obejmującej zabudowę mieszkalną jednorodzinną wolnostojąca, zaś jedyną skuteczna ochronę prawna może stanowić skarga wniesiona w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym.

Sąd I instancji uznał zatem, iż regulacje art. 15 ust,2 oraz art. 15 ust.3, w zw. z art.4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowią przeszkodę do skutecznego złożenia przez skarżących kasacyjnie skargi na uchwałę Rady Gminy S. nr [...], w sytuacji gdy w świetle prawidłowej interpretacji wskazanych regulacji, nie wyłączają one w żaden sposób legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy S. nr [...], ze względu na sprzeczność jej zapisów ze studium oraz regulacjami normującymi dopuszczalne poziomy hałasu ograniczając bezpośrednio prawa skarżących jako właścicieli działek a także nie znoszą interesu prawnego Skarżących kasacyjnie w zakresie wniesienia skargi w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym ze względu na zagrożenie jakie zapisy uchwały mogą kreować dla możliwości dalszej rozbudowy działek Skarżących kasacyjnie.

Zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy art. 174 par.1 pkt.2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), wskazano na naruszenie:

1. art. 106 par. 3 w zw. z art. 113 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 15 zzsd ust.3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD 19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych , wyrażające się w :

1.1 Uznaniu przez Sąd I instancji, iż postępowanie wywołane skargą Skarżących kasacyjnie na Uchwałę nr [...] zawisłe pod sygn. akt: II SA/Sz 350/20 jest dostatecznie wyjaśnione, a finalnie:

a)Wydaniem przez Sąd I instancji postanowienia o odrzuceniu skargi Skarżących kasacyjnie w trybie posiedzenia niejawnego na podstawie specustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w sytuacji:

b) Pominięcia rozpatrzenia, sformułowanych przez Skarżących kasacyjnie w piśmie z 29 listopada 2020 r. na art. 106 par. 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosków w materii; dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z uzupełniających dokumentów w postaci:

a) Map ewidencyjnych

b) Zaświadczenia Gminy S. z 30 grudnia 2015 r.

c) Wezwań Skarżących kierowanych do Rady Gminy z 20 stycznia 2020 r.

d) Kartoteki danych budynkowych

e)Pisma ze Starostwa K. z 20 listopada 2019 r. skierowanego do D. K.

f) Wykazu uwag i zastrzeżeń skierowanych do projektu operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków.

g) Decyzji Burmistrza Gminy S. z w przedmiocie odmowy wydania warunków zabudowy ze względu na odległość od planowanych mocą zapisów uchwały Rady Gminy S. nr [...] inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych, w sytuacji gdy:

1.2 Uwzględnienie przedmiotowych wniosków oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyszczególnionych oraz przedłożonych przez skarżących kasacyjnie do akt sprawy II SA/Sz 350/20 uzupełniających dokumentów wskazanych powyżej było konieczne oraz celowe z punktu widzenia materii sprawy, przede wszystkim:

a) Dla ustalenia oraz weryfikacji okoliczności kształtujących interes prawny skarżących kasacyjnie w złożeniu w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym skargi na Uchwałę Nr [...], a mianowicie okoliczności:

1. Położenia nieruchomości skarżących względem planowanych terenów inwestycyjnych dla elektrowni wiatrowych przewidzianych w uchwale Rady Gminy S. nr [...] w sposób powodujący bezpośrednie oddziaływanie immisji, które generowane będą przez wskazane przedsięwzięcia, w tym immisji w postaci hałasu których natężenie przekraczać ma 40 dB.

2. Położenia nieruchomości skarżących względem planowanych terenów inwestycyjnych dla elektrowni wiatrowych przewidzianych w uchwale Rady Gminy S. nr [...] w odległości mniejszej niż dopuszczalna odległość ustawowa, kreującego zagrożenie ograniczenia w zakresie rozbudowy nieruchomości przez skarżących

3. Istnienia po stronie Skarżących interesu prawnego we wniesieniu skargi na Uchwałę Rady Gminy S. nr [...] w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

4. Istnienia praktyk obejmujących wydawanie na terenie Miasta S. decyzji odmawiających udzielenia warunków zabudowy ze względu na odległość względem elektrowni wiatrowych

5. Niezgodności pomiędzy rzeczywistym charakterem i przeznaczeniem nieruchomości oraz charakterem i funkcją zabudowy nieruchomości D. K. oznaczonej jako działka nr [...]. a opisem charakteru nieruchomości oraz funkcji i charakteru jej zabudowy oznaczonej w dokumentach urzędowych.

Sąd I instancji w konsekwencji zakończył postępowanie wydając merytoryczne rozstrzygniecie w warunkach nieuwzględnienia wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniających dokumentów, w sytuacji gdy:

Uprzednie przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów przedłożonych zgodnie z regulacją art. 106 par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi było konieczne dla kompleksowego, poczynienia ustaleń oraz sformułowania w oparciu o przedmiotowe ustalenia kompleksowej oceny kwestii występowania po stronie skarżących kasacyjnie interesu prawnego w zakresie zastosowania instytucji wniesienia skargi na Uchwałę Rady Gminy S. nr [...] w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

2.1 Uznaniu przez Sąd I instancji, iż postępowanie wywołane skargą skarżących kasacyjnie na Uchwałę nr [...] zawisłe pod sygn. akt: II SA/Sz 350/20 jest dostatecznie wyjaśnione, a finalnie:

a)Wydaniem przez Sąd I instancji Postanowienia o odrzuceniu skargi Skarżących kasacyjnie w trybie posiedzenia niejawnego na podstawie specustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w sytuacji braku uprzedniego upływu terminu do przedstawienia przez skarżących kasacyjnie ostatecznego merytorycznego stanowiska co do istoty sprawy, zgodnie ze zobowiązaniem doręczonym skarżącym kasacyjnie w krótkim okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia w sprawie II SA/Sz 350/20, a finalnie w :

c) Uznaniu sprawy za wyjaśnioną w sytuacji uprzedniego zapoznania się z ewentualnym dalszym stanowiskiem oraz ewentualnymi dalszymi wnioskami skarżących kasacyjnie, co do których sformułowania dla skarżących kasacyjnie w dacie wydania zaskarżonego Postanowienia nie upłynął jeszcze termin zakreślony dla skarżących kasacyjnie.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Domagają się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, a także dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z przedłożonych do akt sprawy uzupełniających dokumentów w postaci: map ewidencyjnych, zaświadczenia Gminy S. z 30 grudnia 2015 r., wezwań Skarżących kierowanych do Rady Gminy z 20 stycznia 2020 r., kartoteki danych budynkowych, pisma ze Starostwa K. z 20 listopada 2019 r. skierowanego do D. K., wykazu uwag i zastrzeżeń skierowanych do projektu operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków, decyzji Burmistrza Gminy S. z w przedmiocie odmowy wydania warunków zabudowy ze względu na odległość od planowanych mocą zapisów uchwały Rady Gminy S. nr [...] inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty, które w ocenie skarżących wskazują na zasadność zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał złożoną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym korzystając z uprawnień wynikających z art. 182 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Niewątpliwie postanowienie o odrzuceniu skargi zalicza się do postanowień kończących postępowanie w sprawie.

Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Zdaniem NSA, skarga kasacyjna J. K., N. B. i D. K. nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Prawidłowość zastosowania przez Sąd pierwszej instancji konstrukcji prawnej z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi zastrzeżeń.

Zdaniem NSA zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 9 ust.4, w zw. z art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 113 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 1 ust. 1 a, w zw. z art. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zw. z art. 140, art. 143 k.c. oraz art. 3 pkt.20 w zw. z art. 28 par. 2 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, w zw. z art. 58 par.1 pkt. 5a P.p.s.a. (pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej oraz wskazane tam podpunkty) uznać należy za nieusprawiedliwione.

W ocenie NSA, wbrew temu co twierdzą skarżący, składając skargę do sądu administracyjnego nie wykazali oni naruszenia przez uchwałę o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla lokalizacji elektrowni wiatrowych w części obrębu geodezyjnego R., B., B. i B. w gminie S. ich interesu prawnego.

Wskazać należy, że u podstaw legitymacji skargowej z art. 101 ust. 1 u.s.g. leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały (zarządzenia) z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Powyższym zagadnieniem dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). A zatem dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. W przeciwnym przypadku sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Z normy art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika bowiem, że legitymację skargową ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Po nowelizacji art. 58 § 1 P.p.s.a. w kwietniu 2015 r. - dodano pkt 5a - naruszenie interesu prawnego ustaleniami uchwały (tutaj: uchwały o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest wymogiem formalnym, chociaż o charakterze materialnoprawnym, wniesienia skargi na uchwałę. Skoro jest to wymóg formalny, to jego spełnienie i wykazanie naruszenia interesu prawnego daje możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy. Najpierw sąd bada legitymację skargową, a dopiero później, gdy stwierdzi, że ta legitymacja skarżącemu przysługuje, może przejść do oceny czy wraz z naruszeniem tego interesu prawnego naruszony został obiektywny porządek prawny.

Kwestią zasadniczą z punktu widzenia zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia tj. odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. jest ustalenie czy w okolicznościach niniejszej sprawy można przyjąć, że ustalenia zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny skarżących poprzez to, że uchwała ta przewiduje lokalizację masztów elektrowni wiatrowych, które zdaniem skarżących, będą po pierwsze negatywnie akustycznie oddziaływać na nieruchomości skarżących położone poza granicami przedmiotowego planu miejscowego poprzez emitowanie immisji w postaci hałasu w zakresie przekraczającym poziom 40 db.

Jak wynika z zapisów zaskarżonego planu § 4 ust. 2 pkt 3 - Rozdział 2 Ustalenia dla całego obszaru objętego planem wśród obowiązujących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego dla obszarów objętych planem znalazł sią zapis, że dopuszczalny zasięg oddziaływania zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu dla form użytkowania, określonych w rozporządzeniu właściwego ministra w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, winien być zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co należy udokumentować przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Z tego zapisu wynika, że dopuszczalny zasięg oddziaływania elektrowni wiatrowych w zakresie hałasu musi odpowiadać normom przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826), wskazującego tereny chronione przed hałasem i określającego dopuszczalne wartości poziomu hałasu w środowisku dla tych terenów chronionych. Tabela 3 z załącznika do tego rozporządzenia wskazuje dopuszczalny poziom hałasu w środowisku przy prowadzeniu długookresowej polityki ochrony przed hałasem dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w porze dnia wynosi 50 db a w porze nocnej 40db. Jednak dla zabudowy zagrodowej dopuszczalny poziom hałasu to 55 db w porze dnia i 45 db w porze nocnej. Zatem skarżony plan w sposób wyczerpujący określa wymagania ochrony środowiska ustanawiając wymóg aby hałas wywołany ruchem elektrowni wiatrowych na terenie objętym planem nie przekraczał dopuszczalnych prawem norm. Warunkuje uzyskanie pozwolenia na budowę wykazaniem przez inwestora, że wymogi w zakresie dochowania dopuszczalnego poziomu hałasu na obszarze objętym planem zostały zachowane.

Ponadto plan zawiera zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości bliższej niż wyznaczonej nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, co stanowi dodatkowy wymóg przy lokalizacji wież elektrowni wiatrowych. Gdyby zatem udokumentowano, że izofona 45 db (dla zabudowy zagrodowej) uniemożliwiała usytuowanie wieży elektrowni wiatrowej w odległości od budynków mieszkalnych wyznaczonej nieprzekraczalnymi liniami zabudowy to należałoby zlokalizować elektrownię w odległości większej od terenów mieszkalnych wynikającej z przepisów szczególnych ochrony przed hałasem.

Dodatkowo jak wynika z dokumentacji planistycznej Wójt Gminy S. ponad obowiązek zachowania bezpiecznej odległości wynikającej z przepisów ochrony środowiska przed hałasem przy wyznaczaniu w planie terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych przyjął dodatkową zasadę zachowania na obszarze objętym planem minimalnej odległości wież elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych wynoszącej 700 m z wyłączeniem budynku na terenie 1.71.KK.MW.

Plan miejscowy nie dopuszcza oddziaływania immisji z elektrowni wiatrowych poza teren objęty planem co wynika z § 8 ust. 2 pkt 10 planu. Stanowi on, że dla terenu 2.02.EW/R ustala się, że izofona określająca oddziaływanie akustyczne elektrowni wiatrowych 45dB w porze nocnej oraz 55dB w porze dziennej (zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem określającym dopuszczalne normy hałasu w środowisku) musi zamknąć się w obszarze niniejszej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego nie sposób przyjąć, że ustalenia planu spowodują naruszenie przepisów ochrony środowiska w zakresie ochrony przed hałasem na nieruchomościach skarżących, które sąsiadują z obszarem objętym planem. Skoro wskazana izofona nie może przekroczyć granic terenu objętego planem to wynika z tego, że dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez elektrownię wiatrową w stosunku do zabudowy zagrodowej nie zostanie przekroczony na terenie objętym planem a tym samym nie dojdzie do naruszenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie poza granicami planu dla występującej tam zabudowy zagrodowej.

Przewidziana w zaskarżonej uchwale lokalizacja elektrowni wiatrowych nie jest sprzeczna z obowiązującym studium zagospodarowania przestrzennego tj. ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 1995 r. zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] września 2008 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] września 2011 r. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że skarżący nie wskazują z jakimi zapisami studium i w jakiej jego wersji zaskarżony plan jest niezgodny jednak z przeprowadzonej przez NSA analizy zapisów tych dokumentów planistycznych wynika, że na obszarze objętym planem przewidziane było kierunkowe zagospodarowanie dla celów energetyki wiatrowej.

Błędne jest twierdzenie skarżących kasacyjnie, że Sąd I instancji nie dostrzegł zapisów planu, które umożliwiałyby wykraczanie immisji w postaci hałasu na obszary poza terenem objętym planem. Plan odwołuje się do przepisów szczególnych dotyczących ochrony przed hałasem właśnie po to by ewentualna lokalizacja elektrowni wiatrowych nie naruszyła obowiązujących w tym zakresie przepisów.

Poprzez odwołanie do obowiązujących przepisów prawa w zakresie ochrony przed hałasem Gmina dochowuje zgodności planu ze studium ponieważ zastrzega by hałas elektrowni wiatrowych odpowiadał normom. W istocie nie dojdzie do naruszenia postanowieniami planu interesu prawnego skarżących kasacyjnie w zakresie ochrony przed ponadnormatywnym hałasem skoro plan przewiduje szereg ustaleń, które mają zapobiegać naruszeniom dopuszczalnych norm hałasu. Zasadne jest stanowisko Sądu, że skarżący kasacyjnie nie wykazali naruszenia interesu prawnego w zakresie ochrony przed hałasem postanowieniami zaskarżonego planu. Nie została spełniona przesłanka dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Nie ma mowy o wynikającym z planu realnym zagrożeniu przekroczenia dopuszczalnych prawem norm hałasu w związku z realizacją elektrowni wiatrowych na terenie objętym planem. Oddziaływanie akustyczne będzie zatem mieścić się w przyjętych prawem normach nie powodując tym samym ograniczeń w wykonywaniu prawa własności przez skarżących kasacyjnie na należących do nich nieruchomościach.

Nie sposób odnieść się do zarzutu, że przy badaniu naruszenia interesu prawnego skarżących przez plan należy brać pod uwagę nie tylko przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu na nieruchomościach sąsiednich do terenów objętych planem ale także sytuację gdy zakres oddziaływań hałasu przekracza granice lokalizacyjne określone w studium, powodując oddziaływanie na terenach nie objętych planem. Sąd I instancji słusznie zauważył, że Skarżący nie wskazują z którym studium plan jest niezgodny ani z którą wersją tego studium. Brak też konkretnych odniesień do zapisów któregokolwiek studium, które określają granice oddziaływań elektrowni wiatrowych, a których naruszenia miał dopuścić się organ Gminy sporządzając plan. Po analizie zapisów obowiązującego w chwili uchwalania planu studium uznać należy, że nie zawiera ono tego rodzaju zapisów, które zobowiązywałyby organ Gminy do zachowania określonego w studium obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych. Studium bardzo ogólnie określa kierunek zagospodarowania w postaci przeznaczenia terenów rolnych pod budowę elektrowni wiatrowych nie wskazując żadnych parametrów i granic obszarów dopuszczalnego hałasu z elektrowni wiatrowych mogących powstać na tych terenach.

Za chybione uznać należy stanowisko skarżących kasacyjnie, że mają interes prawny jako właściciele nieruchomości spoza obszaru planu w każdym wypadku oddziaływania immisji na ich nieruchomości, bez względu na ich poziom natężenia, ze względu na sam fakt odczuwania oddziaływania elektrowni wiatrowych wskutek przekroczenia przez owe oddziaływanie granic obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego następstwo określonej lokalizacji elektrowni wiatrowych przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jeśli immisje w postaci hałasu występują w dopuszczalnych przez prawo normach to nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu. Natomiast oddziaływanie na poziomie dopuszczalnym przez prawo nie daje podstaw do formułowania tezy, że interes prawny wywodzony z przepisów określających normy hałasu w środowisku został naruszony. Wobec tego oddziaływanie akustyczne na poziomie dopuszczalnym przez prawo nie stanowi o naruszeniu interesu prawnego.

W dokumentacji planistycznej sporządzonej na potrzeby zaskarżonej uchwały tj. w Analizach i wnioskach w pkt 6.7 Wymagania w zakresie ochrony zdrowia (karta 139 Tom I) zgodnie z opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z 12 lutego 2009 r. (karta 118 Tom I) stwierdzono, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej proponuje się kwalifikację według pkt 3 tabela 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku - tereny mieszkalno-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej, dla których dopuszczalne wartości hałasu emitowanego z pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu wynoszą: w porze dziennej 55 dB, w porze nocnej 45dB. Wobec tego wskazywanie, że na nieruchomościach skarżących hałas przekracza 40 dB nie świadczy o naruszeniu ich interesu prawnego planem, bowiem zgodnie z zaleceniami wyspecjalizowanego organu ochrony zdrowia wartość dopuszczalnego hałasu dla terenów mieszkaniowych należało przyjąć w przedziale wyżej wskazanym. Te wartości Inspektor Sanitarny uznał za wystarczające i konieczne dla zachowania wymogu ochrony środowiska przed hałasem w związku ze projektowaną zmianą planu.

Jednocześnie z dokumentacji planistycznej a mianowicie z rysunku do planu dotyczącego ochrony akustycznej (k. 176 Tom I ) przy zestawieniu z rysunkiem obrazującym przykładową lokalizację elektrowni wiatrowych wynika, że tereny przeznaczone do lokalizacji elektrowni wiatrowych nie wchodzą w strefy ochrony akustycznej wyznaczonej dla istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowo- usługowej oraz zabudowy zagrodowej. Ich granice w wielu wypadkach są jednocześnie granicami 500 metrowej strefy ochrony akustycznej zapewniającej dopuszczalny poziom hałasu.

W związku z powyższym twierdzenie, że zaskarżona uchwała przewiduje ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne planowanych elektrowni wiatrowych na nieruchomości skarżących i w ten sposób będzie naruszać normy ochrony środowiska, w których upatrują oni naruszenia swojego interesu prawnego, jest nieuzasadnione.

Z zapisów studium nie wynika aby na terenach objętych zaskarżoną uchwałą nie było dopuszczalne zagospodarowanie na cele realizacji inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych. Plan nie przewiduje stref ochronnych związanych z powstaniem elektrowni wiatrowych ale z jego zapisów i materiałów planistycznych wynika, że lokalizacja elektrowni uwzględnia 500 m strefę ochronną od zabudowy mieszkaniowej. Ponadto ustalono na rysunku planu nieprzekraczalną linię zabudowy, która znajduje się 700 m od najbliższej zabudowy w ten sposób tworząc strefę ochronną właśnie dla zabudowy mieszkaniowej. Zatem wymóg określenia stref ochronnych w planie zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu przestrzennym został spełniony i wyznaczanie tych stref ochronnych nie było de facto konieczne. O możliwości wskazania stref świadczy to, że postanowienia takie umieszcza się w planie w miarę potrzeb.

Plan przewiduje, że dla terenu 2.02.EWR ustalono, że izofona określająca oddziaływanie akustyczne elektrowni wiatrowych 45 dB w porze nocnej oraz 55 dB w porze dziennej (zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem określającym dopuszczalne normy hałasu w środowisku) musi zamknąć się w obszarze niniejszej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 8 ust. 2 pkt 10 uchwały). Wobec tego nie wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne odpowiadające istniejącej zabudowie (45 dB w nocy i 55 dB w dzień) poza granicami terenu objętego planem. Oddziaływanie to musi zamknąć się w granicach planu.

Jeszcze raz należy zauważyć, że powoływanie wartości izofony 40 dB, której oddziaływanie ma wykraczać poza plan jest niezasadne w sprawie bowiem organ inspekcji sanitarnej zalecił przyjęcie normy dopuszczalnego hałasu dla terenu objętego planem w wysokości 45 dB w porze nocnej i 55 dB w porze dnia. Organ planistyczny był związany tym zaleceniem bowiem miało ono charakter uzgodnienia.

Okoliczność, że obowiązująca obecnie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 981, dalej ustawa o inwestycjach) wprowadziła w art. 4 ust. 1 wymóg lokalizowania i budowania:

1) elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego albo o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa

2) budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa

w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej) nie oznacza, że skarżona uchwała ten wymóg naruszyła, a tym naruszyła interes prawny skarżących.

Jak słusznie zauważył Sąd I instancji ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych została uchwalona kilka lat po podjęciu zaskarżonej uchwały i weszła w życie 16 lipca 2016 r. zatem organ planistyczny nie mógł uwzględnić wymogu nałożonego tą ustawą. Plan uwzględniał odległości wynikające z przepisów odnośnie zachowania dopuszczalnych poziomów hałasu, które wówczas były wyznacznikiem właściwej lokalizacji elektrowni wiatrowych (500 m).

Nie można zatem czynić zarzutu, że skarżony plan nie uwzględniał norm przepisów odrębnych, które nie obowiązywały w chwili jego uchwalania.

Kwestie obowiązywania przepisów nowej ustawy względem uregulowań już obowiązujących regulują przepisy przejściowe. Takie znalazły się również w ustawie z 20 maja 2016 r. Są to regulacje od art. 12 do 17 tej ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o inwestycjach plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. Z tego wynika, że przewidziane tam normy odległościowe są obowiązujące.

Stosownie do art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4.

Z przepisu tego wynika, że obowiązujący plan nie będzie wystarczającą podstawą do lokalizacji elektrowni wiatrowej, w tym jego normy odległościowe, jeżeli norma odległościowa nie będzie odpowiadać tej z art. 4 ustawy o inwestycjach. W takiej sytuacji właściwy organ odmówi wydania pozwolenia na budowę oraz zgody na realizację przedsięwzięcia.

Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy inwestor chcąc przystąpić do wybudowania elektrowni wiatrowej na terenach wskazanych w zaskarżonej uchwale powołując się na zapisy planu nie uzyska pozwolenia na budowę czy zgody na realizację przedsięwzięcia jeśli nie spełni wymogów odległościowych z art. 4. W niniejszej sprawie będzie musiał zlokalizować elektrownie wiatrowe w odległości co najmniej 1800 m od budynku mieszkalnego lub o funkcji mieszanej wraz z funkcją mieszkaniową. Wobec tego przykładowa lokalizacja elektrowni wiatrowych w planie, którą skarżący uznają za niezgodną z art. 4 ustawy o inwestycjach nie będzie mogła być zrealizowana bowiem inwestor chcąc uzyskać pozytywną decyzję o pozwoleniu na budowę i o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach będzie musiał zaprojektować elektrownię z uwzględnieniem odległości z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o inwestycjach.

W związku z powyższym plan nie prowadzi do zagrożenia lokalizacją elektrowni wiatrowej w odległości nieodpowiadającej art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach, co świadczy o tym, że interes prawny skarżących kasacyjnie oparty na ww. przepisie nie został naruszony planem. Nie daje to podstaw do uznania legitymacji skarżących kasacyjnie do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym.

Nie można także przyjąć, że zaskarżona uchwała narusza (ogranicza) prawo zabudowy nieruchomości należących do skarżących z uwagi na normy odległościowe od elektrowni wiatrowych wprowadzone art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach. Art. 4 ust. 3 ustawy o inwestycjach stanowi, że odległość, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Z tego wynika, że skarżący mogą bez przeszkód przebudować, nadbudować, rozbudować, remontować, montować lub odbudowywać budynek mieszkalny znajdujący się w odległości nieodpowiadającej art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Sam plan nie wprowadza żadnych ograniczeń dla nieruchomości będących własnością skarżących.

Dodatkowo artykuł 15 ust. 4 ustawy o inwestycjach stanowi, że jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1 oraz w ust. 8, przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Z tego wynika, że skarżący kiedy byliby objęci przedmiotowym planem i przewidywałby on lokalizację budynku mieszkalnego na ich działkach, to brak spełnienia normy odległościowej z art. 4 ust. 1 pkt 2 nie stanowiłby podstawy dla odmowy wydania pozwolenia na budowę.

W realiach sprawy skarżący kasacyjnie nie są objęci planem ale chcąc budować się mogliby być ograniczeni w uwagi na konieczność zachowania odległości 1800 m od elektrowni wiatrowej powstałej na terenie objętym planem. Z powyższego przepisu wynika, że ograniczenie takie nie występuje. Zatem i z tego przepisu nie wynika naruszenie interesu prawnego skarżących postanowieniami planu. Z uwagi na to, że nie wykazano aby istniały elektrownie wiatrowe wzniesione na podstawie zaskarżonego planu prawo zabudowy własnych nieruchomości przez skarżących nie jest w jakikolwiek sposób ograniczone postanowieniami planu i normą z art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach.

Wobec powyższego zarzut pkt 3 skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadny. W istocie wskazane uregulowania ustawy o inwestycjach dowodzą, że interes prawny skarżących przejawiający się w prawie zabudowy, rozbudowy czy przebudowy obiektów mieszkalnych na własnej nieruchomości nie został naruszony postanowieniami planu a tym samym wyłączona jest możliwość wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. NSA podziela w pełni argumentację przedstawioną w tym zakresie przez Sąd I instancji. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z art. 4 ust. 3, art.15 ust. 2 i ust. 4 ustawy o inwestycjach wynika, że nie istnieje zagrożenie prawa rozbudowy, zabudowy nieruchomości skarżących. Plan przyjmując normy odległościowe dla realizacji elektrowni wiatrowych zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach nie narusza interesu prawnego skarżących kasacyjnie w postaci, wywodzonego z prawa własności, prawa do zabudowy i innych form prowadzenia robót budowlanych na należącej do nich nieruchomości.

Kwestia niezgodności planu ze studium w kontekście wykazania interesu prawnego skarżących była już wcześniej analizowana i NSA stwierdził, że nie występują w miejscowym planie zarzucane przez skarżących kasacyjnie uchybienia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 15 zzsd ust.3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD 19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, NSA stwierdza, że dla oceny wykazania przez skarżących naruszenia ich interesu prawnego postanowieniami planu (co było istotą sprawy) nie było konieczne dopuszczanie i przeprowadzanie dowodu uzupełniającego z dokumentów przedłożonych przy piśmie z 30 listopada 2020 r. dlatego Sąd I instancji nie odnosząc się do danych zawartych w tych dokumentach uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną i wydał orzeczenie odrzucające skargę. Ocena istnienia interesu prawnego skarżących kasacyjnie była możliwa i wystarczająca na podstawie powoływanych przez Sąd I instancji przepisów i ich wykładni oraz dokumentów z akt sprawy.

Również nieprzedstawienie przez skarżących ostatecznego merytorycznego stanowiska w sprawie nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy skoro Sąd I instancji na podstawie już dostępnego materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy był w stanie wydać orzeczenie.

W tym stanie sprawy NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie wykazali, że posiadany przez nich interes prawny, wywodzony z prawa własności nieruchomości położonej poza terenem zaskarżonej uchwały został naruszony tą uchwałą. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. należało odrzucić ich skargę jako niespełniającą wymagań z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.