Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2480/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Prezesa Wód Polskich z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2021 r., Nr [...], Prezes Wód Polskich (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 14 ust. 3, art. 166 ust. 2 pkt 7, ust. 5 oraz ust. 11 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 624 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] odmawiającej uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z [...] grudnia 2020 r. Burmistrz Gminy Różan wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy na rzecz J. C. (dalej: "inwestor") dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na odzież roboczą w zabudowie letniskowej na działce nr ew. [...]w obrębie [...]gm. [...], w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Po przeanalizowaniu złożonego wniosku Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] decyzją z [...]stycznia 2021 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył inwestor, wskazując że w bliskiej odległości od planowanej inwestycji znajduje się zabudowa mieszkalna. Po jego rozpoznaniu Prezes Wód Polskich decyzją z [...]października 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...]

W uzasadnieniu organ II instancji zacytował przepisy stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Wskazał, że na podstawie obowiązujących map zagrożenia powodziowego (arkusz: [..]) ustalił, że teren inwestycji wyznaczony na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] , gm. [...] , znajduje się w całości na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki Narew, tj. na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1% z rzedną wody wynoszącą 90,64 m n.p.m. z oraz na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10% z rzędną wody wynoszącą 89,46 m n.p.m. Wskazana na mapach zagrożenia powodziowego głębokość wód powodziowych dla wody 1% znajduje się w klasach głębokości wody 0,5 m - 2,0 m i 2,0 m - 4,0 m, a dla wody 10% w kasach głębokości wody <0,5 m oraz 0,5 m - 2,0 m. Przedstawione na mapie sytuacyjno-wysokościowej, stanowiącej załącznik nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy, rzędne terenu wynoszą od 88,8 m n.p.m. do 89,4 m n.p.m. z ustalonymi powyżej rzędnymi wód powodziowych wskazuje, że w przypadku wystąpienia wody 1% rzeczywista głębokość wód na terenie inwestycji wynosić będzie od 1,24 m do 1,84 m n.p.m., a w przypadku wystąpienia wody 10% głębokość wód powodziowych wynosić będzie do 0,66 m. Z tego też względu zdaniem organu odwoławczego przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy wymaga uzgodnienia z organem I instancji w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 166 ust. 2 pkt 7 Prawa wodnego. Równocześnie organ II instancji wyjaśnił, że jego ustalenia w zakresie głębokości wód powodziowych nie są identyczne jak ustalenia organu I instancji, co może wynikać z odmiennych źródeł pozyskiwania danych wysokościowych, jednak różnica ta nie ma wpływu na rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie, gdyż w obu przypadkach wskazano na położenie terenu inwestycji na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią o znacznych głębokościach.

W dalszej kolejności Prezes Wód Polskich wskazał, że wyznaczona w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalna linia zabudowy narzuca budowę planowanego obiektu w zachodniej części działki przylegającej bezpośrednio do widocznego na mapach zagrożenia powodziowego starorzecza Narwi (opisanego na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy jako jez. Zimna Woda), gdzie rzędne terenu są najniższe, a tym samym ta część terenu inwestycji zagrożona jest wystąpieniem wód powodziowych o najwyższych głębokościach - 1,84 m w przypadku wystąpienia wody 1% i 0,66 m w przypadku wystąpienia wody 10%. Dopuszczenie do realizacji nowego obiektu budowlanego na terenie o wskazanych uwarunkowaniach świadczyłoby więc w ocenie organu odwoławczego o nieracjonalnym zagospodarowaniu obszarów szczególnego zagrożenia powodzią.

Jednocześnie organ II instancji podniósł, że realizacja działań objętych projektem decyzji o warunkach zabudowy, oprócz tego, że zmniejszałaby zdolność retencyjną zlewni (poprzez zlokalizowanie nowego obiektu budowlanego oraz wykonanie powierzchni szczelnie utwardzonych), to również spowodowałaby wzrost zagospodarowania terenów wskazanych, jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Jest to sytuacja sprzeczna z celami zarządzania ryzkiem powodziowym określonymi w Planie zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Wisły, co w myśl 166 ust. 10 pkt 2 Prawa wodnego, wskazuje na konieczność odmowy uzgodnienia projektu dokumentu.

W ocenie Prezesa Wód Polskich planowana inwestycja z uwagi na swój zakres, nie ogranicza negatywnych skutków powodzi, tylko będzie powodować ich zwiększenie. Istotnym elementem w przeprowadzonej analizie są uwarunkowania lokalizacyjne terenu objętego zamierzeniem. Planowana inwestycja położona jest na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wstąpienia powodzi jest wysokie, co oznacza, że planowany obiekt narażony będzie na częste (statystycznie raz na 10 lat) występowanie wód powodziowych, których głębokość będzie przekraczać 0,5 m. Co więcej w przypadku wystąpienia wody 1% teren inwestycji zostanie zalany wodami powodziowymi o głębokości przekraczającej 1,5 m. Stąd też realizacja przedmiotowej inwestycji na tym terenie przyczyniać się będzie do powstawania strat materialnych.

Odnosząc się również do samego projektu decyzji o warunkach zabudowy w kształcie przedłożonym do uzgodnienia organ II instancji uznał, że dokument ten nie spełnia w całości wymagań określonych w art. 166 ust. 1 Prawa wodnego. Na podstawie powyższego przepisu, obszary szczególnego zagrożenia powodzią oraz poziom zagrożenia wynikający z wyznaczenia tych obszarów uwzględnia się, m.in. w decyzji o warunkach zabudowy, zaś przesłany projekt dokumentu nie zawiera kompletu wymaganych informacji. W treści uzasadnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazano wyłącznie, że teren inwestycji jest położony na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, jednak nie określono występującego poziomu zagrożenia powodziowego.

Odpowiadając na argumenty sformułowane w odwołaniu dotyczące występowania w sąsiedztwie inwestycji innych budynków, Prezes Wód Polskich stwierdził, że uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy dokonywane są wyłącznie w odniesieniu do działań przedstawionych w przedłożonym do uzgodnienia projekcie dokumentu w zindywidualizowanym stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dniu orzekania. Organ nie ma zaś kompetencji ani instrumentów do orzekania, czy stany faktyczne we wskazywanych przypadkach są identyczne, a także nie określa czy istniejąca zabudowa nie jest sprzeczna z przepisami obecnie obowiązującymi, ponieważ zabudowa ta mogła zostać dopuszczona w innym stanie faktycznym i prawnym.

Również deklaracja inwestora dotycząca korzystania z planowanej wiaty tylko w okresie lata nie ma – zdaniem Prezesa Wód Polskich – wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się zaś do przywołanego w odwołaniu postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] AP uzgadniającego przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy , organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie to zostało wydane w ramach odrębnego postępowania wyłącznie w zakresie dotyczącym melioracji wodnych, a tym samym nie może ono mieć wpływu na wynik postępowania związanego z uzgodnieniem w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.

Skargę na decyzję Prezesa Wód Polskich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J.C., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że przyjęte w uzasadnieniu warunki zabudowy były właściwe ponad 40 lat temu. Ostatnia powódź na tym terenie miała miejsce w 1977 roku, zaś rzeka [...] od ponad 20 lat nie opuszczała swojego koryta. Co więcej, ze względu na niski stan wody rzeka ta nie jest wykorzystywana do żeglugi. W ocenie skarżącego jego skromna inwestycja nie koliduje z obowiązującymi przepisami Prawa wodnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wód Polskich wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] października 2021r., Nr [...] Prezes Wód Polskich, utrzymał w mocy decyzję decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2021r.Nr [...]odmawiającej uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na rzecz J. C.dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na odzież roboczą w zabudowie letniskowej na działce nr ew. [...] w obrębie [...], gm. [...].

Podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowił m.in. przepis art. 166 ust. 2 pkt 7 ustawy - Prawo wodne, zgodnie z którym projekt decyzji o warunkach zabudowy wymaga uzgodnienia z Wodami Polskimi w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Powyższy przepis stanowi nawiązanie do treści art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które przewidują obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem Wód Polskich w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Zgodnie zaś z art. 169 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się obszary szczególnego zagrożenia powodzią. W myśl art. 16 pkt 34 Prawa wodnego obszary szczególnego zagrożenia powodzią stanowią obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%; obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%; obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 224, stanowiące działki ewidencyjne, a także pas techniczny.

Jak wynika z akt postępowania, teren inwestycji wyznaczony na działce o nr ew. 1515 w obrębie [...] , gm. [...] , znajduje się w całości na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią rzeki Narew, tj. na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1% z rzedną wody wynoszącą 90,64 m n.p.m. z oraz na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10% z rzędną wody wynoszącą 89,46 m n.p.m. Okoliczność tę potwierdzają obowiązujące mapy zagrożenia powodziowego (arkusz: [...]). Należy podkreślić, że mapy zagrożenia powodziowego sporządzane są przez wyspecjalizowany organ, a ich powstanie związane jest z określoną, rozbudowaną procedurą ich powstawania. W pierwszym rzędzie konieczne jest dokonanie wstępnej oceny ryzyka powodziowego na danym obszarze, co uregulowane zostało w art. 167 i 168 Prawa wodnego. Dopiero później sporządza się mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego w kolejnej procedurze, uregulowanej w art. 169 i 170 Prawa wodnego. Mapy zagrożenia powodziowego, opracowywane przez Wody Polskie w uzgodnieniu z właściwymi wojewodami, zatwierdza minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, przekazując je w postaci elektronicznej podmiotom wymienionym w art. 171 ust. 4 Prawa wodnego, a także podając je do publicznej wiadomości przez ich umieszczenie na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę (art. 171 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ww. ustawy). Stosownie do art. 171 ust. 8 mapy zagrożenia powodziowego podlegają przeglądowi co 6 lat oraz w razie potrzeby aktualizacji (przy czym w ust. 9 przewidziano, iż mapy te mogą zostać poddane przeglądowi oraz w razie potrzeby aktualizacji częściej niż co 6 lat).

W rozpoznawanej sprawie organy prowadząc postępowanie opierały się na zaktualizowanych mapach zagrożenia powodziowego , z których wynika, że teren działki o nr ewid. [...] w obrębie [...], gm. [...], znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.

Z uwagi na takie położenie terenu inwestycji projekt decyzji o warunkach zabudowy wymagał uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 166 ust. 2 pkt 7 ustawy Prawo wodne.

Wskazana na mapach zagrożenia powodziowego głębokość wód powodziowych dla wody 1% znajduje się w klasach głębokości wody 0,5 m - 2,0 m i 2,0 m - 4,0 m, a dla wody 10% w kasach głębokości wody <0,5 m oraz 0,5 m - 2,0 m. Przedstawione na mapie sytuacyjno-wysokościowej, stanowiącej załącznik nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy, rzędne terenu wynoszą od 88,8 m n.p.m. do 89,4 m n.p.m. z ustalonymi powyżej rzędnymi wód powodziowych wskazuje, że w przypadku wystąpienia wody 1% rzeczywista głębokość wód na terenie inwestycji wynosić będzie od 1,24 m do 1,84 m n.p.m., a w przypadku wystąpienia wody 10% głębokość wód powodziowych wynosić będzie do 0,66 m n.p.m.

Słusznie także organ odwoławczy podkreślił, że wyznaczona w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalna linia zabudowy narzuca budowę planowanego obiektu w zachodniej części działki przylegającej bezpośrednio do widocznego na mapach zagrożenia powodziowego starorzecza Narwi (opisanego na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy jako jez. Zimna Woda), gdzie rzędne terenu są najniższe, a tym samym ta część terenu inwestycji zagrożona jest wystąpieniem wód powodziowych o najwyższych głębokościach - 1,84 m w przypadku wystąpienia wody 1% i 0,66 m w przypadku wystąpienia wody 10%.

Wskazać należy, że ustawodawca w art. 166 Prawa wodnego dopuścił możliwość zabudowy na terenach położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią i w przypadku uznania przez organ, że takie uzgodnienie jest dopuszczalne, organ jest zobowiązany określić szczegółowe wymagania oraz warunki dla planowanej zabudowy i planowanego zagospodarowania, w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie ustawy, tj. w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Ministra Inwestycji i Rozwoju z 24 stycznia 2019 r. w sprawie zakresu wymagań oraz warunków dla planowanej zabudowy oraz planowanego zagospodarowania terenów położonych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią oraz sposobu ich ustalania (art. 166 ust. 9, 8 Prawa wodnego). Natomiast w art. 166 ust. 10 Prawa wodnego wymieniono przesłanki uzasadniające odmowę uzgodnienia. W każdym więc przypadku organ musi przeanalizować, w realiach konkretnej sprawy, prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi, poziom zagrożenia powodziowego, proponowaną zabudowę i zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, jego aktualne zagospodarowanie i dotychczasowe przeznaczenie (art. 166 ust. 3 ustawy - Prawo wodne), jak również przenalizować, czy w sprawie występują okoliczności wymienione w ust. 10, uzasadniające wydanie decyzji odmownej.

Na podstawie art. 166 ust. 10 ww. ustawy Prawo wodne uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy odmawia się, jeżeli planowana zabudowa lub planowane zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią:

1) naruszają ustalenia planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza;

2) naruszają ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym;

3) stanowią zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków;

4) naruszają funkcjonowanie infrastruktury krytycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym;

5) utrudniają zarządzanie ryzykiem powodziowym.

Wystąpienie którejkolwiek z ww. przesłanek obliguje właściwy organ do wydania decyzji o odmowie uzgodnienia ( art. 166 ust. 11 Prawa wodnego). Dopiero więc w przypadku ustalenia w danej sprawie, że wskazane (odmowne) przesłanki nie występują, właściwy organ ma możliwość wydania decyzji uzgadniającej i określenia wymagań lub warunków dla planowanej zabudowy i planowanego zagospodarowania - terenów położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.

W myśl art. 16 pkt 4 ustawy Prawo wodne, przez cele zarządzania ryzykiem powodziowym rozumie się ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie przyjęcia Planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Wisły (Dz. U. z 2016 r., poz. 1841) określono trzy cele główne dla redukcji zidentyfikowanego ryzyka powodziowego: zahamowanie wzrostu ryzyka powodziowego, obniżenie istniejącego ryzyka powodziowego oraz poprawa systemu zarządzania ryzykiem powodziowym. W ramach celów głównych określone zostały cele szczegółowe, w tym m.in. w ramach zahamowania wzrostu ryzyka powodziowego: utrzymanie oraz zwiększenie istniejącej zdolności retencyjnej zlewni w regionie wodnym, wyeliminowanie lub unikanie wzrostu zagospodarowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.

Należy zgodzić się z organami, że realizacja planowanej zabudowy poprzez lokalizację nowej zabudowy nie tylko zmniejszałaby zdolność retencyjną zlewni, ale również spowodowałaby wzrost zagospodarowania terenów stanowiących obszary szczególnego zagrożenia powodzią, a to pozostawałoby w sprzeczności z przywołanymi wyżej celami zarzadzania ryzykiem powodziowym. Tak więc dopuszczenie do zabudowy byłoby sprzeczne z ustaleniami planu zarządzania ryzykiem.

Określone w planie zarządzania ryzykiem powodziowym cele pozostają w zgodności z założeniami przywołanej przez organ II instancji Dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (tzw. Dyrektywa Powodziowa - Dz. Urz. UE Nr L 288/27 z 6 listopada 2007 r.). Tak więc dopuszczenie do zabudowy byłoby sprzeczne z ustaleniami planu zarządzania ryzykiem. Nie budzi także wątpliwości Sądu, że realizacja ww. zabudowy utrudniałaby zarządzanie ryzykiem powodziowym. Z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi w rejonie powodzi, sposób organizacji ewentualnej ewakuacji, dopuszczenie do przyrostu zabudowy mieszkaniowej może utrudnić działania odpowiednich służb podejmowane w celu ratowania obywateli, jak również zwiększyć koszty ich działania. Ponadto, w przypadku powodzi, w wyniku oddziaływania wody na sam obiekt i warunki sanitarne, może dojść do zagrożenia dla zdrowia ludzi. Sąd podziela także pogląd Prezesa Wód Polskich, że wydanie zezwolenia na realizację nowej zabudowy przyczyni się do zwiększenia potencjalnych strat w mieniu w przypadku wystąpienia powodzi, co niewątpliwie koliduje z celami, jakie stawiane są w samej ustawie - Prawo wodne.

W ocenie Sądu więc, Prezes Wód Polskich w przekonujący sposób wykazał, że w niniejszej sprawie wystąpiły ustawowe warunki uzasadniające odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w tym zasadnie uznał, że realizacja zamierzonego przedsięwzięcia naruszałaby ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym, co spełnia przesłankę z art. 166 ust. 10 pkt 2 Prawa wodnego.

W związku z argumentacją skargi wyjaśnienia jednocześnie wymaga, że na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie mógł mieć wpływu argument wskazujący na położenie działki na terenie wokół zabudowanym. Podkreślić trzeba, że każda sprawa jest rozpatrywana przez organ indywidualnie, w oparciu o dany, ustalony stan faktyczny i przepisy prawne aktualnie obowiązujące w dniu wydania danego rozstrzygnięcia. Realizacja zabudowy w okolicy mogła następować w całkowicie odmiennym stanie faktycznym i prawnym niż obowiązujący obecnie. Ponadto sam fakt, że na terenie zaliczanym do obszaru szczególnie zagrożonego powodzią, wybudowane zostały wcześniej budynki mieszkalne, nie może powodować, że organy muszą uzgadniać kolejne inwestycje budowlane. Taka argumentacja nie zasługuje na aprobatę i uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że nie istnieje możliwość odstąpienia od rygorów ochrony przeciwpowodziowej tylko z racji występowania zabudowy w sąsiedztwie terenu inwestycji.

Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.