Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1003/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 30 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący SO del. Aleksandra Westra, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego M. S. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

M. S. (dalej "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 1 kwietnia 2020 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P..

W skardze zarzucono zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 9 ust. 1 i 3a, art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.; dalej "upzp"). Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie działek o numerach ew. [...] i [...] położonych w obrębie P. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy P. wniosła o jej odrzucenie z uwagi na charakter zaskarżonego aktu oraz ewentualnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z póżn. zm., dalej "usg") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W tym kontekście legitymacja skargowa opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu tego przepisu oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2016 r., II OSK 2859/14, LEX nr 2118266, postanowienie NSA z 25 września 2018 r., II OSK 2387/18). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. Nr 7-8, str. 69). Jak podkreśla się w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (zob. wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, LEX nr 81964). Tym samym, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 usg może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, a taki pogląd powszechnie akceptowany jest w orzecznictwie. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem NSA (zob. wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07) podstawą zaskarżenia, na podstawie art. 101 ust. 1 usg, jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia jak i obowiązki prawne. Interes ten musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną tego podmiotu. Jednocześnie interes ten musi być bezpośredni, indywidualny, konkretny, realny i aktualny, a nie przyszły i potencjalny.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Gminy P. z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P..

Należy zatem wskazać, ze stosownie do treści art. 9 ust. 1 i 3a upzp, uchwała o przystąpieniu do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a także jego zmiany, podejmowana jest przez radę gminy w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta stanowi podstawę prawną do podjęcia przez organ wykonawczy gminy szeregu czynności proceduralnych wymienionych w art. 11 tej ustawy, zmierzających do sporządzenia projektu studium i przedstawienia go radzie gminy do uchwalenia. Wskazana uchwała jest zatem aktem wewnętrznym gminy o charakterze formalnym, wszczyna jedynie procedurę uchwalenia studium lub jego zmiany i jest skierowana wyłącznie do organu wykonawczego gminy. Uchwała taka nie kształtuje praw i obowiązków żadnych innych podmiotów, w szczególności nie wpływa na sytuację prawną właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie danej gminy lub gmin sąsiednich. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że ustalenia studium mogą ingerować w prawa i obowiązki obywateli, w tym przede wszystkim w uprawnienia wynikające z prawa własności nieruchomości (zob. wyroki NSA z 21 grudnia 2011 r. II OSK 2093/11 oraz z 11 września 2012 r. II OSK 1573/12), to jednak nie sposób przyjąć aby do tej ingerencji mogło dojść już na etapie podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia tego studium lub jego zmiany, kiedy jeszcze nie wiadomo jakie ustalenia zostaną uchwalone w studium w wyniku przeprowadzonej procedury w trybie powołanych na wstępie przepisów. Uchwała ta ma bowiem charakter intencyjny, a objęcie określonego obszaru pracami planistycznymi (podobnie jak nie objęcie) nie może być uznane za naruszenie "władztwa planistycznego". Jest to pierwszy i niezbędny etap procedury planistycznej i to, że mogą w tym postępowaniu uczestniczyć podmioty spoza systemu administracji (w tym zwłaszcza właściciele nieruchomości) nie może wpływać na ocenę charakteru uchwały o przystąpieniu do sporządzenia studium lub jego zmiany. Okoliczność, że pośrednio uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną strony skarżącej nie oznacza, że naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio poprzez postanowienia tej uchwały (zob. wyroki NSA z 16 maja 2014 r. II OSK 2973/12; z 24 stycznia 2013 r. II OSK 2442/12).

Biorąc powyższe pod uwagę zdaniem Sądu źródłem interesu prawnego do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 usg nie może być ewentualne naruszenie trybu podjęcia zaskarżonej uchwały (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2081/10).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, o których mowa w art. 101 ust. 1 usg. W konsekwencji wniesiona skarga podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w punkcie 1. sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w punkcie 2. sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.