Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1299/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1299/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r, Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. w W., od decyzji Prezydenta [...] z [...] grudnia 2011 r., Nr [...] wnoszącej sprzeciw do złożonego przez [...] sp. z o.o. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu kasetonu reklamowego - tablicy nośnej z elementem słupa i stopą obciążeniową typu przenośnego, na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. S. od strony Al. W. w dzielnicy [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor w dniu 16 grudnia 2011 r dokonał zgłoszenia robót budowlanych polegających na posadowieniu kasetonu reklamowego - tablicy nośnej z elementem słupa i stopą obciążeniową typu przenośnego, na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. S.od strony Al. W. w dzielnicy [...].

Zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem przewiduje realizację tablicy reklamowej o wymiarach 8,4m x 4,4m (wraz z ramami) połączonej słupem o wysokości 9,35m z fundamentem o wymiarach 3,1m x 3,1m.

Z akt sprawy wynika, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Posadowienie urządzenia reklamowego na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że projektowana inwestycja ze względu na wielkość urządzenia i jego konstrukcję świadczy o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, kwalifikujące się do kategorii budowli w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Organ drugiej instancji uznał, że w przypadku spornej inwestycji nie można mówić o "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych", bowiem w wyniku działań inwestora powstanie w określonym miejscu samodzielna konstrukcja posadowiona na własnym fundamencie (budowla), która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Wojewoda [...] powołując się na utrwalone i jednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 25 maja 2007r, II OSK 1509/06, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2008r, II OSK 680/07, wyrok NSA z dnia 12 maja 2009r, II OSK 735/08, wyrok NSA 25 maja 2007r, II OSK 754/06, wyrok NSA z dnia 10 marca 2008r, II OSK 186/07) wskazał, że do budowli będących wolnostojącymi, trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Skargę na decyzję Wojewody [...] złożyła [...] sp. z o.o. w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez:

błędne zastosowanie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku (t.j. z 2006 r. Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Prawo budowlane i uznanie, iż inwestycja objęta zgłoszeniem dotyczy robót objętych pozwoleniem na budowę i w konsekwencji błędne uznanie legalności decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw do robót objętych wyżej powołanym zgłoszeniem, bez uprzedniego wezwania Inwestora do uzupełnienia zgłoszenia poprzez przedłożenie stosownych dokumentów oraz złożenie wyjaśnień;

błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku (t.j. z 2006 roku Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) Prawo budowlane tj. przepisów art. 3 pkt 1, 3, 6, 7 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy i niezasadne uznanie, iż w zakresie montażu nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem z dnia 16 grudnia 2012 roku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę oraz błędne przyjęcie przez organ, iż zgłoszenie inwestora dotyczy budowli, a nie instalacji nośnika reklamowego niezwiązanego trwale z gruntem.

Ponadto naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności art. 7, 8, 77 oraz 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. z 2000 r. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co spowodowało błędne zastosowanie normy prawa materialnego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, nienależyte uzasadnienie decyzji, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego orzeczenia przez organ II instancji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2012 r. oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi powołując się na przytoczone fragmenty uzasadnień wyroków tutejszego sądu administracyjnego pierwszej instancji wskazano, że przedmiotowe urządzenie reklamowe wbrew twierdzeniom organu objęte jest zgłoszeniem. Zdaniem skarżącej organ w sposób dowolny z naruszeniem zasad postępowania ograniczył się do nieuprawnionego stwierdzenia, iż urządzenie objęte zgłoszeniem stanowi budowlę, wymagającą pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona

Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutowi skarżącego organ przyjął prawidłową interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę.

Z dołączonych do zgłoszenia schematów konstrukcyjnych wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest wzniesienie konstrukcji wsporczej wolnostojącej tablicy reklamowej typ [...] konstrukcja typ [...].

Jak prawidłowo ustalił organ pierwszej instancji dolna krawędź tablicy reklamowej o wymiarach 8x4m będzie zainstalowana na słupie o wysokości 4,95m od poziomu fundamentu.

Konstrukcja wsporcza składa się z fundamentu o wymiarach 3,10m x 3,1 Om i wysokości 1m oraz słupa stalowego o łącznej wysokości ok 9,35m. Instalowane elementy nośnika są łączone śrubami montażowymi do elementu stopy. Łączna wysokość urządzenia reklamowego wynosi ok 9,5m od poziomu terenu. Zgodzić należy się z oceną organów, iż projektowane urządzenie reklamowe jest konstrukcją przestrzenną stanowiącą całość budowlaną i techniczno-użytkową.

W ocenie sądu, wymiary urządzenia, jego konstrukcja i sposób jego posadowienia uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem.

Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma bowiem znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05, LEX nr 266325, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 1999 r., II OSK 1617/98, LEX nr 46756).

W rozpoznawanej sprawie posadowienie przedmiotowego urządzenia reklamowego na gruncie sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru.

Zważywszy na wymiary i ciężar przedmiotowego urządzenia reklamowego jego ustawienie w określonym miejscu za pomocą urządzeń budowlanych stanowi zdaniem sądu, budowlę w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę.

W wyniku prac budowlanych powstaje "od podstaw" w określonym miejscu obiekt budowlany trwale związany z gruntem, który powinien spełniać wymagania zawarte w art. 5 Prawa budowlanego dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego.

Sąd podziela stanowisko organu, iż parametry techniczne urządzenia reklamowego, jego konstrukcja i posadowienie nakazują traktować jego realizację jako budowę obiektu budowlanego zaliczanego do budowli. Jest to budowla niepowiązana z innym obiektem budowlanym, o znacznej wielkości tablicy reklamowej o wymiarach 8,4m x 4,4m (wraz z ramami) połączonej słupem metalowym o wysokości 9,35m z fundamentem o wymiarach 3,1m x 3,1m x 1m oraz w sposób stabilny i odporny na działanie czynników atmosferycznych jest posadowiona na gruncie.

Wbrew zarzutowi skarżącej nie można zaś traktować spornej inwestycji jako instalowania tablicy i urządzenia reklamowego, gdyż przedmiotem realizacji tego urządzenia reklamowego są prace zdefiniowane jako roboty budowlane, przez które stosownie do treści art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego należy rozumieć "... budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu ...". Z kolei "budowa" to w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu".

Z powyższych względów nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, że wszystkie urządzenia reklamowe są objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i wymagają jedynie zgłoszenia. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 22 stycznia 2010 r., II OSK 134/09, z dnia 30 września 2009r, II OSK 1465/08 z dnia 03 września 2009r, II OSK 1331/08) zmiana treści art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego dokonana nowelizacją Prawa budowlanego (ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1997 r., Nr 111, poz 726) pozwala na instalowanie tablic i urządzeń reklamowych jako samodzielnych obiektów. Jednakże możliwość instalowania tablic i urządzeń reklamowych jako samodzielnych obiektów nie oznacza, że wszystkie urządzenia reklamowe objęte zostały treścią tego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie stoi na stanowisku (wyrok NSA z dnia 3 września 2009r, II OSK 1331/08 ), że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma zastosowanie wyłącznie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

W wyroku z dnia 22 stycznia 2010 r., II OSK 134/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, akceptowany przez tutejszy skład orzekający, iż "Wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w tym miejscu jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego".

Instalowanie tablic i urządzeń reklamowych o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

W świetle przedstawionej analizy wskazanych przepisów nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego. W sprawie nie zachodziła też potrzeba uzupełnienia zgłoszenia bowiem z dołączonej do zgłoszenia dokumentacji (schemat konstrukcyjny i wizualizacja komputerowa nośnika ) wynikało, że przedmiotem zgłoszenia jest budowla w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagająca pozwolenia na budowę.

Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).