Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 409/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 106 par 3 art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.1a ust.1 pkt1, art. 15 ust. 2a
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Dnia 4 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak Asesor WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2008 roku sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz W. C. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy R. określił W. C. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu prowadzenia sprzedaży towarów na targowisku C.H. "POLROS" S.A. za 28 dni czerwca 2004 r., w kwocie 168 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podatnik prowadził działalność gospodarczą w Centrum Handlowym "POLROS". Zgodnie z treścią art. 15 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 9 poz. 84 ze zm.)opłatę targową pobiera się od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowiskach, targowiskiem zaś są wszelkie miejsca, na których prowadzi się handel. Z materiałów zgromadzonych w sprawie w szczególności raportów dziennych inkasenta wynika, iż podatnik w okresie 28 dni miesiąca czerwca 2004 roku prowadził sprzedaż towarów na stoisku handlowym nr [...] o powierzchni 20 m2. Fakt ten nie był w postępowaniu kwestionowany przez podatnika. Wobec powyższego w oparciu o uchwalę Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek opłaty targowej na terenie targowiska organ wymierzył podatnikowi opłatę w kwocie 186 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wywodził, iż wszystkie boksy i pawilony handlowe po dachem nie podlegają opłacie targowej i dlatego jej pobieranie przez Wójta Gminy R. jest nielegalne, a uchwała Rady Gminy R. Nr [...] z [...] jest wadliwa.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty podatnika skierowane wobec uchwały Nr [...], która nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia organu I instancji. Nadto wskazał, iż wobec treści art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dla powstania obowiązku podatkowego w opłacie targowej bez znaczenia było, czy właściwa Rada Gminy wyznaczyła teren, na którym znajdowała się przedmiotowa hala, jako targowisko czy też nie. Zdaniem organu II instancji istotne znaczenie miało natomiast to, że obiekt w którym podatnik prowadził handel jest podzielona na boksy halą targową, a tym samym hala używaną do targów w rozumieniu art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepisy prawa nie definiują użytych w tym przepisie pojęć "targowisko pod dachem" oraz "hala używana do targów, aukcji i wystaw". W konsekwencji należy odwołać się do słownikowego rozumienia pojęcia "targ" oznaczającego sprzedaż i kupno towarów odbywające się w określone dni tygodnia na wydzielonym miejscu, a także to miejsce. Zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowa hala została wybudowana jako magazyn roślin, ale biorąc pod uwagę stan faktyczny potwierdzony w decyzjach organów nadzoru budowlanego była faktycznie użytkowana jako hala handlowa i dlatego sprzedaż dokonywana w takiej hali podlegała opłacie targowej.

W skardze do sądu podatnik zarzucił, iż organ odwoławczy błędnie zakwalifikował C.H. "POLROS" jako halę używaną do targów. Wskazał, iż w centrum obowiązują stałe godziny pracy, sklepy mają trwałe ekspozycje handlowe, pomieszczenia są klimatyzowane, wyposażone w przymierzalnie, lustra, kasy fiskalne i komputery. Zaplecze sanitarne jest wspólne dla wszystkich dzierżawców sklepów tak jak to ma miejsce w przepadku hipermarketów, czy nowoczesnych centrach handlowych. Sprzedaż na terenie hali odbywa się tylko w sklepach, obowiązuje zakaz handlu z koszy i z ręki, a nadto do hali brak jest powszechnego dostępu dla dowolnych podmiotów chcących dokonywać sprzedaży. Podniósł, iż jego stoisko jest jego stałym miejscem prowadzenia działalności wymienionym w zaświadczeniu o prowadzeniu działalności gospodarczej

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2006 r. wydanym w sprawie sygn. akt l SA/Łd 184/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd I instancji powołał się na treść art. 15 ust. 2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz wykładnię funkcjonalną, systemową i językową tego przepisu. Wskazał, że o tym, czy dany budynek został wyłączony z grupy budynków, w których handel nie podlega opłacie targowej, winna decydować treść dokumentów dotyczących danego budynku i okoliczność, czy budynek został wybudowany i przekazany do użytku jako targowisko pod dachem czy też hala używana do aukcji, targów i wystaw. Sąd wskazał, iż skoro w dokumentach (pozwoleniu na użytkowanie, pozwoleniu na budowę, warunkach zabudowy i zagospodarowania) budynek, w którym skarżący prowadził handel, klasyfikowany był jako magazyn roślin (czyli nawet w innej grupie niż budynki usługowo-handlowe), to uznać należało, iż handel w nim prowadzony nie był handlem na targowisku w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w związku z tym nie podlegał opłacie targowej. Oceny tej nie zmieniał zdaniem sądu fakt, iż obiekt ten był użytkowany niezgodnie z udzielonym pozwoleniem. W ocenie sądu organy administracji publicznej, jako uprawnione do kontroli sposobu użytkowania budynków, miały obowiązek dopilnowania, aby wydawane przez nie decyzje (o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenia na budowę i na użytkowanie), były wydawane zgodnie ze stanem faktycznym i aby używano w nich określeń właściwych dla statystyki i klasyfikacji obiektów budowlanych. Sąd podkreślił, że podatnik miał prawo, ufając organom państwa i samorządu, wierzyć zgodnie z wyrażoną w Konstytucji zasadą państwa prawnego i art. 121 Ordynacji podatkowej, oczekiwać że podejmując działalność handlową w budynku, który według dokumentów urzędowych nie był targowiskiem pod dachem ani halą używaną do targów, aukcji i wystaw, nie będzie ponosił dodatkowych obciążeń na rzecz państwa czy jednostek samorządu terytorialnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji podniosło zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.: art. 15 ust. 1-2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 2, art. 7, art. 32, art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także zarzut naruszenia szeregu przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2008 r. w sprawie II FSK 1669/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. do ponownego rozpoznania.

W ocenie NSA dokonując wykładni art. 15 ust. 2-2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sąd I instancji błędnie przyjął, że o tym czy budynek został wyłączony z grupy budynków, w których handel nie podlega opłacie targowej winna decydować treść dokumentów dotyczących danego budynku i okoliczność, czy budynek został wybudowany i przekazany do użytku jako targowisko pod dachem czy też hala używana do organizacji targów, aukcji i wystaw. Sąd I instancji w istocie związał samorządowe organy podatkowe w ocenie podatkowego stanu faktycznego, rozstrzygnięciami organów budowlanych, co nie znajdowało żadnego oparcia w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem NSA między decyzjami organów budowlanych (pozwoleniem na użytkowanie, pozwoleniem na budowę, czy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania), a decyzją organu podatkowego określającą (ustalającą) podatnikowi prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego nie zachodził konieczny związek przyczynowy, nakazujący organom podatkowym tożsame określenie i uznanie przedmiotowego budynku, w którym podatnik prowadził handel, za budynek sklasyfikowany w dokumentach budowlanych jako magazyn roślin, a nie np. za targowisko od dachem lub halę używaną do targów, aukcji i wystaw. W związku z tym, mimo że z przytoczonej w art. 1a pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definicji budynku wynika, że o uznaniu danego obiektu za obiekt budowlany, a w konsekwencji za budynek należy rozstrzygać w oparciu przepisy prawa budowlanego, to w ocenie NSA nie znaczyło to, że zastosowanie się do tych przepisów i opartych na nich rozstrzygnięciach organów budowlanych musiało mieć bezwzględny prymat, nawet gdyby stało to w oczywistej sprzeczności z normą prawa podatkowego, kształtującą określone zobowiązanie podatkowe. NSA podkreślił, że w postępowaniu podatkowym dopuszczalne jest podważenie domniemania prawdziwości, a więc zgodności z rzeczywistą treścią decyzji administracyjnej wydanej przez organ budowlany udzielający pozwolenia na budowę obiektu budowlanego lub jego użytkowania. Podstawę formalnoprawną takiego działania dawał art. 194 § 3 ordynacji podatkowej.

Dokonując wykładni art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych NSA przyjął, że zasadą było, że opłata targowa może być pobierana w każdym miejscu, w którym prowadzony jest handel. Z treści art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynikało, że pojęcia dokonywania sprzedaży jak i prowadzenia handlu oznaczały to samo, jak i to, że targowiskami były miejsca prowadzenia handlu niezależnie od ich charakteru prawnego czy też przeznaczenia. Każde miejsce, w którym prowadzony był handel stanowiło bowiem targowisko. Wyjątkiem od tej zasady (nie podlegała opodatkowaniu opłatą targową) była sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków. Wyjątkiem od tego wyjątku (podlegała opodatkowaniu opłatą targową) była natomiast sprzedaż na targowiskach pod dachem oraz sprzedaż w halach używanych do targów, aukcji i wystaw. Zdaniem NSA opłacie targowej podlegała zatem sprzedaż prowadzona w budynku lub jego części, który to budynek lub jego część pozostawał równocześnie targowiskiem pod dachem lub halą używana do aukcji, targowi wystaw. W przypadku takiej sprzedaży ustawodawca wskazał na kryteria, które te budynki winny spełniać. W jednym i drugim przypadku miały one charakter funkcjonalny, przy czym w pierwszym przypadku charakter obiektu odnoszony był stale do funkcji jaką spełniał (targowiska), w drugim zaś charakter obiektu (hala) odnoszony był do jednego z możliwych sposobów jego wykorzystania (używanie do targów, aukcji i wystaw). W obu wymienionych sytuacjach niezbędne było ustalenie czy przedmiotowy obiekt budowlany był budynkiem lub jego częścią w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a następnie czy ten budynek lub jego część była targowiskiem pod dachem lub halą używaną do targów, aukcji i wystaw. W pierwszym etapie ustaleń (z mocy wyraźnego odesłania zawartego w art. 1a ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy.) przepisy prawa budowlanego miały bezpośrednie zastosowanie, w drugim etapie miały charakter jedynie charakter pomocniczy.

Co do znaczenia pojęcia "targowisko pod dachem" NSA wskazał, że należy tego znaczenia poszukiwać w drodze wykładni systemowej, poprzez odesłanie do przepisów prawa budowlanego i wydawanych na ich podstawie decyzji administracyjnych, przepisów ustawy o samorządzie gminnym, czy prawa geodezyjnego i kartograficznego w odniesieniu do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W dalszej kolejności tj. gdyby wyniki wykładni systemowej nie dały zadowalającego rezultatu, należy sięgnąć do wykładni celowościowej, w której decydujące znaczenie będzie miała funkcja jaka dany obiekt spełnia. W tym zakresie celowym było dopuszczenie dowodu z oględzin przeprowadzonych w ramach postępowania, które pozwoliłyby na ustalenie przeznaczenia budynku i sposobu jego wykorzystania. Odnośnie do znaczenia zwrotu "hala używana do targów, aukcji i wystaw" NSA wskazał, że znaczenia pojęcia "hala" należało poszukiwać w jego słownikowym rozumieniu. Wskazane tam cechy tego rodzaju budynków są określone przez elementy stanu faktycznego, a zatem są możliwe do ustalenia w drodze bezpośredniego oglądu. Co do rozumienia dalszej części omawianego pojęcia "hal używanych do targów, aukcji i wystaw" sąd odwołał się do uzasadnienia wyroku NSA z 1 lutego 2007 r. (II FSK 1507/06, niepubl.).

Reasumując NSA wskazał na konieczność oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego, w szczególności pod kątem ich przydatności dla ustalenia, która z norm prawnych zawartych w art. 15 ust. 2a u.p.o.l. znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W pierwszym rzędzie podnieść należy, że zgodnie z art. 190. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe oznacza, że sąd ponownie rozpoznający sprawę nie ma swobody w interpretacji spornych przepisów prawa, lecz jest zobowiązany do podzielnia oceny prawnej wyrażonej przez NSA. Sąd I instancji może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w toku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez NSA, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 577).

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z obu wymienionych wyżej sytuacji, co utwierdza sąd I instancji w przekonaniu o konieczności respektowania wykładni prawa dokonanej przez sąd odwoławczy.

Zarazem jednak przyjąć należy, że stan faktyczny nie został prawidłowo ustalony przez organy podatkowe, mimo ciążącego na nich (w pierwszej kolejności) obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy wynikającego z art. 122 Ordynacji podatkowej., co z kolei mogło być przyczyną tego, że na jego tle dokonano nieprawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego.

Jak bowiem wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lutego 2008 r.: "Tworząc podatkowy stan faktyczny, kształtujący obowiązek podatkowy w opłacie targowej w przypadku sprzedaży w budynkach lub ich częściach będących targowiskiem pod dachem lub halą używaną do targów, aukcji i wystaw ustawodawca wskazał na kryterium, które budynki te winny spełniać. W jednym i drugim przypadku mają one charakter funkcjonalny, przy czym w pierwszym przypadku charakter obiektu odnoszony jest stale do funkcji, jaką spełnia (targowiska), w drugim zaś charakter obiektu (hala) odnoszony jest do jednego z możliwych sposobów jego wykorzystania (używanie do targów, aukcji i wystaw). W obu wymienionych przypadkach niezbędne jest ustalenie czy przedmiotowy obiekt budowlany jest budynkiem lub jego częścią w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych., a następnie czy ten budynek lub jego część jest targowiskiem pod dachem lub halą używaną do targów, aukcji i wystaw. W pierwszym etapie ustaleń z mocy wyraźnego odesłania zawartego w art. 1a ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przepisy prawa budowlanego będą miały bezpośrednie zastosowanie, w drugim etapie wymienionych ustaleń jedynie charakter pomocniczy".

Organy podatkowe czyniąc ustalenia faktyczne w powyższym kontekście winny przy tym baczyć, aby, jak wskazał NSA, znaczenia pojęcia "targowisko pod dachem" poszukiwać w drodze wykładni systemowej, w sposób szczegółowo wyłożony w motywach wyroku, a gdyby i one nie dały jednoznacznego rezultatu winny sięgnąć do wykładni celowościowej, w której decydujące znaczenie będzie miała funkcja, jaką dany obiekt spełnia. Nie można też wykluczyć, że – jak zaznaczył NSA w cytowanym wyroku – celowym będzie dopuszczenie dowodu z oględzin przeprowadzonych w ramach ponowionego postępowania podatkowego, które pozwolą na ustalenie przeznaczenie budynku i sposobu jego wykorzystania. Pamiętać przy tym muszą, że dokonywana wykładnia winna mieć charakter dynamiczny, związany ze zmieniającą się rzeczywistością społeczno-gospodarczą, o czym również mowa w cytowanych motywach wyroku sądu II instancji z dnia 26 lutego 2008 r.

Podobnie zresztą organy te nie powinny tracić z pola widzenia i tej istotnej okoliczności podniesionej przez sąd odwoławczy, że dla odczytania znaczenia zwrotu normatywnego "hala używana do targów, aukcji i wystaw" winny okazać się wystarczające wyniki wykładni językowej i stanowisko judykatury powołane w cytowanych motywach wyroku NSA.

Wreszcie, jak również zalecił sąd II instancji, pierwszorzędnego wyjaśnienia wymaga, która z norm prawnych art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych miała w sprawie zastosowanie tj. ta, która odnosi się do sprzedaży na targowiskach pod dachem, czy też ta dotycząca sprzedaży w halach używanych do targów, aukcji i wystaw. Każda z nich dotyczy bowiem odmiennych podatkowych stanów faktycznych.

Dopiero po poczynieniu ustaleń faktycznych w zgodzie z powyższymi zaleceniami organy podatkowe będą mogły pokusić się o prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Próby jego zastosowania bez przeprowadzenia ponowionego postępowania dowodowego i pogłębionej analizy istotnych okoliczności faktycznych mogą okazać się jedynie hipotezami i przypuszczeniami organów, do których nie są one uprawnione w procesie stosowania prawa.

Nie ma też żadnych racjonalnych podstaw do tego, aby wskazane wyżej czynności składające się na całokształt procesu stosowania prawa, zmierzający do wydania stosownego aktu administracyjnego miał przeprowadzać sąd administracyjny I instancji. Zadaniem tego sądu jest bowiem badanie legalności aktów organów administracji, a nie wyręczanie tychże organów w ustalaniu faktów w sprawie. Ponadto nie można wykluczyć, że w toku ponowionego postępowania zajdzie konieczność przeprowadzenia któregokolwiek dowodu, o którym była mowa wyżej. Postępowanie dowodowe jest zaś domeną organów podatkowych. Również zatem i z tego powodu sąd nie mógłby sprostać wymogom ponowionego postępowania.

Tak więc dopiero, gdy przeprowadzone zostanie postępowanie w zakresie nakreślonym powyżej organy będą miały możliwość (jeśli zajdzie taka potrzeba) zastosować się do wykładni art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zmianami) przedstawionej przez NSA w cytowanym orzeczeniu z dnia 26 lutego 2008 r. Organy winny w szczególności zwrócić uwagę na ten fragment uzasadnienia wyroku NSA, w którym wskazał on na prymat wykładni językowej w odczytywaniu treści przepisów prawa, pozwalającej przyjąć, że opłacie targowej, zgodnie z art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlega sprzedaż prowadzona w budynku lub jego części, które pozostają targowiskiem pod dachem lub halą używaną do aukcji, targów i wystaw wskazując, że ustawodawca wyłączył ze zbioru desygnatów określających pojęcie budynek lub jego część podzbiory desygnatów określających nazwę targowisko pod dachem oraz hale używaną do targów aukcji i wystaw.

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz nie przesądzając ostatecznego wyniku sprawy, uzależnionego być może również od wyników ponowionego postępowania dowodowego, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera a i c należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

M.K.