Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 901/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 152, art. 190, 141 par 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 121 par 1 , art. 121 par 5
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego R. S. wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną J. N. na zasadzie prawa pomocy w kwocie [...] złote obejmującej należny podatek od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 20 § 1 pkt 4, art. 119, art.121 § 4 i 5, art. 122 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej p.e.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia J. N. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł, z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] r., tj. rozbiórki przybudówki o wymiarach 3,90 x 4,00 m, dobudowanej do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego w miejscowości [...] w gm. [...] , na działce nr [...] , wybudowanej bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że PINB decyzją [...] r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał J. N. rozbiórkę przybudówki dobudowanej do budynku mieszkalnego bez pozwolenia właściwego organu, z uwagi na nie wywiązanie się inwestora z obowiązku nałożonego postanowieniem z [...] r.

Z uwagi na fakt, że inwestor nie wykonał rozbiórki przedmiotowego obiektu, organ powiatowy upomnieniem z [...] r. wezwał J. N. do wykonania tego obowiązku. Pomimo upomnienia, obowiązek nie został wykonany.

W związku z powyższym, PINB, działając jako organ egzekucyjny, [...] r. doręczył J. N. tytuł wykonawczy, zawierający pouczenie o przysługującym jej prawie do wniesienia zarzutów w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, wraz z przytoczonym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Na postanowienie o nałożeniu grzywny J. N. wniosła zażalenie do ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że dla niej - jako osoby bardzo schorowanej – jest ono krzywdzące. Podkreśliła, że skazana jest wyłącznie na siebie, ponieważ jej syn odbywa karę pozbawienia wolności. Podniosła również, że przedmiotową przybudówkę, zamierza przekształcić na składzik drewna opałowego.

ZWINB postanowieniem z [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Rozpatrując zażalenie powołał się na przepis art. 119 § 1 p.e.a. oraz stwierdził, że niewykonanie obowiązku wynikającego z decyzji z [...] r. nie budzi wątpliwości.

W ocenie organu II instancji przybudówka objęta nakazem rozbiórki stanowi część budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i z tego powodu przy ustalaniu wysokości grzywny organ zobowiązany był zastosować art. 121 § 5 p.e.a.. ZWINB odwołał się do przepisu regulującego sposób obliczania grzywny oraz podniósł, że art. 121 § 5 powołanej ustawy nie pozostawia organowi swobody przy ustalaniu jej wysokości. Stwierdził również, że PINB grzywnę obliczył prawidłowo.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości odstąpienia od nakazu wykonania rozbiórki ze względu na trudną sytuację materialną, rodzinną, czy zły stan zdrowia osoby zobowiązanej.

J. N. pismem z [...]r. zakwestionowała powołane wyżej postanowienie, które to pismo organ jako skargę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W powyższym piśmie skarżąca podniosła, że przybudówka wybudowana została w latach 1991-1993 przez jej[...] , a organ powiatowy nie dał jej możliwości przedstawienia świadków, którzy potwierdziliby treść pism złożonych przez nią w toku postępowania.

W uzupełnieniu skargi w piśmie procesowym z [..] r. pełnomocnik skarżącej zarzucił :

- naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw. z art. 27 §1 i 3 p.e.a., poprzez brak doręczenia skarżącej wraz z postanowieniem PINB z [...] r. tytułu wykonawczego spełniającego wymogi nałożone przepisem art. 27 p.e.a., w szczególności nie zawierającego wskazania, że obowiązek jest wymagalny (art. 27 ust. 1 pkt 3 p.e.a.), braku klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej (art. 27 ust. 1 pkt 10 p.e.a.) oraz braku dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia skarżącej upomnienia;

- naruszenie art. 119 p.e.a. poprzez nałożenie grzywny, która jest niecelowa w świetle sytuacji majątkowej skarżącej, która nie jest w stanie jej uiścić z uwagi na wiek i schorzenia, nie jest także w stanie wykonać obowiązku nałożonego postanowieniem o rozbiórce, w sytuacji gdy wskazany obiekt wzniosła osoba trzecia, gdy tymczasem grzywna winna być nakładana w sytuacji, gdy koszty wykonania zastępczego przekroczą możliwości finansowe zobowiązanego i konieczne jest przymuszenie go do osobistego działania w sprawie;

- naruszenie art. 121 § 5 p.e.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe obliczenie wysokości grzywny oraz uznanie, że obiekt, którego dotyczy postanowienie jest budynkiem;

- naruszenie art. 122 § 3 p.e.a. poprzez brak zbadania, czy skarżąca pismem z 20 września 2011 r. wniosła zażalenie na postanowienie PINB (co sugeruje jego tytuł), czy też także zarzuty do postanowienia (co może sugerować jego uzasadnienie).

Dodatkowo podniósł, że brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny oznacza całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadzi do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części jest nieweryfikowalne. Ponadto żaden z organów nie wskazał, dlaczego uznał przybudówkę za część budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa w kontrolowanej sprawie i wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 940/12 skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm. - zwanej dalej "p.e.a."), w tym art. 119 i art. 122 § 1 i 2. Sąd I instancji przytoczył treść art. 119 i art. 122 § 1 p.e.a oraz wskazał, że w myśl art. 29 § 1 p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu nie mogą być badane kwestie przesądzone w decyzji organu nadzoru budowlanego nakazującej rozbiórkę, w tym także dotyczące jej celowości i zasadności. Dopóki w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna będąca tytułem wykonawczym w danym postępowaniu egzekucyjnym podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania jej treści. Ewentualna wadliwość decyzji nakazującej rozbiórkę może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu, nie zaś w sprawie, której przedmiotem jest wyłącznie ocena legalności zastosowanego środka egzekucyjnego. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej nawet wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest organ, który wydał decyzję.

Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały wyboru właściwego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jak również prawidłowo określiły wysokość tej grzywny.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego zakwalifikowania przez organy nadzoru budowlanego obiektu, którego dotyczy postanowienie jako budynku i ustalenia na tej podstawie wysokości grzywny Sąd I instancji wskazał, że ustalenia organu w tym względzie nie są dowolne, bowiem ustaleń tych dokonał PINB w decyzji z [...] r., nakazującej rozbiórkę, wskazując między innymi, że budowa, a także odbudowa, rozbudowa i nadbudowa obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega przepisom zawartym w art. 48 Prawa budowlanego. W tym przypadku o kwalifikacji prawnej obiektu budowlanego przesądza wynik postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie przepisów Prawa budowlanego.

W przypadku gdy w postępowaniu administracyjnym takiej kwalifikacji dokonano, ponowna ocena w zakresie kategorii obiektu budowlanego i określenie jej w sposób odmienny, niż przyjęto to w decyzji jest niedopuszczalne, godzi bowiem w jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, wyrażoną w art. 16 k.p.a. A zatem w trakcie postępowania egzekucyjnego nie jest dopuszczalna zmiana treści uprawnienia, czy obowiązku (nakazu, zakazu) objętego decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu II instancji, że zastosowanie art. 121 § 5 p.e.a. do obliczenia wysokości grzywny było uzasadnione. Matematyczny sposób obliczenia wysokości grzywny został szczegółowo przedstawiony przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z [...] r. i nie budzi on wątpliwości Sądu I instancji. W takiej sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają argumenty skarżącej dotyczące jej niewątpliwie trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej, albowiem art. 121 § 5 p.e.a. nie uzależnia możliwości zastosowania tego środka od sytuacji finansowej i osobistej osoby zobowiązanej.

Odnośnie zarzutów dotyczących wymogów formalnych tytułu wykonawczego stwierdził Sąd I instancji, że zawiera on zarówno klauzulę, że wykazany w tytule wykonawczym obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 § 1 pkt 3 p.e.a., jaki i klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, a także podano w nim datę doręczenia zobowiązanej w dniu [...] r. upomnienia z [...] r.. W aktach sprawy znajduje się również wskazane upomnienie wraz z potwierdzeniem jego odbioru oraz zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącą w dniu [..]n r. postanowienia z [..] r. wraz z tytułem wykonawczym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J. N., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 345/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

W uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji wskazał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się w istocie do stwierdzenia, że Sąd I instancji zaakceptował sytuację, w której organ egzekucyjny nie dokonał ustaleń co do kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu, który, zdaniem skarżącej, nie jest budynkiem lub częścią budynku, czym naruszono wyrażoną w art. 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej oraz nie wyjaśniono, czy do takich obiektów ma zastosowanie art. 121 § 5 ustawy p.e.a.. W konsekwencji skarżąca upatruje wadliwego zastosowania art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w braku właściwej kontroli zastosowania wskazanych przepisów k.p.a. przez Sąd I instancji. Zarzuty te, w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, są uzasadnione i bez wątpienia uchybienia te maja wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Co do zasady, Sąd II instancji podzielił oparte na treści art. 29 p.e.a. stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym na etapie postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie grzywny w celu przymuszenia, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. O kwalifikacji prawnej obiektu budowlanego przesądza bowiem wynik postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie przepisów Prawa budowlanego.

Jednakże w przypadku, gdy w postępowaniu tym organ administracyjny nie dokonał kwalifikacji prawnej z jakim konkretnie obiektem budowlanym mamy do czynienia, organ prowadzący egzekucję, z uwagi na treść art. 121 § 5 p.e.a. jest zobowiązany do dokonania takiej kwalifikacji. W każdym innym wypadku dokonywanie ponownej oceny w zakresie kategorii obiektu budowlanego i określenie jej w sposób odmienny niż przyjęto w decyzji jest niedopuszczalne, bowiem godzi w jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie z treści decyzji z [...] r., nakazującej rozbiórkę wynika, że organ nadzoru budowlanego nie dokonał kwalifikacji przedmiotowego obiektu zgodnie z przepisami p.e.a., wskazując jedynie, że rozebrana ma zostać "przybudówka". Nie zostało określone, czy przybudówka ta stanowi budynek (część budynku) czy też jest to inny rodzaj obiektu budowlanego.

Nie ulega wątpliwości, zdaniem Sądu II instancji, że oceny, jaki charakter ma przeznaczony do rozbiórki obiekt budowlany, co jest niezbędne dla właściwego zastosowania przepisu art. 121 p.e.a., nie dokonały także orzekające w sprawie organy egzekucyjne. Sąd I instancji nie dostrzegł, że brak jest wystarczających podstaw do uznania, że przedmiotowa przybudówka stanowi część budynku. W konsekwencji wadliwie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, które wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia ustaliły w oparciu o art. 121 § 5 p.e.a., wskazujący sposób obliczania wysokości grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części.

Z tych samych względów za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli zarówno postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jak i utrzymujące je w mocy postanowienie organu drugiej instancji nie zawierają uzasadnienia co do okoliczności, jakimi kierowały się organy określając wysokość orzeczonej grzywny, to już z tego względu trafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., skoro Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku tę istotną kwestię pominął.

Nie zasłużył natomiast na uwzględnienie, w ocenie Sądu wyższej instancji, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut braku zbadania podnoszonych przez skarżącą w skardze kwestii związanych z wniesieniem przez nią zarzutu do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a nie tylko zażalenia. Przedmiotem oceny Sądu I instancji było postępowanie w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. Ewentualne zarzuty podlegają natomiast rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu.

Z uwagi na konieczność dokonania ustaleń co do charakteru obiektu objętego postępowaniem egzekucyjnym, Sąd II instancji nie odniósł się do podniesionych naruszeń prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe oznacza, że dalsze rozważania na temat legalności działania ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji.

W ocenie Sądu, skarga J. N. zasługuje na uwzględnienie.

Spór pomiędzy stronami sprowadza się zasadniczo do kwestii kwalifikacji prawnej podlegającego rozbiórce obiektu, nazwanego przez organ "przybudówką", który, zdaniem skarżącej, nie jest budynkiem lub częścią budynku oraz braku wyjaśnienia, czy do takich obiektów ma zastosowanie art. 121 § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że na etapie postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie grzywny w celu przymuszenia, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. O kwalifikacji prawnej obiektu budowlanego przesądza bowiem wynik postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie przepisów Prawa budowlanego. Jednakże w przypadku, gdy w postępowaniu tym organ administracyjny nie dokonał kwalifikacji prawnej z jakim konkretnie obiektem budowlanym mamy do czynienia, organ prowadzący egzekucję, z uwagi na treść art. 121 § 5 p.e.a. jest zobowiązany do dokonania takiej kwalifikacji.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia [.. .] r. przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawierają definicji pojęcia "budynek". Z tych względów dla prawidłowej wykładni tego pojęcia użytego w art. 121 § 5 p.e.a. należy stosować definicje ustawowe zawarte w innych przepisach. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w art. 3 pkt 2 ustawodawca wskazał, że pod pojęciem "budynku" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Do obiektów budowlanych lub ich części, których rozbiórkę nakazano, a które nie są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przy nakładaniu grzywny w celu przymuszenia nie można stosować przepisu art. 121 § 5 u.p.a., która to regulacja dotyczy wyłącznie budynków (części budynków). Przepis ten ustanawia sposób obliczania wysokości grzywny, przy czym wysokość ta nie jest przez ustawodawcę ograniczona górnymi granicami, jak to przewidziano w innych przypadkach (§ 2 i 3), nie można więc tu dopuścić do stosowania wykładni rozszerzającej. Ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki innego obiektu budowlanego niż budynek, należy w konsekwencji stosować przepisy art. 121 § 2, 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W rozpatrywanej sprawie, z treści decyzji z 15 lutego 2007 r., nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu wynika, że organ nadzoru budowlanego nie dokonał jego kwalifikacji zgodnie z przepisami p.e.a., wskazując jedynie, że rozebrana ma zostać "przybudówka". Nie zostało określone, czy przybudówka ta stanowi budynek (część budynku) czy też jest to inny rodzaj obiektu budowlanego. Dyspozycja przepisu art. 48 Prawa budowlanego, stanowiącego postawę przedmiotowej decyzji, obejmuje nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego przez "obiekt budowlany" należy rozumieć a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami c) obiekt małej architektury. Budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Z treści zaskarżonego postanowienia, jaki i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji wynika, że również orzekające w niniejszej sprawie organy egzekucyjne nie dokonały oceny, jaki charakter ma przeznaczony do rozbiórki obiekt budowlany, co jest niezbędne dla właściwego zastosowania przepisu art. 121 p.e.a. Na podstawie akt sprawy nie sposób określić, czy przedmiotowa przybudówka jest częścią budynku. Nie jest tam bowiem opisana konstrukcja tego obiektu oraz sposób jego związania z gruntem. Znane są jedynie jego wymiary. Nie ulega wątpliwości, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji uznać należało, że co najmniej przedwczesne jest stanowisko organów egzekucyjnych, które wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia ustaliły w oparciu o art. 121 § 5 p.e.a., wskazując sposób obliczania wysokości grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia, uzasadnionego zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera "a" i "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zakresie wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 ww. ustawy, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 tej ustawy.