Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 541/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235-1
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. [...] D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., który po rozpatrzeniu odwołania z dnia 21 stycznia 2009 r. E. P. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że E. P., urodzona w dniu [...] sierpnia 1952 r., pracowała jako nauczycielka kolejno:

- od 1 września 1977 r. do 31 sierpnia 1978 r. w Zespole Szkół Ekonomicznych Nr [...] we W.,

- od 1 września 1978 r. do 31 stycznia 1979 r. w Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr [...] we W.,

- od 1 lutego 1979 r. do 15 sierpnia 1979 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] we W.,

- od 1 września 1979 r. do 31 sierpnia 1981 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] we W.,

- od 1 września 1981 r. do 31 sierpnia 1982 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] we W.,

- od 1 września 1982 r. do 31 sierpnia 1985 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] we W.,

- od 1 września 1985 r. do 31 sierpnia 2003 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] we W. (w Zespole Szkół Nr [...] we W.)

- od 1 września 2003 r. przebywa na emeryturze i nie pracuje zawodowo.

E. H. P. w dniu 5 grudnia 2007 r. została skierowana przez otolaryngologa z Poradni Otolaryngologicznej Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Staromiejskie Centrum Medyczne [...]Sp. z o.o. we W. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej,

Po przeprowadzeniu badań D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. jako jednostka orzecznicza I stopnia diagnostycznego wydał w dniu 18 września 2008 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej -przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat (poz. 15) u E. H. P.. W uzasadnieniu podano, że "(...) stwierdzone u pacjentki zmiany kliniczne: niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią zostały rozpoznane u pacjentki w 2007 r. po zabiegu laryngologicznym usunięcia guzka śpiewaczego lewego fałdu głosowego; w okresie zakończenia pracy dydaktycznej czyli w 2002 r. w badaniu laryngologicznym pomimo wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy nie stwierdzono u pacjentki obecności zmian wymienionych w wykazie chorób zawodowych odpowiadającym skutkom działania nadmiernego wysiłku głosowego czyli: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy ' głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. W związku z powyższym ani rozpoznanie guzka głosowego w 2007 r. czyli 5 lat po ustaniu narażenia na pracę w nadmiernym wysiłku głosowym, ani obecny stan kliniczny nie pozwalają na stwierdzenie z wysokim prawdopodobieństwem, że przyczyną choroby krtani było narażenie na nadmierny wysiłek głosowy związany z wykonywaną pracą."

Na podstawie ww. orzeczenia lekarskiego i po przeprowadzeniu, dochodzenia epidemiologicznego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] orzekł o braku podstaw do choroby zawodowej narządu głosu (poz. 15 wykazu chorób zawodowych do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.) w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

Od powyższej decyzji H. P. wniosła odwołanie pismem dnia 21 stycznia 2009 r. nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., w związku z brakiem orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej II stopnia, pismem z dnia 24 lutego 2009 r. poinformował odwołującą się o przysługującym jej prawie do badania w Instytucie Medycyny Pracy. E. P. oświadczeniem z dnia 26 lutego 2009 r. zgodziła się na badania w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.. W związku z powyższym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. pismem z dnia 2 kwietnia 2009 r. skierował E. P. na badania do ww. Instytutu za pośrednictwem D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W.

Jednocześnie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. w związku z wejściem w życie dnia 3 lipca 2009 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych na podstawie § 11 ust. 1 tego rozporządzenia uznał dokonane czynności w toku postępowania za skuteczne i nie odmówił mocy dowodowej orzeczeniom lekarskim, wydanym na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., które w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r. Biorąc pod uwagę fakt, że w obowiązującym obecnie rozporządzeniu zmieniła się definicja choroby zawodowej narządu głosu ujętej w poz. 15.3, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zwrócił się do jednostki diagnostyczno-orzeczniczej o ustosunkowanie się do powyższych kwestii.

Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu [...] lipca 2009 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej podając w uzasadnieniu: "(...) Rozpoznanie, a następnie usunięcie guzka głosowego lewego fałdu miało miejsce w 2007 r., czyli po 4 latach od ustania narażenia zawodowego. Natomiast stwierdzona obecnie niedomykalność głośni jest spowodowana niedowładem mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe, które wystąpiły jako następstwo zabiegu usunięcia guzka lewego fałdu głosowego i nie jest spowodowana narażeniem na nadmierny wysiłek głosowy. (...) W dokumentacji lekarskiej pani E. H. P. nie znajdujemy wzmianki o rozpoznaniu guzków głosowych w okresie zatrudnienia tj. do 2003 r. W związku z tym nie można potwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, iż przyczyną powstania guzka głosowego lewego fałdu głosowego był nadmierny wysiłek głosowy (...)."

Natomiast D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. pismem z dnia 7.01.2010 r. w opinii lekarskiej do orzeczenia nr [...] z dnia 18.09.2008 r. wyjaśnił: "(...) Nowe brzmienie poz. 15,3 wykazu chorób zawodowych (...) nie ma wpływu na wydane orzeczenie, ponieważ przyczyną wydania orzeczenia negatywnego był brak udokumentowania objawów obecnie stwierdzanej choroby w okresie dwóch lat po zakończeniu pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek-głosowy (...)."

W dniu 10 lutego 2010 r. E. P. wniosła zastrzeżenia odnośnie ww. orzeczeń lekarskich powołując się na dokumentację medyczną, która zdaniem odwołującej się, dowodzi innego rozpoznania. W związku z tym, dnia 23 lutego 2010 r. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wezwał E. P. do okazania dokumentacji, na którą się powoływała w ww. piśmie. W dniu 22 marca 2010 r. E. P. dopełniła wezwania dostarczając dokumentację.

Mając na uwadze fakt, że przedstawiona dokumentacja stanowi dowód w sprawie, D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. pismem z dnia 13 kwietnia 2010 r. skierował ją do placówek diagnostyczno-orzeczniczych, które orzekały w przedmiotowej sprawie, celem wypowiedzenia się do jej treści merytorycznych oraz ustosunkowania się do kwestii podnoszonych przez stronę w piśmie z dnia 10 lutego 2010 r.

D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. w piśmie z dnia 28 maja 2010 r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i wyjaśnił, że w przeanalizowanej dokumentacji: "nie udokumentowano tam obrazu niedowładu mięśni krtani w okresie zakończenia pracy zawodowej w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy, czyli w 2003 r. ani do 2 lat po zakończeniu pracy czyli do 2005 r. (...) Zaświadczenie z 1995 r. świadczy o tym, że okresowo, w czasie zaostrzeń, dochodziło do niedomogi fałdów głosowych krtani, ale nie ma nowych dowodów na to, że w okresie 2 lat po zakończeniu pracy zmiany te miały charakter utrwalony, co mogło by być podstawą do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu."

Instytut Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia 21 kwietnia 2010 r, wyjaśnił, że: "nadesłana kserokopia dokumentacji lekarskiej nie wnoszą nowych istotnych faktów do diagnostyki rozpatrywanej u badanej choroby zawodowej."

D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. rozpoznając odwołanie podkreślił, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie, jak to wynika w art. 235 i art. 235 Kodeksu pracy oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), trzy warunki:

1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych,

2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy,

3. wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do ww. rozporządzenia.

W przypadku E. P. rozpoznanie klinicznie nastąpiło w okresie zaprzestania wykonywania pracy głosem w czasie powyżej 2-ch lat wskazanych przez ustawodawcę w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych nie można uwzględniać dokumentacji, która potwierdza wystąpienie objawów chorobowych po okresie 2 lat od ustania narażenia zawodowego. W związku z tym schorzenie odwołującej się nie może być łączone z wykonywaniem pracy z nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ stwierdził, że D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., nie jest upoważniony do oceny merytorycznej sposobu wykonywania badań lekarskich. Całość dokumentacji medycznej, także wymienianej przez E. P. w odwołaniu, oceniana była przez upoważnione do tego placówki diagnostyczno-orzecznicze, które nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Mając powyższe na uwadze, D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw prawnych ani merytorycznych do zmiany decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona podała, że nie zgadza się z wydaną decyzją D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Zarzuciła, że orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia 17 lipca 2009 r., na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja, stwierdza nieprawdę, że w jej dokumentacji lekarskiej brak jest zapisów o rozpoznaniu guzków głosowych, trwałej dysfonii (obecnej do dziś mimo wielokrotnych zabiegów leczniczych). Podniosła, że w jej karcie pacjenta, którą załączyła do odwołania, widnieje adnotacja o obecności polipa na lewej strunie głosowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto dodał, że wbrew twierdzeniom skarżącej, wydając kwestionowane przez skarżącą orzeczenia lekarskie, obydwie jednostki orzecznicze służby zdrowia uwzględniły całą dokumentację lekarską zgromadzoną w sprawie, w tym także dokumentację, na którą skarżąca powołuje się w skardze. W swoich orzeczeniach odniosły się także do tej dokumentacji, a z wydanych w sprawie przez te placówki orzeczeń wynika, że dokumentacja ta pozostawała bez wpływu na ich treść. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ ten wyjaśnił również, że rozpoznanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii uprawnionych do tego placówek medycznych, a organy państwowej inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej, prowadzącej do postawienia rozpoznania odmiennego od treści tych orzeczeń. Jeśli orzeczenia lekarskie stwierdzają brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, to organy administracji, będąc związane takimi ustaleniami, nie mogą wydać w ramach uznania administracyjnego decyzji o treści oczekiwanej przez stronę zainteresowaną.

Pismem z dnia 14 lutego 2011 r. skarżąca wniosła o zwrot kosztów dojazdu do Łodzi na badania w Instytucie Medycyny Pracy w kwocie 100 zł.

Na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. skarżąca podała, że nie mogła wystąpić wcześniej z żądaniem stwierdzenia choroby zawodowej ze względu na to, że w okresie od stycznia 2003 r. do 16 lutego 2006 r. toczyła się przed sądem powszechnym sprawa z powództwa skarżącej o uchylenie kary upomnienia i przywrócenia do pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a).

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia 5 stycznia 2010 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W., nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie

Podstawę prawną regulacji chorób zawodowych stanowi art. 235¹ kodeksu pracy, który określa, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy). Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r., którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009 r. i obowiązywały już w chwili wydania decyzji przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy. W rezultacie to według zapisów rozporządzenia należy oceniać przedmiotowe postępowanie organów administracji wszczęte w czerwcu 2009 r.. Wskazuje na to § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., który stanowi, że z zastrzeżeniem postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem 3 września 2002 r., do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne.

W tym stanie rzeczy, nie można odmówić mocy dowodowej orzeczeniom lekarskim, wydanym na podstawie rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., które mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt P 23/07 (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 740) utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r., albowiem czynności dokonane w toku postępowań wszczętych przed dniem 3 lipca 2009 r. pozostają skuteczne, a określenie definicji choroby zawodowej zawarte w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w całości bez wprowadzenia w nim zmian przejął art. 235¹ Kodeksu pracy.

Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] lipca 2010 r., którą to decyzją organ ten, powołując się na przepis art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 8 ust. 1 i 4 w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. P. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym (poz. 15 załącznika do w/w rozporządzenia), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wynika, że skarżąca pracowała jako nauczyciel w różnych szkołach w okresie od 1 września 1977 r. do 31 sierpnia 2003 r. Od dnia 1.09.2003 r. przebywa na emeryturze. Z oceny tej wynika, że w okresie zatrudnienia wykonywała pracę polegającą na wysiłku narządu głosu. W przypadku E. P. rozpoznanie klinicznie nastąpiło w okresie zaprzestania wykonywania pracy głosem w czasie powyżej 2-ch lat wskazanych przez ustawodawcę w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych nie można uwzględniać dokumentacji, która potwierdza wystąpienie objawów chorobowych po okresie 2 lat od ustania narażenia zawodowego. W związku z tym schorzenie odwołującej się nie może być łączone z wykonywaniem pracy z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Należy w tym miejscu podkreślić, że nie ma znaczenia dla sprawy to, że w okresie po zwolnieniu skarżącej z pracy toczyła się przed sądem powszechnym sprawa z powództwa skarżącej o uchylenie kary upomnienia i przywrócenie do pracy.

Z akt administracyjnych dołączonych do akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca była poddana badaniu w postępowaniu administracyjnym w dwóch jednostkach medycznych uprawnionych do orzekania w zakresie chorób zawodowych (I i II stopnia), to jest w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. oraz w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.. Każda z tych jednostek dwukrotnie wypowiadała się w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat - poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Zauważyć także należy, że w toku postępowania administracyjnego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we Wrocławiu zwrócił się do jednostek orzeczniczych I i II stopnia, które badały skarżącą w postępowaniu administracyjnym, o weryfikację wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich w myśl nowych przepisów w związku z wejściem w życie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W odpowiedzi obydwie jednostki orzecznicze podtrzymały wydane przez siebie w sprawie orzeczenia.

Z treści wydanych w sprawie przez uprawnione jednostki orzecznicze służby zdrowia wynika, że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu wymienionej pod poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Trafnie w tej sytuacji, mając na względzie treść wydanych w sprawie przez uprawnione jednostki orzecznicze obydwu stopni orzeczeń lekarskich, organy rozpoznające sprawę przyjęły, że stwierdzony obraz kliniczny zmian w narządzie głosu u skarżącej nie odpowiada skutkom zdrowotnym wymienionym w poz. 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych pod postacią guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Za prawidłowe także uznać należy stanowisko organów obu instancji, że schorzenia obserwowane u skarżącej nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych jako skutek przeciążenia narządu głosu, w związku z czym nie mogą być uznane za chorobę zawodową u nauczyciela.

Wbrew zarzutom skargi, orzeczenia lekarskie wydane w sprawie przez uprawnione do tego jednostki orzecznicze zostały podjęte nie tylko na podstawie przeprowadzonego przez te jednostki badania skarżącej, ale także z uwzględnieniem całości dokumentacji lekarskiej, w tym także przedstawionej przez skarżącą. Nie można w tej sytuacji zarzucić organowi naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że rozpoznając sprawę organ administracji nie wyjaśnił wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Z akt sprawy bowiem wynika, że zaskarżona decyzja została wydana po wszechstronnej analizie wszystkich dowodów zebranych w sprawie w sposób wyczerpujący.

Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem sądów administracyjnych, orzeczenia lekarskie wydane w sprawie przez uprawnione do tego jednostki orzecznicze właściwe do rozpoznania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego i organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest nimi związany. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 559/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, baza orzeczeń CBOSA).

Zatem, organ administracji, prowadzący postępowanie w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, nie jest uprawniony do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, odmiennej w swej treści od orzeczeń wydanych w sprawie przez jednostki orzecznicze wskazane w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Konkludując stwierdzić należy, że brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w wykazie stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych przez upoważnioną placówkę diagnostyczną, uniemożliwia stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej. Nie ma w tej sytuacji znaczenia okoliczność, że skarżąca wykonywała pracę w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, skoro rozpoznanemu u niej schorzeniu nie można przypisać cech choroby zawodowej wymienionej pod poz. 15 wykazu stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, a uprawnione do tego jednostki orzecznicze nie rozpoznały u skarżącej choroby zawodowej, o jakiej mowa wyżej.

W świetle powyższego decyzje zaskarżonej treści uznać należało za prawidłowe. W niczym bowiem nie naruszają one zarówno przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę orzekania w sprawie, jak i przepisów procedury administracyjnej. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zawiera trafne rozstrzygnięcie w związku z dokonanym przez uprawnione jednostki diagnostyczne rozpoznaniem - nie występowanie u skarżącej choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym (poz. 15 załącznika do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych).

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym podlegała ona oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarżąca złożyła wniosek o zwrot kosztów dojazdu na badania w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., na które została skierowana przez organ orzekający w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów strony do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście nie należą zatem koszty poniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym.

W związku z powyższym wniosek o zwrot kosztów postępowania należało uznać za bezzasadny.