Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 45/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32-35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...]r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wzmacniających istniejącą konstrukcję wieży [...] zlokalizowanej na działce nr [...] obręb ewidencyjny [...] gm. [...], celem doprowadzenia do standardu wież [...].

Od powyższej decyzji odwołał się Z. S. wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na fakt, że inwestor nie posiada aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania. gruntem na cele budowlane, gdyż to skarżący jako właściciel działki nr [...] ma pełne prawo do dysponowania nią i nie wyraża zgody na rozbudowę wieży bez korekty istniejących zapisów w przedkładanej przez inwestora umowie dzierżawy. Powyższa decyzja narusza zatem jego interes i dobra osobiste. Ponadto odwołujący się podniósł, iż

w ramach wydanej decyzji Inwestor zamierza rozbudować istniejącą stację poprzez zwiększenie mocy nadajników, co spowoduje zwiększenie oddziaływania na środowisko.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda zaskarżoną decyzją

z dnia [...]r. znak [...], utrzymał mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż z analizy akt sprawy wynika, że Inwestor, składając wniosek o wydanie pozwolenia na wzmocnienie istniejącej konstrukcji wieży [...] na działce nr [...] w [...], spełnił warunki z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst t U. nr 156 z dnia 1.1X.2006 r. poz. 1118 ze zm.) tj. przedłożył wymagane:

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowań projektu;

2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane z dnia [...]r. podpisane pod odpowiedzialnością karną przez pełnomocnika Spółki A. K. C., że inwestor posiada prawo do wykonywania robót

na działce nr [...] w [...] wynikające z umowy dzierżawy nr [...] z dnia [...]r.

zawartej z G. i Z. S.

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zarzuty zawarte w odwołaniu są zatem niezasadne, gdyż w aktach sprawy znajduje się oświadczenie

Organ I instancji zaskarżoną decyzją udzielił pozwolenia jedynie na wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu istniejącej wieży, obejmujących wymianę w dolnym segmencie elementów [...] na [...], oraz wzmocnienie części krawężników wieży i skratowanie wieży .

Przedmiotowa inwestycja nie będzie realizowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz na obszar [...], o którym mowa w art. 59 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia dóbr osobistych odwołującego z uwagi na brak korekty przedłożonej przez inwestora umowy dzierżawy, organ odwoławczy stwierdza, że dobra te podlegają ochronie na podstawie przepisów prawa cywilnego, a dochodzenie roszczeń z tego tytułu odbywa się przed sądami powszechnymi i droga ta dla odwołującego jest otwarta.

Powyższą decyzję ostateczną Z. S. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W ocenie skarżącego decyzje obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy prawo budowlane z uwagi na fakt, iż Spółka A. "nie posiada aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Takiego prawa organ pierwszej instancji nie mógł wywieść z umowy ze skarżącym, przedłożonej przez inwestora.

Obowiązkiem organu jest interpretowanie posiadanych dokumentów zgodnie

z ich treścią a nie interpretowanie treści dokumentów według własnego uznania. Skarżący nie udzielił inwestorowi zgody na prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie z jakim wystąpił. Przedłożona umowa przez inwestora dzierżawy dotyczyła zupełnie innej sytuacji prawnej i faktycznej w tym również warunków technicznych, które odnosiły się do posadowienia pierwotnej stacji telefonii komórkowej, a nie dysponowaniem działką nr [...] w sposób nieograniczony.

Skarżący jako właściciel przedmiotowej działki nie wyraża zgody na budowę - rozbudowę wieży bez korekty istniejących zapisów przedkładanej przez inwestora umowy.

Właściciel działki ma pełne prawo do dysponowania swą nieruchomością oraz składania oświadczeń w tym zakresie, natomiast organy administracji nie są uprawnione do zastępowania właściciela w zakresie jego uprawnień właścicielskich.

Przedłożona przez inwestora umowa zawiera jedynie zapis dotyczący zainstalowania na przedmiocie dzierżawy stacji bazowej telefonii komórkowej. Taka wieża już powstała i wszelkie inne zmiany tej wieży, a zwłaszcza w zakresie powiększenia czy przebudowy, w tym wielokrotne zwiększenie emitowanej mocy, wymagają zgody właściciela działki. Spółka A. takiej zgody od właściciela działki nie uzyskała, co powoduje, iż działanie Starostwa Powiatowego w [...]

i wydanie przedmiotowej decyzji nie może zasługiwać na aprobatę.

Główną przyczyną rozbudowy przedmiotowej wieży jest fakt, iż operator telefonii komórkowej [...] podwiesił do istniejącej wieży urządzenia emitujące promieniowanie elektromagnetyczne innego operatora - [...], co także uczyniono bez wymaganej zgody skarżącego, przez co nastąpiło przeciążenie konstrukcji.

Nadto w aktach sprawy brak jest oświadczenia operatora telefonii komórkowej [...] o istniejących urządzeniach zamontowanych obecnie na wieży i mocy jaką one emitują. Brak badania w tym zakresie jest rażącym uchybieniem.

Wobec oświadczenie właściciela, iż nie wyraża zgody na rozbudowę istniejącej wieży, stanowisko to winno być wiążące dla organu pierwszej i drugiej instancji.

Organ nie wyjaśnił również znaczenia standardu [...], o którym mowa

w wydanej decyzji. Zdaniem skarżącego, inwestor zamierza w ramach tej decyzji rozbudować istniejącą stację poprzez zwiększenie jej mocy nadajników (ponad dziesięciokrotnie), co spowoduje zwiększenie oddziaływania na środowisko poprzez znaczny wzrost szkodliwego promieniowania elektromagnetycznego. W takiej sytuacji inwestor składając wniosek o ustalenie warunków rozbudowy zobowiązany jest dołączyć do niego opracowany raport oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Takie opracowanie winno zawierać łączną emisję promieniowania elektromagnetycznego z planowanej oraz istniejącej inwestycji. W aktach sprawy brak jest takiego opracowania.

Działania Spółki A. w związku z wydaną decyzją są niekorzystne dla właściciela działki, ponieważ zwiększenie mocy urządzeń instalowanych na wieży powoduje iż trzeba będzie zwiększyć strefę ochronną, a o za tym idzie powiększenie części działki, która straci na wartości poprzez brak możliwości wykorzystania nieruchomości na cele budowlane w zwiększonej strefie ochronnej.

Nadgorliwość organów w tym zakresie musi budzić zastrzeżenia i musi być przedmiotem wnikliwego rozpatrzenia przez Sąd, również pod kątem przekroczenia ich uprawnień.

Nadto skarżący podnosi, iż w międzyczasie Wójt Gminy wydał decyzję

Nr [...] z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez budowę w odległości [...] metrów kolejnej wieży, co spowoduje kumulację promieniowania szkodliwego dla okolicznych mieszkańców.

Przedmiotowa sprawa powinna być rozpatrywana z uwzględnieniem przywołanej wyżej decyzji Wójta Gminy, ponieważ decyzja ta stworzyła zupełnie nowy stan faktyczny dla obszaru objętego niniejszym postępowaniem administracyjnym. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Starostę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegał będzie taki akt, wydany przez organ administracji publicznej, który – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a. – narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania lub gdy obarczony jest wadą nieważności.

Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie narusza ona prawa, zaś skarga okazała się niezasadna.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że działka nr [...]

w [...] na której znajduje się wieża antenowa telefonii komórkowej stanowi własność skarżącego. Dnia [...] roku Spółka A. wydzierżawiła od skarżącego część tej działki o pow. [...] m2 na okres [...] lat z przeznaczeniem jej na cele techniczne .związane z funkcjonowaniem sieci telekomunikacyjnej telefonii komórkowej. Powołując się na powyższą umowę inwestor złożył organowi budowlanemu oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (z dnia [...]r.) podpisane pod odpowiedzialnością karną przez pełnomocnika Spółki.

Przedmiotem wniosku inwestora oraz zaskarżonej decyzji nie była rozbudowa stacji telefonii komórkowej czy zwiększenie jej mocy, jak twierdzi skarżący, lecz wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu istniejącej wieży antenowej obejmujących wymianę w dolnym segmencie elementów [...] na [...], wzmocnienie części krawężników i skratowanie wieży na istniejącej stacji.

Oświadczenie inwestora o prawie dysponowania nieruchomością, na której zbudowana została stacja, wydane w oparciu o zawartą ze skarżącym umowę dzierżawy gruntu na cel związany z budową i eksploatacją takiej stacji jest w świetle art. 33 ust.2 prawa budowlanego całkowicie wystarczające. Stwierdzić zatem należy, iż w świetle treści zawartej przez skarżącego i inwestora umowy dzierżawy części działki nr [...], na której posadowiona została stacja bazowa telefonii komórkowej, stanowisko organu, że inwestor posiadał wymagane przepisami prawa budowlanego prawo do dysponowania tą nieruchomością, dla celu wskazanego we wniosku o pozwolenie na budowę, będące przedmiotem zaskarżonej decyzji, jest słuszne i odpowiada prawu.

Stanowisko skarżącego, iż w każdym przypadku wykonywanie przez inwestora robót budowlanych, wymagających pozwolenia na budowę, konieczna jest jego zgoda, jest całkowicie nieuprawnione. Zawarty w skardze zarzut dotyczący rozbudowy stacji czy zwiększenia mocy jej nadajników na podstawie zaskarżonej decyzji jest chybiony, albowiem nie dotyczy treści skarżonej decyzji.

Przedmiotowa inwestycja, ze swej istoty nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko oraz na obszar, o którym mowa w art. 59 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Tak więc zarzuty w zakresie braku raportu o oddziaływaniu tej inwestycji na środowisko również nie znajdują uzasadnienia.

Szczegółowa analiza sprawy wykazała, że inwestor spełnił wymagania określone przepisami prawa budowlanego, dlatego organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany był, zgodnie z art. 35 ust. 4, w/w ustawy, udzielić pozwolenia na budowę.

Odnośnie podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przez inwestora dóbr osobistych skarżącego oraz warunków zawartej ze skarżącym umowy dzierżawy stwierdzić należy, że zarzuty te mają charakter cywilnoprawny, a dochodzenie roszczeń i rozstrzyganie sporów z tego tytułu odbywa się przed sądami powszechnymi.

Ani organ administracji ani sąd administracyjny nie są uprawnione do ich rozstrzygania.

Postępowanie administracyjne ma charakter publiczno-prawny. Cechą tego postępowania jest obowiązek uwzględnienia wniosku strony przez organ administracji publicznej w przypadku spełnienia przez nią warunków określonych przepisami prawa publicznego w zakresie uzyskania wymaganego przepisami prawa zezwolenia, w tym przypadku chodzi o przepisy art. 32-35 prawa budowlanego, dotyczące wydania pozwolenia na budowę.

Organ nie może też w tym postępowaniu badać przesłanek i okoliczności nie związanych z treścią wniosku strony, który stanowi podstawę danego postępowania oraz w/w przepisów prawa budowlanego.

Decyzja Wójta Gminy z dnia [...]r. ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dotyczącego budowy stacji bazowej telefonii komórkowej z antenami i urządzeniami zasilającymi na działce nr [...] obr. [...], na którą powołuje się skarżący, wydana została w zupełnie innym postępowaniu i przez inny organ oraz dotyczy innego inwestora. Zarzut skargi, odnoszący się do tej decyzji absolutnie nie może być badany w niniejszym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 152 p.p.s.a.