Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 17/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 52 par. 3 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na bezczynność Starosty Powiatu w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za kartę pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

P. C. w dniu 17 marca 2008r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Starosty polegającą na braku wszczęcia postępowania administracyjnego i odmowie zwrotu opłaty za kartę pojazdu pobranej w zawyżonej wysokości 470 zł. W uzasadnieniu skarżący podał, że wnioskiem z dnia 26.06.2006r. wezwał organ do zwrotu zawyżonej opłaty za kartę pojazdu w wysokości 470 zł i z końcem czerwca 2006r. otrzymał pismo Starosty odmawiające wszczęcia postępowania w tej sprawie, co w konsekwencji stanowiło odmowę zwrotu tej opłaty.

Skarżący podkreślił, że uzasadnieniem skargi jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OPS 3/07 z której wynika, że w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 17 stycznia 2006r. stwierdził niezgodność § 1 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust 4 pkt 2 i ust 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, art. 92 ust 1 i art. 217 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący uchybił terminowi do jej wniesienia. Ewentualnie wniósł o oddalenie skargi wskazując, że udzielenie skarżącemu pisemnej odpowiedzi, która została doręczona w dniu 5 lipca 2006r. świadczy o nie pozostawaniu organu w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie skarga w istocie nie dotyczy bezczynności organu, albowiem jak wynika z akt sprawy Starosta pismem z dnia 29.06.2006r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek dotyczący zwrotu opłaty za kartę pojazdu, pobranej zdaniem skarżącego w zawyżonej wysokości, stwierdzając, że powyższa opłata została pobrana zgodnie z prawem tj. w oparciu o przepisy obowiązującego do dnia 15 kwietnia 2006r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Z oczywistych względów takie stanowisko nie było do zaakceptowania przez skarżącego.

Żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej jako p.p.s.a). Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07.

Warunki dopuszczalności wniesienia skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 określa art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3. § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

W ocenie Sądu, warunek określony w art. 52 § 3 p.p.s.a. w postaci "wezwania do usunięcia naruszenia prawa" nie został spełniony. Skarżący bowiem po otrzymaniu stanowiska organu wyrażonego w piśmie z dnia 29.06.2006r. takiego wezwania wobec organu nie dokonał.

Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący wymogu tego nie zachował, skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z poglądami doktryny, prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna.