Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 6/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: stwierdzono bezczynność organu i zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: Art. 3  par. 1, par. 2 pkt 8, pkt 9, art. 149 par. 1 , par. 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 35 par. 1-3, art. 36  par. 1, art. 64
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji I. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego z dnia 6 lutego 2015 r. o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2015, II. stwierdza bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2015, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa


UZASADNIENIE

W dniu 6 lutego 2015 r. B. S. złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2015. Wnioskodawca wskazał, że w lokalu przy ul. G w K mieszka z żoną B. R. – S. i dwiema córkami: J. S. i A. S. Podał również, że jego żona z córką A. są zameldowane w lokalu jej rodziców przy ul. G w K, a jego córka J. mieszka ze swoją matką w B przy ul. S.

Pismem z dnia 13 maja 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji wezwał B. S. do ponownego i prawidłowego wypełnienia oświadczenia mieszkaniowego za remont lokalu w 2015 r., poprzez oświadczenie z kim mieszkała J. S. na dzień 1 stycznia 2015 r., gdyż nie jest możliwe aby mieszkała ona równocześnie z wnioskodawcą w K i ze swoją matką w B. Ponadto organ wniósł o przesłanie kopii wyroku sądu orzekającego rozwiązanie małżeństwa wnioskodawcy z A. C., jak również innych postanowień sądu dotyczących sposobu sprawowania opieki nad córką J. S., a zwłaszcza postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt [...].

W odpowiedzi B. S. nadesłał pismo z dnia 25 maja 2015 r., w którym wskazał, że wielokrotnie wyjaśniał kwestie interpretacji spornych wpisów w swoich oświadczeniach majątkowych (np. w piśmie z dnia 20 listopada 2014 r., w odwołaniu od decyzji z dnia 12 stycznia 2015 r. nr [...]). Wskazał, że zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego sygn. akt [...], pomimo zameldowania w B, jego córka J. mieszka z nim w terminach wyznaczonych przez Sąd. Jego żona B. R. – S. i córka A. również mieszkają z nim pomimo tego, że są zameldowane pod innym adresem. Ponadto B. S. poinformował, że pozostałe dokumenty, o które był wzywany dostarczył już prowadzącym postępowanie administracyjne w sprawie jego

oświadczeń mieszkaniowych (np. kopię odpisu postanowienia Sądu Okręgowego sygn. akt [...] przekazał wraz z pismem z dnia 20 listopada 2014 r.), a odpis wyroku rozwodowego znajduje się w jego aktach osobowych. B. S. dodał, że nie ma dostępu do akt postępowań toczących się przed Sądem Rejonowym i Sądem Okręgowym, a zatem organ sam może zwrócić się do tych sądów o odpisy akt. Równocześnie B. S. oświadczył, że nie może ponownie złożyć oświadczenia mieszkaniowego za remont lokalu w 2015 r., gdyż wraz z przejściem na emeryturę zmienił się jego status, a świadczenie takie należy się wyłącznie policjantowi. Dodał, że oświadczenie za rok 2015 wypełnił zgodnie z prawdą i z zachowanie szczególnej staranności i zostało ono przyjęte przez funkcjonariusza pełniącego służbę w Wydziale Inwestycji i Remontów Komendy Wojewódzkiej Policji, który nie zgłosił do niego żadnych uwag. Natomiast podnoszone przez organ kwestie sporne są wciąż nierozstrzygnięte w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jego oświadczeń za lata 2011-2014.

Pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji wezwał B. S. do nadesłania kopii aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 12 października 2012 r. potwierdzającego jego tytuł prawny do lokalu mieszkalnego położonego przy ul. G w K.

Pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji ponownie wezwał B. S. do nadesłania kopii aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 12 października 2012 r. lub aktualnego wyciągu z księgi wieczystej, ewentualnie numeru księgi wieczystej, dotyczącego lokalu mieszkalnego położonego przy ul. G w K. Równocześnie organ poinformował, że w przypadku braku odpowiedzi w terminie 7 dni, podanie (oświadczenie mieszkaniowe) B. S. zostanie pozostawione bez rozpatrzenia zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W piśmie z dnia 3 lipca 2015 r. B. S. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji, że dostarczy kopię żądanego aktu notarialnego, jeżeli zostanie mu wyjaśniony cel w jakim jest on niezbędny, gdyż w analogicznych postępowaniach dotyczących lat ubiegłych akt ten w ogóle nie był potrzebny.

Pismem z dnia 17 sierpnia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował B. S., że konieczność uzyskania aktu notarialnego wynika m.in. z uzasadnienia decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji, w której organ II instancji zwrócił uwagę na konieczność dokładniejszego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w sprawie wnioskodawcy. Równocześnie organ wskazał, że w przypadku braku odpowiedzi (nieprzesłanie kopii aktu notarialnego), w terminie 7 dni, podanie zostanie pozostawione bez rozpatrzenia zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W piśmie z dnia 31 sierpnia 2015 r. B. S. stwierdził, że z pisma organu z dnia 17 sierpnia 2015 r. nie wynika w jakim celu organ żąda od niego kopii aktu notarialnego. Równocześnie wnioskodawca dołączył do pisma pierwszą stronę aktu notarialnego Rep. A nr [...] z usuniętymi danymi osób jako osób nie mających związku z Policją.

Pismem z dnia 14 września 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował B. S., że jego oświadczenie, zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, pozostawiono bez rozpoznania.

Pismem z dnia 30 września 2015 r. B. S. złożył zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie przyznania mu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2015 r. W uzasadnieniu B. S. opisał dotychczasowy przebieg postępowania i podniósł, że art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, na podstawie którego jego oświadczenie pozostawiono bez rozpoznania, zawiera wyłącznie wytyczne dotyczące usunięcia błędów formalnych, czyli braku podpisu strony, braku wskazania żądania lub niedołączenie pełnomocnictwa. B. S. stwierdził, że jego oświadczenie mieszkaniowe nie posiadało żadnych załączników, a zatem żądanie od niego jakiegokolwiek dokumentu nie było jednoznaczne z wykazaniem braków formalnych wniosku. Oświadczył ponadto, że zobowiązał się dostarczyć żądany akt notarialny, jeśli uzyska informację w jakim celu organ chce go wykorzystać. Zaznaczył przy tym, że dostarczył nawet pierwszą stronę aktu notarialnego z celowo usuniętymi danymi osobowymi.

Pismem z dnia 9 listopada 2015 r. nr [...] Komendant Główny Policji poinformował B. S., że Komendant Wojewódzki Policji prowadził postępowanie w przedmiocie zwrotu przyznanego wnioskodawcy równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2011-2014 zakończone decyzją tego organu nr [...] z dnia 12 stycznia 2015 r. o jego zwrocie. Powyższe orzeczenie zostało przez Komendanta Głównego Policji decyzją nr [...] z dnia 31 marca 2015 r. uchylone i przekazane do ponownego rozpatrzenia. Komendant Główny Policji podkreślił, że organ orzekający w przedmiocie zwrotu przedmiotowego świadczenia analizował w szczególności oświadczenie mieszkaniowe wnioskodawcy pod kątem rozbieżności informacji stanowiących kluczowe znaczenie do rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe sprzeczne informacje zawarte były również w oświadczeniu mieszkaniowym B. S. z roku 2015, a ich wyjaśnienie stanowiło element kluczowy oceny stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, analiza stanu faktycznego sprawy wskazuje, że skoro B. S. uchylał się od złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie, a posiadany przez organ materiał dowodowy nie pozwala na prawidłową ocenę uprawnień do równoważnika, to słuszne było zastosowanie w tej sprawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia 28 grudnia 2017 r. B. S. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na zaniechaniu wydania decyzji dotyczącej przyznania mu równoważnika pieniężnego za remont mieszkania za 2015 r. oraz pozostawieniu bez rozpatrzenia jego wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że do końca marca 2015 r. organ miał obowiązek wydać decyzję przyznającą mu świadczenie pieniężne. Jednak dopiero w dniu 13 maja 2015 r. organ zwrócił się do niego o ponowne i prawidłowe wypełnienie oświadczenia za 2015 r. oraz o przekazanie dodatkowych informacji i dokumentów. Skarżący podkreślił, że nie tylko nigdy nie odmówił dostarczenia organowi żądanego aktu notarialnego, ale zobowiązał się nawet do jego dostarczenia, jeżeli tylko uzyska informacje, w jakim celu organ chce go wykorzystać. Poza tym skarżący dostarczył pierwszą stronę tego aktu notarialnego z celowo usuniętymi danymi osobowymi. Skarżący podniósł również, że kwestionując wysokość należnego mu równoważnika pieniężnego udzielanego na córkę J., która obecnie mieszka ze swoją matką, organ pozbawił go świadczenia bezsprzecznie przysługującego za cztery pozostałe normy (460 zł). Zdaniem skarżącego, niewydając decyzji organ pozbawił go możliwości dochodzenia swoich praw w drodze odwoławczej, a od zaniechania wydania decyzji minęły już dwa lata. Skarżący został też pozbawiony możliwości ubiegania się o ustawowe odsetki od zaległych należności. Skarżący podkreślił, że organ nie określił, jakich informacji potrzebuje do wydania przedmiotowej decyzji chociaż jest już w posiadaniu wszelkich niezbędnych informacji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, gdyż nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy. Organ wskazał, że w oświadczeniu mieszkaniowym skarżący podał, że posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego przy ul. G. na podstawie aktu notarialnego. Zdaniem organu, w tym zakresie oświadczenie nie było wystarczające, gdyż w oświadczeniu mieszkaniowym za 2013 r. skarżący podał jako adres: ul. N w K i jednocześnie przywołał akt notarialny, który w oświadczeniu mieszkaniowym za rok 2015 ma stanowić podstawę nabycia lokalu przy ul. G w K. Już samo to mogło, zdaniem organu, rodzić wątpliwości. Organ zwrócił też uwagę, że za pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. skarżący przysłał kserokopię pierwszej strony aktu notarialnego rep. A nr [...] z zanonimizowanymi danymi innych uczestników czynności notarialnej. Z treści tej strony jedynie wynika, że skarżący i B. R. – S. byli stronami umowy sprzedaży. Zdaniem organu, można się tylko domyślać, że jej przedmiotem były udziały w spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu, ale nie do końca wiadomo gdzie lokal ten znajduje się. Ponadto z tej szczątkowej informacji nie wynika szereg informacji, które mogą być istotne dla postępowania w przedmiocie przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Organ dodał, że w oświadczeniu mieszkaniowym konieczne jest podanie członków rodziny wchodzących w skład gospodarstwa domowego. Poza tym w oświadczeniu mieszkaniowym za 2015 r. figuruje J. S., co do której skarżący nie posiadał uprawnień do normy zaludnienia w latach poprzednich. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji uznał, że prawidłowo zastosował art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż oświadczenie mieszkaniowe będące w istocie wnioskiem o przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie mogło być przedmiotem dalszego postępowania.

W piśmie z dnia 7 lutego 2018 r. B. S. odniósł się do twierdzeń Komendanta Wojewódzkiego Policji podniesionych w odpowiedzi na skargę. Skarżący podał, że organ nigdy nie wyjaśnił w jakim celu wymagał dostarczenia aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia 12 października 2012 r., ani jakich informacji potrzebuje do wydania decyzji administracyjnej. To skarżący wielokrotnie dostarczał organowi informacje o miejscach przechowywania dokumentów, które już posiadał, a których wciąż na nowo wymagał od niego. Odnośnie kwestii swoich miejsc zamieszkania i meldunku skarżący podniósł, że niezależnie od miejsca jego rzeczywistego zamieszkania, świadczenie z tytułu równoważnika za remont zajmowanego lokalu należało mu się bezsprzecznie a jedynym warunkiem koniecznym było posiadanie przez niego mieszkania (które kupił w 2012 r.). Skarżący stwierdził, że z przesłanej do organu kserokopii jasno wynika termin nabycia przez niego mieszkania i zupełnie niezrozumiałe jest twierdzenie organu o tym, że nie posiada wiedzy w tym zakresie. Skarżący dodał, że jego starsza córka J. mieszka z nim zawsze wtedy, gdy jest w K i wówczas prowadzą wspólne gospodarstwo domowe.

Sąd z urzędu stwierdza, że wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 717/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 grudnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia 6 października 2015 r., w której orzeczono zwrot nienależnie pobranego równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2012-2014 w łącznej wysokości 424,50 zł. Zdaniem organu, B. S. w składanych oświadczeniach mieszkaniowych dotyczących równoważnika za remont za lata 2012-2014 podał nieprawdziwe dane, gdyż już od dnia 16 czerwca 2010 r. córka J. nie była członkiem jego rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. Stąd też wydanie decyzji o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika za lata 2012-2014 było obligatoryjne. Powyższy wyrok jest prawomocny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.).

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Bezczynność organu zachodzi zatem wówczas, gdy ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a obowiązku tego organ nie wypełnia w nakazanym terminie. O przewlekłości postępowania można natomiast mówić wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych działań, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu. O ile podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, o tyle nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Przewlekłość postępowania jest bowiem stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podejmował czynności w sprawie. O przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby postępowanie to zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12). A contrario, nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Oznacza to, że celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.

W ocenie Sądu złożona w rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność organu jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 35 § 1-3 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.):

"Art. 35. § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.

§ 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.

§ 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania."

"Art. 36.§ 1. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia."

W niniejszej sprawie w dniu 6 lutego 2015 r. skarżący złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2015. Pismem z dnia 13 maja 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji wezwał skarżącego do ponownego i prawidłowego wypełnienia oświadczenia mieszkaniowego za remont lokalu w 2015 r. oraz do złożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów. Następnie pismem z dnia 29 maja 2015 r. organ poinformował skarżącego o konieczności przesunięcia terminu rozpatrzenia jego oświadczenia do dnia 7 lipca 2015 r. Zdaniem Sądu, świadczy to o bezczynności organu skoro pierwsze czynności w sprawie ustalenia uprawnienia skarżącego do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2015 zostały podjęte dopiero po upływie 3 miesięcy od wpłynięciu do organu oświadczenia mieszkaniowego. Stanowiło to naruszenie art. 35 i art. 36 k.p.a., gdyż nie tylko organ nie załatwił w ustawowym terminie podania skarżącego, ale również nie poinformował go o przyczynach zwłoki. Organ ograniczył się jedynie do wezwania skarżącego o nadesłanie kopii wyroku sądu orzekającego rozwiązanie małżeństwa skarżącego z A. C., jak również innych postanowień sądu dotyczących sposobu sprawowania opieki nad córką J. S., a zwłaszcza postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt [...]. Jak jednak wynika z akt administracyjnych sprawy, postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 29 czerwca 2012 r. skarżący przesłał do organu w listopadzie 2014 r. (k. 43 akt mieszkaniowych skarżącego), a kopię wyroku rozwodowego Naczelnik Wydziału Inwestycji i Remontów Komendy Wojewódzkiej Policji przesłał do Komendy Miejskiej Policji w dniu 11 czerwca 2015 r. (k. 73 akt mieszkaniowych skarżącego), co potwierdza, że dokumenty te znajdowały się już wcześniej w dyspozycji organów Policji i nie było potrzeby wzywać skarżącego o ich nadesłanie. Jeżeli natomiast chodzi o akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia 12 października 2012 r. potwierdzający tytuł prawny skarżącego do lokalu mieszkalnego położonego przy ul. G w K to konieczne było wezwanie skarżącego o jego nadesłanie, gdyż w aktach brak jest jego kopii, co powoduje brak podstawy – tytułu do mieszkania – do ubiegania się o równoważnik za jego remont. Okoliczność ta nie zmienia jednak faktu, że Komendant Wojewódzki Policji pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2015. Usprawiedliwienia dla organu nie może stanowić toczące się równocześnie postępowanie o zwrot nienależnie pobranego równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2012-2014. Skoro bowiem organ miał wątpliwości co do tego, czy skarżącemu przysługuje uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego to powinien był rozważyć możliwość zawieszenia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2015 do czasu zakończenia postępowania o zwrot nienależnie pobranego równoważnika za remont lokalu za lata 2012-2014.

Nieprawidłowe było również działanie organu polegające na pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64 k.p.a.:

"Art. 64. § 1. Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania.

§ 2. Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania."

Złożone przez skarżącego oświadczenie mieszkaniowe (wniosek) nie zawierało braków uzasadniających pozostawienie go bez rozpoznania. Zawierało ono adres skarżącego i zostało złożone na formularzu, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 192). Formularz ten nie zawiera wskazań co do dokumentów, które należy do niego dołączyć. Jeżeli organ miał wątpliwości co do zawartych w nim informacji mógł wezwać skarżącego o złożenie dodatkowych wyjaśnień lub dokumentów. Brak odpowiedzi skarżącego nie może być jednak traktowany jako brak możliwości rozpoznania jego podania, lecz ewentualnie jako powód odmowy przyznania równoważnika za remont lokalu.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji pozostaje w bezczynności – jak w pkt II wyroku.

W związku ze stwierdzoną bezczynnością Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego z dnia 6 lutego 2015 r. o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2015 – jak w pkt I wyroku.

Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności powoduje, że Sąd ma również obowiązek dokonania oceny, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie terminu musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

W ocenie Sądu, bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął bowiem działania w sprawie, choć uczynił to dopiero po trzech miesiącach od wpłynięcia wniosku. Należy również zauważyć, że na działania organu wpływ miało również zachowanie skarżącego, który pomimo wezwania nie dostarczył kopii aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 12 października 2012 r., a jedynie kserokopię jego pierwszej strony z usuniętymi danymi osobowymi. Skarżący nie był uprawniony do oceny czy akt notarialny jest organowi potrzebny i jakie zawarte w nim dane można udostępnić organowi. Tym samym skarżący swoim zachowaniem spowodował, że jego oświadczenie nie mogło być rozpatrzone w terminie. W związku z powyższym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono jak w pkt III wyroku.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.