Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 222/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 44, par. 45, par. 46, par. 12
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 24 ust.1, art. 29
journal: Dz.U. 1989 nr 58 poz 349
law: Obwieszczenie Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 20 października 1989 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego działając na podstawie przepisów art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), § 44 pkt 2, § 45 i § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

(Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania G. P. – utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina P. w powierzchni działki nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że G. P. mocą aktu notarialnego z dnia [...] października 1990 r. Rep. [...] stała się właścicielem działki nr [...] o pow. 0,12 ha. Prawo własności tej nieruchomości pierwotnie zostało uregulowane Aktem Własności Ziemi z dnia [...] grudnia 1973 r. Nr [...]. W toku scalenia gruntów wsi W. przeprowadzonego w 1994 r. wykonano pomiar bezpośrednio na gruncie i obliczono powierzchnię przedmiotowej działki ze współrzędnych, która wyniosła 0,1045 ha, a następnie została powiększona o odchyłkę i zapisana w rejestrze ewidencyjnym jako 0,11 ha. Zmieniona powierzchnia działki nr [...] (przed scaleniem nr [...]) wynosząca 0,11 ha obowiązuje na podstawie decyzji scaleniowej Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r. nr [...].

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. G. P. wystąpiła do Starosty o usunięcie nieprawidłowych, zdaniem zainteresowanej, zapisów w ewidencji gruntów dotyczących powierzchni działki nr [...], poprzez wykazanie jej powierzchni o wielkości 0,12 ha zamiast 0,11 ha, zgodnie z odpisem z księgi wieczystej KW Nr [...]. Wniosek uzasadniła tym, że scalenie gruntów wsi W. nie obejmowało jej nieruchomości, a zmiana powierzchni przedmiotowej nieruchomości powinna być wykonana w oparciu o odpis z księgi wieczystej.

Starosta rozpatrując ponownie sprawę (po uchyleniu pierwotnej decyzji odmownej wobec stwierdzonych przez organ odwoławczy nieprawidłowości) odmówił dokonania tego rodzaju zmiany, co tym razem zaakceptował organ odwoławczy.

Wyjaśnił on, że stanowisko skarżącej nie znajduje uzasadnienia. Decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia określa obszar scalenia, poprzez podanie ogólnej jego powierzchni bez wskazywania każdej działki odrębnie. Opisuje jedynie gospodarstwa w stosunku do których, po okazaniu projektu scalenia gruntów, wniesiono zastrzeżenia. Z dokumentów scaleniowych nie wynika, aby G. P. wniosła zastrzeżenia do projektu scalenia, zatem jej działka nie została odrębnie opisana. Natomiast decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia nie jest kierowana do każdego uczestnika indywidualnie, ale zostaje podana do wiadomości poprzez jej odczytanie na zebraniu uczestników scalenia oraz poprzez jej wywieszenie na okres 14 dni w lokalach urzędów gmin, na terenie których położone są scalane grunty, a także na tablicach ogłoszeń we wsiach wchodzących w obszar scalenia. Z chwilą upływu wskazanych terminów decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów uważa się za doręczoną wszystkim uczestnikom scalenia. Z treści decyzji wynika, że została ona podana do wiadomości na zebraniu uczestników scalenia, które odbyło się w dniu [...] września 1996 r. i stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 1996 r.

Zmiana powierzchni działki G. P. z 0,12 ha na 0,11 ha nastąpiła w oparciu o treść decyzji scaleniowej, która objęła tę nieruchomość i opierała się na wykonanym w dniu [...] czerwca 1995 r. pomiarze bezpośrednio na gruncie, co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy kopii szkicu polowego. Ten nowy pomiar ujawniony został w operacie ewidencyjnym.

Według § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

(Dz. U. Nr 38, poz. 454), aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, zaś zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia, z urzędu wprowadza się zmiany wynikające m.in. z ostatecznych decyzji administracyjnych (pkt 1) i opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych (pkt 2). W przedmiotowej sprawie dokumentami takimi są: prawomocna decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r. oraz operat techniczny ze scalenia z dnia [...] lutego 1999 r., nr ewid. [...]. Stan wynikający z powyższych dokumentów zastąpił dotychczas wykazane dane i stał się obowiązujący.

W ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie zasługiwał zarzut dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 35 § 1-3 oraz art. 36 § 1 i 2 k.p.a., ponieważ organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie załatwił jej w terminie przewidzianym w art. 35 k.p.a. i nie powiadomił strony o przyczynach zwłoki w niezałatwieniu sprawy, co było obowiązkiem organu wynikającym z art. 36 k.p.a. Działanie takie jest poważnym uchybieniem, jednakże pomimo tego, nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie G. P. zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2012 r. zarzuciła naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w tym:

– art. 27 ust. 3 i 4 oraz art. 28 w zw. z art. 33 (dawnej) ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749 z późn. zm.) w związku z art. 104 i 107 k.p.a., poprzez bezpodstawne oparcie przedmiotowego rozstrzygnięcia na decyzji Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r., która nie zawierała merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie granic i powierzchni działki nr [...] położonej we wsi W. oraz nie była skierowana do strony skarżącej;

– § 45 i § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) w związku z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu za prawidłowe wpisów w zakresie zmiany powierzchni przedmiotowej działki nr [...] jakoby obecnie wynoszącej 0,11 ha w sytuacji, gdy faktycznie brak jest dokumentów prawnych niosących skutki prawne, prowadzących w rezultacie do zmniejszenia zapisu w zakresie jej areału z 0,12 ha;

– § 46 ust. 2 w zw. z § 12 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż podstawą do zmiany wpisu w ewidencji jest decyzja Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r. oraz operat techniczny ze scalenia z dnia [...] lutego 1999 r. w sytuacji, gdy dokumenty te nie rozstrzygają w tym przedmiocie i nie mogą być podstawą do zmiany wpisu w ewidencji powierzchni działki skarżącej;

– art. 26 i art. 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 z późn. zm.) w związku z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu za wystarczającą podstawę w zakresie oznaczenia powierzchni działki dokonania zmiany w księdze wieczystej, bez dokonania jej dokładnego pomiaru, nowych danych zawartych wyłącznie w ewidencji gruntów i budynków;

– art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji wbrew treści akt sprawy, z których wynika, że istnieją pełne podstawy faktyczno-prawne do dokonania żądanych zmian zgodnie z wnioskiem skarżącej;

– art. 64 w związku z art. 20 i 21 ust. 1 Konstytucji RP, będącego skutkiem wydania przez organy I i II instancji zaskarżonych decyzji, co w rezultacie doprowadziło do naruszenia prawa "do własności" skarżącej;

– przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 2 i 3, art. 136 i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm., dalej jako "ustawa" lub "p.g.i.k."), ilekroć w ustawie jest mowa o ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) – rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

W świetle art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.i.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Według art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. c p.g.i.k. informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1, zawiera operat ewidencyjny, który składa się m.in. z bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego w szczególności, wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a także udostępnianie zainteresowanym wypisów z tych rejestrów, kartotek i wykazów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej.

Zadanie prowadzenia ewidencji zostało powierzone starostom (art. 7d pkt 1, art. 22 ust. 1 p.g.i.k.). Sama ustawa, choć określa przedmiot ewidencji i podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa zasad jej prowadzenia. Czyni to akt wykonawczy – rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454; dalej jako "rozporządzenie").

Z istoty ewidencji jako urzędowego zbioru danych na temat gruntów, budynków i lokali wynika, że może ona spełniać swoje funkcje tylko przy założeniu aktualności danych ewidencyjnych, to jest zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia). Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek, a dokonuje się ich niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 46 ust. 1 i § 47 ust. 1 rozporządzenia).

Dokumenty, które mogą być podstawą zmienionego wpisu o charakterze podmiotowym określa § 12 ust. 1 rozporządzenia, a dokumenty stanowiące podstawę do zmiany wpisu o charakterze przedmiotowym określa § 46 ust. 2 rozporządzenia.

Ten ostatni stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z:

1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,

2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,

3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,

4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

Procedura aktualizacji ma zatem charakter rejestrowy. Wprowadzane w jej trakcie zmiany są wtórne wobec zdarzeń prawnych, z których wynikają. Jest to zatem procedura sformalizowana w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r., I OSK 719/07, Lex nr 505313).

Mając te uwagi na względzie oraz materiał dowodowy sprawy należy stwierdzić, że podstawę zmiany wpisu w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącego powierzchni nieruchomości stanowiącej własność skarżącej oznaczonej aktualnie jako działka nr [...] o pow. 0,11 ha, położona we wsi W., była decyzja scaleniowa Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r. (nr [...]). Przed scaleniem działka oznaczona była bowiem nr [...] i w operacie ewidencji gruntów jej powierzchnia określona została na 0,12 ha.

Należy zgodzić się z ustaleniami organów obu instancji, że z dowodów zebranych w sprawie, które znajdują się w aktach administracyjnych wynika przede wszystkim, że wskazana działka skarżącej scaleniem została objęta, zaś decyzja scaleniowa jest ostateczna. Dlatego wszelkie zarzuty skargi, które wskazywały ma naruszenie przez organy przy wydawaniu decyzji określonych w skardze przepisów prawa, oparte na fakcie kwestionowania przez skarżącą objęcia jej działki decyzją scaleniową, nie mogły zostać uwzględnione (chodzi o przeważającą większość zarzutów dotyczących naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego i procesowego).

Wskazana decyzja o scaleniu wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (w brzmieniu wynikającym z Dz. U. z 1989 r. Nr 58, poz. 349 z poźn. zm., obowiązującego na dzień wydania decyzji z dnia 19 września 1996 r.).

Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o scaleniu i wymianie gruntów, uczestnicy scalenia, w terminie 14 dni od dnia okazania projektu scalenia gruntów, mogą zgłaszać na piśmie zastrzeżenia do tego projektu.

Pozostaje poza sporem, że skarżąca żadnych uwag do projektu scalenia nie złożyła, gdyż nie ma na to żadnych dowodów. Projekt scalenia lub wymiany gruntów zatwierdzany jest w drodze decyzji, która poza wymogami określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, powinna określać: 1) obszar scalenia lub wymiany gruntów, 2) terminy i zasady objęcia w posiadanie gruntów wydzielonych w wyniku scalenia lub wymiany oraz sposoby rozliczeń, o których mowa w art. 2 ust. 3, art. 8, art. 14 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1; 3) przebieg granic nieruchomości w wypadkach, o których mowa w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne (art. 27 ust. 4 ustawy o scaleniu i wymianie gruntów). Natomiast decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów podaje się do wiadomości przez jej odczytanie na zebraniu uczestników scalenia, a ponadto przez jej wywieszenie na okres 14 dni w lokalach urzędów gmin, na których terenie są położone scalane grunty, oraz na tablicach ogłoszeń we wsiach wchodzących w obszar scalenia. Z chwilą upływu terminu, decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów uważa się za doręczoną wszystkim uczestnikom scalenia (art. 28 ustawy o scaleniu i wymianie gruntów).

Co jednak istotne – czego wyraźnie nie wypowiedziały organy rozstrzygające sprawę – decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów stanowi tytuł do ujawnienia nowego stanu prawnego w księgach wieczystych i podstawę do wprowadzenia uczestników scalenia w posiadanie wydzielonych im gruntów (art. 29 ustawy o scaleniu i wymianie gruntów). Oznacza to, że w przypadku braku zastrzeżeń uczestnika scalenia względem decyzji obejmującej projekt scalenia, decyzja taka staje się ostateczna (jak w niniejszej sprawie). Wówczas decyzja taka – nawet gdyby odnośnie konkretnej nieruchomości zawierała defekty w zakresie przebiegu granic nieruchomości – ma taki skutek, że tworzy nowy stan prawny nieruchomości wynikający ze scalenia (o ile decyzja zawiera zmiany względem stanu prawnego sprzed scalenia). Także w sytuacji, jeżeli decyzja scaleniowa pociąga za sobą jakiekolwiek inne zmiany danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków, np. w określeniu powierzchni nieruchomości (działek) objętych scaleniem, organ prowadzący ewidencję zobowiązany jest do ujawnienia takich zmian z urzędu, bez możliwości zweryfikowania prawidłowości tych zmian. Tak stało się w okolicznościach tej sprawy.

W ocenie Sądu pozostaje poza sporem, że nieruchomość, która przed scaleniem oznaczona była jako działka nr [...] o pow. 0,12 ha i od dnia [...] października 1990 r. stanowiła własność skarżącej G. P. – była objęta postępowaniem scaleniowym wszczętym postanowieniem z dnia [...] października 1994 r. (nr [...]). Określono w nim obszar scalenia – wieś W., gm. P. oraz ogólną powierzchnię obrębu gruntów wyłączonych ze scalenia i gruntów objętych scaleniem. Zgodnie z protokołem ustalenia stanu władania gruntami w związku z wykonywaniem scalania gruntów, obejmującego okres od dnia 3 kwietnia 1995 r. do 30 maja 1995 r., właścicielka działki nr [...] G. P. nie stawiła się celem wniesienia zastrzeżeń i uwag (k. 83-84 akt administracyjnych). Objęcie scaleniem nieruchomość skarżącej potwierdza jednoznacznie dokumentacja scaleniowa. Z dokumentacji tej, Karty uczestnika scalenia Nr 364 (k. 77-78 akt administracyjnych), Obliczeń powierzchni działek oraz konturów i klas gruntów – Kompleks I-III (k. 62v akt administracyjnych), Zeszytu nr 1 projektowania wartości szacunkowych i obliczenia powierzchni działek (k. 60v akt administracyjnych), operatu technicznego Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych (k. 54v akt administracyjnych) wynika, że działka oznaczona początkowo nr [...], a następnie nr [...] – była przedmiotem scalenia. Podczas scalenia wykonano pomiar bezpośrednio na gruncie i obliczono powierzchnię przedmiotowej działki ze współrzędnych, która wyniosła 0,1045 ha, a następnie została powiększona i zapisana w rejestrze ewidencyjnym jako działka o powierzchni 0,11 ha. Opracowany projekt scalenia został okazany uczestnikom scalenia na zebraniu ogólnym w dniu [...] sierpnia 1996 r.

Decyzją z dnia [...] września 1996 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego zatwierdzono projekt scalenia gruntów wsi W., gm. P. o powierzchni ogólnej scalenia – 376,97 ha, sporządzony przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych i wykazany na mapie oraz rejestrze pomiarowo-szacunkowym gruntów wydzielonych w wyniku scalenia. Opisano w niej zmiany dotyczące tych uczestników scalenia, którzy zgłosili zastrzeżenia. Decyzję podano do wiadomości uczestnikom scalenia na zebraniu w dniu [...] września 1996 r. (k. 45-52 akt administracyjnych).

Wprawdzie w skardze zwrócono uwagę na fakt, że w Karcie uczestnika scalenia Nr [...] odnośnie nieruchomości skarżącej opisane zostało skreślenie powierzchni działki z 0,12 ha na 0,11 ha z powołaniem się na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy nr [...], której w aktach brak, to jednak nie ma to w okolicznościach tej sprawy znaczenia, skoro zmiana powierzchni oraz numeracji dotyczącej działki skarżącej wprowadzona została w danych ewidencyjnych na podstawie decyzji scaleniowej. Trzeba też zwrócić uwagę, że Karta uczestnika scalenia Nr [...] zawiera adnotację, aby "Całość pozostawić w starym stanie posiadania". To, że scalenie nic w stanie posiadania skarżącej nie zmieniło potwierdzają wyjaśnienia złożone przez G. P. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 3 lipca 2012 r. (protokół rozprawy – k. 49 akt sądowych). Wynika z nich, że jej nieruchomość ma charakter rekreacyjny, nie zaś siedliskowy. Cała działka jest ogrodzona od lat 80-tych XX wieku. Postępowanie scaleniowe nie zmieniło faktycznego przebiegu granic na gruncie, ponieważ w dalszym ciągu skarżąca posiada działkę w takich samych granicach, jak przed scaleniem, które wyznacza istniejące ogrodzenie.

Powyższe wskazywałoby na to, że decyzja zatwierdzająca projekt scalenia w ogóle nie dokonała żadnych zmian w przebiegu prawnych granic nieruchomości skarżącej, a zmiana sprowadzała się jedynie do nowej numeracji działki i wykazania innej rzeczywistej powierzchni nieruchomości po dokonaniu nowych pomiarów.

Skoro decyzja scaleniowa stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 1996 r., to od tej daty wiązała organy administracji publicznej zgodnie z art. 110 k.p.a. Oznacza to, że z chwilą należytego ogłoszenia lub doręczenia stronie decyzji – zyskała ona cechy niezmienności w tym znaczeniu, że organ który ją wydał, sam nie może jej zmienić, chyba, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wyraźnie to dopuszczają. Organ ewidencyjny na tej samej zasadzie wskazaną decyzją był związany i w zakresie, w jakim decyzja ta zmieniała dotychczasowe dane zawarte w operacie ewidencyjnym, obowiązany był dane te zmienić.

W świetle powyższych rozważań uznać należało, że zasadnie organy obu instancji odmówiły wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działki objętej wnioskiem skarżącej G. P. odnośnie jej powierzchni z powołaniem się przedłożony odpis z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości skarżącej. Podstawy dokonania takiej zmiany zostały wskazane w cytowanym na wstępie rozważań rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, każda zmiana danych objętych ewidencją gruntów i budynków musi być udokumentowana. Dlatego wniosek o dokonanie takiej zmiany wymaga przedstawienia określonych dowodów. Przedłożony przez skarżącą odpis z księgi wieczystej KW Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nie mógł stanowić podstawy do wprowadzenia w ewidencji żądanej przez skarżącą zmiany odnoszącej się do powierzchni działki nr [...], bowiem dokument ten w zakresie opisu nieruchomości objętego działem I księgi wieczystej zawiera dane dotyczące działki nr [...] o pow. 0,1200 ha, które aktualne były na dzień dokonania wpisu do księgi wieczystej, to jest na dzień [...] października 1990 r., a więc w okresie sprzed scalenia gruntów wsi W.

Na zakończenie dodać można, że ewidencja gruntów i budynków rejestruje jedynie stan nieruchomości wynikający z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stan ustalany w innym trybie lub przez inne organy. Ponadto organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnych danych dotyczących nieruchomości (podmiotowych i przedmiotowych), które ewidencja obejmuje. Ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że sam rejestr nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. W tym znaczeniu dokonane w rejestrze na skutek scalenia zmiany, prawa własności skarżącej do nieruchomości w żaden sposób nie naruszają.

W ocenie Sądu materiał dowodowy sprawy zebrano zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. oraz oceniony został on przez organy stosownie do zasad określonych w art. 80 k.p.a. Ocena ta doprowadziła do uzasadnionej w świetle zebranych dowodów negatywnej dla skarżącej decyzji. Dodatkowo organ szczegółowo umotywował swoje rozstrzygnięcie, ustosunkował się do zarzutów odwołania i prawidłowo uznał, iż dysponował materiałem pozwalającym na podjęcie decyzji w niniejszej sprawie (art. 107 § 3 k.p.a.). Dlatego nie były uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia tych oraz innych przywołanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego.

Mając przytoczone motywy na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w wyroku, oddalając skargę.