Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1372/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2014r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2015 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając zasadność wstrzymania wykonania ww. decyzji skarżący wskazał na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia mu szkody na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy skarżący zamierza dobrowolnie spłacić zaległość podatkową w przypadku negatywnego dla niego wyniku sprawy. Powołał się także na fakt ustanowienia kilku hipotek na nieruchomościach skarżącego, zabezpieczających zobowiązania pieniężne wymienione w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w kwocie należności głównej 1.107.130,00 zł oraz odsetek za zwłokę od tej należności w kwocie 275.418 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04).

W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.

W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpatrując przedmiotowy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale miał również na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a., w tym dokumenty przedłożone przez skarżącego w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Jakkolwiek wniosek ten podlega ocenie według innych kryteriów, jednak niewątpliwie zawiera pewne dane obrazujące sytuację finansową podatnika. Oczywiście nie można utożsamiać przesłanek przyznania prawa pomocy z tymi uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak możliwa jest ocena okoliczności wskazanych we wniosku strony o przyznanie prawa pomocy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z ww. dokumentów wynika, że zaległości podatkowe skarżącego wynikające z zaskarżonej decyzji (wraz z kosztami egzekucyjnymi, kosztami upomnienia i odsetkami) wynosiły na dzień 22 października 2014 r. 1.508.286,74 zł. Do dnia 4 listopada 2014 r. skarżący zaległości te uregulował do kwoty 1.018.355,18 zł, co wynika z zestawienia transakcji na rachunkach bankowych. W chwili obecnej zatem znacząca część zaległości podatkowych została przez skarżącego uregulowana. Ponadto zobowiązania skarżącego wynikające z zaskarżonej decyzji zostały zabezpieczone poprzez ustanowienie hipotek przymusowych na nieruchomościach stanowiących własność skarżącego (vide: odpis postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt [...]), co w sposób wystarczający zabezpiecza interes fiskalny Skarbu Państwa. Jednocześnie skarżący w chwili obecnej ze względu na przebywanie w areszcie śledczym ma ograniczone możliwości uzyskiwania dochodów, a skierowanie egzekucji do majątku nieruchomego mogłoby wywołać trudne do odwrócenia skutki.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.