Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1304/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 50 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. i R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 190/08 w sprawie ze skargi H. G., L. G. i M. B. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 maja 2008r., sygn. akt II SA/Gd 190/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi H. i L. G. oraz M. B. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2008r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, uchylił zaskarżone postanowienie.

Przedstawiając stan faktyczny niniejszej sprawy, w oparciu o zgromadzone w toku postępowania wyjaśniającego przez organy administracji akta, Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tczewie - powołując art. 50 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - wstrzymał roboty budowlane, prowadzone przez L. i R. W., polegające na budowie dwóch wiat na działce nr [...], położonej w T. przy ul. [...] w związku z realizacją robót na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazując jednocześnie inwestorom przedstawienie inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że budowę wiat rozpoczęto na podstawie zgłoszenia z dnia 7 sierpnia 2007r. w połowie października 2007r. i ich budowa nie została zakończona. Wiata oznaczona nr 1 usytuowana od strony ul. [...] znajduje się w odległości 0,63 m od granicy z działką budowlaną nr [...], a wiata oznaczona nr 2 w odległości 0,95 m od granicy z tą działką. Zjazd do wiaty nr 1 ma się odbywać z ul. [...]. Kalenice wiat są usytuowane prostopadle do tej ulicy. Organ I instancji stwierdził, że zgłoszenie budowy tych wiat zostało wadliwie przyjęte, gdyż właściwy organ nie rozpatrzył kwestii usytuowania głównej kalenicy równolegle do drogi publicznej, z której odbywa się zjazd na posesję. Zagadnienie to ujęte jest natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu mieszkalno-usługowego Piotrowo w Tczewie, zatwierdzonym uchwałą Nr XL/353/2006 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 26 stycznia 2006r. Organ zauważył przy tym, że jeżeli zjazd na posesję inwestorów ma się odbywać z ul. [...], to kalenice wiat powinny być usytuowane równolegle do tej drogi, a są usytuowane prostopadle. Organ I instancji wskazał ponadto, iż organ przyjmujący zgłoszenie nie rozpatrzył kwestii rozmieszczenia wiat na działce, pozostawiając inwestorom w istocie dowolność ich umiejscowienia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie inwestorzy podnieśli, iż budowę wiat rozpoczęli na podstawie skutecznego zgłoszenia, dlatego też wstrzymanie robót jest dla nich krzywdzące.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r., Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku uchylił w całości zaskarżone postanowienie oraz stwierdził brak podstaw do wstrzymania robót budowlanych w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe wiaty mogły być wybudowane na podstawie zgłoszenia, a wyczerpanie przesłanki do wstrzymania robót budowlanych, wymienionej w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane następuje jedynie wówczas, gdy obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę realizowany jest na podstawie zgłoszenia, co w tym przypadku nie ma miejsca. Ponadto organ ten podniósł, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie położenia kalenicy głównej od strony wjazdu dotyczą funkcji wiodącej na tym terenie, czyli budynku mieszkalnego. Wiata pełni zaś funkcję pomocniczą dla budynku mieszkalnego i nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, stąd nie dotyczą jej ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie usytuowania kalenicy głównej. Organ stwierdził również, że budowa przedmiotowych wiat nie narusza przepisów w zakresie odległości określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż dotyczą one wyłącznie budynków, a ponadto wiaty są oddalone od granicy i odprowadzenie wód opadowych następuje na teren nieruchomości inwestorów.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli H. i L. G. oraz M. B. – współwłaściciele działki nr [...], domagając się jego uchylenia. Podnieśli przy tym, że organ odwoławczy pominął kwestię przeznaczenia budowanych wiat i naruszył przepisy rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych, które zabraniają składowania poza budynkami materiałów palnych w tym gałęzi i chrustu w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki. Podali, że budowa wiat w bezpośredniej bliskości granicy ich nieruchomości stanowi uciążliwość i zakłóca korzystanie z tej nieruchomości. Zarzucili ponadto, że zgłoszenie robót było wadliwe, gdyż nie dołączono do niego właściwego szkicu zawierającego wymiary.

W odpowiedzi na skargę, Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględniając skargę przychylił się do poglądu organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, skoro budowa spornych wiat została rozpoczęta po skutecznym dokonaniu przez inwestorów zgłoszenia zamiaru ich budowy. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie istniały jednak podstawy do wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane jako wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach prawa. Uznano przy tym, że brak wniesienia przez organ sprzeciwu od zgłoszenia naruszającego przepisy, w tym ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wyklucza możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 i 51 powołanej ustawy.

Sąd I instancji wskazał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy wynika, że skarżący dokonali zgłoszenia i rozpoczęli realizację dwóch wiat z przeznaczeniem na przechowywanie materiałów opałowych – drewna kominkowego oraz pelletów w odległości 0,63 m i 0,95 m od granicy sąsiedniej nieruchomości. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U Nr.80,poz.563), w obiektach oraz na terenach do nich przyległych zabronione jest wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, w tym składowanie poza budynkami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki materiałów palnych, w tym pozostałości roślinnych, gałęzi i chrustu. Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji stwierdził, że skoro składowanie materiałów palnych poza budyniem w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki jest niedopuszczalne, to za niedopuszczalne uznać należy także wzniesienie przeznaczonego do tego celu obiektu budowlanego w postaci wiaty na przechowywanie materiału opałowego. Uwzględniając rangę naruszonego przepisu ochrony przeciwpożarowej, jak i stopień odstępstwa od przewidzianego w nim wymogu uznano, że realizowane roboty budowlane istotnie naruszają przepis prawa, co uzasadniało ich wstrzymanie na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane

Sąd I instancji zauważył ponadto, że z treści przepisu pkt 9 Karty terenu Nr 34 planu zagospodarowania przestrzennego terenu mieszkalno-usługowego Piotrowo w Tczewie wynika, iż wskazuje on parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. W punkcie "d" przepis ten określa obowiązującą formę dachu jako dach wielospadowy o usytuowaniu głównej kalenicy równolegle do drogi publicznej, z której odbywa się zjazd na posesję. W ocenie Sądu I instancji, z treści tego uregulowania nie wynika by dotyczyło ono wyłącznie budynków mieszkalnych, bądź innych budynków, z wyłączeniem innego rodzaju obiektów budowlanych wznoszonych na tym terenie. Uznano zatem, że kalenica główna każdego odrębnego obiektu budowlanego powinna spełniać wymóg położenia równoległego względem drogi publicznej, z której odbywa się zjazd na posesję. Skoro zjazd na posesję inwestorów odbywa się z ul. [...], to kalenice wiat powinny być usytuowane równolegle względem tej drogi, a nie tak jak w niniejszej sprawie – prostopadle.

W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe, wadliwie wskazana została natomiast jego podstawa prawna, do której skorygowania został zobowiązany organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę kasacyjną złożyli L. i R. W. (inwestorzy), reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości wskazali na naruszenie przez Sąd I instancji:

1) art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie niedopuszczalności procedowania Sądu w przedmiocie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, w okresie ważności którego nie wydano decyzji, o której mowa w art. 50a pkt 2 lub w art. 51 ust 1 powołanej ustawy;

2) art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieumorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z przyczyn wskazanych w pkt 1,

3) art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 kpa w związku z art. 30 i art. 83 ustawy Prawo budowlane, poprzez uwzględnienie prowadzenia własnych ustaleń w przedmiocie zasadności braku sprzeciwu co do zgłoszonego zamiaru prowadzenia robót budowlanych przez organ I instancji, wobec odmiennych ustaleń w tym zakresie dokonywanych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej już po wykonaniu znacznej części robót, a nie ewentualnie w czasie bezpośrednio po uzyskaniu zawiadomienia przez organ I instancji o zamiarze prowadzenia takich prac,

4) § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że obiekt służący w zamiarze do przechowywania opału, mimo iż sam nie jest przedmiotem łatwopalnym, z racji swej funkcji, podlega rygorom powołanego rozporządzenia jak materiały łatwopalne.

W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania w sprawie lub ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że roboty budowlane nie były wykonywane sprzecznie z prawem, gdyż realizowano je zgodnie z treścią zgłoszenia. Mając na uwadze zasadę zaufania do organów władzy publicznej i związania organów tej władzy swoimi rozstrzygnięciami, za niedopuszczalne uznano ingerowanie przez niewłaściwy organ – organ nadzoru budowlanego, a w dalszej kolejności także Sąd, w rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej i dokonywanie oceny, czy w przeszłości należało rozstrzygać inaczej, tym bardziej, że ani starosta, ani wojewoda nie mają nawet statusu organu przeciwnego i nie mogą w jakikolwiek sposób bronić swojego stanowiska o braku sprzeciwu.

Inwestorzy podnieśli, iż zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 lub w art. 51 ust 1. Powołując orzecznictwo sądowe uznali zatem, że zasadne było procedowanie w przedmiocie zażalenia przez organ odwoławczy, niezasadnym było zaś rozpatrywanie skargi przez Sąd I instancji, który uwzględnił ją po 4 miesiącach od wydania zaskarżonego postanowienia. Podnieśli przy tym, że w niniejszej sprawie nie została wydana decyzja, ani określona w art. 50a pkt 2, ani w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym, postanowienie organu I instancji straciło ważność, co oznacza, że zaskarżony wyrok jest wadliwy, gdyż Sąd rozstrzygał o legalności nieistniejącego postanowienia.

Z ostrożności procesowej inwestorzy odnieśli się także do usytuowania kalenic wiat wskazując, że wiaty nie będąc budynkiem, a obiektem pełniącym jedynie funkcje pomocniczą, nie potrzebują zjazdu, stąd zbędne są analizy poczynione w tym względzie przez organ I instancji i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Za nadinterpretację uznano twierdzenia Sądu I instancji dotyczące przeznaczenia spornych wiat, dokonane z uwzględnieniem § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Podano przy tym, że w niniejszej sprawie skarżący nie zastrzegli przecież, że wiaty na pewno będą miejscem składowania opału, wskazali jedynie na taki zamiar. Podkreślono, że powołane rozporządzenie odnosi się do "zawartości" wiaty, a nie samego obiektu tego typu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną H. i L. G. oraz M. B. wnieśli o jej oddalenie podzielając stanowisko Sądu I instancji, zaprezentowane w zaskarżonym wyroku. Dodatkowo wskazali, że inwestorzy obecnie kontynuują budowę wiat – w jednej z nich postawili ścianę oraz dokonali utwardzenia podłoża, co w ich ocenie świadczy o tym, że w przyszłości będzie ona pełniła funkcję garażu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze (skargi kasacyjne i zażalenia) od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, jednak z urzędu bierze pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono naruszeń przepisów prawa mogących świadczyć o nieważności postępowania sądowego, tym samym sprawa ta może być rozpoznana w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w związku z art. 174 powołanej ustawy – mogą dotyczyć naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu ustawowych podstawach. Z uwagi jednak na ich wspólne uzasadnienie zasadne jest odniesienie się do nich łącznie. W tym zaś zakresie konieczne jest przede wszystkim ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie niedopuszczalności procedowania Sądu w przedmiocie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, w okresie ważności którego nie wydano decyzji, o której mowa w art. 50a pkt 2 lub w art. 51 ust 1 powołanej ustawy.

Zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. Stosownie zaś do art. 50 ust. 5 cytowanej ustawy, na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych służy zażalenie. W niniejszej sprawie niesporne jest, że organ odwoławczy wydał postanowienie w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia organu I instancji. Rozstrzygnięcia wymaga natomiast zagadnienie dopuszczalności kontroli sądu administracyjnego postanowienia organu odwoławczego wydanego na podstawie art. 50 ustawy Prawo budowlane - po upływie 2 miesięcy od jego doręczenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, upływ terminu ważności tego postanowienia nie stanowi przeszkody w dokonaniu kontroli jego legalności przez sąd administracyjny. Za przyjęciem takiego poglądu przemawia przede wszystkim wykładnia celowościowa art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Skoro z woli ustawodawcy przewidziana została możliwość zakwestionowania przez stronę trafności przedmiotowego postanowienia - najpierw w drodze zażalenia, a następnie skargi do sądu administracyjnego - to strona winna mieć zagwarantowane prawo dokonania weryfikacji stanowiska organów nadzoru budowlanego co do wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W postępowaniu sądowoadministracyjnym wskazane uprawnienie strony realizowane jest wyłącznie w sytuacji, gdy sąd administracyjny dokona oceny legalności tego postanowienia, a wynik tej kontroli sformułuje w wyroku. Postulowane w skardze kasacyjnej ograniczenie w tej sytuacji wypowiedzi sądu do formalnego zakończenia postępowania poprzez jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niweczyłoby niewątpliwie celowość wnoszenia takiej skargi. W postanowieniu o umorzeniu postępowania sąd nie zawiera bowiem prawnej oceny konkretyzacji praw i obowiązków strony dokonanej przez organy administracji publicznej. W tych okolicznościach, zdecydowanego odróżnienia wymaga zagadnienie ważności postanowienia wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane od oceny trafności tego rozstrzygnięcia, której na skutek wniesionej skargi może dokonać tylko sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 29.03.2007r., II OSK 564/06, LEX nr 338849). Mając powyższe na uwadze, za nieuprawnione należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Niezasadne są także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 kpa w związku z art. 30 i art. 83 ustawy Prawo budowlane. W świetle art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zauważyć przy tym należy, że kompetencje zarówno organów administracji architektoniczno-budowlanej, jak i organów nadzoru budowlanego zostały precyzyjnie określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, w tym przede wszystkim w art. 82 i 83 tej ustawy. Stąd też, przychylić należy się do poglądu skarżących, że niedopuszczalne jest ingerowanie organów nadzoru budowlanego w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie zasadności wniesienia sprzeciwu w procedurze zgłoszeniowej. Wbrew jednak twierdzeniom skarżących, w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia kompetencji przez organy nadzoru budowlanego i Sąd I instancji kontrolujący postanowienia tych organów. Podkreślić bowiem należy, że jedną z przesłanek wstrzymania przez organy nadzoru budowlanego robót budowlanych jest wykonywanie ich w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 pkt 2 tej ustawy, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W świetle powołanych regulacji prawnych naruszenie przepisów prawa przy wykonywaniu robót budowlanych objętych zgłoszeniem stanowi przesłankę zarówno do wniesienia sprzeciwu, jak i ich wstrzymania z tym jednak zastrzeżeniem, że w przypadku wstrzymania robót budowlanych naruszenie przepisów prawa musi mieć charakter istotny, o czym świadczy użycie w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane zwrotu "w sposób istotnie odbiegający". Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ nadzoru budowlanego może wstrzymać roboty budowlane wykonywane po skutecznym zgłoszeniu jeżeli tylko jest w stanie wykazać, że naruszenia przepisów prawa, których nie dostrzegł właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej w procedurze zgłoszeniowej, mają charakter "istotny". Sąd I instancji uznał, że takie naruszeniem przepisów prawa wystąpiło w niniejszej sprawie.

Wbrew twierdzeniom skarżących w niniejszej sprawie zasadnie Sąd I instancji uznał, że istniały postawy do wydania postanowienia w trybie art. 50 ust.1 pkt.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane, w następstwie którego zachodzi konieczność zbadania zachowania odległości realizowanych obiektów od granicy działki w kontekście wymogów określonych w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563), zgodnie z którym, w obiektach oraz na terenach do nich przyległych zabronione jest wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, w tym składowanie poza budynkami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki materiałów palnych, w tym pozostałości roślinnych, gałęzi i chrustu. Przychylić się więc należy się do stanowiska Sądu I instancji, że zachodziły podstawy do dokonania analizy, czy jest dopuszczalne składowanie drewna opałowego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki we wznoszonym do tego celu obiekcie budowlanym w postaci wiaty na przechowywanie materiału opałowego. Zatem zasadnie przyjął Sąd I instancji, uwzględniając rangę przepisu ochrony przeciwpożarowej, jak i stopień odstępstwa od przewidzianego w nim wymogu (sporne wiaty usytuowane są w odległości 0,63 m i 0,95 m od granicy z działką budowlaną nr 10/15), że wystąpiły przesłanki do wstrzymania realizowanych robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Za nieuprawnione należy przy tym uznać twierdzenie skarżących, jakoby nie zastrzegli, że wiaty na pewno będą miejscem składowania opału wskazując jedynie na taki zamiar. Zauważyć bowiem należy, że do zgłoszenia budowy tych wiat skarżący załączyli dokumenty z których wynika, że wiaty te będą służyć jako miejsce składowania opału (pelletów oraz drewna kominkowego). W tej sytuacji, inne przeznaczenie tych wiat byłoby niezgodne z dokonanym przez skarżących zgłoszeniem.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzą także zastrzeżeń wywody Sądu I instancji, poczynione na tle regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu mieszkalno-usługowego Piotrowo w Tczewie, a dotyczące usytuowania kalenic wiat. Wobec braku w tym zakresie prawidłowo sformułowanego zarzutu, co do naruszenia przez Sąd I instancji konkretnego przepisu prawa, niemożliwe jest jednak bliższe odniesienie się do tej kwestii.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.