Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2864/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.65
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi A. P. i A. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku właściwości miejscowej do rozpoznania wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] [...] uchwałą z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] wydaną w sprawie wniosku A. P. i A. P. o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...], działając na podstawie § 6 ust.1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik nr 6 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 8814) w związku z § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 22 ust. 1 uchwały Nr LVI11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. poz. 3937, z 2011 r. poz. 3676, z 2013 r. poz. 6, z 2014 r. poz. 6136, z 2016 r. poz. 7888, z 2017 r. poz. 8401, z 2018 r. poz. 5832 i 7040 oraz z 2019 r. poz. 9014):

§ 1 stwierdził brak właściwości miejscowej Zarządu Dzielnicy [...] do rozpatrzenia wniosku A. P. i A. P. o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...];

§ 2 zwrócił A. P. i A. P. złożony niezgodnie z właściwością wniosek;

§ 3 wykonanie uchwały powierzył Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] Urzędu [...].

§ 4 wskazał, że uchwała chodzi w życie z dniem podjęcia.

W uzasadnieniu uchwały Zarząd Dzielnicy [...] [...] wskazał, że A. P. i A. P. wystąpili z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...] wskazując, że mieszkają osobno. Natomiast z przedłożonych dokumentów organ wywnioskował, że Dzielnica [...] nie jest ich aktualnym, ani ostatnim miejscem faktycznego stałego zamieszkania. Według informacji zawartych we wniosku wnioskodawczyni mieszka wraz z dzieckiem w lokalu nr [...] przy ul. [...] położonym w [...] w Dzielnicy [...], natomiast jej mąż zameldowany jest w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]e w Dzielnicy [...], lecz tam nie mieszka. W dokumentach przedstawionych przez wnioskodawców w dniu 19 lipca 2019 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] potwierdziła zamieszkiwanie w lokalu nr [..] przy ul. [...] tylko [...] osoby E. P., A. P. nie jest w tym lokalu zgłoszony do zamieszkiwania.

Organ powołując się na § 22 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (z późn. zm.) podał, że wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku osób bezdomnych - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w [...] - w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Mając na względzie powyższe, Zarząd Dzielnicy [...] [...] uznał się za niewłaściwy miejscowo do rozpatrzenia wniosku A. P. i A. P. o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...].

Uchwała Zarządu Dzielnicy [...] [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]stała się przedmiotem A. P. i A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący, powołując się na treść art. 65 § 1 K.p.a. stwierdzili, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. W związku z tym nie ma podstaw do tego, aby zamiast zastosowania przekazania wniosku do właściwej jednostki [...] doszło do zwrotu wniosku wnioskodawca ze względu na niewłaściwość miejscową. Ponadto zdaniem skarżących zaskarżona uchwała nie uwzględnia bezdomności A. C..

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że skarżąca ma miejsce zamieszkania w dzielnicy [...]. Jest to wprawdzie pokój, który został użyczony jej przez znajomych, jednak tytuł prawny (bezpłatne użyczenie) nie niweluje okoliczności, że jest to jej miejsce zamieszkania. Przebywa tam ze swoim synem, zatem znajduje się tam jej centrum rodzinne i emocjonalne. Nie zasadne jest zatem, w ocenie organu, jakoby skarżąca była bezdomna. Nawet gdyby uznać, że skarżąca jest osobą bezdomną, do zgodnie z § 22 ust. 1 uchwały właściwość ustala się w oparciu o ostatnie miejsce zamieszkania, a w przypadku skarżącej jest to Dzielnica [...], bowiem tam wcześniej w lokalu socjalnym zamieszkiwała skarżąca. W obu przypadkach brak jest właściwości Dzielnicy [...].

Odnosząc się natomiast do sytuacji skarżącego, organ podniósł, że z materiału dowodowego wynika (dokumenty ze Spółdzielni Mieszkaniowej [...], że nie jest on zgłoszony do zamieszkiwania w lokalu [...] przy ul. [...] oraz nie jest tam zameldowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową uchwałę według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Rozpoczynając niniejsze uzasadnienie od najdalej idącego zarzutu, braku podstawy prawnej dla uznania się przez organ niewłaściwym, zwrócić należało uwagę na fakt, że [...] jest ustrojowo specyficznym tworem. Składa się bowiem z kilku dzielnic, działających z dużym zakresem autonomii jako samodzielne gminy. Tę specyfikę uwzględnia par.22 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...]. Przywołany wyżej przepis reguluje waśnie kwestię właściwości poszczególnych dzielnic – gmin do rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu.

Istnienie w/w regulacji – stanowiącej akt prawa miejscowego – z całą pewnością świadczy więc o tym, że kwestionowana uchwała posiadała podstawę prawną, a w konsekwencji nie sposób formułować wobec niej skutecznego zarzutu nieważności.

Co się tyczy samej merytorycznej poprawności zastosowania przez organ przepisu par.22 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] to tut. Sąd również nie ma żadnych zastrzeżeń. Ustalenia poczynione przez organ w przedmiocie miejsc zamieszkania wnioskodawców nie zostały skutecznie zakwestionowane w skardze.

A. P. przyznała, że jej aktualnym miejscem zamieszkania jest, tak jak to ustalił organ, Dzielnica [...] – (lokal przy ul. [...]). Powyższe zadaje więc kłam zarzutowi skargi, iż w/w osoba jest bezdomną. Bez wpływu na omawiane ustalenia pozostaje zaś podnoszony przez skarżącą fakt, że lokal przy ul [...] został jej użyczony bezpłatnie przez znajomego. Dla skutecznego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych bez znaczenia pozostaje to, czy umowa na podstawie której osoba korzysta z lokalu jest odpłatna, czy też została zawarta pod tytułem darmym.

Nadto podkreślić należało, że w trakcie całego postępowania administracyjnego skarżąca nie podnosiła faktu swej bezdomności, konsekwentnie podając adres przy u. [...] jako adres swojego miejsca zamieszkania. Wobec powyższego nie sposób na etapie skargi czynić organowi skutecznego zarzutu, iż nie zajmował się potencjalną problematyką bezdomności, nieujawnioną przez wnioskodawczynię.

Na etapie skargi do Sądu administracyjnego nie doszło także do skutecznego zakwestionowania poprawności ustalenia organu, iż podany przez A. P. we wniosku inicjującym postępowanie adres przy ul. [...] nie jest jego stałym miejscem zamieszkania. Skarżący nie przedłożył bowiem aktualnego zaświadczenia ze Spółdzielni Mieszkaniowej do której należy w/w lokal z którego wynikałoby że mieszka on w tym lokalu. Mało tego, na rozprawie w dniu 15 października 2020r. skarżący oświadczył, że w powyższym lokalu jedynie pomieszkuje. W ten sposób przyznał więc, że przedmiotowy lokal nie stanowi jego stałego miejsca zamieszkania.

Powyższe sprawia, że konkluzja organu, o braku właściwości do merytorycznego rozpoznania wniosku, jawi się jako poprawna, bowiem potwierdzona niezakwestionowanymi skutecznie ustaleniami.

W tym miejscu wyjaśnić także należało skarżącym, iż obowiązkiem organu nie było ustalenie faktycznego miejsca zamieszkiwania skarżących . W sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego organ wywiódł, że wnioskodawcy nie udowodnili faktu zamieszkiwania w dzielnicy [...], mógł wydać skarżoną uchwałę. Tego typu zachowanie organu nie pozbawiło skarżących prawa do złożenia wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego do urzędu dzielnicy, w której faktycznie mieszkają.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).