Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 667/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 659/04 oddalającym wniosek W. G. w przedmiocie wymierzenia grzywny Ministrowi Gospodarki i Pracy postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

W skardze z dnia [...] grudnia 2005 r. uzupełnionej pismami z dnia [...] grudnia 2005 r., [...] stycznia 2006 r. oraz [...] lutego 2007 r. W. G. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Wa 659/04 zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2004 r. oddalającym wniosek W. G. o wymierzenie Ministrowi Gospodarki i Pracy grzywny za niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jako przesłanki wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym skarżący wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt P 18/04 orzekający, iż art. 160 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje trzydziestodniowy termin do wniesienia powództwa do sądu powszechnego, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W. G. podniósł także, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 659/04 nie posiadał zdolności sądowej, nie był należycie reprezentowany oraz, iż w skutek naruszenia przepisów prawa pozbawiono go możliwości działania.

W związku z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 667/06, którym przyznano W. G. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 14 lutego 2007 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do wskazania i uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 659/04 oraz uprawdopodobnienia zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik W. G. wskazał jako podstawę wznowienia postępowania pozbawienie skarżącego możności działania wskutek naruszenia prawa i brak należytej reprezentacji. Ponadto dodał, że z uwagi na brak kontaktu personalnego z W. G., nie jest w stanie rozwinąć zawartych w piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. argumentów oprócz tych, które zostały podane przez samego skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

Podstawę wznowienia postępowania określają przepisy art. 271, 272 i 273 powołanej ustawy.

Stosownie do art. 271 tej ustawy można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:

– jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia lub,

– jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.

Zgodnie z art. 272 § 1 powołanej ustawy, wznowienia postępowania można żądać również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.

W świetle art. 273 § 1 cytowanej ustawy, można także żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.

Ustawa wskazuje również, że podstawą wznowienia postępowania jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 powołanej ustawy), natomiast art. 273 § 3 tej ustawy przewiduje możliwość wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.

Samo sformułowanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie. W związku z tym sąd może na posiedzeniu niejawnym zbadać, czy twierdzenia skargi określane jako "podstawa wznowienia", w rzeczywistości stanowią taką podstawę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2005 r. sygn. akt GSK 1242/2004). Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu.

Mimo to, że W. G. w skardze z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz pismach uzupełniających powołał okoliczności, które jak twierdzi uzasadniają wznowienie postępowania, zdaniem Sądu przedmiotowa skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.

Odnosząc się do powołanej przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej przez art. 272 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 659/04 nie zostało wydane na podstawie aktu normatywnego, do którego odnosi się wskazywany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt P 18/04. W tej sytuacji oczywistym jest, iż wymieniony wyrok nie może być podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Nie może też odnieść skutku zarzut pozbawienia W. G. możliwości działania w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 659/04. W sprawie tej wniosek o wymierzenie organowi grzywny rozpoznano na posiedzeniu niejawnym i wydane postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 27 grudnia 2004 r. W. G. wbrew treści pouczenia o możliwości zaskarżenia postanowienia skargą kasacyjną, wniósł zażalenie, a więc środek zaskarżenia, który mu nie przysługiwał.

Reasumując, w świetle wymienionych przez W. G. oraz jego pełnomocnika ustanowionego z urzędu okoliczności uzasadniających ich zdaniem wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym stwierdzić należy, że powołanie przepisów art. 271-273 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i sformułowanie podstaw wznowieniowych nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, bowiem nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści skargi oraz pism ją uzupełniających.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 281 oraz art. 276 w zw. z art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.