Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1018/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: par. 7, 8, 8a, 9 ust. 1, 10 ust. 1-5, par. 14 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 102 poz 946
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych.
article: art. 15b ust. 4 i 4a, art. 24 ust. 1b, art. 32 ust. 1, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 52 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Naczelnika Urzędu Celnego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 924/11 w sprawie ze skargi R. Spółki z o.o. w P. na informację Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie wyrejestrowania automatu do gier o niskich wygranych postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok; 2. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/GL 924/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), uwzględnił skargę R. Spółki z o.o. z siedzibą w P., uchylając zaskarżoną czynność Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie gier losowych polegającą na wyrejestrowaniu automatu do gier o niskich wygranych z Krajowego Rejestru Automatów do Gier. Ponadto, Sąd nakazał ściągnąć od organu administracji 200 zł tytułem nieuiszczonego przez skarżącą należnego wpisu sądowego w sytuacji uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej 257 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego B. Organ ten pismem z dnia [...] lutego 2011 r. (nr [...]) poinformował R. Sp. z o.o. w P., że w związku z wygaśnięciem udzielonego Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - z mocy prawa (§ 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych - Dz. U. Nr 102, poz. 946 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 2003 r.") utraciło ważność poświadczenie rejestracji automatu do gier o niskich wygranych BULLS EYE wydane na podstawie tego zezwolenia. Mając powyższe na uwadze organ wyrejestrował automat do gier o niskich wygranych.

W odpowiedzi na przedłożone razem pisma Spółki z dnia 16 marca 2011 r.: wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i odwołanie, Naczelnik Urzędu Celnego w B. pismem z dnia [...] marca 2011 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w informacji. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie prowadził jakiegokolwiek postępowania, tak więc nie naruszył przepisów prawa. Zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było bezpodstawne. Naczelnik Urzędu Celnego nie prowadził w powyższej sprawie postępowania i nie można tu mówić o jakimkolwiek rozstrzygnięciu w trybie administracyjnym. Organ wskazał, że omawiany automat zarejestrowano w dniu [...] grudnia 2008 r., a poświadczenie rejestracji zostało wydane na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] września 2008r., nr [...], która była decyzją zmieniającą pierwotną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G., nr [...], ważną od dnia 28 stycznia 2005 r. do dnia 28 stycznia 2011 r., czyli że z dniem 28 stycznia 2011 r. obie decyzje wygasły, a poświadczenie rejestracji straciło ważność.

R. Sp. z o.o., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na "informację" Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] lutego 2011 r., a także na czynność wyrejestrowania automatu do gier określonego w tej "informacji". Zdaniem Spółki dopuszczalna jest dalsza eksploatacja automatu, nawet gdy pierwotne zezwolenie wygasło, jeżeli eksploatacja ta oparta jest na aktualnym zezwoleniu i nie upłynął sześcioletni okres rejestracji automatu.

Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę Spółki uznał, że informacja Naczelnika Urzędu Celnego spełnia przesłanki zawarte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ została skierowana do konkretnego adresata R. Sp. z o.o. z siedzibą w P., w wyniku czego Spółka utraciła możliwość dalszej eksploatacji automatu do gry, a zatem czynność organu dotyczyła uprawnień strony wnoszącej skargę do WSA.

Ponadto Sąd stwierdził, że skoro poświadczenie rejestracji stwierdzające uprawnienie określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu objęte jest kontrolą sądów administracyjnych, to działanie organu administracji mające na celu powiadomienie strony, iż poświadczenie rejestracji automatu traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, w oparciu o które to przedmiotowe zaświadczenie zostało dokonane, a w konsekwencji wyrejestrowanie automatu winno być również objęte taką kontrolą jako czynność w rozumieniu

art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zatem Sąd stwierdził, że ustalić należy, czy dopuszczalna jest dalsza eksploatacja automatu do gier o niskich wygranych po jego przemieszczeniu na teren objęty innym zezwoleniem, w sytuacji, gdy wygasło zezwolenie pierwotne, na podstawie którego dokonano jego rejestracji i jego poświadczenia rejestracji.

Sąd stanął na stanowisku, że warunkiem dopuszczenia automatu lub urządzenia do gier do eksploatacji i użytkowania na terytorium RP jest poświadczenie rejestracji automatu lub urządzenia, przy czym wygaśnięcie zezwolenia, o którym mowa w § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r. w zw.

z art. 24 ust. 1, 1a, 1b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm., dalej: "u.g.z.w.") należy rozumieć sytuację, w której dochodzi do wygaśnięcia zezwolenia na podstawie, którego aktualnie prowadzona jest działalność obejmująca eksploatację automatu, a nie zezwolenia "pierwotnego". Zdaniem Sądu niniejsze przepisy odnoszą się ogólnie do zezwolenia pierwotnego. Według Sądu przyjęcie odmiennego stanowiska przeczyłoby przepisom § 14 ust. 3 rozporządzenia z 2003 r. umożliwiającym przemieszczenie automatów, gdyż z chwilą wygaśnięcia pierwotnego zezwolenia, dany automat o niskich wygranych zostałby całkowicie wykluczony z eksploatacji na terenie RP.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona czynność Naczelnika Urzędu Celnego w B. polegająca na wyrejestrowaniu określonego automatu była co najmniej przedwczesna. W ocenie Sądu organ naruszył przepis materialny, tj. § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i zastosowania w sytuacji, gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy na podstawie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: "O.p.") w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm, dalej: "u.g.h."). Organ nie podjął żadnych działań mających na celu określenie stanu faktycznego sprawy. Organ nie odniósł się ani w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani w odpowiedzi na skargę, do twierdzeń Spółki zawartych w odwołaniu, do którego nawiązał w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz w skardze, że przedmiotowy automat został przeniesiony do miejsca eksploatacji określonego w zezwoleniu udzielonym skarżącej na prowadzenie działalności na terenie województwa śląskiego, które nie wygasło. W tym zakresie strona powołała się na okoliczność powiadomienia organu w przesłanym formularzu GL-2.

Sąd I instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien zbadać pierwotną decyzję i ustalić czy doszło do jej wygaśnięcia, a ponadto czy przed datą jej ewentualnego wygaśnięcia nie nastąpiło przeniesienie automatu na teren innego województwa, na którego obszarze skarżąca Spółka posiada ważne zezwolenie na prowadzenie punktów gry na automatach o niskich wygranych. W przypadku stwierdzenia przez organ, że nie doszło do wygaśnięcia zezwolenia tam, gdzie aktualnie jest używany automat nie będzie podstaw do dokonania czynności wyrejestrowania automatu do gry z tego powodu.

Sąd I instancji podniósł również, że organ naruszył § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r. w takim zakresie, w jakim Sąd wywiódł powyżej. Natomiast nie naruszył tego przepisu w związku z art. 16 pkt 2 u.g.z.w., art. 144 u.g.h. i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż przepis ten został wydany w oparciu o obowiązującą ustawową delegację i w jej ramach.

Niezasadny okazał się według Sądu również zarzut naruszenia art. 128

i art. 208 O.p. w zakresie, w jakim Spółka uznaje, że "dopuszczenie do eksploatacji" automatu nastąpiło poprzez wydanie decyzji administracyjnej, która stała się ostateczna poprzez brak wniesienia odwołania.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Naczelnik Urzędu Celnego w B.. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Organ administracji zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, że informacja Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] lutego 2011 r. jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i tym samym przyjęcie, że niniejsza sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych;

2. prawa materialnego, tj. § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r. w związku z art. 24 u.g.z.w. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że przez wygaśnięcie zezwolenia, o którym mowa w § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w zw. z art. 24 u.g.z.w. należy rozumieć sytuację, w której dochodzi do wygaśnięcia zezwolenia, na podstawie którego aktualnie prowadzona jest działalność obejmująca eksploatację automatu, a nie zezwolenia "pierwotnego".

Według organu zgodnie z treścią § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2013 r. następuje związanie poświadczenia rejestracji automatu z zezwoleniem wskazanym przez Spółkę w tym poświadczeniu. Byt prawny poświadczenia rejestracji automatu uzależniony jest od ważności zezwolenia wskazanego w tymże poświadczeniu, w oparciu o które dokonano rejestracji automatu. Pismo organu z dnia [...] lutego 2011 r. nie zawierało żadnego rozstrzygnięcia w sprawie, ponieważ stanowiło jedynie informację, że zezwolenie będące podstawą rejestracji automatu wygasło z mocy prawa. Wskazana czynność jest czynnością techniczną związaną z prowadzeniem Krajowego Rejestru Automatów do Gier (KRAG). Fakt utraty ważności poświadczenia rejestracji wraz z wygaśnięciem zezwolenia stanowiącego podstawę jego rejestracji wynika bezpośrednio z przepisów prawa i organ nie ma podstaw do rozstrzygania w tej sprawie w drodze decyzji administracyjnej.

Ponadto zdaniem organu zaskarżone pismo nie zawiera rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, a także nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tym samym nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z tym uchylona czynność pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego, a skarga Spółki powinna zostać odrzucona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 189 p.p.s.a jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Taka regulacja oznacza, że wolą ustawodawcy jest, aby sąd administracyjny badał z urzędu dopuszczalność skargi na każdym etapie rozpoznawania sprawy. Niedopuszczalność skargi powoduje, że sprawa nie może być rozpoznawana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dlatego stosowanie art. 189 p.p.s.a. nie jest uzależnione ani od tego, czy w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, ani od tego czy zachodzą te podstawy odrzucenia skargi, które powodują nieważność postępowania braną pod uwagę z urzędu w myśl art. 183 § 1 zdanie pierwsze in fine p.p.s.a. Pogląd taki prezentowany jest w doktrynie i przeważa w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006., str. 419 - 420 i powołane tam orzecznictwo).

Opierając się na przedstawionych założeniach Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł pominąć, że wniesiona do sądu administracyjnego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., to jest z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.

Przedmiotem kontroli instancyjnej, wywołanej skargą kasacyjną, objęty jest wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę Spółki na pismo nazwane "informacja" z dnia 25 lutego 2011 r. Pismo to dotyczy, zarówno utraty ważności poświadczenia rejestracji automatu do gier, jak i jego wyrejestrowania.

W sprawie występują dwa różne, aczkolwiek pozostające ze sobą w związku elementy prawne: utrata ważności poświadczenia rejestracji automatu do gier i wyrejestrowanie automatu do gier.

Z jednolitej linii orzecznictwa NSA wynika, że stwierdzenie utraty ważności poświadczenia rejestracji automatu następuje w formie decyzji administracyjnej (tak postanowienia NSA: z 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 707/12; z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 2223/11; z 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1677/11; z 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1752/11; z 14 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 2290/11; z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2334/11; z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2283/11; z 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2112/11; z 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2128/11; z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 49/12; z 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 19/12; z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 234/12; z 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 2215/11; z 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 2364/11; z 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 2222/11; z 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 2216/11; z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 127/12; z 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 18/12; z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 65/12; z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 2421/11; z 14 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 2411/11; z 14 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 2214/11, z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 17/12; z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 36/12).

Przyjęcie tego poglądu było wynikiem analizy znaczenia prawnego, zarówno rejestracji automatu do gier na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., jak i wydania "poświadczenia rejestracji" w rozumieniu § 10 ust. 1–3 wskazanego aktu wykonawczego, a także wykładni instytucji utraty ważności "poświadczenia rejestracji" (§ 10 ust. 4) w porównaniu z instytucją cofnięcia rejestracji automatu (§ 14 ust. 5). Z art. 36 ust. 1, art. 15b ust. 4 i 4a oraz art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 1 u.z.g.w. wynika, że eksploatować automaty do gier mogą tylko podmioty posiadające stosowne zezwolenie, ale w zezwoleniu tym nie są określone konkretne automaty, które będą używane przy korzystaniu z zezwolenia. Podmioty mające zezwolenie mogą eksploatować tylko te automaty, które zostały dopuszczone do eksploatacji przez właściwego naczelnika urzędu celnego, a właściwy organ dopuszcza do eksploatacji tylko te automaty, które mają właściwą opinię upoważnionej jednostki badającej.

Zgodnie z § 8 i 8a rozporządzenia z 2003 r. punktem wyjścia do dopuszczenia do eksploatacji automatu do gier o niskich wygranych jest uzyskanie opinii technicznej o automacie, wydanej przez jednostkę badającą, upoważnioną przez Ministra Finansów. W ramach badania i oceny cech technicznych urządzenia jednostka sprawdza także, czy na automacie jest umieszczona informacja o zezwoleniu na prowadzenie gier, o którym mowa w art. 24 ust. 1b u.g.z.w. Należy zatem wnioskować, że pozytywną opinię dostanie tylko taki automat, który oprócz innych cech technicznych jest zaopatrzony w informację, że będzie eksploatowany w ramach konkretnego i ważnego zezwolenia. Następnie podmiot posiadający pozytywną opinię o automacie i posiadający zezwolenie na prowadzenie gier składa wniosek o dokonanie rejestracji automatu, dołączając do niego opinię techniczną i kopię zezwolenia. Zgodnie z § 7 i § 9 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. naczelnik urzędu celnego dokonuje rejestracji automatu. Sama rejestracja, a więc wprowadzenie automatu do stosownego rejestru KRAG, jest tylko czynnością techniczną i strona nie jest powiadamiana o jej dokonaniu. Prawnym rezultatem tej czynności technicznej jest natomiast wydanie przez naczelnika urzędu celnego dokumentu "poświadczenia rejestracji" poprzez dokonanie potwierdzenia rejestracji na wniosku. "Poświadczenie rejestracji" zawiera dane konkretnego automatu, numer rejestracji oraz datę ważności (§ 10 ust. 1, 2 i 3). Wystawienie tego dokumentu ma doniosłe znaczenie prawne, bowiem zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. "poświadczenie rejestracji" stwierdza uprawnienie określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania wymienionego w nim automatu przez okres 6 lat. Podmiot posiadający zezwolenie na działalność w zakresie gier i posiadający automat spełniający wymagania techniczne ma prawo eksploatować ten automat dopiero wówczas, gdy uzyska "poświadczenia rejestracji" wystawione przez uprawniony organ administracji publicznej. Bez "poświadczenia rejestracji" konkretnego automatu wnioskodawca, choćby miał zezwolenie i posiadał automat spełniający wymagania techniczne, nie ma uprawnienia do jego eksploatacji.

Zatem omawiany dokument, potwierdzając dokonanie rejestracji

(po spełnieniu wymogów przez wnioskodawcę i automat), w istocie stanowi o uprawnieniu wnioskodawcy do eksploatacji automatu. Oceniając naturę prawną samego "poświadczenia rejestracji", uznać należy, że ma ono charakter decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnym (potwierdzającym) posiadanie uprawnienia do eksploatacji automatu.

Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie podziela zarówno pogląd prawny, jak i argumentację prawną zawartą w przywołanych postanowieniach NSA. Zauważa ponadto, że skoro "poświadczenie rejestracji" jest decyzją administracyjną, to taką samą formę prawną powinna przybrać "utrata ważności poświadczenia rejestracji". Z przepisu § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r. (zgodnie z którym poświadczenie rejestracji traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1b u.g.z.w. w związku z § 10 ust. 2 cyt. rozporządzenia) wynika bowiem, że utrata ważności poświadczenia rejestracji to utrata uprawnień określonego podmiotu do eksploatacji i użytkowania automatu do gier.

Z powołanego § 10 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. wynika, że poświadczenie rejestracji może stracić ważność także przed upływem okresu, na jaki zostało wydane, w okolicznościach określonych w powołanym przepisie. Utrata ważności "poświadczenia rejestracji" oznacza utratę uprawnienia do eksploatacji automatu, którego ono dotyczyło, przyznanych decyzją administracyjną. Okoliczności wymienione w § 10 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. mogą być sporne, co dodatkowo wzmacnia pogląd, że okoliczności te muszą być ustalone w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ właściwy do wydania "poświadczenia rejestracji", a stwierdzenie ich skutku w postaci utraty ważności "poświadczenia rejestracji" także musi przyjąć charakter decyzji administracyjnej. Decyzja ta w istocie stanowi jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o utracie posiadanego dotychczas uprawnienia do eksploatacji automatu.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym zgadza się także z argumentacją składów poprzednio rozstrzygających ten problem prawny, że normodawca nie jest konsekwentny w stosowanej w rozporządzeniu terminologii. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 4 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z 2003 r. "poświadczenie rejestracji" traci ważność także w sytuacji określonej w § 14 ust. 5, tj. cofnięcia rejestracji po stwierdzeniu niezgodności stanu automatu z warunkami rejestracji.

W omawianej sytuacji wadliwy automat zostaje usunięty z systemu KRAG, a w praktyce organów "cofnięcie poświadczenia rejestracji" w tym przypadku przybiera formę decyzji administracyjnej. Nie ma racjonalnych podstaw, by uznać, że utrata ważności poświadczenia, skutkująca utratą uprawnienia do eksploatacji automatu, następuje w formie decyzji tylko w razie utraty ważności tego poświadczenia w przypadku cofnięcia rejestracji. Zgodnie z § 10 ust. 5 rozporządzenia z 2003 r. uprawniony, którego "poświadczenie rejestracji’ utraciło ważność, zwraca je naczelnikowi urzędu celnego. W świetle powyższego uznać należy, że zarówno wtedy, kiedy wnioskodawca utracił uprawnienie do prowadzenia działalności (jego zezwolenie wygasło), jak i wtedy, kiedy automat utracił właściwe cechy techniczne, organ powinien stwierdzić utratę ważności "poświadczenia rejestracji" i zobowiązać do jego zwrotu. Właściwą formą działania organu jest decyzja administracyjna, bowiem chodzi w istocie o stwierdzenie utraty uprawnienia, które to uprawnienie wiązało się z posiadaniem ważnego "poświadczenia rejestracji" automatu.

Konkludując ten wątek rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżona do Sądu I instancji "informacja" Naczelnika Urzędu Celnego w B. to decyzja administracyjna stwierdzająca utratę ważności poświadczenia rejestracji. Przesądzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż przedmiotem skargi do Sądu I instancji jest decyzja administracyjna ma ten skutek, że wyrejestrowanie automatu z KRAG, o którym w niej mowa, jest jednym z elementów tej decyzji, który będzie podlegał ocenie przy ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organ odwoławczy. Naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego byłoby w tej sytuacji wyrażenie poglądu przez sąd administracyjny.

Nie budzi przy tym wątpliwości, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ I instancji. Nadto Spółka złożyła pismo nazwane odwołaniem i to w ustawowym czternastodniowym terminie. Jednakże na pismo to i drugie pismo skarżącej – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Naczelnik Urzędu Celnego w B. udzielił odpowiedzi w dniu [...] marca 2011 r.

Niedopuszczalność skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. obejmuje m.in. sytuację, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Jak to już wyjaśniono, stwierdzenie, że skarga podlegała odrzuceniu obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonego wyroku w formie postanowienia i odrzucenia skargi na podstawie art. 189 p.p.s.a.