Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3217/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 77 poz 1 art. 32 ust. 3
law: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE  w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
article: art. 41 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi F. Spółka Jawna na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz F. Spółka Jawna kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 24 maja 2012 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek F. B. K. R. W. sp. j. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Spółką" lub "Skarżącą") o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynikało, że Skarżąca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, oferuje usługi, które sprowadzają się do zapewniania klientom możliwości rekreacyjnej poprawy wydolności parametrów psychofizycznych ("Usługa").

W celu umożliwienia powyższego Spółka gwarantuje swoim klientom wstęp do odpowiednio przystosowanych przez Spółkę obiektów (zwanych dalej "Klubami"), wyposażonych w specjalnie przygotowaną infrastrukturę techniczną (zwaną dalej "Infrastrukturą"), obejmującą m.in. sprzęt do ćwiczeń siłowych, sale przystosowane do zajęć grupowych, sauny, basen, czy szatnie.

Wstęp do Klubów jest odpłatny i polega na wykupieniu karnetu wstępu. Klienci mogą wybierać między różnymi rodzajami karnetów wstępu: a) karnet okresowy typu "open" lub w wyznaczonych przez Spółkę godzinach, uprawniający do wstępu na siłownię oraz saunę, b) karnet okresowy typu "open" uprawniający do wstępu na siłownię oraz basen albo przez określoną ilość dni albo bez ograniczeń, c) karnet uprawniający do jednorazowego wstępu na siłownię oraz saunę, d) karnet okresowy uprawniający do wstępu na zajęcia typu fitness oraz saunę, e) karnet uprawniający do jednorazowego wstępu na zajęcia typu fitness oraz saunę.

Klienci uprawnieni do wstępu na siłownię - pkt a) oraz c) - mogą wykonywać ćwiczenia samodzielnie, korzystając z tych elementów Infrastruktury, które uznają za stosowne do swoich potrzeb. Wykup członkowstwa nie jest związany z uczestnictwem w konkretnych zajęciach, do których uprawniają karnety wskazane w punktach d) i e), lecz uprawnia klienta do wstępu na teren Klubu i korzystania z jego Infrastruktury. Klienci wykupujący karnet wstępu na siłownię oraz basen – pkt b) - mogą korzystać z siłowni w sposób opisany powyżej dla punktów a) i c), dodatkowo uzyskując prawo wstępu na basen w ramach jednego karnetu. Klienci, którzy zdecydują się na wykupienie karnetu uprawniającego do wstępu na zajęcia typu fitness – pkt d) oraz pkt e) - mogą uczestniczyć w zajęciach grupowych. Wybór rodzaju ćwiczeń należy wyłącznie do klienta.

Klienci wykupujący karnet są uprawnieni do wstępu na teren dowolnego Klubu oraz do korzystania z określonych elementów (w zależności od rodzaju karnetu) jego Infrastruktury w sposób nieskrępowany i nieograniczony, w wyznaczonych godzinach przez 7 dni w tygodniu. Wykupienie któregoś z rodzajów karnetów jest jedynym sposobem umożliwiającym wstęp do Klubu i korzystanie z jego Infrastruktury.

W związku z powyższym Skarżąca zapytała, czy sprzedaż karnetów uprawniających do wstępu na teren prowadzonych przez nią Klubów i korzystania z ich Infrastruktury, wskazana w punktach a), b) i c), powinna być traktowana dla potrzeb VAT jako świadczenie usługi w zakresie wstępu do miejsca, gdzie możliwe jest aktywne spędzanie wolnego czasu (rekreacja) i podlega opodatkowaniu stawką VAT 8% w świetle przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), obowiązujących od 1 stycznia 2011 r.

Zdaniem Spółki odpowiedź na to pytanie jest twierdząca - sprzedaż klientom członkowstwa uprawniającego do wstępu do Klubu powinna podlegać opodatkowaniu z zastosowaniem 8% stawki VAT, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z brzmieniem pozycji 186 załącznika nr 3 do tej ustawy, gdyż w ww. załączniku, na tej pozycji, wymienione zostały "Pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu" - bez względu na symbol PKWiU, do których Skarżąca zalicza świadczoną przez siebie Usługę.

Spółka podniosła, że z brzmienia poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że aby usługa była objęta 8% stawką podatku, muszą zostać łącznie spełnione dwie przesłanki, tj. usługa musi być związana z rekreacją oraz usługa musi dotyczyć wyłącznie wstępu.

W ocenie Skarżącej, świadczona przez nią Usługa pozostaje w ścisłym związku z rekreacją, przy czym, ze względu na fakt, iż w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług brak jest definicji legalnej pojęcia "rekreacja", to w celu określenia znaczenia tego terminu, należy dokonać wykładni językowej. Zdaniem Spółki prowadzone przez nią Kluby służą celom rekreacyjnym, a uczęszczanie na siłownię i basen, jak również korzystanie np. z sauny, stanowi bez wątpienia aktywność rekreacyjną. W konsekwencji pierwsza z dwóch wyżej wymienionych przesłanek będzie spełniona.

Według Spółki w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług nie została zawarta także legalna definicja pojęcia "wstępu". Natomiast w prawie wspólnotowym pojęcie "wstępu" zostało zdefiniowane jedynie w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2011 r. nr 77/1 ze zm., zwanym dalej "Rozporządzeniem").

W tym zakresie Spółka przywołała treść obowiązującego od 1 lipca 2011 r., art. 32 Rozporządzenia i stwierdziła, że definicja pojęcia "wstęp" z tego przepisu nie może znaleźć zastosowania w przypadku rozważań dotyczących stawki podatku dla danego świadczenia. Jej zdaniem wynika to wprost z brzmienia ustępu 5 preambuły do Rozporządzenia, który wyraźnie zakazuje możliwości korzystania z tej definicji "wstępu" dla celów innych, niż zagadnienie miejsca świadczenia usług (działanie takie musiałoby być uznane za interpretację contra legem).

W ocenie Skarżącej nawet gdyby przyjąć, że definicja "wstępu" z art. 32 Rozporządzenia powinna znaleźć zastosowanie w kontekście ustalania stawki VAT dla danego świadczenia, to interpretacja tego przepisu w zgodzie z oficjalnymi wytycznymi Komisji Europejskiej, świadczy za uznaniem odpłatnego korzystania z sali gimnastycznych za "wstęp" w rozumieniu art. 32 Rozporządzenia. Art. 32 ust. 3 Rozporządzenia, który stanowi, że ust. 1 tego przepisu (definicja wstępu) nie obejmuje korzystania z takich obiektów, jak sale gimnastyczne w zamian za opłatę, został dodany, zdaniem Spółki, ze względu na to, że sam obiekt w postaci sali gimnastycznej nie stanowi wydarzenia (z ang. "event") wstępu, którego dotyczy ten przepis.

W konsekwencji, według Spółki, przy braku legalnej definicji pojęcia "wstęp", jedynym wiarygodnym źródłem pozostaje definicja słownikowa, a zgodnie z tą (Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., Warszawa 1996, tom 111, str. 717) pod pojęciem tym należy rozumieć "możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestnictwa w czymś". Definicja ta nie daje podstaw do twierdzenia, że wstępem jest jedynie świadczenie ograniczone do "wejścia gdzieś". Tylko definicja wstępu dopuszczająca te dwa elementy (wejście i korzystanie) jest logiczna i spójna nie tylko z punktu widzenia słownikowego, ale również z punktu widzenia konsekwencji podatkowych.

Zdaniem Skarżącej wolą Ustawodawcy nie było opodatkowanie 8% stawką jedynie wstępu do miejsca, gdzie można wykonywać aktywność rekreacyjną, np. do siłowni. Gdyby tak było, przepis ten byłby przepisem martwym, bowiem nikt nie pobiera opłat wyłącznie za przejście przez próg obiektu, w którym znajduje się np. siłownia. Zatem, w jej ocenie, pojęcie "wstęp" z pozycji 186 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług odnosi się również do uczestnictwa, korzystania z infrastruktury obiektu, do którego wstęp został zakupiony. Inna wykładnia tego przepisu prowadziłaby do absurdalnych konkluzji.

W opinii Spółki brak jest ponadto podstaw do dokonywania rozróżnienia na "uczestnictwo bierne" i "uczestnictwo czynne", bowiem ani definicja słownikowa pojęcia "wstęp", ani pozycja 186 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług takiego rozróżnienia nie wprowadzają – taką interpretację należałoby uznać za interpretację contra legem.

W konkluzji Skarżąca stanęła na stanowisku, że spełniona będzie druga z przesłanek, określonych w poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, tj. oprócz tego, że Spółka świadczy usługę związaną z rekreacją, to zakres tej usługi należy rozumieć jako "wstęp", o którym mowa w tej pozycji przedmiotowego załącznika nr 3.

Na koniec Spółka podkreśliła, że za jej stanowiskiem przemawia praktyka organów podatkowych zawarta w szeregu wydawanych interpretacjach indywidualnych, których przykłady wymieniła.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2012 r. Minister Finansów (zwany dalej także "Ministrem" lub "Organem") uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ wskazał, że z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że stawką podatku VAT w wysokości 8% objęte zostały m.in. usługi związane z rekreacją, jednakże wyłącznie w zakresie wstępu.

W ocenie Ministra kluczową kwestią w sprawie było to, co należy rozumieć pod pojęciem "wstęp", zaś celem zrozumienia tego pojęcia należy odwołać się do art. 32 Rozporządzenia, gdzie zdefiniowano pojęcie usług wstępu poprzez m. in. wskazanie, jakie usługi w szczególności termin ten obejmuje.

Według Organu przepis ten odnosi "usługi wstępu" w szczególności do przyznania prawa wstępu w zamian za bilet lub opłatę na imprezy takie jak np. spektakle czy mecze lub zawody, przy czym zakup usługi wstępu na mecz (zakup biletu wstępu) nie oznacza, że celem jest wstęp sam w sobie (wstęp na stadion), ale oznacza chęć uczestniczenia w wydarzeniu sportowym, jakim jest np. mecz.

Minister stanął na stanowisku, że pomimo, iż określona w art. 32 Rozporządzenia definicja pojęcia "usługi wstępu" mieści się w Rozdziale V "Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu" w podsekcji 7, czyli "Świadczenie usług w ramach działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej lub podobnej", to nie można utożsamiać jej tylko i wyłącznie co do kwestii miejsca świadczenia usług, gdyż jest legalną, obowiązującą definicją określoną dla zapewnienia jednolitego opodatkowania świadczenia usług.

Zdaniem Organu przedstawione przez Skarżącą okoliczności wskazują, iż jednym sposobem aktywnego uczestnictwa (korzystania) w świadczonej przez Spółkę Usłudze jest zakup jednego z karnetów. Tym samym opłata za karnet uprawnia do korzystania z szerszego zakresu usług, niż sam wstęp, tzn. nie uprawnia korzystającego jedynie do wstępu w sensie "wejścia gdzieś" i uczestnictwa, lecz obejmuje również korzystanie z dostępnej Infrastruktury. Taka obecność i aktywność klienta Skarżącej wykracza poza samą usługę wstępu i uczestnictwa w wydarzeniu. Zakup karnetu stanowi w istocie wynagrodzenie za świadczoną Usługę. Zatem opłaty za karnet upoważniające do wstępu i korzystania z dostępnej infrastruktury nie mogą być uznane za opłaty w zakresie wstępu. Takie stanowisko ma potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt III SA/G1 1543/11.

W konkluzji Minister stanął na stanowisku, że sprzedaż przedmiotowych karnetów, wskazanych w punktach a), b) i c) nie mieści się w zakresie objętym opodatkowaniem stawką VAT 8%, w świetle art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z pozycją 186 załącznika nr 3 do tej ustawy, i powinna być opodatkowana podstawową stawką podatku VAT 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 tej ustawy.

Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Spółkę, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie powyższej interpretacji indywidualnej w całości, zarzucając Organowi naruszenie art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z poz. 186 załącznika nr 3 do tej ustawy, poprzez uznanie, że usługa świadczona przez Skarżącą nie stanowi "pozostałej usługi związanej z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu" i tym samym nie korzysta z opodatkowania 8% stawką VAT.

Spółka podtrzymała stanowisko zaprezentowane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W jej ocenie błędna interpretacja pojęcia "usługi związanej z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu", dokonana przez Ministra, wynikała z nieprawidłowego określenia znaczenia terminu "wstęp", tj. wyłącznie jako możliwość "wejścia gdzieś i uczestniczenia w czymś", ale bez możliwości korzystania z dostępnego w tym miejscu wyposażenia (Infrastruktury). Natomiast stanowisko Skarżącej wynikało zarówno z wykładni systemowej poz. 186 załącznika do ustawy o podatku od towarów i usług, jak i z zasady racjonalnego Ustawodawcy.

Ponadto, w ocenie Spółki, art. 32 Rozporządzenia nie może mieć zastosowania przy definiowaniu pojęcia "wstęp" na potrzeby określenia stawki VAT, co wynika z jego umiejscowienia w strukturze Rozporządzenia, z brzmienia Preambuły do Rozporządzenia oraz z wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących tego przepisu.

W konkluzji Skarżąca stwierdziła, że pojęcie "wstępu" należy rozumieć jako prawo do wejścia do określonego miejsca i uczestnictwa, w tym korzystania z dostępnej w tym miejscu infrastruktury. Zatem wstęp do Klubu stanowi "wstęp" w rozumieniu poz. 186 załącznika do ustawy o podatku od towarów i usług, zaś usługę wstępu do Klubu należy zaklasyfikować jako "pozostałą usługę związaną z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu" i powinna podlegać ona stawce obniżonej VAT. Stanowisko takie ma ponadto potwierdzenie w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 889/12.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, stosownie do art. art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 tej ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej przedstawionych.

W zaskarżonej interpretacji Minister Finansów przyznał, że zawarta w art. 32 Rozporządzenia wykonawczego definicja pojęcia "usługi wstępu" mieści się w rozdziale V tego Rozporządzenia, dotyczącym miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Minister z tej trafnej uwagi nie wyciągnął jednak koniecznych, logicznych wniosków. Spółka w pełni prawidłowo wskazywała tymczasem, że właśnie z uwagi na umiejscowienie art. 32 Rozporządzenia w sekcji dotyczącej miejsca świadczenia usług, niemożliwe jest powoływanie się na ten przepis dla potrzeb ustalenia stawki podatkowej. Zastosowanie art. 32 Rozporządzenia dla celów ustalenia stawki jest wykluczone z powodu podstawowych zasad wykładni prawa, według których umieszczenie definicji w jakiejś części aktu prawnego, a nie w jego przepisach ogólnych, oznacza, iż ta definicja odnosi się tylko do tej części aktu. Zasada ta respektowana jest nie tylko w polskim prawie krajowym, ale, jak wynika z ustępu 5 preambuły rozporządzenia, prawodawca unijny także potwierdza stosowanie tej zasady na potrzeby interpretacji rozporządzenia i dyrektywy 112. W tym miejscu preambuły rozporządzenia wskazano bowiem, że jego przepisy nie są rozstrzygające w innych przypadkach, zaś zakres ich stosowania "...powinien być interpretowany w sposób zawężający.".

Powyższe przesądza zatem, że art. 32 Rozporządzenia, w tym ust. 3 tego przepisu, nie może być stosowany dla potrzeb rozstrzygnięcia problemu zaistniałego w niniejszej sprawie, tj. problemu określenia stawki podatkowej dla sprzedaży karnetów uprawniających do wstępu do prowadzonych przez Skarżącą klubów. Zasadniczy argument Organu, polegający na odwołaniu się do art. 32 Rozporządzenia, jest więc chybiony. Otwiera to kwestię literalnej i celowościowej wykładni użytego w pozycji 186 załącznika nr 3 do ustawy pojęcia "Pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu", ze szczególnym uwzględnieniem pojęcia "wstęp".

Otóż, jak prawidłowo oceniła Skarżąca, wyraz "wstęp" oznacza w języku polskim możliwość wejścia gdzieś oraz prawo uczestniczenia w czymś. Próba pozbawienia tego pojęcia treści polegającej na prawie uczestniczenia w jakimś wydarzeniu jest na gruncie językowym sztuczna i nieuprawniona, jest po prostu niezgodna z zasadami języka polskiego, w którym desygnat rzeczownika "wstęp" stanowi nie tylko uprawnienie do przekroczenia jakiejś rzeczywistej lub umownej granicy pomiędzy dwoma miejscami, ale także - już po przekroczeniu tej granicy – uprawnienie do korzystania ze szczególnych właściwości tego miejsca, do którego wstęp został opłacony. Spółka zasadnie odwołała się w tym przypadku do analizy porównawczej poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy do poz. 183 tego załącznika, gdyż, skoro obydwie te pozycje występują w obrębie jednego załącznika tej samej ustawy, i to dodatkowo w tak bliskim względem siebie sąsiedztwie, to, zgodnie zresztą ze wskazanymi wyżej zasadami wykładni prawa, omawiany termin "wstęp" musi być rozumiany identycznie w tych dwóch przypadkach. Trudno zatem bronić poglądu, że np. w przypadku dyskoteki albo sal tanecznych nabywca kupuje bilet wstępu po to tylko, aby biernie obserwować inne osoby tańczące albo słuchać muzyki, zaś w tym celu, aby sam mógł zatańczyć, konieczne jest jeszcze uiszczenie kolejnej opłaty za usługę obejmującą coś ponad sam wstęp. Na prawidłowość stanowiska Skarżącej wskazuje jeszcze bardziej wyraźnie porównanie poz. 186 załącznika do jego pozycji nr 184. Otóż gdyby istotnie pojęcie "wstęp" nie obejmowało możliwości korzystania z infrastruktury danego obiektu, to należałoby oczekiwać istnienia odrębnej opłaty za możliwość wejścia np. do muzeum, a niezależnie od tego – odrębnej opłaty za możliwość oglądania eksponatów tego muzeum. Co prawda obiekty wymienione w pozycjach 183 oraz 184 załącznika są istotnie – jak trafnie zauważył Organ w odpowiedzi na skargę – odrębną kategorią obiektów, niż ten, o który chodzi w niniejszej sprawie, ale wcale nie jest to sugerowana w tej odpowiedzi odrębność "całkowita", gdyż wszystkie one służą szeroko pojętej rekreacji i kulturze, a poza tym ta odrębność w niczym nie przekreśla przydatności zasady homonimicznej interpretacji tekstów prawnych. Według tej zasady pojęcie użyte w obrębie jakiejś jednostki redakcyjnej aktu prawnego (tu – w tym samym załączniku) wymaga takiego samego rozumienia na potrzeby tej jednostki, chyba że z wyraźnego brzmienia przepisu wynika konieczność odmiennego rozumienia tego pojęcia dla jakiegoś szczególnego przypadku. Taka konieczność w niniejszej sprawie nie zachodzi, zatem "wstęp" użyty w pozycji 186 oznacza nie tylko prawo do przekroczenia progu lokalu klubu fitness, ale także prawo do korzystania z jego urządzeń.

Dlatego analogicznie, jak w przypadkach pozycji 183 oraz 184, musi być rozumiany "wstęp" na gruncie poz. 186 załącznika. "Wstęp" nie może obejmować tylko uprawnienia do wejścia do obiektu (budynku, lokalu) np. klubu fitness, ale musi być rozumiany szerzej, czyli także jako możliwość korzystania z tych wszystkich urządzeń tego klubu, które służą rekreacji.

Zasadą jest, że świadczenie wszelkich usług podlega opodatkowaniu stawką podstawową (23%). Wyjątek od tej zasady został sformułowany w ten sposób, iż Ustawodawca odwołał się załącznika do ustawy, w którym wymieniono usługi opodatkowane stawką preferencyjną. Powstaje zatem pytanie o przypadki, kiedy przedsiębiorca świadczący co do zasady "pozostałe usługi związane z rekreacją" świadczy też pewne usługi inne, wykraczające ponad te, które są objęte preferencyjnym opodatkowaniem, czyli ponad usługi świadczone "wyłącznie w zakresie wstępu". Pytanie takie wynika z założenia, że racjonalny Ustawodawca nie ustanawia przepisów bez żadnej treści normatywnej. Muszą zatem istnieć przypadki usług świadczonych ponad usługi "wyłącznie w zakresie wstępu". Przykładem takich usług są więc usługi gastronomiczne albo kosmetyczne, które, jak wskazuje praktyka, są często świadczone w tych samych klubach fitness, równolegle do usług ściśle rekreacyjnych. Te zatem usługi nie są objęte stawką preferencyjną na podstawie poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy.

Jak wynika z odpowiedzi Organu na skargę, odwoływanie się przez Spółkę do słownikowego rozumienia pojęcia "wstęp" zostało przez Ministra zakwestionowane z uwagi na stosowanie w definicji słownikowej zwrotów ogólnych i nieprecyzyjnych, a także określenie "rekreacji" jako "aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu", podczas gdy w niniejszej sprawie aktywność osób korzystających z usług Spółki nie jest aktywnością "na świeżym powietrzu". Wydaje się zatem, że w ten sposób Minister w ogóle kwestionuje możliwość korzystania przy interpretacji aktów prawnych z definicji zawartych w słownikach języka polskiego. Tego generalnego odrzucenia przydatności definicji słownikowych nie sposób jednak zaaprobować, gdyż podstawową metodą wykładni prawa jest metoda gramatyczna, czyli bazująca na literalnym znaczeniu słów i zwrotów. Poza tym z zaskarżonej interpretacji Ministra nie wynika, aby uznał on stanowisko Spółki za nieprawidłowe z powodu nieświadczenia przez nią "pozostałych usług związanych z rekreacją". Sąd także nie kwestionuje faktu, że usługi opisane we wniosku o interpretację stanowią usługi rekreacyjne, co świadczy jedynie tylko o tym, iż nie każda definicja słownikowa jest zupełna i poprawna.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii wstrzymania jej wykonania Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś w kwestii kosztów postępowania – na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.