Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 777/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego Agata Brolik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi B. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie dotyczącej wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej B. U. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Postanowieniem Nr [...], z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia B. U. na postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...] r. , znak: [...], zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłączy wody, energii elektrycznej przewidzianych do realizacji na działce o nr ewidencyjnym 87/2 we wsi K., gmina N., na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 2, w związku z przepisami art. 144 oraz art. 97 par. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.)

1) uchyliło zaskarżone postanowienie w części dotyczącej zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłączy wody, energii elektrycznej przewidzianych do realizacji na działce o nr ewidencyjnym 87/2 we wsi K., gmina N., do czasu uchwalenia miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego i umorzyło w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji; a nadto,

2) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie w części dotyczącej zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłączy wody, energii elektrycznej przewidzianych do realizacji na działce o nr ewidencyjnym 87/2 we wsi K., gmina N., do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2007 r., którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy N. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż B. U. złożyła w dniu [...] r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłączy wody, energii elektrycznej przewidzianych do realizacji na działce o nr ewidencyjnym 87/2 we wsi K., gmina N.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku, znak:[...], Wójt Gminy N. zawiesił prowadzone w sprawie postępowanie, do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20. grudnia 2007 r., stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy N. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. bądź do czasu uchwalenia nowego planu miejscowego.

Na zaskarżone postanowienie zażalenie w terminie złożyła B. U. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując złożone zażalenie wskazało, iż zaskarżonym postanowieniem organ pierwszej instancji zawiesił wszczęte wnioskiem B. U. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20. grudnia 2007 r. stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy N. z dnia [...] roku, Nr [....] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. bądź do czasu uchwalenia nowego planu miejscowego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż teren planowanej inwestycji objęty jest obowiązkiem sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, co stosownie do brzmienia art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27. marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), rodzi konieczność zawieszenia postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji lokowanej na tym terenie, do czasu uchwalenia planu. Ponadto organ wskazał, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stwierdzono nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., od którego to wyroku Rada Gminy N. złożyła kasację

W ocenie organu odwoławczego treść rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wskazuje, iż mimo powołania w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 62 ust 2 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w istocie organ pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na dwóch podstawach zawieszenia. Po pierwsze, okoliczności, iż wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu, a po drugie na fakcie, iż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się postępowanie ze skargi kasacyjnej Rady Gminy N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20. grudnia 2007 r., stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy N. z dnia [...]r., Nr [....] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N.. Organ odwoławczy wskazał, iż takie sformułowanie sentencji rozstrzygnięcia uznać należy za niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązujących przepisów, a ponadto budzące wątpliwości zarówno co do podstawy prawnej, jak i okresu zawieszenia.

Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego gminy N. – uchwała z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. Wyrokiem z dnia 20. grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność powyższej uchwały. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi został zakwestionowany w drodze kasacji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesionej przez Radę Gminy N. Kwestia mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. należy do sądu administracyjnego (aktualnie Naczelnego Sądu Administracyjnego), przy czym zagadnienie to musi być rozstrzygnięte przed wydaniem decyzji w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zależność pomiędzy rozstrzygnięciem sądu drugiej instancji, a sposobem rozpatrzenia sprawy jest oczywista, gdyż od niego zależy określenie możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla omawianego terenu. W przypadku bowiem obowiązywania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w świetle przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego powyższe przesądza, iż zakończenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ma zasadnicze znaczenie dla postępowania w przedmiotowej sprawie i z tego powodu powinno być traktowane jako priorytetowa przesłanka zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Zatem mimo braku powołania w podstawie prawnej postanowienia organu pierwszej instancji przepisu art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie w sprawie wniosku B. U. winno być zdaniem tutejszego Kolegium zawieszone do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest ostateczne rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20. grudnia 2007 r. stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy N.z dnia [...] r., Nr [....] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. Powyższe wypełnia bowiem dyspozycję przepisu art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Organ wskazał, iż z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz poglądów doktryny wynika, iż pojęcie zagadnienia wstępnego obejmuje trzy jego elementy:

1) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu;

2) wymaga ono uprzedniego rozstrzygnięcia, a więc musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji;

3) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpoznaniem sprawy co do istoty

Pozwoliło to organowi dojść do przekonania, iż w niniejszej sprawie istnieje związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy o ustalenie warunków zabudowy, a mocą obowiązującą planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu [...] r. B. U. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w zakresie punktu 2 rozstrzygnięcia, którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy N. o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłączy wody, energii elektrycznej przewidzianych do realizacji na działce o nr ewidencyjnym 87/2 we wsi K., gmina N., do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20. grudnia 2007 r., którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy N. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N.

Zaskarżając powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w granicach zaskarżenia, z uwagi na istotne naruszenia przez organ odwoławczy prawa proceduralnego i materialnego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ odwoławczy rozpoznając sprawę winien kierować się zasadami postępowania administracyjnego, wśród których naczelne miejsce zajmuje zasada praworządności i kierowania się słusznym interesem strony. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pomimo stwierdzonych przez ten organ nieprawidłowości w postanowieniu Wójta Gminy N. - wady te zostały przez organ odwoławczy sanowane, poprzez "dotworzenie" podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, której nie przywołał organ zawieszający postępowanie.

Zdaniem skarżącej uzasadnienie rozstrzygnięcia uchylające postanowienie w części, w zasadzie nie wyjaśnia podstaw i motywów uchylenia, które też są znaczące dla strony ale koncentruje się na stworzeniu uzasadnienia faktycznego i prawnego dla wskazanej przez organ odwoławczy podstawy prawnej w przepisie art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a., o którą organ pierwszej instancji nie oparł rozstrzygnięcia. Już sama ta metoda działania organu odwoławczego godzi w prawa strony w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od merytorycznej oceny wykładni prawa materialnego. Organ odwoławczy nie tyle "utrzymał w mocy" częściowo rozstrzygnięcie Wójta Gminy N., co stworzył i uzasadnił nowe rozstrzygnięcie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało bowiem, że zachodzi związek prejudycjalny pomiędzy sprawą wywołaną skargą kasacyjna Rady Gminy N. od wyroku z dnia 20. grudnia 2007 r. w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego, a losem wszystkich wszczętych postępowań administracyjnych w przedmiocie warunków zabudowy dotyczących terenów objętych planem. Zależność ta zdaniem organu odwoławczego jest tak silna (przyczynowa) że musi powodować zawieszenie wszystkich wszczętych już po wydaniu powyższego wyroku postępowań w sprawie uzyskania warunków zabudowy.

Skarżąca zauważa, iż w swych rozważaniach organ odwoławczy pomija jednak istotny fakt prawny, wynikający z zaskarżonego przez gminę wyroku, to jest, iż uchwała w sprawie planu nie podlega wykonaniu do uprawomocnienia się wyroku. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia można wysnuć wniosek, że to mające moc bezpośredniego obowiązywania postanowienie sądu administracyjnego pierwszej instancji nie ma żadnego znaczenia prawnego. Organ wychodzi bowiem z założenia, że istnieje swoisty stan zawieszenia lub niepewności, który może uchylić jedynie rozstrzygnięcie wniesionej skargi kasacyjnej. Osobną kwestią jest to, czy zakreślona cezura czasowa zawieszenia, a więc "do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej" jest prawidłowa z punktu widzenia treści przepisu art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a., gdyż sugeruje jakoby zagadnienie wstępne kryło się w samej skardze kasacyjnej, a nie w mocy obowiązującej uchwały Rady Gminy N..

W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu znacznie przekracza granice prawa, jakie instytucji zawieszenia nadaje przepis art. 97 par. 1 pk 4 k.p.a. Słusznie organ odwoławczy przywołał trzy elementy zagadnienia wstępnego wypracowane przez doktrynę orzecznictwo, a wśród nich pkt. 2, że zagadnienie wstępne wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia, a więc musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy lub wydanie decyzji, a więc – zdaniem skarżącej – istnieje stan przeszkody prawnej nie do pokonania, w której nie można wydać rozstrzygnięcia w wszczętym postępowaniu lub go dalej prowadzić. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ani nawet wniesiona skarga kasacyjna nie stwarzają stanu takiej przeszkody prawnej. Przeciwnie – powyższy wyrok stabilizuje ten stan prawny, postanawiając iż uchwała nie podlega obecnie wykonaniu. Tym samym organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony rozszerzył granice związku przyczynowego i zależności pomiędzy wszczętym przez skarżącą postępowaniem, a skargą kasacyjną Rady Gminy N.

Dalej skarżąca wskazała, iż z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że zagadnienie wstępne jest sytuacją, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia może wpływać na wynik postępowania, a jednocześnie uzasadnia celowość wstrzymania czynności procesowych poodejmowanych w postępowaniu do czasu rozstrzygnięci takiego zagadnienia. Zagadnienie wstępne to swego rodzaju przeszkoda do rozpatrzenia sprawy i ostatecznego jej zakończenia. Organ odwoławczy nie podjął się jednak rozważenia celowości zawieszania postępowania, ze względu na przyczynę przez siebie przywołaną – co ma znaczenie w sytuacji gdy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje to samo przeznaczenie terenu, o które skarżąca ubiega się wnioskiem o warunki zabudowy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie bytu prawnego uchwały o planie zagospodarowania przestrzennego nie będzie miało więc znaczenia dla zakresu praw i obowiązków strony, a jedynie taka zależność ma rangę zagadnienia wstępnego. Organ administracji publicznej, w tym organ odwoławczy stojąc na straży praworządności winien dokonać dokładnego ustalenia stanu faktycznego i dążyć do załatwienia sprawy mając na uwadze interes obywateli i słuszny interes strony. Nie pogłębia zaufania do państwa i jego organów sytuacja, gdy rozwój budownictwa jednorodzinnego uzależnia się od dyspozytywnej decyzji gminy o wniesieniu środka zaskarżenia od wyroku sądu. Wówczas tę samą rangę należałoby nadać indywidualnej skardze obywatela zaskarżającej uchwałę w trybie przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż i ona wprowadza stan niepewności co do obowiązywania tego aktu.

Zdaniem skarżącej prawo nie zna sytuacji pośredniej. Wyodrębnić można jedynie stan obowiązywania planu albo jego nieobowiązywania. W razie braku planu ustawodawca rozwiązuje tę sytuację specjalnym postępowaniem dotyczącym warunków zabudowy. W każdej więc sytuacji prawnej, to jest gdy plan obowiązuje albo nie – obywatel ma co do zasady zapewnione prawo korzystania z możliwości zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie tok czynności proceduralnych może skutecznie i długotrwale zablokować obie możliwości, a więc korzystanie z ustaleń planu i wystąpienie o warunki zabudowy. Doprowadzenie do takiej patowej sytuacji pomija zupełnie ratio legis całej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wypacza jej sens.

Konkludując skarżąca podniosła, iż w przedmiotowej sprawie istnieją pełne przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy i nie występuje żadne zagadnienie wstępne, na którego rozstrzygnięcie należałoby oczekiwać. Wniosek strony pozostaje bowiem w zgodności z dotychczasową zabudową na danym terenie, postanowieniami studium a nawet planem zagospodarowania przestrzennego. Jeśli więc wnioskowane warunki zabudowy pozostają zgodne z uwzględnieniem wszystkich tych trzech aspektów, bezcelowe jest wstrzymywanie postępowania, a tym samym całej inwestycji. Uwarunkowywanie rozwoju osobistego obywatela poprzez blokowanie możliwości budowy domu jednorodzinnego - i co gorsza uzależnianie jej od powodzenia skargi kasacyjnej, jest nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując tak jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Oznacza to, iż sąd na skutek wniesionej skargi nie przejmuje sprawy do jej merytorycznego załatwienie, a jedynie bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla tą decyzję bądź postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w niniejszej sprawie tego rodzaju okoliczności, które rodzą konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego nie tylko zaskarżonego postanowienia, ale i postanowienia organu pierwszej instancji.

Jak wynika z treści postanowienia organu odwoławczego jedyną podstawą usprawiedliwiającą zawieszenie postępowania zainicjowanego przez skarżącą była prejudycjalność dla tegoż postępowania sprawy toczonej w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie ze skargi kasacyjnej Rady Gminy N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stwierdzającego nieważność uchwały tejże Rady w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z okoliczności sprawy wynika, iż postępowanie które organy administracji traktowały jako prejudykat dla możliwości rozpoznania wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy zostało prawomocnie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16. grudnia 2008 r., którym uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a inicjująca postępowanie przed tym Sądem skarga została odrzucona. Tym samym w dacie ferowania wyroku w niniejszej sprawie odpadła przyczyna, która w ocenie organów administracji stała na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy. Oceniając stan sprawy na datę wyrokowania stwierdzić wypada, iż postanowienie zawieszające możliwość rozpoznania wniosku skarżącej nie może nadal funkcjonować w obrocie prawnym i winno być uchylone.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż ustawa z dnia 27. marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w przepisie art. 59 przewiduje możliwość prowadzenia działalności inwestycyjnej w budownictwie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wówczas proces taki może być prowadzony w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Na równi z sytuacją braku planu należy traktować sytuację wstrzymania przez sąd administracyjny pierwszej instancji wykonania uchwały ustanawiającej miejscowy plan do czasu uprawomocnienia się wyroku tegoż sądu stwierdzającego nieważność tejże uchwały. Przemawia za tym charakter prawny instytucji wstrzymania wykonania aktu wyeliminowanego nieprawomocnie z obrotu prawnego. Akt ten choć uchwalony, to do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu pierwszej instancji nie może być stosowany i w istocie nie obowiązuje. Skoro jednocześnie ustawodawca we wskazanej powyżej ustawie z dnia 27. marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidział możliwość prowadzenia procesu inwestycyjnego w sytuacji braku miejscowego planu, to zasadnym było prowadzenie postępowania w tym alternatywnym trybie, o ile wniosek o wydanie decyzji o warunki zabudowy został złożony. Ponieważ skarżąca wniosek taki złożyła, to tak długo jak obowiązywanie uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podlegało wstrzymaniu, tak długo istniała możliwość merytorycznego załatwienia wniosku skarżącej. Tym samym brak było elementu prejudycjalności w postępowaniu zmierzającym do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji stwierdzającego nieważność uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. .

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 par 1 pkt 1, lit. "c", p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a..

D.T.

.