Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 74/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 88, art. 92, art. 94
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: Par. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1130
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad  przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1  pkt 1  lit. a i c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 1 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 1 grudnia 2017 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2017 r., nr [...] o uchyleniu własnej decyzji nr [...] z dnia [...] 2009 r. w sprawie przyznania R. R. (dalej: "skarżący") równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i cofnięciu uprawnień do tego świadczenia.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżący pełni służbę w Policji od dnia 17 maja 2006 r., w Komendzie Miejskiej Policji. Jest funkcjonariuszem w służbie stałej. Na podstawie decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 29 maja 2009 r., skarżący pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę.

W dniu 13 września 2017 r. skarżący złożył do Komendanta Miejskiego Policji raport, w którym poinformował, iż obecnie wspólnie z rodziną zamieszkuje w N przy ul. B, w domu jednorodzinnym którego właścicielem był zmarły w dniu 4 września 2017 r. ojciec policjanta. Skarżący odziedziczył po ojcu udział w wysokości ¼ części ww. domu. Powierzchnia mieszkalna domu będącego przedmiotem spadku wynosi 62,03 m2, tym samym udział w spadku wynosi 15,51 m2 powierzchni mieszkalnej, przez co odpowiadał dwóm normom zaludnienia (tj. 14 m2).

W dniu 16 października 2017 r. Komendant Miejski Policji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał zaskarżoną decyzję nr [...], którą uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] 2009 r. i cofnął zainteresowanemu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jako podstawę wydania decyzji organ I instancji przyjął przepis § 1 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U.2013.1130). Przepis ten stanowi, iż "równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej zajmuje lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia".

Od tej decyzji, w ustawowym terminie, skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skarżący, nie kwestionując faktu otwarcia spadku po ojcu zarzucił organowi błędną interpretację prawa materialnego, uznając, iż udział spadku nie zaspokaja przysługujących mu i jego rodzinie norm zaludnienia. W konkluzji uznał, że nadal spełnia warunki do pobierania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę.

Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przywołał zastosowane w sprawie przepisy prawa tj. art. 88, art. 92, art. 94 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2017.2067) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U.2013.1130) oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U.2014.1170). Następnie stwierdził, że z uwagi na to, że odziedziczona przez policjanta część domu odpowiada dwóm normom zaludnienia, zaistniała konieczność cofnięcia policjantowi równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu odwoławczego za zajęciem takiego stanowiska przemawia wykładnia celowościowa przepisów § 6 pkt 4 rozporządzenia MSWiA w związku z art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji.

Organ odwoławczy powołując się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że uprawnienie do lokalu mieszkalnego, czy zamiennie równoważnik za jego brak powinien odpowiadać normie zaludnienia 7-10 m2. Jednak przepisy rozporządzenia w sprawie tego równoważnika przewidują wyjątek od tej zasady. Jego § 6 pkt 4 stanowi bowiem, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia. Wyłom od zasady zaspokajania potrzeby mieszkaniowej wówczas gdy wielkość odpowiada normom dla wszystkich członków rodziny w przypadku równoważnika za brak lokalu sprowadza się do tego, że jeżeli funkcjonariusz uzyskał lokal przez spadkobranie, to równoważnik nie służy, gdy wielkość udziału w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia. Nie ma zatem wówczas znaczenia wielkość rodziny funkcjonariusza - liczba członków rodziny.

Dalej stwierdził, że w niniejszej sprawie jest bezspornym, że skarżący uzyskał część domu jako przedmiot spadku, odziedziczył bowiem udział w zabudowanej budynkiem mieszkalnym nieruchomości po śmierci swojego ojca, jako udział w spadku. Ustalono też, że udział skarżącego w spadku odpowiada dwóm normom zaludnienia. Tym samym zdaniem organu odwoławczego zaistniały przewidziane prawem przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do równoważnika pieniężnego.

Końcowo organ odwoławczy zaznaczył, że organ pierwszej instancji powołał błędną podstawę prawną tj. § 1 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zamiast § 6 ust. 4 tego rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie powołując się na treść art. 85 i art. 89 ustawy o Policji oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów skarżący stwierdził, że obecnie jego rodzina składa się z pięciu osób, a zatem nabyty udział w nieruchomości mieszkalnej nie odpowiada przysługującym mu normom zaludnienia. Z tego faktu skarżący wywiódł, że prawo do równoważnika pieniężnego nadal mu przysługuje. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/WA 250/16.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona, jak też poprzedzająca ją decyzja zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa.

Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Skarżący jest policjantem w służbie stałej. Pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Wspólnie z rodziną zamieszkiwał w N przy ul. W, w domu jednorodzinnym którego właścicielami są teściowie policjanta.

W wyniku śmierci ojca, skarżący będąc jego spadkobiercą, stał się jednym ze współwłaścicieli 1/4 części domu jednorodzinnego w N przy ul. B. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący wraz z rodziną zamieszkuje w tym domu.

Kwestią sporną jest natomiast czy w powyższych okolicznościach faktycznych skarżący utracił prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Sąd w pierwszej kolejności podkreśla, że sporne zagadnienie było przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i na tym tle doszło do rozbieżności w orzecznictwie. Cześć sądów w swoich wyrokach reprezentuje stanowisko o konieczności literalnej wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ich zdaniem decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia. Na tę linię orzeczniczą powołały się w niniejszej sprawie organy administracyjne, powołując wyroki: WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1353/05), NSA z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 366/09), WSA w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 295/14), NSA z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1258/15, czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1300/13.

Wykształciła się również inna linia orzecznicza, w której podkreśla się konieczność systemowego interpretowania przepisów ww. rozporządzenia, w szczególności uwzględnia subsydiarności prawa do równoważnika pieniężnego względem prawa do lokalu mieszkalnego. Sądy prezentujące ww. stanowisko uznają, że w przypadku gdy skarżący uprawniony jest do otrzymania lokalu mieszkalnego spełniającego więcej niż 2 normy zaludnienia to nie traci prawa do równoważnika pieniężnego, nawet w razie nabycia udziałów w domu jednorodzinnym odpowiadającym dwóm normom zaludnienia (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt 1053/13, wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 250/16, wyrok WSA w Olsztynie sygn. akt II SA/Ol 76/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 272/17.). Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podzielił zapatrywania wyrażone w tych wyrokach i w znacznej części poniżej do nich nawiązał.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych na wstępie kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona, jak też poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Stosownie zaś do § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantom w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie posiadają lokali, domów lub kwatery tymczasowej, o których mowa w pkt. 1-6. Z kolei § 6 rozporządzenia dotyczy sytuacji kiedy cofa się uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Powołane przepisy faktycznie nie odnoszą się wprost do wielkości posiadanego przez policjanta lokalu. Jednakże ograniczenie się wyłącznie do gramatycznej treści tych norm mogłoby ewentualnie sugerować, że równoważnik pieniężny przysługuje policjantowi, tylko gdy w ogóle nie posiada on określonego typu lokalu mieszkalnego, a nie wówczas, gdy zajmowany lokal nie zapewnia przysługujących funkcjonariuszowi i jego rodzinie norm zaludnienia. Zauważyć jednak należy, że jedną z podstawowych reguł wykładni jest zasada wykładni normy prawnej w kontekście całej ustawy. Zastosowanie w niniejszej sprawie tylko wykładni językowej jest zatem niewystarczające, gdyż prowadziłoby do wadliwości w ustaleniu granic prawa do omawianego świadczenia. Wykładnia gramatyczna musi być więc uzupełniona wykładnią celowościową i systemową. Taki kierunek wykładni dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego.

Z powyższych względów przewidziane w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego należy oceniać z uwzględnieniem regulacji zawartej w rozdziale 8 pt. "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Podstawowe znaczenie mają zaś unormowania zawarte w art. 88 ust. 1 ustawy w zw. z art. 89 ustawy, które przyznają policjantowi w służbie stałej prawo do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby określonych członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to bezspornie prawo do lokalu o określonej powierzchni, uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszalnych, określone na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2004 r., sygn. akt K7/04, opublikowanym OTK-A 2004/10/109, orzekał m.in. o zgodności art. 92 ust. 2 ustawy o Policji z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunał stwierdził, że – jak wskazuje art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, świadczenie to (równoważnik pieniężny) ma rekompensować uprawnionemu policjantowi brak lokalu mieszkalnego. Zamieszczenie tego przepisu w rozdziale ósmym tej ustawy zatytułowanym "Mieszkanie funkcjonariuszy Policji" wskazuje jasno, że przepis art. 92 pozostaje w ścisłym związku z art. 88 tej ustawy, który formułuje ogólną przesłankę, od spełnienia której zależy sama możliwość uzyskania oraz wysokość poszczególnych świadczeń pieniężnych należnych policjantom, przewidzianych w tym rozdziale. Na wysokość równoważnika określonego w art. 92 ustawy o Policji wpływa zatem liczba członków rodziny policjanta oraz ich uprawnienia wynikające z odrębnych przepisów.

Zauważyć należy, iż z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Należą do nich nie tylko przydział lokalu (art. 90 ust. 1 ustawy o Policji), czy prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (art. 94), ale także prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu (art. 92 ust. 1). Ustawodawca wskazał zatem, że realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić w dwojaki sposób, a mianowicie albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której policjant stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej), albo przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych.

Prawo do lokalu mieszkalnego realizowane jest zatem przede wszystkim przez administracyjny przydział lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji, a dopiero w dalszej kolejności przez pozostałe, powyższe świadczenia pieniężne. Omawiany równoważnik pieniężny ma zastępczy charakter w tym sensie, że dopiero gdy w stosunku do policjanta nie zrealizowano uprawnienia podstawowego, należy mu przyznać i wypłacać określoną kwotę pieniężną na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Omawiany równoważnik ma więc charakter ekwiwalentu z powodu niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w drodze decyzji z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji i jest prawem pochodnym do prawa wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji.

Skoro uprawnienie do otrzymania lokalu powiązane jest z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, to warunek ten podlega rozważeniu także przy ocenie subsydiarnego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. W konsekwencji należy przyjąć, że funkcjonariuszowi nie przyznaje się przedmiotowego równoważnika z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych przewidzianych w art. 95 ust. 1 ustawy. Taką negatywną przesłankę stanowi posiadanie przez policjanta lub jego małżonka, w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego (art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy).

Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że w sytuacji gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego lub jego małżonka mieszkanie nie zapewnia przysługujących im norm zaludnienia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2009 r. (sygn. I OSK 998/08) "w sytuacji, gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego mieszkanie nie zapewnia przysługujących mu norm zaludnienia. Podkreślić bowiem należy, że posiadanie lokalu nieodpowiadającego przysługującym policjantowi normom zaludnienia wyklucza prawo do równoważnika jedynie wówczas, gdy policjantowi przydzielono już lokal mieszkalny z zasobu mieszkaniowego Policji (co w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miało miejsca). Wówczas policjantowi przysługuje jedynie prawo do zamiany posiadanego lokalu na inny lokal o odpowiednim standardzie i metrażu, a nie prawo do równoważnika przewidzianego w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji." Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego składu siedmiu sędziów z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08.

Zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej nie przydziela się tylko w przypadku posiadania lokalu, który zapewnia przysługującą policjantowi i jego rodzinie powierzchnię mieszkalną. Zajmowanie natomiast omawianego typu mieszkania, ale niezgodnego z przysługującymi normami zaludnienia, nie wyklucza prawa policjanta do administracyjnego przydziału mieszkania z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, a w konsekwencji nie pozbawia też tego funkcjonariusza prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, przewidzianego w art. 92 ust. 1 cyt. ustawy.

Z powyższych względów skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie podziela zajętego przez organy stanowiska, iż przyjęcie norm zaludnienia stosownie do liczby członków rodziny występuje w przypadku ubiegania się o przydział lokalu, natomiast w sytuacji uzyskania lokalu w ramach dziedziczenia wystarczające jest uzyskanie powierzchni mieszkalnej odpowiadającej dwóm normom zaludnienia.

Mając na uwadze tak rozumianą interpretację przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zobowiązany wydać rozstrzygnięcie w oparciu o powyższą wykładnię. W związku z powyższym konieczne będzie ustalenie ile osób wchodzi w skład rodziny skarżącego. Niezbędnym będzie również poczynienie ustaleń faktycznych związanych z posiadaniem przez skarżącego domu jednorodzinnego, w którym zamieszkuje w N przy ul. B (którego udział w wys. ¼ odziedziczył po zmarłym ojcu). Okoliczności te będą miały istotne znaczenie dla ustalenia prawa skarżącego do równoważnika pieniężnego (§ 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego), por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 3112/15.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. a i c P.p.s.a.