Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1802/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6051 Dokumenty stwierdzające tożsamość
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37  ust. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. E. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 1095/13 w sprawie ze skargi B. E. N. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1095/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę B. E. N. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego ze wskazanym adresem zamieszkania.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] lipca 2013 r. B. E. N. złożyła w Urzędzie Miejskim w K. wniosek o wydanie dowodu osobistego z uwagi na upływający termin ważności posiadanego dokumentu. W wniosku tym jako adres zamieszkania na pobyt stały wskazała: [...] B. [...].

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Burmistrz Krynek zawiadomił wnioskodawczynię, iż na jej żądanie wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie wydania dowodu osobistego z adresem zamieszkania B. [...].

Wszczęcie w sprawie postępowania administracyjnego spowodowane było ustaleniem organu, iż B. E. N. od [...] lipca 2003 r. zameldowana jest na pobyt stały pod adresem [...] Ś. [...] i taki adres zameldowania - zgodnie z jej wcześniejszym wnioskiem o wydanie dowodu osobistego z dnia [...] lipca 2003 r. - jest ujęty w posiadanym przez nią dotąd dowodzie osobistym.

Niezależnie od czynności podejmowanych w sprawie wydania dowodu osobistego B. E. N. pismem z dnia [...] lipca 2013 r. skierowanym do Urzędu Miejskiego w Krynkach zażądała przywrócenia prawidłowej nazwy miejscowości podnosząc, iż adres, pod którym została zameldowana w 2003 r. czyli S. [...], jest niepoprawny, a sama miejscowość Ś. nie istnieje. Z wykazu urzędowych nazw miejscowości wynika natomiast, że jest to miejscowość B. Dlatego też wniosła o przywrócenie prawidłowej nazwy miejsca jej zamieszkania (tj. B.) z zachowaniem oznakowania budynku jako nr [...]. W swoim piśmie wskazała nadto, iż utrzymywanie błędnego nazewnictwa prowadzi do komplikacji urzędowych, zagraża życiu i zdrowiu mieszkańców. Na wszystkich aktualnych mapach kartograficznych oraz nawigacji GPS, którą posługują się również służby ratownicze i porządkowe widnieje bowiem nazwa B.

W odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lipca 2013 r. pracownik Urzędu Miejskiego w Krynkach pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. poinformował B. E. N., że zgodnie z aktualnym wypisem z rejestru gruntów nieruchomość obejmująca działkę nr [...], położona jest w powiecie s., jednostka ewidencyjna K., obręb [...] Ś. W założonej dla powyższej nieruchomości księdze wieczystej Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Sokółce IV Wydział Ksiąg Wieczystych ujawniono, że nieruchomość ta położona jest w m. Ś., gm. K., powiat s. Również w akcie notarialnym z dnia [...] września 1981 r. na mocy którego obecny właściciel nabył m.in. budynek mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość wskazano, że jest on położony w Ś., gmina K. Nadto poinformowano, że w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 lutego 2013 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200) istnieje nazwa miejscowości B., natomiast z dokumentacji posiadanej przez Urząd wynika, że nieruchomość, na której jest zameldowana B. E. N. nie jest położona w B. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem urzędowa nazwa miejscowości to N.

W toku postępowania w przedmiocie wydania dowodu osobistego B. E. N. podała, iż jej dotychczasowe zameldowanie pod adresem: Ś. [...] jest niezgodne z wykazem urzędowych nazw miejscowości. Terytorialnie mieszka ona bowiem na terenie miejscowości B.

Decyzją Burmistrza Krynek z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] orzeczono o odmowie wydania B. E. N. dowodu osobistego z adresem zamieszkania B. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że B. E. N. od dnia [...] lipca 2003 r. jest zameldowana na pobyt stały w miejscowości Ś. [...] i taki adres widnieje w poprzednio wydanym dowodzie osobistym. Ponadto podniesiono, że stosownie to § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich unieważniania, wymiany, zwrotu lub utraty (Dz. U. z 2009 r., Nr 47, poz. 384) w przypadku gdy dane zawarte we wniosku nie są zgodne z danymi zawartymi w dostępnych dokumentach, rejestrach i ewidencjach gromadzących dane tej osoby, organ gminy wstrzymuje sporządzenie formularza do czasu wyjaśnienia prawidłowości danych zawartych we wniosku i wydaje nieodpłatnie wnioskodawcy zaświadczenie potwierdzające złożenie wniosku.

Dalej organ I instancji przytoczył treść art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności o dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993) i wskazując na brzmienie art. 37 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, zgodnie z którym w dowodzie osobistym zamieszcza się adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do wydania dowodu osobistego z adresem miejsca zamieszkania B. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w terminie prawem przewidzianym reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika B. E. N..

W złożonym środku zaskarżenia strona zarzuciła:

- naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez zaniechanie ustalenia nazwy miejscowości, w której przebywa z zamiarem stałego pobytu;

- naruszenie przepisu art. 47a ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nieprowadzenie przez Gminę Krynki ewidencji miejscowości i adresów, a w szczególności miejscowości B.;

- naruszenie przepisu § 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części poprzez nieuwzględnienie istnienia urzędowej nazwy miejscowości B.;

- naruszenie przepisów procesowych poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący dowodów, a mianowicie niedokonanie oględzin miejsca pobytu wnioskodawczyni i brak ustaleń, co do faktu istnienia w rzeczywistości miejscowości o nazwie B., a wirtualne przyjęcie, że jest to miejscowość Ś.

Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] utrzymał mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek niniejsza sprawa opiera się o kwestie związane z adresem zameldowania rejestrowanym w ewidencji ludności, czy też związane z położeniem i oznaczeniem nieruchomości, ewidencjonowanym w ewidencji gruntów i budynków, czy też ewidencji miejscowości, to przedmiotem rozstrzygania w sprawie jest wniosek z dnia [...] lipca 2013 r. o wydanie dowodu osobistego z wpisem o miejscu zameldowania wskazanym jako B. [...]. Stąd też za nietrafione uznać należy zarzuty odwołania dotyczące prowadzenia, czy też nieprowadzenia przez Gminę Krynki ewidencji miejscowości i ich adresów. Wojewoda podkreślił, że stosownie do powołanego w odwołaniu art. 47a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów, należy do zadań gminy, a organem wyższego stopnia w sprawach indywidualnych z tego zakresu jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku.

Dalej organ wskazał, że sprawy związane z wydawaniem dowodów osobistych reguluje ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz rozporządzenie w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich unieważnienia, wymiany, zwrotu lub utraty. Katalog danych zamieszczanych w dowodzie osobistym został określony art. 37 ust. 1 ustawy, gdzie w pkt 4 postanowiono, że w dowodzie osobistym zamieszcza się adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w przypadku braku zameldowania na pobyt stały albo pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się.

Organ odwoławczy podkreślił, że z powyższego wynika, że wśród danych zamieszczanych w dowodzie osobistym jest adres miejsca zameldowania. Według organu odwoławczego nie ulega zaś wątpliwości, że w odniesieniu do niniejszej sprawy miejsce zamieszkania skarżącej jest tożsame z miejscem jej zameldowania.

Uwzględniając powyższe i mając na uwadze fakt, że kompetencje organu odwoławczego obejmują korygowanie wad decyzji organu I instancji, Wojewoda Podlaski stwierdził, że zaskarżona decyzja rozstrzyga w istocie o odmowie wydania dowodu osobistego z żądanym przez wnioskodawczynię wpisem o adresie miejsca zameldowania. Dodatkowo organ wskazał, ze B. E. N. zameldowana została na pobyt stały w dniu [...] lipca 2003 r. pod adresem: Ś. [...], gm. K., a zameldowanie to zostało zarejestrowane w ewidencji ludności. Dodatkowo z ustaleń poczynionych w Urzędzie Miejskim w Krynkach wynika, że zgodnie z wypisem rejestru gruntów, czy też zapisów ujętych w księdze wieczystej, nieruchomość, na której zamieszkuje położona jest w obrębie Ś. Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1612) w stosunkach publicznych można używać jedynie nazw miejscowości w brzmieniu urzędowym. Przy tym, odpowiednio do delegacji zwartej w art. 9 ust. 1 ustawy o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych, w dniu 13 grudnia 2012 r. wydane zostało rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części, które weszło w życie w dniu 28 lutego 2013 r. W rozporządzeniu tym ujęta jest zarówno miejscowość B., jak i N..

Reasumując organ wskazał, że urzędowa nazwa miejsca zameldowania skarżącej brzmi obecnie N. i co za tym idzie brak jest podstaw do wydania jej dowodu osobistego z wpisem miejsca zameldowania innym niż N..

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła w terminie prawem przewidzianym reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika B. E. N., domagając się zmiany zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Krynek z dnia [...] sierpnia 2013 r. i nakazania organom administracyjnym rozpatrzenia pozytywnie wniosku skarżącej o wydanie dowodu osobistego z rzeczywistym miejscem zamieszkania skarżącej w B., ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organom administracyjnym do ponownego merytorycznego rozpoznania.

W skardze zarzucono organowi:

1. ruszenie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez zaniechanie wydania skarżącej dowodu osobistego z adresem miejsca zamieszkania na pobyt stały w miejscowości B. nr domu [...];

2. ruszenie przepisu § 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części poprzez zanegowanie przez Burmistrza Krynek istnienia urzędowej nazwy miejscowości B. położonej w Gminie K. powiatu s. województwa p. i oznaczonej w urzędowym wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia;

3. naruszenie przepisów art. 8, 9, 77 § 1 i § 4 K.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący dowodów, a mianowicie niedokonanie oględzin miejsca zamieszkania skarżącej i nieustalenie faktu istnienia w rzeczywistości miejscowości o nazwie B., a wirtualne przyjęcie, że jest to miejscowość Ś. [...], której de facto i de iure nie ma;

4. naruszenie przepisu art. 7 K.p.a. poprzez złamanie zasady prawnej kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu przed organami administracyjnymi i prawdy obiektywnej, co doprowadziło do naruszenia słusznego interesu skarżącej, jak również naruszenia interesu społecznego.

W uzasadnieniu skargi powtórzono wywody podnoszone uprzednio w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że skarżąca od daty zameldowania na pobyt stały w miejscu dotychczasowego zamieszkiwania figurowała w ewidencji ludności pod adresem Ś. [...], który to adres – odpowiednio do obowiązujących urzędowych nazw miejscowości – został zaktualizowany w zbiorach ewidencji ludności i brzmi obecnie N. [...], a co za tym idzie ewentualny wpis w dowodzie osobistym skarżącej o miejscu zameldowania w B. [...] byłby niezgodny z zapisami w prowadzonych rejestrach i ewidencjach urzędowych.

Wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1095/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) bowiem uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom prawa.

Uzasadniając swoje orzeczenie Sąd I instancji wskazał, iż kwestia wydawania dowodów osobistych uregulowana została w rozdziale 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art. 34 tej ustawy każdy, kto należy do kategorii osób w przepisie tym wymienionej (obywatelstwo, miejsce zamieszkania, wiek) jest obowiązany posiadać dowód osobisty. Poza tym w myśl art. 40 pkt. 3 posiadacz dowodu osobistego ma obowiązek wymienić ten dokument w razie upływu terminu ważności dowodu osobistego. Art. 44 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi zaś delegację ustawową, w oparciu, o którą wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2000 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich wymiany, zwrotu lub utraty. Uregulowania przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz wydanego na jej podstawie aktu wykonawczego wskazują, że wydanie dowodu osobistego następuje na wniosek osoby zobowiązanej do jego posiadania, przy czym wniosek ten zawierać musi dane podlegające wpisowi do dowodu osobistego. Dane, które wpisuje się do dowodu osobistego wymienia w sposób wyczerpujący art. 37 ust. 1 powoływanej ustawy, wskazując w pkt 3 na adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku - zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące.

W ocenie Sądu dane wskazane we wniosku o wydanie dowodu osobistego, a podlegające zamieszczeniu w dowodzie osobistym, podlegają kontroli i ich prawdziwość winna być przez organ administracyjny sprawdzona. Chodzi jednak jedynie o kontrolę zgodności danych ze stosownymi materiałami źródłowymi. Celowi temu służy wymóg załączenia do wniosku dokumentów wymienionych w §1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych.

Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zauważył, że postępowanie w przedmiocie wydania dowodu osobistego nie jest postępowaniem, w toku, którego organ administracyjny mógłby skutecznie kwestionować dane podlegające ustaleniu w odrębnych postępowaniach i władny był w tym zakresie czynić własne ustalenia. Sad I instancji wskazał także, że postępowanie w przedmiocie zameldowania/wymeldowania - choć prowadzone jest przez ten sam organ, to jednak jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie wydania dowodu osobistego. Wskazuje na to już sam tytuł ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Za rozróżnieniem postępowania w przedmiocie meldunku od postępowania w sprawie wydania dowodu osobistego przemawia także systematyka powołanej ustawy (uregulowanie tych kwestii w odrębnych rozdziałach).

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego kontrolowanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że organ administracyjny w postępowaniu w przedmiocie wydania dowodu osobistego związany jest dokonanym wcześniej zameldowaniem i bez jego wzruszenia w postępowaniu w przedmiocie prawidłowości dotychczasowego zameldowania - zameldowanie to nie może być skutecznie kwestionowane i podważane. Z uwagi na fakt, iż wpisy w dowodzie osobistym mają charakter wtórny i rejestracyjny, przy wymianie na nowy powinny być zgodne z dokumentami, rejestrami, ewidencjami gromadzącymi dane tej osoby.

Podsumowując w tym zakresie swoje rozważania Sąd I instancji stwierdził, iż skoro z akt administracyjnych wynika, że skarżąca została zameldowana na pobyt stały w dniu [...] lipca 2003 r. pod adresem Ś. [...], gm. K., to bez skutecznego prawnie wzruszenia dotychczasowego zameldowania skarżącej, nie można w postępowaniu w przedmiocie wydania dowodu osobistego stwierdzić innego jej miejsca zameldowania niż to, które zostało dotychczas zarejestrowane. Ewidencja ludności ma na celu rejestrację danych dotyczących m. in. zameldowania, które powinny być zgodne ze stanem faktycznym. Skoro zaś skarżąca uważa, że dane te nie są spójne ze stanem faktycznym winna ona doprowadzić do wszczęcia procedury, która spowoduje zmianę danych dotyczących jej miejsca zameldowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku podkreślił, że w załączniku do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części, wskazano nazwę miejscowości B. jako kolonii wsi N. w gminie K., w powiecie s. z identyfikatorem miejscowości z krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju [...] oraz ujawniono nazwę N. jako wieś w gminie K., w powiecie s. z identyfikatorem miejscowości z krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju [...].

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd I instancji przytoczył treść art. 47a ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287), zgodnie z którym ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów należy do zadań gminy. Do zadań gminy należą również zadania wynikające z ustawy o ewidencji ludności, ich charakter zaś określa art. 52 tej ustawy, zgodnie z którym, organy gminy wykonują zadania określone w tej ustawie jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej. Powyższe wskazuje, że wykonywanie przez organ gminy zadań z zakresu ewidencji miejscowości, ulic i adresów nie jest jednocześnie wykonywaniem zadań dotyczących obowiązku meldunkowego czy posiadania dowodów osobistych.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisu art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 9, 77 § 1 i § 4 K.p.a.) nie są zasadne. Zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. nie dotyczy zaś istoty niniejszej sprawy. Zmiana urzędowych nazw miejscowości winna być wprowadzona przez organ administracji samorządowej w trybie ogólnym do tego przewidzianym. Zarzut niedokonania oględzin miejsca zamieszkania skarżącej nie miał zaś znaczenia dla wyniku sprawy, bowiem spór dotyczył objęcia inną nazwą miejscowości miejsca zamieszkania skarżącej, a nie faktu jej zamieszkiwania na danym terenie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła w terminie prawem przewidzianym skarżąca zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie mimo, iż organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów:

a) art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) poprzez zaniechanie ustalenia nazwy miejscowości w której odwołująca przebywa z zamiarem stałego pobytu,

b) art 107 K.p.a. w zw. z art. 47 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) i w zbiegu z art. 31 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. Nr 217, poz. 1427 ze zm.) poprzez niewyjaśnienie wszystkich wątpliwości związanych z dokonaniem zameldowania z adresem miejsca zamieszkania na pobyt stały w miejscowości B. nr domu [...] i niewydaniem w tym przedmiocie decyzji o elementach określonych w art. 107 K.p.a,

c) art. 7 K.p.a. poprzez złamanie zasady prawnej kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu przed organami administracyjnymi i prawdy obiektywnej, co doprowadziło do naruszenia słusznego interesu skarżącej, jak również naruszenia, interesu społecznego,

d) art. 8, 9, 77 § 1 i § 4 K.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący dowodów, a mianowicie niedokonanie oględzin miejsca zamieszkania skarżącej i nieustalenie co do faktu- istnienia w rzeczywistości miejscowości o nazwie B., a wirtualne przyjęcie, że jest to miejscowość Ś. [...], której de facto de iure nie ma.

Nadto na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z naruszeniem:

a) § 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013r., Nr 140, poz. 200) poprzez zanegowanie przez Burmistrza Krynek istnienia urzędowej nazwy miejscowości B. położonej w Gminie K. powiatu s. województwa p. i oznaczonej w urzędowym wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia, nr indentyfikacyjnym [...],

b) zarządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 10.07.1980r w sprawie ustalenia wykazu miejscowości w PRL (Dz. Urz. MAGTiOŚ Nr 4 poz. 9),

c) art. 47 a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r.,' Nr 193, poz. 1287) poprzez niewprowadzenie przez Gminę Krynki uchwały w przedmiocie ustalenia numerów porządkowych i nieprowadzenie aktualnej ewidencji miejscowości zgodnie z nowymi przepisami rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz nieumieszczanie tabliczek z nazwami miejscowości na obszarze Gminy Krynki.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie w całości oraz o uchylenie w całości decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...] października 2013 r. i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że stanowisko Sądu jak i Wojewody Podlaskiego nie może się ostać, ponieważ już na etapie wstępnego badania wniosku skarżącej o wydanie dowodu osobistego pojawiły się wątpliwości w przedmiocie prawidłowego stosowania aktualnego prawa Rzeczypospolitej Polskiej dotyczącego określenia miejsca zameldowania i nazwy miejscowości stałego pobytu. W takiej sytuacji organa administracyjne winny były należycie, zgodnie z przepisami proceduralnymi ustalić stan faktyczny, tylko bowiem w takim wypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw i obowiązków strony postępowania.

W ocenie skarżącej kasacyjnie w całym dotychczasowym postępowaniu przed organami administracyjnymi nie doszło w ogóle do ustalenia faktów prawotwórczych, a wręcz odwrotnie doszło po stronie organów administracyjnych do rażącego naruszenia przepisów w zakresie procedury wymienionych w zarzutach, jak również w zakresie merytorycznego stosowania prawa. Nie można bowiem w sprawie przyjąć, iż czynności, które miał wykonać Burmistrz Krynek są czynnościami materialno-technicznymi administracji i jako takie nie podlegają kontroli sądowej.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku nie da się pogodzić z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1991 r. zapadłą w sprawie sygn. akt III AZP-6/91, gdzie wskazano, iż jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu, na podstawie którego dokonano zameldowania lub wymeldowania, budzą wątpliwości, to rozstrzygnięcie powinno nastąpić w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skoro zatem dane skarżącej zgłoszone do zameldowania budziły wątpliwości wszystkich organów co do adresu miejsca zamieszkania na pobyt stały, to wątpliwości te nie uzasadniały odmowy zameldowania z adresem zamieszkania B. [...].

Dalej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części obowiązującym od dnia 28 lutego 2013 r. Gmina K. zobowiązana jest do podjęcia uchwały w przedmiocie wpisania do ewidencji miejscowości N. ([...]), P. ([...]), K. ([...]) i B. ([...]) oraz nadanie tym miejscowościom numerów i utworzenia punktów adresowych, jak również zobowiązana jest do ustawienia w miejscowościach P., B. i K. tabliczek z nazwami miejscowości. Zgodnie z obowiązującą ustawą z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektach fizjograficznych, podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane używać urzędowych nazw miejscowości. Do zadań gminy należy ustalanie numeracji porządkowej i prowadzenie ewidencji miejscowości. Na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości ulic i adresów zmiany numeracji porządkowej dokonuje się w przypadku, gdy istniejąca numeracja porządkowa budynków zawiera wady utrudniające jej wykorzystanie.

Dalej wskazano, iż organ administracji I instancji naruszył przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w zbiegu z art. 31 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności oraz art. 107 K.p.a., albowiem po powzięciu wątpliwości co do zgłoszonych danych skarżącej o dokonaniu zameldowania z adresem miejsca zamieszkania na pobyt stały B. powinien w tym przedmiocie wydać decyzję administracyjną rozstrzygającą sporne wątpliwości czy w ogóle taka miejscowość w Rzeczypospolitej Polskiej istnieje. Bezczynność Gminy Krynki zarówno w przedmiocie podjęcia uchwały, w trybie art. 47a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i w sprawie wydania przez jej organa decyzji w trybie art. 31 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności jest bezsporna co do faktu i prawa. Strona skarżąca podkreśliła, że zastosowanie wspólnej numeracji porządkowej, i nazwy N. przez Gminę Krynki jest de facto zmianą nazw urzędowych miejscowości dla B., P. i K. i przekroczeniem uprawnień, czego w sprawie nie widzi Wojewoda Podlaski, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku bezkrytycznie przyjmuje taki stan rzeczy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono także, że przez miejscowość B. przebiega Szlak Tatarski i Trakt Napoleoński. Ponadto w miejscowości B. na działce [...] znajdują się dwa Pomniki Przyrody - lipy drobnolistne oznaczone numerem ewidencyjnym [...] zawarte w Rejestrze Pomników Przyrody pod poz. [...] (www. bialystok.rdos.gov.pl) nad którymi nadzór sprawuje Burmistrz Miasta Krynki.

Skarżąca kasacyjnie powołała się wreszcie na art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, a w ramach tejże sprawiedliwości skarżąca domaga się prawdy obiektywnej i uwzględnienia jej słusznego interesu jako obywatela oraz interesu społecznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) sąd administracyjny I instancji wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, co oznacza, iż sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, a zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu, zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Rzeczą sądu kontrolującego legalności zaskarżonej decyzji jest ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym. Przepis powyższy na mocy art. 193 P.p.s.a. znajdzie również odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Poczynienie powyższego zastrzeżenia jest o tyle istotne, że już po wydaniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, a przed wyrokowaniem w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny weszły w życie z dniem 1 marca 2015 r.: ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 388) oraz ustawa z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz. U. z 2010 r., Nr 167, poz. 1131 ze zm.), przy czym druga z wskazanych wyżej ustaw przesądziła w art. 92 o utracie mocy przez ustawę z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, ze zm.) oraz w art. 12 pkt 1 w zasadniczy sposób zmodyfikowała zakres danych dotyczących osoby zamieszczanych w dowodzie osobistym, w tym wyeliminowała dopuszczalność zamieszczania w dowodzie osobistym adresu miejsca zameldowania na pobyt stały bądź innych informacji dotyczących adresu osoby fizycznej.

Wobec faktu, iż sądy administracyjne nie rozpoznają sprawy w kolejnych instancjach administracyjnych, a jedynie kontrolują zgodność prawem decyzji wydawanych przez organy administracji powyższa zmiana stanu prawnego nie mogła być uwzględniona w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym przy zbadaniu zgodności zaskarżonego wyroku Sądu I instancji z prawem obowiązującym w dacie jego wydania, to jest jeśli chodzi o przepisy prawa materialnego z ustawą z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Powyższe przesądza o tym, iż za oczywiście bezzasadne musiało być uznane powołanie się w zarzutach i uzasadnieniu skargi kasacyjnej na przepis art. 31 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, który aczkolwiek już uchwalony, to jednak nie obowiązywał jeszcze w dacie orzekania przez Sąd I instancji i co za tym idzie nie mógł zostać przez ten Sąd naruszony.

Dalej zauważyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a.

W świetle art. 174 powołanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 P.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania zauważyć należy, iż zarzuty te sprowadzają się do zarzucenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku zaaprobowania - z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - sytuacji, w której organy administracji nie przeprowadziły postępowania administracyjnego w sposób gwarantujący prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, w tym nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego oraz nie doniosły się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy przez co wydane przez nie decyzje oparte były na wadliwie ustalonym stanie faktycznym. Tak należy bowiem odczytać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. podniesione w punktach skargi kasacyjnej oznaczonych jako 1a, 1 c i 1d (ten ostatni w zakresie naruszenia art. 77 § 1 K.p.a.).

Z tak sformułowanymi zarzutami nie sposób się w realiach niniejszej sprawy zgodzić.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, że wydanie dowodu osobistego na gruncie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowiło czynność materialno-techniczną. Decyzja administracyjna była niezbędna tylko wówczas, gdy w związku z żądaniem dokonania takiej czynności powstawał spór o prawo, a więc między innymi w sytuacji takiej jak w kontrolowanej sprawie, gdy organ odmawiał wydania dowodu osobistego. Do postępowania w sprawie wydania dowodu osobistego, choć przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych bezpośrednio na to nie wskazywały, stosowało się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Za takim stanowiskiem przemawia zarówno fakt, iż odmowa wydania dowodu osobistego następowała w drodze decyzji administracyjnej, jaki i treść art. 50 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowił, iż wojewoda jest organem odwoławczym od orzeczeń administracyjnych wydanych przez organy gminy na podstawie tej ustawy.

Bezspornie zatem w rozpoznawanej sprawie miały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wskazywane w skardze kasacyjnej regulacje zawarte w art. 107 K.p.a., art. 7 K.p.a. oraz art. 8, 9, 77 § 1 i § 4 K.p.a.

Zauważyć jednakże należy, iż zakres stosowania tych przepisów w tym w szczególności zakres zbierania i analizowania materiału dowodowego niezbędnego dla załatwienia sprawy jak i zakres uzasadnienia decyzji organów obu instancji determinowany był przepisami prawa materialnego znajdującymi zastosowanie w sprawie.

Konieczność wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), zakres zastosowania zasady legalizmu (art. 7 K.p.a.) czy wreszcie wskazanie faktów jakie organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.) ograniczona jest bowiem jedynie do tych okoliczności faktycznych i prawnych, które w świetle przepisów prawa materialnego są istotne dla rozstrzygnięcia (mają znaczenie prawne).

Inaczej rzecz ujmując nie sposób oczekiwać od organu administracji wszechstronnego ustalania okoliczności faktycznych będących bez znaczenia dla rozstrzygnięcia prowadzonej sprawy administracyjnej.

Przypomnieć przy tym należy, iż kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postępowanie administracyjne dotyczyło tylko i wyłącznie wydania skarżącej dowodu osobistego o określonej treści.

Zgodnie zaś z art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w dowodzie osobistym zamieszczało się między innymi adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w przypadku braku zameldowania na pobyt stały albo pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się.

Istotnym jest, iż ustawodawca w przepisie tym odwołał się wyłącznie do instytucji prawnej miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy. Prawodawca nie stworzył przy tym definicji legalnej pojęcia adresu zameldowania, jednakże z regulacji zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wyprowadzić można wniosek, iż adresem zameldowania był adres, a więc dokładne określenie miejscowości, jaki i ulicy, numeru domu, numeru mieszkania, pod którym właściwy organ dokonał zameldowania danej osoby. Tak określony adres zameldowania odróżnić należy od adresu zamieszkania, to jest dokładnego określenia miejsca, gdzie dana osoba faktycznie mieszka.

Co za tym idzie okolicznością podlegającą ustaleniu w postępowaniu w przedmiocie wydania dowodu osobistego było jedynie ustalenie adresu pod jakim dokonano w odrębnym trybie zameldowania danej osoby, a nie adresu jej faktycznego zamieszkania.

Brak było zatem podstawy prawnej dla weryfikowania w postępowaniu dotyczącym wydania dowodu osobistego prawidłowości odrębnej czynności materialno-technicznej w postaci zameldowania danej osoby pod określonym adresem, względnie prawidłowości prowadzenia przez właściwy organ ewidencji ludności, w tym realizacji wynikającego z art. 44c. ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązku niezwłocznej aktualizacji każdej zmiany danych osobowych zawartych w zbiorach meldunkowych oraz w zbiorze PESEL.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż to właśnie odrębnego postępowania w przedmiocie zameldowania, względnie wymeldowania, a nie postępowania w przedmiocie wydania dowodu osobistego dotyczyła przywołana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1991 r., sygn. akt III AZP 6/91. Również odrębnego postępowania w przedmiocie zameldowania lub wymeldowania, a nie postępowania w przedmiocie wydania dowodu osobistego dotyczył przywoływany w zarzucie naruszenia przepisów postępowania oznaczonym jako 1b przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis ten nie znajdował zatem w ogóle zastosowania w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie wydania dowodu osobistego i co za tym idzie nie mógł w ogóle zostać naruszony zarówno przez orzekające w sprawie organy jak i przez kontrolujący ich rozstrzygnięcie Sąd I instancji.

Znamiennym jest, iż zarówno w samej skardze kasacyjnej, jak i wcześniej we wniosku o wydanie dowodu osobistego, odwołaniu i w skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne) strona skarżąca zupełnie abstrahując od treści art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wadliwości w działaniu organów administracji dopatrywała się w odmowie wydania dowodu osobistego z zamieszczonym wskazywanym przez nią adresem miejsca jej stałego zamieszkania, a nie adresem miejsca pobytu stałego pod jakim została zameldowana i jaki figuruje w ewidencji ludności prowadzonej w formie zbioru danych stałych mieszkańców (art. 44a ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych).

Reasumując uznać należy, iż prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania administracyjnego w zaniechaniu przez organy (procedujące przecież w sprawie wydania dowodu osobistego z zamieszczonym żądanym przez skarżącą adresem miejsca jej stałego zamieszkania), samodzielnego ustalania nazwy miejscowości, w której skarżąca przebywa z zamiarem stałego pobytu oraz niewyjaśnianiu wątpliwości skarżącej związanych z prawidłowością dokonania czynności jej zameldowania na pobyt stały.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia postępowania zgłoszonych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy, iż rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 P.p.s.a.

Zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania określone w skardze kasacyjnej jako pkt 1b i 1d w części zarzucającej naruszenie art. 8, art. 9 i art. 77 § 4 K.p.a. wymogom powyższym nie sprostały, co uniemożliwiło ich merytoryczne rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W szczególności zarówno z treści samego zarzutu określonego jako pkt 1b, jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika jakich elementów decyzji wskazanych w art. 107 K.p.a. miałoby jakoby zabraknąć w zaskarżonej decyzji Wojewody Podlaskiego, co jest o tyle istotne, że art. 107 K.p.a. składa się z pięciu paragrafów normujących zarówno obligatoryjne elementy decyzji jak i jej uzasadnienia, zaś art. 107 § 3 K.p.a. wskazuje szereg elementów jakie winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji.

Prawidłowe i umożliwiające merytoryczną kontrolę zaskarżonego wyroku w postępowaniu kasacyjnym uzasadnienie zarzutu kasacyjnego sprowadzającego się do wskazania, iż Sąd - z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - wadliwie nie dostrzegł uchybienia konkretnym przepisom postępowania administracyjnego, winno zatem zawierać zarówno wskazanie określonego konkretnego przepisu, wraz ze wskazaniem jego właściwej jednostki redakcyjnej, jak i precyzyjne wskazanie jakich konkretnie obligatoryjnych elementów decyzji lub jej uzasadnienia zabrakło w poddanym kontroli sądowej orzeczeniu administracyjnym. Wymogom powyższym rozpoznawana skarga kasacyjne nie odpowiada.

Analogicznie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazano na czym konkretnie miałoby polegać zaaprobowane przez Sąd I instancji naruszenie przez organy administracji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.), zasady informowania stron i pozostałych uczestników postępowania (art. 9 K.p.a.), czy wreszcie regulacji dotyczących faktów powszechnie znanych i faktów znanych organowi z urzędu (art. 77 § 4 K.p.a.).

Bezzasadnymi okazały się także podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zauważyć bowiem należy, iż żaden z wskazywanych w skardze kasacyjnej jako rzekomo naruszonych przepisów prawa materialnego nie znajdował zastosowania w postępowaniu w przedmiocie wydania osobistego. Co za tym idzie żaden z nich nie mógł zostać naruszony przez orzekający w sprawie sąd I instancji, który prawidłowo nie zastosował ich przy orzekaniu w sprawie. Na powyższe wprost wskazuje także samo uzasadnienie skargi kasacyjnej, gdzie wskazano, iż jej autor naruszenia przepisów art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności dopatruje się w braku wydania decyzji w przedmiocie zameldowania, a więc decyzji o odrębnym przedmiocie i wydawanej w innym postępowaniu administracyjnym niż kontrolowane postępowanie w sprawie odmowy wydania dowodu osobistego, zaś naruszenia art. 47a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne dopatruje się w niepodejmowaniu przez organy Gminy Krynki uchwały w przedmiocie ustalenia numerów porządkowych nieruchomości.

Wobec powyższego naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.