Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 424/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 9, art. 63, art. 64, art. 107 § 3, art. 134
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi E Sp. z o. o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej E Sp. z o. o. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], Prezydent Miasta odmówił uznania za zakończoną rekultywację gruntów objętych decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. zezwalającą na nietrwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne w granicach części działek nr: [...], części działek nr: [...], stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo.

E sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego J.D.-B., wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 64 § 2, art. 32 i art. 33 § 1, § 2, i § 3 w zw. z art. 127 § 1 i art. 129 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, określanej dalej jako k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania E sp. z o. o. od powyższej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przytoczyło treść art. 127, art. 128,

a także przepisy art. 28, art. 29, art. 30, art. 32 i art. 33 k.p.a., akcentując

w szczególności, że w postępowaniu strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 32 k.p.a.) oraz, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (art. 33 § 3 k.p.a.). Zdaniem organu w aktach sprawy musi znaleźć się oryginał pełnomocnictwa albo jego odpis uwierzytelniony przez radcę prawnego lub adwokata, albo też jego urzędowy odpis, np. notarialny, czy też uwiarygodniony przez organ prowadzący postępowanie lub organ udzielający w sprawie pomocy prawnej (art. 52 k.p.a.). Organ administracji publicznej musi zostać bowiem zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie (pełnomocnictwo ma być złożone do akt). Brak pełnomocnictwa, czy też braki pełnomocnictwa do złożonego podania, winny skutkować wezwaniem do uzupełnienia, którego niewykonanie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, a w przypadku wniesionego środka zaskarżenia - pominięciem pełnomocnika w danej sprawie. Organ winien jednak wówczas wezwać bezpośrednio stronę do uzupełnienia braku formalnego odwołania, a tym samym potwierdzenia czynności dokonanej przez nieumocowanego należycie pełnomocnika, przez podpisanie wniesionego środka zaskarżenia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. pod rygorem stwierdzenia jego niedopuszczalności. Kolegium podkreśliło, że treść pełnomocnictwa powinna jednoznacznie wskazywać, że pełnomocnik umocowany jest do działania w imieniu strony w zakresie sprawy mającej być przedmiotem rozpoznania przez określony organ administracji publicznej. Prawidłowość pełnomocnictwa organ ma obowiązek badać z urzędu i nie powinien dopuścić do udziału w sprawie osoby, która nie legitymuje się ważnym pełnomocnictwem (chyba że chodzi o przypadek określony w art. 33 § 4 k.p.a.) lub legitymuje się pełnomocnictwem dotyczącym innej sprawy niż rozstrzygana w postępowaniu.

Następnie, powołując się na poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę

w postępowaniu administracyjnym może obejmować upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw w imieniu strony lub do prowadzenia poszczególnych spraw albo też ich części bądź tylko niektórych czynności procesowych. Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Należy odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutek w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli

art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Jeżeli w dacie dokonania czynności procesowej pełnomocnik nie był umocowany, dla skuteczności czynności procesowej niezbędne jest jej potwierdzenie przez stronę. Przyjęcie, że odwołanie - wobec braku wykazania się stosownym pełnomocnictwem - pochodziło od osoby nieuprawnionej, nakazuje uznać, że pismo to zostało złożone przez stronę osobiście i podlega jedynie uzupełnieniu w zakresie podpisu, do którego strona powinna być wezwana w trybie art 64 § 2 k.p.a.

Dalej organ podkreślił, że w niniejszej sprawie odwołanie wniosła E sp. z o.o. - reprezentowana przez radcę prawnego J.D.-B.. Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. Kolegium wezwało pełnomocnika strony, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez przesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w tym postępowaniu, pod rygorem skutków prawnych (w tym wypadku pominięcia w tej sprawie jako pełnomocnika). Zdaniem Kolegium, treść pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu J.D.- B., załączonego do odwołania, a zatem przedłożonego do akt sprawy, nie upoważnia do występowania w przedmiotowej sprawie przed tym organem. Sprawa, która się toczy przed Kolegium nie jest bowiem cyt.: "...sprawą związana z przygotowaniem

i realizacją prac dotyczących zadania inwestycyjnego pn. "Zaprojektowanie

i wykonanie stacji 110/15kV [...] wraz z elektroenergetycznymi liniami zasilającymi 110 kV oraz powiązanymi z istniejącą siecią 15kV w [...]". Pomimo skutecznego doręczenia w dniu 2 marca 2022 r. wskazanego wezwania, pozostało ono bez odpowiedzi.

Wobec powyższego pismem z dnia [...] marca 2022 r. Kolegium wezwało E sp. z o. o. do usunięcia - w zakreślonym terminie 7 dni - braku formalnego przedmiotowego odwołania przez jego podpisanie przez osobę/y uprawniona do reprezentacji Spółki, co odpowiada dyspozycji przepisu art. 64 § 2 k.p.a, a wiąże się ze skutkiem prawnym określonym przepisem art. 134 k.p.a. (stwierdzenie niedopuszczalności odwołania). Spółka, pomimo skutecznego doręczenia jej w dniu 28 marca 2022 r. powyższego wezwania, braku tego w zakreślonym terminie nie uzupełniła. Zatem z powodu nieusunięcia przez odwołującą Spółkę braku formalnego odwołania w wyznaczonym przez Kolegium terminie, tj. wobec niepodpisania odwołania przez osobę/y uprawnione do reprezentacji Spółki - Kolegium, jako organ odwoławczy, stwierdziło niedopuszczalność złożonego środka zaskarżenia oraz wyjaśniło, że nie może zadośćuczynić żądaniu strony, czyli nie może merytorycznie rozpoznać tego środka odwoławczego, gdyż - w świetle powyższych przepisów k.p.a. - odwołanie nie zostało skutecznie wniesione.

E Sp. z o.o., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w której zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 64 § 2 k.p.a., polegające na stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania z uwagi na brak właściwego umocowania pełnomocnika bez uprzedniego wezwania go do uzupełnienia braków formalnych.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie nie zostało doręczone skarżącej ani jedno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Pisma, do których Kolegium odwołuje się w uzasadnieniu postanowienia dotyczą najprawdopodobniej innego postępowania i innej decyzji. Ponadto, zdaniem strony, pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi przez skarżącą było prawidłowe. Przepisy k.p.a. nie wymagają pełnomocnictwa do każdej poszczególnej sprawy,

a pełnomocnictwo procesowe ogólne jest wystarczające.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą

w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności, przeprowadzonej w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako p.p.s.a.), jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej spółki od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], odmawiającej uznania za zakończoną rekultywację gruntów objętych decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r.

Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Argumentacja organu uzasadniająca podjęcie zaskarżonego postanowienia sprowadzała się do stwierdzenia, iż znajdujące się w aktach pełnomocnictwo udzielone r.pr. J.D.-B. nie upoważnia jej do działania w kontrolowanej sprawie w imieniu strony. Natomiast wezwanie do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania odwołującej (skierowane do pełnomocnika), a następnie wezwanie

o złożenie podpisów pod odwołaniem przez osoby umocowane do reprezentacji odwołującej (skierowane bezpośrednio do strony), pozostały bez odpowiedzi.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie jest niezasadne z następujących powodów:

Po pierwsze, wezwanie do pełnomocnika skarżącego z dnia [...] lutego 2022 r. (k. 110) o przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa nie zawierało jednoznacznego oznaczenia konsekwencji niezastosowania do niego. Wskazano bowiem w nim jedynie ogólnikowo "pod rygorem skutków prawnych". Zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Takie działanie organu stanowiłoby wypełnienie normy zawartej w art. 8 k.p.a. nakazującej organom administracji publicznej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wystosowując zatem do pełnomocnika skarżącej spółki wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania, organ powinien precyzyjnie określić skutki nie zastosowania się do niego, zwłaszcza, iż taki obowiązek wynika wprost z treści art. 64 § 2 k.p.a. W myśl tego przepisu jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Podkreślić należy, iż obowiązek zastosowania powyższych przepisów nie wyklucza okoliczność, iż skarżąca spółka była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika . Zakres udzielanej stronie informacji nie jest co do zasady uzależniony – w odróżnieniu od postępowania cywilnego i sądowoadministracyjnego – od tego, czy strona jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika (por. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak (red.), K.p.a. Komentarz, WKP 2019, t. 2 do art. 9, wyrok WSA w Olsztynie z 2 czerwca 2021 r., II SA/Ol 370/21, wyrok WSA w Krakowie z 30 stycznia 2013 r., II SA/Kr 1506/12, wyrok WSA w Łodzi z 21 lipca 2022 r., II SA/Łd 344/22).

Po drugie, z treści uzasadnienia nie sposób wywieść dlaczego organ uznał, iż przedłożone pełnomocnictwo nie jest wystarczające do wykazania umocowania r.pr. J.D.-B. do reprezentowania skarżącej spółki w rozpoznawanej sprawie, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Organ stwierdził bowiem jedynie lakonicznie, iż treść przedłożonego pełnomocnictwa nie upoważnia do występowania w przedmiotowej sprawie, nie jest bowiem sprawą związaną z przygotowaniem i realizacją prac dotyczących zadania inwestycyjnego pn. "Zaprojektowanie i wykonanie stacji 110/15kV [...] wraz z elektroenergetycznymi liniami zasilającymi 110 kV oraz powiązanymi z istniejącą siecią 15kV w [...]". Również z treści wezwania z dnia [...] lutego 2021 r. skierowanego do pełnomocnika nie sposób ustalić motywów organu. Brak jest zatem szczegółowej analizy pełnomocnictwa i wskazania, z jakich powodów organ uznaje, że nie dotyczy ono rozpoznawanej sprawy, a mianowicie, czy ze względu na to, iż sprawa dotyczy innej linii energetycznej (położonej w innym miejscu), czy też ze względów przedmiotowych wykracza poza przygotowanie i realizację zadania inwestycyjnego wskazanego w tym pełnomocnictwie. Podkreślenia wymaga, iż powyższe rozważania były konieczne w kontekście tego, iż podobnie sformułowane pełnomocnictwo udzielone innemu pełnomocnikowi na etapie postępowania przed organem I instancji nie wzbudziły zastrzeżeń. Ponadto jako łatwo zauważyć sporne pełnomocnictwo używa pojemnego sfomułowania o udzieleniu pełnomocnictwa do reprezentowania spółki przed organami administracji w sprawach związanych z realizacją zadania inwestycyjnego, obejmującego zatem szerokie spectrum spraw administracyjnych koniecznych do finalizacji powyższego przedsięwzięcia. Nie jest rolą sądu administracyjnego uzupełnianie w jakimkolwiek zakresie aktów podejmowanych przez organy administracji, a w szczególności prowadzenie brakujących ustaleń, analiz, tudzież przedstawianie "w zastępstwie" tych organów motywów, jakimi kierowały się one przy rozstrzyganiu danej sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 maja 2016 r., IV SA/Po 973/15). Kontrola sądowoadministracyjna nie może zastępować organu, gdyż narusza to konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Rolą sądu administracyjnego jest jedynie badanie legalności działań bądź zaniechań organu (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., II OSK 1419/17). Zwłaszcza nie jest rolą sądu administracyjnego poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, którymi kierował się organ wydając dane rozstrzygnięcie. Motywy te muszą wynikać wprost

z decyzji (postanowienia) i jego uzasadnienia, spełniającego wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 6 września 2017 r., II SA/Go 401/17).

Po trzecie, niedopuszczalność odwołania, o której mowa art. 134 k.p.a. zachodzić może z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Przez brak przedmiotu zaskarżenia należy zaś między innymi rozumieć sytuację wniesienia odwołania pomimo, iż uprzednio wobec odwołującego się nie wydano decyzji administracyjnej odpowiadającej wymogom z art. 104 i 107 k.p.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., I OSK 3183/15). Natomiast z przyczyn podmiotowych niedopuszczalność odwołania zachodzi w razie wniesienia odwołania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych lub przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia odwołania, a więc gdy określony podmiot nie jest adresatem zaskarżonej odwołaniem decyzji lub gdy nie wykazał, że decyzja ta narusza jego interes prawny (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2014 r., I GSK 543/12, wyrok NSA z 10 lipca 2018 r., II OSK 1245/18).

Zgodnie z regulacją art. 63 § 1 k.p.a. zakresem pojęcia "podania" objęte są czynności strony takie jak: żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, a stosownie do treści art. 63 § 2 k.p.a., podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Powinno być także podpisane przez wnoszącego (art. 63 § 3 k.p.a.). Jeżeli podanie nie zawiera wymagań ustalonych w przepisach prawa - jak już wspomniano powyżej - należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie nie krótszym niż siedem dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Zdaniem Sądu, norma art. 63 § 1 k.p.a. w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że ustawodawca odwołanie traktuje jako rodzaj podania, co oznacza, że wszelkie regulacje dotyczące braków formalnych podania odnieść należy także do odwołań. Ustawodawca przyczyny niedopuszczalności tego środka zaskarżenia wiąże z innymi powyżej omówionymi przypadkami. Pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania to dwie odrębne instytucje procesowe. Nie ma podstaw, aby uznać, że niedopuszczalność odwołania wiąże się z brakami formalnymi. NSA już wielokrotnie zajmował stanowisko w podobnych sprawach przyjmując, że art. 134 k.p.a. nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której odwołanie dotknięte jest nieuzupełnionym brakiem formalnym (por. wyroki NSA: z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1147/19, z 10 lipca 2018 r., II OSK 1245/18; z 12 lipca 2017 r., 1696/17; z 14 stycznia 2016 r., I OSK 1049/14; z 20 sierpnia 2015 r., I OSK 2792/13; z 3 lutego 2015 r., I OSK 1269/13; z 13 marca 2014 r., I OSK 1878/13; z 26 października 2011 r., OSK 1866/10; z 3 września 2008 r., II OSK 978/07). Wskazuje się, że pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania oraz stwierdzenie niedopuszczalności odwołania to dwie odrębne instytucje procesowe, które z uwagi na tę właśnie ich odrębność nie mogą być stosowane przemiennie, lecz w ściśle określonych przez ustawodawcę sytuacjach (por. wyroki NSA: z 12 lipca 2017 r., II GSK 1696/17, z 22 czerwca 2017 r., II GSK 845/17).

W doktrynie również dominują utrwalone poglądy, według których podstawą czynności zmierzających do usunięcia braków co do treści odwołania jest przepis art. 64 k.p.a. Konsekwencją ich nieusunięcia jest pozostawienie odwołania bez rozpoznania, co następuje w formie czynności techniczno-procesowej, o podjęciu której – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego odwołanie. Przepis art. 63 § 1 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że odwołanie jest postacią podania, a zatem kwestia pozostawienia odwołania bez rozpoznania podlega wyłącznej regulacji art. 64 k.p.a. (por. G. Łaszczyca [w:] Łaszczyca, Martysz, Matan, K.p.a. Komentarz, WKP 2010, t. II, s. 190; B. Adamiak [w:] Adamiak, Borkowski, K.p.a. Komentarz, C.H. Beck 2017, wyd. 15, s. 711; K. Glibowski [w:] Hauser, Wierzbowski, Komentarz do k.p.a., Warszawa 2015, wyd. 2, s. 659-660; A. Golęba [w:] H. Krysiak-Molczyk: Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wolters Kluwer S.A. 2015, s. 922).

Stąd też abstrahując od wadliwości samego wezwania do usunięcia braków formalnych odwołania i braku analizy treści pełnomocnictwa, błędne było – świetle powołanego orzecznictwa i piśmiennictwa - wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w sytuacji podnoszenia przez organ jedynie kwestii związanych z brakami formalnymi odwołania.

Niezasadne są natomiast zarzuty skarżącej spółki, iż nie otrzymała ona od organu wezwań do usunięcia braków formalnych odwołania. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, iż zostały one doręczone odpowiednio w dniu 2 marca 2022 r. (k. 111 - na adres do korespondencji wskazany w odwołaniu) oraz w dniu 28 marca 2022 r. ( k. 119 - na adres siedziby spółki).

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 8, art. 9, art. 64 § 2, art. 134 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowa, a w konsekwencji uzasadniło na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylenie zaskarżonego postanowienie (pkt I wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni zawartą

w niniejszej sprawie ocenę prawną.

Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 §

2 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki poniesione przez nią koszty

postępowania, które sprowadzają się do:

- wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 100 zł, wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U nr 2021, poz. 535.);

- wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalonego zgodnie § 14

ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265),

- opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.