Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 340/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 147
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 pkt 2a
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Gminy Lubomierz z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr XXXI/199/21 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Lubomierz stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie: - § 15 ust. 1 pkt 2 we fragmencie: "zajmujące nie więcej niż 50% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego"; - § 16 ust. 1 pkt 2 we fragmencie: "zajmujące nie więcej niż 50% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego"; - § 17 ust. 1 pkt 2 we fragmencie: "zajmujące nie więcej niż 50% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego"; - § 18 ust. 1 pkt 2 we fragmencie: "zajmujące nie więcej niż 40% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego".


UZASADNIENIE

Skargą nadzorczą z 2 VII 2021 r. Wojewoda Dolnośląski (dalej jako "wojewoda") zakwestionował uchwałę z dnia 29 IV 2021 r. (Nr XXXI/199/21) Rady Miejskiej Gminy Lubomierz w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Lubomierz (Dz.Urz. Woj.Doln. z 2021 r., poz. 2454) – dalej jako "MPZP".

W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności MPZP w zakresie:

- § 15 ust. 1 pkt 2 we fragmencie: "zajmujące nie więcej niż 50% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego";

- § 16 ust. 1 pkt 2 we fragmencie: "zajmujące nie więcej niż 50% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego";

- § 17 ust. 1 pkt 2 we fragmencie: "zajmujące nie więcej niż 50% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego";

- § 18 ust. 1 pkt 2 we fragmencie: "zajmujące nie więcej niż 40% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego".

Wniesiono także o rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wojewoda zarzucił, że kwestionowana skargą regulacja narusza w sposób istotny art. 3 pkt 2a ustawy z 7 VII 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.) – dalej jako "PB". W świetle bowiem definicji legalnej z art. 3 pkt 2a PB, budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek, w którym użytkowanie usługowe nie może przekraczać 30% powierzchni całkowitej budynku. Wojewoda zaznaczył, że budynek mieszkaniowy jednorodzinny nie może zawierać części usługowej powyżej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Tymczasem kwestionowane postanowienia MPZP dopuszczają w ramach funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol MN) realizację usług towarzyszących zajmujących więcej niż 30% powierzchni całkowitej budynku jednorodzinnego. W konsekwencji – zdaniem wojewody - uzasadnione jest stwierdzenie nieważności MPZP w kwestionowanej skargą części.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Gminy Lubomierz (dalej jako "rada miejska") podzieliła argumentację skargi wnosząc o jej uwzględnienie.

Rada miejska, pouczona o treści art. 119 pkt 2 ppsa, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.) – dalej "UPZP", nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodzi w przypadku istotnego naruszenia zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu ich sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie.

Tryb sporządzania planu należy rozumieć jako sekwencję czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej, a zasady sporządzania planu jako merytoryczną jego zawartość (przyjęte w nim ustalenia). Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego (wyrok NSA z 20 X 2011 r., II OSK 1593/11 – CBOSA). Natomiast naruszenie zasad to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych - które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego (wyrok NSA z 11 IX 2008 r., II OSK 215/08 –CBOSA).

Kontrola zakwestionowanych skargą: § 15 ust. 1 pkt 2, § 16 ust. 1 pkt 2, § 17 ust. 1 pkt 2 oraz § 18 ust. 1 pkt 2 MPZP w wyżej rozumianym zakresie dała podstawy do stwierdzenia, że ich treść narusza przepisy prawa materialnego (zasady sporządzania planu miejscowego).

Zgodzić się należy z argumentacją skargi, że pojęcie "budynku mieszkalnego jednorodzinnego" zostało ustawowo zdefiniowane w art. 3 pkt 2a PB. Zgodnie z powołanym przepisem oznacza on budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Z całą pewnością plan miejscowy nie może definiować tego pojęcia ani posługiwać się nim w kontekście sugerującym odmienne od ustawowego znaczenie.

Ten drugi przypadek wystąpił zaś na gruncie kwestionowanych przepisów MPZP. Regulują one bowiem przeznaczenie terenu o funkcji MN, tj. pod "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną" dopuszczając zarazem usługi towarzyszące zajmujące więcej niż 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W świetle definicji legalnej z art. 3 pkt 2a PB budynek mieszkaniowy, gdzie usługi przekraczają 30% powierzchni całkowitej budynku, nie jest już "budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym" ale domem mieszkaniowo-usługowym. W tym znaczeniu MPZP niewątpliwie narusza art. 3 pkt 2a PB i w rezultacie wprowadza regulację wewnętrznie sprzeczną, bowiem dopuszcza realizację zabudowy "jednorodzinnej" określając zarazem parametr funkcjonalny, który taką zabudowę "jednorodzinną" wyklucza.

W efekcie zasadnie wojewoda zakwestionował § 15 ust. 1 pkt 2, § 16 ust. 1 pkt 2, § 17 ust. 1 pkt 2 oraz § 18 ust. 1 pkt 2 MPZP w części dopuszczającej realizację usług towarzyszących zajmujących więcej niż 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jako istotnie naruszającą art. 3 pkt 2a PB

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na zasadzie art. 147 § 1 ppsa.