Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 572/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: 223 § 2 pkt 1, 12 § 1, 228 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: 68 pkt 7
journal: Dz.U. 2020 poz 875
law: Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- CoV-2

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2021 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2016 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej Op), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS) stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej NUS) z [...] kwietnia 2020 r. wydanej wobec T. sp. z o.o. z/s w W. (dalej Strona, Skarżąca, Spółka), w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do sierpnia 2016 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że wspomniana decyzja NUS została doręczona Stronie 8 kwietnia 2020 r., zaś rzeczone odwołanie Skarżąca złożyła 8 czerwca 2020 r. Organ zauważył, że w związku ze stanem zagrożenia epidemicznego kub stanu epidemii ogłoszonego z powodu wirusa SARS-CoV-2 zawieszeniu uległy m.in. terminy procesowe, zatem również termin do wniesienia odwołania w sprawie niniejszej. DIAS powołał treść przepisów ustaw uchwalonych w związku z epidemią, z których wywiódł, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg 23 maja 2020 r. i upłynął 5 czerwca 2020 r. (piątek). Zatem odwołanie wniesione 8 czerwca 2020 r. (poniedziałek) okazało się spóźnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka, reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła o uchylenie postanowienia DIAS oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Strona wskazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, poprzez błędne przyjęcie, że termin do wniesienia odwołania upłynął 5 czerwca 2020 r., a nie 8 czerwca 2020 r.

DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa).

Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 Ppsa.

Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia kiedy rozpoczynał swój bieg 14dniowy termin do wniesienia odwołania, a w konsekwencji w jakim dniu ów termin upływał.

Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Op odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

W sprawie nie jest sporne, że decyzja została doręczona Spółce 8 kwietnia 2020 r., czyli w czasie, gdy z uwagi na epidemię SARS-CoV-2 terminy procesowe w postępowaniach administracyjnych uległy zawieszeniu na podstawie art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm., dalej Ucovid).

Powyższy przepis został uchylony na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875, dalej ustawa zmieniająca), która weszła wżycie 16 maja 2020 r. Na podstawie art. 68 pkt 7 ustawy zmieniającej, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Skoro zatem ustawa zmieniająca weszła w życie 16 maja 2020 r., to terminy procesowe, w tym termin do wniesienia odwołania w sprawie niniejszej, rozpoczęły swój bieg po upływie 7 dni od tej daty.

Stosownie do art. 12 § 1 Op, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

W przypadku terminu, o którym mowa w art. 68 pkt 7 ustawy zmieniającej zdarzeniem takim jest niewątpliwie wejście w życie tej ustawy, czyli data 16 maja 2020 r. Stąd wniosek, że wspomnianej daty nie należy uwzględniać przy obliczaniu terminu. Zatem ów termin rozpoczynał się 17 maja 2021 r., zaś kończył 23 maja 2021 r. Pierwszym dniem po upływie tego terminu był zatem 24 maja 2020 r. i od tej daty (uwzględniając ten dzień) należało liczyć 14-dniowy termin do wniesienia odwołania.

Mając to na uwadze Sąd stwierdza, że termin do wniesienia odwołania upływał 6 czerwca 2020 r. Zważywszy zaś, że była to sobota, termin do wniesienia odwołania upłynął w poniedziałek, czyli 8 czerwca 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 12 § 5 Op, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.

Z akt sprawy wynika, że Spółka wniosła odwołanie 8 czerwca 2020 r., zatem dokonała tej czynności procesowej w terminie przewidzianym w art. 223 § 2 pkt 1 Op, liczonym jednak z uwzględnieniem treści art. 15zzs Ucovid oraz art. 68 pkt 7 ustawy zmieniającej.

Sąd nie podzielił zatem stanowiska DIAS, że do 7 dni liczonych od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej wlicza się dzień wejścia w życie tej ustawy. Zdaniem Sądu, pogląd organu jest sprzeczny z treścią art. 12 § 1 Op, który nie rozróżnia godziny lub pory dnia następstwa określonego zdarzenia, lecz wskazuje na jego datę dzienną, której to daty nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu. Nie ma zatem znaczenia, że ustawa zmieniająca weszła w życie o godzinie 00:00 16 maja 2020 r., istotne jest, iż weszła w życie 16 maja 2020 r.

Co do sposobu liczenia terminów przez NSA w powołanych przez organ postanowieniach II GSK 804/20 oraz II GSK 805/20 Sąd zauważa, że nie został on szerzej uzasadniony. Trudno zatem odnieść się do powodów, które brał pod uwagę sąd drugiej instancji przyjmując, iż 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej należało liczyć uwzględniając dzień 16 maja 2020 r.

Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia stwierdza, że skarga okazała się zasadna. W następstwie wadliwego obliczenia terminu do wniesienia odwołania organ naruszył bowiem art. 228 § 1 pkt 2 Op.

Sąd uchylił w związku z tym zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 Ppsa. Na koszty w wysokości 597 zł składały się wpis od skargi 100 zł, opłata od pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).