Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 459/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Komunalnego Zakładu Budżetowego w S. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Stara Kiszewa z dnia 18 marca 2022 r. nr F.1.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną 2. zasądza od Wójta Gminy Stara Kiszewa na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Dnia 27 grudnia 2021 roku K. w S. wystąpił do organu podatkowego z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w przedmiocie ustalenia czy budowle wchodzące w skład Infrastruktury uznać należy za niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W złożonym wniosku przedstawiono następujący opis stanu faktycznego:

K. w S. (dalej: "K." lub "Zakład"), jest jednostką organizacyjną Gminy S. (dalej: "Gmina"), wykonującą zadania Gminy o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. K. działa na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej oraz ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. K. jest wyodrębnionym pod względem organizacyjnym i finansowym zakładem budżetowym Gminy. K. został powołany na mocy Uchwały Rady Gminy w S. nr [...] z dnia 23 kwietnia 1992 r. Wspomniana uchwała zatwierdza również statut K. (dalej: Statut). Podstawową cechą przedmiotu działania K. jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców gminy S. w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych wynikających z upoważnień ustawowych, statutowych w szczególności w zakresie gospodarki komunalnej.

K. jest administratorem należącej do Gminy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, w skład której wchodzi oczyszczalnia ścieków wraz z przepompownią ścieków i urządzenia wodociągowe (dalej: "Infrastruktura"). Wskazana Infrastruktura była dotychczas wykazywana przez K., jako zwolniona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a Zakład składał do Gminy stosowne deklaracje w ww. zakresie.

Infrastruktura jest zwolniona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia 28 września 2016 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości. Zgodnie z § 1 pkt 1 przedmiotowej Uchwały, Zwalnia się z podatku od nieruchomości:

• nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby ogólnodostępnego, zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz służące do odprowadzania i oczyszczania ścieków, przeznaczone do użytku publicznego,

• nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby działalności statutowej w zakresie upowszechniania kultury, rekreacji i ochrony przeciwpożarowej oraz świetlice wiejskie, przeznaczone do użytku publicznego.

Ponadto w 2016 roku Infrastruktura podlegała zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości. Zgodnie z § 1 pkt 1 przedmiotowej uchwały, Zwalnia się z podatku od nieruchomości:

• budynki i budowle służące do odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz budynki stacji uzdatniania wody i budowle rurociągów i przewodów sieci rozdzielczych wody, przeznaczone do użytku publicznego,

• budynki lub ich części oraz grunty służące działalności w zakresie upowszechniania kultury, działalności sportowej i ochrony przeciwpożarowej oraz świetlice wiejskie, przeznaczone do użytku publicznego,

• budynki lub ich części oraz grunty nie będące przedmiotem najmu lub dzierżawy, użyczenia oraz trwałego zarządu, przeznaczone do użytku publicznego.

Na podstawie Decyzji [...] z dnia 8 października 2021 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. w latach od 2021-2024 na terenie Gminy obowiązuje taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (dalej: Taryfa).

Zgodnie z treścią "Wniosku w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenie w wodę i zbiorowego odprowadzanie ścieków na okres 3 lat na terenie Gminy S." (dalej: Wniosek) dotyczącego Taryfy obowiązującej w latach 2021-2024:

• Na terenie gminy S. działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków prowadzi K. w S. Poza gospodarką wodociągowo-kanalizacyjną Zakład prowadzi także inne rodzaje działalności, nie będące przedmiotem wniosku. Koszty pozostałej działalności nie obciążają kosztów dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Przedmiotem podstawowej działalności zakładu - w zakresie objętym ustawą - stanowi produkcja, uzdatnianie i dostawa wody na terenie gminy S. za pomocą urządzeń wodociągowych będących własnością Gminy S. a także odprowadzanie i oczyszczanie ścieków na terenie Gminy S. za pomocą urządzeń kanalizacyjnych będących własnością Gminy S.. Przedmiotem działania Zakładu w zakresie zbiorowego zapatrzenia w wodę jest:

- ujmowanie i uzdatnianie wody,

- rozprowadzanie wody,

w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków jest:

- odprowadzanie ścieków,

- oczyszczanie ścieków.

W ramach podstawowej działalności, Zakład zapewnia zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem i urządzeń kanalizacyjnych do odprowadzania i oczyszczania ścieków w sposób ciągły i niezawodny a także zapewnia należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzonych ścieków. Zakład utrzymuje w ruchu ciągłym produkcję i dystrybucję wody w ujęciach oraz całodobowo kieruje tymi procesami, steruje całodobowo procesy odbioru i oczyszczania ścieków przesyłanych z terenu gminy do oczyszczalni ścieków, a także dba o jakość wody i monitoruje jakość ścieków przez systematyczne badania laboratoryjne (pkt 1 Wniosku).

• Obecnie wnioskowaną kalkulację cen i stawek opłat - zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków - oparto na wartości niezbędnych przychodów. Uzyskanie niezbędnych przychodów z cen i stawek opłat jest niezbędne do pokrycia zarówno kosztów bieżącej eksploatacji jak i kosztów utrzymania. (...) Uwzględniając powyższe oraz lokalne uwarunkowania w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków opracowano taryfę niejednolitą wieloczłonową zawierającą różne ceny za 1 m3 dostarczonej wody i odprowadzanych ścieków i zróżnicowane stawki opłat abonamentowych na odbiorcę usług dla poszczególnych grup odbiorców (pkt III Wniosku).

Zgodnie z Tabelą D. Alokacja niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa według taryfowych grup odbiorców usług w okresie obowiązywania nowych taryf stanowiących załączniki do Wniosku, przewidywana marża zysku w okresie obowiązywania Taryf jest na poziomie zerowym.

Zgodnie z Tabelą C - Ustalenie poziomu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego wynika, iż zysk wypracowany w okresie obowiązywania poprzedniej taryfy (tj. obowiązującej w latach 2018-2021) ma pokryć jedynie koszty związane z działalnością w zakresie gospodarki wodnokanalizacyjnej. Marża zysku w okresie obowiązywania nowej Taryfy została natomiast ustalona na poziomie zerowym.

Ponadto, z analizy treści tabel alokacji zamieszczonych we wnioskach taryfowych:

• na okres od dnia 1 lipca 2015 r. do 30 czerwca 2016 r.,

• na okres od dnia 1 lipca 2016 r. do 30 czerwca 2017 r.,

• na okres od dnia 1 lipca 2017 r. do 30 czerwca 2018 r., wynika również, że nie założono marży zysku.

Jakkolwiek w latach ubiegłych (w roku 2018 oraz 2020 r.) występował zysk z działalności w zakresie gospodarki wodociągowej, to wskazać należy, iż nie był on przez K. zakładany w taryfach oraz przeznaczany był na pokrycie strat z tejże działalności z innych okresów. Co więcej K. nie osiągał (nawet incydentalnego) zysku z działalności kanalizacyjnej - działalność ta jest od roku 2016 deficytowa. Tym samym rozpatrując działalność K. w zakresie gospodarki wodnej i kanalizacyjne) jako jedna działalność nie tylko nie generuje ona zysku od roku 2016. ale powoduję straty.

Z powyższych zapisów uzasadnień wniosków taryfowych jednoznacznie wynika, iż intencją K. nie jest osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zaopatrywania mieszkańców w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków przy wykorzystaniu Infrastruktury. Wszelkie przychody przewidziane w Taryfie służą bowiem wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy, tj. przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację Infrastruktury wodno-kanalizacyjnej.

W odniesieniu do powyższego opisu stanu faktycznego, wnioskodawca zwrócił się następującym pytaniem:

Czy w opisanym stanie faktycznym, budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące własnością Gminy, administrowane przez K. i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "UPiOL")?

W opinii wnioskodawcy, budowle wchodzące w skład Infrastruktury będące własnością Gminy, administrowane przez K., służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL.

Wójt Gminy S. w interpretacji indywidualnej z 18 marca 2022 r. uznał to stanowisko za nieprawidłowe.

Zdaniem organu podatkowego, wszystkie budowle należące do Gminy, administrowane przez K. wchodzące w skład Infrastruktury uznać należy za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu Interpretacji Wójt wskazał bowiem, iż działalność z wykorzystaniem Infrastruktury spełnia przesłanki umożliwiające zaklasyfikowanie jej jako działalności gospodarczej, w myśl ustawy Prawo przedsiębiorców , a co za tym idzie, również ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj.: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U.2019.1170 t.j. z dnia 25 czerwca 2019 r.), w związku z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U.2021.162 t.j. z dnia 26 stycznia 2021 r.), poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisów polegającej na uznaniu, że budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będącej własnością Gminy S., administrowane przez K. i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:

• uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości, na podstawie art. 146 § 1 PPSA,

• przeprowadzenie rozprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 PPSA, oraz

• zasądzenie od organu podatkowego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, na podstawie art. 200 i art. 205 PPSA.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada zatem prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Należy wskazać, iż niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a..

Sąd uznał skargę za dopuszczalną pomimo tego, że przedmiotem zaskarżenia jest akt wydany przez wójta gminy a stroną skarżącą jednostka organizacyjna tej gminy. W myśl art. 14b § 1 O.p. interpretację indywidualną wydaje się na pisemny wniosek "zainteresowanego", czyli podmiotu, który zwraca się o wydanie takiej interpretacji w swojej indywidualnej sprawie. Wskazanie we wniosku, czyli "wylegitymowanie się", taką indywidualną sprawą stanowi niezbędny warunek do uznania danego podmiotu za zainteresowanego w rozumieniu ww. przepisu O.p.. Zgodnie z art 14b § 2 O.p. wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Stąd należy przyjąć, że osobą zainteresowaną jest taki podmiot, który chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Podmiotem legitymowanym do wystąpienia o interpretację indywidualną może być tylko i wyłącznie taki podmiot, u którego wystąpił lub może wystąpić opisany we wniosku interpretacyjnym określony stan faktyczny, który może powodować konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, s. 105). Z treści zaskarżonej interpretacji jednoznacznie wynika, że skarżąca jest zainteresowana interpretacją przepisów prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie. Równocześnie zainteresowany w otrzymaniu danej interpretacji indywidualnej, tzn. podmiot, który wystąpił z wnioskiem interpretacyjnym w celu wyjaśnienia swojej sytuacji podatkowej, nie może być pozbawiony możliwości kontroli sądowoadministracyjnej zaadresowanej do niego indywidualnie interpretacji podatkowej. Interes prawny, o którym mowa w art. 50 p.p.s.a., polega na możliwości realizacji uprawnienia do sądowej kontroli aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., czyli pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w indywidualnych sprawach, w których wyjaśnia się obowiązki podatkowe wnioskodawców, co stanowi ich pierwotny interes, uzasadniający sformułowanie wniosku przez zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 O.p. (wyrok NSA z 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 542/14 - dostępny, podobnie jak inne orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu na stronie: http://orzeczeniansa.gov.pl).

Ponadto należy rozróżnić jednostki organizacyjnej jako zainteresowanej od n.p. Wójta, jako organu interpretacyjnego. Wójt jest co prawda zarówno organem reprezentacyjnym Gminy (której skarżąca jest jednostką organizacyjną) jak i organem interpretacyjnym. Jednakże w pierwszym przypadku Wójt czerpie z osobowości prawnej Gminy i działa w jej imieniu, natomiast w drugim realizuje swoją autonomiczną kompetencję obligatoryjną, nadaną mu w art. 14j § 1 O.p.. Sytuacja owego dualizmu jest konsekwencją rozwiązań legislacyjnych przyjętych intencjonalnie przez ustawodawcę, stąd zasadne, zwłaszcza w świetle art. 165 ust. 2 Konstytucji RP, jest stanowisko, że nie można utracić przymiotu strony tylko z tego powodu, że organ danego podmiotu praw i obowiązków przyznanych przepisami prawa materialnego był w danym postępowaniu organem rozstrzygającym sprawę co do jej istoty na mocy odrębnych przepisów kompetencyjnych (podobnie także: SN w wyroku z dnia 7 czerwca 2001 r., III RN 104/00, OSNP 2002/1/4; NSA w wyroku z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 542/14).

Istotą sporu w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest ustalenie czy jednostka budżetowa Gminy, wykonująca zadania o charakterze użyteczności publicznej, będąca administratorem należącej do Gminy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, prowadzi w zakresie podejmowanych przez siebie czynności działalność gospodarczą. W tym sporze Sąd podzielił w pełni stanowisko zaprezentowane w prawomocnym wyroku z 12 maja 2022 r., w sprawie I SA/Go 90/22.

Sporne zagadnienie było także analizowane przez inne wojewódzkie sądy administracyjne (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1185/21, wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 luty 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 822/15). Pogląd wyrażony w wskazanych orzeczeniach Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela i przyjmuje jako własne.

Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z zastrzeżeniem ust. 2a, który w sprawie nie ma zastosowania). Jednocześnie, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast art. la ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. odsyła do definicji legalnej działalności gospodarczej, zawartej w art. 3 u.p.p.. Działalnością gospodarczą jest wobec powyższego zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Dla uznania, że dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, koniecznym jest spełnienie tych wszystkich przesłanek.

Strona skarżąca nie kwestionowała, że jej działalność nosi cechy zorganizowania i ciągłości oraz wykonywania jej we własnym imieniu. Natomiast kwestionowała spełnienie warunku zarobkowości prowadzonej przez siebie działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny w prezentowanym w swoim orzecznictwie poglądzie wskazał, iż działalność ma charakter zarobkowy, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku), rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami. Działalność pozbawiona tego aspektu jest zaś działalnością charytatywną, społeczną, kulturalną i inną (określaną mianem non profit) (por. wyrok z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1954/10).

W doktrynie rozróżnia się pojęcie zysku od zarobku, wskazując, że wyłącznie z tym drugim mamy do czynienia z działalnością "non profit", która wprawdzie jest zarobkowa, to jednak dochód z niej osiągnięty w całości jest przeznaczany na pokrycie kosztów oraz/lub realizację celów statutowych podmiotu działalność tę wykonującego (por. K. Kohutek (w:) M. Brożyna, M. Chudzik, K. Kohutek, J. Molis, S. Szuster, Komentarz do art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, stan prawny 1 maja 2005 r., Lex i powołana tam literatura). W stosunkach zewnętrznych wspomniana działalność w zasadzie niczym nie będzie odbiegać od działalności innych podmiotów prowadzących ją w celu osiągnięcia zysku (a nie "tylko" zarobku). Wskazane rozróżnienie na pojęcie zysku i zarobku ma zatem znaczenie jedynie w stosunkach "wewnętrznych" danego podmiotu, jako że przesądza o celach przeznaczenia wypracowanego dochodu (zarobku). Z zarobkowym charakterem działalności wiąże się uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Wymóg ten spełniony jest wówczas, gdy działalność gospodarcza realizowana jest poprzez odpłatne (ekwiwalentne) świadczenia wzajemne spełniane w ramach obrotu gospodarczego. Działalnością gospodarczą jest więc tylko działalność zewnętrzna ("między przedsiębiorcami") mająca na celu np. świadczenie usług osobom trzecim. Nie jest zaś działalnością gospodarczą działalność prowadzona na potrzeby samej osoby prawnej lub zrzeszonych w niej członków (por. postanowienie SN z 29 kwietnia 1998 r., III CZP 7/98; OSNC 1998/11/188, wyrok NSA z 26 września 2008 r., sygn. akt II FSK 789/07).

Zarobkowy charakter działalności jest podstawową i kluczową cechą charakteryzującą działalność gospodarczą. Jej zarobkowy charakter oznacza, że zamiarem (celem) podjęcia działalności gospodarczej jest osiągnięcie zysku. Zysk z kolei należy definiować jako nadwyżkę przychodów nad kosztami. Trzeba przy tym liczyć się z możliwością nieuzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, co oznaczać będzie poniesienie straty. Tym samym o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia (cel). Podkreślić zatem należy, iż o zarobkowości działalności decyduje cel jej wykonywania. Jeżeli zakłada się osiągnięcie zysku w związku z działalnością, to znaczy, że został określony cel zarobkowy tej działalności. Samo określenie celu ma jednak wymiar subiektywny i mieści się w sferze zamiaru danego podmiotu (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 sierpnia 2012r., sygn. akt II SA/Po 427/12). Działalność podjęta w celu osiągnięcia zysków, będzie można określić jako działalność w celu zarobkowym nawet wówczas, gdy ten cel nie zostanie osiągnięty, tzn. przychody z działalności wystarczą jedynie na pokrycie kosztów tej działalności bądź gdy nie wystarcza nawet na to, wskutek czego działalność zakończy się stratą.

Ze stanowiska wnioskodawcy jednoznacznie wynika, iż w wymiarze subiektywnym strona skarżąca nie prowadzi działalności z zamiarem osiągnięcia zysków, celem jej działalności jest zaspokojenie potrzeb ludności w zakresie zadań własnych Gminy. Zatem można przyjąć, iż w znaczeniu subiektywnym, działalność prowadzona przez skarżącą nie jest działalnością gospodarczą. Z kolei biorąc pod uwagę, iż obecnie przychody skarżącej pokrywają koszty związane z jej działalnością a przewidywana marża zysku w okresie od 2021 r. do 2024 r. jest na poziomie zerowym, to również w wymiarze obiektywnym nie należy identyfikować działalności skarżącej z działalnością gospodarczą wskazaną w art. 3 u.p.p..

Ponadto organ błędnie uznał, iż możliwość osiągnięcia dochodów wskazuje na zarobkowy charakter działaIności skarżącej. Sama możliwość potencjalnego uzyskania zysku, nie stanowi przesłanki do uznania, iż dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą. W przedmiotowej sprawie istotnym jest, iż cała działalność opisana we wniosku o interpretację, nie jest nakierowana na osiągniecie zysku. Przychody skarżącej za świadczone usługi mają wyłącznie na celu pokrycie kosztów związanych ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i zbiorowym odprowadzaniem ścieków na terenie Gminy.

Podsumowując należy przyjąć, iż zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa. Przeciwieństwem działalności zarobkowej w tym rozumieniu jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie się pojawią (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 201/21).

Biorąc pod uwagę powyższe nie jest zgodne z prawem stanowisko organu interpretacyjnego, iż budowle administrowane przez stronę skarżącą, służące do zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, są budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Uznając zatem za zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację w całości.

Rozpatrując ponownie wniosek organ będzie mieć na względzie wskazaną wyżej wykładnię przepisów prawa.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a..