Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1261/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66  ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości ul. [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu demontażu reklamy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości ul. [...] w [...] kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 25 lipca 2008 r. do organu architektury wpłynęło zgłoszenie [...] o

zamiarze wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę,

polegających na montażu banera reklamowego wraz z oświetleniem. Biuro Architektury i

Planowania Przestrzennego Delegatury [...]

pismem z dnia 31 lipca 2008 r. wniosło o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie

samowolnie zamontowanej konstrukcji wsporczej pod baner reklamowy oraz oświetlenia na

elewacji budynku przy ul. [...] w [...]. W dniu 12 sierpnia 2008 r. Powiatowy

Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej PINB, [...] zawiadomił o wszczęciu

postępowania, a postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...], przekazał sprawę

[...] Konserwatorowi Zabytków, które zostało uchylone przez [...]

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zw. dalej WINB (postanowienie z dnia [...]

listopada 2009 r" Nr [...]).

PINB [...] w dniu 13 stycznia 2010 r. przeprowadził oględziny, podczas

których stwierdzono: "zamontowany nośnik reklamowy wraz z umieszczoną na nim reklamą

wielkoformatowej na ścianie elewacyjnej budynku z oknami lokali mieszkalnych, podświetlaną,

ograniczającą dostąp światła i powietrza do lokali".

W dniu 29 stycznia 2010 r. PINB [...] wszczął z urzędu postępowanie w

sprawie nielegalnie zamontowanego nośnika reklamowego na elewacji budynku przy ul. [...] w [...], a następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r nakazał

inwestorowi - firmie [...] rozbiórkę samowolnie zamontowanego nośnika

reklamowego na elewacji budynku przy ul. [...] w [...]. Decyzją z dnia [...]

września 2010 r., Nr [...], [...] WINB uchylił powższą decyzję i przekazał sprawę

do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę, PINB [...], decyzją z dnia [...] lipca

2011 r., Nr [...] nakazał firmie [...] z siedzibą przy ul. [...] w

[...] demontaż reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą

na elewacji budynku przy ul. [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr

[...], [...] WINB na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Nr [...] i

przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...], znak: [...], na

podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U.

z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym i § 14a ust. 1

rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w

sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836,

ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", w związku z decyzją [...] WINB Nr

[...], po ponownym rozpoznaniu spawy, PINB [...] nakazał Wspólnocie

Mieszkaniowej Nieruchomości [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w

użytkowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy Al. [...] w [...]

poprzez demontaż reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i

oświetleniem 7 szt. lamp halogenowych umieszczonej na elewacji budynku mieszkalnego

wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. Organ wskazał, że prace związane z

demontażem należy wykonywać pod nadzorem osoby uprawnionej, w sposób zapewniający

bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz ochronę środowiska. Ponadto na podstawie art. 108 § 1

k p a. decyzji nadano się rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę zdrowia

lub życia ludzkiego.

W uzasadnieniu organ I instancji, powołując się na treść art. 66 Prawa budowlanego

oraz § 14a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 16 sierpnia

1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, stwierdził, że

budynek stanowiący własność Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] jest użytkowany w

sposób niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków technicznych. Umieszczenie siatki

winylowej z nadrukiem reklamowym na ścianie z oknami powoduje pogorszenie warunków

użytkowych obiektu. Ponadto w ocenie organu stanowisko Wspólnoty Mieszkaniowej, że w ten

sposób zamontowana siatka ma stanowić zabezpieczenie dla prowadzonych prac remontowych

jest bezzasadne gdyż sposób zamontowania płachty reklamowej uniemożliwia prowadzenie

robót budowlanych, nie obejmuje również całej ściany budynku a jedynie jej niewielki fragment.

Ponadto w toku postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono

prowadzenia robót budowlanych dotyczących elewacji budynku przy ul. [...]. PINB [...] wskazał, że ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, a także mając

na uwadze zasady współżycia społecznego decyzji nadano rygor natychmiastowej

wykonalności.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...].

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...], [...] WINB, na

podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, uchylił decyzję PINB [...] nr [...] i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, nakazał

Wspólnocie Mieszkaniowej [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w

użytkowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]

poprzez: demontaż reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i

oświetleniem 7 szt. lamp halogenowych, umieszczonej na elewacji budynku mieszkalnego

wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], wskazując, że decyzja staje się

wykonalna w dniu jej doręczenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że "przedmiotem postępowania jest

reklama wieloformatowa - siatka winylowa wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem 7 szt.

lampami halogenowymi umieszczona na elwacji budymku mieszkalnego wielorodzinnego przy

ul. [...] w [...]. Zazanczył, jednak, że w sprawie postępowanie dotyczyło

samowolnie zamontowanej konstrukcji w wsporczej pod baner reklamowy natomiast z

zawiadomienia z dnia 29 stycznia 2010 r. Wynika, że postępowanie dotycyz nielegalnie

zamontowanego nośnika reklamowego. Jednak w ocenie organu taka zmiana "trybu "

postpowania była w sprawie możliwa. Organ wyjaśnił także, iż musiał uchylić decyzję organu I -

ej instancji, albowiem w sentencji skarżonego rozstrzygnięcia prawdopodobnie omyłkowo

wskazano, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie nieruchomości przy Al.

[...] w [...].

Dokonując wykładni § 14a ww. rozporządzenia, organ II instancji wskazał, że przepis

nie określa stopnia ograniczenia dostępu światła dziennego do lokalu mieszkalnego, może on

być minimalny, a wskazuje sam fakt jego wystąpienia. Skoro w niniejszej sprawie zaistniał taki

fakt, to zdaniem organu okoliczność ta stanowi o użytkowaniu budynku w sposób zagrażający

życiu lub zdrowiu ludzi, co obliguje organy nadzoru budowlanego do wydania stosownego

rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który nakładany

jest na właściciela lub zarządcę obiektu. Zagrożenie dla zdrowia polega na niedopuszczalnym

ograniczeniu światła dziennego dla pomieszczeń mieszkalnych budynku, co uniemożliwia

legalizację przedmiotowej inwestycji.

Ponadto organ odwoławczy ustosunkował się do kwestii podnoszonej w trakcie

postępowania, że przedmiotowa inwestycja miała służyć jako zabezpieczenie w okresie robót

budowalnych dotyczących elewacji budynku przy ul. [...] w [...], wskazał, że

przeprowadzone oględziny nie potwierdziły tego, bowiem żadnych prac remontowych nie

prowadzono (protokoły kontroli z dnia 18 listopada 2011 r. i 15 grudnia 2011 r.), inwestor nie

dokonał skutecznego zgłoszenia prac remontowych, a sposób montażu przedmiotowej siatki

winylowej, tj. zamontowanie siatki zabezpieczającej na konstrukcji wsporczej przylegającej

bezpośrednio do ściany budynku nie zabezpiecza robót budowlanych we właściwy sposób, a

wręcz uniemożliwia ich prowadzenie na części elewacji przykrytej przedmiotową siatką

winylową. Organ II instancji wskazał, że materiał zdjęciowy załączony do pisma [...] z dnia 8 grudnia 2011 r.

potwierdza, iż nawet jeżeli faktycznie w dniu 21 sierpnia 2011 r. były prowadzone roboty na

elewacji budynku usytuowanego na terenie ww. nieruchomości to były one prowadzone w

warunkach samowoli oraz poza obszarem osłoniętym przedmiotową siatką z nadrukiem

reklamowym (zdjęcia str. 42 i 43 akt sprawy [...]).

W ocenie organu zasadnym jest nakazanie demontażu zarówno siatki ograniczającej w

sposób bezpośredni oświetlenie dzienne mieszkań, jak i konstrukcji wsporczej wraz z

oświetleniem, ponieważ pomimo, iż konstrukcja i oświetlenie nie ograniczają dostępu światła

dziennego do pomieszczeń mieszkalnych, to są związane nieodłącznie z siatką reklamową.

Pełnią wyłącznie funkcję podtrzymującą i doświetlającą zamontowaną płachtę reklamową.

Zdaniem organu odwoławczego nie można odrębnie rozstrzygać kwestii dotyczącej konstrukcji

mocującej i lamp zamontowanych na elewacji przedmiotowego budynku, gdyż trzeba mieć na

względzie, że lampy służyły do oświetlenia reklamy, więc wraz ze stalowymi elementami

mocującymi reklamę wielkoformatową należy je traktować jako jedną funkcjonalnie ze sobą

powiązaną całość. Po zdemontowaniu siatki reklamowej nie będą pełniły żadnej funkcji a ich

pozostawienie na elewacji budynku utrudni ewentualne prowadzenie robót związanych z

elewacją budynku, będzie zakłócało estetykę elewacji przedmiotowego budynku oraz będzie

umożliwiało w łatwy sposób zamontowanie na niej kolejnej siatki reklamowej naruszającej

przepisy obowiązującego prawa.

Powyższe ustalenia stanowią o użytkowaniu budynku w sposób zagrażający życiu lub

zdrowiu ludzi, co obligowało organy nadzoru budowlanego do wydania stosownego

rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota

Mieszkaniowa [...] w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej w części

nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2

Prawa budowlanego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku

mieszkalnym wielorodzinnym oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów

zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto, w skardze zawarto wnioski o

wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o przedstawienie Trybunałowi

Konstytucyjnemu na podstawie przepisu art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego: "czy przepis

§ 14 a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia

1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych jest zgodny z

przepisem art. 2 oraz art. 31 ust. 3 zdanie 1 Konstytucji RP?".

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

A. naruszenie prawa materialnego, poprzez: błędne zastosowanie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2

Prawa budowlanego:

a) całkowicie dowolne uznanie przez organ orzekający, iż budynek posadowiony w

Warszawie przy ul. [...] w [...] jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub

zdrowiu ludzi,

b) orzeczenie o konieczności usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym

budynku, mimo iż prowadzony jest remont elewacji, co wymaga zawieszenia siatki

zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym,

c) orzeczenie o konieczności usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym

budynku, mimo iż siatka zabezpieczająca została zamontowana na czas trwającego remontu, w

oparciu o zgłoszenie dokonane właściwemu organowi, który w terminie 30 dni od dnia jego

dokonania nie zgłosił sprzeciwu,

d) orzeczenie o konieczności usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym

budynku, mimo braku jakiegokolwiek materiału dowodowego potwierdzającego, iż siatka

zabezpieczająca wraz z konstrukcją oraz oświetleniem ogranicza dostęp światła dziennego do

mieszkań,

- niewskazanie terminu wykonania obowiązku, co stanowi konieczny element decyzji

nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku,

- wydanie decyzji w oparciu o przepis prawa materialnego, który nie ma zastosowania

do postępowania dotyczącego montażu siatki zabezpieczającej wraz z konstrukcją wsporczą,

zamontowanej na czas prowadzonego remontu.

B. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie postanowień § 14 a ust. 1 i

nie zastosowanie postanowień § 14 a ust. 4 ww. rozporządzenia i w konsekwencji błędne

uznanie, iż budynek przy ul. [...] w [...] jest użytkowany w sposób

nieprawidłowy, zagrażający zdrowiu lub życiu ludzi, mimo iż trwa remont elewacji, prowadzony

w oparciu o dokonane przez Inwestora zgłoszenie właściwemu organowi, zgodnie z przepisami

Prawa budowlanego;

C. naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowaniu przepisu art. 2, art. 31 ust. 3 oraz

art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i w konsekwencji orzeczenie o nakazie usunięcia

stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku mieszkalnym, w oparciu o

niekonstytucyjny przepis (§14a ww. rozporządzenia), a tym samym niedopuszczalne

ograniczenie prawa własności Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...];

D. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik

postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 107 k p a. poprzez:

- błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w konsekwencji błędne

zastosowanie normy prawa materialnego,

- naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa,

- niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego,

- nienależyte uzasadnienie decyzji,

co skutkowało bezpodstawnym orzeczeniem o nakazie usunięcia nieprawidłowości w

użytkowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...].

W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i

wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora

Nadzoru Budowlanego dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], uchylająca decyzję Powiatowego

Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] i nakazująca Wspólnocie Mieszkaniowej

przy ul. [...] w [...] usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym

budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ww. ulicy poprzez demontaż reklamy

wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem 7 sztuk lamp

halogenowych.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż decyzja ta, jak również decyzja

ją poprzedzająca nie odpowiadają prawu i wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego.

Sąd podzielił zarzuty zawarte w skardze, jednakże nie w pełnym zakresie, albowiem

część z nich uznał za przedwczesne.

Po pierwsze należy stwierdzić, że zarówno organ I -ej jak i II -ej instancji, w

okolicznościach kontrolowanej sprawy bezpodstawnie dopatrzył się możliwości zastosowania w

sprawie regulacji prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 pkt. 2 p. Prawa budowlanego.

Przepis ten znajduje się w rozdziale Vl-ym ustawy prawo budowlane - "Utrzymanie

obiektów budowlanych", stanowi że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest

użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub

środowisku, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

W ugruntowanym orzecznictwie sądowym, wielokrotnie wyrażano pogląd, iż dyspozycja

omawianego przepisu odnosi się do obiektu budowlanego jako całości, nie zaś jego części,

poszczególnych mieszkań, czy też urządzeń, które nie są związane z funkcją tego obiektu. Jak

wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2011, sygn.

akt VII SA/Wa 276/11, w odniesieniu do tego przepisu " Wskazać trzeba, iż art. 66 ustawy

Prawo budowlane znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie

obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej

sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten

służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie

użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub

nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania.

Nie można zaakceptować zastosowania omawianego przepisu, wówczas gdy sam

obiekt nie budzi zastrzeżeń w świetle jego dyspozycji, lecz w wyniku robót budowlanych

zamontowano na nim urządzenia niezwiązane z funkcją tego obiektu. Należy zauważyć, że

urządzenie reklamowe nie jest związane z funkcją obiektu budowlanego, lecz z jego strukturą

poprzez zamocowanie reklamy. W związku z tym nie ma podstaw prawnych, aby przyjmować

możliwość zastosowania art. 66 Prawa budowlanego w odniesieniu do tego urządzenia.

Analogiczny pogląd wyraził np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca

2011 r., sygn. akt II OSK 1100/10.

Należy zwrócić uwagę , że decyzje wydawane w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego

mogą być kierowane do właściciela lub zarządcy budynku, co wynika z treści art. 61 Prawa

budowlanego.

Zainstalowanie na elewacji budynku urządzenia reklamowego należy, natomiast w ocenie

Sądu, zdefiniować, jako roboty budowlane, czyli jako nowe działanie inwestycyjne. Do

wykonywania działań inwestycyjnych związanych z budynkiem właściwy będzie inny tryb

badania i ustalania skutków podjętych robót budowlanych, a mianowicie tryb przewidziany w

art. 51 Prawa budowlanego, inaczej zatem kształtować się będzie krąg stron postępowania i

inny może być adresat decyzji, co wynika z treści art. 52 Prawa budowlanego.

Należy również zauważyć, że jak wynika ze stanu faktycznego niniejszej sprawy organy

koncentrując się na wpływie siatki winylowej na ograniczanie dopływu światła zaniechały

przeprowadzenia dodatkowych istotnych czynności dowodowych, nie ustalając na przykład, czy

siatka wraz konstrukcją wsporczą i elementami oświetlenia jest zawieszona na terenie i w

granicach nieruchomości należącej do Wspólnoty, czy też zajmuje pas drogowy. W ocenie

Sądu, dokonanie takich ustaleń jest zasadne, ponieważ jego skutkiem może być udział w

postępowaniu zarządcy drogi, a także wyjaśnienie, czy inwestor legitymował się jego zgodą na

zajęcie pasa drogowego w myśl art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32

ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w odniesieniu do robót budowlanych wykonywanych w pasie

drogowym (również w przestrzeni nad drogą), a do takich robót należy zaliczyć zainstalowanie

reklamy, nie wynika tylko ze zgody właściciela budynku położonego poza granicą pasa

drogowego, chociaż zgoda taka inwestorowi również jest niezbędna, lecz z decyzji, wydanej

przez zarządcę drogi, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Błędne zastosowanie przepisu art. 66 Prawa budowlanego, zdaniem Sądu, skutkuje tym,

iż bezprzedmiotową staje się ocena prawidłowości postępowania dowodowego

przeprowadzonego w sprawie.

Również zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 14a rozporządzenia i jego zgodności z

Konstytucją są co najmniej przedwczesne, dlatego też Sąd nie widział potrzeby, aby

ustosunkować się do nich.

Niezależnie od powyższego, należy podnieść, że podstawą uchylenia decyzji w oparciu

o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie może być oczywista omyłka pisarska. Uchylenie decyzji skutkuje

koniecznością orzeczenia, co do istoty sprawy na nowo, co w sprawie nie miało miejsca.

Właściwym trybem do sprostowania oczywistej omyłki jest art. 113 §1 k.p.a.

Ponieważ w przedmiotowej sprawie wystąpiły naruszenia prawa materialnego oraz

procesowego, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzje oraz

poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z

dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U.

z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art.

152 ww. ustawy, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Koszty zasądzono na

podstawie art. 200 p.p.s.a.