Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 711/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na Zarządzenie Pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zarządzeniem pokontrolnym z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr [...], Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (j.t. Dz.U. z 2021 r., poz. 1070 w skrócie "uIOŚ ") oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej u S. Sp. z o.o. w Oddziale w S. przy ul. [...], w dniach od 18.11.2021 r. do 12.04.2022 r. i udokumentowanej w protokole kontroli [...], zarządził:

1. Zapewniać Inspektor Ochrony Środowiska dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. W terminie: na bieżąco.

2. Prowadzić rzetelnie dokumentację ewidencyjną w zakresie prowadzonej gospodarki odpadami, w tym niezwłocznie potwierdzać na kartach przekazania odpadów zakończenie transportu odpadów. W terminie: na bieżąco.

3. Sporządzać rzetelnie roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami, wnoszone do Marszałka Województwa W. za pośrednictwem indywidualnego konta w systemie BDO. W terminie: za 2020 r. - niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych; bieżące – ustawowym.

4. Prowadzić demontaż pojazdów zgodnie z przepisami prawa. W terminie: na bieżąco.

5. Osiągać wymagane prawem poziomy odzysku i recyklingu odpadów wytwarzanych w wyniku demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W terminie: ustawowym.

6. Aktualizować na bieżąco dane identyfikacyjne Zakładu w Krajowym Rejestrze Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń. W terminie: na bieżąco.

Wyznaczono termin przesłania pisemnej Informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działaniach służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 15.09.2022 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Inspektor Ochrony Środowiska (zwany dalej także "WWIOŚ") wyjaśnił, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach od 18.11.2021 r. do 12.04.2022 r. spółki pn. S. Sp. z o.o., w Oddziale w S. przy ul. [...], stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska.

W związku z powyższym WWIOŚ, po ustosunkowaniu się do treści wniesionego przez Spółkę stanowiska do ustaleń kontroli, udokumentowanej w protokole kontroli [...], pismem z dnia 03.08.2022 r. znak [...] , , zarządził w punktach 1 - 6 ich usunięcie.

W czasie kontroli ustalono, że Spółka prowadzi działalność wytwarzania, zbierania i przetwarzania odpadów w zakresie której posiada stosowne decyzje. Z uwagi na to, że Spółka magazynuje odpady palne takie jak: paliwo alternatywne oraz odpady przeznaczone bezpośrednio do produkcji takiego paliwa, papier oraz tekturę, tworzywa sztuczne, w tym folia, oraz opony i inne odpady z gumy, odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych, z wyłączeniem odpadów pochodzących z termicznego przetwarzania odpadów, odpady wielomateriałowe, zgodnie z art. 25 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r, poz. 699 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o odpadach" prowadzi wizyjny system kontroli miejsc magazynowania tych odpadów. Ponadto, na podstawie art. 25 ust. 6f ustawy o odpadach posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów zapewnia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na lokalizacje miejsca magazynowania dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. W związku z powyższym kontrolowana Spółka była zobowiązana zapewnić WWIOŚ dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny i do dnia 06.09.2019 r. była zobowiązana do .przesłania na adres WWIOŚ danych umożliwiających zalogowanie się do wizyjnego systemu kontroli. W dniu 28.02.2022 r. inspektor prowadzący kontrolę zweryfikował dostęp do przedmiotowego systemu - w dniu tym nie było możliwości dostępu do systemu Spółki, przy wykorzystaniu danych - loginu i hasła dostępu, przekazanych przez kontrolowaną Spółkę pismem z dnia 06.09.2019 roku. Dopiero dnia 07.02.2022 r. stwierdzono, że możliwy był dostęp do wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów. W związku z powyższym WWIOŚ stwierdził, że spółka nie zapewniła WWIOŚ dostępności wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów przynajmniej w okresie od 28.01.2022 r. do 07.02.2022 r., co w dalszej konsekwencji dowodzi, że w wyżej wskazanym okresie kontrolowana Spółka prowadziła wizyjny monitoring niezgodnie z przepisami, zawartymi w art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach, co polegało na niezapewnieniu WWIOŚ dostępu do obrazu w czasie rzeczywistym (art. 25 ust. 6f).

Dalej organ wskazał, że kontrolowany podmiot za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, zwanej dalej BDO, prowadzi ewidencję odpadów dla każdego rodzaju odpadów oddzielnie z zastosowaniem:

1) kart przekazania odpadów (KPO),

2) kart ewidencji odpadów (KEO),

3) kart ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji - dla stacji demontażu pojazdów (KEPWE),

4) kart ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego, i elektronicznego -dla odpadów przetwarzanych w zakładzie przetwarzania zseie (KEZSEIE).

W czasie kontroli podmiot na żądanie kontrolowanego przekazał dwukrotnie KEO za 2021 r., tj. generowane z systemu BDO na dzień 29.12.2021 r. oraz kolejny raz na dzień 16.03. i 17.03.2022 r. Na podstawie danych zawartych w przedmiotowych KEO stwierdzono, że na kartach o tych samych numerach dla tego samego rodzaju odpadów, ale generowanych z systemu BDO raz pod koniec 2021 r. drugi - w I kwartale 2022 r. pojawiły się rozbieżności w zakresie ilości odpadów wytwarzanych, zbieranych i przetwarzanych za cały 2021 r. Zmiany w ewidencji odpadów (przy których uwzględnione zostały ewentualne ilości odpadów dopisane na KEO wygenerowanych w dniu 29.12.2021 r. do końca roku 2021 r. Zmiany na KEO polegały nie tylko na wpisywaniu dla dodatkowych terminów ilości przetworzonych odpadów, ale również i zmiany w ilościach przetwarzanych odpadów w tych samych terminach.

W zakresie ewidencji dotyczącej demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji podmiot prowadzi karty ewidencji pojazdów zwane dalej KEPWE dla odpadów o kodach 16 0104* i 16 01 06. Na terenie stacji demontażu pojazdów, w miejscach przeznaczonych do magazynowania wytwarzanych odpadów w dniu oględzin 18.11.2021 r. oraz 26.01.2022 r., w miejscu przeznaczonym do magazynowania odpadów i opisanym "zbiorniki LPG 16 01 16" znajdowały się zbiorniki na gaz skroplony, które nie zostały ujęte na przedmiotowych kartach ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji.

W zakresie ewidencji prowadzonego demontażu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego stwierdzono, że na karcie ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zwanej dalej [...] o nr [...] dla odpadu o kodzie 16 02 14 w rubrykach dotyczących informacji nt. przekazywania odpadów innemu posiadaczowi przypisane zostały KPO, które po ich wygenerowaniu z systemu BDO nie zawierały informacji wskazanych na KEO w zakresie, daty wystawienia oraz ilości przekazywanych odpadów. O ile można uznać, że jedną KPO przekazywane były odpady o tym samym kodzie i pochodzące/ wytwarzane na innej instalacji niż Zakład przetwarzania zseie, to jednak data przekazania tych odpadów, wskazana na KEO nie jest datą faktycznego przekazania odpadów.

Ponadto z zapisów na prowadzonych [...] nie wynika również informacja, jaki rodzaj odpadu był przekazywany, a jedynie taką informację zawiera przywołana na niej KPO, przy czym w wyniku przetworzenia odpadów o kodzie 16 02 14 wytworzone zostały odpady o kodach: 19 12 02, 19 12 03 oraz 16 02 16, natomiast KPO [...] wskazana na przedmiotowej [...] dotyczy przekazania odpadów o kodzie 19 10 01. W dniu 18.11.2021 r. podczas oględzin na placu magazynowym obok strzępiarki znajdowały się odpady, które przyjęte zostały w tym dniu na podstawie KPO nr [...] Przyjęcie przedmiotowych odpadów w systemie BDO potwierdzone zostało dopiero w dniu 01.12.2021 r. Powyższe wskazuje, że na dzień 18.11.2021 r. ale i na dzień 01.12.2021 r. na placu magazynowym stan przyjętych i magazynowanych odpadów nie był zgodny z danymi zawartymi w KEO.

Poza tym przyjęcie przez Spółkę w dniu 18.11.2021 r. i potwierdzenie przyjęcia odpadów o kodzie 15 01 04 na KPO w dniu 01.12.2021 r., jak również przyjęcie odpadów o kodzie 15 01 04 w dniu 30.09.2021 r., które w rzeczywistości stanowiły odpady z grupy 19-tej wg katalogu odpadów, stanowi o niezgodnym ze stanem faktycznym prowadzeniu ewidencji odpadów. Stan faktyczny dotyczący rodzaju odpadów potwierdzony został podczas oględzin w dniu 18.11.2021 r. przez inspektora prowadzącego kontrolę oraz dla odpadów przyjętych 30.09.2021 r. przez funkcjonariusz KAS, podczas kontroli celno-skarbowej w dniu 28.09.2021 r. dla transportu odpadów nr KPO [...]).

Z powyższych ustaleń wynika, że podmiot wbrew przepisom zawartym w art. 69 ust. 3-3b ustawy o odpadach, nie potwierdzał przyjęcia odpadów niezwłocznie po ich przyjęciu. Zebrane podczas kontroli dowody wskazują na prowadzenie przez Spółkę ewidencji odpadów niezgodnie ze stanem faktycznym.

W trakcie kontroli ustalono również, że Spółka sporządziła i przekazała Marszałkowi Województwa W. - roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami. Sprawozdania zarówno za 2020 r. jak 2021 r. przekazane zostały w wymaganym ustawowo terminie (15.03.2021 r. za 2020 r. oraz 15.03.2022 r. za 2021 r.). W czasie kontroli stwierdzono, że podmiot w dniu 01.04.2022 r. złożył do ww. Organu korektę sprawozdania za 2021 r., jednakże złożenie tej korekty podyktowane było rozbieżnościami wskazywanymi przez inspektora podczas kontroli pomiędzy danymi udokumentowanymi w prowadzonej w 2021 r. dokumentacji ewidencyjnej, a danym wskazanymi w poszczególnych działach przedmiotowego sprawozdania. Przykładowo, w sprawozdaniu za 2020 r. Spółką niezgodnie z danym zawartymi w dokumentach ewidencyjnych podała informacje w Dziale VIII. Pojazdy wycofane z eksploatacji. Tabela 1. Informacja o pojazdach wycofanych z eksploatacji przyjętych do stacji demontażu. Tabela 2. Informacja o wynikach strzępienia pojazdów wycofanych z eksploatacji. Z analizy danych zawartych w karcie ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji o kodzie 16 01 04* za 2020 r. podmiot zaewidencjonował masę części i akcesoriów do ponownego użycia w ilości 16,02 Mg, natomiast w przedmiotowym dziale sprawozdania w tabeli dot. informacji o osiągniętym w stacji demontażu poziomie odzysku i recyklingu podmiot wskazał masę - 32,805.Mg. Powyższa rozbieżność nie tylko wskazuje na sporządzenie sprawozdania niezgodnie ze stanem faktycznym, który zawarty jest na KEPWE o kodzie 16 01 04*, ale również podanie większej masy części i akcesoriów do ponownego użycia w ilości przekłada się na zawyżenie wyliczonego i osiągniętego przez Spółkę poziomu odzysku i recyklingu w wyniku przetworzenia odpadów pojazdów wycofanych z eksploatacji.

W sprawozdaniu za 2021 r. w dziale X. Tabela 1. Informacja o masie zebranych zużytych baterii przenośnych i akumulatorów, podmiot wyszczególnił zebrane odpady o kodach: 16 06 02*, 16 06 01*, 16 06 04 i 16 06 05 i 20 01 34 oraz 20 01 35*. Na podstawie KEO tych odpadów oraz KPO dla tych odpadów stwierdzono, że Spółka przekazała zebrane odpady baterii do podmiotów, które nie prowadziły ich ostatecznego zagospodarowania. Dlatego też nie powinna ich wykazywać w przedmiotowym dziale, a wpisać do działu dot. działalności zbierania odpadów

W punkcie 4 Zarządzenia organ wskazał, że kontrolowany podmiot prowadzi stację demontażu pojazdów, na której przetwarza odpady o kodach: 16 01 04* - Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy oraz 16 01 06 - Zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów i przyjmowane na stację stanowią pojazdy z kategorii M1, N1, L2e - podlegające wymogom ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 2056 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o recyklingu pojazdów", jak również pojazdy spoza ww. kategorii stanowiące pojazdy ciężarowe, autobusy, motocykle. Przetwarzanie prowadzone jest metodą R-12 - Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. W czasie kontroli przedstawiciel kontrolowanej jednostki oświadczył do protokołu z przyjęcia informacji, że demontaż pojazdów, prowadzony na stacji demontażu polega na osuszeniu pojazdów oraz usunięciu elementów niebezpiecznych, usunięciu części i akcesoriów do ponownego użycia oraz demontażu pojazdów na poszczególne rodzaje odpadów, których magazynowanie prowadzi się na terenie stacji, zaś odpady o kodzie 16 01 17 przekazywane są na. strzępiarkę.

Na podstawie okazanych podczas kontroli kart ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji, zwanych dalej "KEPWE" stwierdzono, że podmiot zarówno w 2020 r. jak i 2021 r. prowadził przetwarzanie odpadów, w wyniku którego nie wytwarzał ww. rodzajów odpadów. Na podstawie KEPWE o kodach 16 01 04* i 16 01 06 za 2020 r. stwierdzono, że w wyniku przetworzenia 484 sztuk odpadów pojazdów wycofanych z eksploatacji podmiot wytworzył odpady o kodach: 16 0117- metale żelazne, 16 01 19 - tworzywa sztuczne, 13 02 08* - inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe, 13 07 03* - inne paliwa (włącznie z mieszaninami), 16 01 14* - płyny zapobiegające zamarzaniu zawierające niebezpieczne

substancje, 16 01 03 - zużyte opony, 16 06 01 * - baterie i akumulatory ołowiowe. Powyższe wskazuje, że prowadząc demontaż odpadów pojazdów wycofanych z eksploatacji w 2020 r. podmiot nie wydzielał m.in. takich odpadów jak: 16 01 07* - Filtry olejowe, 16 01 08*. Elementy zawierające rtęć, 16 01 10* Elementy wybuchowe (np. poduszki powietrzne), 16 01 12-Okładziny hamulcowe inne niż wymienione w 16 01 11, 16 01 13*-Płyny hamulcowe, 16 01 18 -Metale nieżelazne, 16 01 20 - Szkło. Na karcie odpadu o kodzie 16 01 06 za 2020 r. podmiot wskazuje, że w wyniku przetworzenia odpadów zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów wytwarzany jest jeden odpad o kodzie 16 01 17 w ilości równiej przyjętych odpadów o kodzie 16 01 06.

Na podstawie karty ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji o kodach: 16 01 04* i 16 01 06 za 2021 r. stwierdzono, że w wyniku przetworzenia 484 odpadów pojazdów wycofanych z eksploatacji podmiot wytworzył odpady o kodach: 16 01 17- metale żelazne, 16 01 18 - metale nieżelazne, 16 01 19 - tworzywa sztuczne, 13 02 08* - inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe, 13 07 02 * - benzyna, 13 07 03* - inne paliwa (włącznie z mieszaninami), 16 01 03 -zużyte opony, 16 06 01 *- baterie i akumulatory ołowiowe, 19 12 03 - metale nieżelazne. Powyższe wskazuje, że prowadząc demontaż odpadów pojazdów wycofanych z eksploatacji podmiot nie wydzielał m.in: takich odpadów jak: 16 01 07*- Filtry olejowe, 16 01 08* - Elementy zawierające rtęć, 16 01 10* Elementy wybuchowe (np, poduszki powietrzne), 16 01 12 - Okładziny hamulcowe inne niż wymienione w 16 OT 11, 16 01 13* - Płyny hamulcowe,. 16 01 14* - płyny zapobiegające zamarzaniu zawierające niebezpieczne substancje, 16 01 20 - Szkło. Na karcie odpadu o kodzie 16 01 06 podmiot wykazał, że w wyniku przetworzenia odpadów zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów niezawierających cieczy i innych niebezpiecznych elementów wytwarzany jest jeden odpad o kodzie 16 01 17 w ilości równej ilości przyjętych odpadów o kodzie 16 01 06.

W punkcie 5 Zarządzenia wskazano, że na podstawie rocznych sprawozdań o wytwarzanych odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami stwierdzono, że przedsiębiorca zarówno w 2020 r. jak i 2021 r. nie osiągnął wymaganych poziomów odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji w wysokości odpowiednio 95% i 85% masy pojazdów przyjętych do jego stacji demontażu. Osiągnięty poziom odzysku, wyliczony przez przedsiębiorcę wyniósł 92,11 %, recyklingu - 91,60%. Podmiot naliczył wysokość należnej opłaty za nieosiągnięcie wymaganych poziomu odzysku - [...] zł i wniósł ją na właściwy rachunek Marszałka Województwa W. w dniu 12.03.2021 r. na co okazał potwierdzenie dokonanego przelewu.

Na KEPWE o kodzie 16 01 04* za 2020 r. podmiot zaewidencjonował łącznie masę części i akcesoriów- do ponownego użycia w ilości 16,02 Mg, natomiast w dziale VIII sprawozdania o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach zagospodarowania odpadów za 2020 r., w dziale sprawozdania w tabeli dot. informacji o osiągniętym w stacji demontażu poziomie odzysku i recyklingu podmiot wskazał masę - 32,805 Mg. Powyższa rozbieżność nie tylko wskazuje na sporządzenie sprawozdania niezgodnie ze stanem faktycznym, wskazanym na KEPWE o kodzie 16 01 04*, ale również podanie większej masy części i akcesoriów do ponownego użycia przekłada się na wyliczone poziomy odzysku i recyklingu, które również są zawyżone.

W 2021 .r. podmiot wykazał osiągnięcie poziomu odzysku w wysokości 98,28% i recyklingu - 86,83%. Jednakże wysokość ww. poziomów została błędnie obliczona, gdyż podmiot przyjął do obliczeń również masę pojazdów z poza kategorii M1, N1 L2e oraz uwzględnił masę wytworzonych odpadów po ich przetworzeniu. Ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji dotyczy tylko pojazdów z kategorii M1, N1 L2e i tylko dla tych pojazdów podmiot prowadzący ich demontaż zobowiązany jest osiągnąć wymagane poziomy. W dniu 01.04.2022 r. Spółka złożyła korektę rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami za 2021 r. w którym wykazała przeliczone i osiągnięte w 2021 r. poziomy recyklingu i odzysku. Na podstawie korekty przedmiotowego sprawozdania stwierdzono również, że Spółka osiągnęła za 2021 r. wymaganą wysokość poziomu recyklingu 95,86%, jednak nie został osiągnięty poziom odzysku (wymagany 85%), który wyniósł wysokość 84,69%. Spółka naliczyła również opłatę za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku w wysokości [...] zł i wniosła ją na właściwy rachunek Marszałka Województwa W. w dniu 01.04.2022 r., na co okazała potwierdzenie dokonanego przelewu.

Inspektor wskazał dalej, że kontrolowany podmiot prowadzi instalację obejmującą co najmniej jeden z rodzajów działalności określonych w załączniku nr I do rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz, UE L 33 z 04.02.2006, sfr. 1), w terminie do dnia 31 marca roku następującego po danym roku sprawozdawczym, ma obowiązek przekazać do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sprawozdanie zawierające dane o przekroczeniu obowiązujących wartości progowych dla uwolnień i transferów zanieczyszczeń oraz transferów odpadów określonych w rozporządzeniu 166/2006. Spółka prowadzi instalacje wymienione w punkcie 5. a) instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, o progu wydajności określonym jako "przyjmujące 10 ton na dobę" i punkcie 5. c) Instalacje do unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, zdolność przetwarzania 50 ton na dobę w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia. Kontrolowany, pismem z dnia 30.03.2021 r. jak również w wersji elektronicznej w bazie PRTR złożył sprawozdanie dotyczące Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń za 2020 r., oraz pismem z dnia 31.03.2022 r. nadanym za pośrednictwem ePUAP do tut, Organu- - za 2021 r. Analizując dane zawarte w dziale II. identyfikacja zakładu. ll.A. Lokalizacja i profil działalności zakładu w ww. sprawozdaniach stwierdzono, że podane zostały nieaktualne dane adresowe -zamiast ul. [...], [...] wpisane są dane: ul. [...], [...]. Wzór sprawozdania oraz wymagane informacje, które podmiot podlegający pod ww. obowiązek wskazany w art. 236b POŚ, są zobowiązane podawać zgodnie ze stanem faktycznym, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 22.02.2022 r. w sprawie danych objętych Krajowym Rejestrem Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń (Dz. U. z 2022 r. poz. 455).

Na powyższe zarządzenie pokontrolne skargę do tut. Sądu złożyła S. Sp. z o.o. zarzucając mu naruszenie:

1) art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (dalej także: "ustawa IOŚ"), poprzez:

a) niewłaściwe zastosowanie polegające na sformułowaniu Zarządzenia w sposób niepozwalający skarżącej odczytać jakie naruszenie jest jej zarzucane i jakie działania wobec jakich przedmiotów skarżąca powinna podjąć;

2) art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 K.p.a.; poprzez niezebranie kompletnego materiału dowodowego i pominięcie dowodów i wyjaśnień oferowanych przez skarżącą, a tym samym niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i arbitralne przyjęcie, że spółka dopuściła się naruszeń przyjętych w Protokole;

3) naruszenie art. 2, 7, 45, 184 Konstytucji polegające na niewyjaśnieniu motywów rozstrzygnięcia, z powołaniem przepisów prawa, co czyni Zarządzenie wymykającym się spod możliwości należytej kontroli sądowoadministracyjnej.

Jednocześnie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.

Odwołując się do punktu 1 zarządzenia pokontrolnego, skarżąca wskazała, iż punkt ten jest bezprzedmiotowy- albowiem obowiązek prowadzenia bieżącego monitoringu wizyjnego (i zapewniania dostępu) wynika dla Skarżącej z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, które to przepisy są przez Spółkę w sposób bieżący realizowane. Spółka nie zgadza się, że nie zapewniła dostępu do wizyjnego systemu kontroli, co podniesione zostało przez nią już w zastrzeżeniach do Protokołu z dnia 19 kwietnia 2022 r. Spółka raz jeszcze nadmienia, iż w odpowiednim czasie przesłała do WWIOŚ PIN i hasło zapewniające dostęp do rzeczonego systemu. Mimo, że Organ mógł sprawdzić ten dostęp po 23 września 2021 r. w wyniku zmiany prawa, to tego nie uczynił. Kłopoty Organu z dostępem nie wynikały z braku dostępności do systemu, ale z kłopotów technicznych leżących po obu stronach (specjalistyczne ustawienia techniczne łącza) i to niezależnych od Spółki - jak i WWIOŚ.

W ocenie skarżącej również punkt 2 Zarządzenia WWIOŚ jest bezprzedmiotowy - ponieważ wymogi dotyczące prowadzenia dokumentacji ewidencyjnej wynikają dla Skarżącej z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, które to przepisy są przez Spółkę w sposób bieżący realizowane, a ewidencja prowadzona jest rzetelnie i niezwłocznie - przy czym "niezwłoczności" nie można interpretować w taki sposób, w jaki zdaje się to czynić WWIOŚ. Skarżąca wskazuje, iż w pkt. 2 Zarządzenia "zebrane" zostały w sposób zbiorczy kwestie dotyczące kwalifikacji (wadliwej - jak podnosiła Spółka w swoich zastrzeżeniach do Protokołu) odpadów, jak również kwestie dotyczące prowadzenia ewidencji - pod kątem formalnym, w związku z czym Spółka niniejszym odniesie się do tych zagadnień także w sposób zbiorczy. Spółka w dalszym ciągu podtrzymuje, iż ustalenia Protokołu w swej treści nie odzwierciedlają stanu faktycznego, ani nie biorą pod uwagę funkcjonalności w zakresie ewidencji BDO, a wnioski o naruszeniach opierają się na domniemaniach i logicznie sprzecznych tezach, do których to konstatacji doszedł WWIOŚ sporządzając Protokół, w którym utrwalono wnioski płynące z kontroli. Skarżąca nadto z całą mocą podkreśla, w ślad za tym co czyniła już także w składanych przez siebie zastrzeżeniach do Protokołu, iż nie umożliwiono jej weryfikacji tego porównania w celu wypowiedzenia się, gdyż nie udostępniono jej zdjęć z kontroli KAS, na podstawie których WWIOŚ poczynił ustalenia faktyczne, które następczo legły u podstaw stwierdzenia dopuszczenia się przez Spółkę naruszeń i nieprawidłowości stabelaryzowanych w Protokole (i zaktualizowanych w piśmie WWIOŚ z dnia 3 sierpnia 2022 r.). Tym samym odmówiono Spółce możliwości obrony i przedstawienia stanowiska odnośnie kwalifikacji odpadów z KPO. Spółka po raz kolejny zapewniła, że nie przetwarzała zmieszanych odpadów komunalnych. Odpady z dostawy z dnia 28 września 2021 r, z kodem 15 01 04 były odpadami pochodzenia komunalnego, co nie oznacza że były to zmieszane odpady komunalne.

Skarżąca wskazała również na bezprzedmiotowość punktu 3 Zarządzenia, albowiem spółka nie ma technicznej możliwości uczynienia zadość tej części zarządzenia szybciej aniżeli rzeczony termin ustawowy, który nadejdzie dopiero w 2023r., jeśli chodzi o składanie sprawozdania za 2022 r.

Wobec powyższego Zarządzenie w ww. materii jest dalece na wyrost, zwłaszcza, że nie odnosi się nawet do Protokołu, w którym to z oczywistych względów nie można było stwierdzić, ażeby Skarżąca dopuszczała się jakichś nieprawidłowości w składaniu sprawozdania za 2022 r.

Odnosząc się natomiast do zobowiązania dotyczącego 2020 r. - Spółka, w ślad za deklaracją poczynioną w zastrzeżeniach do Protokołu, poinformowała, iż uczyni zadość temu zobowiązaniu - jednakże Zarządzenie w żaden sposób nie wskazuje, jak Spółka winna sprawozdanie to do wymogów prawnych dostosować, co w ocenie Skarżącej świadczy o wadliwości formalnej Zarządzenia jako aktu władczego administracji publicznej, czyniąc skargę uzasadnioną, co szerzej wykazane zostanie w części poświęconej uzasadnieniu prawnemu zarzutów stawianych w petitum skargi.

Skarżąca zakwestionowała także punkt 4 Zarządzenia, który jej zdaniem jest bezprzedmiotowy, bowiem oczywistym jest, że w miarę pojawiania się w zakładzie Spółki pojazdów, które mają być poddane demontażowi, demontaż ten prowadzony jest na bieżąco, zgodnie z prawem i wymogami.

W ocenie Skarżącej z powyższego nie wynika dla Spółki tak naprawdę nic - ani sama sentencja Zarządzenia w odniesieniu do pkt. 4) ani uzasadnienie nie precyzują, jakie czynności należałoby przedsięwziąć aby ów demontaż pojazdów - w przekonaniu WWIOŚ - był prowadzony zgodnie z przepisami prawa.

Mając na względzie stanowisko Skarżącej przedstawione w zastrzeżeniach do Protokołu i powielone w niniejszej skardze, Spółka wskazała, iż prowadzony przez nią demontaż pojazdów odbywa się zgodnie z przepisami prawa, a także na bieżąco, i nie jest ona w stanie uzmysłowić sobie, w jaki sposób miałaby czynić zadość Zarządzeniu sformułowanemu tak jak to poczyniono w pkt 4) tego aktu.

Spółka wskazała, iż w jej ocenie punkt 5 Zarządzenia jest bezprzedmiotowy, albowiem nie można zarządzić, ani w żaden inny sposób nakazać podmiotowi zajmowaniem się demontażem pojazdów wycofanych z eksploatacji osiągania poziomów odzysku i recyclingu, nawet jeżeli wysokość tych poziomów jest ustawowo określona w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyclingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Skarżąca już tylko na marginesie wskazuje, że WWIOŚ powołuje w uzasadnieniu Zarządzenia nieaktualną nazwę ww. aktu prawnego) - ustawodawca bowiem przewidział w art. 28a ust. 1 ww. ustawy, że w przypadku, gdy przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który w roku kalendarzowym nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 28 ust. 1, jest obowiązany do obliczenia i uiszczenia bez wezwania opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, obliczanej odrębnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recykling - temu natomiast zobowiązaniu Spółka zadość czyniła.

W ocenie Spółki Zarządzenie w zakresie punktu 6 jest również bezprzedmiotowe, gdyż dane, o których mowa w tymże punkcie są aktualne, nie uległy zmianie, w związku z czym Skarżąca nie ma jak "aktualizować ich na bieżąco".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) – przy czym jest poza sporem, że takimi aktami są m.in. zarządzenia pokontrolne wydawane przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przedmiotem tak rozumianej sądowej kontroli legalności działania administracji publicznej jest w niniejszej sprawie zarządzenie pokontrolne wydane w związku z kontrolą przeprowadzoną przez pracowników Inspekcji Ochrony Środowiska S. Sp. z o.o. w Oddziale w S. przy ul. [...].

Zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 uIOŚ może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 uIOŚ, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a uIOŚ (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 uIOŚ. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m. in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a uIOŚ. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA.

Sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Z powyższych względów do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (wyrok NSA z 29.04.2022 r., III OSK 1091/21, LEX nr 3338876).

Zgodnie z treścią art. 11 uIOŚ:

1. Z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osobie fizycznej.

2. Protokół podpisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, którzy mogą wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi.

3. W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowaną osobę fizyczną, inspektor czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska.

Jednocześnie, w myśl art. 12 ust. 1 uIOŚ: Na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może:

1) wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej;

1a) wydać na podstawie odrębnych przepisów zalecenia pokontrolne;

2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną;

3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej.

2. Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.

3. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może zażądać od kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień i poinformowania go, w określonym terminie, o wynikach tego postępowania i o podjętych działaniach.

Stosownie zaś do art. 2. ust. 1 pkt 1 ww. ustawy do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, z późn. zm.) w zakresie: m.in. przestrzegania przepisów ustawy o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779 i 784).

Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 uIOŚ bada przede wszystkim:

1) czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ;

2) czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; a także

3) czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w toku przeprowadzonej kontroli oraz treści (stanowiących konsekwencję tych ustaleń) zarządzeń zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

W dniach od 18.11.2021 r. do 12.04.2022 upoważniony inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P. przeprowadził kontrolę spółki S. Sp. z o.o., na terenie Oddziału przy ul. [...], w S., w czasie której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Ustalenia kontroli udokumentowane zostały w protokole kontroli nr [...], który nie został podpisany przez przedstawicieli kontrolowanej Spółki. Spółka pismem z dnia 19.04.2022 r. wniosła swoje stanowisko, do którego WWIOŚ odniósł się w piśmie z dnia 03.08.2022 r. w którym uwzględnił stanowisko Spółki w części dotyczące] rodzaju odpadów przetwarzanych na instalacji strzępienia, natomiast w pozostałym zakresie podtrzymał ustalenia z kontroli.

W ocenie Sądu w sprawie niniejszej kontrola odbyła się zgodnie z obowiązującą procedurą (przepisy rozdziału 3 uIOŚ – regulujące sposób wykonywania zadań kontrolnych przez Inspekcję), a wydane zarządzenie pokontrolne znajduje oparcie w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli. Użyte w art. 12 ust. 1 ustawy sformułowanie dotyczące możliwości wydania zarządzenia pokontrolnego "na podstawie ustaleń kontroli" powoduje, że szczególne podstawowe dowodowe znaczenie, tak dla samej dopuszczalności wydania takiego zarządzenia w określonej sprawie, jak i dla oceny prawidłowości tego rodzaju aktu ma protokół kontroli. Wobec tego zarządzenie pokontrolne powinno wskazywać na ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny sprawy, który ma istotne znaczenie dla oceny zasadności skierowanych do adresata zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli.

Z kolei stan faktyczny sprawy winien znajdować swoje pełne odzwierciedlenie w protokole z czynności pokontrolnych. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie należą do organu, niemniej jednak kontrolowana jednostka nie jest w tym zakresie pozbawiona istotnych uprawnień, bowiem kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej może wnieść do protokołu, który podopisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki, umotywowane zastrzeżenia i uwagi (art. 11 ust. 2 ustawy).

W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika jednostki organizacyjnej (kontrolowanej osoby fizycznej) inspektor obowiązany jest uczynić o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie (art. 11 ust. 3 ustawy). W razie sformułowania przez kontrolowanego tego rodzaju zastrzeżeń i uwag (przy podpisaniu protokołu) lub stanowiska (w razie odmowy podpisania protokołu) protokół, wraz ze stanowiskiem kontrolowanego, w swym całokształcie stanowi podstawę ustaleń kontroli, na podstawie której organ ocenia zasadność wydania zarządzenia pokontrolnego oraz formułuje treść konkretnych wskazań.

Sprawa została w dostatecznym stopniu wyjaśniona, a więc pozwalającym na wydanie owego zarządzenia, w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli, udokumentowane protokołem. Na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach od 18.11.2021 r. do 12.04.2022 r. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska.

W ocenie Sądu w sprawie nie budzi wątpliwości, że kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (zob. art. 2 ust. 1 uIOŚ), treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego koresponduje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w protokole kontroli, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne stały się następnie podstawą do sformułowania zaskarżonego zarządzenia w oparciu o poprawnie zastosowane powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Skarżąca kwestionuje zasadność wszystkich sześciu punktów zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

W czasie kontroli ustalono, że Spółka prowadzi działalność wytwarzania, zbierania i przetwarzania odpadów w zakresie której posiada stosowne decyzje. Spółka magazynuje m.in. odpady palne takie jak: paliwo alternatywne oraz odpady przeznaczone bezpośrednio do produkcji takiego paliwa, papier oraz tekturą, tworzywa sztuczne, w tym folia, oraz opony i inne odpady z gumy, odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych, z wyłączeniem odpadów pochodzących z termicznego przetwarzania odpadów, odpady wielomateriałowe, zgodnie z. art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach, prowadzi wizyjny system kontroli miejsc magazynowania tych odpadów.

Zarzuty skarżącej są nieuzasadnione i stanowią nie popartą dowodami polemikę ze stanowiskiem organu. W niniejszej sprawie organ kompetentnie stwierdził nieprawidłowość czyli niezgodność stanu rzeczywistego ze stanem powinnym.

Odnosząc się do punktu 1 Zarządzenia wskazać należy, że w myśl art. 25 ust. 6f ustawy o odpadach, posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów zapewnia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na lokalizacje miejsca magazynowania dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny." W związku z powyższym Skarżąca zobowiązana była zapewnić WIOŚ dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. W czasie kontroli ustalono, że w ustawowym terminie Skarżąca przesłała na adres WWIOŚ dane umożliwiające zalogowanie się do wizyjnego systemu kontroli. Obowiązujące nowe brzmienie ww. przepisu prawa nie zobowiązuje WWIOŚ do weryfikacji przesłanych danych dostępowych, a jedynie potencjalnego ich wykorzystania. Organ stwierdził, że Skarżąca nie zapewniła WWIOŚ dostępności wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów przynajmniej w okresie od 28.01.2022 r. do 07.02.2022 r., co w dalszej konsekwencji dowodzi, że w wyżej wskazanym okresie kontrolowana Spółka prowadziła wizyjny monitoring niezgodnie z przepisami, zawartymi w art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach, co polegało na niezapewnieniu WWIOŚ dostępu do obrazu w czasie rzeczywistym (art. 25 ust. 6f).

Twierdzenie przez skarżącą, że problemy techniczne leżały po obu stronach nie ma znaczenia w sprawie, bowiem to na podmiocie korzystającym ze środowiska ciąży obowiązek udostępnienia obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny i podania w tym celu danych do logowania. Należy też zaznaczyć, że w czasie trwania kontroli podane zostały nowe dane do logowania, tj. inne niż dane udostępnione w ustawowym terminie, tj. do dnia 06.09.2019 r., co dopiero pozwoliło na uzyskanie w dniu 07.02.2022 r. dostępu do wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów, prowadzonego przez Skarżącą.

Mając na uwadze powyższe, prawidłowo w punkcie 1 wskazano, że na bieżąco należy zapewniać WWIOŚ dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny.

Za zasadny Sąd uznał punkt 2 Zarządzenia. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach, podmioty uczestniczące w gospodarowaniu odpadami zobowiązane są "(...) do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, zwanej dalej "ewidencją odpadów".

Prowadzenie dokumentacji związanej z prowadzoną gospodarką odpadami przez podmioty gospodarujące odpadami jest podstawowym ustawowym obowiązkiem, który powinien być realizowany zgodnie ze stanem faktycznym. Zebrane podczas kontroli dowody wskazują na prowadzenie przez Spółkę ewidencji odpadów niezgodnie ze stanem faktycznym. Powyższe oparte jest w szczególności na dowodzie stanowiącym dwie KEO tego samego rodzaju odpadów, generowanych przez kontrolowaną Spółkę w czasie trwania kontroli w grudniu 2021 r. i ponownie w marcu 2022 r. Przedstawianie podczas kontroli ilościowo-jakościowej ewidencji odpadów, prowadzonej w formie KEO, która w myśl ww. przepisów prawa powinna być prowadzona "na bieżąco" i co wynika z KEO zmieniana była w ciągu roku, świadczy o prowadzeniu ewidencji odpadów nie tylko w sposób inny niż "na bieżąco", ale również niezgodnie ze stanem faktycznym.

W punkcie 3 Zarządzenia pokontrolnego nakazano "Sporządzać rzetelnie roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami, wnoszone do Marszałka Województwa W. za pośrednictwem indywidualnego konta w systemie BDO. Sąd wskazuje, że przedmiotowy punkt zarządzenia ma charakter sygnalizacyjny, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska. Wskazuje na obowiązek sporządzania sprawozdań w sposób rzetelny, czyli zgodny ze stanem faktycznym. Dlatego też, mając na uwadze w szczególności kompetencje marszałka województwa w tym zakresie, tut. Organ uznał, że przy sformułowaniu terminów na realizację ustawowych obowiązków nie może wskazać konkretnych terminów na realizację, a tylko takie które nie będą sprzeczne z ustawowymi terminami na ich realizację.

Odnośnie punku 4 Zarządzenia Sąd podnosi, że organ uznał za wiarygodne podczas kontroli informacje zawarte na KEPWE za lata 2020 i 2021 przedstawionych przez Skarżącą. Organ uznał, że Skarżąca prowadzi przetwarzanie odpadów pojazdów wycofanych z eksploatacji, niezgodnie z wymogami w tym zakresie. Podstawą tego uznania były dokumenty prowadzone na potrzeby realizacji ww. ustawowego obowiązku, na których nie zostały wykazane odpady, jakie ustawodawca określa, że "powinny" zostać wytworzone w wyniku zgodnego z prawem przetworzenia odpadów pojazdów wycofanych z eksploatacji, tj. wskazane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28.07.2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

Sąd uznał za bezzasadny zarzut Skarżącej dotyczący punktu 5 Zarządzenia. W związku z nieosiągnięciem przez Spółkę wymaganych prawem poziomów odzysku i recyklingu, Spółka była zobowiązana obliczyć i uiścić opłatę za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji zarówno za 2020 r. jak i 2021, co też zrealizowała. Powyższe nie było kwestionowane przez WWIOŚ. Jednakże w myśl art. 28 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany osiągać poziom odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji w wysokości odpowiednio 95% i 85% masy pojazdów przyjętych do jego stacji demontażu rocznie. Z kolei zgodnie z art. 28a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów, Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który w roku kalendarzowym nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 28 ust. 1, jest obowiązany do obliczenia i uiszczenia bez wezwania opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji obliczanej odrębnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu. Jest to więc odrębny obowiązek od obowiązku osiągnięcia wymaganych poziomów i wynikającym z art. 28 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, ciążącym na prowadzących przetwarzanie tego rodzaju odpadów. Realizacja obowiązku, będącego zaniechaniem obowiązku wynikającego z wyżej cytowanego art. 28 ust. 1, nie zwalnia jednak podmiotu z osiągania wymaganych poziomów recyklingu i odzysku odpadów. W ocenie Sądu WWIOŚ w zarządzeniu pokontrolnym powołał w tym zakresie właściwą podstawę prawną.

W punkcie 6 zarządzenia pokontrolnego, Organ zobowiązał Skarżącą do aktualizowania na bieżąco danych identyfikacyjnych Zakładu w Krajowym Rejestrze Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń. Powyższe wynikało z faktu, że w czasie kontroli, na podstawie dowodu jakim było sprawozdanie dotyczące Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń za 2021 r., stwierdzono, że zawiera ono nieaktualne dane w zakresie danych adresowych Spółki. Zamiast ul. [...], [...] wpisane są dane: ul. [...], [...].

Mając zatem na uwadze wskazane wyżej nieprawidłowości w tym zakresie, słusznie organ wskazał na to w punkcie 6 zarządzenia.

W reasumpcji, zdaniem Sądu ustalenia organów znajdują oparcie w materiale dowodowym, a Skarżąca ustaleń tych skutecznie nie podważyła i niezasadnie zarzuca wadliwość zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

Stwierdzając zatem, że ustalenia faktyczne w sprawie - niezbędne - do wydania rozstrzygnięcia są zupełne oraz że znajdują oparcie w przedstawionym materiale dowodowym, a zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał, że skargę należało oddalić.

W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.