Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1449/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: p.o. Sędziego W.S.A. Renata Kubot - Szustowska, po rozpoznaniu w dniu 23.listopada 2004 r., w Łodzi, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielające Firmie Handlowej "A", której właścicielem pozostaje P. K., pozwolenia na budowę stacji paliw JET, obejmujące budowę budynku usługowego, wiaty i dystrybutorów, instalacji wodno-kanalizacyjnej, technologicznej, energetycznej i telefonicznej, układ dróg wewnętrznych i parkingów na nieruchomości położonej w Ł, przy ul. A 31d (na działce o geodezyjnym numerze [...] ).

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła B. O., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji, jako rażąco naruszającej prawo i uzasadniony interes skarżącej oraz o wypłatę odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy ceną żądaną a ceną uzyskaną ze sprzedaży nieruchomości, będącej własnością skarżącej, położoną w sąsiedztwie terenu inwestycji.

Uzasadniając powyższe zarzuty, B. O. wskazała, iż organ odwoławczy naruszył prawo, "uznając, iż nie zostało w sposób znaczący naruszone prawo własności" oraz interes skarżącej, "zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane", co naraża ją na szkodę w postaci obniżenia ceny zbytu nieruchomości, której pozostaje właścicielką. Zasadne jest zatem, zdaniem skarżącej, żądanie odszkodowania na podstawie "art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym".

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 60 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. zatem, sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia środka zaskarżenia za niedopuszczalne, w zrozumieniu cytowanego przepisu. W szczególności za chybiony uznać należy zarzut z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., dotyczący rażącego naruszenia art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), poprzez naruszenie interesu prawnego skarżącej (wskazywany przez skarżącą ust. 2 cytowanego przepisu, w związku z nowelizacją cytowanej ustawy, dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), obowiązującą od dnia 11.lipca 2003r., nie dotyczy już ochrony interesu osób trzecich).

Pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". (podobne Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 1.lutego 2001r., w sprawie o sygn.akt IV SA 2085/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 55752 oraz w wyroku z dnia 7.lipca 1999r., w sprawie o sygn.akt IV SA 1492/98, niepub. W zbiorze urzędowym, dostępne Lex 47835)). Tym samym zarzut skarżącej, oparty wyłącznie na przewidywaniach o utracie wartości należącej doń nieruchomości, z uwagi na "uciążliwe" sąsiedztwo terenu inwestycji, nie może uzasadnić rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego.