Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 733/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2004r. Nr [...] w przedmiocie : odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. wydanym na podstawie art. 133 ust. 8 pkt l, art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., nr 7 poz. 58 z późn. zm.) Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] października 2004 r. o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko podinsp. H. P. - naczelnikowi Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w K. oraz asp. I. Z.- specjaliście Zespołu Kadr i Szkolenia KPP w K.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] maja 2004 r. komisja powołana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zakwalifikowała funkcjonariusza Policji S. K. na turnus profilaktyczno rehabilitacyjny w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Sanatorium MSWiA w Sopocie w terminie od 19 lipca 2004 r. do l sierpnia 2004 r., w związku z czym Komendant Powiatowy Policji wyraził zgodę na urlop w okresie od 19 lipca 2004 r. do l sierpnia 2004 r.

W dniu [...] lipca 2004 r. S. K. otrzymał zwolnienie lekarskie na okres do 23 lipca 2004 r. O fakcie tym asp. I. Z. - specjalista Zespołu Kadr i Szkolenia KPP w K. poinformowała bezpośredniego przełożonego kom. S. K. - podinsp. H. P. - Naczelnika Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego KPP. Jednocześnie asp. I. Z. poinformowała podinsp. H. P., iż w związku ze zwolnieniem lekarskim S. K., jego wcześniejszy raport o urlop wypoczynkowy stał się nieaktualny.

W sporządzonej notatce służbowej z dnia [...] sierpnia 2004 r. podinsp. H. P. oświadczył, iż wiedząc o planowanym pobycie S. K. na turnusie profilaktyczno - rehabilitacyjnym od dnia [...] lipca 2004 r., zawiadomił go telefonicznie o konieczności napisania kolejnego raportu o urlop oraz, że istnieją wątpliwości czy w ramach zwolnienia lekarskiego może udać się na ten turnus. Zasugerował S. K. aby skontaktował się z B. K. z Inspektoratu KWP w celu ustalenia, czy w czasie zwolnienia lekarskiego może uczestniczyć w turnusie. Ponadto oświadczył, że nie zakazywał S. K. wyjazdu na turnus, gdyż nie ma takich uprawnień, a jego wątpliwości związane były z tym, "aby cała procedura odbyła się zgodnie z obowiązującymi przepisami".

W sporządzonej notatce służbowej z dnia [...] sierpnia 2004 r. asp. I. Z. oświadczyła, że poinformowała podinsp. H. P., że termin urlopu zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów musiał ulec zmianie, aby ten z kolei o fakcie tym powiadomił zainteresowanego. W dniu [...] lipca 2004 r. S.K. zgłosił się do niej z zapytaniem, czy może jechać na turnus i czy musi pisać drugi raport o urlop. Otrzymał odpowiedź, iż w związku ze zwolnieniem lekarskim musi sporządzić drugi raport o urlop, a ponadto że istnieją wątpliwości co do wyjazdu na turnus do sanatorium w czasie zwolnienia lekarskiego. I. Z. oświadczyła, że nie zakazywała S. K. wyjazdu na turnus profilaktyczno rehabilitacyjny do Sopotu, gdyż nie należy to do jej kompetencji, natomiast miała na uwadze by S. K. nie naruszył dyscypliny służbowej cyt. "poprzez nieprawidłowości w wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego".

W związku z powyższym w dniu [...] lipca 2004 r. S. K. zwrócił się z raportem do Komendanta Powiatowego Policji z prośbą o wydanie jasnej i jednoznacznej decyzji - czy zgodnie z wcześniejszym skierowaniem może udać się do S. na turnus rehabilitacyjny. Poinformował Komendanta, iż otrzymał informację od swego przełożonego podinsp. H. P., że nie może pojechać na turnus profilaktyczno-rehabilitacyjny, a planowany na ten okres urlop nie podlega wykonaniu. Podinsp. H. P. wyjaśnił mu przy tym, że to nie on dokonał takiej oceny, lecz przekazał stanowisko asp. I. Z. z Zespołu Kadr i Szkolenia. Z kolei asp. I. Z., do której skarżący zwrócił się tego samego dnia o wyjaśnienia poinformowała go, ze w czasie zwolnienia lekarskiego nie można jechać na turnus, ale konkretnej decyzji nie jest w stanie podjąć. Nie była też w stanie wskazać kompetentnej osoby, która zajęłaby stanowisko w tej sprawie. Ponadto asp. I. Z. przekazała S. K., że zgoda na jego urlop w oznaczonym terminie z powodu zwolnienia lekarskiego jest nieaktualna i gdyby chciał udać się na urlop musi zwrócić się do komendanta kolejnym raportem, bowiem zwolnienie lekarskie przypadające na część udzielonego urlopu automatycznie anuluje cały okres urlopowy. Tym samym wyjazd na turnus byłby nieuzasadniony i bezprawny. B. K. z Inspektoratu KWP również nie była w stanie zająć jednoznacznego stanowiska w tej sprawie.

W dniu [...] lipca 2004 r. Komendant Powiatowy Policji udzielił skarżącemu pisemnej odpowiedzi na ww. raport, w której poinformował, iż decyzję w sprawie wyjazdu na turnus rehabilitacyjny powinien podjąć sam, gdyż brak jest w tej kwestii uregulowań prawnych. Jednocześnie komendant poinformował, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim w dniach 12 lipca 2004 r. - 23 lipca 2004 r. spowodowało niemożliwość rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego w wymiarze 12 dni, o który zwrócił się raportem z dnia 9 lipca 2004 r. I w kwestii wykorzystania tego urlopu należy zwrócić się ponownym raportem.

W dniu [...] lipca 2004 roku S. K. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o udzielenie mu urlopu wypoczynkowego w dniach od 26 lipca 2004 r. do 3 sierpnia 2004 r. Raport został pozytywnie zaopiniowany przez podinsp. H. P. i zatwierdzony przez Komendanta Powiatowego Policji.

S. K. w dniach od 18 lipca 2004 r. do 1 sierpnia 2004 r. przebywał na turnusie rehabilitacyjnym w Sopocie.

W dniu [...] sierpnia 2004 r. skarżący zwrócił się raportem do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko osobom, które wprowadziły go w błąd w kwestii wyjazdu na turnus rehabilitacyjny do S. W przedmiotowym raporcie S. K. wskazał, iż osoby te poprzez złośliwe zachowanie, świadomie działały na jego szkodę, naruszyły jego godność oraz wykazały się nieodpowiedzialnością, przekraczając tym samym swoje uprawnienia.

W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji zlecił przeprowadzić czynności wyjaśniające i po jego zakończeniu wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W postanowieniu zawarto następujące wnioski:

1. Podinsp. H. P. oraz asp. I. Z. zwracając uwagę S. K. na konieczność ponownego sporządzenia raportu o urlop wypoczynkowy uchronili go od naruszenia dyscypliny służbowej, ponieważ urlopu wypoczynkowego nie można udzielać w okresie czasowej niezdolności do służby wskutek choroby i tym samym jego nieobecność w służbie w okresie po ustaniu zwolnienia lekarskiego i braku przyznanego urlopu byłaby nieusprawiedliwiona;

2. Jako właściwe należy uznać zachowanie się sugerujące S. K. aby skonsultował z pracownikiem KWP, czy istnieją przeciwwskazania do udziału w turnusie profilaktyczno - rehabilitacyjnym w trakcie zwolnienia lekarskiego;

3. W swoim działaniu podinsp. H. P. oraz asp. I. Z. w sprawie wyjazdu S. K. wykazali się roztropnością. Ich postępowanie uchroniło S. K. przed możliwością naruszenia dyscypliny służbowej.

Na postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym podniósł, iż:

- pierwszy wniosek zawarty w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego jest nieprawdziwy, gdyż jego zdaniem czasowa niezdolność do służby wskutek choroby, nie anuluje wydanej zgody na urlop w okresie dłuższym niż okres tej niezdolności, ani nie stanowi podstawy do odwołania z przyznanego urlopu.

- drugi wniosek jest nieuprawniony, gdyż to przełożony powinien ustalić obowiązujący w tym zakresie stan prawny.

- trzeci wniosek również nie jest prawdziwy, gdyż powyższe działanie me było przejawem roztropności, tylko umyślnym i planowym działaniem na jego szkodę.

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2004 r. uchylił postanowienie Komendanta Powiatowego Policji o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przekazał sprawę do ponownego. rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Wojewódzki Policji wskazał następujące argumenty:

Zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 zm. Dz. U. z 2004 r. Nr 50, poz. 492) brak jest podstaw do przyjęcia poglądu, iż w sytuacji, gdy policjant nie może rozpocząć urlopu wypoczynkowego w ustalonym terminie z powodu czasowej niezdolności do służby wskutek choroby, byłby zobowiązany do złożenia wniosku o przesunięcie urlopu na inny termin. Zobowiązany jest jedynie uprzedzić przełożonego o niemożności stawienia się do służby. Przesunięcie wykorzystania urlopu wypoczynkowego na inny termin następuje w takiej sytuacji z mocy prawa. Również część urlopu wypoczynkowego niewykorzystaną z takiej przyczyny, należy udzielić policjantowi w innym terminie.

S. K. nie miał obowiązku zwrócenia się do przełożonego raportem o zmianę terminu wykorzystania urlopu, którego przesunięcie na inny termin nastąpiło z mocy prawa.

Skarżący został więc wprowadzony w błąd przez podinsp. H. P. i asp. I. Z., którzy poinformowali go o konieczności zwrócenia się do przełożonego drugim raportem o przesunięcie terminu urlopu.

Sugerowanie skarżącemu przez podinsp. H. P. i asp. I. Z. "aby skonsultował się z pracownikiem KWP w celu ustalenia, czy istnieją przeciwwskazania do udziału w turnusie profilaktyczno rehabilitacyjnym w trakcie zwolnienia lekarskiego" było działaniem nieprawidłowym. Ustalanie obowiązującego stanu prawnego dot. postępowania i zachowania się podległych pracowników ciąży na przełożonym - a nie na pracowniku.

W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji uznał, iż zasadne jest ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy pod kątem czy postępowanie podinsp. H. P. i asp. I. Za. stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej.

Komendant Powiatowy Policji po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w dniu [...] października 2004 r. wydał postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia postępowań dyscyplinarnych przeciwko podinsp. H. P. i asp. I. Z. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Powiatowy Policji wskazał następujące argumenty:

1. S. K. został poinformowany, iż zgoda na wykorzystanie przez niego urlopu wypoczynkowego w zatwierdzonym wcześniej terminie, z powodu zwolnienia lekarskiego obejmującego okres przed urlopem i część urlopu jest nieaktualna. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów - policjantowi nie udziela się urlopu w okresie czasowej niezdolności do służby wskutek choroby. Jeżeli policjant nie może rozpocząć urlopu wypoczynkowego w ustalonym terminie z powodu czasowej niezdolności do służby wskutek choroby, urlop ten należy przesunąć na inny termin. Skarżący został również poinformowany, że musi sporządzić raport o urlop na okres po zwolnieniu lekarskim. Z treści opinii Radcy Prawnego KWP z dnia 1 września 2004 r. wynika, iż policjant nie ma obowiązku zwrócenia się do przełożonego z raportem o przesunięcie terminu wykorzystania urlopu, powinien natomiast wystąpić z wnioskiem o udzielenie urlopu niewykorzystanego z powodu choroby w innym uzgodnionym z przełożonym terminie. Z analizy materiału dowodowego nie wynika, że ktokolwiek polecał skarżącemu sporządzać raport o zmianę terminu wykorzystania urlopu.

2. W dniu [...] lipca 2004 r. S. K. wystąpił z wnioskiem o udzielenie urlopu w terminie od 26 lipca 2004 r. do 3 sierpnia 2004 r. i wniosek ten został pozytywnie rozpatrzony.

3. Należy uznać, że udzielono S. K. urlopu niewykorzystanego z powodu choroby w innym terminie na jego wniosek przy uwzględnieniu jego interesu i zgodnie z rozporządzeniami wydanymi w tym zakresie.

4. Odnośnie problemu dot. do czyjej kompetencji należy ustalenie - czy policjant w czasie czasowej niezdolności do służby w skutek choroby może uczestniczyć w turnusie profilaktyczno - rehabilitacyjnym, uznać należy, że taki obowiązek. spoczywał na bezpośrednim przełożonym policjanta. Jednak w tym przypadku tylko lekarz wystawiający zwolnienie i sam zainteresowany mieli wiedzę o schorzeniu i czy dany stan zdrowia pozwalał na wyjazd.

W dniu [...] października 2004 r. S. K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, gdzie podniósł m. in. że pominięty został główny wątek sprawy, polegający na telefonicznym przekazaniu zakazu wyjazdu na turnus rehabilitacyjny i fakt ten należy wyjaśnić.

Organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie uznał "w kontekście sprawy", że informacja o konieczności napisania ponownego raportu nie była tożsama z poleceniem służbowym, mimo iż skarżący twierdzi inaczej, gdyż nie nakłada obowiązku określonego zachowania się policjanta. Polecenie musi być więc wyraźnie sformułowane i nie może budzić żadnych wątpliwości, tak jak zwrot "proszę sporządzić raport" lub "polecam sporządzić raport".

Następną kwestią rozważoną przez organ odwoławczy był problem, czy podinsp. H. P. i asp. I. Z. informując skarżącego o konieczności sporządzenia kolejnego raportu o urlop wprowadzili go w błąd. Wniosek taki został złożony w dniu [...] lipca 2004 r. i tego samego dnia został pozytywnie rozpatrzony. Tak więc udzielono S. K. urlopu w innym terminie, na jego wniosek i przy uwzględnieniu jego interesu. Organ II instancji stwierdził, iż podinsp. H. P. i asp. I. Z. powinni poinformować skarżącego o konieczności wystąpienia z wnioskiem o udzielenie urlopu niewykorzystanego z powodu choroby. Organ uznał, ze wniosek jest swoistą formą raportu. Podinsp. H. P. i asp. I. Z. informując o konieczności sporządzenia raportu wprowadzili skarżącego w błąd w sensie formalnym wystąpienia do przełożonego o zmianę terminu urlopu. Błąd ten nie skutkował jednak, żadnymi ujemnymi następstwami. Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest "wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie".

Odnośnie zarzutu dotyczącego zakazu wyjazdu na turnus rehabilitacyjny - organ II instancji stwierdził, iż z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby podinsp. H. P. i asp. I. Z. zakazywali skarżącemu wyjazdu na turnus rehabilitacyjny. Z raportu skarżącego z dnia [...] lipca 2004 r. wynika, iż podinsp. H. P. przekazał mu "że nie wie czy ma jechać czy też nie i decyzji takiej nie jest w stanie podjąć". Natomiast asp. I. Z. oświadczyła skarżącemu, iż "na zwolnieniu lekarskim jechać nie można, ale konkretnej decyzji w tej sprawie nie jest w stanie podjąć". Nie doszło więc do wydania zakazu wyjazdu na turnus.

Ustosunkowując się do zarzutu, iż prowadzący czynności wyjaśniające nie jest rzecznikiem dyscyplinarnym w rozumieniu art. 135 a ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji organ stwierdza, iż zgodnie z art. 135a ust. 1 i ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy - czynności wyjaśniające powinien prowadzić rzecznik dyscyplinarny w stopniu co najmniej podinspektora, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego stopień podinspektora lub wyższy. W przedmiotowym przypadku czynności wyjaśniające prowadził kom. A. C. - co stanowiło naruszenie przepisu. Jest to uchybienie formalne, które nie skutkuje nieważnością czynności przeprowadzonych przez rzecznika. Czynności te sprowadzały się do zgromadzenia materiału dowodowego w postaci dokumentów. Prowadzący czynności wyjaśniające sporządził sprawozdanie z wykonanych czynności, a zawarte w nim wnioski zatwierdził Komendant Powiatowy Policji. Następnie Komendant wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Ustosunkowując się do zarzutu, iż "sprawa zakazu wyjazdu na turnus oraz polecenie

sporządzenia raportu o urlop i wszystkie sprzeczności w tej sprawie - powinny być wyjaśnione w ramach postępowania dyscyplinarnego" organ II instancji stwierdza, iż zgodnie z art. 134i ust. 4 powołanej ustawy o Policji - "jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających". Tak więc podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie mogą być dowolne przypuszczenia, lecz tylko uzasadnione podejrzenie popełnienia przewinienia przez określonego policjanta. Konsekwencją obowiązującej zasady domniemania niewinności jest ustawowy nakaz skierowany pod adresem organu prowadzącego czynności tłumaczenia wątpliwości na korzyść osoby podejrzewanej o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, których w toku postępowania z obiektywnych względów nie udało się usunąć, a równocześnie ich istnienie uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie w kwestii winy. Stan taki nakazuje odstąpienie od wszczynania postępowania dyscyplinarnego.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której domaga się uchylenia postanowienia w całości z powodu jego wydania z naruszeniem prawa. Skarżonemu postanowieniu oraz przeprowadzonemu postępowaniu zarzuca:

1. braki w rzetelnym i pełnym zebraniu materiału dowodowego - nie dołączenie listy obecności z lipca 2004 r., gdzie oznaczone jest anulowanie przyznanego urlopu wypoczynkowego. Wyjaśnienie tej kwestii doprowadziłoby do ustalenia podstawy faktycznej i prawnej anulowania urlopu.

2. naruszenie prawa materialnego przez organ prowadzący postępowanie i organ odwoławczy poprzez brak ustalenia podstaw prawnych dokonanego przez podinsp. H. P. telefonicznie zakazu wyjazdu.

Skarżący stwierdził, że organ II instancji bezzasadnie włączył do udziału w wydanym zakazie asp. I. Z., gdyż nigdy nie twierdził, że zakaz taki ona wydała.

W ocenie skarżącego organy całkowicie pominęły treść złożonego przez skarżącego raportu, przez co nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego, przedwcześnie powołując się na zasadę domniemania niewinności.

Skarżący zarzucił ponadto złą interpretację prawa materialnego poprzez przyjęcie, że informacja o konieczności sporządzenia raportu wprowadziła go w błąd w sensie formalnym, jednak nie narusza to dyscypliny służbowej. Mimo że zdarzenie nie wyrządziło mu szkody, to uwidoczniło przekraczanie uprawnień przez pracowników kadrowych.

Kolejnym naruszeniem prawa materialnego było, zdaniem skarżącego, przyjęcie że niewłaściwość rzecznika dyscyplinarnego była tylko uchybieniem formalnym. Ustawodawca w art. 135a ustawy o Policji, nie bez przyczyny określił zasady wyboru rzecznika dyscyplinarnego. Uznanie tych zasad zapewnia wnikliwość, obiektywizm bezstronność prowadzonego postępowania. Nie przestrzeganie ustawowo określonych norm postępowania, w konsekwencji prowadzi do naruszenia prawa przez organ administracji, a tym samym narusza zasadę praworządności.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o Jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd nie może ocenić zasadności skargi z następujących względów:

Zgodnie z art. 138 ustawy o Policji - od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Analiza całokształtu uregulowania dotyczącego postępowania dyscyplinarnego tej grupy zawodowej wskazuje na to, że określenie "policjant" oznacza tu funkcjonariusza, którego postępowanie dotyczy.

Ustawodawca posłużył się takim, może nazbyt syntetycznym pojęciem, gdyż nie mógł użyć stosowanego w regulacji pojęcia "obwiniony", oznaczającego policjanta, który odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Status obwinionego przysługuje jedynie w okresie od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, do jego zakończenia prawomocnym orzeczeniem. Natomiast skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona wyłącznie od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Chodzi tu zatem o orzeczenia prawomocne w rozumieniu art. 135 o ust. 1 ustawy. Tym samym obwiniony traci swój status z chwilą, kiedy uzyskuje możliwość wniesienia skargi do sądu. Stąd też ustawodawca wart. 138 ustawy posłużył się sformułowaniem "policjant".

Pojęcie to nie obejmuje natomiast innych funkcjonariuszy poza osobą, której odpowiedzialności dotyczyło postępowanie, w tym pokrzywdzonego, nawet jeśli również jest funkcjonariuszem Policji. Niesprawiedliwe byłoby rozróżnienie, iż pokrzywdzony będący policjantem może wnieść skargę do sądu na niesatysfakcjonujące go orzeczenie dyscyplinarne, natomiast każdy inny pokrzywdzony byłby pozbawiony tego prawa. Użycie pojęcia "policjant" w art. 138 ustawy nie oznacza też, że prawo wniesienia skargi do sądu przysługuje każdemu funkcjonariuszowi Policji z oczywistych względów (choćby braku interesu prawnego innych funkcjonariuszy, niezaangażowanych w sprawę).

Skoro pokrzywdzonemu nie przysługuje prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego, zachodzi nieusuwalna przeszkoda w postaci niedopuszczalności wniesienia skargi, powodująca w myśl art. 58 § 1 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późno zm.) konieczność odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 ust. 6 cyt. ustawy skargę