Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 557/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49b ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 557/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nakazującą A.A. dokonania całkowitej rozbiórki ogrodzenia składającej się z szesnastu sztuk słupków stalowych oraz siatki stalowej o wysokości ok. 1,70 m. i długości ok. 36,10 m. przymocowanej do słupków za pomocą drugu stalowego znajdującego się pomiędzy działkami oznaczonymi nr ew. [...] (przed podziałem [...]) i [...] obręb [...]położonymi w miejscowości S..

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy.

Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w przedmiocie ogrodzenia miało już kilka rozstrzygnięć zarówno powiatowego organu nadzoru budowlanego, organu nadzoru budowlanego II instancji, jak i Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie.

WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 430/11 po rozpoznaniu skargi S.A. uchylił decyzję organu II instancji nr [...] z dnia [...]grudnia 2010 r., jak i poprzedzającą ją decyzję PINB w [...] nr [...] z dnia [...] r. ze wskazaniem, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zwrócić uwagę na stan prawny nieruchomości objętej samowolną inwestycją, określić prawidłową osobę inwestora, a także zakres robót podlegających trybowi postępowania, o którym mowa w art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr [...]3 poz. 1623 ze zm, dalej Prawo budowlane).

Organ I instancji w dniu 2 lutego 2012 r. przeprowadził czynności kontrolne ustalając, że na działce ew. [...] obręb [...]od strony drogi oznaczonej nr ew [...] obręb [...](ul. [...]) w miejscowości S. znajduje się ogrodzenie o łącznej długości ok. 36,10 m. Ogrodzenie składa się z 16 sztuk słupków stalowych oraz siatki stalowej przymocowanej do słupków za pomocą drutu stalowego. Wysokość słupków mierzona od poziomu przyległego terenu wynosi ok. 1,73-1,78 m. Wysokość siatki wynosi ok. 1,7 m. Ponadto odcinek ogrodzenia o długości ok. 4,5 m. znajdujący się w północno-wschodnim narożu działki nr ew. [...] został zrealizowany z odchyleniem ok. 1,5 m. w kierunku od linii rozgraniczającej.

Wobec powyższego PINB w [...] decyzjami z dnia [...]maja 2012 r. o nr [...]i [...] nakazał inwestorowi S.A. dokonania całkowitej rozbiórki odpowiednio części ogrodzenia składającego się z czterech słupków stalowych i wypełnienia z siatki stalowej oraz części ogrodzenia składającego się z dwunastu słupków stalowych i wypełnienia z siatki stalowej, zlokalizowanego pomiędzy działkami oznaczonymi nr ew [...] (przed podziałem [...]) i [...], obręb [...]w S..

Wymienione decyzje zostały uchylone w całości, a sprawy przekazane do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji – decyzjami [...]WINB z dnia [...]sierpnia 2012 r. o nr [...] i [...].

[...]WINB wskazał, że organ podstawowy powinien przeprowadzić postępowanie zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 430/11.

PINB w [...] wydając w dniu [...] października 2012 r. decyzję nr [...] kontrolowaną zaskarżoną decyzją [...]WINB skargą rozpoznawaną w niniejszej sprawie wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie ogrodzenia znajdującego się na dz. ew. [...] obr. [...]od strony drogi, tj. działki ew. [...] w S. wszczął z urzędu w związku z pismem G.C. z dnia 14 września 2007 r. W dniu 9 października 2007 r. przeprowadził czynności kontrolne ustalając, że pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...] obręb [...], w linii oddalonej o 4,27 m od ogrodzenia działki nr ew [...]obręb [...]wykonane są roboty budowlane przy budowie ogrodzenia polegające na zabetonowaniu 12 sztuk słupków stalowych o średnicy 50 mm. Uczestniczący w czynnościach kontrolnych A.A. złożył oświadczenie do protokołu na okoliczność, że słupki zostały zabetonowane w linii własności wyznaczonej przez geodetę. Wykonano je 14 września 2007 r. W dniu 17 września 2007. S.A. wystąpił ze zgłoszeniem zamiaru budowy ogrodzenia. A.A. wskazał też, że w terminie do 25 października

2007 r. podejmie decyzję w sprawie rozbiórki wykonanych robót ogrodzenia lub zadeklaruje chęć ich legalizacji.

W dniu 22 października 2007 r. do PINB zgłosiła się G.C. składając oświadczenie, że droga dojazdowa do działki nr [...]istnieje od 1973 r. Ogrodzenie starej działki nie kolidowało z wjazdem. Obecnie szerokość 4 m. uniemożliwia wjazd i ruch po ul. [...].

Organ I instancji wskazał też, że otrzymał kserokopie pisma S.A. z dnia 17 września 2007 r. skierowanego do Burmistrza [...] z wnioskiem o dokonanie uzgodnienia linii budowy ogrodzenia. Organ nie uznał powyższego pisma jako zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia, gdyż złożone zostało po rozpoczęciu robót budowlanych.

Dalej organ ten ustalił, że w dniu 3 lipca 2008 r. w Starostwie Powiatowym w [...] A.A. zgłosił zamiar rozpoczęcia budowy polegającej na wykonaniu ogrodzenia o wysokości 1,8 m. na dz. ew. [...],[...],[...] i [...] w związku z wydzieleniem działki [...] na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...]kwietnia 2008 r. Zgłaszający wskazał, że ogrodzenie będzie z siatki, na betonowych słupkach metalowych (bez podmurówki) oraz, że dokonany będzie montaż bramy od strony działki ew [...] opartej na wbetonowanych słupkach posadowionych na nieruchomości płożonej w S. ul. [...] gm. S., stanowiącej działkę ew nr [...]obręb [...]. Roboty budowlane zamierza rozpocząć dnia 15/08/2008.

Decyzją z dnia [...]lipca [...] lipca 2008 r. Starosta [...]zgłosił sprzeciw wobec powyższego zgłoszenia, a Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]grudnia 2008 r. utrzymał ją w mocy wskazując na naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, tj. rozpoczęcia robót przed zgłoszeniem zamiaru ich wykonania.

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 375/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie decyzje z uwagi na wniesienie sprzeciwu po terminie.

Organ I instancji ustalając datę rozpoczęcia budowy ogrodzenia na wrzesień 2007 r. odmówił uznania skuteczności prawnej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia 3 lipca 2008 r. Uznał powyższą inwestycję za samowolę budowlaną.

Ustalił, że wybudowanie ogrodzenia nie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania terenu przez co podlega legalizacji. Nakaz rozbiórki organ oparł na przepisie art. 49 b ust. 1 i art. 52 Prawa budowlanego.

Od powyższej decyzji odwołał się A.A. zarzucając organowi naruszenie prawa procesowego z art. 7, 77 § 1, 10, 79, 107 § 4 kpa, a także naruszenie art. 153 w zw. z art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej ppsa) oraz art. 49 Prawa budowlanego. Podkreślił, że dokonał skutecznego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w dniu 3 lipca 2008 r., co potwierdził wyrok sądowy z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/wa 375/09.

Rozpoznając odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał ustaleń faktycznych i prawnych w sposób tożsamy do organu I instancji. Ustalił w oparciu o protokoły kontroli z dnia 9 października 2007 r. i 2 lutego 2012 r., że roboty budowlane zostały wszczęte i w większości przeprowadzone we wrześniu 2007 r. co nie pozwala na przyjęcie twierdzenia strony o skuteczności prawnej zgłoszenia zamiaru ich wykonania z dnia 3 lipca 2008 r. w myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Podzielił ustalenia organu I instancji, że jest to samowola budowlana, którą reguluje art. 49 b Prawa budowlanego. Ustalił, w oparciu o pismo Burmistrza Miasta [...]z dnia 7 października 2010 r., że usytuowanie ogrodzenia realizowanego pomiędzy działkami [...] (z której później wydzielono działkę [...]) i [...] nie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z dnia [...]czerwca 2008 r. Zgodnie z tym planem ul. [...] (dz. ew. [...]) ma przewidzianą szerokość w liniach rozgraniczających 6 m. W chwili obecnej wynosi ok. 4 m. i jest konieczność jej poszerzenia kosztem działki skarżącego o szerokość ok. 2 m. wzdłuż jej wschodniej granicy. Pas ten znajduje się w liniach rozgraniczających ulicę.

Organ ustalił w oparciu o odpis zwykły księgi wieczystej nieruchomości aktualnej na dzień 18 maja 2012 r., a także w oparciu o wypis uproszczony dotyczący jednostki ewidencyjnej z dnia [...] października 2012 r., że właścicielem działki ew. [...] jest A.A..

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji [...]WINB wskazał, że wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczyło ogrodzenia znajdującego się na działce ew. [...], z której następnie wydzielono inne działki co powinno skutkować wydaniem decyzji przez organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego w stosunku do ogrodzenia znajdującego się pomiędzy wydzielonymi działkami, a działką ew. [...].

A.A. zaskarżył w/w decyzję [...]WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, 77 § 1, 10, 79, 107 § 3 kpa, art. 153 w zw. z art. 170 i 171 ppsa oraz art. 49 Prawa budowlanego.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Wskazał, że jako współwłaściciel nieruchomości pierwotnej oznaczonej nr ew. [...] został dopuszczony do udziału w sprawie. Dopuszczenie zostało dokonane w postępowaniu sądowym przed WSA w Warszawie toczącym się w stosunku do wcześniej wydanych decyzji w toku, pod sygn. akt VII SA/Wa 558/08.

Podniósł, że organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego od lipca 2008 r. wiedział, że jest on stroną postępowania, a mimo tego przez długi czas był pomijany w sprawie. Przypomniał historię wydanych i uchylonych decyzji. Wskazał, że dokonał zgłoszenia zamiaru robót budowlanych w dniu 3 lipca 2008 r. i na podstawie tego zgłoszenia po odczekaniu na uprawomocnienie się wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 375/09 uchylającego decyzje administracyjne w przedmiocie sprzeciwu co do zgłoszenia, przystąpił do realizacji zgłoszonej inwestycji.

Zarzucił, że kontrola przeprowadzona przez PINB w lutym 2012 . nie jest tożsama z przedmiotem zgłoszenia, gdyż w stosunku do inwestycji objętej zgłoszeniem nie jest i nie było prowadzone żadne postępowanie przez PINB. Podniósł, że [...]WINB powołując się na protokół kontroli przeprowadzonej w 2007 r. wskazał datę 9 stycznia 2007 r. oraz wskazał na zawarte w nim twierdzenia o wykonaniu robót 14 września 2007 r. co czyni ten fakt niemożliwym z przyczyn formalnych. Wobec powyższego inwestycja prowadzona przez niego nie spełnia przesłanek z art. 49 b Prawa budowlanego kwalifikujących ją jako realizację obiektu budowlanego "bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwy przez właściwy organ".

Zarzucając organowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa wskazał na bierność organów, która przekładała się na uchylenia wcześniej wydanych rozstrzygnięć. Podniósł świadome unikanie powiadomienia go jako strony postępowania o toczącym się postępowaniu, aby nie zajął stanowiska co do dowodów i oświadczeń składanych przez niego. Wskazał, że organ uznaje a priori, ta inwestycja prowadzona przez niego w latach 2009-2010 jest tą samą inwestycją, w stosunku do której organ rozstrzygał w roku 2007, nie przekładając na tę okoliczność dowodów, co jest sytuacją absurdalną. Podniósł brak powiadomienia go o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 kpa przed wydaniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją po uprzedzającej, tj. w toku postępowania będącego wynikiem decyzji [...]WINB z [...]sierpnia 2012 r. o nr [...]i [...]. Przedmiotowy przepis był też naruszony w stosunku do niego na wcześniejszym etapie postępowania.

Zarzucił naruszenie art. 79 kpa przez brak powiadomienia go o oględzinach mających mieć miejsce w dniu 2 lutego 2012 r. Podniósł, że było to uniemożliwienie złożenia wyjaśnień i skorzystania z uprawnień strony, co stanowi o naruszeniu procedury w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa został uzasadniony brakiem wskazania, które fakty zostały udowodnione, na jakich dowodach się organ oparł, a którym odmówił wyjaśnień.

Skarżący poddał w wątpliwość twierdzenie G.C. co do braku możliwości wjazdu z działki [...] na działkę [...]wobec braku odniesienia się do nich w protokole kontrolnym z dnia 2 lutego 2012 r.

Zakwestionował zastosowanie przez organ przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego [...]czerwca 2008 r. uchwałę Rady Miasta S. nr [...] wobec wejścia ich w życie w dniu [...]lutego 2009 r. po stosownym ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]nr [...]z 2009 r. poz. [...]. Podniósł, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte 3 lipca 2007 r. zatem zgodnie z art. 85 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powinny być stosowane przepisy dotychczasowe.

Naruszenia art. 153 w zw. z art. 170 i 171 ppsa polegało na podważaniu prawomocności orzeczenia sądowego z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 375/09 uchylającego decyzję w sprawie sprzeciwu co do zgłoszenia zamiaru wykonania robót z dnia 3 lipca 2008 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia i argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm) oraz art. 3 § 1 ppsa, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ppsa. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w myśl art. 151 ppsa skargę oddala.

Wskazać również należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawy pozostaje decyzja [...]WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] października 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2012 r. czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych.

Wbrew zarzutom skargi organy prawidłowo ustaliły, że ogrodzenie będące przedmiotem postępowania administracyjnego zostało wykonane przez skarżącego A.A. w warunkach samowoli budowlanej. Ustalenie to oparte jest na dowodzie w postaci protokołu kontroli nieruchomości z dnia 9 października 2007 r. szczegółowo opisującego wykonanie 12 sztuk słupów ogrodzeniowych stalowych na działce [...] od strony ulicy [...] (działce ew. [...]) w odległości 4,27 m. od ogrodzenia działki ew. [...]. Do protokołu dołączony został załącznik w postaci szkicu sporządzonego na wyrysie z mapy w skali 1:500 określającego odległości i wysokości słupków. Wykonanie tych słupków w dniu 14 września 2007 r. w linii własności działki wyznaczonej przez geodetę potwierdził skarżący składając stosowne oświadczenie do protokołu i podpisując protokół. Postawienie tych słupków bez stosownego zgłoszenia potwierdza też pismo Kierownika Referatu Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miasta S. z dnia [...]września 2007 r. znajdujące się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Istnienie tych słupków ogrodzeniowych zwiększonych o 4 sztuki oraz o rozciągniętą siatkę stalową potwierdza kolejny protokół kontroli z dnia 2 lutego 2012 r. zawierający również szkic sporządzany na wydruku mapy z naniesionymi wielkościami, w tym naniesieniem odległości od działki ew [...]wskazującej na około 4,3 m (przy odległości wskazywanej wprost w dniu 9.10.2007 r. na 4,27 m.). Powyższy protokół zawiera również zdjęcie terenu. Kontrola przeprowadzona przez organ nadzoru budowlanego w dniu 2 lutego 2012 r. została dokonana po wcześniejszych powiadomieniach S.A. występującego w sprawie jako strona postępowania. Pominięty został natomiast skarżący będący już wówczas właścicielem działki nr ew [...] wydzielonej z działki ew [...] objętej kontrolą. Jest to błąd organu. Doszło do naruszenia art. 81 c ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jednak z uwagi na to, że nie jest to jedyny dowód w sprawie potwierdzający wybudowanie ogrodzenia, a skarżący po terminie sporządzenia tego protokołu miał możliwość odniesienia się do treści tego dowodu, jak też przedstawienia własnych dowodów w myśl art. 10 § 1 kpa z czego w rzeczywistości nie skorzystał, to nie można mówić w sprawie o naruszeniu przepisów procedury w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

Wbrew zarzutom skarżącego był on stroną postępowania administracyjnego w postępowaniu objętym zaskarżoną decyzją oraz decyzją ją poprzedzającą. Świadczą o tym dowody doręczenia obu decyzji, odwołanie złożone przez niego od decyzji organu I instancji, a także odwołanie z dnia 10 czerwca 2012 r. wnoszone od decyzji wydanej przez PINB w [...] w toku sprawy w dniu [...]maja 2012 r. o nr [...]i [...]oraz zawiadomienie PINB z dnia 14 marca 2012 r. o uprawnieniach z art., 10 § 1 kpa i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie (w tym protokołami kontroli z 9.10.2007 r. i 2.02.2012 r.) oraz możliwością wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego – doręczone skarżącemu w dniu 29 marca 2012 r. Od tej daty skarżący uczestniczył w postępowaniu administracyjnym. Doręczone my były decyzje administracyjne obu instancji poprzedzające bezpośrednio decyzje objęte niniejszą skargą. Skarżący poza ogólnym zarzutem, że podczas kontroli w dniu 2 lutego 2012 r. doszło do naruszenia jego uprawnień z art. 79 kpa nie wykazał, aby kontrola dotyczyła innego terenu, nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych mających na celu obalenie ustaleń wówczas dokonanych, w tym zdjęcia terenu. Podnosząc też zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa w skardze wniesionej do Sądu, nie przedstawiał, ani nie powoływał się na inny dowód istniejący w sprawie, który to dowód nie został przedłożony organowi z uwagi na pozbawienie go możliwości działania. Dopiero na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. oświadczył, że słupki, które zostały wykonane w 2007 r. zostały postawione przez ojca (S.A.) i przez niego rozebrane, co może potwierdzić zeznaniem ojciec, brat i sąsiad. Wskazał też, że wybudował całe ogrodzenie po zgłoszeniu zamiaru wykonania robót z sierpnia 2008 r. Usytuował je zgodnie z geodezyjnym wytyczeniem. Wcześniej ojciec sytuował słupki według własnego rozeznania o przebiegu granicy, różnica wynosiła 30-40 cm.

Twierdzenie powyższe pozostaje w sprzeczności z twierdzeniem samego skarżącego złożonym do protokołu kontroli z dnia 9 października 2007 r. Wówczas skarżący oświadczył (i oświadczenie to podpisał), że 12 słupków ogrodzeniowych, stalowych zostało przez niego zabetonowanych w dniu 14 września 2007 r. Zostały one usytuowane w linii własności działki wyznaczonej przez uprawnionego geodetę. Przez całe postępowanie administracyjne, w pismach odwoławczych ojciec skarżącego – S.A. nie twierdził, aby był inwestorem ogrodzenia.

Wskazać też należy, że działka ew. nr [...], w stosunku do której sytuowano inwestycję objętą kontrolowanym postępowaniem administracyjnym, była przedmiotem podziału i wyłączeń, a S. A. i A. A. na zmianę byli wykazywani jako jej właściciele bądź właściciele działek wydzielonych. W toku postępowania administracyjnego A.A. pisał też pisma do organu nadzoru budowlanego wskazując siebie jako pełnomocnika ojca – S.A., np. z dnia 6 listopada 2007 r. (k. 12 akt administracyjnych).

Ostatnie, prawidłowe ustalenia organu, oparte na odpisie z księgi wieczystej nieruchomości nr [...] oraz wypisie z rejestru gruntów sporządzonych odpowiednio na daty 18 maja 2012 r. i 6 czerwca 2012 r. wykazują, że skarżący jest właścicielem działki nr ew [...] wydzielonej z działki ew. [...] na której znajduje się opisane ogrodzenie. Zmiana własności tej działki między w/w nastąpiła wg zapisów księgi wieczystej na podstawie darowizny z dnia 2 sierpnia 2011 r. S.A. był przez cały czas stroną postępowania. W odwołaniach i pismach procesowych nie wskazywał aby kiedykolwiek wykonał ogrodzenie, rozebrał ogrodzenie mimo, że nakaz rozbiórki był na niego nakładany decyzjami, które w okresie późniejszym były eliminowane z obrotu. Wręcz przeciwnie podpisał w dniu 9 października 2007 r. protokół kontroli z oświadczeniem syna o jego czynnościach jako inwestora 12 słupków ogrodzeniowych, a w piśmie z dnia [...].01.2012 r. skierowanym do PINB w [...] oświadczył, że nie jest właścicielem działki ew [...], ani nie ma statusu inwestora kontrolowanego ogrodzenia.

Powyższe wskazuje, że podniesione przez skarżącego na rozprawie sądowej twierdzenia o zmianie ogrodzenia zaistniałego w 2007 r. oraz zaistniałego po dacie złożenia jego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z 3 lipca 2008 r. z możliwością udowodnienia tej okoliczności są twierdzeniami na użytek postępowania. Nie były przedstawione organowi administracji w toku postępowania mimo możliwości ich przedstawienia. Faktem jest, że organ pouczył skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości wypowiedzenia się w sprawie tylko raz w dniu 29 marca 2012 r., ale było to pouczenie zrobione po dacie sporządzenia kwestionowanego dowodu w sprawie (z protokołu kontroli z dnia 2 lutego 2012 r.), a skarżący był już w tym czasie aktywną stroną postępowania administracyjnego, wiedział czego postępowanie dotyczy, znał wcześniejsze nakazy rozbiórki ogrodzenia wydane przez organ rozstrzygający tę sprawę. Zatem zarzut naruszenia art. 79 kpa i art. 10 § 1 kpa w stopniu mogącym wpłynąć na wynik sprawy nie znajduje uzasadnienia.

Bez znaczenia dla sprawy jest zarzut podnoszony na okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał się na nieistniejący protokół kontroli z dnia 9 stycznia 2007 r. Jest to ewidentny błąd pisarski z przestawionym zerem w dacie określającej miesiąc kalendarzowy czynności. Świadczy o tym fakt, iż powołując się na ten protokół organ wskazał na treści w nim zawarte znajdujące się w rzeczywistym protokole z 9.10.2007 r.

Prawidłowo organ uznał, iż rozpoczęcie inwestycji budowlanej we wrześniu 2007 r. nie mogło spowodować skuteczności zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych złożonego po wszczęciu takich prac, w tym w dniu 3 lipca 2008 r. W wymienionym zgłoszeniu skarżący wskazywał na zamiar wybudowania ogrodzenia o wysokości do 1,8 m na nieruchomości od strony dz. ew. [...],[...],[...] oraz [...] w związku z wydzieleniem z działki ew [...]. W zgłoszeniu tym była mowa o całej inwestycji a nie o uzupełnieniu inwestycji wcześniej wszczętej. Zatem nie można nawet przyjąć, że to zgłoszenie skutecznie legalizuje wykonanie 4 dodatkowych słupków wybudowanych po kontroli 9 października 2007 r., a istniejących w dniu 2 lutego 2012 r. Słupki te jak i rozciągnięta siatka stalowa zostały wykonane jako realizacja prac wszczętych we wrześniu 2007 r. Porównanie danych z protokołu kontroli z 9.10.2007 r. i 2.02.2012 r. wskazuje, że nadal mamy do czynienia z inwestycją wszczętą we wrześniu 2007 r.

Słusznie organ uznał, że zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych.

Zatem zgłoszenie dokonane przez skarżącego w dniu 3 lipca 2008 r. nie mogło legalizować rozpoczętej inwestycji ogrodzeniowej we wrześniu 2007 r. Zgłoszenie to pozostawało w oderwaniu od zaistniałych robót budowlanych i fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji odnoszących się co do sprzeciwu do tego zgłoszenia, wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 375/09 pozostaje bez związku z przedmiotową sprawą. Wyrok jest prawomocny, skuteczny, ale dotyczy zamiarów odnoszących się do innej inwestycji. Stąd w żadnym razie nie można przypisać organowi naruszenia art. 153, art. 170 i 171 ppsa. Nie można też skutecznie postawić zarzutu naruszenia tych przepisów w odniesieniu do zaleceń wskazanych wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 430/11. Wszystkie wskazania odnoszące się do ustalenia podmiotu, na który należało nałożyć obowiązek rozbiórki, a także zakresu rozbiórki wykonane przez organ.

Nałożony obowiązek oraz podmiot zobowiązany do jego wykonania zostały prawidłowo określone w oparciu o wyżej omówione ustalenia i dowody je potwierdzające. Określenie skarżącego jako podmiotu zobowiązanego do wykonania rozbiórki nastąpiło z zachowaniem przesłanek art. 52 Prawa budowlanego. Skarżący jest zarówno inwestorem jak i właścicielem nieruchomości, na której poprowadzono samowolną inwestycję budowlaną. Wbrew zarzutom skargi organ wskazał dowody, na których oparł powyższe ustalenia.

Sąd podziela również ustalenia organu co do braku możliwości zalegalizowania wykonanych robót budowlanych. Słusznie organ uznał, że na przeszkodzie stoją przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta S. z dnia [...]czerwca 2008 r. poszerzającą ulicy Kielecką (dz. ew. [...]/ o 2 m. od strony działki skarżącego).

W tym miejscu wskazać należy, że organ nadzoru budowlanego stosował w podstawie nałożenia obowiązku przepisy Prawa budowlanego, tj art. 49 b. Wymieniony przepis w ust. 2 mówi o możliwości zalegalizowania takich robót pod warunkiem spełnienia wymagań w nim opisanych, tj. m.in. zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten jest przepisem prawa materialnego, stosownego na datę wydania decyzji. To na datę wydania decyzji musi być zgodność inwestycji z przepisami prawa miejscowego. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Żądanie skarżącego zastosowania art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm) nie znajduje żadnego uzasadnienia w sprawie. Wymieniony przepis jest przepisem przejściowym stosowanym w postępowaniach przewidzianych wymienioną ustawa. W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne dotyczyło samowoli budowlane przewidzianej Prawem budowlanym.

Wbrew zarzutom skargi ustalenia organu są pełne i prawidłowe. Znajdują odzwierciedlenie w dowodach zgromadzonych w sprawie i przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawidłowo też została zastosowana podstawa prawna art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego. W sprawie nie miał zastosowania przywoływany przez skarżącego przepis art. 49 Prawa budowlanego.

Reasumując Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym rozstrzygnięciu i postępowaniu go poprzedzającym naruszeń prawa procesowego w tym z art. 7, 10, 77 § 1, 79, 107 § 3 kpa w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy, ani przepisów z art. 153, 170 i 171 ppsa, ani też przepisów prawa materialnego, w tym art. 49 b Prawa budowlanego w stopniu wpływającym na wynik sprawy.

Z tych względów Sąd uznał, że skarga jest nieusprawiedliwiona i oddalił ją w oparciu o art. 151 ppsa.