Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 149/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,58
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w przedmiocie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 lutego 2016 r. A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na naruszenie prawa przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w B. (GOPS). Wskazał, że w dniu 10 kwietnia 2015 r. złożył wniosek o umieszczenie w domu pomocy społecznej. Podczas pobytu w Szpitalu w okresie od 26 listopada 2015 r. do 23 grudnia 2015 r. skarżący nie mógł odebrać kierowanej do niego korespondencji z GOPS. Dlatego zwrócił się do Kierownika GOPS o powtórne doręczenie korespondencji, jednakże Kierownik GOPS poinformował o braku podstaw do jej ponownej wysyłki. Wobec tego A. P. zwrócił się do Sądu "licząc na rozstrzygnięcie co do odmowy przesłania korespondencji".

W odpowiedzi na skargę Kierownik GOPS poinformował, że po wszczęciu postępowania w sprawie umieszczenia w domu pomocy społecznej, postępowanie zostało zawieszone w związku z wnioskiem strony z dnia 22 maja 2015 r. Następnie w dniu 9 października 2015 r. postępowanie zostało podjęte, gdyż skarżący poinformował o zakończeniu leczenia w placówce medycznej. W dniu 16 listopada 2015 r. uwzględniając sytuację strony wydano decyzję o odmowie umieszczenia A. P. w domu pomocy społecznej. Jednocześnie wydano decyzję o udzieleniu pomocy w formie usług opiekuńczych w grudniu 2015 r., która została doręczona w trybie art. 44 K.p.a. i zwrócona do organu ze skutkiem domniemania doręczenia. W dniu 4 stycznia 2016 r. A. P. zwrócił się o ponowne doręczenie przedmiotowej decyzji, jednakże organ poinformował stronę, że brak takiej możliwości w związku z uprzednim prawidłowym jej doręczeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718.; dalej "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przedmiotem skargi jest postępowanie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w przedmiocie usług opiekuńczych. Wobec tak sformułowanego żądania należy uznać, że skarga skarżącego podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.). Stosownie do treści art. 227 k.p.a. przedmiotem tego typu skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Należy jednak podkreślić, iż w doktrynie i orzecznictwie jest utrwalone stanowisko, iż postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie kończy się decyzją administracyjną - nie ma charakteru jurysdykcyjnego. W związku z powyższym nie jest zatem w takiej sprawie dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W postanowieniu z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. akt

III SA 1636/97 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż "skarga, o której mowa wart. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno - techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy" (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 130/07, dostępne w bazie orzeczeń CBOIS).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.