Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1004/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 278 i art. 276
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

II SA/Łd 1004/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski po rozpoznaniu 16 grudnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym skarg I. K. oraz K. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z 28 kwietnia 2015 roku, II SA/Łd 136/15 w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 29 grudnia 2014 roku nr 416/2014, znak: WOP.7721.0897.2013.AT w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania dotyczącego nakazu rozbiórki budynku gospodarczego postanawia: odrzucić skargi I. K. oraz K. P. o wznowienie postępowania sądowego. ał


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1004/22

UZASADNIENIE

Pismem z 17 czerwca 2021 r. I.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z 28 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 136/15, w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 29 grudnia 2014 r. (nr 416/2014, znak: WOP.7721.0897.2013.AT) w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania dotyczącego nakazu rozbiórki budynku gospodarczego.

W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowego skarżąca podniosła, że w sprawie zakończonej w/w wyrokiem zachodzi wyjątek, o którym mowa w art 278 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz.329) [dalej: ustawa p.p.s.a.], tj. strona była pozbawiona możności działania. W załączeniu skarżąca przedstawiła kopie dokumentacji medycznej dotyczącej męża skarżącej, który przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim przez ponad pół roku (styczeń-lipiec 2014 r.) po tym, jak otrzymał decyzję rozbiórkową na sporny budynek. Skarżąca podkreśliła, że jej mąż wymagał opieki w celu zapobieżenia samobójstwa z powodu załamania się zagrożeniem utraty dorobku życia, tj. rozbiórki budynku gospodarczego, w sytuacji, gdy budynek realizowany jest na podstawie i w granicach skutecznego zgłoszenia.

Również pismem z 17 czerwca 2021 r. K.P. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego opisanego powyżej, wskazując, że 16 czerwca 2021 r. ujawnił się kolejny dowód w sprawie, a w nim wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania przedmiotowego wyroku, nieznane wcześniej, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie, bo ujawniło się, że 18 kwietnia 2011 r. inwestorzy nie zgłosili zamiaru budowy budynku do 35m². Wcześniej, ujawniło się zaświadczenie budowlane Starosty [...] wydane 15 lutego 2021 r. potwierdzające, że inwestorzy w dacie 10 czerwca 2009 r. skutecznie zgłosili zamiar budowy budynku gospodarczego do 35m² przy rozpiętości konstrukcji dachu do 4,80 m. Zdaniem strony kluczowe dane przyjęte w kwestionowanym wyroku są fikcyjne, niezgodne ze stanem rzeczywistym. Z akt sprawy zakończonej przedmiotowym wyrokiem bezspornie wynika, że I.K. oraz K.P. nie byli należycie reprezentowani, ponieważ brak w aktach sprawy pełnomocnictwa dla zawodowego prawnika do reprezentowania inwestorów w postępowaniu zakończonym przedmiotowym wyrokiem.

Dodatkowo wyjaśnienia wymaga, iż Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 136/15, uprawomocnił się 4 lipca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po połączeniu obu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, postanowieniem z 6 kwietnia 2022 r., II SA/Łd 173/22 odrzucił skargi I.K. i K.P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 136/15.

W wyniku uwzględniania zażalenia I.K. i K.P. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 października 2022 r., I OZ 500/22 uchylił zaskarżone postanowienie sądu I instancji.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd wojewódzki nie był uprawniony do uznania, że kwestia związana z badaniem upływu terminu z art. 278 ustawy p.p.s.a. została przesądzona w sytuacji, gdy ocenie podlegały wskazane w przedmiotowych skargach okoliczności, które w przekonaniu skarżących świadczą o tym, iż byli pozbawieni możności działania lub nie byli należycie reprezentowani.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 278 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz.329) [dalej: ustawa p.p.s.a.] po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Termin przewidziany w wyżej wymienionym przepisie jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Biegnie niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 i art. 277 ustawy p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 136/15, jest prawomocny od 4 lipca 2015 roku, zatem termin materialny na wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego tym orzeczeniem upłynął 4 lipca 2020 r.

Niezbędne jest także podkreślenie, że Sąd - oceniając przebieg postępowania sądowego, którego dotyczy skarga o wznowienie – doszedł do przekonania, że w sprawie II SA/Łd 136/15 nie zachodziła okoliczność, że I.K. i K.P. byli pozbawieni możności działania lub nie byli należycie reprezentowani.

Powyższe wynika z okoliczności udokumentowanych w aktach sprawy: oboje skarżący byli zawiadamiani o czynnościach Sądu, doręczano im pisma procesowe oraz orzeczenia sądowe, występowali z pismami do Sądu przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, otrzymywali stosowane pouczenia o przysługujących im prawach i ciążących na nich obowiązkach. W szczególności należy dostrzec, że pismem z 21 marca 2015 r. I.K. i K.P. przedstawili nie tylko swoje stanowisko w sprawie, lecz także wskazali adres do korespondencji, na który następnie konsekwentnie Sąd kierował wszelką korespondencję. Następnie skarżący nie informowali już Sądu o zmianie podanego adresu, a zatem w przypadku niepodjęcia przez nich przesyłek Sąd był uprawniony do zastosowania fikcji doręczenia na podstawie art. 73 ustawy p.p.s.a.

Odnosząc się do argumentacji skarg o wznowienie wyjaśnić należy, iż okoliczność, że oboje skarżący działali osobiście, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie świadczy o tym, że pozbawiono ich bądź ograniczono w jakikolwiek sposób możliwość działania, skoro brali czynny udział w każdej fazie postępowania, co wynika z akt sprawy II SA/Łd 136/15. Dodatkowo warto zaakcentować, że doręczając odpis wyroku wraz z uzasadnieniem Sąd pouczył strony o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, z czego jednak strony nie skorzystały.

Oczekiwanego rezultatu nie może także przynieść argumentacja obojga skarżących, iż o pozbawieniu możności działania przed Sądem świadczy długotrwałe zwolnienie lekarskie K.P. od stycznia do lipca 2014 r., na którą to okoliczność strony przedstawiły kopie zaświadczeń lekarskich. Z całą mocą podkreślić należy, że postępowanie sądowe o sygn. akt II SA/Łd 136/15 zostało wszczęte skargą ze stycznia 2015 r., zaś zakończone wydaniem wyroku 28 kwietnia 2015 r., który uprawomocnił się już 4 lipca 2015 roku. Z powyższego wynika, że okres udokumentowanego zwolnienia lekarskiego K.P. nie trwał w tym samym czasie, co kwestionowane postępowanie sądowe. Nie sposób więc uznać, że powoływana przez strony niedyspozycja K.P. mogła oddziaływać na możność jego działania przed Sądem.

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że zarówno I.K. jak i K.P. nie byli pozbawieni możności działania ani nie zachodziła sytuacja aby byli nienależycie reprezentowani w postępowaniu sądowym II SA/Łd 136/15, a zatem w niniejszej sprawie nie ma zastosowania wyjątek wskazany w art. 278 ustawy p.p.s.a. in fine.

W rezultacie - z uwagi na upływ terminu materialnego, o którym mowa w art. 278 p.p.s.a. - skargi I.K. i K.P. są niedopuszczalne i podlegają odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 278 i art. 276 p.p.s.a.

dc