Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 41/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 1a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu do załatwienia wniosku skarżącego R. S. z dnia 4 kwietnia 2016 r., w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2016 r. R. S., powołując się na art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu o przesłanie wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych w 2015 r. w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 059. Jednocześnie wskazał, że żądane informacje mogą być zapisane na płycie CD.

Na podstawie zarządzenia Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu R. S. został pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r. wezwany do uzupełnienia braków formalnych powyższego wniosku - w terminie 14 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - poprzez wskazanie, że uzyskanie wszystkich żądanych orzeczeń wraz z uzasadnieniami z roku 2015 jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, albowiem przygotowanie wnioskowanych informacji, ich anonimizacja i rejestracja wymaga znacznego nakładu sił i środków.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, R. S. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2016 r. stwierdził, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem żądanej informacji do kategorii informacji przetworzonej.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2016 r., na zarządzenie Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu, poinformowano R. S., że jego wniosek z dnia 4 kwietnia 2016 r. został pozostawiony bez rozpoznania, gdyż po wezwaniu w trybie art. 3 ust. 1 ustawy do uzupełnienia w terminie 14 dni wniosku, poprzez wskazanie szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu społecznego, w przewidzianym w wezwaniu terminie, tj. do dnia 28 kwietnia 2016 r., braki wniosku nie zostały uzupełnione.

Następnie R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, zawartą w piśmie z dnia 9 maja 2016 r., na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu w sprawie z jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W skardze zarzucił naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na tej podstawie domagał się zobowiązania organu do udostępnienia informacji żądanej wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2016 r., stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny. Ponadto wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że nie może ponosić ujemnych skutków nieznajomości przepisów przez organ.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w Opolu, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, podnosząc, że w sprawie brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uznania jego bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskazał, że w terminie, bo już w dniu 8 kwietnia 2016 r., udzielił skarżącemu pisemnej odpowiedzi na wniosek z dnia 4 kwietnia 2016 r., informując skarżącego - stosownie do art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - o niemożności uczynienia zadość wnioskowi oraz wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, po czym wniosek skarżącego pozostawiono bez rozpoznania z powodu niewykazania interesu publicznego w wyznaczonym terminie 14 dni. Organ wskazał też na wprowadzone przepisem art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę danych osobowych i innych danych wrażliwych. Wywiódł, że uzasadnienie wyroku w sprawie indywidualnej nie należy do danych o charakterze informacji publicznej, a co więcej, kwalifikuje się do objęcia go właśnie taka ochroną. Wprawdzie możliwe jest jego udostępnianie jego treści, jednak po zanonimizowaniu, na Portalu Orzeczeń Ministerstwa Sprawiedliwości. Podkreślił, że działanie skarżącego miało natomiast na celu obejście przepisów postępowania cywilnego, gdyż nie należy on do grona podmiotów uprawnionych do wglądu do akt sprawy określonego w art. 9 K.p.c. Organ zauważył też, że wykazał się niezwłocznym i natychmiastowym działaniem, a nadto pouczył skarżącego, co powinien przedstawić aby uzyskać wnioskowane informacje.

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Op 41/16, referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla niego radcę prawnego, którym przez Okręgową Izbę Radców Prawnych wyznaczony został radca prawny W. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 P.p.s.a., a więc także na bezczynność organu w wydaniu decyzji lub właściwego postanowienia. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić przyjdzie, że stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Na zasadzie art. 16 ust. 1 i 2 powołanej już wcześniej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwanej nadal ustawą, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji, skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Tym samym wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego Opolu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wskazanej przez skarżącego we wniosku z dnia 4 kwietnia 2016 r., jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Badając zasadność skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej należy mieć na względzie, że według art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej, a także jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa jest prawem konstytucyjnym obywateli, przewidzianym w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Realizację omawianego prawa stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, według którego obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. organy władzy publicznej. Bezczynność na tle komentowanej ustawy może być więc oceniana wyłącznie wtedy, kiedy spełniony jest zakres przedmiotowy oraz podmiotowy ustawy, czyli wówczas gdy żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej i adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu ustawy. W kwestii zakresu podmiotowego stwierdzić przyjdzie, iż w niniejszej sprawie nie był sporny fakt, że Prezes Sądu Rejonowego w Opolu należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu. Prezes Sądu, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, jest organem władzy publicznej, skoro przymiot ten przyznany jest sądom z mocy art. 10 i art. 173 Konstytucji RP, a na zasadzie art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 133, z późn. zm.) organem sądu rejonowego jest prezes tego sądu.

Nie budzi też wątpliwości, że żądanie sformułowane przez skarżącego we wniosku z dnia 4 kwietnia 2016 r. dotyczy informacji publicznej. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie ustawy stanowi bowiem, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Z zacytowanego uregulowania wynika wprost, że orzeczenia sądowe, przez które należy rozumieć m.in. wyroki sądowe wraz z uzasadnieniami, są danymi publicznymi i co do zasady podlegają udostępnieniu. Komentowany przepis ma niewątpliwie zastosowanie w odniesieniu do żądania skarżącego, zawartego we wniosku z dnia 4 kwietnia 2016 r. skierowanym do Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu, dotyczącego przekazania treści wyroków Sądu Rejonowego w Opolu wraz z uzasadnieniami, wydanych w 2015 r. w sprawach cywilnych o symbolu 059, tj. z zakresu odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej (art. 417 § 1 k.c.), zwłaszcza że organ ten z całą pewnością jest w posiadaniu żądanej informacji.

W tym miejscu zauważenia wymaga, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnia się zatem informację publiczną "prostą" oraz informację publiczną przetworzoną. Pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane w ustawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez informację przetworzoną należy rozumieć jakościowo nową informację, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Przetworzenie informacji wymaga zazwyczaj dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Stworzenie informacji przetworzonej wiąże się z czynnościami, które wykraczają poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Dlatego nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną w sytuacji, gdy ich udostępnienie wiąże się z koniecznością wyboru, odnalezienia i anonimizacji, co wpłynie niewątpliwie na bieżące wykonywanie ustawowych zadań przez organ zobowiązany do udostępnienia. Jeśli utworzenie zbioru informacji prostych wymagałoby takiego nakładu środków i zaangażowania sił podmiotu zobowiązanego, które negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych żądanych przez wnioskodawcę, bądź wymaga odnalezienia i posegregowania wielu informacji prostych, to jest to informacja przetworzona (por. wyroki NSA z 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12 oraz z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11, powołana strona internetowa).

O ile dostęp do informacji "prostej" ma właściwie nieograniczony charakter - co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 ustawy, według których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jeżeli występowanie dodatkowo kwalifikowanego interesu publicznego, tj. "szczególnie istotnego" w uzyskaniu żądanej informacji nie wynika już z samej treści wniosku, wówczas organ powinien wezwać wnioskodawcę do jego wykazania, z jednoczesnym zaznaczeniem, że dana informacja jest w ocenie organu informacją przetworzoną.

W świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, wówczas podmiot obowiązany do udostępnienia tej informacji powinien podjąć następujące czynności :

- udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 ustawy) lub

- wydać na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzję o odmowie udostępnienia informacji w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 ustawy lub

- powiadomić pisemnie wnioskodawcę o niemożliwości udostępnienia informacji w terminie, podając jednocześnie powody opóźnienia wraz ze wskazaniem, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące) informacja zostanie udostępniona (art. 13 ust. 2) lub

- powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji w sposób lub w formie określonych we wniosku, z jednoczesnym wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji; jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2) lub

- poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Z powyższego wynika, iż w ściśle określonych sytuacjach, określonych w art. 16 ust. 1 ustawy, tj. w razie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 ustawy, a także w razie wystąpienia przesłanek uzasadniających odmowę udostępnienia informacji publicznej, co dotyczy m. in. sytuacji, gdy zachodzi przypadek określony w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, przewidziana została procesowa forma decyzji administracyjnej. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę pisma skierowanego do wnioskodawcy. Do powyższych decyzji, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. W związku z tym, brak czy też niewykazanie przez wnioskodawcę, pomimo wezwania, istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla udzielenia takiej informacji, skutkuje wydaniem przez podmiot zobowiązany, w oparciu o przepis art. 16 ust. 1 ustawy, decyzji odmawiającej udostępnienia przetworzonej informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, z 11 września 2012 r., I OSK 1015/12 oraz z 8 lutego 2011 r., I OSK 1938/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W rozpoznawanej sprawie, po otrzymaniu wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2016 r., organ pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej, a następnie, jak to wynika z pisma z dnia 29 kwietnia 2016 r., poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia jego braków.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, trafnie organ przyjął, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej. Brak było jednak podstaw do rozstrzygnięcia o pozostawieniu wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2016 r. bez rozpoznania. W świetle przedstawionych rozważań należy uznać, że organ nie zrealizował wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2016 r. w sposób przewidziany prawem, gdyż nie zakończył postępowania w przewidzianej formie procesowej. Tym samym organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku i stan bezczynności nie ustał do daty wyrokowania, co powodowało konieczność zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i zobowiązania organu do rozpatrzenia tego wniosku w terminie 14 dni, odpowiadającym terminowi zakreślonemu w art. 13 ust. 1 ustawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd stwierdził jednocześnie, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd zważył, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Zdaniem Sądu, w działaniu organu nie sposób dopatrzeć się rażącego naruszenia prawa, a zwłaszcza brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Po otrzymaniu wniosku organ niezwłocznie podjął czynności związane z jego załatwieniem i wystosował do skarżącego pismo z dnia 8 kwietnia 2016 r. Stwierdzona bezczynność wynikała natomiast z zastosowania błędnej formy procesowej rozstrzygnięcia. W tej sytuacji orzekanie o grzywnie byłoby zbędne i niecelowe, stąd nie mogły zostać uwzględnione żądania skargi w tym zakresie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.