Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3399/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.), Sędziowie WSA Grażyna Śliwińska, asesor WSA Andrzej Czarnecki, Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] grudnia 2001r. 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) decyzją z [...] września 2002r. utrzymał w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych (GDDP) z [...] grudnia 2001r., którą GDDP na podstawie przepisów art. 13 ust. 2a ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), §2 ust. 2 tabela Lp 5, §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 oraz §10 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607), w zw. z §2.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z l kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) i art. 104 §l k.p.a., obciążył J. S. opłatą drogową w wysokości 1.087,79zł za stwierdzony w dniu 20 grudnia 2001r. przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr 2.

W uzasadnieniu decyzji podano wynik stwierdzonego podczas kontroli przekroczenia dopuszczalnego parametru pojazdu (chodzi o przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogę), stanowiącego podstawę naliczenia opłaty.

W skardze na powyższą decyzję J. S. wniósł o jej uchylenie. Z treści skargi wynika, że nie zgadza się z decyzją.

GDDKiA w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 97 §l ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (chodzi o ustawę z 30 sierpnia 2002r. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie to toczy się przed Sądem na podstawie wymienionej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowią m.in. przepisy §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607).

Wyrokiem z 10 grudnia 2002r. (P 6/02) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 ust. l Konstytucji RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów z Konstytucją oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie mogą być one uznane za prawidłową podstawę prawną wydanych decyzji administracyjnych wymierzających skarżącemu opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Zgodnie z art. 190 ust. 4, Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę ostatecznej decyzji jest co do zasady powinność uchylenia takiej decyzji.

Wskazać trzeba także, iż przepisem art. 82 ustawy z l sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643) wprowadzono do kodeksu postępowania administracyjnego artykuł 145a stanowiący, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (§1) oraz że skargę w takiej sytuacji wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§2). Stosownie zaś do art. 145 §l pkt l lit. b w/w ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W świetle powyższego należy przyjąć, iż jest zasadą, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Skoro zatem - jak wykazano - powoływana okoliczność stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego (ustawową przesłanką wznowieniową), to stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, uzasadnia uchylenie tych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 §l lit. b oraz art. 152 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w pkt l i 2 sentencji wyroku.