Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 125/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./ Asesor WSA Irena Wesołowska Protokolant – Monika Szymańska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 125/05

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], którą odmówiono M. H. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby podał, iż M. H. w dniu 30 czerwca 2004 roku złożył w Urzędzie Skarbowym wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 wraz z korektą zeznania podatkowego za ten rok podatkowy. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty M. H. argumentował faktem, że spełnił wszystkie warunki uprawniające do skorzystania z odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem spłaty odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego od Spółki "A.". Okoliczność, że zawarł w 2003 roku związek małżeński z E. S., która w latach 1999-2000 korzystała z odliczeń w ramach tzw. "dużej ulgi budowlanej" nie może stanowić w jego ocenie przeszkody do zrealizowania niniejszego odliczenia.

Organ podatkowy pierwszej instancji uznając, iż podatek wykazany w zeznaniu za rok podatkowy 2003 jest podatkiem należnym w dniu 02 września 2004r. wydał decyzję, w której odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok.

M. H. korzystając z przysługującego mu prawa złożył odwołanie od tej decyzji, w którym kwestionuje jej zasadność, wnosząc o uznanie odliczeń od podstawy opodatkowania wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł, iż okoliczność, że jego małżonka będąc stanu wolnego korzystała z odliczeń z tytułu poniesionych wydatków na zakup lokalu mieszkalnego nie powinna pozbawiać go prawa do odliczenia od dochodu przed opodatkowaniem wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego. Nadto zarzucił zastosowanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego rozszerzającej interpretacji art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując sprawę zważył, iż stosownie do treści art. 26b ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14 poz. 176 ze zm.), od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych związanej z:

1) budową budynku mieszkalnego albo

2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo

3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, albo

4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.

W obowiązującym stanie prawnym, podatnicy mogą odliczyć od dochodu faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego po l stycznia 2002 r. przez podmiot uprawniony na podstawie przepisów prawa bankowego albo przepisów o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych do udzielania kredytów (pożyczek) na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.

Ponadto stosownie do treści art. 26b ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. odliczenie o którym mowa w ust. l stosuje się, jeżeli podatnik lub jego małżonek nie korzystał lub nie korzysta z odliczenia od dochodu (przychodu) lub podatku wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe, przeznaczonych na:

a) zakup gruntu lub odpłatne przeniesienie prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego,

b) budowę budynku mieszkalnego,

c) wkład budowlany lub mieszkaniowy do spółdzielni mieszkaniowej,

d) zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej,

e) nadbudowę lub rozbudowę budynku na cele mieszkalne,

f) przebudowę strychu, suszarni albo przystosowanie innego pomieszczenia na cele mieszkalne oraz wykończenie lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym, do dnia zasiedlenia tego lokalu,

g) systematyczne gromadzenie oszczędności na rachunku oszczędnościowo-kredytowym w banku prowadzącym kasę mieszkaniową, według zasad określonych w odrębnych przepisach.

W świetle powyższego przepisu, każde odliczenie z tytułu wydatków mieszkaniowych (z wyjątkiem ulgi na remont i modernizację lokalu lub budynku mieszkalnego) dokonane przez podatników lub ich małżonków w latach 1992-2001 powoduje, że podatnicy ci nie nabywają prawa do odliczenia od dochodu przed opodatkowaniem odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego im na finansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie ich własnych potrzeb mieszkaniowych.

Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie M. H. zaciągnął w dniu 12.03.2003r. umową kredytową nr [...] w A. S.A. kredyt mieszkaniowy X na sfinansowanie kosztów inwestycji polegającej na budowie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] znajdującego się w W., przy ul. [...] w kwocie 214.700,00 zł, którego wysokość została zwiększona w dniu 22 października 2003 r. o kwotę 35.000,00 zł aneksem nr l do przedmiotowej umowy. Akt notarialny: Repertorium A nr [...] sporządzony w dniu 29 września 2003 r. potwierdza, iż przedmiotowy lokal został nabyty przez podatnika za cenę 237.947,13 zł wraz z przynależnym udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu za cenę 15.952,28 zł. W roku podatkowym 2003 podatnik poniósł wydatki z tytułu przedmiotowego kredytu w postaci zapłaconych odsetek w kwocie 7.133,18 zł.

Z przedłożonych dowodów wynika ponadto, że M. H. w dniu 15 października 2003r. zawarł związek małżeński.

Wobec powyższych ustaleń Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w zaistniałych okolicznościach za niezasadne należy uznać żądanie podatnika stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu poniesionych przez niego wydatków mieszkaniowych w roku podatkowym 2003 związanych ze spłatą odsetek od kredytu mieszkaniowego. Jak wcześniej wskazano jednym z koniecznych warunków odliczenia tychże wydatków od dochodu jest nie korzystanie przez podatnika i jego małżonka z ulg mieszkaniowych w latach wcześniejszych za wyjątkiem wydatków na remont i modernizację. Z akt sprawy wynika, iż małżonka podatnika E. H. korzystała z "dużej ulgi budowlanej" i z tego tytułu wykazała odliczenia w latach 1999-2001. Zatem fakt skorzystania w latach wcześniejszych przez małżonkę podatnika z odliczeń z tytułu zakupu lokalu mieszkalnego skutkuje tym, iż M. H. nie może korzystać z uprawnień do odliczenia od dochodu wydatków na spłatę odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego. Nie ma też znaczenia podnoszony przez odwołującego argument, iż małżonka w chwili korzystania z "dużej ulgi budowlanej" była stanu wolnego, bowiem użycie przez ustawodawcę zarówno czasu teraźniejszego jak i przeszłego powoduje, że przepisu nie można zawężać wyłącznie do grupy osób będących w czasie korzystania z ulgi w związku małżeńskim. Tak więc osoba będąca w tym roku podatkowym małżonkiem może korzystać z prawa do odliczeń jeżeli wcześniej w okresie obowiązywania ustawy nie korzystała z odliczeń z tytułu wydatków poniesionych na realizację własnych celów mieszkaniowych.

Nie bez znaczenia jest również fakt, iż wydatki związane z odliczaniem odsetek są limitowane (art. 26b ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy) i dotyczą odsetek zapłaconych przez oboje małżonków (art. 26b ust. 8 powołanej ustawy) a nie tylko jednego, który z odliczeń wydatków mieszkaniowych w latach 1992-2001 nie korzystał. Takie rozwiązanie prawne przyjęte przez ustawodawcę potwierdza zasadność dokonanego przez organ podatkowy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Zatem w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż podatek wynikający z zeznania podatkowego za rok 2003 jest podatkiem należnym za ten rok.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej M. H. wniósł o jej uchylenie, jednocześnie zarzucając jej:

- naruszenie art. 120, 122, 191, 210 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926),

- błędną interpretację art. 26b ust. 2 pkt 7 lit.d ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, iż spełnia wszystkie warunki uprawniające do skorzystania z odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem spłaty odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego. Fakt zawarcia w 2003 r. związku małżeńskiego z E. S. korzystającą w latach 1999-2000 z "dużej ulgi budowlanej" nie może pozbawiać go prawa do skorzystania z przedmiotowego odliczenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie uchybia prawu w sposób powodujący wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Na wstępie rozważań należy podkreślić, iż chybiony jest zarzut strony skarżącej dotyczący błędnej interpretacji przez organ podatkowy art. 26 b ust. 2 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 26b. ust 1. cyt. ustawy, od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, związanej z:

1) budową budynku mieszkalnego albo

2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo

3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, albo

4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.

W świetle zaś ust. 2 pkt. 7 tego przepisu odliczenie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli podatnik lub jego małżonek nie korzystał lub nie korzysta z odliczenia od dochodu (przychodu) lub podatku wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe, przeznaczonych między innymi na (lit. d) zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu wykładnia literalna przywołanego przepisu nie budzi wątpliwości co do faktu, iż korzystanie przez podatnika lub jego małżonka z odliczenia od dochodu (przychodu) lub podatku wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe, wymienione od lit. a do g, wyklucza skorzystanie przez podatnika z odliczenia o którym mowa w ust. 1 art. 26b. Nie można wyprowadzić z tego unormowania wniosku, iż chodzi tutaj o korzystanie z przedmiotowego odliczenia jedynie podczas trwania związku małżeńskiego. Przepis ten bowiem tego nie stanowi, określa natomiast tylko i wyłącznie osoby tj. podatnika lub jego małżonka, który nie korzystał lub nie korzysta z odliczenia od dochodu, a zatem również w okresie przed zawarciem przez nich związku małżeńskiego. Zarzut skarżącego jest zdaniem Sądu błędny, albowiem ustawodawca chcąc zawęzić uprawnienie korzystania z przedmiotowego odliczenia w sposób wskazywany w skardze winien dodać, iż chodzi jedynie o korzystanie z niego podczas trwania związku małżeńskiego.

Mając zatem na uwadze powyższe oraz bezsporną okoliczność odliczenia przez E. S. małżonkę podatnika, jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego 19% wydatków poniesionych na zakup nowo wybudowanego lokalu mieszkalnego, uznać należy prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego stwierdzić należy, że organ podatkowy II instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który był w zasadzie bezsporny, a nadto wszechstronnie rozpatrzył cały materiał dowodowy zebrany w sprawie, mający znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, jak i zastosował właściwe przepisy prawa podatkowego.

Reasumując Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.

MK