Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 91/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, 180, 178
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 czerwca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 660/12 w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić skarżącej J. Ż. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 660/12 oddalił skargę J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. ww. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z 2003 r., dalej u.p.z.p.), po rozpatrzeniu odwołania J. Ż., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] w sprawie ustalenia, na wniosek A. K., warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz szczelnego zbiornika na ścieki wraz z przyłączem kanalizacyjnym na działce nr [...] w miejscowości Z. gm. T.

Skargę na powyższą decyzję wniosła J. Ż.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, w celu ustalenia spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588, dalej "rozporządzenie"), organy prawidłowo wyznaczyły granice analizy "wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków" z zastosowaniem koncepcji tzw. dobrego sąsiedztwa. Sąd wskazał, że organy ustaliły, że działka przewidywana do nowej zabudowy ma dostęp do tej samej drogi publicznej co działki nr [...] i [...] zabudowane budynkami mieszkalnym. W odniesieniu do istniejącej na tej działce zabudowy organy ustaliły prawidłowo wskaźniki zabudowy, słusznie przyjmując, że wymogi dla wydania decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione, ponieważ działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej – działki nr [...] przez drogę wewnętrzną działkę nr [...] stanowiącą m.in. współwłasność inwestora (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), a teren nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Organy uzasadniły swoje stanowiska zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., a SKO w uzasadnieniu swojej decyzji przedstawiło zarzuty zawarte w odwołaniu, swoje stanowisko w zakresie spełnienia wymogów do wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz szczegółowo i prawidłowo wyjaśniło, dlaczego zarzuty odwołującej nie zostały uwzględnione.

W ocenie Sądu trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że toczące się postępowanie podziałowe działki [...] nie miało żadnego znaczenia dla możliwości ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...], podobnie jak okoliczność toczącego się postępowania rozgraniczeniowego. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma bowiem na celu określenie, czy i pod jakimi warunkami możliwa jest lokalizacja inwestycji, a z uwagi na fakt, że decyzja ta nie ma wpływu na prawo własności (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.) powszechnie przyjmuje się, że nie ma również wpływu na granice nieruchomości, określające teren, do którego przysługuje prawo własności.

Decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać część tekstową i część graficzną. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1 000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2 000), w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. W niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy T. zawiera ww. załączniki graficzne sporządzone na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:1 000.

Sąd zaznaczył ponadto, że rację ma organ II instancji, iż zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a ich ochrona stanowić będzie przedmiot szczegółowego badania na etapie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (m.in. w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego dla projektowanego obiektu i terenów przyległych, czy "odpowiedniej" drogi stanowiącej dojazd do działki budowlanej).

Jak wynika z oświadczenia Wójta Gminy T. (k. 107 akt adm. I inst.) działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, tj. drogi gminnej nr [...] (działki nr [...]) dlatego organy prawidłowo uznały, że spełniony został wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

Co do braku doręczenia decyzji wszystkim sąsiadom - uczestnikom postępowania, np. właścicielom działki nr [...], Sąd podniósł, że jak wynika z wypisu z rejestru gruntów (k. 95 akt adm. I inst.) współwłaścicielami działki są A. K. (inwestor) c. K. K., K. K. (reprezentujący inwestora A. K. do czasu uzyskania przez nią pełnoletniości, jako przedstawiciel ustawowy) i skarżąca. Formalnie więc K. K. winien otrzymać odrębne od córki wydane w sprawie decyzje i pisma, jednak należy pamiętać, że do czasu uzyskania przez nią pełnoletniości w dniu [...] marca 2012 r. był jej przedstawicielem ustawowym i otrzymując wszelkie pisma dla córki zapoznawał się z ich treścią. Ponadto Sąd podniósł, że po pierwsze pominiętej w postępowaniu stronie przysługuje wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, a po drugie – nie wydaje się, aby w przedmiotowej sprawie, wskutek ww. braku odrębnego doręczania korespondencji, K. K. uznał, że naruszono jego prawo do czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto z analizy ww. wypisu z rejestru gruntów nie wynika, aby organy pominęły jakąkolwiek inną stronę w niniejszym postępowaniu.

Co do zarzutu, że nie sprawdzono, czy działka inwestora nie jest przeznaczona na realizację ponadlokalnych inwestycji publicznych, czy jest terenem zamkniętym, Sąd wskazał, że jak wyjaśnił już organ odwoławczy, z pisma znajdującego się na k.100 akt adm. I inst. wynika, że teren inwestycji, zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T., znajduje się w terenie o symbolu "A" - obszarze o ekstensywnej urbanizacji typu podmiejskiego i wiejskiego (...).

Zdaniem Sądu, projektowana inwestycja spełnia wszystkie wskazane w art. 61 u.p.z.p. kryteria, a więc organ administracji był zobligowany do ustalenia warunków zabudowy.

Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów u.p.z.p. w związku z § 3-8 rozporządzenia, ani też przepisów proceduralnych, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J. Ż., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy jednoczesnym zwrocie poniesionych kosztów.

Skarżąca kasacyjnie podniosła, że w niniejszym postępowaniu nie zachowano względów formalnych, nie zawiadamiając wszystkich osób zainteresowanych o toczącym się postępowaniu. Ponadto, załączone dokumenty, a w szczególności mapy pokazują, że działka nr [...], której skarżąca jest współwłaścicielem, nie zapewnia dostępu do drogi publicznej, bowiem w większości punktów nie ma szerokości nawet 2 metrów. Ponadto, droga gminna nr [...] nie może być uznana formalnie za drogę gminną publiczną, bowiem nie ma uchwały w przedmiocie uznania drogi o takim numerze za drogę gminną publiczną, ani publikacji informacji o uchwale we właściwym publikatorze, gdzie systematycznie publikuje się wykaz dróg gminnych publicznych. Ponadto, mapa stanowiąca załącznik graficzny do decyzji zawiera uwidoczniony podział działki nr [...] na działki nr: [...] i [...], mimo że nie została wydana decyzja w zakresie podziału nieruchomości. Skarżąca nie podzieliła poglądu, że fakt, iż załącznik graficzny nosi ślady poprawienia numeru decyzji nie ma znaczenia dla rozpoznawania niniejszej decyzji dla uznania ważności tego dokumentu. Skarżąca wskazała, że nie można wprowadzać do obiegu dokumentów i map zawierających dane z niezatwierdzonych operatów pomiarowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, jako niespełniająca wymogów formalnych, określonych w art. 176 p.p.s.a.

Na wstępie wskazać należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Wymogi jakie powinna spełnić określone zostały w art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, skarga kasacyjna oprócz wymagań przepisanych dla pisma w postępowaniu sądowym powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy zaś rozumieć dokładne wskazanie podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. z wyraźnym określeniem przepisów w ramach zgłoszonej podstawy, które zdaniem sporządzającego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny wydający zaskarżone orzeczenie. Stosownie do powołanego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych z rozwinięciem zarzutów i przedstawieniem rzeczowej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ma niezwykle istotne znaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Nie może też domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej i z uzasadnienia omawianego środka zaskarżenia samodzielnie wywodzić podstaw kasacyjnych. To autor skargi kasacyjnej, sformalizowanego środka zaskarżenia, powinien wskazać na konkretne, naruszone przez sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych konkretnej normy prawnej. Skarga kasacyjna niespełniająca wymagań w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że podstawy kasacyjne stanowią tzw. element konstrukcyjny skargi kasacyjnej, który nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera podstaw kasacyjnych. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała żadnego przepisu prawa, który w jej ocenie został naruszony przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Brak wskazania podstaw kasacyjnych obligował Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.