Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 642/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Nina Półtorak, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "I." S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Lu 484/11 w sprawie ze skargi "I." S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za luty 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "I." S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 642/12

UZASDNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 484/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie ze skargi "I." S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za luty 2010 r. oddalił skargę.

Z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji wynika, że spółka złożyła deklarację dla podatku od gier za miesiąc luty 2010 r., w której zadeklarowała go w wysokości 112.000,00 zł, wykazując w dwóch załącznikach do deklaracji POG-4/R - 56 automatów do gier o niskich wygranych, a następnie, w dniu 19 października 2010 r. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku i złożyła korektę deklaracji, w której zadeklarowała podatek w wysokości 39.520,00 zł, uzasadniając ją brakiem notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), na mocy której zostały wprowadzone podwyższone stawki w podatku od gier na automatach o niskich wygranych. Argumentowała, że projekt ustawy o grach hazardowych powinien - stosownie do Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.WE L 204 z 21 lipca 1998 r. ze zm.), która została transponowana do prawa krajowego na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) zostać notyfikowany Komisji, z uwagi na to, że zawierał on przepisy techniczne. Wywodziła nadto, że brak notyfikacji przedmiotowej ustawy powoduje konieczność określenia zobowiązania w podatku od gier na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) - w kwocie 180 euro od jednego automatu.

Decyzją z dnia 11 marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiąc luty 2010 r.

Od ww. decyzji spółka wniosła odwołanie.

Decyzją z dnia 7 czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ podniósł, że przedmiotowa Dyrektywa została implementowana przez Rzeczpospolitą Polską do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039) oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 65, poz.597), które wydane zostało w oparciu o art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz.U. Nr 169, poz. 1386), co oznacza, że jej przepisy do prawa krajowego wprowadzone zostały prawidłowo. Organ stanął na stanowisku, że usługa oferowana w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest świadczona na odległość oraz nie jest świadczona drogą elektroniczną, tym samym nie jest usługą w rozumieniu § 2 pkt 1 rozporządzenia,

W ocenie organu nie można kwestionowanych przez stronę przepisów postrzegać jako ograniczających swobodę przedsiębiorczości czy swobodę w świadczeniu usług społeczeństwa informacyjnego (art. 49 i art. 56 TFUE), czy też jako środka o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, w rozumieniu art. 34 TFUE. Uznając prawidłowość oparcia rozstrzygnięcia na przepisie art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, jako zgodnym z prawem europejskim, organ odwoławczy nie podzielił zarzutów naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów TFUE, Konstytucji RP oraz zasad praworządności i zaufania do organów państwa. Nadto, stwierdził, że art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem zawierającym normy techniczne i nie ma charakteru przepisu technicznego dotyczącego produktu lub usługi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, co oznacza, że nie podlegał obowiązkowi notyfikacji.

Końcowo organ zaznaczył, że założenia do projektu ustawy były przedmiotem uzgodnień międzyresortowych oraz zostały one poddane konsultacjom społecznym, zaś założenia projektu ustawy o grach hazardowych oraz pisma otrzymywane w trakcie konsultacji zostały zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej a także, że każdy podmiot gospodarczy, prowadzący działalność ponosi ryzyko z tym związane, zaś ustawa o grach hazardowych nie odebrała podmiotom posiadającym już zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych możliwości dalszego prowadzenia tej działalności.

Od tej decyzji skarżąca wniosła skargę do WSA w Lublinie, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu: (1) art. 1 pkt 11 zd. pierwsze w zw. z pkt 4 art. 1 Dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji; (2) art. 1 pkt 11 zd. drugie tiret trzecie Dyrektywy w zw. z jej pkt.4, oraz w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji; (3) art. 9 ust. 7 tiret pierwsze Dyrektywy w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

Sąd wskazał, że decyzją z dnia 28 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od gier za miesiąc luty 2010 r. w wysokości 112.000,00 zł, zaś skarga skarżącej w przedmiocie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 29 marca 2011 r., utrzymującej w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia 28 grudnia 2010 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od gier za miesiąc luty 2010 r. została oddalona prawomocnym (od dnia 11 października 2011 r.) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 września 2011 r., w sprawie o sygn. I SA/LU 316/11. W związku z tym Sąd stwierdził, że powyższe zobowiązanie podatkowe wynika z ostatecznej decyzji organu podatkowego, zaś decyzja ta ma w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty; kwota nadpłaty jest bowiem w nierozerwalny sposób związana z wysokością zobowiązania podatkowego. Kolejno Sąd podniósł, że decyzja wydana przez organ podatkowy w sprawie nadpłaty powinna uwzględniać sentencję rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, gdyż rozstrzygnięcie to, w konsekwencji ma wpływ na treść orzeczenia w sprawie nadpłaty i jego podstawę prawną. Tym samym, z punktu widzenia legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, argumentacja skargi nie mogła mieć żadnego znaczenia, co doprowadziło Sąd do odstąpienia od szczegółowego odnoszenia się do jej poszczególnych zarzutów, sprowadzających się w istocie rzeczy do wykazania braku notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540).

Końcowo Sąd odniósł się do stanowiska spółki uznając je za chybione i podnosząc, że Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204 z 21.7.1998, str. 37) została – wbrew wywodom skargi – implementowana prawidłowo do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U Nr 239, poz. 2039 ze zm.) oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 597), które wydane zostało w oparciu o art. 12 ust. 2 ustawy z 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz.1386) a przepis art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego dotyczącego produktu lub usługi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, tak więc nie podlegał obowiązkowi notyfikacji.

W skardze kasacyjnej od ww. wyroku spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez:

1. niezastosowanie przepisu zawartego w art. 1 pkt 11 zd. pierwsze Dyrektywy w zw. z pkt 4 art. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. odnośnie "przepisów technicznych" w zakresie "innych wymagań" niż "specyfikacje techniczne", nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak jego warunki użytkowania lub obrót, jak również przepisów ustawowych Państw Członkowskich zakazujących wprowadzania do obrotu i stosowania produktu - w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji.

2. niezastosowanie przepisu zawartego w art. 1 pkt 11 zd. drugie tiret trzecie ww. Dyrektywy, w zakresie "inne wymogi", które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów, w zw. z pkt 4 art. 1 ww. Dyrektywy ("inne wymagania" to wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót) — w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji.

3. niezastosowanie art. 9 ust. 7 tiret pierwsze ww. Dyrektywy (z naglących powodów, spowodowanych przez poważne i nieprzewidziane okoliczności odnoszące się do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zwierząt lub roślin oraz, w stosunku do zasad dotyczących usług, również dla porządku publicznego, w szczególności ochrony nieletnich, Państwo Członkowskie jest zobowiązane przygotować przepisy techniczne w bardzo krótkim czasie, w celu ich natychmiastowego przyjęcia i wprowadzenia w życie bez możliwości jakichkolwiek konsultacji) i zd. drugie ust. 7 art. 9 dyrektywy (W powiadomieniu określonym w art. 8, Państwa Członkowskie przedstawiają powody pilności podjętych środków. Komisja najszybciej jak to możliwe przedstawia opinie w sprawie powiadomienia. Podejmuje ona stosowne działanie w przypadkach, gdy procedura ta jest niewłaściwie stosowana. Parlament Europejski jest na bieżąco informowany przez Komisję) w zw. z art. 8 dyrektywy - w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji:

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."; uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skarżąca wniosła również o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następującego pytania prawnego:

"Czy przepis art. 1 pkt 11 zd. drugi tiret trzecie dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.), powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów, których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy taki przepis ustawowy utrudniający handel automatami o niskich wygranych, który został ustanowiony z następujący uzasadnieniem: "Dotychczasowa wysokość 180 euro (ok. 750 zł) miesięcznie zryczałtowanego podatku od gier uiszczanego od każdego eksploatowanego automatu od roku 2010 wyniesie 2 000 zł. Jednocześnie jest to czynnik zmniejszający szacunki w zakresie liczby eksploatowanych automatów o niskich wygranych, od których uiszczany jest podatek od gier. Nierentowne automaty o niskich wygranych najprawdopodobniej będą wycofywane z eksploatacji?".

W piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 22 września 2014 r. podniesiono, że zarówno organy administracji obu instancji jak i WSA w Lublinie naruszyły prawo materialne - § 2 pkt 5e tiret trzecie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. i art. 1 pkt 11 akapit drugi tiret trzecie Dyrektywy 98/34/WE poprzez błędną wykładnię, co skutkowało podjęciem przez organy administracji decyzji podatkowych w obu instancjach (odnośnie do zwrotu nadpłaconego podatku od gier hazardowych) w sposób arbitralny i w konsekwencji naruszający prawo własności, co następnie zostało zaakceptowane przez sądy administracyjne w obu instancjach, naruszające tym samym prawo własności a ponadto prawo do rzetelnego procesu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na sposób jej sporządzenia niezbędne jest przypomnienie, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest środkiem odwoławczym bardzo sformalizowanym (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1987/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA). Z uwagi na konieczność spełnienia wymogów formalnych, wskazanych w art. 176 p.p.s.a., od których uzależnione jest przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, wprowadzony został wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcę prawnego, a w niektórych kategoriach spraw - doradcę podatkowego i rzecznika patentowego - art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.). Wymóg ten uzasadniony jest także zakresem rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd odwoławczy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd ten jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przepis ten interpretowany jest w judykaturze jednolicie jako zakaz precyzowania czy formułowania zarzutów za stronę, niemożność badania, czy wojewódzki sąd administracyjny dopuścił się naruszenia innych jeszcze przepisów, niż te, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 2348/11, wyrok NSA z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1370/10, CBOSA).

Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 p.p.s.a. i przewiduje ich dwie - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie prawa procesowego, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Odpowiadające temu przepisowi przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej będzie polegało na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego i charakteru naruszania. Tylko takie postawienie zarzutów w skardze kasacyjnej pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, działającemu w granicach podstaw skargi kasacyjnej, na rozpoznanie sprawy w sposób oczekiwany przez wnoszącego środek odwoławczy. Każde niemieszczące się w rozumieniu art. 174 p.p.s.a. przytoczenie podstaw powoduje, że są one nieusprawiedliwione w rozumieniu art. 184 p.p.s.a.

We wniesionej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej wykorzystano podstawę prawną przewidzianą w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego. Prawo materialne, o którym mówi art. 174 pkt 1 p.p.s.a. to są przepisy aktu prawnego stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, tj. wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego (jeżeli podnosi się stosowny zarzut) zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest powinnością Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej, przeprowadzenie takiej argumentacji jest obowiązkiem sporządzającego skargę kasacyjną, stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie istotę rozstrzygnięcia stanowiła kwestia prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 września 2011 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 316/11. Sąd pierwszej instancji z urzędu stwierdził, że ww. wyrokiem oddalono skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białej Podlaskiej z dnia 29 marca 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia 28 grudnia 2010 r., w której określono zobowiązanie podatkowe w podatku od gier za miesiąc luty 2010 r. w wysokości 112.000,00. Sąd podniósł, że wyrok ten od dnia 11 października 2011 r. jest wyrokiem prawomocnym. Tym samym, wskazując na nierozerwalność związania kwoty nadpłaty z wysokością zobowiązania podatkowego, Sąd uznał, że argumentacja skargi nie mogła mieć żadnego znaczenia; toteż Sąd odstąpił od szczegółowego odnoszenia się do jej zarzutów. Kwestia ta jest więc kluczowa dla zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

Ani ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów ani też z jej uzasadnienia, jak również z pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 22 września 2014 r., nie wynika natomiast w jaki sposób przedstawione wyżej twierdzenia Sądu pierwszej instancji miałyby być nieprawidłowe. Gdyby uznać, że Sąd pierwszej instancji dokonał naruszenia stosownych przepisów i a contrario do tego, co podniósł w treści wyroku, prawidłowym jest twierdzenie, że decyzja wydana przez organ podatkowy w sprawie nadpłaty nie powinna uwzględniać sentencji rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego zaś rozstrzygnięcie to nie ma wpływu na treść orzeczenia w sprawie nadpłaty i jego podstawę prawną, wówczas można by przystąpić do kontroli przedmiotowego wyroku pod względem podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów i argumentacji. Wobec braku takiego zarzutu kwestia ta wymyka się spod kontroli kasacyjnej, przedstawione zaś zarzuty uznać należy za niemające dla rozstrzygnięcia żadnego znaczenia, mające charakter wtórny w stosunku do podstawy determinującej treść orzeczenia.

Nadmienić przy tym można, że na stronie 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej zauważono, iż istotny wpływ na wynik sprawy miała okoliczność nieodniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do argumentacji prawniczej zawartej w skardze, mimo to jednak skarżący nie poczynił w tym zakresie żadnych zarzutów, nie wskazał też konkretnej jednostki redakcyjnej jakiegokolwiek przepisu, do którego naruszenia miałoby w związku z tym dojść. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji (wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 239/09). Sąd ten bowiem, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje skargę kasacyjną jedynie w granicach zarzutów skargi kasacyjnej ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia. Oznacza to, że koniecznym jest, by uznać skargę kasacyjną za skuteczną, wskazanie jednej z podstaw jej zarzutów oraz podanie które konkretnie przepisy z oznaczeniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu punktu konkretnego aktu prawnego miały zostać naruszone przez Sąd pierwszej instancji, czemu – w związku z podważeniem nieodniesienia się do argumentacji prawniczej – uchybiono.

Tym samym brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedstawionego pytania.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.