Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 211/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, , , po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B Sp. j. w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1741/11 odrzucające sprzeciw B.Sp. j. w J. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1741/11 odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. Sp. j. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1741/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako P.p.s.a., odrzucił sprzeciw B. sp. j. w J. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2012 r. odmawiającego skarżącej spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie.

Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 września 2011 r. w przedmiocie rozliczenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.

Następnie wnioskiem z dnia 3 lutego 2012 r. zwróciła się o częściowe zwolnienie jej z kosztów sądowych.

Po rozpoznaniu wniosku, postanowieniem z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1741/11, doręczonym skarżącej 27 lutego 2012 r., referendarz sądowy odmówił spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie.

Od powyższego postanowienia referendarza sądowego skarżąca pismem z dnia 7 marca 2012 r. (data nadania w placówce pocztowej 7 marca 2012 r.) złożyła sprzeciw wnosząc w nim o rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez Sąd z uwagi na to, że orzeczenie referendarza nie uwzględnia całości okoliczności podanych we wniosku.

Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił sprzeciw skarżącej spółki. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd w pierwszej kolejności powołał się na treść art. 259 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wydanych w przedmiocie prawa pomocy, strona może wnieść sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Następnie przytoczył treść § 2 powołanego przepisu, który stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe przepisy Sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2012 r. zostało doręczone stronie w dniu 27 lutego 2012 r.. Tymczasem sprzeciw od tego postanowienia spółka złożyła w dniu 7 marca 2012 r., podczas, gdy termin do jego wniesienia upłynął w dniu 5 marca 2012 r. W związku z tym, Sąd pierwszej instancji uznał, że sprzeciw został wniesiony po terminie i podlegał odrzuceniu.

Nie godząc się z powyższym postanowieniem spółka wywiodła zażalenie, w którym zakwestionowała okoliczność wniesienia sprzeciwu po terminie. Wskazała, że w jej ocenie Sąd błędnie odczytał treść pieczątki potwierdzającej datę otrzymania postanowienia referendarza. Z akt spółki wynika bowiem, że zostało ono doręczone nie wcześniej niż 29 lutego 2012 r. Mając to na uwadze wniesiono o ponowną analizę dowodu doręczenia, a w przypadku uznania zasadności zażalenia uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i podjęcie decyzji w zakresie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 259 § 1 P.p.s.a. od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje sprzeciw wniesiony do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz tego rodzaju środek prawny, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. (art. 259 § 2 P.p.s.a.). Powyższy termin, zgodnie z art. 83 § 1 P.p.s.a., oblicza się według prawa cywilnego. Zgodnie natomiast z art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jeżeli natomiast początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, to zgodnie z art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

W niniejszej sprawie odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2012 r., odmawiającego skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie wraz z prawidłowym pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie jego zaskarżenia, został zgodnie z dyspozycją art. 67 § 2 P.p.s.a. doręczony dnia 27 lutego 2012 r. do rąk reprezentującego spółkę wspólnika A. G., co pokwitował własnoręcznym podpisem (k. 60 akt Sądu pierwszej instancji) opatrzonym niebudzącą wątpliwości datą "27.02.2012 r." i opieczętowanym datownikiem "27.02.2012 r.", a także taką samą datą podaną przez doręczyciela na wypełnionym prawidłowo potwierdzeniu odbioru korespondencji.

W związku z powyższym, jak słusznie ustalił Sąd pierwszej instancji siedmiodniowy termin w tym przypadku upłynął w dniu 5 marca 2012 r. Tymczasem, jak wynika z daty stempla pocztowego widniejącej na kopercie, w której znajdowało się pismo strony, skarżąca dopiero dnia 7 marca 2012 r. nadała w polskim urzędzie pocztowym sprzeciw od wskazanego wyżej postanowienia (k. 62 akt Sądu pierwszej instancji).

Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił sprzeciw.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie doszło więc do naruszenia prawa, a zaskarżone postanowienie temu prawu odpowiada. Działając zatem na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.