Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 67/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 52
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi S. G. na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie inwestycji zlokalizowanej przy ul. B. we W. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej wpis w kwocie 100 (sto) zł.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 października 2011 r. S. G., reprezentowana przez pełnomocnika – swojego syna Z. G., wniosła bezpośrednio skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie realizacji inwestycji przy ul. B. we W..

Po przekazaniu skargi do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., organ - w udzielonej odpowiedzi, wniósł o jej odrzucenie stwierdzając, że została ona skierowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z pominięciem drogi administracyjnej przewidzianej w art. 37 § 1 k.p.a. W związku z zasadą dewolutywności, wniesienie skargi do Sądu Administracyjnego winno być poprzedzone zażaleniem na bezczynność do organu wyższego rzędu, którym w stosunku do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3), a w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że środkiem zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność organu jest zażalenie z art. 37 k.p.a. (por. np. postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/06, z dnia 18 września 2002 r. II SAB/Wr 15/02, z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 8/97, z dnia 5 marca 1997 r. sygn. akt III SAB 47/96; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 741/07).

Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia z art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mówi art. 37 § 1 k.p.a. Okresem tym jest jeden miesiąc (art. 35 § 3 zdanie pierwsze k.p.a.).

Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie realizacji inwestycji przy ul. B. we W.. Z treści skargi zawierającej szczegółowy opis działań podejmowanych przez stronę skarżącą oraz z przesłanych wraz odpowiedzią na skargę akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. nie było składane zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do organu wyższego stopnia. Skarżąca natomiast korzystała z innych środków ochrony prawnej, w tym w szczególności wniosła o wstrzymanie inwestycji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. oraz odwołała się od wydanej przez ten organ decyzji z dnia 29 lipca 2011 r., którą zostało umorzone postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego w zabudowie plombowej przy ul. B. [...] we W.. Rozstrzygnięcie organu I instancji zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 24 września 2011 r. nr [...]. Podkreślić także należy, że rozpoznawana obecnie skarga na bezczynność nie jest pierwszą tego rodzaju skargą złożoną przez skarżącą. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wr 19/11 została bowiem odrzucona skarga na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z powodu braku wyczerpania przed jej wniesieniem skargi przysługujących stronie środków odwoławczych.

Wobec tego, że skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie złożyła zażalenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia, skargę należało stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ponownie odrzucić.

O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.