Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 306/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 100, art. 104
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 104 § 1, art. 107 § 1, § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Inne z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

W raporcie z [...] stycznia 2020 r. M. G. (dalej jako "skarżący) zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Ł. o podwyższenie dodatku służbowego na czas określony od 6 lutego 2020 r. Skarżący podkreślił, że z obowiązków służbowych wywiązywał się bardzo dobrze, był nagradzany. Podniósł, że od 1 czerwca 2019 r. do 5 lutego 2020 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim z powodu wypadku w pracy. Oświadczył, że od 6 lutego 2020 r. zamierza przejść na emeryturę.

W odpowiedzi na raport, Komendant Powiatowy Policji w Ł. (dalej: "organ I instancji") w piśmie z [...] stycznia 2020 r. nie uwzględnił prośby skarżącego o podwyższenie dodatku służbowego. Komendant wyjaśnił, że wysokość dodatku służbowego uzależniona jest od należytego wykonywania obowiązków służbowych, a decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy jako forma szczególnego wyróżnienia za cały okres nienagannej, wzorowej służby policjanta.

Komendant stwierdził, że skarżący od 1 czerwca 2019 r. do 5 lutego 2020 r. nieprzerwanie przebywa na zwolnieniu lekarskim i jego nieobecność w znacznym stopniu wpłynęła na ciągłość wykonywania zadań na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w Ł.. Komendant uwzględnił stanowisko bezpośredniego przełożonego i I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Ł..

Skarżący w piśmie z [...] lutego 2020 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku o podwyższenie dodatku służbowego. Zarzucił, że pismo Komendanta z [...] stycznia 2020 r. nie jest zatytułowane i nie zawiera żadnego pouczenia o środku zaskarżenia lub jego braku.

Skarżący podniósł, że powszechnie wiadomo, że policjantom odchodzącym na emeryturę symbolicznie podnosi się wysokość dodatku służbowego, jeśli przebieg służby był oceniany pozytywnie. Podkreślił, że z obowiązków służbowych wywiązywał się bardzo dobrze, otrzymywał nagrody, pochwały i wyróżnienia.

W piśmie z [...] marca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. (dalej: "organ II instancji") wskazał, że wysokość i tryb przyznawania policjantowi dodatku służbowego określono w § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 z późn. zm.). Podkreślił, że decyzja dotycząca dodatku służbowego ma charakter decyzji uznaniowej i zależy od oceny przez przełożonego okoliczności wymienionych w § 9 rozporządzenia. Zwrócił uwagę, że sam fakt przejścia policjanta na emeryturę nie może stanowić przesłanki do podwyższenia policjantowi dodatku służbowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rozstrzygnięcie organu II instancji skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 7, art. 8 § 2, art. 10 § 1, art. 107 § 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 7 oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej jako "k.p.a.";

- § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez jego niezastosowanie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz orzeczenia organu I instancji z 28 stycznia 2020 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że orzeczenia organu I i II instancji nie spełniały wymogów decyzji administracyjnej, a stanowiły w istocie władcze rozstrzygnięcia o uprawnieniach skarżącego, nie zawierały również pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia lub ich braku.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Komendant Policji w L. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 z późn. zm.), dalej "ustawa o Policji" lub "ustawa", uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Dodatki do uposażenia określone zostały w art. 104 ustawy. Jednym z dodatków do uposażenia jest dodatek służbowy, przewidziany w art. 104 ust. 3 ustawy. Dodatek ten przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne i może być przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych.

Szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, przewidzianych w art. 104, przesłanki przyznawania, podwyższania, a także warunki obniżania lub cofania dodatków określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.).

W myśl § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przyznanie oraz wysokość dodatku uzależnione zostało od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2).

Możliwość podwyższenia dodatku służbowego przewiduje § 9 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę.

W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że sprawa dodatku służbowego załatwiana jest w drodze decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego). Podkreśla się, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji dodatek służbowy jest częścią uposażenia funkcjonariusza Policji. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1113), sprawy osobowe, do których należą sprawy uposażenia, załatwia się w formie rozkazu personalnego. Decyzje - zarówno pozytywne (przyznające dodatek, podwyższające jego wysokość), jak i negatywne (odmawiające przyznania dodatku, odmawiające jego podwyższenia lub podwyższające w niższym wymiarze niż określony żądaniem policjanta) - podlegają kontroli instancyjnej oraz sądowej.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że postępowanie w sprawie podwyższenia dodatku służbowego jest postępowaniem administracyjnym, które może być wszczęte zarówno z urzędu, jak i na wniosek zainteresowanego policjanta (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2016 r.: sygn. akt I OSK 3126/14, I OSK 2608/14 i I OSK 3083/15).

W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył do komendanta powiatowego Policji, który zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy w zw. z § 1 ust. 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów jest przełożonym właściwym w sprawach osobowych, wniosek o podwyższenie dodatku służbowego. Organ ten zobowiązany był zatem wszcząć postępowanie w sprawie i rozstrzygnąć sprawę w drodze decyzji.

Zgodnie z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), dalej w skrócie: "k.p.a.", organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Elementy składowe decyzji określa art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja zawiera w szczególności: 1) oznaczenie organu administracji publicznej, 2) datę wydania, 3) oznaczenie strony lub stron, 4) powołanie podstawy prawnej, 5) rozstrzygnięcie, 6) uzasadnienie faktyczne i prawne, 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny.

Tymczasem organ I instancji, z naruszeniem powołanych przepisów, nie wydał decyzji w sprawie wniosku skarżącego, lecz załatwił sprawę w drodze pisma informującego skarżącego, że jego prośba o podwyższenie dodatku służbowego nie została uwzględniona. Jednocześnie organ wyjaśnił, z jakiego powodu dodatek nie może być podwyższony i wskazał obowiązujące w tym zakresie przepisy.

Decyzja rozstrzyga sprawę indywidualną konkretnego adresata. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, nawet wówczas, gdy nie mają w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Minimum wymagań formalnych, jakie powinna spełniać decyzja to: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby działającej w imieniu organu.

Pismo Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z [...] stycznia 2020 r., którym organ nie uwzględnił prośby skarżącego o podwyższenie dodatku służbowego wskazuje skarżącego jako adresata pisma, zawiera oznaczenie organu oraz podpis Komendanta Powiatowego Policji w Ł.. Pismo rozstrzyga sprawę podwyższenia dodatku i wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia. Pismo to spełnia zatem warunek do uznania go za decyzję administracyjną.

Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 1 i 2 k.p.a.).

Skarżący, mimo że organ I instancji nie wskazał w swoim rozstrzygnięciu drogi odwoławczej i nie pouczył skarżącego o trybie i terminie wniesienia odwołania, wniósł w terminie 14 dni od doręczenia rozstrzygnięcia organu I instancji pismo zatytułowane "Wniosek o ponowne rozpatrzenie wniosku o podwyższenie dodatku służbowego", adresowane do wyższego przełożonego – Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Pismo to spełnia warunki odwołania. Organ, do którego było adresowane zobowiązany był zatem rozpoznać sprawę na skutek odwołania skarżącego i wydać jedną z decyzji, wymienionych w art. 138 k.p.a. Organ II instancji nie wydał jednak formalnej decyzji, lecz – podobnie jak organ I instancji – załatwił sprawę w drodze pisma, adresowanego do skarżącego.

Pismo organu II instancji z [...] marca 2020 r. nie zawiera wprawdzie wyraźnie sformułowanego rozstrzygnięcia, odnoszącego się do decyzji organu I instancji, nie ulega jednak wątpliwości, że negatywnie załatwia sprawę skarżącego. Niezbędnym elementem decyzji administracyjnej jest przede wszystkim jej rozstrzygnięcie, czyli władcze ukształtowanie określonego stosunku administracyjnoprawnego. Pismo organu odwoławczego z 16 marca 2020 r. w sposób władczy ingeruje w sferę praw i obowiązków adresata, ostatecznie bowiem rozstrzyga w przedmiocie żądania podwyższenia dodatku służbowego. Pismo to zawiera oznaczenie adresata oraz organu właściwego do wydania decyzji i podpisane jest przez osobę pełniącą obowiązki Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Zawiera zatem minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej.

W konsekwencji uznać należy, że pismo organu II instancji z 16 marca 2020 r. podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a". Kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.). W tym zakresie ocenie podlega, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności decyzji. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 i art. 138 k.p.a.

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że w wyniku wniesienia odwołania organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego rozpoznania całej sprawy. Rola organu odwoławczego nie może ograniczać się jedynie do formalnej weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Właściwa realizacja zasady dwuinstancyjności wymaga, by każdy z organów ocenił dowody oraz przeanalizował wszystkie argumenty (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, z 21 kwietnia 2011 r., II FSK 1852/09, z 29 czerwca 2011 r., II OSK 1147/10, z 12 kwietnia 2013 r., I OSK 2123/11).

Organ odwoławczy zobowiązany jest do oceny, czy zebrany w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy jest pełny i czy stan faktyczny ustalony został prawidłowo. Organ odwoławczy zobowiązany jest zatem podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Stanowisko organu powinno znaleźć pełny wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę prawną oraz ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powinny zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, jasny i wyczerpujący.

Organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wyżej wymienionych przepisów k.p.a. Rozpoznając sprawę na skutek odwołania skarżącego organ II instancji ograniczył się do powołania przepisów, które stanowią podstawę przyznawania i podwyższania dodatku służbowego. Przedstawione w decyzji zasady przyznawania i podwyższania dodatku służbowego nie odnoszą się jednak w ogóle do indywidualnej sytuacji skarżącego.

Organ II instancji nie ustalił stanu faktycznego sprawy, w żaden sposób nie odniósł się także do stanu faktycznego ustalonego przez organ I instancji i nie ocenił postępowania przeprowadzonego przez ten organ. Nie wyjaśnił, dlaczego wysokość dodatku służbowego nie może być w przypadku skarżącego podwyższona. Za takie wyjaśnienie nie może być uznane zawarta w końcowej części pisma ogólna informacja, iż sam fakt przejścia na zaopatrzenie emerytalne ze względu na uzyskanie uprawnień emerytalnych nie może stanowić przesłanki do podwyższenia policjantowi dodatku służbowego.

Organ odwoławczy wyraził także pogląd, że decyzja co do wysokości dodatku służbowego pozostawiona jest uznaniu przełożonego policjantów na terenie jego działania, co wskazywałoby na to, że organ odwoławczy nie czuł się uprawniony do oceny zasadności odmowy podwyższenia skarżącemu dodatku służbowego. Stanowisko to jest błędne. Uznaniowy charakter decyzji w sprawie dodatku służbowego nie zwalniał organu odwoławczego z obowiązku rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Uznaniowość nie oznacza dowolności. Decyzje wydane w granicach uznania administracyjnego podlegają zarówno kontroli instancyjnej, jak i sądowej.

W wyroku z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2229/19, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że ocena przez sądy administracyjne uznania administracyjnego nie polega na ocenie słuszności wybranego przez organ rozwiązania, lecz prawidłowości samego procesu decyzyjnego. Dokonując kontroli decyzji uznaniowych sąd może badać, czy nie zostały przekroczone grancie uznania, czy rozstrzygnięcie nie było dowolne oraz wszelkie te elementy, które w danym akcie nie wiążą się z luzem decyzyjnym pozostawionym organom przez ustawodawcę. Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny sprowadza się tym samym w pierwszej kolejności do ustalenia przestrzegania przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym oraz prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w świetle przesłanek wynikających z prawa materialnego. Kontrola wiąże się z oceną, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono przepisy postępowania administracyjnego, a jeśli je naruszono, to czy w taki sposób, że mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dokonuje natomiast oceny wydanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, czy sprawiedliwości, lecz sprawdza tylko, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalania stanu faktycznego oraz czy organ wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego. W wyroku z 12 października 2011 r., sygn. I OSK 474/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem oceny sądu jest kwestia, czy organ zebrał w sprawie cały materiał dowodowy i dokonał wyboru sposobu jej rozstrzygnięcia po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie decyzji organu II instancji nie zawiera ustaleń faktycznych i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani jakichkolwiek rozważań co do samego procesu decyzyjnego i dokonania przez organy wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, co nie pozwala sądowi administracyjnemu na ocenę, czy nie przekroczono granic uznania administracyjnego.

Zaskarżona decyzja wydana została zatem z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 i art. 138 k.p.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spowodowało bowiem wydanie negatywnej dla skarżącego decyzji bez przeprowadzenia prawidłowo postępowania i uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji uwzględni dokonaną w niniejszym wyroku ocenę prawną i rozpozna sprawę w ramach kontroli instancyjnej, wydając decyzję spełniającą wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. Organ mieć będzie na uwadze, że prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego wymaga prawidłowego przeprowadzenia postępowania i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Pozostawiona organom Policji możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia (uznanie administracyjne) nakłada na te organy obowiązek wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia swojego stanowiska co do sposobu rozstrzygnięcia, tak by nie zostało ono uznane za arbitralne i dowolne.

Rozpoznając sprawę organ mieć będzie także na uwadze, że w orzecznictwie sadów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że funkcjonariusz, nawet po zwolnieniu ze służby, ma prawo do rozstrzygnięcia jego wniosku odnoszącego się do uprawnień związanych ze stosunkiem służbowym, jeżeli złożył go w trakcie służby. NSA podkreśla, że gdy policjant w trakcie pozostawania w służbie złożył wniosek o podwyższenie dodatku służbowego, ponieważ uważał, że spełnił kryteria do jego podwyższenia, to organ powinien ocenić ten wniosek merytorycznie, nawet gdy na dzień orzekania policjant już w służbie nie pozostawał (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego 18 maja 2016 r. , sygn. akt I OSK 3126/14, z 13 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2073/17, z 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2781/17 oraz z 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3083/15).

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.