Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 111/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 20 lutego 2004 rok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie WSA Dorota Wdowiak (spr.) asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2004 roku sprawy ze skargi R. i K. J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] grudnia 2001rok nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu z drogi krajowej oddala skargę


UZASADNIENIE

6IISA 111/02

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 roku [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych na podstawie art. 29 p.2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U. z 2000 r. Nr.71,poz.1071 nie wyraził zgody na wykonanie przez K. J. i R. J. zjazdu z drogi krajowej Nr [...][...] -[...] do obsługi działki nr [...] położonej w Z.

Nieuzasadnionym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego byłoby, zdaniem organu, wykonanie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] stanowiącego punkt kolizji na drodze, na której natężenie ruchu wynosi 18365 poj/dobę. W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze tej klasy stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi dojazdowej lub lokalnej do obsługi przyległych terenów. Taka wyjątkowa sytuacja, przewidziana § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U.Nr 43, poz. 430/ w sprawie nie występuje albowiem do obsługi komunikacyjnej może być wykorzystana droga boczna, z którą graniczy działka i z której był wcześniej urządzony zjazd.

Generalny Dyrektor Dróg Publicznych po rozpoznaniu wniosku R. i K. J. o ponownie rozpoznanie sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2001 roku [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznał wykonanie zjazdu za niedopuszczalne również i z tego powodu, że zjazd byłby usytuowany w pobliżu skrzyżowania drogi krajowej nr, 14 z ww. drogą wewnętrzną, co stanowiłoby naruszenie §113 ust.7 pkt 1 w zw. z § 78 ust.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zdaniem organu ponownie rozpoznającego sprawę, ważny interes społeczny, jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego przemawia przeciwko uwzględnieniu wniosku. Strona natomiast może, zdaniem Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych, wystąpić do sądu powszechnego z żądaniem ustanowienia prawa przejazdu w przypadku gdyby okazało się niemożliwe wykorzystywania dotychczasowej drogi dojazdowej. Uwzględnienie wniosku strony otworzyłoby drogę innym właścicielom nieruchomości przyległych do drogi krajowej nr [...] do wystąpień z podobnymi żądaniami.

W rezultacie droga krajowa straciłaby swój charakter.

Na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] grudnia 2001 roku złożyli R. i K. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że wprawdzie właściciel sąsiedniej działki czyni wobec nich uprzejmość i zezwala na korzystanie z niej na dojazd do działki stanowiącej ich własność to nie stanowi to podstawy do roszczenia przewidzianego art. 145 kc. Wystąpienie z roszczeniem, złamałoby zasadę dobrego współżycia sąsiedzkiego a przede wszystkim zasadę poszanowania własności prywatnej. Ponadto przedmiotowa działka przewidziana jest w planie "tereny przemysłu" pod zabudowę. Oznacza to, że taki teren powinien mieć nieskrępowany wjazd i wyjazd. Uniemożliwienie jej dojazdu narusza prawo budowlane, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Poza tym ten sam organ wydał kilka zezwoleń w sąsiedztwie.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych wnosił o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.

Przechodząc do merytorycznej zasadności skargi sąd uznał ją za niezasadną.

Przede wszystkim podnieść należy, że Generalny Dyrektor Dróg Publicznych wydając zaskarżoną decyzję zastosował właściwe przepisy. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /tekst jednolity: Dz.U. Nr 71, poz. 838 ze zm./. Zgodnie z jego treścią wykonanie zjazdu z drogi publicznej do pól uprawnych i zabudowań przez właściciela lub użytkownika gruntów przyległych do drogi publicznej wymaga zgody zarządu drogi. Ustawa z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych nie określa przesłanek warunkujących uzyskania od zarządu drogi zgody bądź jej odmowy. Decyzje w tym zakresie wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Granice uznania wyznaczają: w myśl art. 7 kpa - interes społeczny

i słuszny interes obywatela, a także przepisy szczególne: art. 17 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 43, poz. 430/.

Artykuł 17 ustawy o drogach publicznych przekazuje do zakresu działania ministra właściwego do spraw transportu wydawanie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg i obiektów mostowych. Rozporządzenie Ministra Transportu wydane zostało na podstawi art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane i ono właśnie ma zastosowanie w niniejszej sprawie jako przepis szczególny wydany na podstawie delegacji ustawowej.

W świetle powyższych rozważań za chybiony należało uznać zarzut zastosowania niewłaściwych przepisów.

Generalny Dyrektor Dróg Publicznych należycie też rozważył żądanie skarżącego w aspekcie art. 7 kpa. i dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem sądu, organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia przewidzianego art. 7 kpa i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego. Słusznie podkreślił organ, że naczelna zasadą przy wyrażaniu zgody na zjazd z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczyć uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu z własnej nieruchomości. Przy istniejącym natężeniu ruchu drogowego wykonanie kolejnego zjazdu na krótkim odcinku pomiędzy skrzyżowaniem drogi krajowej nr [...] z drogą wewnętrzną i zjazdem na zabudowaną działkę stanowiącą także własność skarżących pogorszyłoby niewątpliwie bezpieczeństwo użytkowników drogi krajowej. Oczywistym jest bowiem, że istnienie trzech kolejnych zjazdów, odrębnych od siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Okoliczność, że działki sąsiednie mają zjazd nie przesądza jeszcze o tym, że i na przedmiotowy zjazd należałoby wyrazić zgodę. Są to zaszłości sprzed lat. Powszechnie znanym jest fakt zwiększającego się ruchu drogowego zwłaszcza na drogach krajowych. Zgoda zarządu drogi na zjazd z drogi publicznej wydana na potrzeby stacji benzynowej jest bez znaczenia w tej sprawie albowiem każda decyzja jest decyzją indywidualną wydaną na podstawie aktualnego stanu faktycznego, z wniosku konkretnej osoby. Jest indywidualnym aktem administracyjnym skierowanym na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych.

Zasadnie przyjął Generalny Dyrektor Dróg Publicznych, że nie występuje w niniejszej sprawie sytuacja wyjątkowa, o której mówi § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku albowiem zjazd z drogi publicznej jest możliwy tak jak dotychczas przez drogę wewnętrzną. Przy sprzeciwie właściciela działki sąsiedniej istnieje możliwość wystąpienia do sądu powszechnego

o ustanowienie drogi koniecznej. Ewentualne pogorszenie stosunków sąsiedzkich musi ustąpić dobru ogólnemu - bezpieczeństwu użytkowników drogi krajowej

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd oddalił skargę jako niezasadną.