Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 351/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 464
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. B. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie powołania komisji w sprawie orzekania o właściwym przygotowaniu zawodowym lekarza oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z [...] listopada 2017 r., nr [...], Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej ("Prezydium NRL"), po rozpatrzeniu odwołania K B ("skarżąca") od uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] ("Okręgowa Rada Lekarska") z [...] września 2017 r., Nr[...], w sprawie powołania komisji ds. orzekania o właściwym przygotowaniu zawodowym lekarza dentysty stażysty K B – utrzymało w mocy tę uchwałę.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą z [...] września 2017 r. powołała komisję ds. orzekania o właściwym przygotowaniu zawodowym lekarza dentysty stażysty K B z uwagi na informacje o jej niewłaściwym zachowaniu podczas stażu.

Odwołanie od ww. uchwały wniosła skarżąca.

Po rozpoznaniu ww. odwołania, Prezydium NRL uchwałą z [...] listopada 2017 r. utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej z [...] września 2017 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2015 r., poz. 464 ze zm.), jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza. Stwierdzenie niedostatecznego przygotowania lekarza do wykonywania zawodu ustawodawca pozostawił wyłącznie uznaniu okręgowej rady lekarskiej, a jego wyrazem jest powołanie komisji w celu wydania opinii o przygotowaniu lekarza.

Prezydium NRL wskazało, że organ pierwszej instancji podjął swoją uchwałę w związku z wnioskiem Komisji stażu podyplomowego Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] września 2017 r. W piśmie tym wskazano na istnienie uzasadnionego podejrzenia niedostatecznego przygotowania zawodowego skarżącej opierając się na informacjach pozyskanych od kierownika Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w [...] o wypowiedzeniu lek. dent. K B umowy stażowej z uwagi na jej zachowanie podczas stażu. Skarżącej zarzucano zasadnicze braki wiedzy medycznej, popełnianie podstawowych błędów lekarskich, oraz brak reakcji na wskazówki lekarzy-opiekunów i popełnianie tych samych błędów. Informacje te organ potraktował jako wiarygodne doniesienie dotyczące podejrzenia niedostatecznego przygotowania zawodowego skarżącej.

Prezydium NRL podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji uznając, że pozyskane przez niego informacje uzasadniają podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego skarżącej, skutkujące koniecznością powołania komisji do wydania opinii o przygotowaniu zawodowym tego lekarza.

Skargę na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] listopada 2017 r. wniosła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie, oraz poprzedzającej ją uchwały.

Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, "k.p.a."),

b. art. 10 § 1 i art. 64 § 4 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający stronie wzięcie w nim czynnego udziału, w szczególności niepowiadomienie strony o wszczęciu postępowania poprzedzającego wydanie uchwały z [...] września 2017 r., niepouczenie strony o prawie końcowego zapoznania się z aktami sprawy i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów zarówno w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji pierwszej, jak i drugiej instancji,

c. art. 13 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszystkich uzasadnionych na danym etapie postępowania czynności umożliwiających przeprowadzenie mediacji lub zawarcie ugody, a w szczególności nieudzielenie wyjaśnień o możliwościach i korzyściach polubownego załatwienia sprawy,

d. art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z dzienniczka stażu skarżącej, nieprzesłuchanie świadków ani też strony postępowania,

e. art. 76a k.p.a. poprzez bezpodstawne oparcie się przez organ drugiej instancji na kopiach dokumentów przesłanych przez organ pierwszej instancji, bez zażądania oryginałów tych dokumentów,

f. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie za podstawę postępowania (za dokument prywatny) e-maila,

g. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na materiale fragmentarycznym i dobranym tendencyjnie oraz na dowodach, co do których uniemożliwiono odniesienie się stronie skarżącej, w szczególności na niepodpisanym oświadczeniu (e-mailu), niezebraniu materiału dowodowego koniecznego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niespójnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dowolność tych ustaleń, co bez wątpienia jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego,

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez przyjęcie ww. przepisu za podstawę prawną zaskarżonych decyzji mimo braku podstaw do jego zastosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy. W uchwale wskazano na "uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania lekarza dentysty stażysty", podczas gdy przepis nie przewiduje takiej sytuacji, stanowiąc o przygotowaniu "lekarza", ponadto nie wykazano "uzasadnionego" podejrzenia nieprzygotowania skarżącej, a nawet nie można mówić o samym "podejrzeniu", skoro zostało ono oparte na piśmie nie mogącym stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie (brak podpisu).

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie ww. zarzutów.

W odpowiedzi na skargę, Prezydium NRL wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, "P.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z przywołanym wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza. Z treści przywołanego przepisu wynika, że jedyną przesłankę dla powołania komisji, mającej w przyszłości wydać opinię o przygotowaniu zawodowym lekarza, stanowi "podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza". Oznacza to, że w razie powzięcia takiego podejrzenia aktualizuje się ww. obowiązek tego organu, który nie jest związany z wymogiem konsultacji czy zawiadomienia zainteresowanego lekarza o zamiarze powołania komisji w celu wydania opinii o jego przygotowaniu zawodowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 493/04, LEX nr 192 630).

Ponadto, ww. ustawa nie określa, kto może poinformować okręgową izbę lekarską o podejrzeniu niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza. Może to zrobić np. dyrektor zakładu opieki zdrowotnej czy ordynator w stosunku do pracownika albo osoba, która czuje się pokrzywdzona działaniami lekarza. Okręgowa rada lekarska może uzyskać taką informację również sama, np. z doniesienia w mediach czy z internetu (Zielińska E. (red.), Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty, LEX 2014, Komentarz do art. 11). W przypadku otrzymania informacji o wystąpieniu faktów prowadzących do podejrzenia niedostatecznego przygotowania lekarza, właściwy organ podejmuje działania mające na celu wyjaśnienie tej kwestii. Dopiero więc po ustaleniu, że takie zdarzenia miały miejsce, okręgowa rada lekarska może powołać komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym danego lekarza (op. cit.).

W niniejszej sprawie Okręgowa Rada Lekarska uzyskała informacje od podmiotu prowadzącego staż dentystyczny skarżącej wskazujące na jej niewystarczające przygotowanie zawodowe. Z uwagi na uznanie ich za wiarygodne, organ ten podjął uchwałę o powołaniu komisji ds. orzekania o właściwym przygotowaniu zawodowym lekarza dentysty w odniesieniu do skarżącej, a Prezydium NRL tę uchwałę utrzymało w mocy.

Zdaniem Sądu stanowisko obu organów należało uznać za słuszne. W sprawie zaistniała przesłanka z art. 11 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza-dentysty, tj. pojawiło się podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza (skarżącej). Jak wskazano wcześniej, jest to jedyna przesłanka konieczna do wydania uchwały o powołaniu komisji ds. orzekania o właściwym przygotowaniu zawodowym lekarza. Złożone do akt sprawy dokumenty nie budziły wątpliwości co do swojej wiarygodności, a wobec braku dołączenia przez skarżącą do odwołania dokumentów, które ewentualnie wiarygodność tę mogłyby podważyć, Sąd ocenił ustalenia organów jako prawidłowe.

Niezasadne były więc zarzuty skarżącej w tym te dotyczące naruszenia art. 10 § 1 i 64 § 4 k.p.a. – skarżąca została poinformowana o rozpatrywaniu wniosku w trybie art. 11 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty oraz zostały jej doręczone obie uchwały.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją uchwały.

Na marginesie dodać należy, że wydana na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy uchwała nie prowadzi do powstania negatywnych skutków dla skarżącej, np. w postaci zawieszenia prawa do wykonywania zawodu. Uchwała ta jest jedynie podstawą do powołania komisji, która zajmie się merytoryczną oceną przygotowania zawodowego skarżącej.

W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji