Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 97/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 594/14 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2014 r. oddalił skargę W. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.

Prezydent Miasta Częstochowy na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych po rozpatrzeniu wniosku A. P. orzekł o wymeldowaniu W. P. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...]w C.

Organ podał, że z wnioskiem o wymeldowanie W. P. wystąpiła współwłaścicielka budynku pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. r., podając że W. P. nie zamieszkuje w tym lokalu od 3 lipca 2011 r., a od tej daty mieszka w C. przy ul. [...].

W następstwie przeprowadzonego postępowania organ uznał, że pod spornym adresem W. P. nie zamieszkuje od lipca 2011 r., kiedy to zamieszkał w lokalu wynajętym przy ul. [...]. Ponieważ W. P. opuścił dotychczasowe miejsce zameldowania stałego nie dopełniając obowiązku wymeldowania się, a opuszczenie to miało charakter dobrowolny zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy.

Organ wyjaśnił, że nie uwzględnił wniosku W. P. w przedmiocie zwrócenia się do Komisariatów I, II, IV Policji w Częstochowie w celu uzyskania informacji o czynnościach procesowych podjętych wskutek zgłoszeń W. P., a dotyczących kłótni z A. P. na nieruchomości przy ul. [...] z uwagi na oświadczenie W. P. złożone na rozprawie administracyjnej w dniu 8 stycznia 2014 r. r., iż wszystkie interwencje policji zakończyły się umorzeniem postępowania.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył W. P. zarzucając, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności bowiem opuszczenie spornego lokalu nie nosiło cech dobrowolności, błędne ustalenie stanu faktycznego przez przyjęcie, że odwołujący się nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] mimo nie przeprowadzenia oględzin tego lokalu, naruszenie art. 7 kpa i 8 kpa przez nieuwzględnienie wniosków odwołującego się zawartych w piśmie z dnia 17 stycznia 2014 r. Odwołujący się kwestionował status strony A. P. twierdząc, że z art. 15 ustawy wynika, iż status strony przysługuje wyłącznie osobie, której zameldowania postępowanie dotyczy.

Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] marca 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg postępowania przed organem I instancji i jego ustalenia, które stały się podstawą wydania przez ten organ decyzji z [...] stycznia 2014 r. Przytoczył treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i wskazał, że przez "faktyczne opuszczenie lokalu" należy rozumieć nie tylko fizyczne nie przebywanie w lokalu, ale także zamiar jego opuszczenia i skoncentrowania spraw życiowych w innym miejscu.

Zdaniem organu odwoławczego skoro jest bezsporne, że skarżący w lokalu nie mieszka, a wszystkie interwencje policji prowadzone na skutek żądania odwołującego się dotyczące okresu wspólnego zamieszkania – zakończyły się umorzeniem postępowania, to wyprowadzenie się odwołującego miało charakter dobrowolny i trwały.

Istotnie oględzin lokalu w budynku przy ul. [...] nie przeprowadzono, ale przeprowadzenie takiego dowodu – w świetle całości materiału dowodowego nie było konieczne. Nadto pozostawienie rzeczy osobistych i ruchomych w lokalu nie świadczy o zamieszkiwaniu odwołującego się w tym lokalu.

Odnośnie statusu A. P. w postępowaniu organ odwoławczy wskazał na uchwałę NSA z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 1/11. Podkreślono także deklaratoryjny charakter decyzji a w związku z tym brak związania organu tą decyzją w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany stanu faktycznego, nie rozstrzyganie w sprawie wymeldowania spornych kwestii dotyczących uprawnień do zamieszkania i rozliczeń z tytułu zajmowanego lokalu. Wskazano na cel ewidencji ludności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania.

Pod adresem decyzji ostatecznej sformułował zarzuty identyczne jak w odwołaniu, a nadto wskazał, że doszło do naruszenia art. 618 kpc przez przyjęcie, że sprawa prowadzona przez Sąd Rejonowy w Częstochowie nie dotyczy posiadania, podczas gdy z przepisów prawa wynika, że sprawa o podział dotyczy także posiadania i wydania nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dni 29 sierpnia 2014r. oddalił skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności przesłankami orzeczenia wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące jest opuszczenie przez nią miejsca tego pobytu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się.

Sąd I instancji wywodził, że w aktualnym brzmieniu przywołanego przepisu, w odróżnieniu od rozwiązań prawnych obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 93, poz. 887) ustawodawca zrezygnował ze związania kwestii zameldowania na pobyt stały z utratą tytułu prawnego do lokalu, do czego doszło na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 roku, sygn. akt K 20/01 (Dz. U. z 2002 r., nr 72, poz. 716).

Powyższa zmiana koresponduje z przepisem art. 9 ust. 2b analizowanej ustawy, zgodnie z którym zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktycznego pobytu w lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że ustawa o ewidencji ludności dopuszcza jednoczesne zameldowanie na pobyt stały i pobyt tymczasowy w różnych lokalach mieszkalnych, nawet w tej samej miejscowości.

Sąd I instancji wywiódł, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Oznacza to, że przed wydaniem decyzji w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności organy mają obowiązek dokonania ustaleń faktycznych pozwalających na stwierdzenie czy osoba dotychczas zameldowana na pobyt stały pod określonym adresem nie tylko faktycznie opuściła dotychczasowe miejsce pobytu, ale także czy opuszczenie miejsca tego pobytu ma charakter trwały i dobrowolny.

W sprawie jest bezsporne, że skarżący od lipca 2011 r. nie mieszka w lokalu w budynku przy ul. [...] w C., w którym jest zameldowany na pobyt stały i którego jest współwłaścicielem. Od tej daty mieszka bowiem w wynajętym lokalu przy ul. [...] w C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że oba organy prawidłowo przyjęły, że skarżący w 2011 r. w trwały sposób opuścił sporny lokal.

Opuszczenie miejsca stałego pobytu ma charakter trwały w przypadku, gdy osoba, której to dotyczy ześrodkowała swoją aktywność życiową poza dotychczasowym miejscem pobytu i w najbliższym czasie sytuacja ta nie ulegnie zmianie. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że doszło do ześrodkowania aktywności życiowej skarżącego poza dotychczasowym miejscem pobytu stałego, czemu sam skarżący nie zaprzecza. Wyraźnie w tym miejscu należy stwierdzić, że przechowywanie w dotychczasowym miejscu pobytu części rzeczy osobistych i ruchomości, jak twierdzi skarżący, a nawet sporadyczne odwiedzanie mieszkania dowodzi, że to nie w tym mieszkaniu ześrodkowana jest aktywność życiowa.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zagadnieniem spornym w sprawie była dobrowolność opuszczenia przez skarżącego dotychczas zajmowanego lokalu. Skarżący bowiem twierdzi, że został do opuszczenia lokalu zmuszony przez swoją ówczesną żonę, czego dowodem mają być jego interwencje w Komisariacie nr III Policji w Częstochowie.

Rozważając powyższą kwestię dobrowolności opuszczenia przez skarżącego miejsca dotychczasowego pobytu stałego, Sąd I instancji wskazał, że do wydania decyzji w trybie art. 15 ust. 2 ustawy dochodzi prawie zawsze w sytuacjach, gdy opuszczenie miejsca pobytu nie ma charakteru w pełni dobrowolnego oraz nie wynika jedynie z własnej woli osoby zainteresowanej. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest utrwalenie się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądu, zgodnie z którym "za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne" (por. II OSK 127/05, LEX 201427).

W ocenie Sądu I instancji skarżący takich działań nie podjął, a takim środkiem nie było zawiadomienie Policji o działaniach żony uniemożliwiających mu przebywanie we wspólnym lokalu. Wszystkie zarzuty dotyczące zachowania żony w okresie poprzedzającym wyprowadzenie się skarżącego z lokalu we wspólnym budynku zostały bowiem zakończone umorzeniem postępowania, jak to przyznał sam skarżący. Dlatego też nie przeprowadzenie przez organy orzekające dowodów w tym zakresie Sąd uznał za zasadne.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dobrowolny charakter wyprowadzenia się skarżącego potwierdziła swoimi zeznaniami wnioskodawczyni, świadek P. P. i wynika on także z wniosku skarżącego z dnia 12 września 2013 r. o podział majątku dorobkowego.

Sąd I instancji podkreślił, że co do zasady dobrowolny charakter opuszczenia mieszkania ma miejsce także wtedy, jeśli ma to na celu poprawienie komfortu życiowego przez uniknięcie konfliktowych sytuacji związanych ze wspólnym zamieszkaniem z byłym małżonkiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że małżeństwo stron zostało rozwiązane prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., a w punkcie II tego wyroku Sąd orzekł o sposobie korzystania przez strony (to jest skarżącego i wnioskodawczynię) ze wspólnych lokali mieszkalnych w ten sposób, że do wyłącznego użytkowania A. P. przyznał mieszkanie położone w domu jednorodzinnym przy ul. [...] w C.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że sprawa [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w Częstochowie z wniosku skarżącego dotyczy podział majątku dorobkowego, a nie przywrócenia utraconego posiadania.

Podobnie na uwzględnienie nie zasługuje zarzut braku po stronie wnioskodawczyni statusu strony, co wynika z uchwały NSA z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 1/11 w której stwierdzono, że osoba mająca prawo do lokalu jest stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wymeldowania i zameldowania innej osoby.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. P. zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że przesłanka dobrowolności opuszczenia lokalu mieszkalnego spełniona jest w sytuacji, gdy strona poprzez liczne swoje działania domagała się dalszego zamieszkiwania we wskazanym lokalu,

- naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 77 poprzez częściowe przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wykonywania przez A. P. czynności uniemożliwiających W. P. zamieszkiwania na wskazanej nieruchomości,

- naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a. poprzez nadanie A. P. statusu strony, w sytuacji gdy zgodnie z wykładnią art. 15 ustawy o ewidencji ludności status strony przysługuje wyłącznie osobie, której zameldowania postepowanie dotyczy,

- naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 618 k.p.c. poprzez przyjęcie przez organ I instancji, że sprawa prowadzona przez Sąd Rejonowy w Częstochowie pod sygn. [...] nie dotyczy posiadania podczas, gdy z mocy przepisów prawa sprawa o podział dotyczy również posiadania i wydania nieruchomości położonej w C. przy ul. [...],

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ dla wydanego w sprawie wyroku, to jest art. 134 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez Sąd I instancji istotnych wad postępowania przed organami administracji polegających na błędnym zaniechaniu dokonania istotnych czynności dowodowych polegających na przeprowadzeniu oględzin w celu ustalenia faktycznego stanu nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] oraz oddalenie wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie z dnia 17 stycznia 2014 r.,

- naruszenie prawa materialnego, to jest art. 6 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sad orzekający, że pobyt strony na nieruchomości przy ul. [...] w C. nie ma charakteru stałego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku oraz zaskarżonych decyzji orangów obu instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przyjęcie dobrowolności działań strony stoi w jawnej sprzeczności z ujawnionym faktem polegającym na dokonaniu przez A. P. wielu działań uniemożliwiających W. P. zamieszkanie na tej samej nieruchomości. W ocenie skarżącego kasacyjnie decyzję o wymeldowaniu organ mógł wydać dopiero po zakończeniu postępowania dotyczącego podziału majątku wspólnego z uwzględnieniem treści rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w Częstochowie. W sprawie o rozwód nie przesądzono bowiem przyznania tej nieruchomości.

Wywodzono, że w sprawie toczyły się postępowania karne, które świadczą o dalekim konflikcie pomiędzy stronami. Opuszczenie nieruchomości przez skarżącego kasacyjne spowodowane było zachowanemu A. P.

Podkreślono, że sprawa dotycząca podziału majątku wspólnego jest sprawą o posiadanie i wydanie nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Sprawa ta mogła być więc rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko

w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, jako pierwszy należało poddać ocenie ten drugi zarzut.

Autorka skargi kasacyjnej zarzuciła naruszenie art. 77 poprzez częściowe przeprowadzenie postępowania dowodowego i przeprowadzenie tylko części postepowania w zakresie wykonywania przez A. P. czynności uniemożliwiających W. P. zamieszkiwanie na wskazanej nieruchomości. Zauważyć należy, że formułując powyższy zarzut autorka skargi kasacyjnej nie doprecyzowała o naruszenie art. 77, którego aktu prawnego chodzi, W sytuacji, kiedy naruszenie to dotyczy art. 77 k.p.a., to należało wskazać która konkretna jednostka redakcyjna tego artykułu została naruszona, gdyż przepis ten składa się z 4 paragrafów. W zarzucie nie sprecyzowano o jakie czynności dowodowe chodzi, których konkretnie dowodów nie przeprowadzono. Nie wynika to także z uzasadnienia skargi kasacyjnej. Powyższe czyni zarzut kasacyjny nieuzasadnionym.

Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 134 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez Sąd I instancji istotnych wad postępowania przed organami administracji polegających na błędnym zaniechaniu dokonania istotnych czynności dowodowych polegających na przeprowadzeniu oględzin w celu ustalenia faktycznego stanu nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] oraz oddalenie wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie z dnia 17 stycznia 2014 r. Przy czym podkreślić należy, że podobnie jak przy pierwszym z zarzutów skargi kasacyjnej nie podano, która konkretnie jednostka redakcyjna tego przepisu została naruszona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wskazać należy, iż przepis ten jest tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, których złamania przez organ Sąd I instancji nie zauważył z urzędu. Ponadto zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż Sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tymczasem zarzut naruszenia omawianego przepisu i jego uzasadnienie takich wymogów nie spełniają. Argumentacja strony wnoszącej skargę kasacyjną w tym zakresie w istocie stanowi jedynie powtórzenie wywodów już podniesionych w zwykłym środku zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nieprzeprowadzenie przez organy dowodu z zawiadomień policji było zasadne, gdyż postępowania te zostały umorzone, co przyznał sam skarżący. Dodać należy, że okoliczność ta świadczyła o istniejącym konflikcie pomiędzy stronami, co nie było kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie, ani przez uczestniczkę postepowania. Okoliczność ta jest potwierdzona zeznaniami skarżącego kasacyjnie i uczestniczki składanymi w toku postepowań sądowych droczących się przed sądem powszechnym. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zarzut dotyczący niewłaściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy administracji w zakresie odnoszącym się do dobrowolności opuszczenia lokalu przez W. P. jest niezasadny także z tej przyczyny, że skarżący kasacyjnie sam stwierdził, że z przedmiotowego lokalu wyprowadził się dobrowolnie. Świadczy o tym chociażby treść wniosku o zabezpieczenia roszczenia złożonego przez W. P. w postępowaniu o podział majątku wspólnego, w którym sam skarżący kasacyjnie stwierdził, że z przedmiotowego lokalu wyprowadził się dobrowolnie. Okoliczność ta, co podkreślił Sąd I instancji została potwierdzona także zeznaniami P. P. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracji właściwie postąpiły nie przeprowadzając dowodów z zawiadomień policji. Powyższe okoliczności przesądzają też o braku konieczności przeprowadzania w takiej sytuacji oględzin spornego lokalu, skoro materiał dowodowy, w szczególności przedstawiony przez samego skarżącego kasacyjnie przed sądem powszechnym wskazuje na dobrowolne i trwałe opuszczenie przez niego lokalu.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 618 k.p.c. Zauważyć należy, że organy administracji nie opierają swoich działań o przepisy procedury postępowania cywilnego, lecz przepisy regulujące postępowanie administracyjne, w związku z powyższym przepis ten nie mógł zostać naruszony przez organy administracji. Zasadnie zaś Sąd I instancji zauważył, że toczące się postępowanie o poddział majątku wspólnego, oparte o treść art. 618 k.pc. nie jest postępowaniem o przywrócenie naruszonego posiadania, które ewentualnie mogłoby świadczyć o braku dobrowolności opuszczenia lokal przez skarżącego kasacyjnie. Przywrócenia naruszonego posiadania można domagać się w oparciu o art. 344 § 1 k.c. Ma rację skarżący kasacyjnie, że postępowanie o podział majątku wspólnego dotyczy nie tylko prawa własności, ale także i posiadania, jednakże nie dotyczy przywrócenia naruszonego posiadania dochodzonego w trybie postepowania procesowego opartego o teść art. 344 § 1 k.c.

Przedstawione powyżej rozważania czynią bezzasadnym nie tylko zarzut naruszenia art. 618 k.p.c., ale także przesądzają o bezpodstawności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, w tym, art. 15 ustawy o ewidencji ludności. Ustalenia stanu faktycznego wskazują bowiem na dobrowolne opuszczenie lokalu przez skarżącego kasacyjnie, co zostało potwierdzone nie tylko zeznaniami świadków, ale także twierdzeniami samego W. P. Skoro w sprawie doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu i zlokalizowania swojego centrum życiowego w innym miejscu to nie można mówić o naruszania art. 15 ustawy o ewidencji ludności z uwagi na brak dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu.

Okoliczności te potwierdzają także bezzasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 6 ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Twierdzenia skargi kasacyjnej, iż skarżący w doniesieniu do lokalu położonego w C. przy ul. [...] spełnia warunki zakreślone w tym przepisie są nieusprawiedliwione, co wynika wprost z ustalonego przez organy i zasadnie uznanego przez Sąd I instancji za prawidłowy stanu faktycznego sprawy.

Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że A. P. jest stroną postępowania w sprawie o wymeldowanie. W ocenie autorki skargi kasacyjnej uprawnienia strony w sprawie o wymeldowanie przysługują jedynie W. P. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności wynika, ze organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Powyższy przepis przyznaje więc wprost A. P., współwłaścicielce lokalu prawo do zainicjowania postępowania o wymeldowanie, a co za tym idzie prawo do bycia stroną takiego postępowania.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.