Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 707/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1,  art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na uchwałę Rady W. z dnia [...] kwietnia 1999 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...] kwietnia 1999 roku, Nr [...] Rada W. dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] września 1992 roku, Nr [...], w części obszaru położonego w rejonie ulic [...] i [...], na terenie strefy ochrony systemu przyrodniczego miasta, oznaczonej symbolem O52.

Zmiana planu polegała na wprowadzeniu korekty granicy przebiegającej między obszarami funkcjonalnymi MU15 i O52, poprzez włączenie do obszaru o symbolu MU 15 fragmentu terenu położonego w obszarze oznaczonym symbolem O52.

Na terenach zabudowy mieszkaniowej (symbol MU) dopuszczono następujące zasady zagospodarowania:

1. realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy usługowej,

w tym usług komunikacyjnych; dopuszczono też łączenie tych funkcji,

2. określono nieprzekraczalną wysokość zabudowy mieszkaniowej do czterech

kondygnacji, a zabudowy usługowej do 3 kondygnacji z zastrzeżeniem pkt 3,

3. dopuszczono przekroczenie określonej w pkt 2 nieprzekraczalnej wysokości

zabudowy przy realizacji obiektów o charakterze religijnym oraz użyteczności

publicznej,

4. określono, że parkingi i garaże dla wszystkich nowo wznoszonych obiektów

powinny być zlokalizowane na trenie posesji, na której obiekt będzie

wznoszony,

5. dopuszczono jedynie zorganizowany sposób zaopatrzenia w wodę

i odprowadzania ścieków do układu ogólnomiejskiego,

1. określono następujące wymogi z zakresu ochrony środowiska:

a) ewentualna uciążliwość dla środowiska wywołana przez obiekty

usługowe i inne nie może wykraczać poza teren lokalizacji obiektu,

a tym samym wywoływać konieczności ustanawiania strefy ochronnej,

b) podejmowanie działalności gospodarczej wiążącej się

z wprowadzaniem do atmosfery substancji zanieczyszczających

powietrze będzie możliwe wyłącznie po uzyskaniu decyzji

o dopuszczalnej emisji,

c) Sygn. akt IV SA/Wa 707/09

c) w strefach uciążliwości układu komunikacyjnego nie dopuszczono

lokalizacji zabudowy chronionej, a zabudowa mieszkaniowa i usługowa

powinna być zrealizowana z uwzględnieniem zabezpieczeń

antyhałasowych,

d) inwestycje powinny być realizowane w sposób nie powodujący

pogarszania warunków wodnych na terenach przyległych lasów,

e) ustalono, że procent powierzchni biologicznie czynnej terenu powinien

wynosić minimum 30 %.

Nadto w § 6 pkt 3 uchwały ustalono, że na terenach oznaczonych symbolem MUA obowiązują zasady zagospodarowania wymienione wyżej z wyjątkiem punktów 2) i 3) oraz 6e.

Z kolei w § 6 pkt 4.1 ustalono, że na terenach oznaczonych na rysunku zmiany planu symbolem MUb obowiązują zasady zagospodarowania określone jak wyżej z wyjątkiem pkt 6e zaś w § 6 pkt 4.2 ustalono, że na terenach MUB obowiązuje zachowanie co najmniej 60 % terenu biologicznie czynnego.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. M., podnosząc następujące zarzuty:

1. naruszenia art. 21 § 1 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz

art. 2 w zw. z art. 3 oraz art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o planowaniu

przestrzennym (Dz. U. z 1994 roku, Nr 89, poz. 415) poprzez zaniechanie

objęcia ochroną przysługującego jej prawa własności nieruchomości na skutek

zaniechania określenia granic prawa własności na terenie działek

sąsiadujących z należącą do niej nieruchomością oznaczonych w uchwale

symbolem MUa, poprzez zaniechanie ustalenia dla tych terenów zasad

i standardów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu

w szczególności gabarytów, a także maksymalnych lub minimalnych

wskaźników intensywności zabudowy oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy,

2. naruszenia art. 64 § 2 Konstytucji poprzez nierówne ukształtowanie ochrony

prawa własności właścicieli nieruchomości objętych granicami zmiany planu

miejscowego, ujętego w uchwale, poprzez ustalenie zasad zabudowy

i zagospodarowania terenu, tylko dla niektórych spośród przeznaczonych pod

zabudowę terenów,

3. naruszenia art. 2, art. 9 oraz art. 20 ust. 1 pkt 6 oraz art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3

ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym oraz

4. Sygn. akt IV SA/Wa 707/09

§ 2 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 1997 roku w sprawie przystąpienia do zamiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W. poprzez bezprawne ograniczenie zakresu przedmiotu regulacji planu miejscowego i nie ustalenie lokalnych warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym w szczególności zasad i standardów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w szczególności linii zabudowy i gabarytów obiektów, a także maksymalnych lub minimalnych wskaźników intensywności zabudowy oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy dla terenu oznaczonego na rysunku zmiany planu MUa,

4. naruszenia art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu

przestrzennym, zgodnie z którym do samodzielnego opracowania warunków

zabudowy i zagospodarowania terenu, wymagane jest posiadanie uprawnień

urbanistycznych poprzez stworzenie sytuacji faktycznej, w której zasady

i warunki zagospodarowania terenu MUa nie zostaną ustalone przez

uprawnionego urbanistę,

5. naruszenia art. 19 k.p.a. poprzez nielegalną delegację kompetencji

do ostatecznego rozstrzygnięcia o warunkach zagospodarowania i zabudowy

terenu na organ wydający pozwolenie na budowę,

6. naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie

gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591) poprzez zaniechanie

ochrony ładu przestrzennego, co należy do podstawowych obowiązków

gminy.

W skardze skarżąca wskazała też argumenty, które jej zdaniem przemawiają za tym, że ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały o zmianie planu.

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1166/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na uchwałę Rady W. z dnia [...] kwietnia 1999 roku, nr [...] uznając, że interes prawny A. M. nie został naruszony.

Wyrokiem z dnia 13 marca 2009 roku, sygn. akt II OSK 1360/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wymieniony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stwierdzając, że nie można zasadnie twierdzić, że sam fakt,

Sygn. akt IV SA/Wa 707/09

iż nieruchomość skarżącej nie jest położona na obszarze objętym zmianą planu przesądza o tym, że jej interes prawny nie został naruszony. Nie można bowiem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykluczyć, że mimo położenia nieruchomości poza obszarem objętym zmianą, ale w jego sąsiedztwie może dojść do naruszenia interesu prawnego właściciela (użytkownika wieczystego) takiej nieruchomości. Okoliczność ta winna być przedmiotem oceny Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Uchwała Rady W. z dnia [...] kwietnia 1999 roku, Nr [...] podjęta została w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) - zwanej dalej u.z.p.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach.

Z kolei z art. 10 ust. 1 tejże ustawy wynika, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb:

1. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach

lub różnych zasadach zagospodarowania,

2. linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami

pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych,

3. tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie

rozgraniczające te tereny,

4. granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających

ochronie,

5. zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające

tereny tej infrastruktury,

6. lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz

zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów,

a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy,

7. zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane,

8. Sygn. akt IV SA/Wa 707/09

8. szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy,

wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego

i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz

ochrony gruntów rolnych i leśnych,

9. tereny, na których przewiduje się stosowanie systemów indywidualnych lub

grupowych oczyszczenia ścieków bądź zbiorników bezodpływowych,

10. tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzania oraz użytkowania

terenu,

8. granice obszarów:

a) zorganizowanej działalności inwestycyjnej,

b) rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej,

c) przekształceń obszarów zdegradowanych.

Zaskarżona uchwała spełnia wymogi wynikające z tego przepisu. Istota zarzutu skarżącej sprowadza się do stwierdzenia, że ustalenia planu dla ternu oznaczonego w uchwale symbolem MUa są zbyt ogólne. W planie dla tego terenu rzeczywiście nie określono nieprzekraczalnej wysokości zabudowy oraz minimalnej biologicznie czynnej powierzchni terenu.

Zauważyć jednak należy, że wszystkie wymogi zawarte w art. 10 u.z.p. w tym także wymogi wynikające z ust. 1 pkt 6 i 8, są wymogami fakultatywnymi, a nie obligatoryjnymi. Wynika to z użytego w tym przepisie sformułowania: "w zależności od potrzeb". Brak w planie ustaleń co do nieprzekraczalnej wysokości zabudowy mieszkaniowej oraz brak ustaleń co minimalnej powierzchni biologicznie czynnej terenu nie może być uznany za naruszenie wymienionego wyżej przepisu.

W dacie uchwalania zmiany planu wydanie pozwolenia na budowę poprzedzało wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 40 ust. 1 u.z.p.), która konkretyzowała warunki realizacji inwestycji wynikające z planu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa m.in. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Brak określenia powierzchni biologicznie czynnej nie oznacza, że inwestor może w zamierzeniu inwestycyjnym istnienie takiej powierzchni pominąć. Wymóg istnienia takiej powierzchni wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z § 39 tego rozporządzenia wynika m.in., że na działkach budowlanych, przeznaczonych pod

Sygn. akt IV SA/Wa 707/09

zabudowę wielorodzinną, najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analogiczny przepis zawarty były w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 140 - tekst jednolity ze zm.).

Stąd też, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, że Rada W. nienależycie rozpoznała potrzeby związane z uchwaleniem planu poprzez określenie dla terenu oznaczonego symbolem MUA zbyt ogólnych zasad jego zagospodarowania.

Zarzut naruszenia art. 21 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zdaniem Sądu jest bezzasadny. Z przepisu tego wynika, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia.

Uchwała Rady W. z dnia [...] kwietnia 1999 roku, Nr [...] nie narusza w żaden sposób prawa własności skarżącej, jak też jej prawa do dziedziczenia. Ustalenia planu dla terenu oznaczonego symbolem MUA nie skutkują niemożnością lub ograniczeniami w zagospodarowaniu nieruchomości należącej do skarżącej. Brak jest też zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, by ustalenia te mogły skutkować w przyszłości takim zagospodarowaniem terenu oznaczonego symbolem MUA, który naruszałby prawo własności skarżącej.

Pełnomocnik skarżącej (protokół rozprawy z dnia 17 kwietnia 2008 roku, k - 228 akt sprawy) twierdzi, iż interes prawny skarżącej został naruszony, gdyż kupiła ona mieszkanie na kameralnym osiedlu i wybudowanie w sąsiedztwie tak wysokiego budynku spowoduje ograniczenie jej prawa własności. Skarżąca będzie musiała znosić nieograniczoną liczbę osób, które będą tam przyjeżdżać w celach rozrywkowych. W związku z tym, zdaniem pełnomocnika skarżącej, nastąpi zwiększenie ilości spalin, nasili się hałas, podczas gdy obecnie jest to bardzo spokojne osiedle o niewielkiej gęstości zaludnienia.

Twierdzenia te, zdaniem Sądu, wskazują na naruszenie interesu faktycznego, a nie interesu prawnego skarżącej. Zdaniem Sądu trudno merytorycznie odnieść się do argumentu skarżącej, że będzie musiała ona znosić nieograniczoną liczbę ludzi. Można jedynie stwierdzić, że człowiek żyjąc w społeczeństwie musi znosić obecność innych ludzi. Żaden przepis prawa nie przyznaje obywatelowi uprawnienia

Sygn. akt IV SA/Wa 707/09

do żądania, by ograniczono liczbę ludzi, z którymi musi się on stykać. Nie ma też przepisu, który dawałby określonej osobie uprawnienie do żądania od organów państwa podjęcia czynności w celu ograniczenia liczby ludzi, z którymi osoba ta musi mieć do czynienia. Interesem faktycznym, a nie prawnym skarżącej jest oczekiwanie, by osiedle, na którym zamieszkuje pozostało spokojne i ciche.

Realizacja zbyt wysokiego budynku mogłaby teoretycznie naruszać chronione

prawem uprawnienia skarżącej, gdyby powodowała brak dostępu do światła

słonecznego, jednakże przypomnieć należy, że brak określenia maksymalnej

wysokości zabudowy nie narusza prawa. Prawo do dostępu do światła słonecznego

właścicieli sąsiednich nieruchomości chronione jest na etapie wydawania pozwolenia

na budowę.

Jeśli jest tak jak twierdzi skarżąca, że na terenie oznaczonym symbolem MUa występują specyficzne uwarunkowania, które uniemożliwiają lub stanowią przeciwwskazanie dla lokalizowania budynków wyższych niż 12 metrów, to potencjalny inwestor nie uzyska pozwolenia na budowę wyższych budynków. Problemy związane z wodami gruntowymi również brane są pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Zagadnienia związane z naruszeniem stosunków wodnych regulowane są przez ustawę z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz. U. z 2005 roku, Nr 239, poz. 2019 - tekst jednolity ze zm.).

Okoliczność, iż budynki osiedla, na którym skarżąca zamieszkuje są czterokondygnacyjne nie oznacza, iż skarżącej przysługuje uprawnienie do żądania, by w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znalazły się ustalenia, że na działkach sąsiednich również będą mogłoby być budowane budynki czterokondygnacyjne. Uprawnienia właściciela nieruchomości w stosunku do nieruchomości sąsiedniej nie sięgają tak daleko, by mógł on żądać zagospodarowania jej w taki sposób jak jego nieruchomość. Gdyby przyjąć ten tok rozumowania właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością skarżącej mógłby potencjalnie żądać rozbiórki budynku, w którym skarżąca mieszka, gdyż zamierza budować na swojej nieruchomości domki jednorodzinne i budynek skarżącej nie pasuje do jego zamierzenia. Okoliczność, iż budynek skarżącej powstał jako pierwszy nie rodzi dla skarżącej z tego tytułu uprawnień do tego, by sąsiednie nieruchomości zostały zagospodarowane w taki sam sposób.

Sygn. akt IV SA/Wa 707/09

Wskazywane przez skarżącą argumenty wskazują, że zapisy planu naruszają jej interesy faktyczne. Zdaniem Sądu skarżąca sztucznie kwalifikuje je jako argumenty przemawiające za naruszeniem jej interesu prawnego.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia 64 § 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z przepisu tego wynika, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania nie muszą być identyczne dla wszystkich nieruchomości. Różnych ustaleń planu dla różnych nieruchomości nie można uznać za naruszenie konstytucyjnej zasady równej ochrony prawa własności.

Bezzasadny jest zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2, art. 3, art. 9, art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 33 u.z.p. Zaskarżona uchwała, zdaniem Sądu nie narusza tych przepisów. Z przepisów tych nie wynika obowiązek zawarcia w planie zagospodarowania przestrzennego takich zapisów, jakich domaga się skarżąca.

Za nieuzasadniony uznać również należy zarzut niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w świetle rozwiązań prawnych zawartych u.z.p. powinien być jedynie spójny ze studium, a nie z nim zgodny. Brak jest podstaw do przyjęcia, że zapisy zawarte w uchwale Rady W. z dnia [...] kwietnia 1999 roku, Nr [...] naruszają wymóg zachowania spójności ze studium.

Za bezzasadny uznać należy, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 51 u.z.p. oraz art. 19 k.p.a. Opiera się on na wykładni tych przepisów stworzonej przez skarżącą na jej własny użytek. Ponieważ skarżąca nie stosuje powszechnie akceptowanych metod wykładni przepisów prawa, racjonalne odniesienie się do tego zarzutu jest niemożliwe. Można jedynie wykazać, że wykładnia ta prowadzi do nieracjonalnych konsekwencji. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może bardziej lub mniej szczegółowo określać warunki zagospodarowania nieruchomości. W każdym przypadku organ wydający pozwolenie na budowę konkretyzuje ustalenia planu w mniejszym lub większym stopniu. Jest to dopuszczalna przez ustawę sytuacja, a nie bezprawne delegowanie kompetencji

Sygn. akt IV SA/Wa 707/09

do rozstrzygania o sposobie zagospodarowania ternu i spowodowanie, że o zagospodarowaniu terenu będą decydować osoby nie posiadające uprawnień urbanistycznych. Aby zrealizować postulat skarżącej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musiałby zawierać gotowe projekty budynków dla każdej z nieruchomości. Tylko taka sytuacja eliminowałaby bowiem możliwość wpływu organów wydających pozwolenia na budowę na sposób zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu oczywistym jest, że byłoby to rozwiązanie nieracjonalne.

Twierdzenie skarżącej opiera się na przyjętym przez nią założeniu, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być tak szczegółowe jak wskazuje ona w swojej skardze. Tymczasem jest to założenie błędne, gdyż ustalenia te wcale nie muszą być aż tak szczegółowe. Ustalenia zawarte w uchwale Rady W. z dnia [...] kwietnia 1999 roku, Nr [...] nie naruszają prawa, a tym samym fakt konkretyzacji tych ustaleń przez organy administracji wydające pozwolenia na budowę również nie narusza prawa.

Odnośnie do zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym stwierdzić należy, iż przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu planistycznym. Jego ewentualne naruszenie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Niezależnie od tego stwierdzić należy, iż pogląd skarżącej, że doszło do zaniechania ochrony ładu przestrzennego jest subiektywną oceną skarżącej. Ocena ta oparta jest na założeniu, iż ład przestrzenny byłby zachowany wówczas, gdyby ustalenia planu były tak szczegółowe, jak postuluje skarżąca. Tymczasem, jak to zostało wyżej wskazane, założenie to jest błędne.

Jeżeli zdaniem skarżącej obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie realizuje w sposób wystarczający jej postulatów, to jedynym sposobem zmiany tego stanu rzeczy doprowadzenie do opracowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niezależnie od powyższych uwag Sąd z urzędu stwierdza, że skarżąca nie zawarła w skardze jakiego rozstrzygnięcia oczekuje od Sądu. W skardze zawarte jest jedynie stwierdzenie, że gmina uchylając się od obowiązku ustalenia zasad i warunków zagospodarowania i zabudowy dla terenu MUA narusza prawo i godzi w interes indywidualny i publiczny, wobec czego skarżąca wnosi o uwzględnienie skargi. Z treści skargi można domniemywać, że skarżąca oczekuje, by sąd doprowadził do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który uwzględniałby oczekiwania skarżącej. Wyjaśnić więc należy, że sąd

Sygn. akt IV SA/Wa 707/09

administracyjny posiada uprawnienia do wyeliminowania z obrotu prawnego całości lub części aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowana przestrzennego, jednakże nie ma uprawnień do tego, by nałożyć na organ stanowiący tego rodzaju akt obowiązku jego uchwalenia i zawarcia w nim określonych ustaleń.

Brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, które Wojewódzki Sąd Administracyjny miałby obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.