Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 453/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 120, art. 121, art. 180, art. 188
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100(sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt SKO Gd/4857/14 Samorządowe Kolegium Odwoławcze– dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa" w związku art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 4 i 5, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1-8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849) – dalej jako "u.p.o.l." i uchwały Rady Miasta Wejherowa z dnia 27 października 2009 r., nr Vk/XL/437/2009, w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2009 r., Nr 164 poz. 3120), po rozpatrzeniu odwołania J. M. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 października 2014 r., nr [...], ustalającej podatek od nieruchomości za 2010 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia 22 października 2014 r. Prezydent Miasta ustalił Skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r. Organ I instancji jako przedmiot opodatkowania wskazał w decyzji część budynku mieszkalnego (lokalu) o powierzchni użytkowej 91,50 m² oraz grunt o powierzchni 268,67 m².

3. Pismem z dnia 13 listopada 2014 r. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżący stwierdził, że wszelkie należności dotyczące opodatkowanego gruntu zostały już uiszczone przez F.M. Skarżący zakwestionował również sposób wyliczenia podstawy opodatkowania w odniesieniu do poszczególnych kondygnacji budynku.

4. SKO decyzją z dnia 20 stycznia 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując treść uchwały Rady Miasta Wejherowa z dnia 27 października 2009 r. w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości, które w sposób bezwzględnie obowiązujący wiążą organy podatkowe w zakresie wysokości stawek podatkowych na rok podatkowy 2010 wskazał wysokość stawek podatku od nieruchomości położonych na terenie Gminy Miejskiej, obowiązujące od poszczególnych kategorii gruntów oraz budynków i ich części.

SKO wyjaśniło ponadto, że Rada Miasta nie przekroczyła dopuszczalnej wysokości stawek podatkowych określonych w art. 5 u.p.o.l.

W ocenie SKO, kwestie sposobu opodatkowania nieruchomości regulują przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tymi przepisami opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki łub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.). Z kolei podstawę opodatkowania stanowi:

- dla gruntów - powierzchnia;

- dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

- dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - wartość (art. 4 ust. 1 u.p.o.l.).

Kolejne przepisy regulują sposób obliczania powierzchni użytkowej budynków: Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się (art. 4 ust. 2 u.p.ol.).

Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (art. 5 ust. 1 u.p.o.l.).

Zdaniem SKO, powyższe oznacza, że podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia posiadanych przez podatnika gruntów, powierzchnia użytkowa budynków i ich części, a w przypadku budowli - ich wartość. Podatek obliczany jest w ten sposób, że powierzchnię posiadanych przez podatnika gruntów mnoży się przez wskazaną w uchwale rady gminy odpowiednią stawkę, powierzchnię użytkową posiadanych przez podatnika budynków mnoży się przez odpowiednią stawkę. Z kolei w przypadku budowli kwotę podatku stanowi iloczyn wartości budowli przez odpowiednią stawkę.

Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od. pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.).

Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek (art. 6 ust. 4 u.p.o.l.). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 6 ust. 5 u.p.o.l.). Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.). Jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek (art. 6 ust. 8 u.p.o.l.).

Organ stwierdził, że w przypadku ustalania wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości ewidencja gruntów i budynków jest podstawą do wymiaru tych podatków, a na konieczność ustalania charakteru gruntu i budynku na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane z ewidencji gruntów wskazują bezpośrednio przepisy art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 u.p.o.l., art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 ze zm.), art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 465 ze zm.).

Ponadto, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), przewiduje, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Podatek rolny, leśny oraz podatek od nieruchomości ustalany jest zatem w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane są wiążące dla organu podatkowego.

Organ wskazał, że ewidencja gruntów i budynków stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu i klasyfikacji budynku. Nie jest istotne jego rzeczywiste lub planowane przeznaczenie, lecz sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie danego gruntu i budynku w ewidencji gruntów i budynków. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.).

Mając na uwadze powyższe regulacje SKO stwierdziło, że w niniejszej sprawie podatek od nieruchomości został naliczony prawidłowo.

Organ wyjaśnił, że w dniu 21 października 2014 r. podatnik złożył w organie podatkowym informację w sprawie podatku od nieruchomości oraz informację o nieruchomościach. Podatnik zadeklarował grunt o powierzchni 268,67 m2 (1/3 działek nr [...] i [...] położonych w W. przy ulicy [...]). Grunt ten podatnik określił jako "pozostały". W ewidencji gruntów oznaczony został symbolem "B", co zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków oznacza tereny mieszkaniowe. Zapisy w ewidencji nie stoją w sprzeczności z danymi zadeklarowanymi przez podatnika. Grunt ten powinien być zatem opodatkowany jak grunt pozostały.

Zgodnie ze wspomnianą uchwałą Rady Miasta Wejherowa stawka podatku od gruntów pozostałych wynosi 0,39 zł. Kwota podatku od przedmiotowego gruntu wynosi zatem po zaokrągleniu 104,78 zł.

W sprawie opodatkowanie budynku, organ zauważył, że w deklaracji złożonej w dniu 21 października 2014 r. podatnik zadeklarował część budynku mieszkalnego (lokalu) położonego w W. przy ulicy [...], o powierzchni użytkowej 91,50 m2. W ewidencji gruntów i budynków funkcja budynku została określona jako "mieszkalne". Zapisy w ewidencji nie stoją w sprzeczności z danymi podanymi przez podatnika. Część budynku będąca własnością podatnika powinna być zatem opodatkowana stawką jak za budynki mieszkalne.

Zgodnie ze wspomnianą uchwałą Rady Miasta Wejherowa stawka podatku od budynków mieszkalnych wynosi 0,65 zł. Kwota podatku od części budynku wynosi zatem po zaokrągleniu 59,18 zł.

Biorąc powyższe pod uwagę SKO stwierdziło, że kwota podatku za 2010 r. wynosi po zaokrągleniu 164,00 zł., czyli dokładnie tyle, ile wyliczono w zaskarżonej decyzji.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa. Skarżący opisał stan faktyczny sprawy, wskazując na okoliczności nabycia prawa własności budynku mieszkalnego oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu. Skarżący wyjaśnił, że zarządzający nieruchomością F. M. dokonał płatności wszelkich należności związanych z podatkiem od nieruchomości. Do skargi Skarżący dołączył szereg dokumentów źródłowych, mających w jego ocenie potwierdzić zaprezentowane stanowisko, że na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (działki nr [...] i [...] obręb [...]) znajduje się budynek mieszkalny z trzema wyodrębnionymi lokalami mieszkalnymi z przynależnymi udziałami w gruntach oraz, że Skarżący wpisany jest w księdze wieczystej nr Kw. [...] jako właściciel lokalu nr 2. Ponadto Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obr. [...].

6. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

7. Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015r. Skarżący przedłożył 19 decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości, adresowanych do F. M. za lata podatkowe 2009-2014, wraz z dowodami wpłat kwot tytułem podatku od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

8.1. Skarga jest zasadna.

8.2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.).

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

8.3. Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że w trakcie postępowania organy podatkowe mają obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą ogólną postępowania wyrażoną w art. 122 O.p., zwaną zasadą prawdy materialnej, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, co wiąże się z kolei z realizacją zasady praworządności wyrażonej w art. 120 O.p.

Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 122 O.p. nakazuje organom podatkowym podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zakres postępowania dowodowego wynika zatem z normy prawa materialnego, która ma mieć zastosowanie w sprawie. Postępowanie to winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego - Kraków 2004, s. 80-81, B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2002, s. 426, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2008 r., I FSK 747/07, opubl. w Lex pod nr 465777, z dnia 15 grudnia 2005 r., I FSK 391/05, opubl. w Lex pod nr 187431 ). Organy nie powinny, wyjaśniając stan faktyczny sprawy, wychodzić poza te jego cechy, które określa przepis (por. A. Gomułowicz w A. Gomułowicz, J. Małecki - Podatki i prawo podatkowe, Warszawa 2002, s. 158).

Te normy ogólne mają odzwierciedlenie w szczegółowych przepisach procesowych między innymi w art. 187 § 1 i art. 191 O.p.,

Zgodnie z tymi przepisami organ podatkowy winien podejmować określone czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na tle całokształtu ustalonych faktów ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (zob. wyrok NSA z 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, niepubl.).

Z przepisu art. 121 O.p. wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, a zwłaszcza w jej uzasadnieniu faktycznym i prawnym, stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p.

W ocenie Sądu, SKO dokonując ustaleń w zakresie ustalenia podatku od nieruchomości w przedmiotowej sprawie naruszył powołane przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

8.4. Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. W praktyce, osoba podatnika podatku od nieruchomości jest ustalana przez organ podatkowy na podstawie informacji o nieruchomości składanych przez osoby fizyczne. Dopiero w sytuacji gdy nie ma tych dokumentów, organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wymierza podatek na podstawie posiadanych i uzyskanych w wyniku postępowania informacji. Przy opodatkowaniu gruntów wymiar podatku odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie danych zawartych w ewidencji, co należy podkreślić, ustalany jest tylko właściciel lub władający gruntem. Natomiast określenie podatnika następuje na podstawie wskazanego artykułu u.p.o.l. Dane tych podmiotów zamieszczone w ewidencji nie korzystają oczywiście, na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 15 listopada 1994 r. (SA/Ka 2592/93, Monitor Podatkowy 1995, nr 6, s. 179) z domniemania prawdziwości (jak odpowiednie wpisy w księdze wieczystej) ani też rękojmi wiary publicznej tych wpisów (w przeciwieństwie do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych). Jeżeli istnieją niezgodności między informacjami zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem faktycznym lub prawnym, powinny być podjęte przez organ prowadzący ewidencję, z urzędu lub na wniosek właściciela (władającego), działania zmierzające do wprowadzenia stosownych zmian. Jednakże w sprawach oczywistych, kiedy podatnik uprawdopodobni, przedkładając stosowne dokumenty, że nie jest (bądź też jest) właścicielem nieruchomości, organy podatkowe powinny ten fakt uwzględnić.

W tym miejscu podkreślić należy, że taki tryb postępowania jest zgodny z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), który stanowi, że podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania, zaś ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji.

Dodać można, że także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.

Innymi słowy mówiąc, ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnik, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w K. z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09, /dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że zarówno w trakcie prowadzonego postepowania przed organami jak i w skardze Skarżący podnosił, iż podatek od przedmiotowej nieruchomości został uiszczony przez zarządcę nieruchomości F. M. oraz że organ błędnie określił powierzchnię zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego.

Należy podkreślić, że w aktach sprawy zawarta jest jedynie informacja w sprawie podatku od nieruchomości złożona przez skarżącego dotycząca 2014 r., natomiast brak jest informacji podatkowej dotyczącej lat wcześniejszych.

Ponadto dane wynikające z informacji z rejestru gruntów i lokali dotyczą stanu na 2014 r.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że w aktach sprawy brak jest dokumentów pozwalających określić przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2010 r.

Ponadto skarżący na rozprawie przed tut. Sądem przedłożył decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 stycznia 2010 r. wydaną na F. M. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. wraz z dowodem zapłaty podatku, wynikającego z decyzji, dotyczącą przedmiotowej nieruchomości.

Pomimo, iż okoliczność ta była podnoszona na etapie odwołania, SKO w zaskarżonej decyzji nie ustosunkowało się do podnoszonej argumentacji skarżącego w tym zakresie i nie wyjaśniło kwestii związanej z wydaniem w 2014 r. decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2010 r. w tym przypadku na skarżącego.

W sprawie niniejszej przedmiot opodatkowania nie został ustalony na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie brak jest w aktach sprawy dowodów pozwalających określić przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2010 r.

Należy zaznaczyć, że postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi adekwatnej drogi prawnej ustalania, kwestionowania lub weryfikowania powierzchni nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Natomiast organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu powyższe stanowiło naruszenie powołanych przepisów postępowania art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

8.5. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy winien uzupełnić materiał dowodowy , w szczególności o dane wynikające z wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz wyjaśnić kwestię wydania decyzji dotyczącej przedmiotowej nieruchomości na F. M.

W ocenie Sądu mając na uwadze wskazane naruszenia przepisów postepowania przedwczesna jest ocena naruszenia przepisów prawa materialnego.

8.6. Mając na uwadze powyższe Sąd działając w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Na wniosek Skarżącego, Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi.