Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 678/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały
Stwierdzono nieważność uchwały
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 4, art. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 134 par. 1, art. 147 part. 1, art. 205
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skargi D. K. i T. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy w obrębie geodezyjnym 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2) zasądza od Rady Gminy na rzecz skarżących solidarnie kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr XI/84/11 z dnia 4 listopada 2011 r., Rada Gminy Biskupiec uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Biskupiec w obrębie geodezyjnym Szwarcenowo.

W skardze, złożonej do tut. Sądu na tę uchwałę, "[...]"podnieśli, że nieruchomość będąca ich własnością jest położona na terenie objętym ustaleniami powołanego wyżej planu miejscowego. Zarzucili, że plan ten nie uwzględnia wymagań: ochrony zdrowia, bezpieczeństwa ludzi i mienia, prawa własności, a także walorów krajobrazowych i wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Akt ten ponadto, w ocenie Skarżących, uchwalony został pomimo sprzeczności z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, uchwalonym uchwałą nr III/44/2001 Rady Gminy Biskupiec z dnia 17 maja 2001 r., zmienionego uchwałą tego organu nr XX/177/08 z dnia 6 listopada 2008 r., które nie zawiera wymaganych regulacji dotyczących m.in. urządzeń elektrowni wiatrowych. Skarżący zaznaczyli, że w Studium nie określono w szczególności stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, z późn. zm.), zwanej dalej: u.p.z.p. Skarżący zarzucili też, że organ gminy nie przeanalizował zasadności przystąpienia do sporządzenia planu. Stwierdzili, że w miejscowym planie nie zawarto wszystkich obowiązkowych składników planu, wymaganych przez art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Podkreślili, że Rada Gminy nie określała granic terenów pod budowę urządzeń elektrowni wiatrowych oraz granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, a także nie określiła granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych. Skarżący podnieśli również, że rysunek kwestionowanego planu miejscowego został sporządzony w niewłaściwej skali i bez wykorzystania urzędowych kopii map zasadniczych. Ocenili, że zaskarżony akt narusza art. 2, art. 39, art., 47, art. 64 ust. 1-3, art. 68 ust. 1 i art. 77 Konstytucji RP.

Z uwagi na powyższe, Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy Biskupiec, wnosząc o oddalenie skargi

w całości, podniósł, że zaskarżona uchwała nie została zakwestionowana przez organ nadzoru, a zatem korzysta z domniemania poprawności. Organ wywiódł ponadto, że skoro zaskarżona uchwała została podjęta przez 4. laty, to nie można stwierdzić jej nieważności, stosownie do art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz.U.z 2016 r. poz. 446). Wójt podniósł, że bezspornym jest fakt, iż w 30-dniowym terminie organ nadzoru nie wydał wobec przedmiotowej uchwały żadnego rozstrzygnięcia nadzorczego, co oznacza, że nie stwierdził nawet częściowej nieważności lub choćby nieistotnego naruszenia prawa. Wszystkie te zdarzenia prawne stwarzają zarówno dla organu uchwałodawczego, jak i wykonawczego Gminy Biskupiec domniemanie, że uchwała jest w pełni poprawna w rozumieniu formalnoprawnym i rażąco porządku prawnego nie narusza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej

(§ 2).

Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a.

Zgodnie zaś z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Podnieść również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia który może obejmować całość lub część określonego aktu lub czynności (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 312-317, a także wyroki NSA: z 5 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07, z 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 22/08, z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").

Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż Sąd ocenił, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości, lecz nie z uwagi na zarzuty podniesione

w skardze.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, Sąd zbadał, czy spełnione zostały wymogi formalne jej skutecznego wniesienia.

Podstawę wniesienia rozpoznawanej skargi stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia

8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446), powoływanej dalej jako "u.s.g.", na mocy którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Obowiązkiem Sądu jest zatem sprawdzenie, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny Skarżących, co daje legitymację do wniesienia skargi. W świetle tego przepisu, przesłanką do merytorycznej oceny przez sąd zaskarżonego aktu jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przysługującego skarżącemu. Strona skarżąca musi się zatem wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem któregoś z nich. Interes, o którym mowa w powołanym przepisie musi być konkretny i realny, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana sytuacji prawnej skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1305/09, dostępny w Internecie na stronie:orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie nie jest sporne, że Skarżący są właścicielami nieruchomości położonej na terenie objętym ustaleniami zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego, wobec czego uchwała ta odnosi się do ich sytuacji prawnej.

Zbadania wymagało ponadto spełnienie wymogów formalnych wniesienia skargi.

Z art. 52 § 4 i art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że przesłanką wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa, a skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwane do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięciu naruszenia prawa (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSP 2/2007, ONSAiWSA 2007/3, poz. 60). Skarżący, pismem z dnia 26 lutego 2016 r., wystąpili do Rady Gminy w Biskupcu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Organ udzielił odpowiedzi w dniu 29 marca 2016 r., zaś skarga została wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. Wobec powyższego należało uznać, że skarga została wniesiona do Sądu

z zachowaniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej.

Powyższe przesądza o dopuszczalności skargi, dlatego też Sąd uprawniony był do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały nr XI/84/11 Rady Gminy Biskupiec z dnia

4 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Biskupiec w obrębie geodezyjnym Szwarcenowo.

Oceny, czy zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wyjaśnienia wymaga, że pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną"), którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego", których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (zob. wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, oraz z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, CBOSA).

Podnieść ponadto należy, że rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest integralną częścią planu i ma tym samym moc wiążącą. Obowiązuje

w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 1011/07, CBOSA; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2013, s. 159). Część graficzna planu jest "uszczegółowieniem" części testowej

i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie - z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu a rysunkiem planu. Część tekstowa planu nie może zatem zawierać ustaleń, które nie znajdują oparcia w części graficznej planu (zob. wyrok WSA w Lublinie

z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 393/09, CBOSA).

W art. 15 ust. 2 u.p.z.p, ustawodawca wyliczył obligatoryjne elementy, jakie musi zawierać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zalicza się do nich, wskazane w pkt 6 ust. 2 art. 15 u.p.z.p., zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Do tego przepisu nawiązuje § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), zgodnie z którym ujęte

w projekcie tekstu planu miejscowego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać

w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Podobnie, w § 7 pkt 8 rozporządzenia wskazano, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu.

Art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. zawiera zamknięty katalog parametrów związanych z zabudową

i zagospodarowaniem terenu, które określa się w planie miejscowym. Brak więc któregokolwiek z powyższych ustaleń, jeżeli miał istotny wpływ na treść planu miejscowego, może stanowić naruszenie art. 28 u.p.z.p. skutkujące stwierdzeniem nieważności, gdyż prowadzić może do zaburzenia ładu przestrzennego na całym terenie objętym planem lub jego niewykonalność (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 27 lutego

2013 r., sygn. akt IV SA/Po 567/12, CBOSA).

Jeżeli więc w planie przewiduje się teren przeznaczony do zabudowy, to obowiązkowo należy określić parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu (zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu), przy czym należy do tego użyć takiego parametru kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, jak linia zabudowy. Przy pomocy wskazanego parametru w planie miejscowym określa się granicę, której zabudowa nie może przekroczyć (nieprzekraczalna linia zabudowy) albo ustala się miejsce, w którym zabudowa ma się znaleźć (obowiązująca linia zabudowy). Uznaniu lokalnego prawodawcy pozostawiono, czy ustali on linię zabudowy nieprzekraczalną czy też obowiązującą. Organ stanowiący gminy nie może jednakże zaniechać wyznaczenia tego wskaźnika, jeżeli przeznacza teren pod zabudowę. Brak określenia nieprzekraczalnej linii zabudowy nie stanowiłby istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, tylko

w przypadku gdyby z innych przepisów powszechnie obowiązujących wynikało, że określonej granicy zabudowa nie będzie mogła przekroczyć (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt II OSA 1343/12, CBOSA).

Odnosząc powyższe uwagi do zaskarżonej uchwały stwierdzić należy, że stosownie do jej § 3 - tekst planu miejscowego zawiera ustalenia dotyczące całego opracowania,

w tym m.in. przepisy dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy

i zagospodarowani terenu, w tym linii zabudowy. Na mocy zaś § 4 ust. 1 tego aktu, rysunek planu miejscowego obowiązuje w zakresie: ustalonych graficznie linii granic obszaru objętego planem (lit. a), ustalonych graficznie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, funkcjach lub zasadach zagospodarowania (lit. b), ustalonych symbolami literowymi przeznaczeń podstawowych terenów (lit. c), ustalonych graficznie nieprzekraczalnych linii zabudowy (lit. d) oraz stref ochronnych obiektów archeologicznych znajdujących się w wojewódzkiej ewidencji zabytków (lit. e). W § 5 lit. k zaskarżonego planu miejscowego zdefiniowano zaś, że przez "nieprzekraczalną linię zabudowy" należy rozumieć linię, której nie może przekroczyć żaden element elektrowni wiatrowej. W § 22 planu zapisano natomiast, że dla terenów wyznaczonych w planie ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy oznaczone na rysunku planu.

Tymczasem zaś, na rysunku planu, stanowiącym załącznik Nr 1 do zaskarżonej uchwały, nie wyznaczono żadnych linii zabudowy, pomimo, że w legendzie części graficznej planu wskazano, jaką linią powinna być zaznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy.

W kontrolowanej sprawie treść zaskarżonego planu miejscowego pozostaje więc

w ewidentnej sprzeczności z rysunkiem planu, na którym - wbrew jasnej treści § 22 uchwały - nie ustalono nieprzekraczalnych linii zabudowy. W ocenie Sądu, powyższe uchybienie powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały

w całości, gdyż stanowi to istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

Wprawdzie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. posługuje się skalą oceny zakresu wadliwości uchwały rady gminy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wadliwość dotycząca tylko niektórych terenów objętych planem nie zawsze musi skutkować nieważnością całego planu. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. Pomimo bowiem wyeliminowania z obrotu prawnego zapisów dotyczących nieprzekraczalnej linii zabudowy, w zaskarżonym planie miejscowym brak będzie jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Tym samym, niezbędne było stwierdzenie nieważności całego aktu.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, należy zauważyć, że w kontrolowanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia wymagań: ochrony zdrowia, bezpieczeństwa ludzi

i mienia, prawa własności, a także walorów krajobrazowych i wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Kwestie oceny wpływu na środowisko inwestycji, które mogą być projektowane w związku

z odpowiednim przeznaczeniem terenu w planie, nie podlega badaniu w postępowaniu zmierzającym do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto, dopuszczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych na ternach przeznaczonych pod zagospodarowanie rolnicze, nie zmienia charakteru danych gruntów jako rolniczych (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny. Komentarz. [red.] A. Plucińska – Filipowicz, M. Wierzbowski, Warszawa 2014 r., s. 161).

W przedmiotowej sprawie wskazano w § 7 uchwały, że wyznacza się ustalone na rysunku planu liniami rozgraniczającymi tereny oznaczone symbolami 1 R/EW-1 3R/EW

z podstawowym przeznaczeniem pod tereny rolnicze oraz pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Zbędne więc było stosowanie procedury zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Niezasadny jest też zarzut braku analizy zasadności przystąpienia do sporządzania planu miejscowego. Zauważyć należy, że art. 14 ust. 5 u.p.z.p. nie określa formy, w jakiej analiza ta ma być dokonana. Oznacza to, że nie musi mieć ona charakteru odrębnego dokumentu i może być zatem np. złożona ustnie do protokołu na sesji rady. Niezależnie od powyższego, czynności określone w art. 14 ust. 5 u.p.z.p. pozostają poza kontrolą legalności postępowania w sprawie uchwalenia planu (zob. Ustawa o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. [red.] Z. Niewiadomski, Warszawa 2011, s. 151).

Ponadto, Sąd nie mógł oceniać prawidłowości Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Biskupiec, gdyż akt ten nie był zaskarżony,

a jego ocenia w niniejszym postępowaniu naruszyłaby art. 134 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do kwestii zgodności uchwalonego planu z tym Studium należy zauważyć, że zgodność planu miejscowego ze studium nie oznacza obowiązku przeniesienia zapisów studium do planu, lecz uszczegółowienie tych zapisów co do możliwości zagospodarowania terenu, którego plan dotyczy. Studium służy określeniu polityki przestrzennej gminy i lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, zatem jako taki jest to akt ogólniejszy od planu miejscowego. Wymagana zgodność planu ze studium nie może polegać na zgodności dosłownej, gdyż nie wszystkie ustalenia studium mogą być przeniesione do planu miejscowego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi naruszenia art. 16 ust., 1 u.p.z.p., wskazać trzeba, że z przepisu tego wynika, że stosowanie skali 1:2000 uzależnione jest od oceny organu, czy zachodzi sytuacja przewidziana w przepisach o planowaniu przestrzennym. Skoro przedmiotowy plan obejmował znaczny obszar, na którym ponadto nie ustalano zróżnicowanego przeznaczenia, to dopuszczalne było sporządzenie rysunku planu na mapie o wskazanej wyżej skali.

W tym stanie rzeczy Sąd, stwierdzając, że zaskarżona uchwała nr XI/84/11 Rady Gminy Biskupiec z dnia 4 listopada 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Biskupiec w obrębie geodezyjnym Szwarcenowo została podjęta z istotnym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.