Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1189/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 1a  pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewelina Bedyńska, Po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. przy udziale sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na interpretację indywidualną Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Prezydenta W. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 października 2013 r. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektu budowlanego – wielopoziomowego parkingu, usytuowanego we W. przy ul. [...], powołując się na przepis art. 10 ustawy o działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.). W stanie faktycznym strona podała, że w dniu 2 lipca 2013 r. nabyła działkę gruntu o pow. 0,7482 ha, zabudowaną siedmiokondygnacyjnym budynkiem biurowym z parkingiem podziemnym dla 37 pojazdów na 1 poziomie, siedmiokondygnacyjnym parkingiem usytuowanym w odrębnym obiekcie budowlanym, drogami wewnętrznymi oraz niezbędną infrastrukturą. Parking, będący przedmiotem wniosku, powstał w centrum miasta jako jeden z elementów kompleksu biurowego składającego się z dwóch budynków biurowo-usługowo-handlowych oraz odrębnego kubaturowego parkingu wielopoziomowego otwartego i związanych z nimi, niezbędnych urządzeń budowlanych, połączony jest częścią podziemną z budynkiem biurowym, ma wysokość 16,5 m, posiada 7 kondygnacji, liczy 230 miejsc parkingowych, jego kubatura – 26.134 m³, łączna powierzchnia – 9.818,20 m². Parking posiada konstrukcję żelbetonową, monolityczna, słupowo-płytową, zastosowano stropy krzyżowo zbrojone, oparte na wieloprzęsłowych podciągach zewnętrznych, słupach i ścianach wewnętrznych oraz żelbetowym trzonie klatki schodowej. Podciągi opierają się na słupach i ścianach żelbetowych utwierdzonych w fundamencie. Zewnętrzne ściany parkingu ocieplone i nie osłonięte elementami kamiennymi zaprojektowano jako tynkowane, ściany zewnętrzne powyżej parteru to ściany osłonowe, oparte na żelbetowych belkach obwodowych, wykonane również z użyciem siatki zbrojącej z włókna szklanego, pokrytej kopolimerem. Ściany nośne zaprojektowano jako ściany żelbetowe, w których znajduje się klatka schodowa oraz szacht instalacyjny. Pokrycie stropodachów budynku i klatki schodowej parkingu zaprojektowano z papy termozgrzewalnej z posypką na papie podkładowej. Na stropodachach zlokalizowano urządzenia technologiczne związane głownie z wentylacja i klimatyzacją.

Strona zadała pytanie: czy opisany obiekt budowlany powinien stanowić dla celów podatku od nieruchomości budynek czy też budowlę?

Zdaniem strony przedmiotowy obiekt budowlany winien być, dla celów podatku od nieruchomości, traktowany jako budynek.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała strona na przepis art. 1a pkt 1) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity w Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej powoływana jako ustawa o podatkach i opłatach lokalnych) zawierający definicję budynku, analogiczną, co do zasady, zawiera Prawo budowlane (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – tekst jednolity w Dz. U. z 2013 r. poz. 984 – dalej powoływana jako Prawo budowlane).

Zdaniem wnioskodawcy parking posiada wszystkie atrybuty przypisywane budynkom, bowiem posiada fundamenty, dach oraz jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. W jego opinii z punktu widzenia prawa podatkowego nie są istotne rozwiązania techniczne, lecz aby budynek jako całość został wyodrębniony z przestrzeni, tj., aby tworzył bryłę architektoniczną. Istniejące przegrody powinny zakreślać granice obiektu, a więc mają spełniać funkcję odgrodzeniową, oddzielającą wnętrze budynku od przestrzeni zewnętrznej. Istotne jest konstrukcyjne i funkcjonalne przeznaczenie przegród. Dla poparcia swojego stanowiska powołała strona wyrok WSA z dnia 7 lutego 2012 r. (sygn. ISA/Gl 604/11; z dnia 24 maja 2012 r. sygn. ISA/Ke 172/12 - wszystkie powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń na stronie www.orzecznictwo.nsa.gov.pl.). Pojęcie "wydzielenie z przestrzeni" dokonane przez przegrody budowlane wymaga, aby przegrody te oddzielały przestrzeń wewnątrz budynku od przestrzeni zewnętrznej w trzech wymiarach (wyrok z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. IIFSK 2014/09; z dnia 18 września 2008 r. sygn. ISA/Ol 294/08; z dnia 4 marca 2009 r. sygn. ISA/Gl 885/08; z dnia 17 września 2009 r. sygn. ISA/Po 46/09; z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. I SA/Kr 1598/09). Powołała się także strona na orzeczenie Urzędu Statystycznego, który posługując się zasadami metodycznymi Klasyfikacji Środków Trwałych wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 120 grudnia 2010 r. (Dz. U. nr 242, poz. 1622), w którym wskazano, że parking mieści się w grupowaniu KŚT grupa 1 rodzaj 102 "Budynki transportu i łączności".

Interpretacją z dnia [...] nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 14j § 1, art. 14b i art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej powoływana jako Ordynacja podatkowa) w zw. z art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W ocenie organu opisany we wniosku obiekt budowlany do celów podatku od nieruchomości nie może być potraktowany jako budynek, gdyż nie spełnia wszystkich elementów wymaganych przez ustawę do uznania go za budynek, nie posiada bowiem kompletnych ścian zewnętrznych, a niepełna ściana nie może być traktowana jako przegroda budowlana wydzielająca z przestrzeni obiekt budowlany.

Przedstawił organ zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych – art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1) i pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stwierdził organ, że dokonując wykładni prawno – podatkowej kwalifikacji potencjalnego przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości niezbędne jest oparcie się w pierwszym rzędzie na przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a jedynie pomocniczo, w zakresie ustawowego odesłania, na prawie budowlanym. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy obiekt ten jest obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego, a następnie ustalić czy posiada on cechy budynku określone w art. 1a pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dopiero jeśli takich cech nie posiada, należy go uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przyznał organ, że przedmiotowy obiekt budowlany – parking wielopoziomowy otwarty jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach. Pozostaje ustalenie, czy został on wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Stwierdzając, że pojęcie "przegroda budowlana" nie zostało zdefiniowane w ustawie, sięgnął organ do pojęcia słownikowego tego określenia oraz pojęć występujących w budownictwie pod pojęciem przegrody budowlanej. Podkreślił organ, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych kładzie nacisk na efekt wydzielenia z przestrzeni. Zatem "wydzielenie z przestrzeni" dokonane przez przegrody budowlane wymaga, aby przegrody te oddzielały przestrzeń wewnątrz budynku od przestrzeni zewnętrznej w trzech wymiarach. Zdaniem organu, aby uczynić zadość wymogom ustawodawcy przegroda budowlana winna być pełna, aby wydzielała trójwymiarową bryłę obiektu budowlanego od otaczającej go również trójwymiarowej przestrzeni. Przywołał organ na poparcie swojego stanowiska wyrok z dnia 26 stycznia 2012 r. (sygn. ISA/Kr 1919/11), z dnia 18 kwietnia 2012 r. (sygn. ISA/Kr 1882/11), wyrok z dnia 24 maja 2012 r. (sygn. ISA/Ke 172/12).

Reasumując stwierdził organ, że obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach oraz posiada przegrody budowlane, ale nie w pełnej wysokości nie spełnia definicji budynku na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawartej w art. 1 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Obiekt ten dla potrzeb podatku od nieruchomości należy uznać za budowlę. Odnosząc się do przedstawionej klasyfikacji statystycznej stwierdził organ, że brak jest podstaw prawnych, aby przy definiowaniu pojęć z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych posługiwać się pojęciami na gruncie innych ustaw czy rozporządzeń, jeśli ustawodawca nie odsyła do innych aktów prawnych.

Po bezskutecznym wezwaniu organu administracji do usunięcia naruszenia prawa A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1) oraz art. 1a ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1a ust. 1 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm. – dalej powoływana jako Konstytucja RP) przez przyjęcie, że obiekt budowlany - wielopoziomowy parking należy uznać za budowlę, podczas gdy przedstawiony stan faktyczny wskazuje, że parking ten winien zostać uznany dla celów podatku od nieruchomości za budynek; przez przyjęcie, że przegroda budowlana powinna być pełna, podczas gdy wystarczające jest, aby przegrody budowlane zakreślały granice obiektu budowlanego, oddzielając wnętrze budynku od przestrzeni zewnętrznej; przez błędne zastosowanie wykładni rozszerzającej prawa podatkowego, uznając, że przegroda budowlana musi być pełna w celu spełnienia funkcji odgrodzeniowej, podczas gdy wystarczające jest, aby przegrody budowlane zakreślały granice obiektu budowlanego, a także naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a to art. 120, art. 121 § 1, art. 187, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h, art. 14e § 1, art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej przez błędne zrozumienie opisanego stanu faktycznego, tj. przyjęcie, że wskazuje on, że parking jest budowlą, podczas gdy opisany stan faktyczny we wniosku wskazuje, że parking ten należy uznać za budynek; błędna implementację stanu faktycznego i naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów, tj. brak uwzględnienia specyfiki obiektu budowlanego, materiałów służących do jego wykonania, podczas gdy zastosowanie konstrukcji siatki z włókna szklanego jest celowe z uwagi na specyfikę obiektu budowlanego, pełniącego role odgrodzeniową, wyodrębniającą parking z zewnętrznej przestrzeni; nieuwzględnienie stanowiska spółki, podczas gdy organ powinien je uwzględnić i odnieść się do niego, wraz z przytoczonym orzecznictwem, jednocześnie uzasadniając swoje stanowisko – i wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i jego argumentacje, zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl przepisu art. 14j § 1 Ordynacji podatkowej, prezydent miasta, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną art. 14b Ordynacji). Interpretacja ta zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Z powołanych przepisów prawa wynika, że rolą organu administracji przy wydawaniu interpretacji indywidualnej jest ocena stanowiska strony, w konkretnych opisanych we wniosku okolicznościach faktycznych, ściśle w takim zakresie, w jakim sprawa ta została przez podatnika przedstawiona. Organ podatkowy nie może wydać interpretacji w oparciu stan faktyczny wyinterpretowany ze stanowiska wnioskującego w sprawie oceny prawnej, nie jest on uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. Wyłączono więc możliwość przedstawiania poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych. Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Przedmiotem wniosku o interpretację jest art. 1a ust. 1 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który wskazuje cztery podstawowe warunki decydujące o zakwalifikowaniu obiektu budowlanego jako budynku: pierwszy - trwałe związanie z gruntem, drugi - wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, trzeci - posiadanie fundamentów oraz czwarty – posiadanie dachu.

Spór w sprawie sprowadzał się do oceny spełnienia przez parking wskazany i opisany we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisu prawa podatkowego jednej z przesłanek określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych kwalifikujących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości do kategorii budynków - wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Bezsporne jest w sprawie spełnienie przez ten parking pozostałych trzech warunków zakwalifikowania do budynków; jest on trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach. Należy pamiętać, że w przypadku, gdy przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest uznany za obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, jest on traktowany jako budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem ani obiektem małej architektury (art. 1a ust. pkt 1) w zw. z pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Konsekwencją tej kwalifikacji jest zastosowanie odpowiedniej dla przedmiotu opodatkowania metody obliczenia kwoty podatku od nieruchomości. W przypadku budynku kwota podatku od nieruchomości jest iloczynem jego powierzchni użytkowej, wyrażonej w metrach kwadratowych (art. 4 ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) i właściwej stawki podatkowej (art. 5 ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), w przypadku budowli – wyrażona w procencie część jej wartości (określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3) i ust. 3-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Zgodnie ze stanem faktycznym opisanym we wniosku z dnia 15 października 2013 r. wydzielające z przestrzeni zewnętrznej przegrody budowlane to zewnętrzne ściany parkingu, ocieplone i nie osłonięte elementami kamiennymi zaprojektowano jako tynkowane, ściany zewnętrzne powyżej parteru to ściany osłonowe, oparte na żelbetowych belkach obwodowych, wykonane również z użyciem siatki zbrojącej z włókna szklanego, pokrytej kopolimerem.

Według skarżącej spółki nie są istotne rozwiązania techniczne zastosowane dla zamontowania przegród budowlanych wydzielających obiekt budowlany z przestrzeni zewnętrznej, lecz aby budynek jako całość został wyodrębniony z przestrzeni, tj., aby tworzył bryłę architektoniczną. Istniejące przegrody powinny zakreślać granice obiektu, a więc mają spełniać funkcję odgrodzeniową, oddzielającą wnętrze budynku od przestrzeni zewnętrznej. Istotne jest konstrukcyjne i funkcjonalne przeznaczenie przegród.

Natomiast w opinii interpretującego organu parking opisany we wniosku o wydanie interpretacji nie posiada kompletnych ścian zewnętrznych, a niepełna ściana nie może być traktowana jako przegroda budowlana wydzielająca z przestrzeni obiekt budowlany. Skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych kładzie nacisk na efekt wydzielenia z przestrzeni, to takie wydzielenie dokonane przez przegrody budowlane wymaga, aby przegrody te oddzielały przestrzeń wewnątrz budynku od przestrzeni zewnętrznej w trzech wymiarach. Aby uczynić zadość wymogom ustawodawcy przegroda budowlana winna być pełna i w ten sposób wydzielała trójwymiarową bryłę obiektu budowlanego od otaczającej go również trójwymiarowej przestrzeni.

Z powyższego wynika, że dla rozstrzygnięcia sporu w sprawie kluczowa jest ocena stanowiska organu, iż przegrody budowlane wydzielające obiekt budowlany z przestrzeni zewnętrznej to w przypadku parkingu pełne ściany.

Z uwagi na brak zarówno w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jak i Prawie budowlanym, definicji pojęcia "przegroda budowlana" stosowne jest w celu zdefiniowania tego pojęcia posłużenie się wykładnią. Zasadniczym sposobem poszukiwania sensu przepisu jest ustalenie jego treści w oparciu o znaczenie językowe, a więc posłużenie się wykładnią językową, przy czym ważne jest, aby zmierzało ono do szukania "podatkowego" znaczenia słów w nim użytych, sięgając do innych gałęzi prawa tylko wtedy, gdy ustawodawca nie nadaje danemu sformułowaniu cech właściwych dla ustawy, w której pojęciem tym posługuje się.

W ramach dokonywania wykładni językowej pojęcia "przegroda budowlana" sięgnąć trzeba do słownikowego znaczenia tego pojęcia. Przegroda jest to "ścianka przedzielająca, przepierzenie, bariera.., miejsce odgrodzone, oddzielone,; przedział, kojec, zagroda, komora" (Słownik Języka Polskiego pod red. Prof.. M. Szymczaka, PWN Warszawa 1998 str. 929), czy też to co przegradza, odgradza, dzieli: ścianka przedzielająca, przepierzenie, bariera, itp.; cienka, gruba przegroda; przegroda z cegły, z desek. (w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego PWN pod red. Prof. St. Dubisza, Warszawa 2006 r.). Oznacza to, że stanowisku organu wymagającemu, aby "przegrodę budowlaną" stanowiła pełna ściana zewnętrzna, przeczy językowe znaczenie tego zwrotu, a także założenie racjonalności ustawodawcy, który, gdyby miał na myśli ograniczenie danego obiektu ścianą, to wyraźnie by to powiedział, jak w innych przepisach tej ustawy.

Efekt wyżej przeprowadzonej wykładni językowej, tj. rozumienie pojęcia przegrody budowlanej, znajduje potwierdzenie również w interpretacji celowościowej ustawowego wymogu wydzielenia obiektu budowlanego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Dla potrzeb obliczenia kwoty podatku od nieruchomości od obiektu budowlanego będącego budynkiem konieczne jest ustalenie jego przedmiotu - powierzchni użytkowej wyrażonej w metrach kwadratowych (m²). Przegrody budowlane wydzielające obiekt budowlany z przestrzeni w postaci, jaką mają one w przypadku parkingu opisanego we wniosku, o ile pozwalają na wymierzenie powierzchni kondygnacji po wewnętrznej długości ścian (art. 1a ust. 1 pkt 5) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), spełniają wymóg wydzielenia obiektu budowlanego dla potrzeb jednoznacznego ustalenia jego powierzchni w celu ustalenia przedmiotu opodatkowania (powierzchni użytkowej wyrażonej w jednostce m²) oraz obliczenia kwoty podatku od nieruchomości od budynku.

Dodatkowo wskazać trzeba, że zasada przyjęcia dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli, tj. obiektu budowlanego nie będącego budynkiem z powodu braku wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, przedmiotu opodatkowania – jej wartości, ma podstawę między innymi w braku możliwości jednoznacznego ustalenia powierzchni kondygnacji obiektu budowlanego w przypadku braku ścian (przegród budowalnych) koniecznych do dokonania pomiarów, gdy przedmiotem tego opodatkowania jest powierzchnia (użytkowa). Dlatego przedstawiona wyżej językowa interpretacja ustawowego wymogu wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych wpisuje się w logicznie konsekwentną i materialnie spójną koncepcję opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych będących budynkami z ich powierzchnią wyrażoną w m² jako przedmiotem opodatkowania.

Przeprowadzając zatem językową wykładnię przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych należy, wbrew stanowisku organu, stwierdzić, że przesłanka ta nie oznacza tylko takiej sytuacji, w której obiekt budowlany musi być zamknięty ze wszystkich stron, przegrody muszą być kompletne od poziomu podłogi do poziomu dachu i np. zabezpieczać przed wpływem czynników zewnętrznych. Wystarczy, aby istniejące przegrody zakreśliły granice obiektu dla potrzeb określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości. Wbrew stanowisku organu także zewnętrzne ściany parkingu ocieplone i nie osłonięte elementami kamiennymi zaprojektowano jako tynkowane, ściany zewnętrzne powyżej parteru to ściany osłonowe, oparte na żelbetowych belkach obwodowych, wykonane również z użyciem siatki zbrojącej z włókna szklanego, pokrytej kopolimerem nie wykluczają spełnienia tego warunku (por. wyrok WSA z dnia 15.12.2010 r. sygn. IIISA/Po 356/10, niepubl.).

Z tych powodów Sąd ocenił, że w zaskarżonej interpretacji organ dokonując wykładni wymaganej przepisem art. 1a ust. 1 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przesłanki, jaką powinien odpowiadać budynek w świetle tego przepisu w zakresie wymogu "wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegrody budowlanej", dokonał organ jego wadliwej interpretacji. Organ w wydanej interpretacji zawarł dodatkowy wymóg zastosowania przyjętej we wniosku o wydanie interpretacji zasady opodatkowania opisanego w nim parkingu. Skutkowało to naruszeniem przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej oraz przywołanego wyżej przepisu prawa materialnego – art. 1a ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także art. 217 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku.

O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 3 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31 poz. 153).

Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku, Prezydent Miasta jest obowiązany uwzględnić stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku w zakresie wykładni prawa.