Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 873/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy: article: art. 268 ust.1 pkt.3 lit.a w zw. z art. 271 ust.4 pkt.1
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2018 r. sprawy ze skargi Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za usługi wodne I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz umarza postępowanie administracyjne; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. na rzecz strony skarżącej Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w C. kwotę 7.064,00 zł (słownie: siedem tysięcy sześćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 16 maja 2018 r. (znak: [...]) na podstawie:

- art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 z późn. zm. – dalej jako: u.p.w.),

- § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502 – dalej jako: rozporządzenie z dnia 22 grudnia 2017 r.) oraz

- art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.),

po rozpatrzeniu reklamacji Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w C. od ustalenia opłaty stałej w informacji rocznej nr [...] ZZ, K., [...],

określił Rejonowemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w C., na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia 9 września 2013 r. (znak: [...]) za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 82.311,00 PLN.

Ponadto organ wskazał, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za l kwartał – w wysokości 20.577,79 PLN, za II kwartał – w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 20.577,79 PLN, za III kwartał – w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 20.577,79 PLN, za IV kwartał – w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 20.577,79 PLN.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Informacją roczną nr [...] ZZ, K., [...], z dnia 12 kwietnia 2018 r. (znak: [...]), Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] ustalił Rejonowemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w C., na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia 9 września 2013 r. (znak: [...]) za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 86.773.00 PLN za odprowadzanie wód opadowych z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej zabudowanych na głównym rurociągu kanalizacji ogólnospławnej [...] w miejscowościach C. oraz T., do potoku C. i potoku R. z podziałem na poszczególne wyloty o nr [...]. Jednocześnie w informacji tej wskazano, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech równych kwartalnych ratach płatnych, każda po 21.693,25 PLN, w określonych w treści informacji terminach.

Reklamację na tak ustaloną w informacji rocznej nr [...] ZZ, K., [...] wysokość opłaty stałej za usługi wodne wniosła strona – Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w C., podnosząc wątpliwości w kwestii naliczania opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych poprzez kanalizację ogólnospławną, w oparciu o treść § 6 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., zgodnie z którym jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych w formie opłaty stałej wynosi 2,50 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych. Strona wskazała, że w jej ocenie opłata stała za usługi wodne na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 9 września 2013 r. nie powinna być w ogóle wydana, gdyż przepisy prawa nie określały stawki za usługi wodne za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych z przelewów burzowych kanalizacji ogólnospławnej, a jedynie za ich odprowadzanie kanalizacją stricte deszczową. Tym samym, zdaniem strony, nałożenie opłaty stałej za usługi wodne w takiej sytuacji należało uznać za niemożliwe, gdyż nie można w drodze analogii stosować przepisów nakładających na podmiot opłaty o charakterze publicznoprawnym. Ponadto na marginesie strona zakwestionowała przyjęty przez organ maksymalny zrzutu z wylotu nr [...].

Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu ww. reklamacji, uznał ją jedynie w zakresie maksymalnego zrzutu z wylotu nr [...], natomiast nie zgodził się ze stroną w pozostałym zakresie. Na wstępie organ przywołał treść art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.w. wskazując, iż u.p.w. określa metodologię naliczania opłat za usługi wodne (zarówno stałych, jak i zmiennych) oraz procedurę i zasady postępowania przy egzekwowaniu ściągania należności, które powstały w wyniku naliczenia opłat podmiotom korzystającym ze środowiska. Organ podniósł, że ustawodawca określił w u.p.w., m.in. górne stawki opłat za usługi wodne, tj. stawki, które nie mogą zostać przekroczone w rozporządzeniu wydawanym przez Radę Ministrów. W dalszej kolejności organ powołując się na hierarchiczność źródeł prawa i wyższą rangę przepisów ustawowych względem regulacji zawartych w rozporządzeniach wyjaśnił, że u.p.w. w ww. przepisie wskazuje na systemy kanalizacji zbiorczej, natomiast przywołane rozporządzenie dotyczy - jak sama nazwa wskazuje - stawki opłaty. Tym samym, zdaniem organu, decydujący zapis dotyczący właściwego systemu kanalizacji uregulowany został w ustawie. Ponadto organ nie zgodził się z zarzutem reklamacji dotyczącym błędnego naliczenia opłaty stałej za wprowadzanie wód opadowych do wód w zakresie przyjętej wielkości dotyczącej czasu trwania deszczu. W tym zakresie wskazano – powołując się na treść art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w. oraz § 6 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. – że opłata stała za usługi wodne została ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym, co oznaczało, iż podmiot legitymizujący się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym zobowiązany został do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające. Zwrócono bowiem uwagę, że opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych adresatowi pozwolenia w ilości określonej w tym pozwoleniu, zaś z treści przepisu art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w. wynikało, iż wielkości przyjęte w pozwoleniu wodnoprawnym stanowią składową wzoru służącego wyliczeniu opłaty stałej. Organ dodał przy tym, że dla wyjaśnienia istoty opłaty stałej ważna jest jej funkcja, która, jak już wspomniano, stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych i tylko powiązanie jej wysokości z maksymalną ilością wód opadowych możliwych do wprowadzenia w jednostce czasu do wód odpowiadać będzie funkcji tej opłaty. Tym samym w ocenie organu, okoliczność, że adresat pozwolenia wodnoprawnego zaniechał realizacji praw wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, bądź do ich realizacji jeszcze nie przystąpił była nieistotna dla obowiązku poniesienia opłaty stałej przez podmiot, który legitymizuje się pozwoleniem wodnoprawnym. Zdaniem organu, fakt ten wpływać może bowiem jedynie na obowiązek ponoszenia opłaty zmiennej oraz jej wysokość, nie zaś opłaty stałej, którą ponosi się w związku z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego i dlatego też uznano, że naliczenie opłaty stałej było w przedmiotowej sprawie zasadne.

Mając powyższe na uwadze, organ powołując się na treść art. 273 ust. 6 u.p.w. wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r., która wyniosła 82.311,00 PLN za odprowadzanie wód opadowych z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej zabudowanych na głównym rurociągu kanalizacji ogólnospławnej [...] w miejscowościach C. oraz T., do potoku C. i potoku R. , dziewięcioma wylotami od nr [...] do nr [...], albowiem reklamacja Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w C., nie została uznana w całości przez Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W tym zakresie organ zaznaczył, że określenia wysokości opłaty stałej dokonano w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 4 u.p.w. oraz § 6 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., na którą to opłatę składała się suma opłat za zrzut wody dziewięcioma wylotami: od nr [...] do nr [...]. Dlatego też odnosząc się do sposobu obliczenia opłaty stałej dla poszczególnych wylotów wskazano, że w przypadku wylotu:

- nr 3 opłata została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 30.91000000 m3/s i wynosiła 28.205,38 PLN;

- nr 6 została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 23.44000000 m3/s i wynosiła 21.389,00 PLN;

- nr 5 została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 11.16000000 m3/s i wynosiła 10.183,50 PLN;

- nr 4 została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 7.41000000 m3/s i wynosiła 6.761,63 PLN;

- nr 1 została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 5.51000000 m3/s i wynosiła 5.027,88 PLN;

- nr 2 została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 1.45000000 m3/s i wynosiła 1.323,13 PLN;

- nr 7 obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 5.58000000 m3/s i wynosiła 5.091,75 PLN;

- nr 8 została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0.87700000 m3/s i wynosiła 800,26 PLN;

- nr 0 została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 3.86700000 m3/s i wynosiła 3.528,64 PLN.

Dodatkowo organ powołując się na art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 u.p.w. wskazał, że ww. kwoty zaokrąglić należało do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy należało pominąć, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy należało podwyższyć do pełnych złotych.

Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w C., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie § 6 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., polegające na ustaleniu przez organ, na podstawie jednostek określonych w ww. przepisie, opłat stałych za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych (przelewów burzowych) z kanalizacji ogólnospławnej, podczas gdy ww. przepis dotyczy jedynie jednostki opłaty za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej;

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji niekorzystnej dla strony w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do treści normy prawnej, a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przedstawiając na ich poparcie stosowną argumentację.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Ponadto odnosząc się do podniesionych w treści skargi zarzutów wskazał, że w jego ocenie są one bezzasadne. Podniesiono bowiem, że treść pozwolenia wodnoprawnego Starosty [...] z dnia 9 września 2013 r. (znak: [...]) wyraźnie wskazuje, iż podstawą jego wydania było uregulowanie zasad i warunków na jakich ma się odbywać odprowadzanie ścieków z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej do potoku Chechło. Zdaniem organu, prawidłowość ustalenia opłaty rocznej w zaskarżonej decyzji, zarówno co do podstawy, jak i jej wysokości potwierdza również literalne brzmienie przepisu art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu.

Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach".

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Skarga jest uzasadniona z przyczyn i w zakresie wskazanych poniżej.

W kontrolowanej sprawie kwestią "sporną" jest ustalenie przez organ, na podstawie art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 z późn. zm.) w drodze decyzji opłat stałych za odprowadzanie wód opadowych z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej zabudowanych na głównym rurociągu kanalizacji ogólnospławnej [...] w miejscowościach C. oraz T., do potoku C. i potoku R. z podziałem na poszczególne wyloty o nr [...]. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że ustawa z dnia 20 lipca 2017 r.- Prawo wodne w treści art. 35 ust. 3 pkt 7 przewiduje, że usługą wodną, polegającą na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania przez z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód, jest usługa polegająca na: "odprowadzaniu do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast;".

W myśl art. 35 ust. 2 Prawa wodnego: "Gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą zapewnia się dostęp do usług wodnych na zasadach określonych w przepisach ustawy".

Jest także bezsprzeczne, że w myśl art. 268 ust.1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego ww. przedmiotowa usługa zalicza się do usług, za które pobiera się opłaty. Zgodnie z treścią art. 268 Prawa wodnego "1. Opłaty za usługi wodne uiszcza się za:

1) pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych;

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

3) odprowadzanie do wód:

a) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast,".

Zarazem w myśl art. 270 ust. 1 Prawa wodnego: " Opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych."; - przy czym zgodnie z treścią art. 270 ust. 11 Prawa wodnego " Opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych".

Zgodnie z treścią art. 271. Prawa wodnego: "1. Wysokość opłaty stałej za:

1) pobór wód podziemnych, 2) pobór wód powierzchniowych, 3) odprowadzanie do wód: a) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, b) wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, 4) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi

- ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty".

Przy czym zgodnie z art. 271 ust. 4 Prawa wodnego: " Wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód:

1) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast,

2) wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast

- ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód".

Sąd zwraca uwagę, że ww. przepisie jest jeszcze mowa wyraźnie i wprost o wysokości opłaty stałej za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych - obok w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych - także w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.

Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że w treści art. 274 Prawa wodnego, ustawodawca reguluje maksymalną wysokość stawek opłat za usługi wodne, stanowiąc, że górne jednostkowe stawki opłat za usługi wodne, o których mowa w art. 268 ust. 1 pkt 1-3 oraz w art. 269, wynoszą: " 5) za odprowadzanie do wód - wód:

a) w formie opłaty stałej - 5 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych,".

We wskazanym przepisie, co trzeba szczególnie podkreślić, brak jest już wypowiedzi/regulacji normatywnej w przedmiocie regulacji maksymalnej wysokości stawek opłat za usługi wodne takie jak odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast Jest w nim tylko mowa o tej maksymalnej wysokości stawek opłat za usługi wodne w postaci odprowadzania wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych.

Jednocześnie w treści art. 277 Prawa wodnego została sformułowana szczegółowa delegacja ustawowa w sprawie określenia jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, gdyż zgodnie z jego treścią:

"1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, jednostkowe stawki opłat, o których mowa w art. 274 oraz w art. 275 ust. 20-24. 2. Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1: 1) uwzględnia: a) wielkość zasobów wodnych możliwych do wykorzystania w poszczególnych dorzeczach oraz koszt uzyskania wód z tych zasobów, dostępność zasobów środowiska, wymogi ochrony środowiska i stopień degradacji poszczególnych obszarów i zasobów, wynikające z dotychczasowych form korzystania ze środowiska, b) uciążliwość substancji zawartych w ściekach dla środowiska, c) potrzebę zapewnienia szczególnej ochrony zasobów wód podziemnych i wód jezior, d) potrzebę racjonalnego gospodarowania zasobami wód opadowych lub roztopowych, e) potrzebę retencjonowania wody, f) potrzebę racjonalnego wykorzystywania zasobów kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów wydobywanych z dna cieków, a także trzciny lub wikliny; 2) może zróżnicować wysokość stawek opłat w zależności od: a) rodzaju substancji w ściekach i temperatury ścieków, b) rodzaju ścieków, c) jakości i rodzaju pobranej wody oraz jej przeznaczenia, d) części obszaru państwa".

Także w tym miejscu trzeba zdecydowanie podkreślić, że w szczegółowym upoważnieniu ustawowym do wydawania ww. rozporządzenia ustawodawca wyraźnie odsyła do przepisu ustawy, w którym nie ma wypowiedzi bezpośredniej w przedmiocie regulacji maksymalnej wysokości stawek opłat za usługi wodne takie jak odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.

W konsekwencji, jak wynika z lektury rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne zgodnie, w którym to według treści § 6: "Jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych w formie opłaty stałej wynosi 2,50 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych" - omawiane i analizowane ww. rozporządzenie w jednoznacznej ocenie Sądu, podjętej po wykładni jego przepisów, nie określa jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.

Wniosek ten jest spójny z wykładnią treści szczegółowego upoważnienia ustawowego, które w swe treści odsyła do art. 274 Prawa wodnego, w którym także jest brak normatywnej wypowiedzi o maksymalnej wysokości jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.

W konsekwencji, w świetle literalnej i systemowej wykładni ww. przepisów prawnych i w ocenie Sądu wobec obowiązującego powszechnie stanu normatywnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji - w obowiązującym systemie powszechnie obowiązującego prawa brak było istotnej części podstawy prawnej do jej wydania - gdyż nie jest możliwe określanie opłaty za ww. usługę wodną bez wyraźnego wskazania w treści powszechnie obowiązującego prawa jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.

W prawie administracyjnym, z uwagi na bezwzględnie wiążący charakter jego norm, nie jest dopuszczalne korzystanie z instytucji analogii jeżeli chodzi o wkraczanie w sferę praw podmiotowych jednostki, a zatem niedopuszczalne było w realiach prawnych zasad demokratycznego państwa prawnego i art. 2 Konstytucji RP, wskazanie w treści kontrolowanej decyzji jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - w pewnym "analogicznym" nawiązaniu do takiej stawki określonej tylko i wyłącznie w ww. rozporządzeniu wobec wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych. W ocenie Sądu, prawidłowości ustalenia opłaty rocznej w zaskarżonej decyzji, zarówno co do podstawy, jak i jej wysokości nie potwierdza literalne i systemowo zweryfikowane brzmienie przepisu art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego.

Sąd nie stwierdził nieważności kontrolowanej decyzji o co wnioskowała strona skarżąca na rozprawie, gdyż w pewnym zakresie wskazanym powyżej istniała ustawowa podstawa, gdyż przedmiotowa usługa wodna jest przewidziana normami Prawa wodnego, kontrolowany organ ma potencjalne kompetencje do określania wysokości opłaty za korzystanie z przedmiotowej usługi, jednakże brak jest w obowiązującym systemie prawa, co zostało wykazane i ocenione powyżej, jednostkowej stawki opłaty za usługi wodne za odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.

Wobec powyższych ustaleń Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że kontrolowany organ naruszył przepisy prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie § 6 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., polegające na ustaleniu przez organ, na podstawie jednostek określonych w ww. przepisie, opłat stałych za odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych z przelewów burzowych z kanalizacji ogólnospławnej, podczas gdy ww. przepis dotyczy jedynie jednostki opłaty za odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej. W ocenie Sądu - w kontrolowanej sprawie obiektywnie nie nastąpiło naruszenie przez kontrolowany organ przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a § 1 k.p.a., przez wydanie decyzji niekorzystnej dla strony w sytuacji, kiedy istnieją wątpliwości co do treści normy prawnej, a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku - gdyż zdaniem Sądu ten przepis nie znajduje zastosowania w kontrolowanej sprawie, ponieważ brak elementu podstawy prawnej nie budzi wątpliwości a zatem te ww. wątpliwości warunkujące jego stosowanie nie istnieją.

Brak istnienia elementu podstawy prawnej uzasadnia zarazem zastosowanie wobec kontrolowanej sprawy kompetencji o jakich stanowi art. 145 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, art. 145 § 3 p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w ten sposób, że zasądzono na rzecz strony skarżącej kwotę 7.064, 00 zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 1. 647, 00 zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości 5.400,00 zł, ustalony jako stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50 000 zł do 200 000 zł - 5400 zł; na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz kwota 17 zł stanowiąca równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1827 z późn. zm.).