Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 906/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 , art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 70 par. 1, art. 70 par. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2010 r. do października 2011 r. oraz za styczeń 2012 r. I. oddala skargę; II. przyznaje doradcy podatkowemu I. S. wynagrodzenie w kwocie [...]zł ([...]), w tym VAT z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością G. , dalej: "spółka", "strona", "skarżąca", od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., dalej: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej", "organ pierwszej instancji", z dnia [...] określającej w podatku od towarów i usług: zobowiązanie podatkowe za maj 2011 r. w kwocie [...]zł; lipiec 2011 r. w kwocie [...]zł; październik 2011 r. w kwocie [...]zł; kwotę podatku do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2011 r. w wysokości [...] zł; nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2010 r. w kwocie [...]zł; luty 2011 r. w kwocie [...]zł; marzec 2011 r. w kwocie [...]zł; kwiecień 2011 r. w kwocie [...]zł; maj 2011 r. w wysokości [...] zł; czerwiec 2011 r. w kwocie [...]zł; lipiec 2011 r. w wysokości [...] zł; sierpień 2011 r. w kwocie [...]zł; wrzesień 2011 r. w kwocie [...]zł oraz za styczeń 2012 r. w kwocie [...]zł, uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części dotyczącej określenia w podatku od towarów i usług kwoty do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2010 r. oraz kwoty do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2011 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałej części utrzymał decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w mocy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił spółce zobowiązanie podatkowe za maj 2011 r., lipiec 2011 r. oraz październik 2011 r.; kwotę podatku do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2011 r.; nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2010 r., miesiące od lutego do września 2011 r. i styczeń 2012 r. w wysokości wskazanej w sentencji decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że spółka nie miała prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez [...] G. Sp. z o.o. nr [...]/2011 z dnia [...] lutego 2011 r.; nr [...]/2011 z dnia [...] marca 2011 r.; nr [...]/2011 z dnia [...] kwietnia 2011 r.; nr [...]/2011 z dnia [...] kwietnia 2011 r.; nr [...]/2011 z dnia [...] czerwca 2011 r.; nr [...]/2011 z dnia [...] sierpnia 2011 r.; nr [...]/2011 z dnia [...] października 2011 r.; nr [...]/2011 z dnia [...] sierpnia 2011 r. (wartość w/w faktur łącznie: kwota netto [...] zł, podatek obliczony według stawki 23% - [...] zł), które nie dokumentują faktycznych nabyć dokonanych przez podatnika.

W konsekwencji organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że wykazując w deklaracjach składanych w celu rozliczenia podatku od towarów i usług podatek naliczony z tych faktur, spółka zawyżyła kwoty podatku do przeniesienia na następny miesiąc za luty, marzec, maj, lipiec, sierpień 2011 r. i styczeń 2012 r. a także zaniżyła zobowiązanie podatkowe za miesiące: maj, lipiec i październik 2011 r. Ponadto w wyniku wskazanych nieprawidłowości spółka zawyżyła również podatek do przeniesienia na następny miesiąc wykazany w złożonych deklaracjach za miesiące: kwiecień, czerwiec i wrzesień 2011 r. Zmiana rozliczenia za grudzień 2010 r. dokonana przez organ podatkowy pierwszej instancji wynika wyłącznie z uwzględnienia w rozliczeniu za ten miesiąc kwoty podatku z przeniesienia z listopada 2010 r. w wysokości określonej w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Z kolei zmiana rozliczenia za styczeń 2011 r. wynika wyłącznie z uwzględnienia kwoty z przeniesienia z grudnia 2010 r. W toku postępowania kontrolnego nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podjętej w wyniku rozpoznania odwołania spółki Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na wstępie przytoczył brzmienie art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. Następnie odniósł się do regulacji prawnej dotyczącej przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej), zwracając uwagę na dowody potwierdzające zawieszenie biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do okresów rozliczeniowych objętych zaskarżoną decyzją. Natomiast w odniesieniu do zobowiązań podatkowych (zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) za październik i listopad 2010 r., określonych decyzją organu pierwszej instancji stwierdził, odwołując się do treści przepisu art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej, że nastąpiło ich przedawnienie.

Ponadto organ podatkowy wymienił główne dowody na podstawie, których ustalono stan faktyczny w niniejszej sprawie; były to między innymi dokumenty księgowe, faktury wystawione przez [...] G. sp. z o.o., zeznania świadków, umowy, pisma organów skarbowych itp. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wziął również pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w swojej decyzji z dnia [...] którą uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] w sprawie określenia spółce w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik i listopad 2010 r. i umorzył postępowanie w sprawie.

Organ odwoławczy nadmienił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż w okresie objętym postępowaniem kontrolnym, tj. od stycznia 2010 r. do stycznia 2012 r., spółka realizowała m.in. usługi budowlane na podstawie umowy zawartej z Instytutem T. B. z siedzibą w W. (prace wykonywane były w P.). Obejmowały one zaprojektowanie, dostawę i uruchomienie kompletnego stanowiska wraz z osprzętem do badań odporności ogniowej. Podstawą zawarcia umowy z dnia [...] na podstawie której realizowano wskazane usługi, było postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego przeprowadzone w trybie przetargu nieograniczonego. Umowę tę spółka zawarła w ramach konsorcjum z C. S..B. [...], J. T. [...], T. P. P., [...] P., S. D. E., M. (P.).

Wykonując usługi, o których mowa spółka korzystała z usług podwykonawców. Organ odwoławczy zaznaczył, że w materiale dowodowym znajdują się umowy zawarte pomiędzy spółką, a [...] G. Sp. z o.o., jako podwykonawcą:

- z dnia [...] września 2010 r. dotyczące wykonania fundamentów pod piece F3" i F3' do prób ogniowych w P. z terminem realizacji robót w okresie 14 września 2010 r. – 31 grudnia 2010 r. i wynagrodzeniem wstępnym [...] zł (faktury wystawione przez [...] G. Sp. z o.o. z tyt. realizacji tej umowy zostały ujęte w innym okresie rozliczeniowym niż obejmuje przedmiotowe postępowanie);

- z dnia [...] stycznia 2011 r. dotycząca wykonania fundamentów pod piece F1 i F3 oraz fundamentów pod wentylatory do prób ogniowych zgodnie z dokumentacją w P. z terminem realizacji robót w okresie 12 stycznia 2011 r. – 31 października 2011 r. i wynagrodzeniem [...] zł. Do tej kwoty wykonawca miał doliczyć podatek od towarów i usług, zapłata za wykonane roboty miała nastąpić na podstawie faktury VAT wystawionej w oparciu o protokoły odbioru robót zatwierdzone przez zamawiającego, płatność za faktury miała nastąpić przelewem w terminie 21 dni od daty otrzymania faktury.

Obie umowy w imieniu [...] G. Sp. z o.o. podpisał prezes jej zarządu R. B.. Z wyjaśnień spółki z dnia [...] wynika, że "Współpraca z [...] G. została nawiązana poprzez zawarcie umowy w formie pisemnej w dniu [...] Osobą reprezentującą kontrahenta był podpisany na dokumencie umowy A. B.. (...). Wstępne założenia umowne dotyczyły kwoty [...]zł netto natomiast po dokonaniu ustaleń projektowych i wprowadzeniu kolejnych zmian technicznych kwota ostatecznie uzgodniona wynosiła [...] zł netto (...) Strony umowy nie przygotowały aneksów w formie pisemnej, gdyż następujących kolejno zmian technicznych była znacząca ilość oraz niemożliwa do przewidzenia". Ponadto spółka wyjaśniła, że nie przygotowywała dodatkowych dokumentów, strony umowy uznawały roboczo, że przyjęcie faktury oznacza potwierdzenie wykonania etapu usługi. Spółka nie posiada dokumentacji wskazującej na konkretne osoby, które wykonywały zlecone prace, kontrahenta w chwili zawarcia umowy reprezentował A. B., ale bieżący kontakt roboczy odbywał się z R. B.. Organ zaznaczył, że wbrew powyższym wyjaśnieniom, w dniu [...] strona przesłała jednak mailem kolejne dwie umowy z [...] G. Sp. z o.o. - z dnia [...] (załączono 2 protokoły odbioru robót) i z dnia [...] (załączono 8 protokołów odbioru robót) informując, że umowy te należy traktować jako zmianę wcześniej przedłożonej umowy.

Organ odwoławczy zauważył, że postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji włączył do akt postępowania, jako dowód w sprawie, materiały zgromadzone przez Prokuraturę Okręgową w C. w toku śledztwa o sygn. akt [...], prowadzonego przeciwko zorganizowanej grupie przestępczej, obejmujące swoim zakresem między innymi proceder wystawiania i wprowadzania do obrotu, przez członków grupy (w tym prezesa zarządu [...] G. ) faktur nie odzwierciedlających faktycznych zdarzeń gospodarczych, w celu wyłudzenia nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług. Wskazują na to zeznania R. B. - P. Zarządu m.in. [...] G. , M. H. , który zeznał, że kierował procederem wystawiania pustych faktur przez spółki: P. , P. i [...] G. , L. Ł. (wspólnika w spółce P. ), D. T. oraz E. R., prowadzącej rejestry VAT dla spółek P. , P. i [...] G. .

Z ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji wynika, zdaniem organu odwoławczego, że [...] G. nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, a jej aktywność, w okresie objętym postępowaniem, sprowadzała się wyłącznie do wystawiania pustych faktur. Wszystkie faktury wystawione przez ten podmiot nie dokumentują zatem faktycznych transakcji gospodarczych. Ustalenia powyższe znalazły wyraz w następujących decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej:

- z dnia [...] nr [...] określającej dla [...] G. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. i podatek do zapłaty, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r.;

- z dnia [...] nr [...] określającej dla [...] G. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz podatek do zapłaty, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za miesiące od stycznia 2011 r. do grudnia 2011 r.

Zebrane dowody wskazują nadto, że [...] G. nie posiadała majątku trwałego, siedzibę posiadała w mieszkaniu prywatnym, nie zatrudniała żadnych pracowników. Do rachunków bankowych tego podmiotu dostęp miały osoby trzecie, pieniądze wpłacane na rachunek bankowy przez poszczególnych kontrahentów (odbiorców faktur) były natomiast wypłacane i przekazywane odbiorcom faktur.

Do akt niniejszego postępowania dołączono protokoły z przesłuchań świadków: T. R. (pracownika strony w okresie, którego dotyczy postępowanie) i J. P. (prezesa spółki [...] będącej również podwykonawcą strony na budowie w P.). Świadkowie ci zeznali, że kojarzą oni firmę [...] G. , nie pamiętają jednak szczegółów związanych z wykonywanymi przez ten podmiot pracami. Ani T. R. ani J. P. nie wskazali i nie kojarzyli żadnego z pracowników czy też osób reprezentujących [...] G. . Podmiot ten znany im był jedynie z faktu, że podpisywali dokumenty, na których podmiot ten widnieje. W ocenie organu odwoławczego, zeznania T. R. i J. P. nie dowodzą faktu, że usługi wskazane na fakturach VAT wystawionych przez [...] G. na rzecz strony zostały faktycznie wykonane przez [...] G. . Organ nie twierdzi, że prace budowlane (np. wykonanie prac fundamentowych) nie zostały wykonane. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, stwierdzić jednak należy, że prac tych nie wykonała [...] G. .

Organ odwoławczy stwierdził w dalszej części uzasadnienia, że zgromadzony materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że [...] G. nie wykonała na rzecz strony żadnych usług. Wszyscy świadkowie przesłuchani przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w C. zeznali, że [...] G. zajmowała się handlem pustymi fakturami na dużą skalę, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała majątku nie korzystała również z usług podwykonawców. Świadkowie wyjaśnili cały mechanizm działania i zarządzania spółkami wystawiającymi puste faktury, w tym także w odniesieniu do [...] G. .

Odwołując się do art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towar lub usługę, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności. Niedochowanie należytej staranności ma miejsce nie tylko w przypadku braku świadomości podatnika, że uczestniczy w transakcji stanowiącej element przestępstwa, ale także w sytuacji, gdy brak tej świadomości jest następstwem niedbalstwa, względnie niezachowania przez podatnika koniecznej w danych warunkach staranności.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż domniemanie prawdziwości faktury nie funkcjonuje w prawie podatkowym, a prawo do odliczenia wskazanego w fakturze podatku daje tylko faktura poprawna formalnie, ale przede wszystkim poprawna merytorycznie. Te warunki spełnia jedynie faktura dokumentująca rzeczywisty obrót, czyli taki, w którym pomiędzy rzeczywistą sprzedażą, a jej opisem w fakturze istnieje pełna zgodność pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Dana faktura odzwierciedlać więc musi rzetelnie zdarzenie gospodarcze dokonane pomiędzy podmiotami wymienionymi w treści faktury, którego przedmiotem jest towar lub usługa opisana w tym dokumencie pod względem ilościowym, jakościowym i wartościowym.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowane czynności, sama faktura nie tworzy zaś prawa do odliczenia podatku w niej wskazanego. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej podmiotami, jest prawnie bezskuteczna, a w następstwie nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych u odbiorcy. Podatnik może skutecznie nabyć prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych faktur VAT, dokumentujących nabycie towarów lub usług tylko wówczas, gdy wystawione faktury odzwierciedlają rzeczywisty przebieg transakcji gospodarczych dokonanych pomiędzy wymienionymi na nich podmiotami. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i świadczenie usług, prawo do odliczenia przysługuje przy nabyciu towarów lub usług związanych z czynnościami opodatkowanymi, a w konsekwencji wyłącznie rzeczywisty obrót pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturze stanowi podstawę do odliczenia podatku naliczonego.

Faktura nie spełniająca powyższych wymagań nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego. W przypadku zaś, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy, brak jest podstaw do odliczenia wykazanego w niej podatku. Potwierdzają to zarówno wyroki sądów krajowych, jak i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku z dnia 13 grudnia 1989 r. (Genius Holding BV v. Staatssecretaris Van Financión), w sprawie C-342/87, Trybunał wprost stwierdził, że wynikające z przepisów VI Dyrektywy prawo do odliczenia nie znajduje zastosowania do podatku, który jest należny wyłącznie z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Skoro przepisy wyraźnie stanowią, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i świadczenie usług, a prawo do odliczenia przysługuje przy nabyciu towarów lub usług związanych z czynnościami opodatkowanymi, to wyłącznie rzeczywisty obrót pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturze stanowi podstawę do odliczenia podatku naliczonego.

W ocenie organu odwoławczego prace budowlane i prace przy fundamentach w [...] w P. zostały, na zlecenie strony, wykonane przez spółkę U. , co potwierdza Inwestor i co również zostało potwierdzone przez J. P. P. Zarządu U. .

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez określenie zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za wskazany okres w wysokości odmiennej od wykazanej w deklaracjach podatkowych, w sytuacji nie zebrania w przeprowadzonym postępowaniu dowodów, które uzasadniałyby zmianę rozliczenia omawianego podatku;

- art. 86 ustawy o VAT;

- podstawowych zasad postępowania wynikających z art. 120 (zasada praworządności), art. 121 (zasada zaufania), art. 122 (zasada prawdy obiektywnej), art. 123 (zasada udziału stron), art. 180, art. 187 i 188, art. 191 Ordynacji podatkowej.

Uzupełniając skargę pełnomocnik skarżącej wskazała, że brak jest w zebranym materiale dowodu na to, ze [...] G. nie wykonywała na rzecz spółki żadnych usług. Odnosząc się do zeznań świadków pełnomocnik podniosła, że będą one mogły być uznane za dowód jeżeli świadkowie wyraźnie wskażą, że [...] G. nie wykonała usług na rzecz skarżącej. Pełnomocnik inwestora nie znał zaś wszystkich podwykonawców zatrudnionych przez skarżącą, nie wiadomo czy mógł się wypowiadać w imieniu inwestora. Pełnomocnik skarżącej zwróciła również uwagę na nieścisłości w zeznaniach świadków; R. B. zeznał, że część faktur była całkowicie pusta, co zdaniem pełnomocnik prowadzić winno do konstatacji, iż były również faktury rzeczywiste; M. H. zmieniał zeznania w trakcie przesłuchań; L. Ł. nie twierdził, że wszystkie faktury były puste; D. T. nie pamięta firm, które korzystały z faktur, a E. R. nie ma żadnej wiedzy na temat przedmiotowych zdarzeń, a jedynie podejrzenia. Zdaniem pełnomocnik podstawą ustaleń w sprawie winny być przede wszystkim dowody bezpośrednie: jednoznaczne stanowisko strony dotyczące prowadzenia prac przez [...] G. , kopie umów między skarżącą a [...] G. oraz protokoły odbioru prac. Pełnomocnik wskazała również, że udział [...] G. w wykonywaniu robót przy fundamentach wynikał z tego, że projektodawca i wykonawca tych fundamentów – firma U. nie dysponowała odpowiednią liczbą pracowników. [...] G. zapewniała zatem odpowiednią liczbę pracowników do wykonywania prac nadzorowanych przez J. P. i firmę U. . Podniosła również, że podatnik działający w dobrej wierze nie może zostać pozbawiony prawa do odliczenia, bo byłoby to nie do pogodzenia z zasadą neutralności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentacje zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że właściwość Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. do przeprowadzenia postępowania kontrolnego i kontroli podatkowej wobec skarżącej, w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października 2010 r. do stycznia 2012 r., wynika z wyznaczenia przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej.

Po drugie, bieg terminu przedawnienia należności podatkowych za poszczególne miesiące 2011 r., objętych zaskarżoną decyzją został zawieszony z dniem [...] lipca 2016 r., tj. z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Strona została zawiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2016 r., doręczonym [...] sierpnia 2016 r., [...] października 2016 r. przedstawiono zaś zarzuty A. G. – prezesowi zarządu skarżącej. Ponadto decyzji organu pierwszej instancji nadany został postanowieniem z dnia [...] rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie rozliczenia za styczeń, maj, lipiec i październik 2011 r., wystawione zostały w dniu [...] czerwca 2016 r. tytuły wykonawcze i zastosowany został w dniu [...] lipca 2016 r. środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast w myśl § 6 pkt 1 tego przepisu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Jak zaś wynika z treści art. 70 § 7 pkt 1 bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe nie zostało zakończone.

Na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] należności nią objęte nie były zatem przedawnione.

Przechodząc zaś do oceny zarzutów skargi naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że nie znajdują one uzasadnienia. Okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy ustalone zostały w postępowaniu podatkowym w oparciu o obszerny materiał dowodowy, zebrany w sposób zupełny i w sposób wyczerpujący rozpatrzony. W ocenie Sądu działanie organów oparte było na obowiązujących przepisach prawa, nie podważało – jako prowadzone prawidłowo - zasady zaufania do organów podatkowych, w toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co doprowadziło, w ocenie Sądu, do ustaleń faktycznych zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy, i uwzględniając – uzupełnienie materiałów na zlecenie organu odwoławczego – nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej o naruszeniu zasady udziału stron, wynikającej z treści art. 123 Ordynacji podatkowej. Skarżąca, w bardzo lakonicznej skardze, a także pełnomocnik skarżącej, w obszerniejszym uzupełnieniu skargi, nie wykazali na czy miałby polegać naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

W obszernym materiale dowodowym znajdują się zarówno umowy zawarte między skarżącą, a [...] G. , podpisane w imieniu [...] G. przez R. B.; protokoły odbioru robót sporządzone w okresie od 4 lutego 2011 r. do 8 sierpnia 2011 r., materiały zgromadzone przez Prokuraturę Okręgową w C. w toku śledztwa o sygn. [...], prowadzonego przeciwko zorganizowanej grupie przestępczej, obejmujące m.in. proceder wystawiania i wprowadzania do obrotu przez członków grupy pustych faktur, tj. faktur nie odzwierciedlających faktycznych zdarzeń gospodarczych; decyzji wydanych w stosunku do [...] G. na podstawie art. 108 podatku od towarów i usług; zeznania świadków – T. R. (pracownika skarżącej w okresie objętym postępowaniem) oraz J. P. (prezesa spółki U. , podwykonawcy skarżącej); informacji pełnomocnika inwestora. W ocenie Sądu zebranie i poddane analizie dowody w pełni uzasadniają dokonane ustalenia faktyczne.

Spór między skarżącą, a organem podatkowym dotyczy wykonania przez [...] G. , jako podwykonawcę, na rzecz skarżącej określonych robót budowlanych w ramach realizacji przez skarżącą projektu budowlanego na podstawie umowy zawartej z [...], polegającego na zaprojektowaniu, dostawie i uruchomieniu kompletnego stanowiska do badań odporności ogniowej (wraz z osprzętem). Skarżąca wskazany projekt realizowała w P. z udziałem wielu podwykonawców: U. , S./W. E., F. , M. R. P., I. K. oraz [...] G. . W ocenie organu odwoławczego, który w tym zakresie podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, [...] G. nie wykonała prac ujętych w fakturach wystawionych przez ten podmiot. Nie dokumentują one faktycznych nabyć dokonanych przez skarżącą, a zatem skarżąca nie miała prawa do pomniejszania podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez [...] G. . Organ odwoławczy nie twierdzi, że prace budowlane ujęte w zakwestionowanych fakturach nie zostały wykonane, twierdzi natomiast, że nie wykonał ich wystawca faktur, czyli [...] G. .

Z przedstawionych umów, faktur oraz protokołów odbioru robót wynika, że [...] G. zobowiązała się do wykonania fundamentów pod piece F3’ i F3" do prób ogniowych w okresie od 14 września do 31 grudnia 2010 r. (faktury dotyczące tych robót zostały ujęte w innym okresie rozliczeniowym), a także fundamentów pod piece F1 i F3 oraz fundamentów pod wentylatory dla [...] w P. w okresie od 12 stycznia 2011 r. do 31 października 2011 r. Protokoły odbioru robót sporządzane w okresie od 4 lutego do 8 sierpnia 2011 r. dotyczą kolejnych etapów szalowania fundamentów, robót ziemnych, wywozu gruzu, wykonania zbrojeń i betonowania. Kwoty wynikające z zakwestionowanych faktur zostały zapłacone w formie przelewów bankowych, z wyjątkiem ostatniej, która nie została zapłacona.

W ocenie Sądu stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym [...] G. nie wykonywała w rzeczywistości działalności gospodarczej, a jej aktywność sprowadzała się wyłącznie do wystawiania pustych faktur, znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wynika to przede wszystkim z zeznań świadków.

R. B. – prezes zarządu [...] G. zeznał, że podpisywał i opatrywał pieczęcią firmową przedstawiane mu gotowe faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych i służyły do tworzenia fikcyjnych kosztów podatkowych. Pieniądze, które wpływały na rachunek bankowy za puste faktury przesłuchiwany wypłacał i przekazywał osobie wskazanej przez M. H. , kierującego interesem z pustymi fakturami. Część takich faktur była całkowicie pusta, a część faktur była już wypełniona, a zeznający tylko je podpisywał. Należy w tym miejscu zauważyć, że twierdzenie pełnomocnik skarżącej, o tym, iż R. B. zeznał jakoby tylko część faktur była pusta, a zatem pozostała część to były faktury rzeczywiste, nie ma żadnego uzasadnienia w treści przytaczanych zeznań. Faktury inne niż puste to takie, które podpisywał już wypełnione (nie in blanco), a nie takie, które dokumentowały rzeczywiście świadczone usługi. Zeznający nie był w stanie wymienić wszystkich firm, na które były wystawiane puste faktury, gdyż tych firm było setki, a on nie zwracał na nie uwagi tylko podpisywał się i przystawiał pieczątkę. Ostatecznie R. B. odwołał swoje zeznania i twierdził, że faktury i budowy są rzeczywiste, a zeznając wcześniej był zastraszony. Organ, w ocenie Sądu prawidłowo, dał jednak wiarę pierwotnie składanym zeznaniom, jako spójnym z zeznaniami innych osób i innymi zgromadzonymi dowodami.

M. H. zeznał, że w procederze wystawiania pustych faktur uczestniczyły spółki: P. , P. oraz [...] G. . Dwie pierwsze spółki powstały z jego inicjatywy w 2003 r. i początkowo prowadziły działalność gospodarczą, a puste faktury zaczęły się pojawiać w 2006 r., Gdy zaczęły mieć problemy z organami podatkowymi utworzono [...] G. . Nie fakturowano dostawy towarów, którymi obrót rodził podejrzenie nielegalności. W przypadku faktur za usługi budowlane sporządzano także protokoły odbioru robót. Po 2007 r. kontrolę nad wskazanymi spółkami przejął P. D.. Sporządzał on listę, na której miał kolejne numery faktur z P. , P. i [...] G. i te numery zainteresowani mogli rezerwować wskazując też treść faktur, jakie chcieli otrzymać. Mniejsze kwoty płatności za wystawiane faktury dokumentowany były dowodami KP, większe płatności odbywały się przelewami, następnie pieniądze były wypłacane i zwracane odbiorcy faktury po potrąceniu wynagrodzenia za wystawienie faktury. Świadek zeznał również, że w trakcie kontroli podatkowych R. B. był wożony na spotkania z odbiorcami faktur, aby mógł zobaczyć jak wyglądają i wiarygodnie zeznawać w Urzędzie Kontroli Skarbowej. Z P. D. współpracował D. T., a deklaracje podatkowe wskazanych firm wystawiających puste faktury składała A. R.. Dane w tych deklaracjach były fikcyjne. Zdaniem zeznającego odbiorcy wiedzieli, że kupują puste faktury, nie było dostaw towarów ani usług. Obroty wykazywane przez spółki wystawiające puste faktury, w tym [...] G. , wynosiły miliony złotych rocznie, a odbiorcami pustych faktur było kilkaset podmiotów. Wprawdzie początkowo M. H. twierdził, że nigdy nie zamawiał w [...] G. pustych faktur i nie brał udziału w ich sprzedaży, następnie jednak złożył przedstawione wyżej wyjaśnienia. W ocenie Sądu zeznania M. H. nie są niespójne i nie zawierają sprzeczności. Zeznał, jak zauważa pełnomocnik skarżącej, że w P. i G. ludzie byli zatrudniani na czarno. Z jego zeznań wynika jednak również i to, że P. , P. i [...] G. początkowo nie były tworzone do wystawiania pustych faktur, proceder ten rozpoczął się od 2008 r.

L. Ł. zeznał, że jest wspólnikiem spółki P. . Spółka ta została założona z inicjatywy M. H. . Do prowadzenia spółki świadek zaproponował R. B.. Jednakże ani R. B., ani świadek nie mieli nic do powiedzenia w tej spółce ponieważ faktycznie władzę sprawował M. H.. L. Ł. wyjaśnił również, że początkowo były wykonywane faktyczne usługi, potem pojawiły się puste faktury. Według wiedzy świadka spółka P. nie dysponowała żadnym majątkiem, środkami trwałymi ani nawet siedzibą. Po rozmowach z M. H. i P. D., podejrzany miał się zabrać za podpisywanie, czyli wystawianie pustych faktur, które miały być sprzedawane za połowę lub trochę więcej podatku, który widniał na fakturach. W ocenie świadka wynikającej z przeprowadzonych rozmów - P. D. i M. H. "żyli z pisania" pustych faktur i ten proceder z fakturami trwa już długo. Uwaga pełnomocnika, że wskazany świadek wypowiada się dość ogólnie i nie twierdzi, że wszystkie faktury są puste, nie podważa zeznań, w których potwierdzają one sposób zorganizowania i realizacji procederu wystawiania pustych faktur przez spółki faktycznie kierowane przez M. H. i P. D., wśród których znajdowała się również [...] G. . Potwierdzają także zeznania M. H. , że początkowo spółki te mogły wykonywać usługi, potem jednak, według M. H. po 2007 r. (a według D. T. od 2009 r., co do wcześniejszego okresu nie miał on bowiem wiedzy), [...] G. zajmowała się wyłącznie wystawianiem pustych faktur.

Proceder wystawiania i obrotu pustymi fakturami, a także sposób jego zorganizowania potwierdził D. T., który – jak zeznał – uczestniczył w nim od 2009 r. Jego zdaniem firmy wykorzystywane do wystawiania faktur: [...] i [...] G. , nie miały żadnego majątku ani pracowników i służyły jedynie do wystawiania pustych faktur. Zarzut pełnomocnik skarżącej, że D. T. nie pamięta firm, które korzystały z faktur wystawianych przez m.in. [...] G. (co jest zrozumiałe w świetle zeznań zarówno jego, jak i osób wskazanych wyżej – firm tych było bowiem bardzo dużo) nie podważa stwierdzenia tego świadka, iż [...] G. w okresie od 2009 r. służyła wyłącznie do wystawiania pustych faktur. Zeznania D. T. w ocenie Sądu nie są lakoniczne w takim stopniu, aby ich nie uwzględniać jako dowód postępowaniu podatkowym.

E. R., w latach 2010-2012 wprowadzająca do rejestrów VAT spółek P. , P. i [...] G. faktury zakupu i sprzedaży oraz sporządzająca deklaracje podatkowe tych spółek zeznała, że według jej wiedzy spółki te nie miały żadnych środków trwałych ani majątku, nie miały też podwykonawców ponieważ wzajemnie wystawiały dla siebie faktury kosztowe, zaś M. H. wprost oświadczył jej, że nie płacą podatków. Wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik skarżącej zeznania tego świadka nie są zatem jedynie jego domysłami i nie stanowią wiedzy świadka.

Fakty wynikające z przytoczonych wyżej, co należy podkreślić, spójnych zeznań, nie mogą zostać w ocenie Sądu podważone dowodem, do którego powołuje się pełnomocnik skarżącej, w postaci jednoznacznego stanowiska strony wyrażonego w toku postępowania kontrolnego.

Odnosząc się bezpośrednio do kwestii wykonania przez [...] G. na rzecz skarżącej usług objętych wskazanymi wyżej umowami, wykazanych na zakwestionowanych fakturach oraz protokołach odbioru prac, których rzeczywiste wykonanie zakwestionowano w zaskarżonym rozstrzygnięciu, należy zauważyć, że pełnomocnik (w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi) wyjaśnił, iż pomysłodawcą projektu i rozwiązania problemów technicznych fundamentów pod piece F1 i F3 była firma U. . Było to skomplikowane przedsięwzięcie ponieważ piece F1 i F3 do badań odporności ogniowej są urządzeniami o wadze powyżej 50 t. Firma U. nie dysponowała jednak, ze względu na zaangażowanie w inne projekty, odpowiednią liczbą pracowników. Takiej liczby pracowników nie mogła zapewnić również skarżąca. Z tego względu skarżąca weszła we współpracę z [...] G. . W trakcie realizacji inwestycji, według wyjaśnień pełnomocnik, [...] G. zapewniała przede wszystkim niezbędną liczbę pracowników do wykonywania prac nadzorowanych przez J. P. - prezesa firmy U. .

M. G. – prezes zarządu skarżącej początkowo wyjaśnił, że umowę z [...] G. podpisywano z A. B. i że poza umową i fakturami strony umowy nie przygotowywały żadnych innych dokumentów, a przyjęcie faktury oznaczało potwierdzenie wykonania etapu usługi a następnie, przedłożył organowi kolejne dwie umowy z [...] G. , z prawie takim samym zakresem robót, podpisane przez R. B.. Do tego dołączył również protokoły odbioru robót. Skarżąca natomiast, pomimo realizacji na jej rzecz dużego i kosztownego zakresu robót nie była w stanie wyjaśnić kto z ramienia [...] G. inwestycję nadzoruje, ile osób ją wykonuje. M. G. nie potrafił też wskazać gdzie i w jakich okolicznościach umowa z [...] G. została zawarta.

Przesłuchany na zlecenie organu odwoławczego J. P. zeznał z kolei, że nie zna R. B., ale kojarzy [...] G. . Nie potrafił jednak wskazać kto działał z ramienia tego podmiotu. Według jego wiedzy przy budowie brali udział zarówno pracownicy skarżącej, jak i jej podwykonawców, na budowie było dużo ludzi i nie można było odróżnić kto był z jakiej firmy. O tym, że [...] G. wykonuje prace na rzecz skarżącej J. P. dowiedział się podczas podpisywania protokołu robót. W świetle wyjaśnień J. P. – prezesa firmy U. , w ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego zgodnie, z którym usługi wskazane na zakwestionowanych fakturach, wystawionych przez [...] G. nie zostały faktycznie wykonane przez wystawcę faktur, a zeznania prezesa firmy U. nie potwierdzają udziału [...] G. w realizacji prac wynikających z zakwestionowanych faktur. Zdaniem Sądu nie jest bowiem możliwe w świetle doświadczenia życiowego, aby prezes firmy U. wykonującej skomplikowane i rodzące problemy techniczne (według pełnomocnik skarżącej) prace budowlane, korzystającej z pracowników [...] G. , nie był w stanie wskazać z kim konkretnie kontaktował się z firmy [...]. G. zapewniającej pracowników do wykonania prac, za które U. ponosił odpowiedzialność, a jego wiedza w zakresie firm zapewniających pracowników do wsparcia wykonania poważnych i skomplikowanych prac budowlanych ograniczała się do tego, że na budowie było dużo ludzi i nie można było odróżnić kto jest z jakiej firmy.

Na zlecenie organu odwoławczego przesłuchany został również T. R., pracownik skarżącej w latach 1997 – 2013. Odpowiadał on wówczas m.in. za koordynację prac w realizowanych przez skarżącą projektach. Zeznał on, że nie zna R. B., nie potrafi wskazać osób, które z ramienia [...]. G. miały wykonywać prace na rzecz skarżącej, nie miał żadnego kontaktu ani ze wskazanym podmiotem, ani jego pracownikami, nie może też wskazać szczegółowo zakresu zadań, jakie wykonane zostały czy to przez firmę [...], czy to [...]. G. , koniecznych uzgodnień świadek dokonywał zaś z J. P. – prezesem zarządu [...]. Wiedzę o udziale [...]. G. w pracach realizowanych w P. świadek uzyskał natomiast od zarządu skarżącej.

W ocenie Sądu zeznania J. P. – prezesa zarządu U. oraz T. R. – pracownika skarżącej są logicznie spójne z przedstawionymi wyżej, także wzajemnie spójnymi, zeznaniami osób zaangażowanych w proceder wystawiania pustych faktur przez [...]. G. . Wyjaśnienia pełnomocnik skarżącej dotyczące udziału [...]. G. w wykonywaniu prac na placu budowy w P., w zestawieniu z przytoczonymi zeznaniami tych wszystkich osób, w ocenie Sądu nie są przekonywające.

Konkludując, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym – nie kwestionując wykonania określonych prac budowlanych – przyjąć jednak należy, że [...]. G. nie wykonała na rzecz skarżącej usług ujętych w zakwestionowanych fakturach. Słusznie także organ odwoławczy zauważył, że osoby zarządzające w imieniu skarżącej trudnymi techniczne, trwającymi dłuższy czas i kosztownymi robotami, nie były w stanie wskazać kto faktycznie roboty te wykonuje. W takim stanie rzeczy, w ocenie Sądu, prawidłowe jest również stanowisko organu o braku staranności działania po stronie skarżącej.

Do tak ustalonego stanu faktycznego organ odwoławczy prawidłowo zastosował odpowiednie przepisy prawa materialnego.

Zgodnie bowiem z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi zaś suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 powołanej ustawy). Jednakże w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku gdy, wystawione faktury, faktury korygujące stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Z powołanych przepisów wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i świadczenie usług, prawo do odliczenia przysługuje przy nabyciu towarów lub usług związanych z czynnościami opodatkowanymi, a w konsekwencji wyłącznie rzeczywisty obrót pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturze stanowi podstawę do odliczenia podatku naliczonego. Faktura, aby dawała prawo do pomniejszenia podatku należnego o wynikający z niej podatek naliczony, dokumentować musi rzeczywisty obrót, tj. taki, w którym między rzeczywistą sprzedażą, a jej opisem w treści faktury zachodzi pełna zgodność pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Chodzi zatem o fakturę, która odzwierciedla zdarzenie gospodarcze dokonane między podmiotami wymienionymi na fakturze, którego przedmiotem dostawa towaru lub wykonanie usługi w niej ujętych prawidłowo pod względem ilościowym, jakościowym i wartościowym. W rozpoznawanej sprawie nie ma zaś wątpliwości, że wystawca zakwestionowanych faktur, tj. [...]. G. , na rzecz skarżącej usług opisanych w treści tych faktur nie wykonał. W związku z tym podkreślić należy, faktura, która nie odzwierciedla rzeczywiście wykonanej, podlegającej opodatkowaniu, czynności nie tworzy prawa do odliczenia, nawet jeśli towarzyszą jej umowy, protokoły odbioru robót i płatności dokonane przez system bankowy. Zakwestionowanie prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takiej faktury, w ocenie Sądu, nie podważa zasady neutralności podatku od wartości dodanej. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 1989 r. (C -342/87), zgodnie z którym prawo do odliczenia nie znajduje zastosowania do podatku jedynie z tego powodu, ze został wykazany w fakturze. Zasada neutralności nie może być bowiem ograniczana, jeżeli zostały przez podatnika spełnione warunki materialne prawa do obniżenia podatku należnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1209/16), nawet wówczas, gdy niektóre wymogi formalne nie zostały zrealizowane (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2012 r., C-284/11 oraz z dnia 9 lipca 2015 r., C-183/14). Jeżeli jednak nie zostały spełnione warunki materialne, tj. faktura nie opisuje wykonanych w rzeczywistości, zgodnie z jej treścią, zdarzeń gospodarczych wówczas naruszeniem zasady neutralności byłoby zaakceptowanie pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z takiej faktury.

W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, tj. w świetle ustaleń, że prezes zarządu skarżącej nie wie gdzie zostały zawarte umowy z [...] G. i nikt z osób odpowiedzialnych z ramienia skarżącej za zarządzanie i nadzorowanie długotrwałych, kosztowych i skomplikowanych technicznie robót nie jest w stanie wskazać z kim kontaktowano się z ramienia [...]. G. mającego zapewnić pracowników, a nawet jednoznacznie stwierdzić, ze pracownicy [...]. G. na budowie w P. rzeczywiście jakieś prace wykonywali, nie można przyjąć, aby skarżąca nie wiedziała i nie była w stanie dowiedzieć się, że usługi ujęte w treści zakwestionowanych faktur nie zostały wykonane. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości wskazuje się, że niezgodne z zasadami funkcjonowania prawa do odliczenia, przewidzianymi w 168 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U .UE. L z 2006 r. Nr 347, poz. 1; poprzednio art. 17 ust. 2 lit. a) VI dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. UE. L z 1977 r., Nr 145, poz. 1) jest odmówienie prawa do odliczenia podatnikowi, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że transakcja ta wiąże się z przestępstwem, czy nadużyciem we wcześniejszym etapie obrotu. Przy czym nie jest sprzeczne z prawem Unii wymaganie, by podmiot przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (wyroki z dnia 21 lutego 2008 r., C-271/06 i z 21 grudnia 2011 r., C- 499/10). W rozpoznawanej sprawie, jeżeli skarżąca nie miała świadomości, że faktury wystawiane przez [...]. G. nie odzwierciedlają rzeczywiście zrealizowanych usług, to wynikało to z daleko posuniętej niefrasobliwości i niechęci do zweryfikowania prawdziwości otrzymywanych faktur, następnie uwzględnianych w rozliczeniach z tytułu podatku od towarów i usług. Dobitnie wskazują na to wyjaśnienia zarówno prezesa skarżącej, jak i pracownika odpowiedzialnego za koordynację prac. W świetle tych wszystkich, przytoczonych wyżej ustaleń, wynikający z zeznań osób zaangażowanych w proceder wystawiania przez m.in. [...]. G. pustych faktur fakt nieposiadania przez [...]. G. wyposażenia i majątku pozwalającego wywiązać się z realizacji robót tylko dopełnia ustalenia dokonane w oparciu o inne źródła dowodowe. Podważanie tych ustaleń i rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że brak odpowiedniego wyposażenia nie może powodować zakwestionowania podatku naliczonego, w świetle dokonanych w postępowaniu podatkowych ustaleń faktycznych w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, ze względu na niestwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ani innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie zauważając podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił. Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów znajduje uzasadnienie w treści § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz.153).