Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 260/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31zo ust. 10, ust. 11, art. 31zq ust. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 1, art. 42 ust. 7 pkt 1, ust. 8 (obecnie Dz.U. z 2021 r., poz. 955 z późn. zm.)
journal: Dz.U. 2012 poz 591
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 9, art. 10, art. 76 § 3, art. 77 § 1, art. 79a § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor WSA Agnieszka Kosowska Protokolant: Referent Agnieszka Kuna po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Inne Oddział w L. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za miesiąc listopada 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. skarżący M. S. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zwolnienie go z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia [...] 2020 r. do dnia [...] 2020 r. We wniosku tym oświadczył, że przedmiotem jego przeważającej działalności jest działalność oznaczona kodem PKD 56.29.Z.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. (nr [...]) odmówił skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania wyżej wymienionych składek za miesiąc listopad 2020 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2021 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że wskazany we wniosku kod PKD nie jest zgodny z wynikającym z zapisów Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) kodem PKD przeważającej działalności gospodarczej skarżącego. Według danych zawartych w CEIDG na dzień 30 września 2020 r. w przypadku wnioskodawcy działalnością przeważającą była działalność oznaczona kodem PKD 41.20.Z. Natomiast w świetle art. 31zo ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm. –dalej jako "ustawa o COVID" lub "ustawa"), jednym z warunków zwolnienia z opłacania składek za listopad 2020 r. jest prowadzenie na dzień 30 września 2020 r. przeważającej działalności oznaczonej kodem PKD wskazanym w tym przepisie. Organ wskazał, że historia wpisów w CEIDG potwierdza, że zmiany dotychczasowego kodu na nowy (56.29.Z) skarżący dokonał dopiero w dniu 30 grudnia 2020 r. Zaprzecza to twierdzeniu, że na dzień 30 września 2020 r. wykonywał działalność uprawniającą do uzyskania zwolnienia. W ocenie organu, w sytuacji nieprowadzenia na dzień 30 września 2020 r. działalności objętej wymaganym kodem i tym samym nieprzysługiwania skarżącemu prawa do zwolnienia, argument o zaprzestaniu świadczenia usług budowalnych w 2018 r. i skoncentrowaniu się na wykonywaniu usług gastronomicznych, nie wpływa na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

W takich okolicznościach skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję.

W jej uzasadnieniu podniósł, że od 2019 r. nie prowadzi innej działalności poza usługami gastronomicznymi. Nie wystawiał żadnych faktur na usługi budowlane, bo takich nie prowadził. Wydawał natomiast paragony na usługi gastronomiczne, czego dowodem jest raport z obrotów towarów wydrukowany dnia [...] stycznia 2021 r. na sumę [...] zł obejmujący ostatni okres 2020 r., kiedy można było prowadzić działalność gastronomiczną. Powyższy raport – miał w ocenie skarżącego – być także dowodem na to, że na dzień 30 września 2020 r. prowadził wyłącznie działalność polegającą na usługach gastronomicznych. W ocenie skarżącego organ błędnie oparł się wyłącznie na bazie Głównego Urzędu Statystycznego. Przyznał jednocześnie, że na dzień 30 września 2020 r. jego przeważająca działalność gospodarcza nie była oznaczona kodem PKD 56.29.Z.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Zgodnie z § 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1773), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), zostało przekazane wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższy przepis został wprowadzony na mocy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 4 marca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 426). Zmiana weszła w życie z dniem 16 marca 2021 r. Stosownie do § 2 rozporządzenia zmieniającego, sprawy, o których mowa w § 1 pkt 2 lit. b) zmienianego rozporządzenia, w których skargi zostały wniesione przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i postępowanie nie zostało zakończone, rozpoznaje wojewódzki sąd administracyjny właściwy w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem spraw, w których wyznaczono termin posiedzenia. W świetle powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie był sądem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest decyzja organu, w której domówiono skarżącemu prawa do zwolnienia go z opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres listopada 2020 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej już wyżej ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Możliwość skorzystania przez płatnika ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek wynika z przepisów tej ustawy.

Zgodnie z art. 31zo ust. 10 ustawy, na wniosek płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.2l.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.2l.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.5l.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z, w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.2l.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r. wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r.

Jednocześnie według art. 31zo ust. 11 ustawy o COVID, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r.

Wymaga zwrócenia uwagi, że spór w niniejszej sprawie dotyczył rozstrzygnięcia w istocie tego, czy organ rozpoznając wniosek strony powinien ograniczyć się jedynie do badania kodu PKD ujawnionego we wpisie w rejestrze CEIDG dotyczącego przeważającej działalności gospodarczej na dzień 30 września 2020 r., czy też przyjąć kod PKD odpowiadający przeważającej działalności gospodarczej rzeczywiście prowadzonej przez przedsiębiorcę.

W rozpoznawanej sprawie we wniosku z dnia [...] 2021 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za listopad 2020 r. skarżący wskazał, że na dzień 30 września 2020 r. prowadził przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 56.29.Z, to jest pozostała usługowa działalność gastronomiczna. Z akt sprawy wynika natomiast, że zmiany we wpisie w zakresie kodu PKD przeważającej działalności z kodu PKD 41.20.Z (roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych) na kod PKD 56.29.Z dokonano w dniu 30 grudnia 2020 r. Okoliczność ta jest bezsporna, bowiem skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze przyznał, że na dzień 30 września 2020 r. w rejestrze kod PKD 56.29.Z nie był wskazany jako kod prowadzonej przez niego przeważającej działalności gospodarczej.

Natomiast organ oceniając spełnienie przez skarżącego warunku w zakresie prowadzenia na dzień 30 września 2020 r. działalności gospodarczej o określonym kodzie PKD, jako rodzaju przeważającej działalności stwierdził, że w CEIDG w przypadku skarżącego jako rodzaj przeważającej działalności wpisana jest działalność o kodzie PKD 41.20.Z, który to kod PKD w świetle art. 31zo ust. 11 ustawy o COVID – nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020 r. Organ stwierdził, że twierdzenia skarżącego o zaprzestaniu świadczenia usług budowlanych w 2018 r. i skoncentrowaniu się na wykonywaniu usług gastronomicznych – nie wpływają na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji nie jest uzasadnione, a odmowa skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek z tej tylko przyczyny, że na dzień 30 września 2020 r. w CEIDG jako przeważająca działalność gospodarcza nie widniał jeden kodów PKD wskazanych w art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID, nie pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa.

Nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że art. 31zo ust. 11 ustawy o COVID statuuje obowiązek organu oparcia się wyłącznie na danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. i braku możliwości powołania się strony na ewentualne inne dowody, wskazujące na odmienny od uwidocznionego w rejestrze rodzaj przeważającej działalności danego przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu, poprzestanie na wykładni językowej tego przepisu prowadziłoby do wypaczenia celów ustawy, którymi jak wskazano już wyżej, jest przeciwdziałanie między innymi negatywnym skutkom gospodarczym rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2, związanym przede wszystkim z okresowo wprowadzanymi na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ograniczeniami w prowadzeniu określonych rodzajów działalności gospodarczej w trakcie pandemii. Zasadniczym celem rozwiązań prawnych wprowadzonych m.in. w zakresie zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek było to, aby pomoc w ramach wsparcia została przyznana podmiotom faktycznie prowadzącym na dany dzień działalność według wskazanych kodów, jako przeważającą.

Rejestr podmiotów REGON prowadzony jest na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 955). Ustawa ta określa zasady i tworzy podstawy rzetelnego, obiektywnego, profesjonalnego i niezależnego prowadzenia badań statystycznych, których wyniki mają charakter oficjalnych danych statystycznych, oraz ustala organizację i tryb prowadzenia tych badań i zakres związanych z nimi obowiązków (art. 1). Zgodnie z art. 42 ust. 7 pkt 1 i ust. 8 ustawy o statystyce publicznej, złożenie wniosku o wpis do rejestru podmiotów, wniosku o zmianę cech objętych wpisem oraz wniosku o skreślenie z rejestru podmiotów dla przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną – następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2020 r. poz. 2296 i 2320), chyba że zmiana dotyczy jedynie cech objętych wpisem, niebędących przedmiotem wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych.

Zauważyć należy, że wpis do rejestru stanowi swego rodzaju zgłoszenie zamierzonej działalności, ma charakter deklaratoryjny i rodzi jedynie domniemanie faktyczne jej prowadzenia. Informacja o rodzaju działalności wynikająca z rejestru REGON nie tworzy stanu prawnego, a jedynie ma potwierdzać stan faktyczny według oświadczenia wiedzy podmiotu prowadzącego taką działalność. Wniosek o wpisanie lub aktualizację danych nie stanowi tym samym oświadczenia woli, ale oświadczenie wiedzy. Oświadczenia wiedzy mają zaś charakter potwierdzenia faktów. Mogą być więc zakwestionowane, ponieważ stan nimi stwierdzony jako fakt podlega ocenie w kategoriach prawdy lub fałszu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II UK 142/12 oraz z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II UK 402/15).

Zgodnie z art. 31zq ust. 8 ustawy COVID, od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem zgodnie z tym przepisem do postępowania w sprawach dotyczących odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 76 § 3 k.p.a., który przewiduje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu. Taki zaś charakter mają dane zawarte w rejestrze REGON. Dlatego przedsiębiorca ubiegający się o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek może przeprowadzić dowód przeciwko treści dokumentu urzędowego i podważyć aktualność wpisu w rejestrze podmiotów REGON. W celu obalenia domniemania musi wykazać, że rzeczywisty stan faktyczny jest inny, niż wynikający z danych widniejących w rejestrze.

Zaznaczyć należy, iż rzeczywiście ustawodawca w art. 31zo ust. 11 ustawy wprowadził domniemanie prawne mające na celu uproszczenie procedury. Domniemanie to jednak, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, może zostać wzruszone. Inicjatywa dowodowa w tej kwestii należy do strony, która złożyła wniosek. Z drugiej jednak strony, na organie ciążą obowiązki procesowe wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności organ obowiązany jest przestrzegać wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ nie może więc pominąć art. 79a § 1 k.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Zatem organ winien przed wydaniem decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za listopad 2020 r. powiadomić skarżącego o konieczności wskazania przesłanek, które nie zostały spełnione lub wykazane, zgodnie z wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadą informowania. W świetle bowiem art. 9 k.p.a., organ ma także obowiązek poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Organ winien czuwać nad tym, aby strona postępowania nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielać jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, uwzględnienie przez ZUS wyłącznie wpisów w rejestrze REGON lub CEIDG dotyczących przeważającej działalności gospodarczej oznaczonej określonym kodem PKD, przy weryfikacji wniosku o zwolnienie od obowiązku opłacania składek, powoduje w istocie wykluczenie ze wsparcia podmiotów, które faktycznie spełniają warunek do przyznania ulgi, to jest prowadzą we wskazanym w ustawie dniu przeważającą działalność zgodną ze wskazanymi kodami PKD, a jedynie nie dopełniły czynności formalnych i uchybiły obwiązkom statystycznym. Działanie takie zaprzecza celom przyjętych regulacji w zakresie zwalczania skutków epidemii COVID-19 oraz narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.

Wsparcie w ramach tzw. "Tarcz Antykryzysowych" ma na celu złagodzenie skutków ekonomicznych epidemii COVID-19 i jest skierowane do podmiotów, które poniosły realne straty na skutek obostrzeń. Zatem przyjęty przez ZUS sposób weryfikacji podmiotów uprawnionych do przyznania ulgi na gruncie ustawy o COVID może potencjalnie wykluczać podmioty, które w rzeczywistości spełniają warunek prowadzenia działalności oznaczonej kodami wskazanymi w ustawie, jako rodzaj przeważającej działalności, lecz którzy nie dopełnili obowiązku dokonania zmian w rejestrze REGON, który jest obowiązkiem statystycznym i nie wpływa w żaden realny sposób na prowadzoną przez przedsiębiorcę działalność gospodarczą. Zatem takie działanie organu jest nieproporcjonalne do skutków jakie wywołuje. Taki sposób weryfikacji prowadzi także do nierównego dostępu do pomocy w sytuacji gdy podmioty, które faktycznie prowadziły na dzień 30 września 2020 r. działalność gospodarczą według PKD wymienionych w art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID zostały pozbawione dostępu do ulgi, podczas gdy podmioty prowadzące taką działalność i mające wpisany odpowiedni kod PKD do rejestru, a także podmioty nieprowadzące takiej działalności, ale mające ją wpisaną do rejestru, taką pomoc mogą otrzymać.

Podsumowując, w niniejszej sprawie organ przedwcześnie przyjął, że skarżący nie jest podmiotem mogącym ubiegać się o zwolnienie z obowiązku opłacania należnych składek za okres od 1 do [...] 2020 r., bez analizy twierdzeń zawartych w odwołaniu oraz umożliwienia stronie przedstawienia dowodów dla wykazania, że spełnia kryterium prowadzenia na dzień 30 września 2020 r. przeważającej działalności według kodu PKD wskazanego w art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID. Organ niezasadnie ograniczył postępowanie wyjaśniające jedynie do zbadania wpisów w CEIDG. Tym samym działał w sposób sprzeczny z powołanymi wyżej zasadami postępowania administracyjnego.

Organ nie dopełnił też obowiązków wynikających z art. 10 k.p.a. i art. 79a § 1 k.p.a. W konsekwencji skarżący został pozbawiony inicjatywy dowodowej na etapie postępowania administracyjnego i możności przedstawienia w tym postępowaniu dowodów dla wykazania istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności dotyczącej rzeczywistego prowadzenia określonego w przepisach prawa rodzaju działalności gospodarczej, jako przeważającej. Mimo, że skarżący w odwołaniu zakwestionował ustalenia i stanowisko organu dotyczące ustalenia, że na dzień 30 września 2019 r. nie prowadził przeważającej działalności według kodu PKD wskazanego w art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID, organ uznał, że twierdzenia te nie mają żadnego wpływu na prawidłowość decyzji z dnia [...] 2021 r., co nie było prawidłowe.

Natomiast należy też zwrócić uwagę, że do skargi skarżący dołączył raport obrotów towarów z dnia [...] stycznia 2021 r. mający stanowić dowód, że w rzeczywistości na dzień 30 września 2021 r. prowadził wyłącznie działalność gastronomiczną oznaczoną kodem PKD 56.29.Z. Wymaga jednak zaznaczenia, że sąd administracyjny nie jest organem, do którego kompetencji należy samodzielne gromadzenie dowodów na okoliczności istotne w sprawie administracyjnej, podobnie jak ich ocena oraz merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Ustalenia stanu faktycznego oraz gromadzenie i ocena dowodów są obowiązkiem organu. Zadaniem Sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć organów administracji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ, kierując się powyższymi uwagami przeprowadzi postępowanie w sposób odpowiadający wymogom określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania przy zachowaniu wiążących reguł proceduralnych organ rozstrzygnie sprawę, mając na względzie również przedstawioną powyżej wykładnię właściwych przepisów prawa materialnego jakie znajdują w omówionych okolicznościach zastosowanie.

Ze względu zatem na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), obowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję, o czym orzekł w sentencji wyroku.