Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1641/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6147 Archiwa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Archiwum Państwowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51z ust. 1, ust. 2, art. 52
journal: Dz.U. 2019 poz 553
law: Ustawa z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na decyzję Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy złożenia dokumentacji osobowej i płacowej na odpłatne przechowywanie w archiwum państwowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych (dalej Dyrektor Archiwów) decyzją

z [...] maja 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 51z ust. 1

ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz.U. z 2019 r. poz. 553 ze zm.; dalej "unza") w związku z art. 104 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r.

poz. 2096 ze zm.; dalej "Kpa."), po rozpoznaniu wniosku Prokuratura Prokuratury Rejonowej w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji nakazującej złożenie we wskazanym archiwum państwowym dokumentacji osobowej i płacowej Przedsiębiorstwa [...]

w [...] (dalej Przedsiębiorstwo) w trybie art. 51z unza, odmówił złożenia dokumentacji osobowej i płacowej wytworzonej przez ww. Przedsiębiorstwo na odpłatne przechowywanie w archiwum państwowym.

Wydanie wspomnianej decyzji poprzedził wniosek Prokuratora Rejonowego

w [...] (dalej Prokurator) z [...] stycznia 2019 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji nakazującej złożenie na odpłatne przechowywanie we wskazanym archiwum państwowym dokumentacji osobowej

i płacowej Przedsiębiorstwa.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Prokuratura Rejonowa w [...] nadzorowała postępowanie przygotowawcze przeciwko I. S.

o zniszczenie dokumentacji płacowej R. M. za okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie [...] w [...] i Zakładzie budowlano-remontowym w [...]. Ponadto wyjaśniono, że I. S. przechowywała dokumentację płacową ww. przedsiębiorstwa bez właściwego wpisu do rejestru przechowawców akt osobowych i płacowych. Z akt Sądu Rejonowego (sygn. [...]) dotyczących upadłości Przedsiębiorstwa wynika ponadto, że syndyk przekazał archiwum upadłego przedsiębiorstwa firmie handlowo-usługowej [...] celem uporządkowania i przechowywania. Jak podano we wniosku, na skutek przekształceń spółki cywilnej dokumentacja została przejęta przez ostatniego

ze wspólników – Panią I. S., u której doszło do jej znacznego zniszczenia. Spółka [...] została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej.

Dyrektor Archiwów w uzasadnieniu wydanej decyzji przywołał treść art. 51z ust. 1 unza i wskazał, że przed wydaniem decyzji Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych dokonuje oceny dokumentacji oraz warunków, w których jest przechowywana. Sprawdzeniu podlega również, czy podmiot, który dokumentację wytworzył, został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Dyrektor Archiwów wyjaśnił, że wskazane przez niego Archiwum Państwowe w [...] przeprowadziło w dniu [...] kwietnia 2019 r. ekspertyzę dokumentacji będącej przedmiotem złożonego wniosku, przechowywanej w Sądzie Okręgowym

w [...]. W wyniku przeprowadzonej ekspertyzy dokumentacji ustalono, że akta przechowywane w magazynie i pomieszczeniu biurowym Sądu Okręgowego

w [...] nie są zagrożone zniszczeniem ze względu na warunki atmosferyczne, czy też bezprawne działania osób trzecich, jak również nie stwierdzono innych czynników bezpośrednio zagrażających dokumentacji. Podczas ekspertyzy ustalono, że dostęp do pomieszczenia z aktami jest ograniczony, stwierdzono obecność pożarowej instalacji sygnalizacyjno-alarmowej i instalacji antywłamaniowej. Stan pomieszczenia, w którym składowane są akta określono jako dobry, budynek jest nowy. Okna w pomieszczeniu z dokumentacją pozostają częściowo zasłonięte, źródło światła: naturalne słoneczne i sztuczne. Dokumenty przechowywane są

w zamkniętej szafie. Dokumentacja nie jest zagrzybiona, zawilgocona czy też uszkodzona przez owady. Ponadto ustalono, że dokumentacja obejmuje ok. 0,30 mb. akt z lat 1977-1992, w tym dokumentacja osobowa stanowi 0,05 mb.,

zaś płacowa - 0,25 mb. Akta zostały wytworzone przez Przedsiębiorstwo [...], pośród dokumentacji znajduje się kilka świadectw pracy i list płac ostemplowanych pieczątką Państwowego Gospodarstwa Rolnego [...].

Wobec powyższego Dyrektor Archiwów stwierdził, że dokumentacja pracownicza jest przechowywana w dobrych warunkach, nie zagraża jej wpływ czynników atmosferycznych (deszcz, śnieg), jak również grono osób mających dostęp do akt jest ograniczone. Przeprowadzające ekspertyzę Archiwum Państwowe w [...] oceniło warunki panujące w pomieszczeniu z aktami jako dobre.

Na podstawie przedłożonej oceny dokumentacji Dyrektor Archiwów uznał, że nie istnieje zagrożenie jej zniszczenia na skutek oddziaływania czynników atmosferycznych lub bezprawnego działania osób trzecich, nie stwierdzono również innych zagrożeń dla dokumentacji poza wskazanymi.

Jak wskazał Dyrektor Archiwów, w wyniku prowadzonego postępowania ustalono, że Przedsiębiorstwo (KRS [...]) zostało wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego (data uprawomocnienia: [...] października 2003 r.). Organem założycielskim Przedsiębiorstwa był Wojewoda [...] (obecnie Wojewoda [...]). Spełniony zatem został jeden z warunków wskazanych w art. 51z unza mówiący o wykreśleniu pracodawcy, który wytworzył dokumentację, z Krajowego Rejestru Sądowego lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Jednocześnie, jak wynika z akt Sądu Rejonowego w [...] (sygnatura: [...]), syndyk Przedsiębiorstwa wywiązał się z obowiązku właściwego zabezpieczenia dokumentacji poprzez przekazanie jej na przechowywanie Firmie Handlowo-Usługowej "[...] w [...]. W 1999 r. do spółki przystąpiła I. S.,

a w 2001 r. spółka przekształciła się w Firmę Handlowo-Usługową [...] I. S., która działalność m.in. przechowalniczą prowadziła do 2008 r.

Od chwili złożenia dokumentacji u przechowawcy, tj. od 1998 r., prawnymi dysponentami dokumentacji wytworzonej przez Przedsiębiorstwo stali się właściciele firmy [...]. Na nich więc spoczął, zdaniem Dyrektora Archiwów, obowiązek właściwego zabezpieczenia przejętej dokumentacji, w szczególności osobowej

do końca pięćdziesięcioletniego okresu przechowania.

W konsekwencji Dyrektor Archiwów stwierdził, że nie zaistniała przesłanka braku podstaw prawnych do przekazania dokumentacji pracowniczej innemu podmiotowi na dalsze przechowywanie. W dacie przejmowania dokumentacji

na przechowywanie przez firmę [...]. – przechowywanie dokumentacji osobowej i płacowej nie było rodzajem działalności gospodarczej regulowanej ani też nie było obwarowane żadnymi wymogami co do formy jej prowadzenia. Wymogi takie wprowadzone zostały dopiero w nowelizacji ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, dokonanej ustawą zmieniającą z dnia 18 grudnia 2002 r.,

a następnie art. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808). Oba powołane akty prawne wprowadziły dla dotychczas działających przechowawców termin –

do 31 grudnia 2005 r. – na dostosowanie formy prawnej i uzyskanie wymaganego wpisu, a w przypadku nieuzyskania wpisu w tym terminie lub niezłożenia wniosku

o wpis (uprzednio: o zezwolenie) – nakazywała zaprzestać wykonywania działalności (art. 19 ustawy zmieniającej i art. 81 przepisów wprowadzających). Zaistnienie tej przesłanki obligowało przedsiębiorcę do przekazania zgromadzonej dokumentacji

na dalsze przechowanie podmiotowi uprawnionemu do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przechowywania, zapewniając na ten cel niezbędne środki, a w razie braku tychże – do zwrócenia się do sądu rejestrowego o stwierdzenie niemożności pokrycia kosztów dalszego przechowywania. W ocenie Dyrektora Archiwów, wskazane powyżej działania powinna też była podjąć I. S. jako właścicielka firmy "[...]., zwłaszcza jeśli nie zamierzała dalej wykonywać działalności przechowalniczej.

Dyrektor Archiwów podkreślił, że jeden ze wskazanych w art. 51z ust. 1 unza warunków został spełniony, tj. wykreślenie wytwórcy akt z KRS. Jednakże nie zostały spełnione dwa z trzech wymaganych, tj. przesłanka istnienia zagrożenia zniszczenia dokumentacji na skutek oddziaływania czynników atmosferycznych lub bezprawnego działania osób trzecich oraz brak podstaw prawnych do przekazania dokumentacji innemu podmiotowi na dalsze przechowywanie.

W związku z powyższymi ustaleniami Dyrektor Archiwów stwierdził, że

w stosunku do dokumentacji osobowej i płacowej wytworzonej przez Przedsiębiorstwo nie zostały spełnione wszystkie wymagane przesłanki zastosowania art. 51z unza. Tylko ich kumulatywne stwierdzenie może prowadzić

do dokonania prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod normę prawną, a w dalszej konsekwencji doprowadzić do wydania wnioskowanej decyzji.

W skardze na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Archiwów Prokurator (dalej skarżący) zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci art. 51c unza poprzez stwierdzenie, że w sprawie nie zaistniała przesłanka zagrożenia zniszczenia dokumentacji oraz przesłanka braku podstaw prawnych do jej przekazania innemu podmiotowi. Zarzucił również naruszenie art. 11 p.p.s.a. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych o braku zagrożenia zniszczenia dokumentacji wbrew ustaleniom prawomocnego wyroku skazującego. Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Archiwów w całości.

Skarżący zwrócił uwagę między innymi na okoliczność, że istniejący w obrocie prawnym skazujący wyrok karny, uznający I. S. za sprawcę zniszczenia dokumentacji dotyczącej R. M. poprzez jej spalenie, wiąże Dyrektora Archiwów.

Zdaniem skarżącego, Dyrektor Archiwów – dokonując oceny warunków składowania dokumentacji w Sądzie Okręgowym w [...] – dokonał co prawda oceny aktualnego miejsca przechowywania dokumentów (które jednak nie może być miejscem składowania dokumentacji przez okres 50 lat, gdyż dokumentacja nie została włączona do tych akt na stałe), zamiast miejsca, w którym dokumenty winny być składowane, tj. u I. S. Nadto, fakt zalania tej dokumentacji

u wskazanej, a nadto jej spalenie przez I. S., nie daje gwarancji należytego jej przechowania, a tym samym w pełni aktualizuje zagrożenie jej zniszczenia. Jednocześnie brak jest podstaw do przekazania ww. dokumentacji innemu podmiotowi, gdyż podlega ona wyłącznie zwrotowi osobie, od której dokumentację odebrano – z uwagi na brak charakteru dowodu rzeczowego

i możliwości przechowywania w aktach sprawy.

Skarżący podał, że I. S. nie posiada zawartej umowy przechowania z żadnym z podmiotów uprawnionych do tego, tj. posiadającym niezbędne warunki i środki. Jak wskazuje doktryna, podstawą prawną

do przechowywania dokumentacji, która uniemożliwia wydanie decyzji określonej

w przepisie, jest umowa przechowania, zawarta przez byłego pracodawcę

z przedsiębiorcą uprawnionym do prowadzenia działalności regulowanej, polegającej na przechowywaniu akt osobowo-płacowych. Jeśli taka umowa jest zawarta, Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych nie może podjąć decyzji, której dotyczy komentowany przepis (tak M. Konstankiewicz, A. Niewęgłowski Narodowy zasób archiwalny i archiwa. Komentarz - komentarz do art. 51z unza zawarty w programie LEX). W ocenie skarżącego, mając na względzie, że I. S. nie posiada zawartej takiej umowy i z uwagi na brak środków finansowych takowej nie zawrze, zaktualizowała się przesłanka złożenia dokumentacji do archiwum.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Archiwów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Organ administracji publicznej prowadził postępowanie administracyjne

w sposób prawidłowy, dokładnie ustalił stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosował przepisy procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego. Motywy podjętego rozstrzygnięcia wyczerpująco przedstawiono w uzasadnieniach wydanych decyzji.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...]. Prokurator domagał się wydania decyzji przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych nakazującej złożenie we wskazanym archiwum państwowym dokumentacji osobowej i płacowej Przedsiębiorstwa Mechanizacji i Transportu w [...].

Materialnoprawną podstawę tego postępowania stanowił art. 51z ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Zgodnie

z treścią tego przepisu Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych może wydać decyzję nakazującą złożenie dokumentacji, która należała do pracodawcy wykreślonego z Krajowego Rejestru Sądowego lub z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, na odpłatne przechowywanie we wskazanym archiwum państwowym, jeżeli istnieje zagrożenie jej zniszczenia, w szczególności na skutek oddziaływania czynników atmosferycznych lub bezprawnego działania osób trzecich, a brak jest podstaw prawnych do jej przekazania innemu podmiotowi do dalszego przechowywania.

Użyte w tym przepisie słowo "może" oznacza, że wydanie przez organ decyzji nakazującej złożenie dokumentacji, która należała do pracodawcy wykreślonego

z Krajowego Rejestru Sądowego lub z ewidencji działalności gospodarczej, na odpłatne przechowywanie we wskazanym archiwum państwowym ma charakter uznaniowy, a to powoduje, że nawet przy zaistnieniu ustawowych przesłanek do jej wydania ocena konieczności nakazania takich działań należy do organu orzekającego. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do ewentualnego wskazania właściwego do przechowywania dokumentacji archiwum państwowego.

Zgodnie natomiast z art. 51 z. ust.2 unza przed wydaniem decyzji Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych dokonuje oceny dokumentacji w miejscu, w którym się ona znajduje.

Decyzja Naczelnego Dyrektora Archiwum Państwowych może zostać wydana, ilekroć w danym stanie faktycznym zaistnieją trzy okoliczności. Można je uznać za przesłanki wydania decyzji przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych. Przesłanki te powinny być spełnione kumulatywnie, co oznacza, że brak choćby jednej z nich uniemożliwia zastosowanie trybu wskazanego w przepisie.

Pierwsza przesłanka związana jest z wykreśleniem pracodawcy z właściwego rejestru, tj. z Krajowego Rejestru Sądowego lub z Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej, co wiąże się z jego likwidacją.

Druga przesłanka ma związek z istnieniem stanu zagrożenia zniszczenia bądź uszkodzenia dokumentacji osobowo-płacowej. Czynniki będące źródłem tego zagrożenia, tyczące się szkodliwości oddziaływania warunków atmosferycznych bądź bezprawnego działania osób trzecich, wymieniono tylko przykładowo, o czym świadczy użyty w art. 51z unza zwrot "w szczególności". Z reguły już sam fakt przechowywania dokumentacji osobowej przez osoby, które nie podlegają żadnej kontroli w zakresie spełniania warunków sprawowania nad nią pieczy, niesie ze sobą ryzyko dla bytu dokumentacji. Uzasadnia on więc wydanie określonej w przepisie decyzji. Na ogół zagrożenie dla dokumentacji polega na pozostawieniu jej

w opuszczonych przez pracodawcę pomieszczeniach (niekiedy nawet magazynach, garażach itd.). Dokumentacja wówczas niszczeje, a brak nadzoru nad nią sprawia, że jest narażona na bezprawne działanie osób trzecich.

Trzecią okolicznością uzasadniającą wydanie decyzji administracyjnej przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych jest brak prawnych podstaw do powierzenia przechowywania dokumentacji innemu podmiotowi. Podstawą prawną do przechowywania dokumentacji, która uniemożliwia wydanie decyzji określonej

w przepisie, jest umowa przechowania, zawarta przez byłego pracodawcę z przedsiębiorcą uprawnionym do prowadzenia działalności regulowanej, polegającej na przechowywaniu akt osobowo-płacowych. Jeśli taka umowa jest zawarta, Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych nie może podjąć decyzji, której dotyczy przepis art. 51z unza. Takiej decyzji nie można podjąć w szczególności wtedy, gdy po przejęciu akt przedsiębiorca zaprzestał prowadzenia działalności przechowalniczej (np. został wykreślony przez marszałka województwa z rejestru działalności regulowanej). Przyjmuje się, że jest obowiązkiem tego przedsiębiorcy, zabezpieczenie dokumentacji do końca ustawowego okresu jej przechowywania

i Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych nie może go wyręczać w wykonaniu tej powinności. Przedsiębiorca, za przechowanie akt, pobrał wynagrodzenie. Powinien wobec tego samodzielnie zawrzeć umowę przechowania z uprawnioną osobą, ponosząc koszty tego przechowania.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że przed wydaniem decyzji zgodnie z art. 51z ust. 2 unza Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych dokonuje oceny dokumentacji w miejscu, w którym się ona znajduje w celu ustalenia zaistnienia przesłanek z art. 51z ust. 1 unza.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego należy wskazać, za organem, że w niniejszej sprawie zaistniała pierwsza z przesłanek wymienionych w art. 51z ust. 1 unza, nie ulega wątpliwości, że doszło do wykreślenie wytwórcy dokumentacji pracowniczo-płacowej z KRS.

Oceniając przesłankę istnienia zagrożenia zniszczenia dokumentacji na skutek oddziaływania czynników atmosferycznych lub bezprawnego działania osób trzecich należy posiłkować się w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie ekspertyzą wykonaną na zlecenie Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych przez Archiwum Państwowe w [...]

Jak wynika z akt sprawy Archiwum Państwowe w [...], wskazane przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych, przeprowadziło w dniu [...] kwietnia 2019 r. ekspertyzę dokumentacji, będącej przedmiotem złożonego wniosku, przechowywanej w Sądzie Okręgowym w [...].

Z ekspertyzy tej wynika, że dokumentacja pracownicza jest przechowywana

w dobrych warunkach, nie zagraża jej wpływ czynników atmosferycznych (deszcz, śnieg), grono osób mających dostęp do akt jest ograniczone.

Podkreślenia wymaga fakt, że zaistnienie przesłanek dokonuje się na moment dokonania oceny dokumentacji i w miejscu jej przechowywania, nie zaś w czasie przyszłym lub miejscu domniemanego przechowania.

Mając powyższe na uwadze należy uznać za uprawnione stanowisko organu, że nie została spełniona druga przesłanka umożliwiająca wydanie decyzji w trybie art. 51z ust. 1 unza. W ocenie Sądu na datę wydania decyzji nie istniało zagrożenie zniszczenia dokumentacji na skutek oddziaływania czynników atmosferycznych lub bezprawnego działania osób trzecich, gdyż dokumentacja pracownicza była przechowywana w magazynie i pomieszczeniu biurowym Sądu Okręgowego

w [...], gdzie panują odpowiednie warunki do jej przechowania a dostęp

do dokumentacji osób trzecich jest ograniczony.

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd nie podziela zarzutu skargi, iż oceny zaistnienia drugiej przesłanki należy dokonać mając na uwadze fakt, że dokumentacja pracownicza zostanie zwrócona Pani I. S. która była jej przechowawcą, w czasie gdy doszło do podtopienia powyższej dokumentacji i jej częściowego zniszczenia. Również fakt prawomocnego skazania Pani I. S. za czyn z art. 52 ust. 1 unza, tj. zniszczenie dokumentacji, nie może wpłynąć na ocenę przesłanki drugiej dokonanej przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych w niniejszej sprawie, gdyż nie ma związku z warunkami

w jakich obecnie przechowywana jest dokumentacja. Irrelewantny dla niniejszej sprawy jest również fakt nie uznania przez Sąd niniejszej dokumentacji jako dowodu w sprawie pracowniczej, czy karnej.

W niniejszej sprawie brak było również podstaw prawnych do przekazania dokumentacji innemu podmiotowi na dalsze przechowywanie. Jak wyżej wskazano podstawą prawną do przechowywania dokumentacji, która uniemożliwia wydanie decyzji określonej w przepisie, jest umowa przechowania, zawarta przez byłego pracodawcę z przedsiębiorcą uprawnionym do prowadzenia działalności regulowanej, polegającej na przechowywaniu akt osobowo-płacowych. W niniejszej sprawie działający w imieniu pracodawcy syndyk upadłego Przedsiębiorstwa [...] wywiązał się z obowiązku zabezpieczenia dokumentacji likwidowanego przedsiębiorstwa. Akta Przedsiębiorstwa [...] zostały odpłatnie przekazane firmie świadczącej usługi przechowywania dokumentacji, tj. [...] która z chwilą przejęcia akt stała się odpowiedzialna za jej przechowywanie. W chwili obecnej za przechowanie akt odpowiedzialna jest Pani I. S.a, która dopuściła się ich częściowego zniszczenia i podtopienia, jednak powyższe nie ma związku z warunkami w jakich obecnie przechowywana jest dokumentacja. Umowa na przechowanie akt została zawarta w czasie kiedy prowadzenie działalności przechowalniczej nie było regulowane. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu, że nie powoduje

to nieważności powyższej umowy.

Tym samym nie można czynić zarzutu, że dokumentacja została porzucona przez pracodawcę, a do takich przypadków ma zastosowanie art. 51z unza. Akta Przedsiębiorstwa [...] zostały odpłatnie przekazane firmie świadczącej usługi przechowywania dokumentacji, tj. [...]., która z chwilą przejęcia akt stała się odpowiedzialna za jej przechowywanie.

Na zakończenie Sąd wskazuje, że w wypadku zmiany stanu faktycznego sprawy Prokuratur Prokuratury Rejonowej w [...] uprawniony jest do powtórnego wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego

w przedmiocie wydania decyzji nakazującej złożenie we wskazanym archiwum państwowym dokumentacji osobowej i płacowej Przedsiębiorstwa [...] w trybie art. 51z unza.

W niniejszej sprawie organ, w ocenie Sądu, nie dopuścił się również naruszenia art. 11 p.p.s.a., gdyż przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.