Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 155/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw
article: art. 82 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 71 ust. 1 pkt 1, art. 73 ust. 1 pkt 1, art. 82 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
article: art. 64 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 140
journal: Dz.U. 2017 poz 459
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.
article: art. 3 par. 2 pkt 5, art. 58 par. 1 pkt 5a, art. 147 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 6 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 roku sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Rady Gminy Pabianice z dnia 28 kwietnia 2004 roku nr XX/134/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Pabianice oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

J. P. złożył do sądu administracyjnego skargę, wskazując ostatecznie, że jej przedmiotem jest uchwała Rady Gminy Pabianice z 28 kwietnia 2004 r., nr XX/134/2004, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Pabianice, w zakresie w jakim uniemożliwia mu przeznaczenie należącej do niego działki nr [...] we wsi R. na cele budowalne. Skarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 7 i art. 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 19 ze zm.), podnosząc, że ww. uchwała określa jego nieruchomość jako tereny zaniżone i zakazuje budownictwa mieszkaniowego.

Skarżący wyjaśnił, że wykonał inwentaryzację geodezyjną wysokościową, z której wynika, iż większość jego nieruchomości jest na takim samym poziomie jak sąsiadujące, zabudowane budynkami mieszkalnymi działki. Podniósł, że otrzymany przezeń wypis i wyrys z planu miejscowego określa, iż cała jego nieruchomość jest zakwalifikowana jako teren RZ, natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały jest stwierdzenie, że część jego nieruchomości jest klasyfikowana jako RP, co zgodnie z zapisami w planie daje możliwość zabudowy agroturystycznej, nowych siedlisk zagrodowych, uciążliwych ośrodków produkcji rolnej (fermy hodowlane, obory, chlewnie). To oznacza, że otrzymany przez niego wypis z tekstu nie był kompletny i był niezgodny z zapisami planu, co uniemożliwiło mu podjęcia inwestycji, na które plan zezwala.

Skarżący dodał, że w bezpośredniej bliskości istnieje duża ilość działek budowlanych, natomiast ochrona gleb pochodzenia organicznego nijak się ma do przyzwolenia, zgodnie zapisami w planie, na eksploatację kruszyw.

Na tej podstawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie odmowy przekształcenia i przeznaczenia jego nieruchomości na cele budowlane oraz o zobowiązanie Rady Gminy do analizy prawidłowości i fachowości wykonanego w 2002r. studium, obejmującego jego nieruchomość, które to studium było podstawą do zawarcia w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Pabianice z 2004 r. zapisów niezgodnych ze stanem faktycznym w terenie, które dla skarżącego wiążą się z ograniczeniem w dysponowaniu przez kilka lat jego własnością zgodnie z Konstytucją RP.

Nadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Pabianice wniosła o jej oddalenie.

Organ podkreślił, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w uchwale Rady Gminy Pabianice z 27 listopada 2017 r., nr XLVIII/434/2017, stanowiącej odpowiedź na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa.

W powyższej uchwale organ wyjaśnił, że J. P. pismem z 20 października 2017 r. wezwał Radę Gminy Pabianice do usunięcia zapisów w planie miejscowym, które, w jego ocenie, rażąco naruszają jego interes prawny i uprawnienia do jego nieruchomości tj. działki o nr ewidencyjnym [...] w obr. [...], poprzez klasyfikację jej w planie pod symbolem RZ i opisanie jej w planie jako tereny potencjalnie zalewowe (obszar zagrożenia powodziowego).

Rada Gminy, odnosząc się do zarzutów przedstawionych w wezwaniu w pierwszej kolejności dokonała analizy dokumentów źródłowych i ustaliła, że działka [...] obr. [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Pabianice nr XX/134/2004 z 28 kwietnia 2004 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego nr 193, poz. 1734), zgodnie z którym przeznaczona jest częściowo pod użytki zielone i obniżenia terenowe i częściowo pod uprawy rolne oznaczone na rysunku planu symbolem RP. Przez działkę przebiega ciek wodny (zgodnie z legendą planu oznaczenie nieobowiązujące). Poniżej w kolorze czerwonym przedstawiono granice przedmiotowej działki oraz ustalenia szczegółowe planu.

Zgodnie z aktualnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą z dnia 28 listopada 2016 r. Rady Gminy Pabianice nr XXX1/280/2016, działka [...] obr. [...] przeznaczona jest pod tereny łąk i pastwisk, tereny rolne oraz tereny wód powierzchniowych (rzeki, cieki i zbiorniki wodne). Teren działki [...] obr. [...] leży w rejonie występowania gleb chronionych pochodzenia organicznego.

Dalej organ wyjaśnił, że ustawodawca poprzez zapisy art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1875) wskazał, że kształtowanie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Na podstawie tej kompetencji gmina sporządza dokumenty planistyczne przyjmowane w formie uchwał przez jej organ stanowiący - radę gminy. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) przewiduje, że polityka przestrzenna gminy określana jest w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmina ustala przeznaczenie terenów oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy. Obydwa wymienione akty są ze sobą ściśle powiązane, bowiem nie można sporządzić planu miejscowego, jeśli nie sporządzono studium, a ponadto ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planu miejscowego. Zarówno studium, jak i plan miejscowy przyjmowane są przez radę gminy w drodze uchwały, lecz inna jest moc obowiązująca tych aktów. Ustawodawca przesądził, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, natomiast rangę aktu prawa miejscowego nadał planowi miejscowemu. Tak więc ustawodawca w zakresie zagospodarowania przestrzennego przyznał gminie prawo do regulacji. Władztwo planistyczne gminy, jak każda inna działalność organu władzy publicznej, musi być zgodne z zasadami określonymi w Konstytucji, a w tym konkretnym przypadku, z zasadami demokratycznego państwa prawnego i praworządności oraz zasadą poszanowania prawa własności.

Następnie organ podkreślił, że plan miejscowy zatwierdzony uchwałą XX/134/2004 z 28 kwietnia 2004 r. został sporządzony na podstawie ustawy już nieobowiązującej z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139), co dopuszczał wówczas art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ wyjaśnił, że plany miejscowe są stanowione w złożonej procedurze zapewniającej wszystkim zainteresowanym prawo do wysłuchania, rozumiane jako stworzenie zainteresowanym podmiotom możliwości swobodnego wypowiedzenia się. Zgodnie z wówczas obowiązującą ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym społeczeństwu przysługiwało prawo do wniosków, protestów i zarzutów do sporządzanego planu miejscowego w czasie jego procedowania. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego jest aktem normatywnym powszechnie obowiązującym, zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Akty prawa miejscowego, zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, uchwalane są przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, jak wskazuje ich nazwa, dotyczą układów przestrzennych. Zadaniem planów zagospodarowania przestrzennego jest ustalanie celowego przeznaczenia określonych terenów, zgodnie z przyjętymi lokalnymi potrzebami oraz w granicach zakreślonych przez wiele ustaw, dotyczących gospodarki przestrzennej. Organ gminy, uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, realizuje swoje ustawowe kompetencje. Współuczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej, zgodnie z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze Konstytucji RP.

Następnie organ wskazał, że dla obszaru działki [...] obr. [...] w trakcie przeprowadzania procedury uchwalania planu, nie złożono żadnych wniosków oraz protestów. Przeprowadzona procedura uchwalania planu oraz sama uchwała była przedmiotem oceny wojewody (organ nadzoru) w zakresie zgodności z prawem. Uchwała Rady Gminy Pabianice nr XX/134/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. i została opublikowana w Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego.

Organ wyjaśnił, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dotykają zarówno możliwości korzystania z rzeczy (nieruchomości), jak i uprawnienia do jej posiadania i rozporządzania nią, bowiem zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. A zatem, plany miejscowe mogą ustanawiać ograniczenia w korzystaniu z rzeczy. Właściciel nie może zmieniać sposobu zagospodarowania terenu sprzecznie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie może on wznieść obiektu budowlanego nie odpowiadającego ustaleniom planu.

Przed wejściem w życie planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą XX/134/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. na terenie działki [...] obr. [...] obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy Pabianice zatwierdzony uchwałą Nr VIII/44/90 Rady Gminy Pabianice z 12 grudnia 1990 r. (Dz. U. Woj. Łódzkiego Nr 1, poz. 12 z 1991 r.). Zgodnie z ówczesnym planem obszar działki [...] obr. [...] przeznaczony był częściowo pod doliny rzeczne oraz częściowo pod uprawy polowe. Obszar działki [...] obr. [...] nie był zabudowany, ani przeznaczony do zabudowy.

Zgodnie z posiadanymi danymi udostępnionymi przez Starostwo Powiatowe w Pabianicach działka [...] obr. [...] zewidencjonowana jest jako R V - grunty orne (pow. [...]), Ł IV - łąki trwałe (pow. [...]), W - grunty pod rowami (pow. [...]). W ocenie organu, przeznaczenie terenu działki [...] obr. [...] częściowo pod użytki zielone i obniżenia terenowe nie narusza interesu prawnego właściciela działki. Gmina Pabianice jest gminą wiejską i nie może przeznaczyć wszystkich terenów pod zabudowę, ponieważ wówczas straciłaby swój wiejski charakter.

Organ podkreślił, że art. 41 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji. (Dz. U. z 2015r., poz. 1777) wprowadził istotne zmiany m.in. w art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak planowanie i lokalizowanie nowej zabudowy powinno być prowadzone przede wszystkim na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy. Na terenach położonych na obszarach innych niż wymienione wcześniej planowanie i lokalizowanie nowej zabudowy powinno być prowadzone wyłącznie w sytuacji braku dostatecznej ilości terenów przeznaczonych pod dany rodzaj zabudowy położonych na obszarach, o których była mowa, przy czym w pierwszej kolejności na obszarach w najwyższym stopniu przygotowanych do zabudowy, przez co rozumie się obszary charakteryzujące się najlepszym dostępem do sieci komunikacyjnej oraz najlepszym stopniem wyposażenia w sieci wodociągowe, kanalizacyjne, elektroenergetyczne, gazowe, ciepłownicze oraz sieci i urządzenia telekomunikacyjne, adekwatnych dla nowej, planowanej zabudowy.

Organ zaznaczył, że działka [...] obr. [...] nie spełnia żadnego z wskazanych powyżej kryteriów. Działka nie jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowanych. Wskazane w piśmie działki [...] i [...] obr. [...] nie leżą w bezpośrednim sąsiedztwie działki [...] obr. [...]. Działka [...] obr. [...] położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie gruntów ornych, łąk i pastwisk. W tej sytuacji nie można więc mówić o uzupełnianiu istniejącej zabudowy. Działka [...] obr. [...] nie posiada również bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, ani nie jest wyposażana w żadną sieć infrastruktury technicznej. Tak więc charakter działki, jej ówczesne przeznaczenie, dotychczasowe wykorzystywanie oraz kierunek zagospodarowania określony w studium, w ocenie organu, dopuszcza przeznaczenie jej pod użytki zielone i obniżenia terenowe oznaczone na rysunku planu symbolem RZ.

Odnośnie zarzutu dotyczącego traktowania w planie terenów przeznaczonych pod użytki zielone i obniżenia terenowe jako terenów potencjalnie zalewowych organ wyjaśnił, że zgodnie z § 23 pkt 5 uchwały Rady Gminy Pabianice nr XX/134/2004 z 28 kwietnia 2004 r., tereny użytków zielonych traktuje się jako potencjalnie tereny zalewowe (obszary zagrożenia powodziowego), w ramach których dopuszcza się realizację zbiorników retencyjnych. Zgodnie z przedstawionym zapisem są to tereny potencjalne, czyli mogące się zdarzyć w odpowiednich warunków, przypuszczalne, hipotetyczne, które wynikać mogą m.in. z występowania rowów melioracyjnych oraz przepustnic z piętrzeniem. Rów służy odprowadzaniu wody jego zapchanie, niedrożność może skutkować zalewaniu terenu. Obszary określone w uchwale jako tereny potencjalnego zagrożenia powodziowego nie są tożsame, z dziś zawartymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sformułowaniem obszarów szczególnego zagrożenia powodziowego. Poprzednio obowiązująca ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r. na podstawie, której sporządzano plan nie odnosiła się do zagadnień z zakresu obszarów zagrożenia powodziowego. Ponadto Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu, w którego kompetencjach leżało uzgodnienie planu miejscowego zgodnie z ówcześnie obowiązującym art. 92 ust. 3 pkt 10 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm.) nie wniósł uwag w zakresie zapisów znajdujących się w projekcie planu, dotyczących obszarów potencjalnego zagrożenia powodziowego. Ówczesne zapisy prawa wodnego rozróżniały dwa typów obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi tj. obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią oraz obszary potencjalnego zagrożenia powodzią. Obszary potencjalnego zagrożenia powodzią, obejmują m.in. tereny narażone na zalewanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia budowli piętrzących albo budowli ochrony pasa technicznego. Przez budowlę piętrzące rozumie się każdą budowlę hydrologiczną umożliwiającą stałe lub okresowe piętrzenie wody oraz substancji płynnych lub półpłynnych ponad przyległy teren albo akwen.

W ocenie organu, nie zmienia to faktu, iż na terenach użytków zielonych i obniżeń terenowych nie przewiduje się możliwości realizacji zabudowy. Wynika to z przyjętej polityki przestrzennej i władztwa planistycznego gminy. Wykreślenie zapisu w uchwale dotyczącego potencjalnych terenów zalewowych w żaden sposób nie wpłynie na to, iż teren stanie się działką budowlaną. Ponieważ na terenach oznaczonych jako użytki zielone i obniżenia terenowe oznaczone na rysunku planu symbolem RZ ustalono takie przeznaczenie, że określone warunki zagospodarowania nie przewidują możliwości realizacji nowej zabudowy. I tak w przypadku nawet zmiany planu zgodnie z obecnie obowiązującym studium nic się w tym zakresie nie zmieni. Ponieważ na terenie działki [...] obr. [...] oczywiście nie przewidziano terenów szczególnego zagrożenia powodzią, które są wymagane obowiązującą obecnie ustawą, ale ustalono przeznaczenie działki pod tereny łąk i pastwisk, dla których nie wskazano możliwości zabudowy, a wskazano natomiast utrzymanie istniejących kompleksów łąk. Tak więc w przypadku zmiany planu część działki przeznaczonej obecnie pod tereny użytków zielonych i obniżeń terenowych nadal pozostanie bez możliwości zabudowy, czyli identycznie jak ma to miejsce w obecnie obwiązującym planie.

Organ wyjaśnił następnie, że z zebranych dokumentów planistycznych oraz ewidencyjnych przedstawionych powyżej wynika, iż działka [...] obr. [...] nie jest i nie była działką budowlaną, a obowiązujące studium również nie przeznacza ww. działki pod tereny stricte budowlane. Zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu może być podjęta jedynie z własnej inicjatywy rady gminy lub na wniosek wójta. Wnioski właścicieli o zmianę planu nie są wnioskami w indywidualnej sprawie, o której mowa w kodeksie postępowania administracyjnego, mają one charakter jedynie postulowany i nie obliguję rady gminy do podjęcia uchwały zgodnej z intencją wnioskodawcy. Rada Gminy od czasu zatwierdzenia uchwały XX/134/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 nie podejmowała dotychczas uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego na terenie działki [...] obr. [...]. Informacje o możliwości zagospodarowania działki [...] obr. [...] są zawarte w uchwale, która jest dostępna do wglądu w Urzędzie Gminy Pabianice oraz na stronie internetowej prowadzonej przez Urząd Gminy Pabianice. Ponadto każdy ma prawo uzyskanie wypisu oraz wyrysu z planu. Organy gminy nie są jednak obowiązane ani uprawnione do wyjaśniania, interpretowania i doprecyzowania pojęć użytych w treści planu w odniesieniu do możliwości realizacji konkretnej inwestycji. Wynika to z tego, iż samo w sobie sprecyzowanie przez organ gminy np. warunków zabudowy określonych w miejscowym planie nie miałoby w żaden sposób wiążącego znaczenia dla innych organów, stosujących przepisy prawa i działających na jego podstawie. W żadnych przepisach prawa ustawodawca nie upoważnia wójta oraz rady gminy do interpretacji uchwalonych i obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy zgłoszeniu robót budowlanych. W szczególności nie wynika takie uprawnienie z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani z ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 290 ze zm.). Prawo dokonywania interpretacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie przysługuje staroście, jako organowi administracji architektoniczno-budowlanej I instancji, który upoważniony jest ustawowo do wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 82 ust. 2 ustawy Prawo budowlane).

Organ wskazał również, że skarżący odnosi się do sąsiadujących działek o nr geodezyjnych [...], [...] i [...] obr. [...]. Żadna z wymienionych działek nie jest jednak działką o przeznaczeniu podstawowym budownictwo mieszkaniowe. Zgodnie zobowiązującą uchwałą XX/134/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. przeznaczeniem podstawowym działek [...] i [...] obr. [...] jest zabudowa letniskowa oznaczona na rysunku planu symbolem 7ML, natomiast działki [...] obr. [...] uprawy rolne oznaczone na rysunku planu symbolem RP. Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym za działkę budowlaną rozumie się nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tak więc sama wysokość działki nad poziomem morza nie jest jedyną cechą, która przesądza o tym, czy działka może spełniać wymogi określone w powyżej przytoczonej definicji ustawowej. Przeznaczenie pod użytki zielone i obniżenia terenowe nie oznacza, iż poziom wysokości działki jest poniżej innych działek przeznaczonych do zabudowy. Na terenie działki [...] obr. [...] występują m.in. rowy melioracyjne, czyli urządzenia melioracji wodnych szczegółowych w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jednolity. Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.). Rów melioracyjny sam w sobie stanowi obniżenie terenowe ponieważ jest to zagłębienie w ziemi służące do zbierania z okolicy nadmiernej ilości wody, celem odprowadzenia jej do najbliższej rzeki lub zbiornika.

Podwyższenie poziomu terenu działki [...] obr. [...] może spowodować zmianę kierunku odpływu wody w stronę innych sąsiednich działek, a to zgodnie z art. z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne jest zabronione. Na terenie działki [...] obr. [...] znajduję się ponad 1 km sieci rowów melioracyjnych, która służy odwodnieniu okolicznego terenu.

W ocenie skarżącego, gmina nie poniosłaby kosztów inwestycyjnych w zakresie infrastruktury w przypadku zmiany przeznaczenia działki na cele budownictwa mieszkaniowego. Jednak według organu zgodnie z obecnie obowiązującą ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 15 pkt 2 w planie określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Działka [...] obr. [...] nie posiada żadnej infrastruktury technicznej. Wszystkie nowe działki przeznaczone do zabudowy zgodnie z obecnie obowiązującą definicją działki budowalnej, o której była mowa wcześniej, muszą mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. Najbliższą istniejącą drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) jest droga powiatowa nr [...], która znajduje się w odległości około [...] od przedmiotowej działki. Nieruchomości, o których wspomina skarżący, tj. dz. [...] oraz [...] obr. [...] nie stanowią drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Owe działki stanowią własność Skarbu Państwa i pełnią funkcje dojazdu do pól, ich parametry i stan w żaden sposób nie spełniają wymogów dla dróg publicznych, określonych w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1990 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 124). Przede wszystkim ich szerokość nie przekracza 4 m. Minimalna szerokość nowo projektowanej drogi publicznej, która musiałaby być utworzona w przypadku zmiany przeznaczenia działki [...] pod tereny budowlane powinna mieć szerokość minimum 10 m, zgodnie z wymogami w przywołanym rozporządzeniu. W związku z powyższymi gmina nie tylko musiałaby pokryć koszty realizacji samej drogi ale przede wszystkim wykupić teren pod jej realizację. Oprócz tego, zadaniem własnym gminy określonym w art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1875) jest m.in. zapewnienie wodociągów i zaopatrzenia wodę oraz kanalizację. W przypadku przeznaczenia nowych terenów pod budownictwo mieszkaniowe plan miejscowy powinien zakładać rozbudowę gminnej sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej celem doporowadzenia sieci do działki [...] obr. [...].

Zdaniem organu, niezrozumiałe są zarzuty wnoszącego wezwanie odnośnie występowania na działce [...] obr. [...] gleb chronionych. Wnoszący wezwanie w uzasadnieniu powołuje się i interpretuje oznaczenie Ł IV. To oznaczenie odnosi się do danych ewidencyjnych gruntów i budynków (EGiB) prowadzonych przez Starostwo Powiatowe w Pabianicach i jest to oznaczenie użytków OZU i OFU oraz klasy, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Definicja gleb pochodzenia organicznego została określona w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1161). Zgodnie z nią za gleby pochodzenia organicznego uważane są gleby torfowe i murszowe. Z map glebowo-rolniczych i geologicznych udostępnionych przez Urząd Marszałkowski Województwa Łódzkiego Departament Geodezji i Kartografii, wynika iż obszar działki [...] obr. [...] położony jest w kompleksie użytków zielonych słabych i bardzo słabych, na których występują gleby murszowo-mineralne i murszowate, które zalicza się do gleb pochodzenia organicznego.

W ocenie organu, bezpodstawne są również wskazania wnoszącego wezwanie, że gmina w okolicach działki [...] obr. [...] posiada niedobór terenów budowalnych. W dniu 26 września 2016 r. Rada Gminy Pabianice zatwierdzała uchwałą XXIX/247/2016 r. zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przeznaczył w bliskim sąsiedztwie niespełna 14ha nowych terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (tereny na zachód od działki [...] obr. [...]). Oprócz tego na wschód od działki [...] obr. [...] występuje wiele działek jeszcze niezagospodarowanych o przeznaczeniu podstawowym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, usługi. Wykaz jest ogólnie dostępny na stronie Urzędu Gminy Pabianice - System Informacji Przestrzennej.

Organ wyjaśnił ponadto, że wymiar podatku od nieruchomości, który zobowiązany jest płacić właściciel ustalany jest na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a nie na podstawie przeznaczenia działki w planie miejscowym. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdza się, że zarzuty wnoszącego wezwanie wskazujące, iż obowiązujący plan miejscowy narusza jego interes prawny i uprawniania do nieruchomości są nieuzasadnione. W tej sytuacji Rada Gminy uznaje, że ustalenia obowiązującego planu są zgodne z prawem i tym samym nie mogła uwzględnić wezwania do usunięcia zapisów w teksie planu wykazanych przez skarżącego.

Organ podkreślił również, że w dacie opracowywania i uchwalania skarżonego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązywało studium przyjęte przez Radę Gminy Pabianice Uchwalą Nr XV/138/2000 r. z 23 lutego 2000 r. Studium to obowiązywało do początku 2013 r., kiedy to Rada Gminy Pabianice Uchwałą Nr XXXI/259/2013 z 31 stycznia 2013 r. uchwaliła nowe studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Oznacza to tym samym, że wbrew twierdzeniom skarżącego w 2002 r. nie było procedowane i uchwalane studium dla terenu Gminy Pabianice. W żadnym ze studiów teren, na którym położona jest działka skarżącego nie był przeznaczony na cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego.

Odnosząc się do wykonanej przez skarżącego inwentaryzacji geodezyjnej wysokościowej organ stwierdził, że nie mogła ona stanowić podstawy do zmiany stanowiska w sprawie. Zgodnie z załącznikiem graficznym do tej inwentaryzacji: "Kontrolny pomiar wysokości", wykonanym przez geodetę uprawnionego mgr inż. I. Ł. (upr. Nr [...]), przedmiotowa inwentaryzacja wysokościowa została przeprowadzona dla punktów położonych na działce [...] obr. [...] oraz dla punktów położonych na południowej części działki [...] obr. [...]. Obie działki w planie miejscowym zatwierdzonym zaskarżoną uchwałą nie są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Badanie przeprowadzono w różnych punktach, lecz w żaden sposób nie uzasadniono wyboru tych punktów. Organ nie może na tej podstawie praktycznie niczego stwierdzić. W tej sytuacji organ może uznawać jedynie, iż przeprowadzone badanie określa położenie wysokościowe punktów o współrzędnych znajdujących się na działkach [...] i [...] w obrębie [...]. Skarżący załącza również rysunek, na którym przedstawiono prawdopodobnie wysokości punktów na działkach na północ od działki [...]. Przedmiotowy rysunek nie określa jednak, kto go sporządził i w jakim celu.

Dalej organ przyznał, że wydany skarżącemu wypis z tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr ewid [...] nie był pełny - właściwe przeznaczenie określał jednak wydany wyrys z rysunku planu i ustalenia zawarte w samym tekście planu. Nieprawidłowość ta nie daje jednak, zdaniem organu, podstaw do kwestionowania ważności - zgodności z prawem uchwały, którą przyjęto ten plan miejscowy.

Zdaniem Rady istotna jest też okoliczność, że w czasie opracowywania projektu planu skarżący nie skorzystał z uprawnienia do złożenia zarzutów i protestów.

W odniesieniu do zarzutów skarżącego, że mimo korespondencji trwającej od 7 lat, przeznaczenie w planie miejscowym działki, do której posiada tytuł prawny, nie zostało zmienione zgodnie z jego wolą, organ wyjaśnił, że wielokrotnie informował skarżącego, że wnioski o zmianę planu prywatnych właścicieli nie są wnioskami w indywidualnej sprawie, o której mowa w kodeksie postępowania administracyjnego, mają one charakter jedynie postulowany i nie obligują rady gminy do podjęcia uchwały zgodnej z intencją wnioskodawcy. Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może podjąć jedynie rada gminy z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta. Ustawodawca nie przewidział możliwości podjęcia tej uchwały na wniosek właściciela nieruchomości. W związku z powyższym przedmiotowe wnioski skarżącego nie powodowały wszczęcia procedury zmiany planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Takim aktem prawa miejscowego bez wątpienia jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przy czym, po myśli art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt , o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego sąd skargę odrzuca. Regulacja powyższa, obligująca do odrzucenia skargi dotyczy wszakże, w ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, jedynie tych przypadków, gdy brak owego naruszenia interesu prawnego jest oczywisty. Jeśli natomiast przepis szczególny, jako warunek skutecznego wniesienia skargi formułuje naruszenie interesu prawnego skarżącego, zaś owo naruszenie może być wykazane jedynie w toku postępowania sądowoadministracyjnego a ocena w tym zakresie pozostaje w związku z badaniem legalności zaskarżonych aktów, brak jest podstaw do odrzucenia skargi (tj. wydania orzeczenia o charakterze formalnym), gdyż zarzuty skargi podlegają wówczas merytorycznemu badaniu.

W rozpoznawanej sprawie wskazać wszakże w pierwszej kolejności należy, iż skarga J. P. w swej pierwotnej wersji obejmowała uchwałę podjętą przez Radę Gminy Pabianice w następstwie wezwania organu od usunięcia naruszenia prawa (uchwała nr XLVII/434/2017 z dnia 27 listopada 2017r.), związanego z zapisami planu miejscowego. Ponieważ jednak uchwała taka nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem literalne brzmienie skargi rodziłoby konieczność jej odrzucenia jako niedopuszczalnej. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012r., sygn. akt II GSK 1051/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle stanowiska wyrażonego przez skarżącego w piśmie z dnia 15 marca 2018r., uznano wszakże, iż przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Gminy Pabianice nr XX/134/2004 z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Pabianice w części, która dotyczy należącej do skarżącego działki nr [...], położonej w obrębie [...].

Kolejną kwestią wymagającą sygnalizacji przed przystąpieniem do merytorycznego badania skargi jest zagadnienie postulatów de lege ferenda formułowanych przez skarżącego, związanych z postulowaną przezeń i od lat bezskutecznie realizowaną zmianą uregulowań planistycznych. W tym zakresie wskazać zatem należy, iż kontrola sądowoadministracyjna obejmuje skarżone akty organów administracji według stanu faktycznego i prawnego, istniejącego w dacie ich podjęcia. Kwestia zatem stanowiska władz Gminy Pabianice co do zamierzeń inwestycyjnych skarżącego i związanych z nimi zabiegów, których celem jest zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozostaje dla tej oceny bez znaczenia. W tym kontekście także szereg zawartych w odpowiedzi na skargę okoliczności, odnoszących się do postulatów skarżącego a związanych z aktualnym stanowiskiem Rady Gminy co do prowadzonych procedur planistycznych, nie ma istotnego znaczenia.

Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 446 ze zm.) w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r., poz. 935), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie.

Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przy tym norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 1981/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. oznacza natomiast istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2016r., w sprawie o sygn. akt II OSK 859/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Legitymując się przeto prawem własności nieruchomości, objętej zakresem zaskarżonej uchwały, skarżący posiada niewątpliwie interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Granice zaskarżenia, wyznaczone w cytowanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują zaś, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącemu interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący posiada w sprawie interes prawny, wynikający z przysługiwania mu prawa własności działki nr [...], położonej w obrębie [...], to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały, które oddziaływać mają na zakres jego uprawnień właścicielskich. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 884/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Działka nr [...], w obrębie [...] położona jest na terenie oznaczonym w części graficznej skarżonej uchwały symbolami RZ i w niewielskiej części RP. Przeznaczenie terenu RZ w części tekstowej planu określone zostało jako użytki zielone i obniżenia terenowe, dla których plan ustala:

1. zakaz realizacji nowej zabudowy;

2. zakaz lokalizowania poprzecznych przeszkód terenowych i elementów utrudniających spływ powietrza (przewietrzania);

3. adaptację i ochronę istniejących zadrzewień i roślinności łęgowej oraz zachowanie istniejącego ukształtowania terenu i krajobrazu;

4. plan dopuszcza w niezbędnym zakresie realizację sieci napowietrznych i podziemnych uzbrojenia terenu oraz związanych z nimi urządzeń;

5. tereny użytków zielonych traktuje się jako potencjalne tereny zalewowe (obszary zagrożenia powodziowego) w ramach których dopuszcza się realizację zbiorników retencyjnych;

6. plan dopuszcza korektę orientacyjnej linii rozgraniczającej na styku z terenami budowalnymi, po wykonaniu badań hydro – geologicznych i sprawdzeniu warunków posadowienia budynków w uzgodnieniu z właściwym regionalnym zarządem gospodarki wodnej (§ 23 części tekstowej planu)

Symbol RR został natomiast zdefiniowany jako teren przeznaczony pod uprawy rolne, dla którego ustalono:

1. zakaz realizacji nowej zabudowy, nie związanej z produkcją rolną;

2. adaptację istniejącej, rozproszonej zabudowy; plan dopuszcza w ramach istniejącego siedliska wymianę i rozbudowę istniejących obiektów, w tym uzasadnioną potrzebami gospodarstwa rolnego;

3. plan dopuszcza:

1) realizację sieci napowietrznych i podziemnych uzbrojenia terenu, w tym lokalnych i przyłączy, obsługujących rozproszoną zabudowę zagrodową, których lokalizacja w ustalonych liniach rozgraniczających dróg jest możliwa;

2) modernizację i przebudowę istniejących sieci i urządzeń;

3) realizację nowych siedlisk zagrodowych lub uciążliwych ośrodków produkcji rolnej (fermy hodowlane, obory, chlewnie) na najsłabszych glebach w rejonie zainwestowania inwestora, z dojazdem do drogi publicznej;

4) eksploatację powierzchniową surowców, zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurą (geologiczne rozpoznanie złoża, uzyskanie koncesji na eksploatację, rekultywacja po zakończeniu wydobycia) – na wniosek inwestora;

5) zalesienie, na wniosek właściciela gruntów gleb najsłabszych, V i VI klasy bonitacji gleb, także na terenach nie wyznaczonych na rysunku planu (na rysunku planu wskazuje się rejony proponowanych zalesień),

6) realizację stawów i oczek wodnych. ( § 22 części tekstowej planu)

Tożsame przeznaczenie nieruchomość ta miała w obowiązującym uprzednio planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Pabianice zatwierdzony uchwałą Nr VIII/44/90 Rady Gminy Pabianice z 12 grudnia 1990 r. (Dz. U. Woj. Łódzkiego Nr 1, poz. 12 z 1991 r.). Zgodnie z ówczesnym planem obszar działki [...] obr. [...] przeznaczony był częściowo pod doliny rzeczne oraz częściowo pod uprawy polowe z wyłączoną możliwością zabudowy mieszkaniowej. Poza sporem pozostaje, iż działka nr [...] obr. [...] nigdy nie była zabudowana, stanowiąc pola uprawne, przez który przebiegały urządzenia melioracyjne (rowy).

Jak z powyższego wynika, zaskarżona uchwała w części, dotyczącej nieruchomości skarżącego, nie wprowadziła istotnej zmiany w sposobie jej zagospodarowania. Jej uregulowania nie mogły zatem prowadzić do naruszenia interesu prawnego skarżącego, ponieważ pozostawały bez wpływu na dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości oraz potencjalną możliwość jego zagospodarowania w ramach poprzednio obowiązującej regulacji planistycznej. Niezależnie od tego, kwestia dopuszczalności modyfikacji sposobu zagospodarowania terenu, określanego obecnie w ramach symboliki "RZ" była już przedmiotem oceny sądu administracyjnego, zawartej w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 26 marca 2015r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1026/14 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). We wskazanym wyroku przesądzono, iż potrzeby interesu publicznego (napowietrzanie terenów przyległych) i szeroko rozumiane bezpieczeństwo publiczne (potencjalne strefy zalewowe), uzasadniało wkroczenie w sferę praw podmiotowych jednostki, legitymizując działania prawotwórcze organu gminy. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem organu, iż ocena zgodności z prawem zaskarżonej regulacji, winna mieć na względzie, że kontrolowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony został na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stosowanej pomimo jej uchylenia na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. Zatem kwestia wprowadzonych do planu uregulowań, odnoszących się do terenów zalewowych, oceniana być winna także na gruncie jej przepisów oraz przepisów obowiązujących w dacie uchwalania planu. Wbrew wszakże stanowisku organu, wprowadzone pojęcie "potencjalnych terenów zalewowych" nie odpowiada definicji "obszaru potencjalnego zagrożenia powodzią", o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne, Dz.U. nr 115, poz. 1229 ze zm.)., co oznacza jednak tylko tyle, że zakazy związane z obszarami potencjalnego zagrożenia powodzią nie mogą być wprost stosowane do terenów, określonych w planie mianem "potencjalnych terenów zalewowych". Nie ma to wszakże wpływu na ocenę prawną regulacji planistycznej, ponieważ zakaz realizacji nowej zabudowy na tym terenie ma związek z jego charakterem (użytki zielone i obniżenia terenowe). Poza sporem jest natomiast, iż przez teren działki skarżącego na długości około 1 km prowadzi rów melioracyjny, traktowany jako urządzenie melioracji wodnej szczegółowej (art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne) oraz przepust z piętrzeniem, zaliczany do urządzeń melioracji wodnych podstawowych (art. 71 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego).

Jeśli natomiast chodzi o obszar, oznaczony symbolem RP, stanowiący teren upraw rolnych, jest oczywiste, że jego zagospodarowanie, związane z rolnym charakterem, wiązać się musi z ograniczeniem zabudowy niezwiązanej z produkcją rolną. Postanowienia § 22 planu w pełni tę zasadę realizują, wyłączając zabudowę niezwiązaną z produkcją rolną. Wydaje się to racjonalne i uzasadnione również biorąc pod uwagę dopuszczoną w planie możliwość realizowania na tym terenie obiektów uciążliwych (ferm, chlewni, obór), których współistnienie z postulowaną funkcją mieszkaniową mogłoby rodzić konflikty.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać natomiast należy, iż obowiązujące przepisy nie kształtują prawa własności jako absolutnego i nieograniczonego. Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona, ale tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a zatem z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wymienionych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Tak więc ustawowe granice prawa własności wyznaczają nie poszczególne przepisy, lecz całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Mogą to być zarówno przepisy prawa cywilnego (art. 140 kodeksu cywilnego), jak i administracyjnego (regulujące wymagania urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, ład przestrzenny, interes publiczny, czy zrównoważony rozwój).

Nie budzi wątpliwości, iż takimi przepisami są również przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu o które organy planistyczne, uchwalając plan, nie naruszają norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i w interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2012 r., w spawie o sygn. akt II OSK 1575/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lutego 2001 r., K 27/00 – OTK 2001/12/29). W konsekwencji ograniczenia prawa własności, które mogą pojawiać się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. (por. wyrok WSA w Krakowie z 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 157/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 496199).

Z urzędu rozważono również zagadnienie procedury planistycznej, która została w sposób prawomocny skontrolowana i oceniona jako zgodna z prawem w przywołanym wyżej wyroku tutejszego Sądu z dnia 26 marca 2015r., sygn. akt II SA/Łd 1026/14.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej, ponieważ interes prawny skarżącego nie został naruszony.

a.tp.