Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 768/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 122 w zw. z art.121 par. 1, art. 187 par. 1, art. 125 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dąbek Sędziowie WSA Maja Chodacka WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr SKO.Pod/4140/134/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 kwietnia 2022 r. o nr SKO.Pod/4140/134/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpatrzeniu odwołania P. B., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Chrzanowa z dnia 2 grudnia 2021 r., nr PO.3120.351.2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 17.043 zł.

Z uzasadnienia przedmiotowego rozstrzygnięcia wynika, że Burmistrz Miasta Chrzanowa w opisanej na wstępie decyzji ustalił skarżącej wysokość podatku od nieruchomości, przyjmując do opodatkowania powierzchnię użytkową budynku pozostałego wynoszącą 2.920,80 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 5.992 m2.

Zdaniem organu I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że S. w K. faktycznie zajmowało przedmiotową nieruchomość na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Zajęcie spornej nieruchomości, znajdującej się w C. przy ul. [...], na potrzeby prowadzenia w niej magazynu na materiały potrzebne dla schroniska (łóżka, materace) potencjalnie służyło bowiem zarówno na cele odpłatnej, jak i nieodpłatnej działalności tej organizacji. W świetle powyższych ustaleń organ stwierdził, że skarżącej nie przysługuje zwolnienie podatkowe wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 z późn. zm.).

W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 122, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm.), poprzez niepodjęcie i zaniechanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w szczególności poprzez zaniechanie przesłuchania świadka w osobie Prezesa S. w K.,

2. art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów,

3. art. 5 ust. 1 pkt 2e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przejawiający się w zastosowaniu stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych zawartej w Uchwale Rady Miejskiej w Chrzanowie XXXVI/354/2017, podczas gdy nieruchomość była wykorzystywana przez organizację pożytku publicznego oraz w jej posiadaniu, podobnie jak w okresie, w którym właścicielem nieruchomości był Skarb Państwa tj. do dnia 5 grudnia 2008 r.

Odwołanie okazało się nieskuteczne, bowiem SKO w Krakowie podzieliło dokonaną przez organ I instancji ocenę materiału dowodowego i w konsekwencji odmówiło skarżącej zwolnienia podatkowego, wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W ramach istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych organ odwoławczy wskazał, że skarżąca nabyła własność przedmiotowej nieruchomości od Powiatu Chrzanowskiego w dniu 5 grudnia 2008 r., przy czym z treści aktu notarialnego wynika, że nieruchomość ta nie znajdowała się w posiadaniu Powiatu, gdyż była od 1 września 2004 r. dzierżawiona przez S. w K.. W § 2 umowy dzierżawy zawarto zapis, iż wydzierżawiający oddaje na czas nieoznaczony począwszy od 1 września 2004 r. przedmiot określony w § 1 na cele związane z pracą wśród ludzi najbardziej potrzebujących, tj. Warsztaty Terapii Zajęciowej dla osób niepełnosprawnych, jadłodajnia i przytulisko oraz rodzinny dom spokojnej starości.

Przekazanie nieruchomości skarżącej nastąpiło w dniu 31 lipca 2019 r.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że z zeznań świadka J. H. (przewodniczącej Rady Osiedla [...]) wynikało, iż na terenie przedmiotowej nieruchomości w okresie 2016-2019 nikt nie mieszkał i prowadzone tam były prace remontowe.

Skarżąca oświadczyła, że w latach 2016 - 2019 nieruchomość pozostawała w posiadaniu i do dyspozycji S. w K. do wykonywania statutowej nieodpłatnej działalności, przedłożyła też oświadczenie analogicznej treści sporządzone przez samo Stowarzyszenie. Skarżąca przedstawiła nadto ewidencję księgową prowadzonej działalności w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów za lata 2016 - 2019. Z dokumentów tych nie wynika jednoznacznie, czy podatnik rozliczał koszty poniesione w związku z remontem wyżej wymienionej nieruchomości jako przedsiębiorca i ujmował koszty związane z nim w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Organ I instancji zwrócił się też do dostawców mediów i uzyskał informację, że skarżąca była stroną umowy na dostawę wody i odprowadzania ścieków w związku z sąsiednią nieruchomością przy ul. [...] oraz na dostawę energii elektrycznej, natomiast nie została złożona żadna deklaracja zw. z gospodarowaniem odpadami komunalnymi.

W odpowiedzi na ponowne wezwanie, Prezes S. odpowiedział, że w budynku znajdowały się magazyny materiałów użytkowych na potrzeby schroniska (łóżka, krzesła, materace itp.). Stowarzyszenie nie udzieliło odpowiedzi na zapytanie, jakie konkretne działania były prowadzone oraz nie przedstawiono żadnych dokumentów, ani dowodów potwierdzających, że przedmiotowa nieruchomość zajęta była na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego.

Organ wskazał, że zgodnie z zapisami w KRS S. od 2004 r. prowadziło odpłatną i nieodpłatną działalność statutową w zakresie: domy dla bezdomnych osób uzależnionych od alkoholu i narkotyków, prowadzenie terapii dla niepełnosprawnych oraz nieodpłatną w zakresie prowadzenie domów dla samotnych matek, niesienie pomocy osobom w trudnej sytuacji materialnej, opieka dla osób warunkowo zwolnionych z więzienia, przystosowanie zawodowe osób upośledzonych oraz bezrobotnych. W 2018 r. ww. działalność wykreślono, a w powyższe wprowadzono następujące punkty określające odpłatną działalność statutową: prowadzenie schronisk dla bezdomnych i domów dla samotnych matek z dziećmi, prowadzenie żłobków dla dzieci, opieka dzienna dla osób w podeszłym wieku i chorych w ich domach oraz określające nieodpłatną działalność statutową prowadzenie schronisk dla bezdomnych i domów dla samotnych matek z dziećmi, działalność związana z przystosowaniem zawodowym osób bezrobotnych, prowadzenie centrum integracji społecznej, prowadzenie warsztatów terapii zajęciowej dla niepełnosprawnych, prowadzenie żłobków dla dzieci, opieka dzienna dla osób w podeszłym wieku i chorych i ich domach.

Kolegium zaznaczyło ponadto, że z przedłożonej kserokopii dziennika budowy wynika, iż w latach 2016 - 2019 trwały prace remontowe zmierzające do adaptacji istniejącego budynku usług dydaktycznych na budynek mieszkalny wielorodzinny na przedmiotowych działkach. Wykonywano min. poprawki i uzupełnienie podłoży i wylewek podłogowych, poprawki i uzupełnienie tynków wewnętrznych, konserwację i docieplenie dachu, wykonywane były tynki i gipsowanie na ścianach wewnętrznych, układane były płytki ceramiczne na schodach i korytarzach ogólnodostępnych, malowanie ścian, korektę ściany wewnętrznej. Podatnik podkreślał, że wszystkie prace były prowadzone w uzgodnieniu z użytkującym budynek do 31 lipca 2019 r. S., w taki sposób, aby nie kolidowały z działalnością Stowarzyszenia.

W świetle tak ustalonego stanu faktycznego sprawy Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że zgromadzone w sprawie dowody są niewystarczające, żeby potwierdzić faktyczne zajęcie przez Stowarzyszenie przedmiotowej nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Zajęcie spornej nieruchomości na potrzeby prowadzenia w niej magazynu na materiały potrzebne dla schroniska (łóżka, materace) potencjalnie służyło zarówno na cele odpłatnej jak i nieodpłatnej działalności organizacji pożytku publicznego. Samo zawarcie umowy użyczenia między podatnikiem a Stowarzyszeniem nie daje podstaw do uznania, że nieruchomość została zajęta na cele, o których mowa w zwolnieniu podatkowym art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podatnik nie przedłożył konkretnych dowodów, nie powołał argumentów, zeznań świadków wskazujących na rzeczywiste wykorzystanie spornej nieruchomości na cele prowadzenia nieodpłatnej statutowej działalności Stowarzyszenia. Kolegium podkreśliło jeszcze, że zajęcie nieruchomości musi polegać na faktycznym wykorzystaniu i musi mieć trwały charakter, co w zasadzie wyklucza prowadzenie tam innej działalności.

Od powyższej decyzji P. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca nie podlega pod wskazane w powyższym przepisie zwolnienie, podczas gdy łączyła ją umowa z S., które wykonywało na nieruchomości nieodpłatną statutową działalność organizacji pożytku publicznego;

2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 pkt 2e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca jest obowiązana do zapłaty podatku przy zastosowaniu stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych zawartej w Uchwale Rady Miejskiej w Chrzanowie, podczas gdy nieruchomość podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

3. art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i § 3 i w zw. z art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w sposób budzący zaufanie do organów administracyjnych, w tym poprzez:

a. zaniechanie przesłuchania prezesa zarządu S. względnie innej osoby posiadającej wiedzę w przedmiocie realizacji umowy użyczenia, co doprowadziło do braku wyjaśnienia w jakim zakresie oraz w jakim charakterze Stowarzyszenie użytkuje nieruchomość, a także czy pobiera z tego tytułu wynagrodzenie, tj. czy wykorzystuje nieruchomość na swoje nieodpłatne cele statutowe,

b. pominięcie, że S. nie otrzymuje wynagrodzenia za świadczone przez siebie czynności co wynika między innymi z ogólnie dostępnych dokumentów, a to wydruku z Krajowego Rejestru Sądowego oraz repozytorium dokumentów finansowych Ministerstwa Sprawiedliwości, w których to brak jest wzmianek o składaniu corocznych sprawozdań finansowych co wprost wskazuje na zwolnienie z obowiązku ich składania,

c. pominięcie, że S. pierwotnie korzystało z przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy zawartej ze starostą powiatu chrzanowskiego, a Skarżąca wyłącznie weszła w prawa wydzierżawiającego wobec przeprowadzenia przetargu na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości,

d. pominięcie, że w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości toczyło się już postępowanie administracyjne, które zostało rozstrzygnięte na korzyść skarżącej i to wobec samokontroli organu I instancji (Decyzja Burmistrza Miasta Chrzanowa o numerze 115210 w sprawie zmiany wysokości podatku od nieruchomości za okres 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r.,

e. zaniechanie przeprowadzenia oględzin lub wizji lokalnej nieruchomości i sporządzenia protokołu wraz z dokumentacją fotograficzną, co pozwoliłoby na stwierdzenie w jaki sposób oraz na jakie cele wykorzystywana jest nieruchomość,

f. oparcie stanowiska faktycznego o zeznania świadka J. H., która to nie posiada i nie może posiadać żadnej wiedzy co do użytkowania nieruchomości, a także jej przeznaczenia.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

1. zeznań skarżącej na okoliczność: przeznaczenia nieruchomości, sposobu użytkowania nieruchomości, ciągłości co do sposobu i użytkowania nieruchomości przez S. w K.,

2. zeznań świadka – C. B. na okoliczność: przeznaczenia nieruchomości, sposobu użytkowania nieruchomości, ciągłości co do sposobu i użytkowania nieruchomości przez S. w K.,

3. zeznań świadka - prezesa zarządu S. w K. na okoliczność: przeznaczenia nieruchomości, sposobu użytkowania nieruchomości, ciągłości co do sposobu i użytkowania nieruchomości przez S. w K., nawiązania umowy użyczenia nieruchomości w 2004 r.,

4. protokołu zdawczo-odbiorczego nieruchomości z dnia 31 lipca 2019 r. na okoliczność: przeznaczenia nieruchomości, sposobu użytkowania nieruchomości, ciągłości co do sposobu i użytkowania nieruchomości przez S. w K., przeprowadzenia prac remontowo-budowlanych, które nie kolidowały z działalnością Stowarzyszenia,

5. pisma Zarządu Powiatu w Chrzanowie z dnia 27 listopada 2008 r. kierowanego do Stowarzyszenia na okoliczność: przeznaczenia nieruchomości, sposobu użytkowania nieruchomości, ciągłości co do sposobu i użytkowania nieruchomości przez S. w K., wejścia przez skarżącą w prawa i obowiązki wydzierżawiającego nieruchomość,

6. wydruku z Krajowego Rejestru Sądowego S. w K. na okoliczność: braku pobierania wynagrodzenia przez S. w K., zwolnienia z obowiązku składania sprawozdań finansowych,

7. informacji z repozytorium dokumentów finansowych prowadzonego przez Ministerstwo Sprawiedliwości na okoliczność: braku pobierania wynagrodzenia przez S. w K., zwolnienia z obowiązku składania sprawozdań finansowych,

8. decyzji Burmistrza Miasta Chrzanowa nr 115210 w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na okoliczność: prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2009, tj. po nabyciu nieruchomości przez skarżącą,

9. odwołania P. B. od decyzji Burmistrza Miasta Chrzanowa nr 115210 w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na okoliczność: prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2009, tj. po nabyciu nieruchomości przez Skarżącą, treści odwołania,

10. decyzji Burmistrza Miasta Chrzanowa nr 115210 w przedmiocie zmiany wysokości podatku od nieruchomości na okoliczność: prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2009, tj. po nabyciu nieruchomości przez skarżącą, przyznania skarżącej zwolnienia od podatku od nieruchomości przy tożsamym stanie faktycznym, tj. tej samej umowie użyczenia z tym samym Stowarzyszeniem, zbadania przez organ działalności Stowarzyszenia i określenia jej jako nieopłatnej statutowej działalności pożytku publicznego, zmiany decyzji przez organ I instancji w wyniku samokontroli.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a zatem skarga jest niezasadna.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było uprawnienie skarżącej do skorzystania ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym zwalnia się od podatku nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Jak wynika wprost z ww. przepisu, ale także z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, aby można było mówić o powyższym zwolnieniu, musi wystąpić faktyczne i rzeczywiste wykorzystywanie nieruchomości do działalności, z której wykonywaniem wiąże się zwolnienie z obowiązku podatkowego. Przez "zajęcie", o którym mowa w ww. przepisie, należy rozumieć faktyczne wykorzystywanie nieruchomości (gruntu, budynku, lokalu) do wykonywania czynności składających się konkretnie na działalność pożytku publicznego, z wyłączeniem innych funkcji. O zwolnieniu nie decyduje sam fakt posiadania przez fundację nieruchomości, lecz faktyczne i rzeczywiste zajęcie jej na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Konieczne jest zatem wykazanie w każdym przypadku konkretnych czynności świadczących o faktycznym wykorzystywaniu nieruchomości na cele ściśle określone w statucie (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. II FSK 1673/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. I SA/Bk 288/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 września 2021 r., sygn. I SA/Go 218/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. I SA/Sz 153/20; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. I SA/Go 683/12 – publ. CBOSA).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że poza sporem pozostaje fakt, iż sporna nieruchomość była przedmiotem umowy dzierżawy zawartej z S. w K., co do którego nie ma wątpliwości, że jest organizacją pożytku publicznego. Jak jednak wynika z przytoczonego powyżej orzecznictwa dla wystąpienia uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 14 cyt. ustawy nie jest wystarczające podpisanie umowy, w ramach której podatnik przekazuje nieruchomość w posiadanie zależne organizacji pożytku publicznego. Czynnikiem determinującym w tego typu sytuacji jest bowiem faktyczne i rzeczywiste wykorzystywanie nieruchomości do działalności, z której wykonywaniem wiąże się zwolnienie z obowiązku podatkowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 46/19).

Wobec powyższego sam fakt, że skarżąca była stroną umowy użyczenia zawartej z S. nie jest wystarczający dla uznania, że będąca przedmiotem tej umowy nieruchomość była zajęta na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego, a okoliczność ta musi zostać stwierdzona w kontekście pozostałych okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie.

Analizując materiał dowodowy pod tym kątem należy wskazać, że dowodami, które potwierdzają twierdzenia skarżącej są jej oświadczenia oraz oświadczenia prezesa Stowarzyszenia.

W pierwszej kolejności należy ocenić, że zarówno oświadczenie skarżącej, jak i prezesa Stowarzyszenia są lakoniczne i nieprecyzyjne. Z oświadczenia prezesa wynika bowiem wyłącznie, że przedmiotowa nieruchomość była przeznaczona jako powierzchnia magazynowa do przechowywania sprzętów wykorzystywanych do prowadzonego gdzie indziej schroniska.

Organy administracyjne w tym miejscu stwierdziły, że strona nie udowodniła, iż Stowarzyszenie zajmowało przedmiotową nieruchomość wyłącznie na potrzeby działalności nieodpłatnej, gdyż magazynowane sprzęty mogły być równie dobrze wykorzystywane do działalności odpłatnej, którą Stowarzyszenie także prowadzi, co jednoznacznie wynika z odpisu z KRS. Tymczasem zdaniem Sądu w oczy rzuca się przede wszystkim to, że nawet gdyby uznać, iż w użyczonym budynku Stowarzyszenie faktycznie składowało sprzęt wykorzystywany na potrzeby tylko i wyłącznie działalności nieodpłatnej, to z pewnością nie można mówić o zajęciu opodatkowanej nieruchomości w całości, które uzasadniałoby zwolnienie jej z należnego podatku.

Po pierwsze, przedmiotem opodatkowania jest nie tylko budynek, mogący służyć za magazyn, ale również grunty o powierzchni blisko 60 arów. Trudno uznać, że aż tak duża powierzchnia działki może być uznana za celowe wykorzystanie budynku magazynowego. Jest również mało prawdopodobne, aby stowarzyszenie zapełniło zadeklarowanym sprzętem w postaci łóżek, szafek, krzeseł i materacy budynek o powierzchni 2.920,80 m2. Przede wszystkim przeczy temu jednoznacznie pozostający poza sporem fakt, że budynek ten był poddany kilkuletnim pracom remontowym, mającym na celu jego adaptację na budynek mieszkalny, które to prace toczyły się na podstawie decyzji Starosty Chrzanowskiego nr 310/2010 z dnia 24 maja 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i są udokumentowane załączonym do akt sprawy dziennikiem budowy. Dokumenty te nie potwierdzają też twierdzenia skarżącej, że prowadzone prace miały charakter "drobnych czynności budowlano-wykończeniowych" (k.77). Wręcz przeciwnie, wynika z nich, że wykonane prace polegały na całkowitej zmianie funkcji przedmiotowego budynku z funkcji dydaktycznej na mieszkalną. Nie ma w tym miejscu żadnego znaczenia, czy powyższe prace były wykonywane w ramach działalności gospodarczej skarżącej, czy też nie. Istotne jest wyłącznie to, że po pierwsze prace budowlane nie odpowiadały celom statutowym Stowarzyszenia i nie służyły jego działalności bezpłatnej, a przede wszystkim przekreślają ostatecznie twierdzenie skarżącej, że nieruchomość była zajęta w całości przez Stowarzyszenie.

W tym stanie rzeczy, rację miały organy podatkowe, które odmówiły skarżącej prawa do skorzystania z omawianego zwolnienia podatkowego. Jak słusznie wskazywano w zaskarżonej decyzji, zwolnienie podatkowe ma charakter wyjątkowy i wszelkie jego przesłanki muszą być interpretowane ściśle. Zasadniczym ratio legis tej ulgi podatkowej jest wsparcie organizacji pożytku publicznego, czy też podmiotów, które udostępniają im swoje nieruchomości poprzez zdjęcie z nich obowiązku fiskalnego. Skoro ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz samych twierdzeń skarżącej wynika, że na terenie jej nieruchomości zasadniczą aktywnością były prace budowlane mające na celu przekształcenie nieruchomości w budynek mieszkalny wielorodzinny, to nawet przy założeniu, że gdzieś na terenie budynku faktycznie składowane były sprzęty należące do Stowarzyszenia – zwolnienie skarżącej z podatku byłoby zdaniem Sądu nienależne i sprzeczne z celem tej ulgi podatkowej. Prowadzony remont z pewnością bowiem nie był wykonywany w ramach ani nie wspierał nieodpłatnej działalności stowarzyszenia.

W świetle powyższego sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2e oraz art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych były niezasadne.

Podobnie należało ocenić zarzuty proceduralne, organ I instancji działał bowiem zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i podejmował działania w celu wyjaśnienia sprawy. Przesłuchał w tym celu świadka, ustalił, kto jest stroną umów o dostawę mediów, załączył do akt sprawy dokumentację w postaci decyzji budowlanej, dziennika budowy oraz dokumentacji księgowej skarżącej. Wzywał też zarówno skarżącą, jak i do Stowarzyszenie do złożenia wyjaśnień, przy czym prezes stowarzyszenia zachowywał w toku postępowania bierność i udzielił bardzo lakonicznej i niewyczerpującej odpowiedzi – dopiero na drugie wezwanie organu. Faktycznie prezes nie był wezwany na świadka, jednakże skarżąca nie zgłaszała w toku postępowania takiego wniosku. Ponadto jego zeznania nie wpłynęłyby na dokonane ustalenia faktyczne, nikt bowiem nie zakwestionował faktu zawarcia umowy użyczenia nieruchomości ani faktów, które prezes zawarł w oświadczeniu. Jeżeli zaś chodzi o zaniechanie przeprowadzenia oględzin lub wizji lokalnej nieruchomości, to czynności te byłyby w przedmiotowej sprawie zupełnie niecelowe, skoro postępowanie zostało wszczęte w 2021 r., a zatem dwa lata po całkowitym przejęciu nieruchomości przez skarżącą. Nie jest również prawdą, że oparto ustalenia faktyczne o zeznania świadka J. H. Owszem, świadek został przesłuchany w przedmiotowej sprawie, nie dostarczył jednak istotnych faktów, które stałyby się podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Postępowanie dowodowe było zatem prowadzone prawidłowo, a fakt, że jego wynik jest dla skarżącej niekorzystny nie świadczy, że w sprawie naruszono zasadę zaufania do organów podatkowych sformułowaną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca nie wskazała natomiast w skardze, w czym upatruje naruszenia zasady szybkości postępowania, Sąd zaś nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy, by zasada ta w jakikolwiek sposób została naruszona.

Odnosząc się natomiast do zawartych w skardze wniosków o przeprowadzenie dowodów Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wniosek dowodowy wymaga uzasadnienia, w którym strona powinna wykazać, że w świetle posiadanych przez nią dokumentów stan faktyczny jest inny niż wynikający z akt sprawy, a przeprowadzanie przeprowadzenie dowodu z posiadanego dokumentu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności i jednocześnie nie spowoduje przedłużenia postępowania w sprawie. Do wniosku strona powinna dołączyć oryginał bądź poświadczony za zgodność z oryginałem dokument, na który się powołuje w swoim wniosku i który, w jej ocenie, ma stanowić dowód uzupełniający w sprawie. Innymi słowy wniosek dowodowy powinien zawierać trzy elementy: 1) tezę dowodową i jej uzasadnienie, z których powinno wynikać, o jaki dowód chodzi, na jaką okoliczność, 2) wskazanie czy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i 3) wyjaśnienie, że nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania.

Biorąc pod uwagę powyższe, oddaleniu musiał podlegać wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżącej oraz świadków, przeprowadzenie tych dowodów przed sądem administracyjnym jest bowiem niedopuszczalne. Jeżeli zaś chodzi o pozostałe wnioski dowodowe, to one również podlegały oddaleniu, gdyż w sprawie Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że organy ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami wynikającymi z Ordynacji podatkowej.

Końcowo należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z poźn. zm.). Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do wspomnianego powyżej ust. 3 omawianego przepisu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przy czym odnotować należy, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i tym samym miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią organu na skargę.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.