Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 64/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi M. D. i R. K. - Spółki cywilnej "A" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 3 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 28 czerwca 2016 r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 3 czerwca 2016 r. nr [...] określającej "A" M. D., R. K. s.c. prawidłowe rozliczenie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj oraz lipiec 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w [...] z dnia 3 października 2016 r. wniesionej przez "A" M. D., R. K. s.c. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie został przez stronę skarżącą uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r. I OZ 371/05 dostępne na stronie internetowej: "orzeczenia.nsa.gov.pl"). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 oraz postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r. II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem, co do zasady, aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.),

H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.).

Szeroko rozumiana wykonalność aktu administracyjnego dotyczy natomiast jego skuteczności i umożliwia ona zastosowanie instytucji wstrzymania do aktów nie podlegających wykonaniu egzekucyjnemu, które cechują się natomiast skutecznością i mogą prowadzić do zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] utrzymujące w mocy, wydane na podstawie art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), postanowienie organu I instancji dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jest to akt prawny o charakterze procesowym, wydany w celu wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego, tj. decyzji w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług.

Akt administracyjny, którego dotyczy rozpoznawany wniosek nie nadaje się do wykonania, powoduje natomiast skutki w postaci wykonalności decyzji, której dotyczy. Ewentualne wstrzymanie jego skuteczności skutkowałoby wstrzymaniem wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, w związku z czym Sąd przeszedł do merytorycznej oceny złożonego wniosku.

Stanowiący podstawę prawną wstrzymania wykonania aktu lub czynności przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to natomiast miało miejsce w takich wypadkach, gdy skarżącemu grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/2004, wszystkie przywołane w postanowieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "http://orzeczenia.nsa.gov.pl").

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, domagając się wstrzymania wykonania decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie wskazanego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2015 r. I OZ 1236/14). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa zatem na stronie skarżącej (por. postanowienia NSA z dnia

22 listopada 2004 r. FZ 474/04, 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04 oraz 28 listopada 2012 r.

I FSK 1263/12). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził z kolei, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd powinien mieć wiedzę

o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji

i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą.

W rozpoznawanej sprawie strona nie wykazała, że w jej przypadku istotnie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Złożony wniosek nie zawiera bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia,

nie wskazuje zatem na zaistnienie szkody ani trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,

na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek, jako niezasadny.