Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt III SA 3027/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Sędzia WSA - Wiesława Pierechod (spr.) Asesor WSA - Renata Kantecka Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2004r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 7 kwietnia 2003r. określającą A Spółce z o.o. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za okres od 1 czerwca 2002r. do 31 grudnia 2002r. w kwocie 5.349,98 zł.

W motywach decyzji wskazano, iż Spółka w dniu 13 maja 2002r. aktem notarialnym nabyła na terenie wsi D. gm. S. działkę gruntu nr 208/8 o powierzchni 1,6984 ha. Z zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów z dnia 17 maja 2002r. prowadzonej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezji Kartograficznej wynika, że działka ta jest sklasyfikowana jako rola VI klasy o pow. 0,5784 ha, grunty zakrzewione VI klasy o pow. 1,0398 ha, rowy o pow.0,0065 ha oraz nieużytki o pow. O,737 ha.

Podatnik w dniu 12 września 2002r. złożył deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na 2002r., w której posiadaną nieruchomość zakwalifikował jako grunty będące użytkami rolnymi nie wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych wykorzystywane na cele rolnicze. Natomiast w dniu 10 stycznia 2003r. wystąpił z wnioskiem o dokonanie korekty za 2002r., bowiem faktycznie posiadana działka 208/8 w D. jest w całości porośnięta lasem i stanowi kompleks leśny z sąsiednimi działkami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytaczając treść art.3 ust.1 pkt 3, 4 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r. stwierdziło, że w każdym przypadku przed opodatkowaniem posiadanych przez podatnika gruntów należy zbadać czy grunty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym bądź leśnym.

Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium wyjaśniło, że posiadana przez Spółkę działka nie podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym – na podstawie art.60 ust.1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach, gdyż grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone symbolem Lz – stosownie do § 68 ust.2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz.454) nie są klasyfikowane jako lasy, które oznacza się symbolem Ls.

Stosownie natomiast do art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r. nr 100, poz.1086 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę między innymi wymiaru podatków i świadczeń.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się też na utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż podstawą zastosowania stawki podatku od nieruchomości jest stan prawny gruntów i budynków wynikający z ewidencji.

Grunty sklasyfikowane jako Lz nie występują również w ustawie o podatku rolnym, gdyż nie wchodzą one w skład gospodarstwa rolnego, nie były też zwolnione od tego podatku ani wyłączone z opodatkowania podatkiem rolnym. Nie są wobec tego objęte przepisami ustawy o podatku rolnym. Stosownie do reguły wynikającej z art.3 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r.) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo grunty pozostające w gestii spółki opodatkował stawkami przewidzianymi dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, stosownie do art.5 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Cytując treść tego przepisu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż z jego jednoznacznego brzmienia wynika, że wszelkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są kwalifikowane jako związane z działalnością gospodarczą. Wyłącznym kryterium jest bowiem fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, a nie sposób jego wykorzystywania.

Należność podatkową określono według stawki podatkowej przewidzianej w art.5 ust.1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w których określono dopuszczalną granicę wynoszącą 0,60 zł. od 1 m2 powierzchni gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza lub leśna, ustalona w tej wysokości przez Radę Gminy S. w § 1 pkt 6 uchwały Nr "[...]" z dnia 15 listopada 2001r. w sprawie podatku od nieruchomości.

A. Sp. z o.o. w skardze wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając jej niezgodność z art.5 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu podnosi, że należące do niej grunty były częścią gospodarstwa rolnego i są w dalszym ciągu terenami nie wyłączonymi z gospodarki rolnej i leśnej. Na gruntach tych nie mogą być z mocy obowiązujących przepisów gminnych i innych lokalizowane i prowadzone działania inwestycyjne lub inne niezgodne z ich przeznaczeniem.

Według skarżącej za grunt związany z działalnością gospodarczą w rozumieniu art.5 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy uznać tylko grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego inną działalność niż rolna i leśna bądź wyłączony z produkcji rolnej lub leśnej, na co powołuje wyrok NSA o sygn. akt I SA/Bk 1311/99. W odniesieniu do gruntów posiadanych przez spółkę nie wydano decyzji wyłączającej te grunty z produkcji rolnej lub leśnej, a zakres działalności skarżącej obejmuje między innymi działalność rolniczą i leśną. Prawidłowa analiza art.5 ust.3 wskazuje na to, że aby zakwalifikować grunt jako związany z działalnością gospodarczą, należy spełnić wymienione w tym przepisie warunki. Grunty A. Sp. z o.o. nie spełniają tych warunków, gdyż nie jest na nich prowadzona działalność gospodarcza ani nie wydano w tej sprawie stosownej decyzji administracyjnej o zmianie przeznaczenia gruntu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji.

Podkreśliło, że A. Sp. z o.o. jest niewątpliwie przedsiębiorcą, co ustalono na podstawie umowy spółki i odpisu rejestru handlowego. Zakres jej działalności jest bardzo szeroki, jednakże skupia się głównie na budownictwie ogólnym i inżynierii budowlanej, nie obejmuje działalności rolniczej i leśnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Spór dotyczy interpretacji art.5 ust.3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2002r.

Spółka zarzuca błędną wykładnię powyższego przepisu przede wszystkim z uwagi na przedstawioną w skardze tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2000r. sygn. akt I SA/Bk 1311/99 Sąd stwierdza, że stanowisko wyrażone w powołanym wyroku zapadło na tle innego stanu faktycznego, a interpretacja art.5 ust.3 w sprawie rozpoznawanej przez NSA została dokonana w związku z art.3 ust.1 pkt 3 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W sprawie niniejszej ustalenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że nabyte przez skarżącą grunty o powierzchni 1,6984 ha. zasadnie zostały przez organ podatkowy pierwszej instancji opodatkowane stawką przewidzianą w art.5 ust.1 pkt 6 (ustaloną uchwałą Rady Gminy S.), w związku z art.5 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zostało poprzedzone szczegółowym rozważeniem stanu faktycznego i prawnego, tj. rodzaju gruntów i ewentualnego objęcia ich podatkiem rolnym bądź leśnym z punktu widzenia wystąpienia określonej w art.3 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych negatywnej przesłanki opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości.

Skarżąca sama pierwotnie deklarując nabyte grunty jako użytki rolne nie wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, zmieniła w toku postępowania stanowisko wskazując, że grunty powinny być opodatkowane podatkiem leśnym. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wywiodło, w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach oraz klasyfikację gruntów, że nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem leśnym.

Wbrew argumentom skargi z materiału dowodowego nie wynika, by na gruntach posiadanych przez skarżącą prowadzona była jakakolwiek gospodarka rolna czy leśna w rozumieniu art.3 ust.2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a użytki rolne o pow. 0,5784 ha. wykorzystywane na cele rolnicze, co mogłoby uzasadniać zastosowanie stawki określonej w art.5 ust.1 pkt 7 a ustawy.

Art.5 ust.3 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1997r. do 31 grudnia 2002r. stanowiąc, iż za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w punktach od 1 do 4 tylko przykładowo wymienia możliwe sposoby ich zagospodarowania przez przedsiębiorcę.

Punkt 4 ust.3 art.5 ustawy, z którego spółka zdaje się wywodzić zarzut błędnej interpretacji całego ustępu 3 tego artykułu odnosi się do art.3 ust.1 pkt 4 ustawy oraz stanowi podkreślenie, że grunty które są objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym a znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy stają się gruntami związanymi z działalnością gospodarczą z chwilą wydania decyzji ostatecznej o ich wyłączeniu na cele nierolnicze lub nieleśne.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2001r. sygn. akt FPK 3/00 (ONSA 2001/4/150) zajął stanowisko, iż "w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 1997r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami określonymi w art.5 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych". Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażoną wyżej tezę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdzając zatem by zaskarżona decyzja naruszała prawo, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.