Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1017/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 par. 1 i 3, art. 18, art. 122 par. 3,
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 8, art. 11, art. 15, art. 124 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2015r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 757zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: Inspektor Powiatowy) wezwał T. J. do wykonania obowiązku zaniechania robót budowlanych, polegających na przebudowie budynku mieszkalnego przy ul. P. w P., wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi, pismem z 4 maja 2015 r. T. J. poinformował, iż w przedmiotowym budynku wykonuje jednie prace zabezpieczające w związku z pęknięciem i odchyleniem ściany poddasza lewej oficyny, spowodowanej przez odciąg masztu telefonii komórkowej.

Postanowieniem z [...] 2015 r., nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nałożył na T. J. grzywnę w kwocie 10.000 zł i wezwał do jej wpłacenia w terminie do dnia 15 lipca 2015 r. na wskazany rachunek bankowy. Jednocześnie organ wezwał T. J. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] do dnia [...] 2015 r.

W uzasadniu postanowienia organ wyjaśnił, iż w dniu [...]2015 r. wydał decyzję nr [...], w sprawie o sygn. akt [...], w której nakazał właścicielowi budynku mieszkalnego przy ul. P. w P., tj. T. J., zaniechanie dalszych robót budowlanych, polegających na przebudowie tego budynku, wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja stała się ostateczna i zgodnie z art. 130 § 1 K.p.a. podlega wykonaniu. Z ustaleń organu wynika, iż obowiązek ten nie został wykonany. Potwierdzają to m.in. pisma zobowiązanego z dnia 4 i 25 maja 2015 r.

Dalej Inspektor Powiatowy wskazał, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] polega na zaniechaniu robót budowlanych prowadzonych przez zobowiązanego. W przypadku tak ukształtowanego obowiązku (obowiązku zaniechania, tj. powstrzymywania się od czynności) organ egzekucyjny może zastosować jedynie środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia – art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. - dalej: "u.p.e.a.").

Wskazano, że zastosowanie w sprawie znajdzie art. 121 § 2 u.p.e.a. który stanowi, iż grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Wysokość grzywny oraz określenie terminu jej zapłaty zostały ustalone z uwzględnieniem zasady celowości oraz zasady stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, wyrażonych w art. 7 u.p.e.a., przy uwzględnieniu okoliczności sprawy. Kwota 10.000 zł jest w ocenie organu adekwatnym środkiem perswazyjnym oraz przymuszającym do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Biorąc pod uwagę przedstawione poniżej okoliczności faktyczne niniejszej sprawy za właściwe i uzasadnione uznać należy to, iż grzywna w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł spełni swoją rolę. Według organu zaniechanie robót, a zatem zaprzestanie aktywności, nie pochłania żadnych kosztów, wymaga wręcz bierności. Przyjąć należy iż grzywna w kwocie 10.000 zł stanowić będzie odczuwalny bodziec skłaniający zobowiązanego do wykonania egzekwowanego obowiązku. Nieopłacalnym i nieracjonalnym jest bowiem narażenie się na konieczność uiszczenia grzywny w powyższej wysokości, w sytuacji gdy wykonanie egzekwowanego obowiązku nie wywoła powstania kosztów. Inspektor Powiatowy uznał, że konieczność uiszczenia kwoty 10.000 zł nie wyrządzi zobowiązanemu znacznej szkody majątkowej, nie jest też zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym. Nie ma też obaw, by grzywna w celu przymuszenia pozbawiła zobowiązanego środków niezbędnych do zapewnienia minimum egzystencji.

Dodatkowo wyjaśniono, że przy ustalaniu terminu do dobrowolnego uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania objętego tytułem wykonawczym obowiązku, organ oparł się przede wszystkim na obowiązku szybkiego doprowadzenia do wykonania nakazanych robót, zgodnie z zasadą szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 § 1 K.p.a., znajdującą odpowiednie zastosowanie na etapie egzekucji na mocy odesłania zawartego w art. 18 u.p.e.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. J. podnosząc, iż wbrew twierdzeniom organu egzekucyjnego nie prowadzi prac budowlanych, a jedynie prace zabezpieczające. Kwestia oceny charakteru tych prac jest przedmiotem sporu. Organ bez przeprowadzenia stosownych oględzin, o których braku jest mowa również w piśmie z dnia 4 maja 2015 r., nie mógł wydać zaskarżanego postanowienia. Twierdzenia, że wykonywane są roboty budowlane nie są poparte żadnymi argumentami. Według T. J. realizacja "niezbędnych zabezpieczeń" konstrukcji obiektu budowlanego nie mieści się w pojęciu wykonywania "robót budowlanych", gdyż nie jest to działanie intencjonalnie nakierowanie, na którykolwiek z celów "robót budowlanych" stosownie do definicji zawartej w art. 3 ust. 7 Prawa budowlanego.

Podniesiono także, iż samo uchylanie się od wykonania obowiązku nie jest przesłanką pozwalającą na określenie maksymalnej wysokości grzywny. Ponadto niezbędnym ustaleniem postępowania zmierzającego do nałożenia grzywny w celu przymuszenia jest stan finansowy zobowiązanego. Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ nakładając grzywnę w celu przymuszenia w tej a nie w innej wysokości wskazuje na całkowitą dowolność w tym zakresie.

Wielkopolski Wojewódźki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: Inspektor Wojewódźki) postanowieniem z [...] 2015 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadniu postanowienia organ stwierdził, iż:

1) obowiązek rozbiórki budynku nałożony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] 2015 r. Nr [...] (znak [...]) może być egzekwowany w oparciu o przepisy u.p.e.a. (art. 2 § 1 pkt 10 w zw. z art. 3 § 1 tej ustawy),

2) pisemne upomnienie zostało w dniu 4 maja 2015 r. doręczone skutecznie zobowiązanemu,

3) tytuł wykonawczy nr 9/2015 z dnia 8 czerwca 2015 r. został prawidłowo wystawiony.

Dalej organ podniósł, że w sytuacji gdy podczas kontroli w dniu 25 czerwca 2015 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] potwierdzili prowadzenie robót budowlanych w budynku głównym przy ul. P. w P., obowiązkiem Inspektora Powiatowego (jako organu egzekucyjnego) było zastosowanie środka egzekucyjnego to jest albo grzywny w celu przymuszenia albo wykonania zastępczego. Zarzuty zażalenia są zatem nieuzasadnione. W ocenie organu II instancji Inspektor Powiatowy prawidłowo uznał, że w tym przypadku środkiem egzekucyjnym najmniej uciążliwym dla zobowiązanego jest grzywna w celu przymuszenia. Dodatkowi Inspektor Wojewódzki poparł stanowisko organu I instancji, dotyczące wysokości nałożonej grzywny, która ma postawić zobowiązanego w sytuacji przymusowej aby dobrowolnie wykonał obowiązek. Jej wysokość nie może być zatem zbyt niska.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł T. J. zarzucając, iż twierdzenia organu o wykonywaniu robót budowlanych nie są poparte żadnymi przywołanymi argumentami. Zdaniem skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia Inspektora Wojewódzkiego nie spełnia wymogów wynikających z art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ pominął fakt, że w wielu przepisach Prawa budowlanego występują pojęcia "robót zabezpieczających" (art. 31 ust. 5 Prawa budowlanego), czy "niezbędnych zabezpieczeń budowy" (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego), "niezbędnych zabezpieczeń" (art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego), "doraźnych zabezpieczeń" (art. 68 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego) czy wreszcie "środków zabezpieczających" (art. 69 ust. 1 Prawa budowlanego). To powoduje, że rozstrzygniecie nie jest poprawne, ponieważ organ nie odnosząc rzeczywistości do przepisów nie uzasadnił należycie zaskarżonego postanowienia.

Zdaniem strony realizacja "niezbędnych zabezpieczeń" konstrukcji obiektu budowlanego nie mieści się w pojęciu wykonywania "robót budowlanych", gdyż nie jest to działanie intencjonalnie nakierowanie, na którykolwiek z celów "robót budowlanych" stosownie do definicji zawartej w art. 3 ust. 7 Prawa budowlanego.

Podniesiono również, że samo uchylanie się od wykonania obowiązku nie jest przesłanką pozwalającą na określenie maksymalnej wysokości grzywny. Ponadto niezbędnym ustaleniem postępowania zmierzającego do nałożenia grzywny w celu przymuszenia jest stan finansowy zobowiązanego. Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ nakładając grzywnę w celu przymuszenia w tej, a nie w innej wysokości wskazuje na całkowitą dowolność w tym zakresie - art. 121 § 2 u.p.e.a.

Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznania zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania go z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

Ponadto przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zasady i tryb postępowania egzekucyjnego w administracji określone zostały w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) oraz w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). Zgodnie bowiem z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie organu egzekucyjnego nakładające na zobowiązanego do wykonania obowiązku administracyjnego grzywnę w celu przymuszenia.

Zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. od zażalenie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zobowiązanemu służy prawo wniesienia zażalenia. Zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia (art. 17 § 3 u.p.e.a.).

W pozostałym zakresie do postępowania zażaleniowego stosuje się odpowiednie przepisy K.p.a.

Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 K.p.a. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zawisłej przed organem I instancji. Dlatego rola organu odwoławczego nie ogranicza się tylko do kontroli instancyjnej decyzji/postanowienia organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania przez ten organ. Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym tj. wskazanie odwołującej się stronie dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy nie może także wyjść po za granice sprawy rozpoznawanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, naruszyłoby to zasadę dwuinstancyjności.

Postanowienie organów egzekucyjnych zarówno I jak i II instancji powinno także spełniać wymogi określone w art. 124 § 1 i 2 K.p.a. a więc zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania, a także uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

Z treści rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji winienie także wynikać jego przedmiot np. poprzez oznaczenie aktu organu I instancji, w wyniku zaskarżenia, którego zostało wydane to rozstrzygnięcie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika jednoznacznie jaki był jego przedmiot – to jest jakiego postępowania egzekucyjnego dotyczyło to rozstrzygnięcie. Istniejące w treści tego postanowienia rozbieżności nie pozwalają na jednoznacznie stwierdzenie, iż zostało one wydane w skutek zażalenia T. J. na postanowienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] 2015 r., nr [...].

Z akt sprawy wynika, iż postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]2015 r., nr [...] (znak [...]) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym zmierzającym do wykonania przez T. J. obowiązków wynikających z decyzji tego organu z [...] 2015 r., nr [...] nakazującej właścicielowi budynku mieszkalnego przy ul. P. w P., tj. T. J., zaniechanie dalszych robót budowlanych, polegających na przebudowie tego budynku, wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Innymi słowy celem nałożenia przez Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na T. J. grzywny było wyegzekwowanie zaniechania przez zobowiązanego prowadzenia dalszych robót budowlanych, polegających na przebudowie tego budynku przy ul. P. w P.

Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu z [...] 2015 r., znak [...] Inspektor Wojewódzki wskazał, iż dotyczy ono zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]2015 r., nr [...] (znak [...]), lecz jednocześnie w uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie "obowiązek rozbiórki budynku nałożony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] 2015 r., Nr [...] (znak [...]) może być egzekwowany w oparciu o przepisy u.p.e.a. (art. 2 § 1 pkt 10 w zw. z art. 3 § 1 tej ustawy)". Powyższe stwierdzenie budzi wątpliwości Sądu dotyczące zakresu sprawy podlegającej rozpoznaniu przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego – czy dotyczy ona postępowania egzekucyjnego związanego z niewykonaniem wyżej opisanej decyzji nakazującej T. J. zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych, polegających na przebudowie budynku przy ul. P. w P., czy też postępowania egzekucyjnego związanego z niewykonaniem jakiejś innej decyzji w której nakazano stronie rozbiórkę budynku, tym bardziej, iż jak wynika z zażalenia, w dniu [...] 2015 r. została także wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] odrębna decyzja o takim samym znaku [...], nr [...], którą nakazano skarżącemu rozbiórkę stropu o pow. 97,4 m2 w budynku przy ul. P..

Wątpliwości te są potęgowane zawartymi w zaskarżonym postanowieniu rozważaniami organu II instancji dotyczącymi zasadności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia wobec wykonania zastępczego z uwagi na jego uciążliwość dla zobowiązanego, podczas gdy organ I instancji wyraźnie stwierdził, iż środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na specyfikę obowiązku nałożonego na zobowiązanego, który polega na zaniechaniu podejmowania pewnych działań (robót budowlanych), a nie na ich wykonaniu. Rozważania organu I instancji uznać w tym zakresie należy za trafne, albowiem kolokwialnie rzecz ujmując trudno wyobrazić sobie zastępcze wykonanie obowiązku polegającego nie wykonywaniu przez zobowiązanego określonych działań.

Powyższe uniemożliwia jednoznaczne określenie przedmiotu sprawy, w której zostało wydane zaskarżone postanowienie, co powoduje konieczności jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Powyższe rozbieżności w treści uzasadnienia postanowienia Inspektora Wojewódzkiego są nie do pogodzenia z brzmieniem art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i uniemożliwiają Sądowi ustalenia jakiego zażalenia dotyczyło postanowienie oraz czy zachowana została zasada dwuinstancyjności.

Podkreślić przy tym należy, iż nawet przy przyjęciu, że wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu II instancji, że dotyczy ono egzekwowania obowiązku rozbiórki budynku, a nie egzekwowania obowiązku zaniechania dalszych robot budowlanych stanowiło jedynie błąd Inspektora Wojewódzkiego, ktory rozpoznawał zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 10 czerwca 2015 r., nr 135/2015 dotyczące nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zaniechania dalszych robot budowlanych polegających na przebudowie budynku mieszkalnego przy ul. P. w P., również koniecznym byłoby uchylenie zaskarżonego postanowienia jako zapadłego z naruszeniem przepisów K.p.a., w tym w szczególności zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.).

Sporządzone tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie uzasadnienie postanowienia organu II instancji nie daje bowiem przesłanek do przyjęcia, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w tym w szczególności nie pozwala na przekonanie strony, iż jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne niż oczekiwane przez nią rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Inaczej rzecz ujmując nie sposób oczekiwać, by strona zainteresowana mogła zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu przedmiotowego postanowienia, w sytuacji gdy jego uzasadnienie sugeruje, iż organ odwoławczy rozważaniami swoimi obejmował inny stan faktyczny i prawny niż będący przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji – to jest egzekwowanie obowiązku rozbiórki, a nie obowiązku zaniechania prowadzenia dalszych robót budowlanych.

W tej sytuacji procesowej Sąd odstąpił od odniesienia się do zarzutów skargi, bowiem wobec powyższych uchybień, mogłoby to być przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien rozpoznać zażalenie T. Jeziorskiego wniesione na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] 2015 r. nr [...] (znak: [...]) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...], a treść wydanego w wyniku rozpoznania tego zażalenia postanowienia, w tym jego uzasadnienia nie może pozostawiać wątpliwości co do jego przedmiotu oraz co dom toku rozumowania organu.

Orzekając w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia organ winien mieć także na uwadze, iż zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Ponieważ wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. o sygn. akt II SA/Po 1018/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2015 r. Nr [...]w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] 2015 r. nr [...], koniecznym będzie zawieszenie postępowania egzekucyjnego, w tym rozpoznania zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, do czasu ponownego wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów.

W tym stanie rzecz Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., 490) w zw. z § 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).