Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 6/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2, art. 55 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. G. o wymierzenie grzywny Sp. [A] z o.o. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć sp.[A] grzywnę w kwocie 500 (słownie: pięćset) złotych; II. zasądzić od sp. [a] na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 13 stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

we Wrocławiu wpłynęła bezpośrednio złożona przez D. G. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) skarga na bezczynność sp. [A] (dalej: spółka, organ, podmiot zobowiązany) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga – jako niewłaściwie wniesiona do tutejszego Sądu – została przekazana spółce przy piśmie z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt IV DK/Wr 12/20 wraz

z pouczeniem o obowiązku jej zwrotnego nadesłania wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów. Jednocześnie poinformowano spółkę, że w razie niezastosowania się do powyższych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może wymierzyć jej grzywnę.

Wobec nieprzekazania tutejszemu Sądowi w ustawowym terminie wniesionej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią, strona wystąpiła o wymierzenie spółce grzywny. Wniosek w tej sprawie został zarejestrowany pod sygnaturą akt IV SO/Wr 6/20.

Jednocześnie zarządzeniem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV DK/Wr 12/20 spółka została wezwana do zadośćuczynienia nałożonym na nią obowiązkom

w terminie 14 dni, a zarządzeniem z dnia 9 marca 2020 r., sygn. akt IV SO/Wr 6/20

do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny w terminie 7 dni.

Podmiot zobowiązany udzielił odpowiedzi jedynie na zarządzenie wydane

w sprawie IV DK/Wr 12/20 informując, że jego przedstawiciele spotkali się już

ze skarżącym i wyjaśnili mu interesującego go kwestie związane z rozliczaniem energii cieplnej. Organ nie przekazał jednak wniesionej przez stronę skargi, ani nie ustosunkował się do żądania wymierzenia mu grzywny.

Zarządzeniem z dnia 18 marca 2020 r., sygn. akt IV DK/Wr 12/20 spółka została ponownie zobowiązana do nadesłania powyższej skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2020 r. spółka – w dalszym ciągu nie przekazując skargi – poinformowała Sąd o swojej strukturze organizacyjnej oraz dodała, że jej oddział odpowiedzialny jest jedynie za dokonywanie rozliczeń wykorzystania energii cieplnej, które nie stanowią informacji publicznej i nie mogą zostać przekazane mieszkańcom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r.,

poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę

w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie

do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.

Należy także podkreślić, że niezastosowanie się do obowiązków określonych

w zacytowanym przepisie wystąpi zarówno w przypadku niepodjęcia przez organ wszystkich wymaganych czynności, jak i w sytuacji ograniczenia się przez ten organ

do wykonania tylko niektórych z nich, np. przekazania sądowi skargi i odpowiedzi

na skargę, ale bez akt sprawy (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat,

M. Niezgódka-Medek, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kraków 2006, s. 145, a także postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w Poznaniu z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt III SO/Po 7/09 oraz w Warszawie z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SO/Wa 30/18 – dostępne

w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu).

Z akt sprawy o sygnaturze IV DK/Wr 12/20 wynika, że skarga dotycząca zarzucanej spółce bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została jej doręczona w dniu 23 stycznia 2020 r. Zatem piętnastodniowy termin na jej przekazanie do sądu administracyjnego upływał z dniem 7 lutego 2020 r.

We wskazanym terminie podmiot zobowiązany nie przesłał jednak wniesionej skargi. Nie uczynił tego nawet pomimo wystosowania do niego dwukrotnych wezwań z dnia:

26 lutego i 3 kwietnia 2020 r. Takie postępowanie spółki świadczy zatem o rażącym naruszeniu obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych i winno spotkać się

z adekwatną reakcją Sądu w postaci uwzględnienia żądania wymierzenia grzywny.

Tego stwierdzenia nie jest w stanie zmienić okoliczność, że główna siedziba spółki mieści się w Poznaniu, gdzie zlokalizowane są również jej organy. Z treści żądania skarżącego wprost bowiem wynika jego niezadowolenie nie tyle z działalności całej spółki, co z jej oddziału we Wrocławiu. On też był adresatem wniesionej skargi

na bezczynność. I nawet jeśli na początkowym etapie postępowania pojawiły się pewne nieścisłości w nazewnictwie podmiotu zobowiązanego, to wynikały one przede wszystkim ze sformułowań wykorzystanych przez skarżącego i braku dostatecznych wyjaśnień ze strony spółki. Skoro jednak ostatecznie zostały one sprostowane

to aktualnie wątpliwości nie powinno budzić, tak oznaczenie podmiotu zobowiązanego, jak i wynikająca z tego właściwość tutejszego Sądu do rozpatrzenia wniosku

o wymierzenie grzywny.

Zwrócić również uwagę należy, że rolą organu nie jest rozstrzyganie co do zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i trafności jej zarzutów jest sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne,

a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Poza tym warto dodać, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ukaranie spółki grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie zaś bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stąd też bez wpływu na kształt rozstrzygnięcia pozostawały takie okoliczności jak przeświadczenie

o prawidłowym rozpoznaniu wniosku, a co za tym idzie także o bezzasadności wniesionej skargi. Istotne w niniejszej sprawie jest bowiem tylko to, czy organ przekazał skargę do sądu wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, czy też nie.

Mając na uwadze, że podmiot zobowiązany nie uczynił zadość nałożonym

na niego obowiązkom w ustawowym terminie, wniosek o wymierzenie grzywny okazał się zasadny.

Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2020 r., opublikowanego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski w dniu 19 lutego 2020 r. pod pozycją 195, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2019 r. wyniosło 4294,67 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 42.946,70 złotych. Zauważyć przy tym należy,

że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.

W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 500 złotych miał wpływ blisko trzymiesięczny okres zwłoki w przekazaniu skargi wraz odpowiedzią

i aktami sprawy, a nade wszystko okoliczność, że do momentu wydania niniejszego postanowienia organ nie dokonał wskazanych czynności ani w ogóle nie zajął stanowiska w tym zakresie, pomimo wielokrotnie kierowanych do niego wezwać.

Organ winien również wziąć pod uwagę, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz istnienia stosownego wniosku strony skarżącej. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu. Jej celem jest bowiem zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych, jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt

II SA/Go 7/14).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.