Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2588/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. II SA/Op 3/19 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. II SA/Op 3/19, oddalił skargę J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Burmistrza N. z [...] czerwca 2018 r., którą odmówiono przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem A. C., utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu Kolegium zgodziło się z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że w analizowanej sprawie, nie ma wątpliwości, że wnioskodawca jest osobą, na której, zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym ciąży obowiązek alimentacyjny względem niepełnosprawnego syna A. C.. Poza sporem pozostaje również fakt, że orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z [...] listopada 2016 r., syn skarżącego zaliczony został do 31 listopada 2018 r. do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, a niepełnosprawność istnieje od 14 roku życia, zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1 października 2016 r. oraz, że wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z 6 kwietnia 2018 r. dokonano zmiany pkt 7 tego orzeczenia oraz orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z [...] grudnia 2016 r. jedynie w zakresie konieczności stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W związku z powyższym Kolegium argumentowało, że skoro syn wnioskodawcy nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności ani też innego rodzaju orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, to wnioskodawca nie spełnia niezbędnych przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2220, dalej jako: "u.ś.r.", "ustawa"). Do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne uprawnia tylko takie orzeczenie o niepełnosprawności, które zawiera równocześnie (łącznie, kumulatywnie) oba wskazania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł skarżący, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r. polegającego na jego błędnej interpretacji; art. 122 i art. 187 w zw. z art. 235 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty i pominięcie podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz swobodnej oceny dowodów, które to naruszenia mają znaczenie w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło jej oddalenie. Dodało, że podniesione przez skarżącego kwestie nie wnoszą nic nowego do sprawy i nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyjaśnił, że w sprawie nie jest spornym, że wnioskodawca jest ojcem A. C., który orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z 3 listopada 2016 r. zaliczony został do dnia 31 listopada 2018 r. do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, przy czym niepełnosprawność istnieje od 14 roku życia, zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1 października 2016 r. Zdaniem Sądu prawidłowo też organy przyjęły, że wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z [...] kwietnia 2018 r. dokonano wyłącznie zmiany pkt 7 tego orzeczenia oraz orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z 15 grudnia 2016 r. w zakresie konieczności stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a dalej idące odwołanie oddalono. Sąd w ww. wyroku nie dokonał zmiany pkt 8 orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. o niepełnosprawności z 3 listopada 2016 r. oraz orzeczenia drugoinstancyjnego, tj. dotyczącego konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. W orzeczeniu Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z 3 listopada 2016 r. zamieszczono natomiast w punkcie 8 sformułowanie "nie dotyczy", co oznacza, że w powyższym zakresie brak jest rozstrzygnięcia.

Sąd pierwszej instancji wskazał następnie, że tryb i zasady wydawania orzeczeń o niepełnosprawności reguluje ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 511 - dalej jako "r.z.s."). Przytoczył następnie treść art. 6b ust. 3 ww. ustawy, a uregulowanie to odniósł do przedmiotowej sprawy, po czym stwierdził, że warunkiem uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja ojca (matki) z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na sprawowanie opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Syn skarżącego ma ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności, a zatem prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może zostać przyznane, gdy spełnione zostaną łącznie dalsze warunki zamieszczone w przepisie art. 17 ust. 1 u.ś.r., tj. dotyczące wskazania w orzeczeniu o niepełnosprawności konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Syn skarżącego nie legitymuje się orzeczeniem zawierającym wskazanie konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W ocenie Sądu brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r., a zwłaszcza użyty w nim zwrot "łącznie ze wskazaniami" oraz spójnik "oraz" umieszczony pomiędzy wyliczeniem pierwszego i drugiego ze wskazań nie pozwala na przyjęcie, że do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne uprawnia tylko spełnienie jednego ze wskazanych warunków, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 r.z.s., a nie łączne, równoczesne ich zamieszczenie w orzeczeniu o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Stwierdził, że w świetle powyższego organy obu instancji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zasadnie zastosowały przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r., dokonując jednocześnie właściwej jego wykładni.

Końcowo Sąd stwierdził, że decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego nie ma charakteru uznaniowego, a przyznanie tego świadczenia uwarunkowane jest spełnieniem wszystkich przesłanek określonych w przepisie art. 17 ust. 1 u.ś.r. Jedną z takich okoliczności jest aby osoba nad, którą sprawowana jest opieka legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i w przypadku takiego orzeczenia ustawodawca nie ustanowił żadnych dodatkowych warunków dotyczących dalszych wskazań, bądź legitymowała się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie z dwoma wskazaniami, tj. konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Materiał dokumentacyjny sprawy uprawniał stwierdzenie, że syn skarżącego nie legitymuje się tym ostatnim wskazaniem. Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd podał także, że użyty w art. 17 ust. 1 u.ś.r. zwrot "łącznie ze wskazaniami", a także spójnik "oraz" umieszczony pomiędzy wyliczeniem pierwszego i drugiego ze wskazań, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne uprawnia tylko orzeczenie o niepełnosprawności, które zawiera równocześnie (łącznie, kumulatywnie) oba wskazania.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że organy nie uwzględniły zapadłego wyroku sądu powszechnego, który jest prawomocny Sąd podkreślił, że zmieniał on jedynie pkt 7 orzeczenia o niepełnosprawności, a nie również pkt 8. Wyjaśnił, że organy administracji publicznej orzekające w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie posiadają uprawnień do kwestionowania orzeczeń o niepełnosprawności wydanych przez uprawnione organy administracji lub sądy, jak i podejmowania jakichkolwiek ustaleń mających na celu uzupełnienie zapadłych orzeczeń. Stąd też, w przedmiotowej sprawie nie były uprawnione do analizowania treści uzasadnienia zapadłego wyroku i dokonywania na jego podstawie własnych ustaleń co do konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. C. Zaskarżając to orzeczenie w całości wniesiono o jego uchylenie i uchylenie decyzji organów obu instancji w wyniku rozpoznania skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielnej z urzędu.

Wyrokowi temu zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 17 ust. 1, art. 3 pkt 20 u.ś.r. przez ich wadliwe, niespójne odczytanie i uznanie, że skarżący nie spełnia kryteriów wymaganych do przyznania mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Tym samym, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Opolu z 3 listopada 2016 r. w swojej treści nie zawiera łącznie dwóch występujących wskazań określonych w ww. normie tj. konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

2) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy:

- art. 134 §1 p.p.s.a. przez nierozstrzygnięcie wszechstronne sprawy z pominięciem ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy w Opolu z 6 kwietnia 2018r. zmieniający treść orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,

- art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, która powinna zostać uwzględniona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, Lex nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, Lex nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, Lex nr 1488113).

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a.

Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie wskazuje się, że przepisy art. 145 - 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Kontroli tej sąd dokonuje w oparciu o konkretne przepisy ustawy p.p.s.a. (por. m.in. wyroki NSA: z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3175/18; z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 244/19; z 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2639/17; z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 679/17; z10 stycznia 2019 r., sygn.. akt I OSK 1717/18 - wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). W konsekwencji należy przyjąć, że wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, w powiązaniu z konkretnym przepisem wynikowym, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt I GSK 586/17).

Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. także nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z tym przepisem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem należy przyjąć, że ustawodawca, mówiąc o rozstrzyganiu przez sąd w granicach sprawy, używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI, WoltersKluwer 2016). Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2027/13 (Lex nr 1637128), i z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1350/12 (Lex nr 1575539), stwierdził, że rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] września 2018 r., nr [...], i temu zagadnieniu poświęcone są rozważania merytoryczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. To, że skarżący nie zgadza się z oceną materiału dowodowego akceptowaną przez Sąd pierwszej instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia tego przepisu. Należy podkreślić, że kwestia trafności wyroku, a więc także przyjęcia prawidłowej podstawy prawnej, prawidłowego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być kwestionowane z powołaniem się na art. 134 p.p.s.a. Zagadnienie nierozważenia całości sprawy może być kwestionowane przez zarzuty naruszenia innych, niż art. 134 p.p.s.a., przepisów postępowania oraz norm materialnych odnoszących się do podstawy rozstrzygania.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 – dalej jako "u.ś.r."), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Treść powyższego przepisu jednoznacznie wskazuje, że przesłanki konieczne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego są spełnione wówczas, gdy osoba, na rzecz której świadczenie jest przyznawane, legitymuje się albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (przypadek, który nie występuje w niniejszej sprawie) albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie z dwoma wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Brzmienie omawianego przepisu, a zwłaszcza użyty w nim zwrot "łącznie ze wskazaniami", a także spójnik "oraz" umieszczony pomiędzy wyliczeniem pierwszego i drugiego ze wskazań, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne uprawnia tylko takie orzeczenie o niepełnosprawności, które zawiera równocześnie (łącznie, kumulatywnie) oba wskazania (por. wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1803/10; wyrok NSA z 29 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1923/11 – wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Przepis art. 17 ust. 1 ustawy w zakresie konieczności łącznego spełnienia wskazań co do osoby o orzeczonej niepełnosprawności nie przewiduje żadnych odstępstw (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2787/16, CBOSA).

Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego nie ma charakteru uznaniowego. Oznacza to, że organ jest zobowiązany do przyznania świadczenia wyłącznie wtedy, gdy są spełnione wszystkie wskazane w przepisach prawa przesłanki jego przyznania.

Nie budzi żadnych wątpliwości, że prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w O., Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt [...] zmienił decyzję Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z 15 grudnia 2016 r., [...] i poprzedzające ją orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w N. z 3 listopada 2016 r. w pkt 7 dotyczącym wskazań w ten sposób, że A. C. wymaga konieczności stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a dalej idące odwołanie oddalił. W wyroku tym zatem nie zmieniono treści pkt 8 ww. orzeczeń, co zresztą zauważa także skarżący kasacyjnie.

Podkreślić trzeba, że Sąd administracyjny, dokonując kontroli legalności decyzji wydanej w postępowaniu o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest władny kwestionować i zmieniać treści orzeczenia o niepełnosprawności, czy też prawomocnego wyroku sądu powszechnego. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgodnie art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Z uwagi na powyższe, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 ustawy

Sąd pierwszej instancji nie naruszył także przepisu art. 3 pkt 20 u.ś.r., który zawiera definicję umiarkowanego stopnia niepełnosprawności bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie kwestionował, że A. C. został zaliczony od osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art.184 p.p.s.a została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.