Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 200/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145. 152, 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka (spr.) WSA Ireneusz Fornalik Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi D K na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] 2013 roku nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...]2012 r. skierował D K na badanie psychologiczne z powodu przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W odwołaniu od decyzji strona podniosła, że za jedno z wykroczeń wpisano do ewidencji punktów karnych 8 pkt., podczas gdy na mandacie za to wykroczenie wskazano tylko 4 pkt. Z tego względu strona wniosła o usunięcie 4 pkt. z ewidencji za to wykroczenie. Niezależnie od tego strona wniosła o uchylenie w całości mandatu za inne wykroczenie – z dnia 24 października 2012 r. Ponadto uczestniczyła w szkoleniu w listopadzie 2012 r. i z tego powodu należało zmniejszyć ilość punktów karnych za wykroczenia drogowe. Strona wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o anulowanie 4 pkt. za wykroczenie drogowe z dnia 11.02.2012 r.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że strona w okresie od 11.02 do 24.10.2012 r. czterokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego i otrzymała łącznie 27 pkt., co skutkować winno skierowaniem jej na obowiązkowe badania psychologiczne.

W skardze na powyższą decyzję do WSA w Poznaniu strona podniosła, że za jedno z wykroczeń ( z 11.02.2012 r. ) wpisano do ewidencji punktów karnych 8 pkt., podczas gdy na mandacie za to wykroczenie wskazano tylko 4 pkt. Z tego względu strona wniosła o usunięcie 4 pkt. z ewidencji za to wykroczenie. Strona wniosła ponadto o uchylenie w całości mandatu za inne wykroczenie – z dnia 24 października 2012 r. Uczestniczyła w szkoleniu w listopadzie 2012 r. i z tego powodu należało zmniejszyć ilość punktów karnych za wykroczenia drogowe. W ocenie strony nie było podstaw do stwierdzenia, że przekroczyła ona limit 24 pkt. karnych.

Podniesiono też zarzut niedoręczenia decyzji II instancji pełnomocnikowi strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje :

Skarga okazała się uzasadniona.

Na podstawie art. 124 ust. 1 pkt. 2 b ustawy Prawo o ruchu drogowym badaniu psychologicznemu w zakresie uprawnień do kierowania pojazdem podlegał kierujący pojazdem, jeżeli przekroczył liczbę 24 pkt. otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy.

W myśl art. 130 ust. 3 ustawy kierowca wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego mógł na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie powodowało zmniejszenie liczby punktów karnych. Chodziło jednak wyłącznie o kierowców, którzy nie przekroczyli ostatecznie limitu 24 pkt. karnych ( m. in. wyrok WSA w Szczecinie z 4.09.2014 r., II SA/Sz 19/14, lex nr 1542338; wyrok WSA w Szczecinie z 4.12.2013 r., II SA/Sz 775/13, lex nr 1411104 ).

Przepisy te obowiązywały w dacie wydania decyzji organu I instancji.

W dacie wydawania decyzji II instancji identyczną regulację prawną ustanawiał art. 82 ust. 1 pkt. 4 lit. b ustawy z 5.01.2011 r. o kierujących pojazdami.

W ocenie Sądu z uzasadnia decyzji organu II instancji jak i z załączonych do sprawy akt administracyjnych nie wynika jednoznacznie, że w dacie kierowania skarżącego na badania psychologiczne przekroczył on dopuszczalny limit 24 pkt. karnych.

Organ ograniczył się praktycznie jedynie do bardzo lakonicznego stwierdzenia, że strona w okresie od 11.02 do 24.10.2012 r. czterokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego i otrzymała łącznie 27 pkt., co skutkować winno skierowaniem jej na obowiązkowe badania psychologiczne.

Zdaniem Sądu organ winien w uzasadnieniu podać wszystkie niezbędne dane dotyczące każdego stwierdzonego wykroczenia tym bardziej, że strona uznawała za sporne okoliczności dotyczące niektórych z tych wykroczeń.

W uzasadnieniu należało wskazać precyzyjnie dane dotyczące każdego z wykroczeń drogowych takie jak, data i miejsce popełnienia wykroczenia, ilość punktów karnych i podstawa prawna ich nałożenia. Tylko dysponując takimi szczegółowymi danymi Sąd może dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie tego, czy w dacie kierowania skarżącego na badania psychologicznie faktycznie przekroczył on limit 24 pkt. karnych.

Niewystarczające było powołanie się organu na dane z ewidencji kierowców bez ich konkretnego przytoczenia w uzasadnieniu decyzji.

Z tego powodu należało stwierdzić, że decyzja organu II instancji nie spełniała wymogów z art. 107 par. 3 kpa, albowiem w jej uzasadnieniu nie wskazano i nie opisano szczegółowo okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony. Sąd nie mógł praktycznie dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien uwzględnić powyższe uwagi. Chodzi przede wszystkim o podanie danych dotyczących wykroczeń kwestionowanych przez stronę – z 11.02. i 24.10.2012 r.

Decyzja winna być doręczona pełnomocnikowi strony ustanowionemu w sprawie na podstawie pełnomocnictwa z dnia 12.12.2012 r.

W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1270, ze zm.), uchylił decyzję organu II instancji.

O jej wykonalności i o zwrocie skarżącemu kosztów sądowych postanowiono na podstawie art. 152 i art. 200 wyżej powołanej ustawy.