Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 19/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 17 poz 75
law: Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

SENTENCJA

27 października 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2009r. przy udziale Prokuratora Prokuratury [...] w [...] W.K. sprawy ze skargi S.K. na bezczynność [...] Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której zawarł zarzut bezczynności Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. w przedmiocie przyznania mu uprawnień kombatanckich oraz zasiłku kombatanckiego.

Skarżący wskazał, że pobiera rentę rolniczą wypłacaną z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, w związku z trwałą i całkowitą niezdolnością do pracy. Podniósł ponadto, iż w związku z powyższym zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przyznanie uprawnień kombatanckich, co zostało rozpoznane przez wyżej wymieniony organ decyzją odmowną z dnia [...], na którą skarżący złożył skargę. Powyższa skarga, w opinii skarżącego, została przez organ wstrzymana, w związku z czym skarżący złożył wniosek zobowiązujący organ do przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Jak ponadto wynika ze skargi S. K. utrzymuje, że w latach [...] – [...] doznał mających podłoże polityczne represji ze strony władz Gminy C. Represje te, jak podaje skarżący, polegały na niewypłacaniu mu świadczeń przyznanych ustawą o pomocy społecznej oraz ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co doprowadziło go do chorób psychicznych i inwalidztwa. Skarżący podniósł ponadto, że pośrednio z przyczyn politycznych został zwolniony z pracy w E. T. Wskazał również, iż w październiku [...] został pobity przez Służbę Bezpieczeństwa.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie.

Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak jest bezczynności, ponieważ skarżący nie złożył do organu formalnego wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę, S. K. zwrócił się do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jedynie z zapytaniem "czy nabył uprawnienia kombatanckie", co nie może być utożsamiane ze złożeniem formalnego wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich. Organ wskazał, że tylko złożenie stosownego wniosku może wszcząć postępowanie zakończone wydaniem decyzji w przedmiocie uprawnień kombatanckich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w punkach 1 – 4 wymienionego paragrafu. Skarga na bezczynność w rozumieniu wyżej wskazanej ustawy przysługuje w tych tylko sprawach, w których mogą być wydawane akty, lub podejmowane określone czynności.

Bezczynność w rozumieniu wyżej wskazanej ustawy oznacza stan, w którym organ, obowiązany do dokonania określonej czynności w określonym terminie, obowiązku tego nie dopełnił. Bezczynność zachodzi zarówno wówczas, gdy organ prowadził postępowanie w sprawie, jednakże pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności, jak i wówczas, gdy organ w prawnie określonym terminie nie podjął w sprawie żadnych czynności (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 29 października 2008r., sygn. akt II SAB/Gl 27/08, LEX nr 499812).

W przypadku rozpoznawania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność zbadać należy, czy określane jako bezczynne postępowanie organu nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, determinowanego zasadą szybkości postepowania, wyrażoną w art. 12 kpa oraz przepisami dotyczącymi terminowego załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 35 oraz art. 36 kpa)

W analizowanym stanie prawnym i faktycznym nie można Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. postawić zarzutu bezczynności.

Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność w sytuacji obowiązku wydania decyzji, jest uprzednie złożenie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Ponieważ w bezczynności pozostaje organ naczelny, to nie jest możliwe zastosowanie trybu z art. 37 K.p.a. Tym samym wniesienie skargi do sądu należy uznać za możliwe. Skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie. Datą wniesienia skargi, w sytuacji jak skarga została złożona bezpośrednio do sądu, jest data przekazania tej skargi do organu właściwego.

Podstawę materialnoprawną rozważań w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. jedn. Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 371).

Zgodnie z art. 21 wyżej wskazanej ustawy określone w niej uprawnienia przysługują osobie, która uzyska decyzję potwierdzającą działalność wymienioną a art. 1 ust. 2 i w art. 2 ustawy, albo fakty, o których mowa w art. 4, posiada obywatelstwo polskie lub posiadała je w okresie działalności kombatanckiej bądź w okresie podlegania represjom, z zastrzeżeniem ust. 2 wymienionego paragrafu.

Zgodnie natomiast z art. 22 ustawy o kombatantach, o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21, orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji.

Jak wynika z przywołanego wyżej przepisu do wydania stosownej decyzji o przyznaniu, bądź też odmowie przyznania uprawnień kombatanckich decyduje złożenie przez osobę zainteresowaną formalnego wniosku, wszczynającego postępowanie w sprawie. Tylko wówczas zatem, gdy organ dysponując odpowiednim wnioskiem, który zachowuje wszelkie wymogi formalne i nie jest dotknięty brakami, nie wyda w stosownej formie merytorycznego rozstrzygnięcia, a także gdy nie dokonuje czynności warunkujących merytoryczne rozpoznanie sprawy, można mówić o pozostawaniu przez ten organ w bezczynności.

W przedmiotowej sprawie organ nie został zobligowany do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, że skarżący formalnego wniosku o przyznanie mu uprawnień nie złożył. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, skarżący wniósł do organu jedynie zapytanie, "czy okoliczności [...] uprawniają (go) do konkretnych korzyści finansowych [...]" a takie zapytanie nie może być utożsamiane z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich, o którym mowa w art. art. 22 ustawy o kombatantach. W związku z obowiązkiem ustosunkowania się organu do wniesionego przez stronę pisma, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pismem z dnia [...] Nr [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi. Wskazać należy iż skarga na powyższe pismo stała się przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd, który odrzucił ją postanowieniem z dnia 18 maja 2009r. (sygn. akt II SA/Bd 328/09) z uwagi na niewłaściwość sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

Wracając do głównego nurtu rozważań trzeba podkreślić, że zarzut skarżącego dotyczący pozostawania przez organ w bezczynności uznać należy za chybiony, gdyż po pierwsze organ dokonał czynności w postaci wystosowania do skarżącego pisma z dnia [...], a po drugie nie można zarzucić organowi niewydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, gdy nie był on do tego zobowiązany.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.