Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1333/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145, art. 148
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2019r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 936/17 w sprawie ze skargi B.P. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez B.P. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, którym oddalono skargę w/w na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 25 września 2017 r.

w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne

i prawne:

W dniu [...]2017 r. B.P., działając przez swojego pełnomocnika - Z.P., wniosła o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej decyzji Starosty P. z dnia [...]2016 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S.S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością stanowiącą jej własność oraz o uchylenie tej decyzji

i wstrzymanie budowy. Jako podstawę wznowienia postępowania skarżąca wskazała przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Postanowieniem z dnia [...]2017 r. nr [...]Starosta P., na podstawie art. 145 § 1 i 4, art. 148 § 1 i 2, art. 149 § 3, art. 150 § 1, art. 152 § 1 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (pkt 1) i odmówił wstrzymania wykonania decyzji (pkt 2). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wniosek B.P. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty P. z dnia [...] 2016 r. wpłynął do organu w dniu [...] 2017 r. (data figurująca na wniosku to [...]2017 r.). Z treści wniosku wynika, że B.P. dowiedziała się o w/w decyzji w dniu [...]2016 r. od A.C. - kierownika referatu Budownictwa w Urzędzie Miejskim w P.. Zgodnie z art. 148 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, zatem organ uznał, że wniosek został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu do jego wniesienia, określonego powołanym przepisem. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wstrzymania wykonania decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła B.P. wskazując, że nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem i zarzucając organowi I instancji naruszenie reguł postępowania dowodowego w sprawie i poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych, a polegających na przyjęciu, że wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji już w dniu [...]2016 r.

Postanowieniem z dnia [...]2017 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji, dokonując oceny złożonego wniosku

o wznowienie postępowania przez B.P., reprezentowaną przez Z.P., w tym oświadczenia zawartego we wniosku o wznowienie postępowania, według którego B.P. o decyzji Starosty P. z dnia [...] 2016 r. dowiedziała się podczas wizyty w dniu [...] 2016 r. w Urzędzie Miejskim w P. od A.C., nie zweryfikował powyższej informacji, opierając się jedynie na informacji zawartej we wniosku o wznowienie postępowania. W złożonym do Wojewody Łódzkiego zażaleniu na postanowienie Starosty P. z dnia [...] 2017 r. Z.P., występując w imieniu B.P., wskazała, że: (...) B.P. nie była osobiście w Urzędzie Miejskim w dniu [...]2016 r. Stawiła się tam natomiast Z.P., a więc zupełnie inna osoba, której działań nie można przecież utożsamiać z działaniami B.P. (...). Z uwagi na powyższe, Wojewoda Łódzki postanowieniem z dnia [...]2017 r. wydanym na podstawie art. 136 k.p.a., zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia akt sprawy o: wyjaśnienie

i udokumentowanie kiedy i w jakich okolicznościach B.P. dowiedziała

się o decyzji, potwierdzenie i udokumentowanie na okoliczność wizyty z dnia

[...] 2016 r. i rozmowy z A.C. - pracownikiem w Urzędzie Miejskim w P., złożenia oryginału pełnomocnictwa uprawniającego Z.P. do występowania w przedmiotowej sprawie w imieniu B.P.. Dalej organ podniósł, że z analizy uzupełnionych akt administracyjny o powyższe dokumenty wynika jednoznacznie, iż wnioskodawczyni nie udowodniła w jakim terminie dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszystkie dokumenty, które zgromadził organ I instancji zostały podpisane przez Z.P., która nie jest stroną postępowania. Ponadto, z wyjaśnień, które w imieniu B.P. złożyła Z.P. wynika, iż: "Moja córka B.P. o decyzji dowiedziała się w dniu [...].2017 r. (Niedziela Wielkanocna) podczas rozmowy ze mną przy składaniu życzeń świątecznych". Powyższe wskazuje, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przedwcześnie, gdyż B.P. nie wiedziała o wydanym pozwoleniu na budowę ani w dniu [...]2016 r., kiedy to wniosek o wznowienie postępowania w jej imieniu przygotowała Z.P., ani w dniu [...]2017 r., kiedy Z.P. po raz kolejny przygotowała wniosek o wznowienie postępowania, gdzie również jako wnioskodawczyni została wskazana B.P.. Wojewoda Łódzki podzielił tym samym stanowisko Starosty P., który odmówił wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 z uwagi na fakt, iż wniosek został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu do jego wniesienia, choć z innym uzasadnieniem.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła B.P., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie tj. terminu, w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji oraz art. 148 § 2 k.p.a., a w konsekwencji uznanie, że w sprawie doszło do uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Stwierdziła, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera w sobie wewnętrzną sprzeczność. Z jednej strony organ przyjął bowiem, że strona dowiedziała się o decyzji w dniu [...]2017 r. (pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych), zaś z drugiej uznał, że wniosek z dnia

[...]2017 r. został złożony z uchybieniem terminu. Jej zdaniem oczywiste jest tymczasem, że skarżąca nie mogła złożyć swego wniosku wcześniej aniżeli dowiedziała się o decyzji. Tym samym strona najwcześniej dowiedziała się w dniu

[...]2017 r. o decyzji, skoro wówczas złożyła stosowny wniosek. W związku

z tym organ powinien powziąć wątpliwości i jednoznacznie ustalić datę, w której skarżąca dowiedziała się o decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 lutego 2018 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest ustalenie, czy wniosek B.P. o wznowienie postępowania oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie dotyczącej decyzji Starosty P. z dnia [...] 2016 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S.S. pozwolenia na budowę budynku, został złożony w terminie wskazanym w art. 148 § 2 k.p.a. Strona może żądać wznowienia postępowania w szczególności w przypadku, gdy bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W takim przypadku wniosek o wznowienie postępowania należy złożyć z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., który biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przepis ten nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji tj. o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (np. wyroki NSA: z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. II OSK 289/16; z dnia 25 maja 2017 r., sygn. II OSK 2449/15; z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1927/11).

Mając powyższe poglądy wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz uwzględniając stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd I instancji uznał, że strona w dniu [...]2016 r. posiadała informacje wystarczające do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem w tej dacie wiedziała o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jaki organ wydał decyzję, wiedziała kto jest inwestorem i na jakiej działce, jaka inwestycja jest prowadzona. W ocenie Sądu takie informacje wystarczą do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania, zatem już w dniu [...]2016 r. wnioskodawczyni wiedziała o fakcie wydania decyzji. Uznał, że w przypadku posługiwania się w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem skutki jego działania odnoszą się bezpośrednio do strony. Dlatego też należy przyjąć, iż wiedza pełnomocnika o decyzji administracyjnej jest tożsama z wiedzą strony, a dzień, w którym pełnomocnik dowiedział się o decyzji również odnosi się do reprezentowanej przez niego strony. O uchybionym terminie może również świadczyć zdaniem Sądu okoliczność, że Z.P. powołując się na pełnomocnictwo udzielone przez B.P. w dniu [...]2003 r. złożyła pierwotny wniosek o wznowienie postępowania w sprawie decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę już w dniu [...] 2016 r., jednakże z uwagi na nieuzupełnienie braków wniosku, sprawę pozostawiono bez rozpatrzenia.

W tej sytuacji, mimo błędnego uzasadnienia decyzji organu II instancji, za prawidłowe uznać należy stanowisko, według którego wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu [...]2017 r. (data nadania [...]2017 r.), został złożony z uchybieniem terminu określonego w art, 148 § 2 k.p.a. Tym samym postanowienia wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uznać należy za zgodne z prawem. To z kolei skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła B.P., zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Nadto strona wnosiła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., polegające na:

1. naruszeniu art. 1 § 1 w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.), w związku z art. 3 § 1 p.u.s.a. poprzez wadliwe zastosowanie, tj. nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działania administracji w niniejszej sprawie:

2. naruszeniu art. 151 oraz art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z:

a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w miejsce uchylenia zaskarżonego postanowienia, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonując kontroli legalności postanowienia pominął, że zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem okoliczności dotyczące powzięcia przez stronę informacji o decyzji nie zostały zbadane przez organ w sposób wyczerpujący:

b) art. 148 § 2 k.p.a. poprzez wadliwą wykładnię na skutek uznania, że znamię strony użyte w tym przepisie można utożsamiać z pojęciem pełnomocnika tej strony w postępowaniu z wniosku o wznowienie postępowania uruchomionym na skutek powzięcia wiadomości o decyzji,

c) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z art. 149 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie na skutek uznania, że stan faktyczny sprawy stwarzał podstawy do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania:

d) art. 32 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że stosunek pełnomocnictwa procesowego obejmuje także czynności podejmowane przed wszczęciem postępowania:

3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na pominięciu w uzasadnieniu okoliczności istotnych dla sprawy, a skoncentrowanie motywów wokół zagadnień drugorzędnych, czy wręcz nieistotnych dla rozpoznania skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy dzień, w którym o decyzji dowiedziała się osoba, która następnie reprezentowała stronę w postępowaniu wznowieniowym można traktować jako dzień, w którym o decyzji dowiedziała się strona, o czym stanowi art. 148 § 2 in fine k.p.a. Zdaniem skarżącej bieg miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. nie należy liczyć od dnia, kiedy o podstawie wznowienia dowiedział się pełnomocnik skarżącego, jeśli nie dowiedział się o niej skarżący wskazując jednocześnie na pogląd wyrażony w wyroku NSA z 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2059/11(opubli. Lex nr 1340174). Skarżąca zgodziła się również ze stanowiskiem Sądu I instancji co do tego, że procesowe czynności pełnomocnika w postępowaniu wywierają konsekwencje bezpośrednio dla reprezentowanej strony. Aby jednak taki skutek zachodził, postępowanie musi być wszczęte. Nie można za skuteczne dla strony przyjmować tych działań "przyszłego" pełnomocnika, które były podejmowane przed wszczęciem postępowania, a więc zanim umocowany wcielił się w rolę pełnomocnika procesowego. Pełnomocnictwo procesowe ma bowiem to do siebie, że wywołuje skutki w granicach postępowania, w którym zostało złożone. Powzięcie wiadomości

o decyzji, o której stanowi art. 148 § 2 k.p.a. następuje zawsze przed wszczęciem postępowania z wniosku o wznowienie postępowania. Co do zasady więc czynność ta nie może być dokonana przez pełnomocnika, bowiem stosunek pełnomocnictwa procesowego nie zachodzi dopóty, dopóki postępowanie nie zostanie zainicjowane. Zgodnie z art. 32 k.p.a. pełnomocnictwo procesowe należy do instytucji postępowania administracyjnego. Występowanie pełnomocnika wymaga zatem wszczęcia postępowania, a co najmniej złożenia w tym zakresie stosownego żądania. Nie można rozpatrywać czynności pełnomocnika, jeżeli nie mamy do czynienia z postępowaniem. Uzyskanie informacji o decyzji nie jest bowiem czynnością procesową, ale pewną materialną zmianą w sferze wiedzy strony. Przyjmując art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 149 § 3 k.p.a. za wzorce kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, zdaniem skarżącej, Sąd wadliwie przyjął, że zachodziły podstawy do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Czyni to zasadnym zarzut ich naruszenia w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art 151 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej, Sąd pierwszej instancji nie dokonał w niniejszej sprawie wnikliwiej analizy istoty pełnomocnictwa procesowego

w sprawie administracyjnej, w niniejszej sprawie o wznowienie postępowania.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. strona podniosła, że w zaskarżonym wyroku skoncentrowano się na analizie tego, czy do zachowania terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania prawnie znaczące jest zapoznanie się z decyzją, czy też tylko z informacją o jej wydaniu. Tymczasem istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła innej kwestii, mianowicie tego, czy moment dowiedzenia się o decyzji przez osobę, która w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania będzie pełnomocnikiem strony można utożsamiać z chwilą dowiedzenia się o decyzji przez stronę. Temu zagadnieniu poświęcono niewiele miejsca w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji nie wyjaśnił zatem kwestii, wokół której koncentruje się istota sporu. Podsumowując przedstawione powyżej uchybienia procesowe skarżąca stwierdziła, że wywarły istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni skargę niniejszą zasadną i konieczną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przepisów postępowania art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2 i art. 149 § 3 k.p.a. oraz art. 32 k.p.a. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 1 § 1 w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Realizując zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy. Powinna ona bowiem przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, jak również wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2018r., sygn. akt II OSK 256/17, Lex 2610795). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie II OSK 1661/17 (Lex nr 2481414) został natomiast wyrażony pogląd, który podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podkreślić zatem należy, iż strona która nie brała udziału

w postepowaniu, obowiązana jest wykazać, kiedy dowiedziała się o decyzji w sposób na tyle sprecyzowany, aby możliwe było ustalenie, że podanie o wznowienie postępowania zostało złożone przed upływem miesięcznego terminu od dnia,

w którym powzięła wiadomość o wydaniu decyzji. Zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji ocenia dowody w tej mierze

zgodnie z art. 80 k.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck – wydanie z 2011 r.,

str. 572-573). Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organy przeprowadziły w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające z zachowaniem wymogów określonych w art. 7

i art. 77 § 1 k.p.a. Ustalając istotne do rozstrzygnięcia okoliczności, w szczególności kiedy strona uzyskała widomość o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz kiedy skutecznie złożyła wniosek o wznowienie postępowania w powyższej sprawie uwzględniono nie tylko dokumenty, na które się ona powoływała, ale także treść pierwszego wniosku o wznowienie postępowania noszącego datę [...]2016 r., który wpłynął do organu w dniu [...]2016 r., a który to wniosek został pozostawiony przez organ bez rozpatrzenia na podstawie art. 61a k.p.a. wobec nie złożenia oryginału pełnomocnictwa udzielonego córce Z.P.. Nadto organy jak i Sąd I instancji uwzględniły wyjaśnienia przez stronę na etapie rozpatrywania zażalenia przez organ odwoławczy. Za uzasadnione należy uznać twierdzenie, że strona dowiedziała się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...]2016 r., po wizycie jej córki w siedzibie Urzędu Starostwa Powiatowego w P., w trakcie której udostępniono jej dokumentację zgromadzoną w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę i poinformowano o wydaniu stosownej decyzji na rzecz S.S.. Potwierdzeniem, iż informacją ta została w tym dniu przekazana stronie przez córkę Z.P. jest treść wniosku o wznowienie postępowania złożonego zarówno w dniu [...]2016 r. jak i [...] 2016 r. W obu tych wnioskach, które w swej treści są identyczne zawarto stwierdzenie, że strona dowiedziała się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...]2016 r. Należy podkreślić, że córka Z.P. – córka strony, legitymuje się jednym ogólnym pełnomocnictwem do reprezentowania strony w sprawach związanych z gospodarstwem rolnym stanowiącym własność strony, a położonym w miejscowości B., gmina P., w tym w sprawach toczących się przed organami administracyjnymi udzielonym już we wrześniu 2008 r.. Potwierdzeniem, iż strona dowiedziała się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę już w listopadzie 2016 roku znajduje potwierdzenie również w wyjaśnieniach składanych w postępowaniu wywołanym wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu [...]2017 r. Z tych wyjaśnień wynika, że strona powzięła wiadomość o wydaniu przedmiotowej decyzji pierwszego dnia Świąt Wielkanocnych w 2017 roku ([...]2017 r.), czyli kilkanaście dni po złożeniu drugiego wniosku o wznowienie postępowania. Mając na uwadze wcześniej wskazane fakty stwierdzić należy, że w tym zakresie oświadczenie strony nie jest wiarygodne, nie odpowiada rzeczywistości. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę w dniu [...]2016 r., która została jej przekazana przez jej córkę – pełnomocnika Z.P., która tę informację uzyskała od urzędnika urzędu Starostwa Powiatowego w P..

Konsekwencją ustalenia, że strona dowiedziała się o wydaniu decyzji

w przedmiocie pozwolenia na budowę w dniu [...]2016 r. i złożenia wniosku

o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopiero w dniu

[...]2017 r. winno być zgodnie z art. 149 § 3 wydanie przez właściwy organ postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, co też w niniejszej sprawie miało miejsce. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że podzielając stanowisko organów Sąd I instancji oddalając skargę naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 148 § 2, art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 149 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 32 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie pragnie podnieść, że podziela co do zasady zaprezentowany w skardze kasacyjnej pogląd, iż wiedza pełnomocnika

o decyzji administracyjnej jest tożsama z wiedzą strony, a dzień, w którym pełnomocnik dowiedział się o decyzji również odnosi się do reprezentowanej przez niego strony z tym, że ta zasada ma zastosowanie dopiero od momentu udzielenia przez stronę danej osobie pełnomocnictwa. Nie dotyczy ona zdarzeń mających miejsce przed udzieleniem pełnomocnictwa. Jednak, jak już wyżej wskazano zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie, którego analizę wyżej przedstawiono daje podstawę do przyjęcia, że strona skarżąca dowiedziała się w niniejszej sprawie o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...]2016 r., a nie tylko jej córka Z.P., legitymująca się jednocześnie ogólnym pełnomocnictwem udzielonym już w 2008 roku.

Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 1 § 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z nieprawidłowym przeprowadzeniem kontroli legalności działania administracji publicznej w niniejszej sprawie. Przepis

art. 1 § 1 powyższej ustawy stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między innymi organami a organami administracji rządowej. Kryterium kontroli, o której mowa w w/w przepisie zostało określone w art. 1 § 2, którym jest kontrola legalności rozstrzygnięcia

z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym oraz obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Natomiast wskazany przez stronę art. 3 § 1 mówi, że sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Są to przepisy ustrojowe określające podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Sąd może naruszyć powyższe przepisy, gdy uchyli się od kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia lub gdy oceni działalność administracji przyjmując inne niż legalność kryterium kontroli – przykładowo będzie ją oceniał pod kątem słuszności. W stanowiącej przedmiot oceny sprawie powyższe sytuacje nie miały miejsca. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał oceny postanowienia Wojewody Łódzkiego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania jak również poprzedzającego jego wydanie postępowania wyjaśniającego co do zgodności z przepisami prawa zarówno materialnego, jak i procesowego tj. jego legalności w rozumieniu art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Nie oparł swojego rozstrzygnięcia na innym kryterium.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji