Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 599/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61a
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2019 r. sprawy ze skargi I. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania wznowieniowego dotyczącego pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody na rzecz I. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] Starosta L., działając na podstawie art. 61a §1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku E. B. - G. z dnia [...] kwietnia 2019r. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., z uwagi na przeprowadzone postępowanie, zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2019r., [...], odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...], z dnia [...] października 2017 r., nr [...], [...], zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P., obejmującego budowę budynku usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w miejscowości L. przy ul. [...], obręb ewidencyjny nr [...] - na terenie działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...].

W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji podniósł, iż w dniu [...] kwietnia 2019 r. do organu administracji architektoniczno - budowlanej wpłynął wniosek E. B. - G. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Nr [...] [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Wnioskodawczyni jako podstawę wznowienia postępowania wskazała, że nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem tej decyzji. Przedmiotowa decyzja Starosty [...] jest decyzją w sprawie zmiany pozwolenia na budowę.

W dniu [...] kwietnia 2019 r. Starosta L. wydał, po przeprowadzeniu postępowania, decyzję [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], [...], zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. obejmującego budowę budynku usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w miejscowości L.. Przedmiotowe postępowanie wznowieniowe, przeprowadzone było również z wniosku E. B. – [...], na podstawie przesłanki określonej w art. 145 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przedmiotem badania postępowania wznowieniowego były obydwie decyzje, z uwagi na charakter decyzji zmieniającej, wydanej w oparciu o art. 36a ustawy - Prawo budowlane.

W związku z powyższym, w ocenie organu I instancji, decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji dotyczyła również decyzji zmieniającej, którą wnioskodawczyni wskazała w podaniu o wznowienie postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę oraz dyspozycję art. 61a § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, w przekonaniu organu należało wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, ponieważ przedmiotowe postępowanie zostało już przeprowadzane.

W zażaleniu na powyższe postanowienie E. B. – [...] wniosła o jego uchylenie w całości i uwzględnienie wniosku.

W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że z uzasadnienia decyzji można wnioskować, iż Starosta L. stwierdził, że sprawę już rozpoznał. Decyzją [...].[...].1-2018 Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2017 roku, zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., natomiast zdaniem skarżącej odmowa uchylenia dotyczyła jedynie decyzji z [...] października 2017 r., a nie dotyczyła decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r.

Skarżąca wskazała również, iż postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę to osobne postępowania administracyjne, każde z nich kończy się osobną decyzją (obydwie decyzje są ostateczne) i każda z nich może być przedmiotem wznowienia.

Nadto skarżąca stwierdziła, że Starosta nie mógł rozstrzygnąć sprawy o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Nr [...] Nr [...] Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r., zanim skarżąca złożyła (12 kwietnia 2019 r.) podanie w tej sprawie.

Wojewoda [...] - P. po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., znak [...] uchylił zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał, że w przedmiotowej sprawie, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] na podstawie art. 61a § 1 Starosta L. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Nr [...] [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., z uwagi na przeprowadzone postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2019r. [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2017 roku, Nr [...], [...], zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., Nr [...], [...].

Badając akta sprawy organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2019r. organ I instancji odmówił uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2017r., [...]. Wskazanie w treści orzeczenia, że powyższa decyzja została zmieniona decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nie oznacza, że prowadzone postępowanie oraz odmowa uchylenia dotyczyły również decyzji zamiennej, bowiem organ nie mógł odmówić uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym z przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Zgodnie z art. 147 kpa "wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony". Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Wniosek E. B. - G., na podstawie którego prowadzono postępowanie wznowieniowe, zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., został złożony dnia [...] listopada 2019 r. i był uzupełniany do dnia [...] stycznia 2019 r. Z oczywistych względów nie tylko nie dotyczył, lecz nie mógł dotyczyć decyzji z [...] stycznia 2019 r., bowiem został złożony i uzupełniany jeszcze przed datą wydania decyzji zamiennej.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko przedstawione w treści zażalenia, że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę to osobne postępowania administracyjne, każde z nich kończy się osobną decyzją (obydwie decyzje są ostateczne) i każda z nich może być przedmiotem wznowienia.

Ponadto Wojewoda stwierdził, że fakt negatywnej weryfikacji posiadania przez E. B. - G. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym odmową uchylenia decyzji z dnia z dnia [...] października 2017 r. nie oznacza, że nie będzie ona posiadała przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją zamienną Nr [...].

Wojewoda zwrócił także uwagę na wadliwą podstawę prawną wskazaną w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2019 r. Podstawą odmowy wznowienia postępowania jest bowiem art. 149 § 3 kpa, a nie art. 61a §1 kpa, jak wskazał to Starosta. Istotniejszą wadą przedmiotowego postępowania jest jednak fakt niezastosowania art. 149 § 1 i 2 kpa. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Należy wskazać, że dla wniosku o wznowienie postępowania opartego o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 szczególne znaczenie ma art. 149 § 2, zgodnie z którym postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Oznacza to, że ocena posiadania przez podmiot przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym opartym na przyczynie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 może być dokonana wyłącznie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Podobnie w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17.04.2012 r., sygn. akt II OSK 191/12 stwierdzając, że jeśli okoliczność, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to może być ona badana już po wszczęciu postępowania wznowieniowego.

W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że Starosta L. wydając postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Nr [...] [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. naruszył przepisy postępowania w szczególności art. 149 kpa i art. 124 § 1 kpa.

W złożonym do Sądu sprzeciwie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 kpa. oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PPSA w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "KPA), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 KPA, poprzez błędne uznanie, że w sprawie przysługiwało prawo do wznowienia postępowania, w sytuacji gdy sprawa wznowienia postępowania została już kompleksowo rozpatrzona i zakończona rozstrzygnięciem administracyjnym.

3. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA w zw. z art. 8 KPA, poprzez bezzasadne przedłużanie postępowania i wprowadzanie stanu niepewności prawnej dla skarżącej w sytuacji, gdy została wydana ostateczna decyzja administracyjna.

Uzasadniając zarzuty skargi strona skarżąca wskazała, że Starosta L. prowadził postępowania w sprawie wznowienia postępowania, zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2019r., sygn. [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...], [...], zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], znak [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego skarżącej.

Wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie został zgłoszony w dniu [...] listopada 2019 r. i był uzupełniany do dnia [...] stycznia 2019 r., czyli w trakcie poprzedniego postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Co za tym idzie, w ocenie skarżącej, działanie Starosty należy odczytywać jako połączenie obu postępowań w jedno i wydanie kompleksowej decyzji w sprawie wznowienia postępowania pierwotnego o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oraz postępowania, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę została zmieniona. Fakt wydania kompleksowej decyzji, jej zdaniem potwierdza również treść postanowienia Starosty z dnia [...] kwietnia 2019 r., dlatego też w przekonaniu skarżącej spółki, Starosta słusznie wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019 r., gdyż sprawa ta została już kompleksowo rozstrzygnięta, bowiem na moment wydawania postanowienia w dniu [...] kwietnia 2019 r., Starosta dysponował już pełną argumentacją E. B. - G. i również w oparciu o nią wydał swoje rozstrzygnięcie w sprawie.

Ponadto skarżąca uważa, że jako inwestor i przedsiębiorca powinna liczyć na stałość decyzji administracyjnych, która wyraża się w zaufaniu do organów administracji publicznej. Kolejne postępowania, w sytuacji, gdy wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę i na tej podstawie realizowana jest inwestycja, nie wpływają na wzrost zaufania do organów administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę, organ nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydane na podstawie art. 61a kpa w sprawie wniosku E. B. - G. w przedmiocie wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (czyli żądanie wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ustanawia zatem dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną (przyczyna o charakterze podmiotowym), 2) jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" (przyczyna o charakterze przedmiotowym). Każda z tych przyczyn uniemożliwia w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w procesowej formie decyzji administracyjnej.

Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane, jednakże w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jako "uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania należy traktować takie sytuacje, które w sposób oczywisty, proceduralno – prawny stanowią przeszkodę wszczęcia postępowania. Winny to być takie okoliczności, które już na wstępnym etapie przesądzają, że postępowanie nie mogłoby zakończyć się wydaniem decyzji merytorycznej. Takimi uzasadnionymi przyczynami są sytuacje, np. gdy bez głębszych dociekań widoczne jest, że wniosek nie pochodzi od strony, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo zapadło już rozstrzygnięcie, gdy sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ w drodze decyzji administracyjnej – ma charakter cywilnoprawny, czy też gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Organ I instancji uznał, że przeszkodą do wszczęcia postępowania jest wydana już w tym samym przedmiocie, we wznowionym postępowaniu, decyzja z [...] kwietnia 2018 r., na podstawie której odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...].10.2017 r., zmienionej decyzją z [...].01.2019 r.

Istotą sprawy o wznowienie postępowania jest to, że może ono dotyczyć wyłącznie postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej, gdyż wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji.

Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 k.p.a.) wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania.

Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (w tym zachowanie terminu z art. 148 k.p.a.), kolejny zaś - mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu, dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia. Gdy organ ustali nieistnienie badanej przesłanki wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje dopiero po ustaleniu przyczyny wznowienia i po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., o ile w końcowej fazie swych ustaleń nie stwierdzi, iż wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146),.

Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej wystąpienia, organ przystępuje do dalszej, już merytorycznej oceny i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Trzeba tu jednak odróżnić instytucję odmowy wznowienia postępowania od odmowy wszczęcia postępowania.

Wznowienie opiera się na podstawach wskazujących na wady prowadzonego postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 145. Merytorycznym zwieńczeniem każdego postępowania jest decyzja administracyjna. Jeśli wnioskodawca powołuje się na podstawę wznowienia zawartą w art. 145, organ wznawia postępowanie a następnie bada istnienie powołanej podstawy wznowienia i jeśli ona występuje, rozstrzyga sprawę merytorycznie. Skutkiem przeprowadzonego postępowania jest jedno z rozstrzygnięć z art. 151, które odnosi się do będącej przedmiotem wniosku decyzji ostatecznej.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze zmianą decyzji ostatecznej. Decyzją z [...] r., zmieniono decyzję z dnia [...].10.2017 r. Oznacza to, że pierwotna decyzja straciła swój odrębny byt, gdyż zastąpiła ją decyzja zmieniona. Jeśli pierwotna decyzja, jako decyzja wieńcząca poprzednie postępowanie, nie funkcjonuje w obrocie w pierwotnym kształcie, nie można byłoby doprowadzić do wyeliminowania jej z obrotu według reguł i zasad określonych w art. 151, gdyż wynik postępowania wznowieniowego dotyczy losów istniejącej decyzji kończącej ostatecznie to postępowanie. Przedmiotem wniosku mogła być zatem taka decyzja, która funkcjonuje w obrocie. Słusznie zatem organ I instancji oceniał podstawy do wznowienia w ramach postępowania, które wieńczy funkcjonująca w obrocie decyzja.

Trzeba jednak zastrzec, że warunkiem dopuszczającym badanie prawidłowości przeprowadzonego postępowania pod kątem możliwości wzruszenia decyzji jest to, by decyzja zmieniająca była także decyzją ostateczną. To wymaga obecnie zbadania, gdyż ta okoliczność nie została wprost wyartykułowana przez organ I instancji. Jeśli decyzja zmieniająca była w momencie rozpoznawania sprawy decyzją ostateczną, to ponowne jej badanie w ramach postępowania wznowieniowego byłoby niedopuszczalne, a tym samym odmowa wszczęcia postępowania uzasadniona. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy trzeba byłoby też zbadać, czy skarżąca zakwestionowała decyzję z [...] kwietnia 2019 r. o odmowie uchylenia decyzji pierwotnej, zmienionej decyzją z 25. 01. 2019r., czy kwestionowała, że decyzją tą oceniano podstawy do uchylenia decyzji z [...].01.2019 r., a tym samym, czy kwestionowała zakres rozstrzygnięcia. Jeśli twierdziła, że przedmiotem zaskarżenia są wady postępowania zakończonego pierwotną decyzją, to powinna zaskarżyć tę decyzję. Jeśli jej nie zaskarżyła, oznaczałoby to, że jej wniosek obejmuje postępowanie zwieńczone decyzją zmieniającą. Jeśli przeprowadzono postępowanie zakończone decyzją ostateczną o treści uwzględniającej zmiany (o ile była już ostateczna decyzja z [...].01.2019 r.), to tym samym sprawa wznowienia postępowania ze wskazanej podstawy wznowienia została rozstrzygnięta odmową uchylenia decyzji ostatecznej i nie ma podstaw do prowadzenia kolejnego postępowania w tym samym przedmiocie.

Należy zaznaczyć, że wprawdzie wniosek o wznowienie postępowania został złożony przed wydaniem decyzji z [...] r., ale z ponaglenia z 27.03 2019 wynika, że wnioskodawczyni wiedziała, że pierwotna decyzja została zmieniona i wydano decyzję z [...].04.2019 r. Była ona zainteresowana wzruszeniem decyzji o pozwoleniu na budowę a jedyną funkcjonującą w obrocie jest decyzja po zmianie. O ile była ona ostateczna i nie została zakwestionowana przez wnioskodawczynię co do zakresu rozstrzygnięcia to nie można zarzucić organowi I instancji naruszenia prawa i nie można stwierdzić, że wbrew woli wnioskodawczyni czy bez jej wniosku rozpoznano sprawę w przedmiocie wznowienia postępowania.

W odniesieniu do zarzutu, że toczyły się dwa postępowania, to byłby on skuteczny z punktu widzenia możliwości wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postepowania, o ile decyzja zmieniająca nie byłaby ostateczna. Jeśli ostatecznie zmieniono decyzję, to nie można byłoby skutecznie zakwestionować decyzji pierwotnej.

Organ odwoławczy uchylił postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wskazując, że toczyły się dwa postępowania i bez względu na okoliczności należało uwzględnić zażalenie. Sąd tego stanowiska nie podziela z podanych powyżej powodów. Po wyjaśnieniu jednak wskazanych powyżej okoliczności, organ ponownie oceni prawidłowość wydanego przez organ I instancji postanowienia.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.