Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2652/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi J M na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 2652/18

UZASADNIENIE

Starosta [...]decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U z 2017 r., poz. 1332 z późń. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił W K pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku handlowego oraz budowę muru przy granicy z działką sąsiednią, na działkach nr ew. [...],[...][...]położonych w obrębie [...], gm. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że W K w dniu 27.04.2018 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku handlowego oraz budowę muru przy granicy z działką sąsiednią, na działkach nr ew. [...],[...],[...]położonych w miejscowości [...].

W toku postępowania, J M właścicielka sąsiedniej nieruchomości wnosiła zastrzeżenia. W związku z tym organ zwrócił się do projektanta o wyjaśnienia w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń sąsiedniego budynku. Projektantka złożyła pismo wyjaśniające.

W ocenie organu inwestor przedłożył komplet dokumentów przewidzianych w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Nr [...]z dnia [...]lutego 2008 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]Nr 131, poz. [...]z dnia [...] sierpnia 2008 r.

Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]wrzesień 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J M od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W K pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku handlowego oraz budowę muru przy granicy z działką sąsiednią - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018 r.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in.:

- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

- kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

- wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

Stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością tj. działkami nr: [...],[...],[...]położonymi w obrębie ew. [...].

Przedmiotowe zamierzenie budowlane jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...]z dnia [...] lutego 2008 r.

Działki inwestycyjne nr: [...],[...][...]położone są na terenie [...]Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej - pierzeja zabudowy przyrynkowej, na których obowiązuje maksymalna wysokość budynków 7 m z kątem nachylenia dachu od 20 do 40 stopni. Projekt rozbudowy, nadbudowy i przebudowy spełnia powyższe wymagania.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]w zakresie budowy muru przy granicy działki sąsiedniej, organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 5 ust 9 pkt 3c na całym obszarze objętym planem ustala się: wymagania dla ogrodzeń posesji od strony dróg i placów publicznych: zakaz stosowania ogrodzeń betonowych (w całości w części nadziemnej) monolitycznych lub z elementów prefabrykowanych, w strefach konserwatorskich "A" i "B" oraz na terenie [...]Parku Krajobrazowego. Zatem zakaz stosowania ogrodzeń betonowych odnosi się tylko do ogrodzeń posesji od strony dróg i placów publicznych.

Ponadto wobec położenia działek inwestycyjnych na terenie [...]Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej, [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia [...] maja 2018 r. pozytywnie uzgodnił przedmiotową inwestycję polegającą na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku handlowego oraz budowie muru przy granicy z działką sąsiednią na działkach nr ew. [...],[...][...]położonych w obrębie ew. [...]

W odniesieniu do zarzutu zacienienia pomieszczeń w budynku mieszkalnym J M usytuowanym bezpośrednio przy granicy, organ II instancji wskazał, że choć organ I instancji nie nałożył na inwestora, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obowiązku usunięcia nieprawidłowości polegających na opracowaniu szczegółowej analizy przesłaniania i nasłonecznienia (linijki słońca) dla budynków na działkach sąsiednich sporządzonej przez uprawnionego projektanta, zgodnie z § 13 ust. 1 i ust. 2 oraz w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to jednak Starosta [...]wystąpił do projektanta E M z prośbą o analizę wpływu projektowanej inwestycji na naturalne oświetlenie pomieszczeń, dotyczącą okien w budynku mieszkalnym usytuowanym bezpośrednio przy granicy z działką skarżącej nr [...].

W odpowiedzi na powyższe projektant E M wyjaśniła, iż rozbudowa, nadbudowa i przebudowa jest przewidziana od strony północno-wschodniej od działki o nr [...], co sprawi, że nie będzie "zacieniania" sąsiedniej nieruchomości, gdyż okno jest usytuowane w ścianie budynku sąsiada od strony południowo-zachodniej.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli wystąpi ewentualne przesłanianie ze strony projektowanej rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku handlowego, to § 60 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia zostanie spełniony, gdyż w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenia czasu nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju, a w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny.

Odnośnie zarzutu skarżącej, że planowana inwestycja obejmuje również przebudowę dachu, co spowoduje powiększenie jego powierzchni oraz zwiększenie kąta nachylenia i co za tym idzie zwiększony zostanie napływ wód opadowych, w związku z czym woda w znacznej ilości będzie odprowadzana na teren działki sąsiedniej - organ wyjaśnił, iż z projektu budowlanego (rys. 48-50 jak i opisu str. 52) wynika, że wody opadowe z dachu będą odprowadzane na teren działki inwestora. Natomiast odprowadzenie ścieków przewidziano do istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce, które będzie przebudowane i podłączone do sieci kanalizacji gminnej.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty skarżącej nie potwierdziły się, a planowana inwestycja zgodna jest z obowiązującymi przepisami.

Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Pozwolenie na budowę zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony jak ma to miejsce w przypadku przedmiotowej sprawy, właścicieli działki sąsiedniej.

Okoliczność, iż po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji mogą powstać dla skarżącej określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości - nie podważa legalności decyzji o pozwoleniu na budowę. Z reguły każda inwestycja prowadzona w granicy działki powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co nie oznacza, że wydanie pozwolenia na budowę narusza prawo.

Skarżąca J M wniosła skargę na decyzję Wojewody [...]z dnia [...].09.2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia W K pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku handlowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieuzasadnione uznanie, że inwestor spełnił warunki wynikające z przepisów prawa budowlanego, podczas gdy inwestycja spowoduje trwałe zacienienie pomieszczeń mieszkalnych na działce nr ew. [...] a w szczególności kuchni, pokoju sypialnego, przedpokoju oraz poddasza;

b) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 28 ust. 2 rozporządzenia w zw. z § 126 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 234 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne poprzez błędne uznanie, że wody opadowe z dachu będą odprowadzane na teren działki inwestora, podczas gdy inwestycja nie obejmuje przebudowy przyłącza do sieci kanalizacji - bez której nastąpi zalewanie działki skarżącej wodami opadowymi i roztopowymi;

c) § 5 ust. 9 pkt 3 lit. c uchwały Nr [...]Rady Gminy [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez akceptację posadowienia muru na granicy działki nr [...]oraz działki nr [...], podczas gdy na granicy tych działek przebiega strefa ścisłej ochrony konserwatorskiej "A", na której obowiązuje zakaz stosowania ogrodzeń betonowych;

d) § 38 ust. 3 pkt 8 miejscowego planu gminy [...], poprzez jego niezastosowanie, gdyż faktyczna powierzchnia całkowita działki inwestora wynosi 116 m, w opisie technicznym do projektu nieprawidłowo wskazano 139,6 m2, przy czym dopuszczalna powierzchnia zabudowy kubaturowej wynosi do 30% powierzchni działki - organ odniósł ten procent do podanej powierzchni całkowitej 139,6 m ;

e) § 38 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu gminy [...]w zw. z art. 3 ust. 22 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, gdyż powierzchnia biologicznie czynna winna stanowić co najmniej 50% powierzchni działki budowlanej, natomiast zrealizowanie przedmiotowej inwestycji spowoduje, że procent ten nie będzie zachowany;

f) § 5 ust. 9 pkt 2 miejscowego planu gminy [...]poprzez jego błędną wykładnię, w sytuacji gdy plan dopuszcza jedynie możliwość, a nie obowiązek sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy działki, na działkach o szerokości 12 m i poniżej.

Skarżąca domagała się uchylenia w całości decyzji Wojewody [...]oraz poprzedzającej ją decyzji starosty.

W uzasadnieniu skargi podnosiła, że inwestycja spowoduje trwałe zacienienie części jej domu, w szczególności kuchni, pokoju sypialnego, przedsionka oraz poddasza. Organy obu instancji oparły się wyłącznie na opinii projektanta, mimo podnoszenia przez skarżącą, iż te wyjaśnienia są niewystarczające.

Inwestycja obejmuje przebudowę dachu budynku handlowego, co spowoduje powiększenie jego powierzchni, oraz zwiększenie kąta nachylenia. Zostanie znacznie zwiększony napływ wód opadowych, a w okresie zimowym - roztopowych.

Zgodnie z wiedzą skarżącej - urządzenia odprowadzające wody opadowe z dachu nie są podłączone do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej i wbrew twierdzeniom organu inwestycja nie przewiduje przebudowy istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej do sieci kanalizacji gminnej. Woda opadowa, będzie odprowadzana na teren sąsiadujący bezpośrednio z działką skarżącej.

Zgodnie z § 5 ust. 9 pkt 3 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], na całym obszarze objętym planem ustala się zakaz stosowania ogrodzeń betonowych (w całości w części nadziemnej) monolitycznych lub z elementów prefabrykowanych, w strefach konserwatorskich "A" i "B" oraz na terenie [...]Parku Krajobrazowego.

Realizacja przedmiotowej inwestycji pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do § 3 ust. 3 pkt b miejscowego planu, łączna powierzchnia zabudowy kubaturowej w obrębie działki budowlanej wynosi do 30% powierzchni działki. Kubatura po rozbudowie i nadbudowie wynosić będzie 395,8 m3. W opisie technicznym wskazano 139,6 m2 powierzchni całkowitej. Faktycznie łączna powierzchnia działek nr [...],[...],[...]wynosi 116 m2.

Nadto § 38 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu gminy [...], wskazuje że powierzchnia biologicznie czynna winna stanowić co najmniej 50% powierzchni działki budowlanej. Po zrealizowaniu inwestycji łączna powierzchnia zabudowy wynosić będzie 93,07 m2 - co stanowi 66,67% powierzchni całkowitej (zawartej w opisie technicznym, przy przyjęciu powierzchni całkowitej w wysokości 116 m2 aż - 80,23%).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skarga nie była zasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

Podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2285 ze zm.), nadto ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...]z dnia [...] lutego 2008 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...]Nr 131, poz. [...]z dnia [...] sierpnia 2008 r.) oraz przepisy szczególne.

W myśl art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor zobowiązany był dołączyć między innymi:

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu;

2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Inwestor przedłożył wymagane dokumenty w tym oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością tj. działkami nr: [...],[...],[...]położonymi w obrębie ew. [...].

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ww. ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej musiał sprawdzić:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Dokonana przez organy architektoniczno-budowlane analiza wykazała, że przedmiotowe zamierzenie zgodne jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]Nr 131, poz. [...]z dnia [...]sierpnia 2008 r.

Działki inwestycyjne nr: [...],[...],[...]położone są na terenie [...]Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej - pierzeja zabudowy przyrynkowej, na których obowiązuje maksymalna wysokość budynków 7 m z kątem nachylenia dachu od 20 do 40 stopni. Projekt rozbudowy, nadbudowy i przebudowy spełnia powyższe wymagania.

W odniesieniu do twierdzenia skarżącej, iż przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]w zakresie budowy muru przy granicy działki sąsiedniej - organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 5 ust 9 pkt 3c na całym obszarze objętym planem ustala się: wymagania dla ogrodzeń posesji od strony dróg i placów publicznych: zakaz stosowania ogrodzeń betonowych monolitycznych lub z elementów prefabrykowanych, w strefach konserwatorskich "A" i "B" oraz na terenie [...]Parku Krajobrazowego.

Zatem zakaz stosowania ogrodzeń betonowych odnosi się tylko do ogrodzeń posesji od strony dróg i placów publicznych. Tymczasem przedmiotowy mur zaprojektowano w granicy między działki sąsiednimi, a nie od strony dróg i placów publicznych.

Biorąc pod uwagę, że działki inwestycyjne położone są na terenie [...]Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej, [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia [...]maja 2018 r. pozytywnie uzgodnił przedmiotową inwestycję polegającą na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku handlowego oraz budowę muru przy granicy z działką sąsiednią na działkach o nr ew. [...],[...],[...].

W zakresie zarzutu zacienienia pomieszczeń w budynku mieszkalnym należącym do skarżącej J M wskazać należy, że analiza projektu zagospodarowania terenu (karta 12) wykazała, że projektowana rozbudowa, nadbudowa i przebudowa przewidziana jest od strony północno-wschodniej w odniesieniu do działki nr [...] co sprawi, że nie będzie "zacieniania" sąsiedniej nieruchomości, gdyż okno budynku skarżącej usytuowane jest w ścianie od strony południowo-zachodniej.

Słusznie również organ zauważył, że wymagania § 60 ust. 1 w zw. z ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2285 ze zm.) są spełnione, gdyż w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenia czasu nasłonecznienia, co najmniej do jednego pokoju, a w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny.

Z przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego (rys. 48-50 i opis str. 52) wynika, że wody opadowe z dachu będą odprowadzane na teren działki inwestora. Natomiast odprowadzenie ścieków przewidziano do istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce, które będzie przebudowane, do sieci kanalizacji gminnej.

Na stronie 9-10 projektu budowlanego, wyjaśniono kwestie związane z wielkością powierzchni biologicznie czynnej. Stosownie do § 8 ust. 3 pkt 3 uchwały Rady Gminy [...]Nr [...]z dnia [...] lutego 2008r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w granicach strefy "A" w [...], na działkach przylegających do terenu dawnego rynku i obecnego skweru im. Armii Krajowej, nie obowiązuje wymagany procent powierzchni biologicznie czynnej, o którym mowa w § 38 ust. 3 pkt 9 i § 40 ust. 3 pkt 8.

W związku z tym słusznie organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty skarżącej są bezzasadne, a planowana inwestycja zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Organ nie był również uprawniony do kwestionowania wyliczeń projektanta w zakresie odpowiednich powierzchni. Odpowiedzialność za prawidłowość tych wyliczeń ponosi bowiem projektant.

Brak było podstaw do odmowy udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę.

Fakt, że po zrealizowaniu inwestycji mogą zaistnieć dla nieruchomości skarżącej jakieś uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z niej, nie podważa legalności decyzji. Przepisy prawa nie zawierają bowiem zakazu jakiegokolwiek oddziaływania na sąsiednią zabudowę, a tylko odziaływania którym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stawiają określone granice.

Organ odwoławczy zasadnie nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na podstawie których wydana została decyzja zezwalająca na budowę.

Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanych decyzji.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) orzekł jak w sentencji.