Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 39/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97  par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] skierowanym, do K. K., Prezydent Miasta B. orzekł na podstawie art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, zawieszonego postanowieniem tego samego organu z dnia [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w związku z wniesioną przez K. K. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] zawieszono postępowanie dotyczące zwrotu nienależnie pobranego świadczenia do czasu rozpatrzenia sprawy przez WSA. Podniesiono, iż w dniu [...] powzięto wiadomość, że WSA w Gliwicach oddalił skargę strony.

W zażaleniu na to postanowienie K. K. podniosła, że postanowienie uważa za przedwczesne w związku ze złożeniem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazała, że na dzień dzisiejszy nie jest w posiadaniu decyzji NSA, jednakże w momencie otrzymania odpowiedzi, jeśli będzie ona w dalszym ciągu krzywdząca jej osobę, następnym jej krokiem będzie złożenie skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. ,Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego Wojewoda [...] orzekł utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu opisał dotychczasowy tok czynności w sprawie. Wskazał, że pismem z dnia [...] K. K. została poinformowana o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku za okres od [...] do [...] w wysokości [...] zł.. W dniu [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., a rozstrzygającą w przedmiocie statusu bezrobotnego. W związku z powyższym, organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] zawiesił, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie w sprawie zwrotu i nienależnie pobranego świadczenia. Podniesiono, że wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 153/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. K. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego. Następnie w dniu [...] strona wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r. oddalił skargę kasacyjną.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Ponieważ postępowanie w sprawie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia zostało zawieszone z uwagi na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. wydaną w przedmiocie statusu bezrobotnego, a postępowanie to zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to organ I instancji był zobowiązany zastosować się do dyspozycji normy zamieszczonej w art. 97 § 2 k.p.a. nakładającej obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek zawieszonego postępowania.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, iż strona nie otrzymała wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazano, że okoliczność ta nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ostateczny i nie podlega zaskarżeniu. Również zamiar wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu nie stanowi przesłanki uzasadniającej dalsze zawieszenie postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca K. K. podniosła, że zaskarżone postanowienie jest dla niej krzywdzące. Wskazała, że w spornym okresie nie prowadziła działalności gospodarczej, było to tylko zgłoszenie chęci prowadzenia działalności. Podkresliła, iż ze względów lokalowych nie mogła rozpocząć działalności gospodarczej, o czym powiadomiła odpowiednie organy. Działalność rozpoczęła po uzyskania z nadzoru budowlanego zezwolenia na eksploatację obiektu. Wskazała, że o tym, iż nie prowadziła działalności gospodarczej, o czym świadczy to, iż ZUS nie pobierał składek, a Urząd Skarbowy podatku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając na uzasadnienie argumentację przytoczoną w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Bezspornym jest, że wobec skarżącej wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku za okres od [...] do [...] w wysokości [...] zł., a także to, iż w dniu [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., a rozstrzygającą w przedmiocie statusu bezrobotnego.

W związku z powyższym, organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] zawiesił, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie w sprawie zwrotu i nienależnie pobranego świadczenia.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 153/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. K. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r. oddalił skargę kasacyjną na w/wym. wyrok WSA w Gliwicach, co skutkuje tym, że wyrok ten stał się prawomocny.

Po myśli art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

Zatem skoro postępowanie w sprawie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia zostało zawieszone z uwagi na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. wydaną w przedmiocie statusu bezrobotnego, a postępowanie to zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to organ I instancji był zobowiązany zastosować się do dyspozycji normy zamieszczonej w art. 97 § 2 k.p.a. nakładającej obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek zawieszonego postępowania.

W związku z tym należy w tym miejscu wyraźnie stwierdzić, że z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku obowiązkiem organu pierwszej instancji było podjęcie zawieszonego postępowania, ponieważ ustała przyczyna, dla której postępowanie to zawieszono. Wynika to ewidentnie z treści przepisu art. 97 § 2 k.p.a.. Stanowiło to nie tylko realizację powyższego przepisu, ale i zasad ogólnych postępowania administracyjnego wymienionych w szczególności w przepisach art. 6-8 k.p.a.. Stanowią one, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, stoją na straży praworządności i obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa.

W tym stanie rzeczy - zdaniem Sądu Administracyjnego – pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej, organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy obowiązującego prawa.

Sąd nie odniósł się do innych zarzutów skargi, albowiem w żadnej mierze nie dotyczą one zaskarżonego aktu.

Z tych przyczyn , skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).