Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 820/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia NSA Artur Mudrecki Protokolant Asystent sędziego Grzegorz Ziemak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej spółki A [S.A. w S.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 278/05 w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia[...] lutego 2005 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2001 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od spółki A na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 grudnia 2005 r. (I SA/Sz 278/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę spółki A [S.A. w S.] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-VI 2001 r.

2. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji ustalił, iż zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Sczecinie z dnia [...] października 2004 r. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Organy obu instancji zakwestionowały prawo spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT nr 2000/LC/00018/F2 i 2000/LC/00019/F2 uznając, że wydatki na opłatę wstępną i prowizję nie miały związku z przychodem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i nie podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Podkreślono, że jakkolwiek spółka podjęła działania zmierzające do rozpoczęcia budowy elektrowni, o czym świadczy zakup niektórych części, to jednak z powodu braku pozwolenia na budowę, jak również ze względu na niedostarczenie pozostałych niezbędnych urządzeń, nie przystąpiła do montażu i uruchomienia tych elektrowni. Oznacza to, że umowa leasingu nie została zrealizowana, przedmiot tej umowy jako niekompletny nie mógł być wykorzystany w prowadzonej działalności i nie przyniósł żadnego przychodu w roku podatkowym 2001 r., jak również nie można go oczekiwać w przyszłości. Spółka od marca 2001 r. nie płaciła rat leasingowych, była zatem świadoma, że elektrownie nie zostaną uruchomione. Stwierdzono, że spółka nie zaliczyła wydatków na opłatę wstępną i prowizję do kosztów uzyskania przychodów, lecz przeksięgowała je na konto "inwestycji rozpoczętych". Czynność ta nie uzasadnia jednak zastosowania art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, ponieważ poniesione wydatki nie stanowią środków trwałych. Nabyte generatory i szafy sterujące przez cały czas trwania umowy leasingu pozostawały składnikami majątku leasingodawcy, który na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych był uprawniony do dokonania odpisów amortyzacyjnych. Spółka A na podstawie umowy leasingu operacyjnego otrzymała rzeczy wyłącznie do używania, a prawo używania rzeczy nie podlega amortyzacji. Po stronie leasingobiorcy wydatki związane z zawartą umową mają charakter kosztów bieżącej działalności, zasadność zaliczenia ich do kosztów podlega ocenie na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która wypadła negatywnie. Stanowisko, iż wydatki na opłatę wstępną i prowizję należało zaliczyć do inwestycji w toku jest nieprawidłowe, jako – w świetle zawartej przez spółkę umowy leasingu – niezgodne z § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz § 2 ust. 21 pkt 2 i § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotów umowy najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów.

Kolejnym zdarzeniem mającym wpływ na rozliczenie podatkowe badanego okresu był zakup 300 ton ziemniaków konsumpcyjnych dokonany przez spółkę w maju 2001 r. od I. spółka z o. o w K., udokumentowany fakturą z 21 maja 2001 r. nr 21/2001. Ziemniaki te nie były przedmiotem dalszej odsprzedaży, bowiem uległy zepsuciu na skutek zarazy ziemniaczanej i zostały spisane na straty protokołem z dnia 3 sierpnia 2001 r. Powołując się na literaturę rolniczą organy przyjęły, że w chwili zakupu zaawansowane porażenie tą zarazą musiało być widoczne i łatwe do zauważenia, wobec czego zakup był nieracjonalny, bez widoków na uzyskanie przychodu – w związku z tym organy uznały, że powstała z tego tytułu strata nie stanowi kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co uzasadniało na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT odmowę uwzględnienia w rozliczeniu podatkowym podatku naliczonego z przedmiotowej faktury. Dodatkowo wskazano na powiązania osobowe i kapitałowe między podmiotami uczestniczącymi w obrocie ziemniakami uzasadniające tezę, że był to obrót wyłącznie dokumentacyjny.

3. W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka zarzuciła jej naruszenie art. 19 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a także naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

W przekonaniu spółki organy niesłusznie przyjęły, że wydatki udokumentowane spornymi fakturami nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, a w związku z tym podatek naliczony zawarty w fakturach ze względu na art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie może obniżać podatku należnego.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalając skargę, stwierdził, że w sprawie poniesione przez podatnika w związku z umową leasingu koszty nie były kosztami uzyskania przychodów, bowiem brak było przesłanek do uznania, że poniesiony wydatek przyniesie przychód. Tym samym zasadnie, na mocy art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT zasadnie zakwestionowano prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z obu faktur z 28 grudnia 2000 r. Również zasadnie uznano za nieprawidłowe księgowanie wydatków z tytułu opłaty wstępnej i prowizji na koncie inwestycji w toku, ponieważ otrzymane do używania urządzenia pozostawały przez cały czas trwania umowy składnikami majątku leasingodawcy, skarżąca nie nabyła tych towarów, lecz tylko prawo ich używania. Sąd I instancji podzielił w tym zakresie argumentację organu odwoławczego.

Nie budzi także zastrzeżeń Sądu co do zgodności z prawem uznanie, że zakup ziemniaków i powstała w związku z tym strata nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Odrębną decyzją skorygowano w tym zakresie podatek dochodowy spółki za 2001 r., zaś skarga spółki została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 grudnia 2005 r., SA/Sz 297/05. Okoliczność w jakim miejscu przechowywane były ziemniaki, a także kwestie odpłatności czy zgody właściciela nie miały znaczenia w sprawie, wobec czego organ kontroli skarbowej nie miał obowiązku przeprowadzenia oględzin ani przesłuchania wnioskowanych świadków.

5. W skardze kasacyjnej złożonej przez swego pełnomocnika – radcę prawnego K. S. – spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zmianę wyroku zgodnie z żądaniami skargi (tj. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji) oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania: art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez niezastosowanie oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT przez błędne zastosowanie, względnie art. 19 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 i art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w zw. z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez niezastosowanie oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT przez błędne zastosowanie; art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, jak również art. 106 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie należytej oceny materiału dowodowego, względnie wydanie wyroku mimo niewyjaśnieni w stopniu wystarczającym okoliczności faktycznych sprawy, tj. uznanie, że wydatki na leasingowe opłaty wstępne i prowizje nie miały związku z przychodem, podczas gdy taki związek był, względnie że wydatki te były inwestycjami w obcych środkach trwałych; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie oraz art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy powinna ona zostać uwzględniona.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż wydatki na leasingową opłatę wstępną i prowizję stanowią inwestycję w toku, jeśli jednak traktować te wydatki jak koszty, to wbrew ocenie Sądu I instancji miał miejsce związek między wydatkami a przychodami. W ocenie strony ponieważ przy umowie leasingu zwrotnego leasingodawca tylko dlatego kupuje pewne przedmioty od leasingobiorcy, by zaraz potem oddać je mu w leasing nie byłoby możliwe by leasingobiorca sprzedał leasingodawcy przedmioty, gdyby nie została zawarta umowa leasingu tych przedmiotów – stąd też wydatki związane z umową leasingu zwrotnego są ściśle powiązane z przychodami uzyskanymi z wcześniejszej lub równoczesnej sprzedaży przedmiotu leasingu na rzecz leasingodawcy. Chronologia nie ma, zdaniem skarżącej, znaczenia dla rozliczenia podatku naliczonego z należnym, najważniejszy jest bowiem związek celowościowy między wydatkiem a przychodem, który w sprawie zachodzi. Nieuwzględnienie powyższego stanowi naruszenie art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez niezastosowanie oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT przez błędne zastosowanie. Niedostrzeżenie wykazanego związku celowościowego to z kolei naruszenie art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 106 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Niezależnie od powyższego spółka utrzymuje, iż dokonywała inwestycji w obcym środku trwałym i to w postaci takich wydatków, które należy traktować jako podlegające amortyzacji inwestycje w obcy (należący do leasingodawcy) środek trwały. Strona zauważyła, iż przedmiotem leasingu były elementy składowe elektrowni wiatrowych, które nie stanowiły kompletnej i zdatnej do użytku elektrowni. Jednym z wydatków zmierzających do uruchomienia elektrowni były wydatki na zapewnienie sobie możliwości korzystania z generatorów i szaf sterujących, co nastąpiło w drodze zawarcia umowy leasingu, co z kolei spowodowało konieczność uiszczenia prowizji i opłaty przygotowawczej. Nakłady takie ustawodawca uznaje za inwestycje w obcych środkach trwałych (art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Ponieważ inwestycje w obcych środkach trwałych są w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych środkiem trwałym, to poniesione wydatki były przez podatnika prawidłowo klasyfikowane jako nakłady na wytworzenie środków trwałych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Zatem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego narusza art. 19 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 25 ust. 2 pkt 1 i art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w związku z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez niezastosowanie a także art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT przez błędne zastosowanie. Jednocześnie Sąd I instancji, traktując leasingowe opłaty wstępne i prowizje jako wydatki na nabycie pewnych przedmiotów, podczas gdy były to wydatki na wytworzenie nowych środków, błędnie ustalił stan faktyczny naruszając art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej – podzielając błędne ustalenia organów Sąd nienależycie wykonał nałożone nań zadanie kontrolowania decyzji podatkowych.

Odnośnie racjonalności dokonania zakupu ziemniaków konsumpcyjnych podatnik stwierdził, iż nie wiedział o wadliwości zakupionych ziemniaków, a jedynie udowodnienie przez organy i Sąd pozytywnej wiedzy podatnika o wadzie ziemniaków mogłoby prowadzić do uznania, że wydatek był poniesiony nie w celu osiągnięcia przychodów. Nadto zakup wadliwych ziemniaków, stosownie do art. 556 § 1 i art. 560 Kodeksu cywilnego, mógł powodować powstanie roszczeń z rękojmi, mogły się też pojawić także roszczenia odszkodowawcze – stąd też wady ziemniaków bynajmniej nie wykluczały związku wydatku na ich zakup z potencjalnymi przychodami. W konsekwencji organy i Sąd I instancji naruszyły art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez niezastosowanie i art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT przez błędne zastosowanie. Jednocześnie niedostrzeżenie związku celowościowego względnie zrównanie rzeczywistej wiedzy o wadach z możliwością ujawnienia wady oznacza błędne ustalenie stanu faktycznego, co stanowi naruszenie art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Ponadto ze względu na nieuchylenie decyzji, mimo naruszenia w niej przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a oddalając skargę naruszył art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

6. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Organ zwrócił uwagę, iż oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymaga dla swej skuteczności powiązania ze wskazanymi enumeratywnie w podstawie kasacyjnej przepisami prawa materialnego lub postępowania podatkowego – zdaniem organu w przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia powyższego przepisu nie został sformułowany prawidłowo z powodu braku jego powiązania z przepisami prawa materialnego i procesowego, tak więc nie może on być rozpatrywany przez sąd kasacyjny. Błędnie zostały także sformułowane zarzuty naruszenia prawa materialnego – ograniczono się bowiem do wskazania przepisów, bez wskazania na czym polegało według strony niezastosowanie określonej normy prawnej lub błędne jego zastosowanie. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, iż strona kwestionuje ustalenia stanu faktycznego. Organ odwoławczy nie podzielił również poglądu strony odnośnie naruszenia przepisów postępowania – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a w przedmiotowym wyroku Sąd takiej kontroli dokonał i nie przekroczył zakresu kognicji, zbadał też, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a wydana na jego podstawie decyzja zgodna z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

7. Skarga kasacyjna została oparta w niniejszej sprawie na obydwu podstawach, wymienionych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ocenę zasadności zarzutów rozpocząć należy od zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Zmierza on bowiem w istocie do podważenia stanu faktycznego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. W przypadku zaś, gdyby zarzut ten okazał się niezasadny, Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest uznać za miarodajny stan faktyczny, przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

8. Przede wszystkim za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji mogłoby mieć miejsce w sytuacji, gdy Sąd ten uchyliłby się od oceny legalności zaskarżonej decyzji, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sąd dokonał analizy zarówno stanu faktycznego jak i przepisów, które w ustalonym stanie faktycznym znajdowały zastosowanie. To, iż strona z wnioskami Sądu się nie zgadza nie stanowi podstawy do twierdzenia, iż Sąd nie dokonał analizy zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Z tego też powodu bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

9. Zarzut naruszenia art. 106 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został sformułowany w sposób tak ogólnikowy, iż nie sposób uznać, jaką okoliczność skarżąca spółka uznaje za fakt powszechnie znany, który Sąd I instancji zobowiązany był wziąć pod uwagę bez powołania się na niego przez stronę. Z pewnością nie można uznać za fakt powszechnie znany istnienia związku celowościowego pomiędzy przychodami ze sprzedaży a opłatami związanymi z leasingiem. Prezentowana przez stronę w tym zakresie interpretacja zdarzeń gospodarczych nie może być przyjęta za fakt, lecz podlega ocenie Sądu. Strona nie uzasadniła w sposób wystarczający także zarzutu naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Z ogólnych sformułowań wnioskować można jedynie, iż zdaniem strony wskazane przepisy zostały naruszone bowiem organy nie podzieliły stanowiska strony. Tymczasem przyjęcie przez organ innego poglądu niż prezentowany przez stronę samo przez się nie stanowi naruszenia prawa. W braku szerszego uzasadnienia wskazanych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny, związany w myśl art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzutami i granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do domyślania się intencji strony i konkretyzacji zarzutów, a w konsekwencji nie może rozpatrywać aspektów powołanych przepisów, które nie zostały przez stronę przedstawione.

10. Wskazując na powyższe stwierdzić należy, iż niewykazanie naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania czyni niezasadnym zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei do rozpatrzenia zasadności zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi konieczne jest zbadanie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

11. Przystępując do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego trzeba na wstępie przypomnieć, iż wobec nieskuteczności zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny za miarodajny dla ich oceny przyjmuje stan faktyczny, uznany za prawidłowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Przy oparciu skargi kasacyjnej na art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stan faktyczny winien być bowiem w ocenie strony niewadliwy. Zarzutami naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych (patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt GSK 811/04, opubl. w ONSAiWSA z 2005 r., nr 4, poz.68 i z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, opubl. tamże pod poz. 67).

Stwierdzić należy, iż niezasadny jest zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm. – dalej jako ustawa o VAT) w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 jak i w zw. z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.). Wskazać trzeba bowiem, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w odrębnym postępowaniu rozstrzygnął kwestię podatku dochodowego od osób prawnych spółki akcyjnej A za rok 2001. Skarga spółki została wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt SA/Sz 297/05, oddalona. Spółka nie złożyła od tego orzeczenia skargi kasacyjnej. W związku z tym kwestia kosztów uzyskania przychodów jak i ewentualnych inwestycji w środkach trwałych za ten rok została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem, który wiąże w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie (art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Strona miała możliwość zaskarżenia przyjętego w powyższym orzeczeniu stanowiska Sądu I instancji i w obecnym postępowaniu nie może już tego stanowiska kwestionować. Stąd też za bezpodstawne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w związku z tym także ściśle z tymi zarzutami powiązane zarzuty naruszenia przepisów ustawy o VAT (art. 25 ust. 1 pkt 3 oraz art. 25 ust. 2 pkt 1 i art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy).

12. Z tych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

13. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 tej ustawy w związku z § 6 pkt 7 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).