Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 248/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 11, art. 107 § 3, art. 81, art. 15.
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skarg M. T., M. T. i B. O. (O.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "A" o oznaczeniu [...] na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w prowadzonym postępowaniu dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych a także analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji zgodnie z art. 53 ust 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.z.). Dokonano również wszystkich koniecznych uzgodnień wynikających z przepisów art. 53 ust. 4 tej ustawy, tj.: z właściwym zarządcą drogi - Miejskim Zarządem Ulic i Mostów w K. Warunki I zawarte w tych uzgodnieniach zostały ujęte w przedmiotowej decyzji. Odstąpiono od uzgodnień z organami wymienionymi w pozostałych punktach art. 53 ust. 4 ustawy, ponieważ planowana inwestycja nie jest położona na obszarze, dla których wymagane są te uzgodnienia.

Ponadto zebrano i uwzględniono dodatkowe dowody wyjaśniające dla sprawy tj. postanowienie Prezydenta Miasta K z dnia [...] r., znak: [...], [....] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzające że przedmiotowe przedsięwzięcie, przy dotrzymaniu parametrów projektowanych anten określonych w ww. postanowieniu, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W trakcie rozpatrywania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, w Wydziale Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K., wykonana została kwalifikacja projektowanego przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co by podstawą wydania powyższego postanowienia.

Zgodnie z wynikami kwalifikacji dla anteny sektorowej i dla anteny radioliniowej, wyznaczonych (maksymalnych) tilitów stwierdzono brak występowania miejsc dostępnych dla ludności (rozumianych jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego) w odległości odpowiednio do 150 m od środka elektrycznego anten w osiach głównych wiązek promieniowania. W analizie odniesiono się do istniejącego zagospodarowania sąsiedniego terenu oraz do możliwej zabudowy mogącej potencjalnie powstać. W związku z tym, przy zachowaniu i dotrzymaniu podanych parametrów orzeczono, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jak i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Planowana inwestycja w całości wnioskowanego zakresu jest zgodna z przepisami odrębnymi, co w myśl art. 56 u.p.p.z. obliguje organ do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odwołania od tej decyzji wniosło kilka osób, w tym H. G., M. G., H. O., K. O. oraz M. i M.T., a także M. K..

Odwołania czterech pierwszych są identyczne i zawierają żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie uchylania zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie odwołań zawiera zarzut naruszenia licznych przepisów k.p.a.

Odwołanie M. i M. T. zawiera żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji, a w uzasadnieniu żądania odwołujący się przedstawili zagrożenia dla zdrowia ludzi, jakie w ich ocenie powodują stacje telefonii komórkowej dla zdrowia ludzi, poinformowali o ewentualnej utracie wartości nieruchomości i zagrożeniach dla przyrody.

Odwołanie M. K. zawiera stwierdzenie, że nie wyraża on zgody na lokalizację przedmiotowej inwestycji ze względu na negatywny wpływ na zdrowie mieszkańców.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] roku Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego stanowisko.

Inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "A" o oznaczeniu [...] w K., przy ul. [...] jest inwestycją celu publicznego - jako infrastruktura telekomunikacyjna służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego - w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - stosownie do art. 4 ust. 2 i art. 50 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymaga określenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie należy również uwzględnić art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2062; ze zm.), zgodnie z którym w przypadku braku planu miejscowego, lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na warunkach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - a do takich należy zaliczyć stację bazową w skład której wchodzą antenowa konstrukcja wsporcza z antenami i infrastrukturą techniczną.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji jest etapem wstępnym na drodze do realizacji inwestycji. Decyzja ta ma odpowiadać na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a wiec czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami szczególnymi.

Zgodnie z art. 52 ust.1 u.p.z.p. lokalizacja inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, co oznacza, że tylko wnioskodawca ma prawo do kształtowania treści swojego żądania, zawartego we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym to organ prowadzący to postępowanie jest związany i nie może samodzielnie (nawet pod wpływem protestu mieszkańców) dokonywać zmiany lokalizacji inwestycji.

Decyzja lokalizacyjna jest aktem stosowania prawa i ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa dopuszczalna jest realizacja tej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma uprawnień kształtujących i nie może w niej wprowadzać ograniczeń dla inwestora, wyprowadzanych z norm ogólnych, zawartych w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10; LEX nr 1138107). Oznacza to, że przy sporządzaniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można powoływać się na wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe.

Projektowane zamierzenie inwestycyjne nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, nie wystąpiła tu potrzeba sporządzania raportu oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2019, poz. 1396). W aktach sprawy znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta K. (dokument nr 17), z dnia [...] r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "A" o oznaczeniu [...] na dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] w K., na działce nr 1. Postanowienie to zawiera szczegółowe uzasadnienie, dlaczego przedmiotowa inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W zakresie ochrony środowiska i ludności przed polami elektromagnetycznymi obowiązują wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska, z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Zgodnie z tymi przepisami w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych wyznacza się obliczeniowo obszary, dla których przeznaczone są dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Na podstawie przeprowadzonej analizy zagrożeń wynika, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi. Jak wynika z przedstawionych w przywołanej analizie (strona 4, akapit ostatni i przywołane wyżej postanowienie), w odniesieniu do istniejącego sposobu użytkowania, pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość graniczną wystąpią jedynie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi ze względu na znaczną wysokość. Należy tutaj zaznaczyć, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (art. 124 ust.2 ustawy - Prawo ochrony środowiska). Wobec powyższego przyjmuje się, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się na wysokości do dwóch metrów nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, ponieważ wysokość ta ogranicza przestrzeń dostępną przeciętnemu człowiekowi bez użycia sprzętu technicznego. Założenie takie jest zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 193, poz. 1883).

Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję uzgodniono z właściwymi organami. Ze względu na charakter inwestycji odstąpiono od ustalenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, przyjmując parametry inwestycji z wniosku inwestora.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium odniosło się złożonych odwołań.

Odnośnie czterech pierwszych Kolegium zauważa, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji przywołał przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji, ze wskazaniem konkretnych przepisów i tytułów aktów prawnych a także miejsca publikacji tych przepisów. W tej sytuacji Kolegium nie może uznać zarzutu braku przytoczenia brzmienia przepisów za dającego postawę do uchylenia bądź zmiany decyzji. W dniu [...] r. organ I instancji zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania i wszyscy z odwołujących się potwierdzili odbiór tego zawiadomienia (zwrotne poświadczenia odbioru w aktach sprawy). Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zawiera informację o miejscu i terminach dla zapoznania się z aktami sprawy. Odwołujący się nie wskazali, w jaki sposób organ I instancji uniemożliwił im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zarzucane w odwołaniu uchybienie art. 10 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny.

Odwołujący, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 28 k.p.a., nie podali, w jaki sposób doszli do takiego przekonania, ani nie przedstawili pełnomocnictwa do działania w imieniu podmiotów, które zostały pominięte w postępowaniu jako strony. Nie podano także na jakiej podstawie opiera się twierdzenie o sposobie wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji w sposób uniemożliwiający precyzyjne określenie tego obszaru, a zatem i stron postępowania.

Zarzut dotyczący braku ustalenia zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko Kolegium uznało za całkowicie chybiony. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji pełnomocnik inwestora zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanej inwestycji. Organ odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie, uzasadniając swoje stanowisko brakiem podstaw do wszczęcia takiego postępowania . Twierdzenie odwołania, iż organ I instancji nie podjął problemu potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mija się z prawdą. Zaskarżona decyzja zawiera odpowiednie w tej sprawie zapisy (strona 4) .

Zarzut dotyczący naruszenia przez projektowaną inwestycję ładu przestrzennego jest chybiony, a o stosowaniu zasad ochrony ładu przestrzennego w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego Kolegium wypowiedziało się wyżej.

Odnosząc się do zarzutu końcowego odwołań, Kolegium zauważa, że jak wskazano wyżej - organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa ( art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego). Żaden przepis prawa nie daje podstawy o uwzględniania sprzeciwu właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działka na której projektowana jest inwestycja. Uwagę odwołania dotyczącą prymatu interesu społecznego nad prywatnym i odwrotnie Kolegium pozostawia bez rozpoznania.

Odwołanie M. i M. T. zwiera żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdzili oni, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi źródło zagrożenia dla zdrowia i uszczerbek dla walorów środowiskowych, krajobrazowych, architektonicznych i estetycznych a także powoduje utratę wartości nieruchomości. W dalszej części opisali zagrożenia, jakie stacja może powodować dla zdrowia. Również to odwołanie zawiera informację, że projektowaną stację należy zaliczyć do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do tych argumentów Kolegium kolejny raz podkreśla, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, a to przepisy prawa a nie subiektywne odczucie strony rozstrzygają o tym, czy dana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko. Wyżej wykazano, że brak jest podstawy do prowadzenia postępowania w sprawie sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko, ze względu na parametry projektowanej stacji, a rozstrzygnięcia w tej sprawie dokonał organ do tego uprawniony. Kolegium wyjaśnia także, że rozpoznając odwołanie od decyzji jest związane przedmiotem rozpoznania i nie może odnosić się do innych prowadzonych w podobnych sprawach postępowań.

Skargę na decyzję wniósł B. O. (dalej: skarżący I), reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia:

1/ art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. , a to poprzez pozorne uzasadnienie prawidłowe i nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne decyzji, błędne ustalenia stanu faktycznego, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nierozpatrzenie sprawy ponownie, niedoniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, a w konsekwencji utrzymanie decyzji organu I instancji mimo zaistnienia podstaw do jej uchylenia;

2/ art. 138 § 1 pkt 1 kpa - poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji mimo braku przesłanek ku temu.

Pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] roku Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji dopuścił się naruszenia szeregu przepisów prawa procesowego, w szczególności: art. 8, 11, 15 i 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a., co miało wpływ na wynik postępowania.

Zasada zaufania określona w art. 8 k.p.a. została naruszona poprzez fakt nie wyjaśnienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze podstaw swojego działania, w szczególności treści przepisów stanowiących podstawę wydanej przez nie decyzji, ani przesłanek ich zastosowania, jak i niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności kwestii obszaru oddziaływania inwestycji, wpływu inwestycji na ład przestrzelmy, a przede wszystkim kwalifikacji ww. przedsięwzięcia w zakresie wpływu na środowisko.

Z kolei naruszenie art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. skarżący wiąże z "pozornością" uzasadnienia faktycznego i prawne decyzji administracyjnej. W jej uzasadnieniu nie przywołano treści przepisów stanowiących podstawę jej wydania tj. art. 50 ust. 1 u.p.z.p., przepisów ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, czy też przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ani też nie wyjaśniono dlaczego stanowiły podstawę działania kolegium w niniejszej sprawie. Tym samy decyzja nie ma uzasadnienia prawnego, co winno bezwzględnie skutkować jej uchyleniem w całości.

Również uzasadnienie faktyczne ma charakter pozorny. Nie sposób się w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo ustalił obszar oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji krąg stron postępowania. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w toku postępowania odwoławczego nie zweryfikowano w żaden sposób danych podanych przez Inwestora we wniosku o ustalenie lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego, w tym przede wszystkim obszaru oddziaływania inwestycji, i w konsekwencji bezpodstawnie wielu moich sąsiadów zostało pominiętych jako strony w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że dokumenty złożone przez inwestora nie były dokumentami urzędowymi, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i tym samym jak każdy inny dowód podlegały obowiązkowi oceny, czego jednak organy obu instancji nie uczyniły. Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego przysługuje zawsze inwestorowi oraz właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. Stronami w takim postępowaniu mogą być także inne podmioty niż właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości, przez które ta inwestycja przebiega. Jednocześnie, przepis ten nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji celu publicznego. Powyższe oznacza, że dla ustalenia przymiotu strony będzie miał zastosowanie art. 28 k.p.a. Obowiązkiem organu jest zatem zbadanie, czy taki interes strona wykazuje, czy też zainteresowanie sprawą wynika z interesu faktycznego a nie prawnego.

Tymczasem, nawet pobieżna analiza kopii mapy ewidencyjnej załączonej do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, pozwala na stwierdzenie, że sposób wyznaczenia obszaru oddziaływania w zasadzie uniemożliwia precyzyjne określenie oddziaływania inwestycji. Co tym samym uniemożliwia prawidłowe ustalenie stron postępowania. Jako, że ocena takiego oddziaływania, z uwagi na charakter inwestycji, wymaga wiedzy specjalistycznej, w razie wątpliwości organ odwoławczy mógł powołać biegłego czego jedynak w niniejszym przypadku me uczynił . Dla ustalenia stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, innych niż wnioskodawca, konieczne jest przede wszystkim prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, przy czym przyjąć należy, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone dopuszczone prawem normy tego oddziaływania. Stroną analizowanego postępowania jest więc niewątpliwie właściciel każdej nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia (wynikającym z konkretnej normy prawnej) (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 16/19, e-CBOSA). Tymczasem, ani organ odwoławczy, ani też organ I instancji w żaden sposób nie zweryfikowały najistotniejszych danych przedstawionych przez inwestora tj. parametrów charakteryzujących anteny, jakie maja być umieszczone na maszcie w ramach ww. inwestycji. Tym samym pozbawiły się możliwości oceny prawidłowości określenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia określonego we wniosku przez inwestora.

Organ odwoławczy dopuścił się w niniejszej sprawie naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) ograniczając się wyłącznie do oceny decyzji organu I instancji bez zbadania całości sprawy ponownie. W przedmiotowej sprawie Kolegium nie dokonało samodzielnie ustaleń stanu faktycznego, ani też nie zweryfikowało ustaleń dokonanych przez organ I instancji.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika również by Kolegium badało, czy wniosek inwestora spełniał wymogi formalne określone w przepisie art. 52 ust. 2 u.p.z.p.

Organ odwoławczy nie dokonał oceny kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na środowisko, a tym samym nie ustalił, czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Nie dokonał żadnych ustaleń w toku postępowania w tym zakresie, a jedynie odwołał się do treści postanowienia z dnia [...] r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji.

Wreszcie, organ odwoławczy nie dokonał nawet oceny decyzji organu I instancji w zakresie wymogów formalnych wynikających z treści przepisu art. 54u.p.z.p., a przynajmniej nie wynika to z uzasadnienia decyzji Kolegium.

Podkreślić należy, że analiza uzasadniania zaskarżonej decyzji pozwala na stwierdzenie, iż Kolegium nie tylko nie rozpoznało ponownie sprawy, ale w istocie nie dokonało nawet rzetelnej oceny organu I instancji, a co więcej nie odniosło się nawet do wszystkich zarzutów odwołania np. nieprawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Podkreślić należy, że w przypadku organu odwoławczego zasada dwuinstancyjności postępowania zobowiązuje ten organ do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie, przy czym organ ten dodatkowo winien ustosunkować się do treści i zarzutów odwołania (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2019 roku, sygn. akt IV SA/Gl 528/18, e-CBOSA).

W świetle powyższego, podnieść również należy zarzut naruszenia przez Kolegium art. 138 § 1 pkt 1 kpa, a to poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo braku podstaw ku temu. W niniejszej sprawie koniecznym było, uzupełnienie postępowania dowodowego, przede wszystkim w zakresie dotyczącym prawidłowości ustalenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia, a w konsekwencji ustalenia kręgu stron postępowania, co winno skutkować wydaniem przez Kolegium decyzji kasatoryjnej (art. 138 § 2 kpa). Podkreślić przy tym należy, że usunięcie tej wady postępowania przez organ odwoławczy, świetle orzecznictwa sądów administracyjnych byłoby niedopuszczalne. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny (w wyrobu z dnia 13 września 2019 r. sygn.. ab 1 GSK 1510/19, e-CBOSA): "Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. należy interpretować łącznie z przepisem art. 136 § 1 k.p.a. określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Zaznaczyć przy tym trzeba, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności. Jeżeli jego zakres wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie do kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, będzie prowadzić do sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji. To pozbawiałoby natomiast stronę postępowania prawa do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracji.

Pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. skargę na powyższą decyzję wnieśli M. T. i M. T. (dalej: skarżący II), zastępowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia:

1/ przepisów postępowania, a to art. 8 k.p.a. poprzez pomięcie twierdzeń skarżących przy rozstrzygnięciu sprawy i przyjęcie prymatu interesu inwestora nad interesem, właścicieli nieruchomości sąsiednich i ich mieszkańców,

2/ prawa materialnego, tj. art. 56 w związku z art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne, którego dotyczy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [..] r. nr [...] jest zgodne z przepisami.

Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji a ewentualnie

uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesiono, że wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego Prezydent Miasta K. oraz SKO winny były uwzględnić chroniony prawem interes publiczny oraz interesy osób trzecich. W ocenie skarżących przedmiotowe okoliczności zostały przy wydaniu zaskarżonej decyzji całkowicie pomięte. Organy administracji ograniczyły się w sprawie wyłącznie do stwierdzenia, że planowana inwestycja nie ma charakteru inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko.

Z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy wynika ogólna zasada ochrony interesów prawnych osób przy zagospodarowaniu terenów należących doi innych podmiotów. Bezspornym jest, że zgodnie z art. 140 i 144 kodeksu cywilnego właściciel ma prawo do niezakłóconego korzystania ze swej nieruchomości i żądania powstrzymania się od immisji na jego nieruchomość. Przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. stanowi, że każdy ma prawo zagospodarowania swego terenu, jednakże prawo do podlega ograniczeniu ze względu na prawnie chroniony interes publiczny lub interes osób trzecich. Takim prawnie chronionym interesem publicznym jest zapewnienie przez organy administracji bezpieczeństwa (w tym zdrowotnego) osób zamieszkujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Zewnętrznym wyrazem owego interesu publicznego są protesty mieszkańców okolicznych nieruchomości, które być może w świetle przepisów prawa mogą zostać pominięte przy rozstrzygnięciu sprawy, jednakże wyraźnie wskazują na publiczny charakter sprawy i konsekwencji inwestycji. Prawie chroniony interes osób trzecich stanowi natomiast ich prawo do niezakłóconego korzystania ze swej własności, w sposób bezpieczny dla ich zdrowia, bez narażenia na szkodliwe czynniki środowiskowe.

Okoliczności te zostały przez organy administracji obu instancji pominięte. Co więcej pominięte również przedstawiane argumenty naukowe dotyczące badań wpływu promieniowania na zdrowie ludzi szeroko opisane w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K.

Podkreślić też należy, że z parametrów technicznych zamierzonej inwestycji wynika, że należy ona do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie skarżących się organy administracji w istocie ograniczyły się do stwierdzenia, że inwestycja nie należy do kategorii zawsze znacząco oddziałującej na środowisko. Odstąpienie od nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko nie zostało w rzetelny sposób uzasadnione, ani też poprzedzone sporządzeniem opinii specjalistów. Tym bardziej, że zagrożenie dla zdrowia ludzi jest jedną z przesłanek decydujących o nałożeniu obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania. Oczywistym jest zatem, że postanowienie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji jest wadliwe, co w konsekwencji oznacza również wadliwość decyzji.

Opisany powyżej sposób prowadzenia postępowania administracyjnego uzasadnia twierdzenie, że organy administracji za nadrzędny w sprawie przyjęły interes potencjalnego inwestora. Argumenty skarżących zostały pominięte przy rozstrzygnięciu sprawy.

W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, odnosząc się szczegółowo do podnoszonych w nich zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem wskazane w nich zarzuty podobnie jak i ocena zgodności z prawem kwestionowanej decyzji, dokonana przez Sąd poza zakresem skargi, nie dają podstaw do twierdzenia, iż decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach z dnia [...] roku Nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie albo stwierdzenie nieważności.

W pierwszym rzędzie wyjaśnić przyjdzie, że Sąd nie podziela zarzutów procesowych zawartych w skardze B. O. z następujących względów.

Nie doszło do naruszenia art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.,, bowiem Kolegium, podobnie jak i organ I instancji, w sposób wystarczający ( w koniecznym zakresie) podał treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, odnosząc je do stanu faktycznego sprawy i wyjaśniając także motywy (przesłanki) leżące u podstaw decyzji. W szczególności trzeba zauważyć, że inwestycja została zaliczona do kategorii wymagających sporządzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (które wskazano w decyzji). Uzasadnione zostało także stanowisko o braku konieczności sporządzania takiej oceny dla przedmiotowej inwestycji

Nie naruszono także postanowień art. 15, art. 77 § 1, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. co skarżący wiąże z błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a także niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy i nierozpatrzenie jej ponownie. Wiąże to głównie z brakiem ponownej kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na środowisko, obszaru oddziaływania i koniecznością uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej. Organ odwoławczy uznał kwalifikację dokonaną przez organ I instancji za zgodna z prawem (prawidłową), a tym samym także obszar oddziaływania za właściwie wyznaczony i w konsekwencji brak potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej. Stąd nie było uzasadnienia do prowadzenia w tym zakresie postępowania uzupełniającego. Rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy nie czyni koniecznym powtarzanie czynności wyjaśniających organu I instancji.

W konsekwencji Kolegium nie naruszyło także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. skoro decyzja organu I instancji była prawidłowa.

Wbrew twierdzeniom skarżących M. i M. T. nie doszło w przedmiotowej sprawie do przyjęcia prymatu interesu inwestora nad interesem, właścicieli nieruchomości sąsiednich i ich mieszkańców. Interesy osób trzecich w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków lokalizacji inwestycji podlegają ochronie w takim zakresie, w jakim mają one charakter interesów prawnych. Najogólniej rzecz biorąc interes inwestora może być zaspokojony do granicy jego kolizji z interesami prawnymi innych osób. Ochronie zatem nie podlegają interesy faktyczne, a takie mają na uwadze skarżący.

Nie został także naruszony art. 56 w związku z art. 6 u.p.z.p. skoro przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami odrębnymi, dotyczącymi zwłaszcza ocen oddziaływania na środowisko..

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.