Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 642/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarożonej decyzji, uchylono decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 59  ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Grzegorz Saniewski ( spr.) Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2007r. sprawy ze skargi E. i A. Sz na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz uchyla poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] r. znak [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717; z późn. zm., zwanej dalej "p.z.p.") Wójt Gminy L. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nakazał skarżącym A. i E. S. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania działki nr [...] położonej w miejscowości Z., w części dotyczącej utwardzenia nieruchomości żużlem na powierzchni około 1000 m2, w terminie do [...] kwietnia 2007 r.

Wójt ustalił, że na działce nr [...] o powierzchni 0,72 ha, położonej w Z. przy ul. L. stanowiącej własność skarżących, istnieje zabudowa w postaci budynku mieszkalnego, budynku garażowego z kanałem rewizyjnym do obsługi pojazdów, budynku inwentarskiego i budynku garażowego dla samochodu osobowego, a także parking dla bazy transportowej samochodów ciężarowych, utwardzony żużlem, o powierzchni około 1000 m2. Badany teren nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego wsi Z., uchwalonym przez Radę Gminy L. uchwałą Nr XXVI/188/92 z dnia 4 grudnia 1992 r., działka nr [...] znajdowała się w granicach terenu mieszkalnictwa jednorodzinnego na działkach upraw ogrodniczo – sadowniczych, z możliwością adaptacji istniejącej i wprowadzenia nowej zabudowy oraz dopuszczeniem realizacji obiektów szklarniowych.

Wójt ustalił także, iż w ewidencji działalności gospodarczej figuruje wpis o prowadzeniu przez A.S. działalności pod nazwą "publiczny transport ciężarowy" z siedzibą w Z. przy ul. L.

W oparciu o powyższe ustalenia organ doszedł do wniosku, że skarżący dokonali zmiany przeznaczenia terenu poprzez utwardzenie części działki żużlem, przyporządkowując ją nowemu przeznaczeniu terenu, nie posiadając przy tym zgody ani przyzwolenia organu na takie działanie. Konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla dokonanej zmiany wynika z faktu, że teren objęty zmianą w planie zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. nie posiadał takiego przeznaczenia, jakie nadali mu skarżący. Zdaniem Wójta wygasły plan z 1992 r. nie może być pomijany, gdyż zgłoszenia prowadzenia działalności w postaci "publicznego transportu ciężarowego" z siedzibą w Z. przy ul. L. dokonano w dniu [...] stycznia 1998 r. tj. w okresie kiedy plan ten obowiązywał.

Wskazując na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie, tj. w sytuacji kiedy skarżący dokonali zmiany zagospodarowania terenu poprzez utwardzenie części działki żużlem, Wójt podkreślił, że stosownie do art. 59 ust. 2 p.z.p. decyzji o warunkach zabudowy wymaga także taka zmiana zagospodarowania terenu, która nie łączy się z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia a więc np. zmiana polegająca na wyznaczeniu na jakimś terenie miejsc parkingowych bez budowy żadnych dodatkowych urządzeń.

Organ pierwszej instancji podniósł ponadto, że mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli nie można było zastosować art. 59 ust. 3 pkt 1 p.z.p. Przedmiotowa nieruchomość położona jest na obszarze istniejącej i realizowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wprowadzenie funkcji usługowej mogłoby wywołać dysharmonię przestrzeni, a to powinno wynikać z planu zagospodarowania, który uzyskuje stosowne uzgodnienia i poddany jest dyskusji publicznej.

Odwołując się od decyzji Wójta skarżący wskazali na naruszenie przepisów Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności sprzecznie z obowiązującymi przepisami, błędną interpretację art. 59 ust. 2 p.z.p., naruszenie art. 59 ust. 3 pkt 1 p.z.p. poprzez brak wyznaczenia terminu dla odwołujących do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy oraz naruszenie przepisów postępowania, w tym poprzez brak czynności skłaniających strony o spornych interesach do zawarcia ugody.

W szczególności zarzucili, że Wójt nie wykazał, iż skarżący dokonali budowy obiektu budowlanego lub jego części, co zgodnie z art. 59 ust. 2 p.z.p. wymagałoby faktycznie ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W opinii zaś skarżących wysypanie placu żużlem nie jest zmianą przeznaczenia terenu wymagającą zgody organu administracyjnego. Przyznając, że przedmiotowa nieruchomość jest położona na obszarze zabudowy jednorodzinnej, zarzucili Wójtowi, iż nie wziął pod uwagę, że zmiana zagospodarowania terenu została dokonana w momencie, kiedy działki sąsiednie co do zasady miały charakter rzemieślniczy i były niezabudowane. Nie można zatem stwierdzić, że wprowadzono dodatkową funkcję usługową, ponieważ dysharmonię w przestrzeni spowodowało przekształcenie działek rzemieślniczych na zabudowę jednorodzinną. Skarżący podnieśli ponadto, że działania organu mogą doprowadzić do zamknięcia przedsiębiorstwa A.S., co nie leży w interesie zarówno publicznym jak i osobistym skarżącego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] maja 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielił zarówno ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, jak też dokonaną przez niego wykładnię przepisu art. 59 ust. 2 p.z.p. Podkreślił ponadto, iż wybór jednej z dwu rodzaju sankcji przewidzianej w art. 59 ust. 3 p.z.p. w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, nie wymagającej pozwolenia na budowę, bez wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy – dokonuje się w ramach uznania administracyjnego. Uznając za zasadne nakazanie przywrócenia stanu poprzedniego z powodu wskazanego przez Wójta braku prawnej możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy ze względu na fakt, iż wprowadzenie funkcji usługowej wprowadziłoby dysharmonię na obszarze istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – Kolegium jako dodatkowy argument podniosło konieczność zachowania ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa. Podkreśliło, że zasada ta nie jest wyżej ceniona niż prawo podmiotowe właściciela nieruchomości, lecz jest środkiem ochrony i urzeczywistniania innej – naczelnej zasady prawa zagospodarowania przestrzennego, ujętej w przepisach ogólnych p.z.p., a mianowicie zasady ładu przestrzennego (art. 1 ust. 1 p.z.p.), która wraz z zasadą zrównoważonego rozwoju stanowi podstawę działań planistycznych. Kolegium stwierdziło w konsekwencji, iż zarzuty odwołania odnośnie naruszenia art. 59 ust. 3 p.z.p. są nieuzasadnione.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium podkreśliło, że prawo własności nie ma charakteru absolutnego, może być ograniczone; takim ograniczeniem są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia przez Wójta zasad postępowania administracyjnego, wskazując, że działał on rzetelnie i bezstronnie. Organ pierwszej instancji zdaniem Kolegium w szczególności nie naruszył zasady ugodowego załatwienia sprawy administracyjnej. Zasada ta może być realizowana, jeżeli pozwala na to charakter sprawy. Nie jest możliwe zawarcie ugody przy orzekaniu na postawie art. 59 ust. 2 p.z.p., bo celem tego przepisu jest zastosowanie przewidzianym prawem sankcji, a nie rozstrzyganie o sprzecznych interesach stron.

W skardze do sądu administracyjnego A. i E. S. zarzucili Kolegium naruszenie:

– art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności sprzecznie z obowiązującymi przepisami,

– art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; zwanej dalej "k.p.a.") poprzez jego niezastosowanie,

– podstawowych zasad postępowania tj. art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie sprawy w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa oraz art. 11 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ administracji zasadności przesłanek decyzji.

Czyniąc powyższe zarzuty wnieśli o zmianę decyzji lub uchylenie jej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie skarżący wnieśli o uchylenie decyzji w celu przeprowadzenia dowodu na istnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w dniu jej wydania, tj. dowodu w postaci przesłuchania świadków i skarżących na okoliczność zagospodarowania działki nr [...] przed rokiem 1994.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organy nie zbadały dokładnie stanu faktycznego sprawy, a ponadto Kolegium nie odniosło się w pełni do argumentacji skarżących zawartej w odwołaniu.

Według skarżących istotną kwestią w sprawie, która nie została zbadana przez organy administracji, jest istniejący przed rokiem 1994 stan faktyczny zagospodarowania działki nr [...]. Skarżący wskazali, iż przed tą datą, jeszcze w roku 1976 przedmiotowa działka była w posiadaniu Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. W tym właśnie czasie teren działki został utwardzony i przeznaczony pod parking maszyn, należących do Spółdzielni. Zdaniem skarżących w tej sytuacji należy się odwołać do poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2005 r. (sygn. akt VII SA/Wa 244/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 194702), w którym wskazano, iż do obiektu całkowicie wybudowanego w czasie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, w zakresie regulacji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie stosuje się przepisy tej samej ustawy. W tej sytuacji zatem należałoby zastosować w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, a konkretnie art. 37 ust. 1 tej ustawy. Ocena sprawy pod kątem tego przepisu doprowadza z kolei do konstatacji, że nie jest możliwe nakazanie rozbiórki powstałego utwardzenia placu, gdyż nie są spełnione przesłanki wymienione w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Argumentując w tej kwestii skarżący wskazali (bez bliższego określania) na istniejący przed rokiem 1994 plan zagospodarowania przestrzennego.

Brak ustalenia staniu faktycznego nieruchomości przed rokiem 1994 r. według skarżących skutkował także brakiem dostrzeżenia przez organy administracji przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. W opinii Kolegium przedstawione przez skarżących argumenty nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż skarżący nie otrzymali pozwolenia na użytkowanie dla aktualnego sposobu użytkowania terenu.

Ponadto Kolegium wniosło o oddalenie wniosku skarżących o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków i przesłuchania strony.

W toku rozprawy skarżący sprecyzowali, iż wnoszą o przesłuchanie świadków przed organem administracji, a nie przed sądem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż wskazują skarżący.

Na wstępie należy zaznaczyć, że stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie jest zatem "trzecią instancją", organem, który jeszcze raz na podstawie dowodów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego bądź w toku postępowania przed sądem, dokonuje oceny sytuacji skarżącego i na tej podstawie rozstrzyga o stosowaniu względem niego określonych przepisów prawa. Sąd administracyjny nie jest władny, tak jak żądają tego skarżący, do orzeczenia merytorycznego w postaci zmiany zaskarżonej decyzji. Nie jest to sposób rozstrzygnięcia skargi na decyzję organu administracji, przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.").

Należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu, tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa.

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny czyni to w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a.). Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 – 461).

Dokonując kontroli w powyższy sposób, Sąd w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na kwestię wykonalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ ten w przedmiotowej sprawie działał jako organ odwoławczy, a więc organ, który rozstrzygając nie może ograniczyć się tylko do kontroli prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, ale musi dokonać ponownej oceny merytorycznej sprawy. Wyrazem tej ponownej oceny merytorycznej może być przewidziane w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Zwrot art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu pierwszej instancji (por. pkt 4 komentarza do art. 138 k.p.a. [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan – "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Zakamycze, 2005). W przedmiotowej sprawie oznacza to, że Kolegium, orzekając w dniu [...] maja 2007 r. skierowało w tym dniu do skarżących nakaz, aby przywrócili poprzedni sposób zagospodarowania działki nr [...] w terminie do [...] kwietnia 2007 r. tj. w terminie poprzedzającym dzień wydania decyzji. Tego typu nakaz czyni decyzję Kolegium niewykonalną w dniu jej wydania, a niewykonalność ta ma charakter trwały. W sprawie zachodzi zatem określona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Skarżący wskazując inną podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wskazali precyzyjnie, czy przyczyna ta zaistniała w związku z wydaniem decyzji bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa, ani też jaki konkretny przepis prawa został rażąco naruszony. Z całokształtu skargi można wnosić, iż skarżącym chodzi o rażące naruszeniem prawa w postaci braku rozpatrzenia sprawy w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Zarzut ten należy uznać za chybiony. Jak wskazano bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych – samo wyłożenie terenu przeznaczonego na miejsce postoju samochodów żużlem nie można uznać za obiekt budowlany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1741/01, niepubl. oraz wskazane tam wcześniejsze wyroki z dnia 24 września 1999 r., sygn. akt II SA/Kr 809/97 i z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Po 1946/99). Sąd w niniejszym składzie pogląd ten podziela. W przedmiotowej sprawie oznacza to, że organy administracji nie mogły orzekać na podstawie przepisów prawa budowlanego.

Nie można w konsekwencji podzielić zarzutu skarżących, iż organy administracji zaniechały potrzebnego dla rozstrzygnięcia sprawy postępowania dowodowego dla ustalenia stanu zagospodarowania działki przed rokiem 1994, który to moment ma znaczenie dla stosowania przepisów Prawa budowlanego – bądź zawartych w ustawie z dnia 24 października 1974 r. bądź w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r.

Tym niemniej organy administracji, rzeczywiście nie dokonały ustaleń, które wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Mianowicie rozważając konieczność zastosowania w danej sprawie przepisu art. 59 ust. 3 p.z.p. w związku z zaistnieniem sytuacji przewidzianej w art. 59 ust. 2 p.z.p. trzeba mieć na uwadze, że przepis ten nie miał swojego odpowiednika w poprzednich ustawach dotyczących zagospodarowania przestrzennego, tj. w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139; z późn. zm.), ustawie dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r., Nr 17, poz. 99; z późn. zm.) i ustawie z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1975 r., Nr 11, poz. 67 i Nr 16, poz. 91). Przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. przed 11 lipca 2003 r. nie istniał obowiązek uzyskania zezwolenia organu administracji na taką zmianę sposobu zagospodarowania terenu, która nie łączyła się z prowadzeniem robót budowlanych, nie przewidywano także sankcji administracyjnej za brak dopełnienia tego obowiązku. Zastosowanie zatem wskazanego przepisu p.z.p. do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, nie polegającej na prowadzeniu robót budowlanych, która to zmiana miała miejsce przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznaczałoby stosowanie prawa wstecz z naruszeniem konstytucyjnej zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Wynika z tego, iż stosowanie art. 59 ust. 3 p.z.p. wymaga w pierwszym rzędzie zbadania, czy zmiana zagospodarowania przestrzennego miała miejsce po momencie wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenie, iż zmiany dokonano przed wejściem w życie wskazanej ustawy wyklucza stosowanie art. 59 ust. 3 p.z.p.

Brak przeprowadzenia postępowania dowodowego dla poczynienia wskazanego ustalenia jest naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a., polegającym na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżących naruszenia przepisów art. 8 i art. 11 k.p.a. należy zauważyć, że skarżący (reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika) nie wskazali, na czym konkretnie naruszenie to miałoby polegać – skarżący cytują jedynie treść art. 8 k.p.a. oraz wskazują na niedostateczne wyjaśnienie przesłanek decyzji organu, bez wskazania czego konkretnie organ w swojej decyzji nie wyjaśnił. Dostrzegając naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., tj. błąd co do sposobu przeprowadzenie postępowania dowodowego (skarżący w tym zakresie podnosili w uzasadnieniu swojej skargi oddzielny zarzut, nie wiążąc go z zarzutami naruszenia art. 8 i 11 k.p.a.), Sąd jednocześnie nie dostrzegł naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik postępowania. W szczególności należy dostrzec, że Kolegium odniosło się do argumentacji skarżących podniesionej w odwołaniu i wskazało szeroko przesłanki swojej decyzji, umożliwiając tym samym skarżącym zwalczanie przedstawionego przez organ stanowiska na drodze prawnej tj. przed sądem administracyjnym.

Podobnie skarżący, wspierani przez profesjonalnego pełnomocnika, nie sprecyzowali ogólnego zarzutu naruszenia art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP – nie wskazali, na czym konkretnie polegało niezgodne z prawem ograniczenie ich prawa własności, nie wskazali także jakie konkretnie przepisy zostały naruszone. Mając na względzie przedstawioną na wstępie kolejność kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz występującą w sprawie potrzebę usunięcie błędów postępowania administracyjnego Sąd uznał, iż rozważania w powyższej kwestii, dotyczącej przede wszystkim prawa materialnego, byłyby przedwczesne.

W ponownym postępowaniu organy administracji przed podjęciem rozstrzygnięcia co do zastosowania art. 59 ust. 3 p.p.z. powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia daty zmiany sposobu zagospodarowania działki nr [...].

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. należało orzec o nieważności decyzji Kolegium, a mając na względzie końcowe załatwienie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a należało orzec o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a.