Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 485/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 127, art 129  par. 2, art 58  par. 1 i 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 3  par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.), zwolnił z dniem [...] r. E. S. ze służby z Policji, działając na jej wniosek o wystąpieniu ze służby, wyrażony w raporcie z dnia [...] r.

Pismem z dnia [...]r., oznaczonym jako "odwołanie od orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr orzeczenia [...] z dnia [...] r.", E. S. wniosła do Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. odwołanie, w którym domagała się zmiany przywołanego orzeczenia.

Postanowieniem z dnia [...] r. o sygn. akt [...] Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. uznał swoją niewłaściwość w zakresie odwołania od Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz przekazał sprawę celem jej rozpoznania Sądowi Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W.. Dodatkowo w ocenie Sądu Okręgowego odwołanie z dnia [...] r. było skierowane również przeciwko rozkazowi personalnemu Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B., dlatego Sąd postanowił o przekazaniu odwołania do rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K..

Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., działając na mocy art. 134 w związku z art. 129 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z póżn. zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji - rozkazu personalnego z dnia [...] r. Komendanta Powiatowego Policji w B. Nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że związany postanowieniem o przekazaniu sprawy zbadał w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie od zakwestionowanego rozkazu personalnego z dnia [...] r. odpowiada wymogom formalnym, w tym również, czy zostało ono wniesione w terminie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżony rozkaz personalny został doręczony E. S. w dniu [...] r. ([...]), co wynika z potwierdzenia jego odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych (k-4). W konsekwencji ostatnim dniem do wniesienia odwołania był dzień [...] r. Tymczasem odwołanie zostało nadane w dniu [...]r. w Urzędzie Pocztowym w I.. Zatem z przekroczeniem ustawowego 14 dniowego terminu liczonego od daty doręczenia rozkazu personalnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. S. na wstępie opisała przebieg postępowania zakończonego orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. Nr [...] z dnia [...] r. Następnie odnosząc się do zaskarżonego postanowienie stwierdziła, że w jej ocenie nie nastąpiło żadne uchybienie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ po raz pierwszy wniosła odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w dniu [...] r. będąc jeszcze zatrudniona w Komendzie Powiatowej Policji w B. i to właśnie orzeczenie wpłynęło na zwolnienie jej ze służby.

Komendant Wojewódzki Policji w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zwartą w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo podkreślił, że dla prawidłowości poczynionych ustaleń nie ma znaczenia wniesienie przez skarżącą w dniu [...] r. odwołania od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej nr [...] do Okręgowej Komisji Lekarskiej, bowiem to odwołanie zostało złożone w odrębnym postępowaniu o charakterze orzeczniczym i nie mogło zostać potraktowane jako środek zaskarżenia do rozkazu personalnego z dnia [...] r. w sprawie zwolnienia od służby, który nie był jeszcze wówczas wydany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do zapisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W tym trybie kontroli zostało poddane zaskarżone postanowienie. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez Sąd (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie pod kątem wskazanego kryterium Sąd stwierdza, że nie narusza ono prawa, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy jest poza sporem i sprowadza się do ustalenia, że organ administracji został związany postanowieniem Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia [...] r. o sygn. akt [...] o przekazaniu sprawy przeciwko rozkazowi personalnemu Nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Powiatowego Policji w B. i w postępowaniu wstępnym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższego rozkazu.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zatem postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Nr [...] z dnia [...] r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji - rozkazu personalnego z dnia [...] r. Komendanta Powiatowego Policji w B. Nr [...].

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest przepis art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi on, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Dlatego organ odwoławczy zobowiązany jest w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie.

W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej, a następnie wydanie postanowienia opartego na art. 134 k.p.a. powoduje, że rozstrzygnięcie wydane przez organ pierwszej instancji staje się ostateczne. W konsekwencji kontrola powyższego postanowienia dokonywana przez Sąd administracyjny, w przypadku stwierdzenia braku podstaw do zakwestionowania legalności postanowienia wydanego na mocy art. 134 k.p.a. nie może obejmować badaniem rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Postanowienie organu odwoławczego nie ma charakteru oceny merytorycznej, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. Tak, więc kontrola sądowoadministracyjna ogranicza się do oceny, czy rzeczywiście skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości (por. B .Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2000, s. 526).

Zasadniczą kwestią w sprawie jest ustalenie, czy wspomniany rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] r., od którego odwołanie złożyła skarżąca został doręczony w sposób prawidłowy oraz czy zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie kwestionuje, że osobiście w dniu [...] r. ([...]) odebrała rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] r., na co wskazuje jej własnoręczny podpis przy potwierdzeniu jego odbioru (w rubryce "doręczono"). Dodatkowo w przedostatnim zdaniu uzasadnienia przywołanego rozkazu personalnego (strona druga) zawarte jest prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Oznacza to, że orzeczenie organ pierwszej instancji zostało doręczone w sposób prawidłowy i zawierało pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego, wynikające z treści art. 127 K.p.a..

Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał w niniejszej w sprawie z dniem [...] r. ([...]). Natomiast data nadania przesyłki pocztowej nie mieści się w tym terminie, ponieważ pismo z dnia [...] r., oznaczone jako odwołanie, zostało nadane w placówce pocztowej także w dniu [...] r., a więc z przekroczeniem ustawowego czternastodniowego terminu liczonego od daty doręczenia rozkazu. Wydanie zaskarżonego postanowienia przez organ drugiej instancji było zatem konsekwencją przekroczenia przez skarżącą czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania, określonego w art. 129 § 2 K.p.a.

Skarżąca powyższych okoliczności sprawy nie kwestionowała w odwołaniu i nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zatem skoro odwołanie okazało się spóźnione, rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest prawidłowe.

Postępowanie sądowoadministracyjne nie obejmuje kontrolą przyczyn, z powodu których skarżąca złożyła odwołanie z przekroczeniem terminu ustawowego. Okoliczności te podlegałyby badaniu przez organ drugiej instancji właściwy do rozpatrzenia odwołania dopiero z chwilą złożenia wraz z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego zaakcentować trzeba postanowienia art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem wskazanych przepisów w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca z całą pewnością wypełniła tylko jeden z ciążących na niej obowiązków, a mianowicie wniosła odwołanie, czyli dopełniła czynności, dla której by wyznaczony termin. Jednakże z powyżej zacytowanych przepisów wynikają jeszcze dwa obowiązki, które muszą być łącznie spełnione, a mianowicie należy uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności prawnej.

Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne tej kwestii nie obejmuje, gdyż spóźnione odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności określonej w art. 129 K.p.a., ani nie usprawiedliwiało uchybienia tego terminu. Skarga w tym zakresie nie formułuje też żadnych zarzutów.

Sąd z urzędu, na podstawie art. 134 p.p.s.a., nie dopatrzył się również uchybień, ani naruszeń prawa w takim stopniu, aby skutkowały one uchyleniem, albo stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy, przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Zatem Sąd, wobec nie znalezienia podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.