Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 303/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.1, art. 6 ust.1, art. 15 ust.1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 122, art. 187 par.1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w firmie [...] "M." należącej do Pana R. D. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków

za 1999 rok, organ pierwszej instancji stwierdził, iż Skarżący:

1. niesłusznie zaliczył do kosztów uzyskania przychodu następujące wydatki:

– na zakup usług transportowych przewozu gazu w butlach na paletach

w łącznej kwocie [...] zł,

– na zakup usług załadunku i wyładunku gazu w butlach na paletach przy użyciu wózka widłowego w łącznej kwocie [...] zł,

– związanych z eksploatacją samochodu Fiat [...] w kwocie [...] zł.

2. nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodu wartości materiałów (tj. paliwa, olejów i opon) zużytych do obsługi wózka widłowego przez firmę "M."

w wartości brutto [...] zł.

3. zaniżył przychód o kwotę [...] zł z tytułu niezaewidencjonowania sprzedaży gazu, nabytego w firmie "P." w M.

W związku z powyższym [...] marca 2001 r. organ ten wydał decyzję, w której określił należne zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie [...] zł, wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej na dzień wydania decyzji

w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaniżonej zaliczki za styczeń 1999 roku w kwocie [...] zł.

Odwołanie od powyższej decyzji nie zostało przez Izbę Skarbową

w B. uwzględnione.

Od decyzji Izby Skarbowej w B. R. D. wniósł skargę

do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku,

w której nie zgodził się z nie uznaniem za koszty uzyskania przychodów:

1. wydatków poniesionych na zakup usług załadunku i wyładunku gazu

w butlach na paletach przy użyciu wózka widłowego świadczonych przez firmę "M.". Zdaniem skarżącego przedmiotowe usługi zostały wykonane

i udokumentowane stosownymi dokumentami sprzedaży usług przez podmiot gospodarczy, który był właścicielem samochodu oraz wózka widłowego. Natomiast pojedyncze przypadki wykonywania przedmiotowych usług przez pracowników podatnika nie mają jakiegokolwiek znaczenia;

2. wydatków związanych z eksploatacją samochodu "Fiat [...]" użytkowanego

na podstawie umowy leasingu. Ustalenie przez Inspektora używania tego samochodu przez syna i córkę podatnika do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą takich jak np.: odbiór gotówki ze sklepu, wyjazd

po zakup części zamiennych, odbiór gotówki od mandatów nie może stanowić okoliczności uzasadniającej stwierdzenia, że samochód był używany przez dzieci podatnika do celów osobistych.

Ponadto w ocenie strony nieprawidłowo oszacowano dochód z tytułu sprzedaży butli z gazem poza ewidencją tylko na podstawie przychodu nieuwzględniając kosztów uzyskania przychodu.

Zdaniem skarżącego, nie została również udowodniona przez organy sprzedaż gazu w butlach poza ewidencją, zakupionego w firmie "P.". Jedyny dowód na ten temat w postaci zeznań byłego pracownika skarżącego – Z. M., nie jest wiarygodny. Świadek ten miał osobisty interes w złożeniu obciążającego zeznania, gdyż został wytoczony mu proces cywilny o spowodowanie niedoboru na szkodę skarżącego i o zapłatę kwoty [...] zł, a nadto – w dniu 31 lipca 2001 r. skarżący złożył w prokuraturze wniosek o ściganie Z. M. za składanie fałszywych zeznań. Zarzucono obrazę art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2002 r., sygn. akt SA/Bk 1671/01 uchylił decyzję organu

II instancji.

Sąd uznał skargę za częściowo zasadną. Jako niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące ustaleń w zakresie nieprawidłowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków:

– na zakup usług transportowych przewozu gazu w butlach na paletach

w łącznej kwocie [...] zł,

– na zakup usług załadunku i wyładunku gazu w butlach na paletach przy użyciu wózka widłowego w łącznej kwocie [...] zł,

– związanych z eksploatacją samochodu Fiat [...] w kwocie [...] zł.

Natomiast, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji, bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i przy braku obiektywnej jego oceny, przypisały skarżącemu sprzedaż poza ewidencją gazu w butlach zakupionego w firmie "P." w 1999 r. Ten zarzut skargi Sąd uznał za zasadny. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokonać całościowej oceny zeznań świadków, zebrać i ocenić w sposób wyczerpujący całość materiału dowodowego. Sąd stwierdził także, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy pomocnym mogą okazać się wyniki postępowań karnych mających związek z przedmiotową sprawą.

W następstwie powyższego Izba Skarbowa w B. wydaną [...] listopada 2002 roku decyzją uchyliła decyzję organu I instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia – wskazując przy tym na uwzględnienie wytycznych wynikających z w/w wyroku.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. ponownie określił R. D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie [...] zł w miejsce zeznanej straty w kwocie [...] zł.

Podatnik nie zgodził się z decyzją i wniósł odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji lub też przeprowadzenie przez Dyrektora Izby Skarbowej

w B. postępowania uzupełniającego i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty.

Po rozpatrzeniu odwołania oraz po przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania uzupełniającego Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją

z [...] czerwca 2006 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że obrót gazem pochodzącym z M. odbywał się poza oficjalną działalnością gospodarczą i miał na celu ominięcie przepisów podatkowych.

Do powyższych stwierdzeń uprawnia ocena zebranych dowodów w sprawie, którymi są przede wszystkim:

– złożone w toku niniejszego postępowania zeznania do protokołu Pana Z. M. – byłego pracownika – kierowcę firmy "M.",

– zeznania do protokołu Pana F. G. – kierowcę

i magazyniera firmy "M",

– faktura VAT Nr [...] z dnia [...] maja 1999 roku wystawiona przez firmę "P." s.c. z M. na sprzedaż gazu w ilości 315 szt. butli 11 kg.

– karty drogowe, karty trasy, miesięczne karty eksploatacyjne dla samochodów ciężarowych, dowody dostaw gazu ze S. i do klatkarzy,

– listy obecności kierowców,

– włączone do akt przedmiotowej sprawy:

▪ postanowienie Prokuratury Rejonowej w Ł. z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 2005 r.,

▪ wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 2003 r.

Organ stwierdził, że skarżący nie wywiązywał się z umowy zawartej

28 grudnia 1995 r. z firmą "S." (poprzednio zwaną "B.") i zaopatrywał się w gaz również poza tą firmą. Organ stwierdził, że prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w Ł. śledztwo w sprawie złożenia fałszywych zeznań przez Z. M. m.in. przed Urzędem Kontroli Skarbowej w B. – podnoszone przez Pełnomocnika Strony w odwołaniu – zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 roku. Postanowienie to zostało też utrzymane w mocy przez Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2005 roku. W uzasadnieniu orzeczeń obu instancji stwierdzono, że zeznania Z. M. są spójne z zeznaniami innych świadków, logiczne i konsekwentne. Wyżej wymienione organy nie stwierdziły ażeby Z. M. w składanych zeznaniach przedstawiał fałszywe fakty.

Wskazane powyżej zeznania Pana M. potwierdza również inny pracownik firmy "M." Pan F. G.

Zdaniem organu powyższe wskazuje więc na prawdziwość twierdzeń wyrażonych przez głównego w tej sprawie świadka Z. M.

O słuszności zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska świadczy także przeprowadzona bardzo wnikliwie przez organ I instancji analiza szeregu dokumentów w postaci m.in. kart drogowych i list obecności kierowców.

Z dokumentów tych wynika, iż w dniu wyjazdu do M. kierowcy najczęściej nie podpisywali list obecności, a na kartach tras i kartach drogowych wyszczególniali wyjazd do M. lub wpisywali trasę S. (brak bowiem dowodów dostaw wydania pustych butli i przyjęcia pełnych) bądź też wpisywali większą ilość kilometrów przy wykonywaniu trasy B. (np. 460 km – winno być 190 km).

Dla poparcia ustaleń organów podatkowych zawartych w przedmiotowej kwestii ważna jest też treść wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2004 roku utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 2003 roku wydanego wobec R. D.

Z wyżej wymienionych orzeczeń wynika, że firma strony wprowadziła

do obrotu gaz zakupywany w firmie "P." w M. Nie wykazywano tego w ewidencji księgowej, ponieważ podpisana była umowa na handel gazem wyłącznie firmy "S.". Sąd ustalił, że handel gazem pozyskiwanym spoza "S." był prowadzony z wykorzystaniem nieprawidłowości w obrocie plombami tej firmy.

W uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w W. zawarte jest twierdzenie, iż nie ulega wątpliwości, że Pan R. D. dopuszczał się praktyk sprzedaży w butlach z oznaczeniem "S." gazu pochodzącego z innych źródeł. Ponadto Sąd daje również wiarę zeznaniom Z. M., wskazując, iż były one logiczne, konsekwentne

i w ocenie Sądu prawdziwe.

Z uwagi na powyższe spójne dowody nie zasługują na wiarę zeznania A. W., właściciela firmy "P.".

Zeznania drugiego wspólnika firmy "P." Pani G. W. również nie mogą zmienić zajętego stanowiska w sprawie, gdyż jak zeznała przesłuchiwana, w roku 1999 nie uczestniczyła ona w życiu firmy.

Organ nadmienił, że w kwestii wydatków nieuznanych przez organ pierwszej instancji za koszty uzyskania przychodu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku w wyroku z dnia 21 sierpnia 2002 roku sygn. akt SA/Bk 1675/01.

Mianowicie Sąd stwierdził, że szczegółowa analiza dokumentów dotyczących wykonania usług transportowych świadczonych przez firmę "M." wykazała, że w koszty firmy "M." prowadzonej przez podatnika zaliczono wydatki za usługi przewozu gazu, których faktycznie nie wykonano. Te ustalenia, zdaniem Sądu, opierają się bowiem na analizie dokumentów źródłowych, tj. kart eksploatacji samochodów, dowodów dostaw gazu, kart tras i rozliczeń czasu pracy wózka widłowego, tarczy tachometrów używanych przez firmę "M." oraz z zeznania wykonawcy tych usług R. D. Tym samym wystawione przez firmę "M." faktury za usługi transportowe, których nie potwierdzają dowody źródłowe nie stanowią kosztów uzyskania przychodu stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Sąd nie podzielił także zarzutów, iż koszty leasingowanego samochodu Fiat [...] wiązały się z uzyskaniem przychodu w firmie strony skarżącej. Przedmiotowy samochód miał być używany w celach marketingowo-handlowych. Tymczasem strona nie przedstawiła dowodów, że pojazd był w takich celach używany. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że odmowa przesłuchania na w/w okoliczność w charakterze świadków R. i A. D. była celowa, nawet przy założeniu, że zeznania potwierdziłyby wyjaśnienia strony. Zdaniem Sądu organy podatkowe należycie uzasadniły bezcelowość dopuszczenia dowodu, który zważywszy na pokrewieństwo świadków nie przyczyniłby się do wyjaśnienia kwestii w innym kierunku, niż to wynikało z udokumentowanego materiału dowodowego.

Powyższa ocena prawna – podkreślił organ – wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Powyższą decyzję podatnik zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie w całości jako niezgodnej z prawem. Skarżący zarzucił:

– naruszenie art. 122 oraz 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2002 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) poprzez wydanie decyzji opartej na nieudowodnionych okolicznościach faktycznych w związku

z zaniedbaniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego,

– naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez pominięcie wskazań co do dalszego postępowania, sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku

w wyrokach dotyczących przedmiotowej sprawy – uchylających uprzednio wydane w tej sprawie decyzje organów podatkowych,

– wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 247

§ 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), z uwagi na fakt, iż w momencie wydawania skarżonego rozstrzygnięcia zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 objęte już było instytucją przedawnienia, stosownie do art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji ustalenie, iż skarżący zaniżył przychód o kwotę [...] zł z tytułu niezaewidencjonowania sprzedaży gazu nabytego w firmie "P." z siedzibą w M. oparte zostało głównie na dowodzie w postaci przesłuchania Pana Z. M. – byłego pracownika firmy "M.". Powołane przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. postanowienie Prokuratury Rejonowej w Ł. utrzymane w mocy przez Sąd Rejonowy w W. o umorzeniu śledztwa

w sprawie złożenia fałszywych zeznań przez Z. M. nie jest orzeczeniem merytorycznym.

Oceniając kwestię prawdziwości zeznań Pana Z. M., Dyrektor Izby Skarbowej w B. w ogóle pomija kwestię powództwa cywilnego wniesionego przeciwko Panu Z. M. przez skarżącego. Powodem wszczęcia przeciwko Panu M. procesu cywilnego był fakt stwierdzenia niedoborów magazynowych w firmie "M." w okresie, gdy ten w niej pracował. Świadek ma więc interes prawny w zeznaniu nieprawdy.

Niezrozumieałe jest działanie organu, który daje wiarę świadkowi M. a nie daje wiary zeznaniom świadka A. W. Dyrektor Izby Skarbowej w B. przytacza wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2004 r., utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 2003 r., uniewinniający skarżącego. Przytoczony wyrok uniewinnia oskarżonego Pana R. D. od popełnienia zarzuconego mu czynu, który miał polegać na wprowadzeniu do obrotu handlowego w okresie od jesieni 2000 r. do 15 czerwca 2001 r. towarów w postaci gazu w butlach w ilości 10172 sztuk oznaczonych znakami towarowymi "S.". Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdza, że dla poparcia ustaleń organów podatkowych w przedmiotowej kwestii ważna jest treść wyżej wymienionych wyroków. Istotne jest, że oba wyroki są wyrokami uniewinniającymi skarżącego, dlatego przemawiają na jego korzyść. Tym samym świadczą o nieprawdziwości zeznań Pana Z. M. Przyjęta przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. argumentacja jest błędna i bezzasadna, ponieważ doszukuje się on dowodów obciążających skarżącego w uzasadnieniach do wyroków, a nie w treści orzeczenia. Rozumowanie wskazanego organu jest sprzeczne z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2000 r. (sygn. akt III SA 3097/99).

Uchybienia proceduralne organu podatkowego polegają – zdaniem skarżącego – na tym, że naruszył przepis art. 97 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ był bowiem związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 października 2002 r., w którym Sąd wskazał, że niedopuszczalne jest oparcie wyświetlenia stanu faktycznego

na zeznaniach jednego świadka, byłego pracownika skarżącego tj. Z. M.

Uchybienie proceduralne polega również na nieprzeprowadzeniu dowodu

z przesłuchania syna skarżącego R. D., który prowadzi działalność gospodarczą a z ojcem łączyły go zrozumiałe stosunki o charakterze gospodarczym.

Skarżący podniósł też zarzut przedawnienia stwierdzając, że do przerwania biegu przedawnienia niezbędne jest w myśl art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej zastosowanie środka egzekucyjnego z powiadomieniem podatnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi Dyrektor Izby Skarbowej w B. podkreślił, że ustalenia dotyczące zaniżenia przychodu o kwotę [...] zł z tytułu niezaewidencjonowania sprzedaży gazu nabytego w firmie "P." w M. oparte zostały na obszernym, wszechstronnym materiale dowodowym, a nie tylko na zeznaniach świadka Z. M. Dowody te zostały obszernie omówione i ocenione w zaskarżonej decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przedawnienie, co zarzuca również skarżący. Mianowicie zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony.

Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W sprawie podatku dochodowego za 1999 rok, 18 maja 2001 r. wystawiono tytuł egzekucyjny nr [...], który doręczono Panu D. 21 maja 2001 r. Następnie w ramach postępowania egzekucyjnego środkiem egzekucyjnym, mającym wpływ na przerwanie biegu przedawnienia było zajęcie ruchomości (samochodu dostawczego marki Żuk o wartości 5.500,00 zł) 7 września 2001 r. O zastosowaniu tego środka egzekucyjnego podatnik został powiadomiony 10 września 2001 r. Oznacza to więc, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął się 11 września 2001 r. Tym samym ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] czerwca 2006 r. (doręczona 5 lipca 2006 r.) nie narusza przepisu art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 70 § 1 tej ustawy.

Organ również nadmienił, że w kwestii wydatków nieuzanych za koszty uzyskania przychodu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku w wyroku z 21 sierpnia 2002 r. sygn. akt SA/Bk 1675/01. Tym samym przedmiotowa kwestia została przez organy podatkowe przyjęta w ten sam sposób, jak w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w B. z [...] marca 2001 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ

na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie Sąd nie znajduje podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, a tym samym uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej

w B.

Na wstępie Sąd stwierdza, że zarzut naruszenia prawa z uwagi

na przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. został na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. cofnięty przez pełnomocnika skarżącego. Niesporne bowiem było, że 18 maja 2001 r. wystawiono tytuł egzekucyjny nr [...], który doręczono p. R. D. Następnie w ramach postępowania egzekucyjnego w dniu 7 września 2001 r. nastąpiło zajęcie ruchomości – samochodu marki Żuk. Podatnik o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego został powiadomiony 10 września 2001 r. Tak więc bieg terminu przedawnienia rozpoczął się 11 września 2001 r., co świadczy iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] czerwca 2006 r. (doręczona 5 lipca 2006 r.) nie narusza przepisu art. 247 § 1 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

Kolejna kwestia występująca w sprawie dotyczy związania oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego

w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2002 r. sygn. akt SA/.Bk 1675/01. Zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. (...) wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W powyższym orzeczeniu Sąd całkowicie podzielił stanowisko organów podatkowych, że skarżący bezzasadnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup usług transportowych przewozu gazu w butlach na paletach, na zakup usług załadunku

i wyładunku gazu w butlach na paletach przy użyciu wózka widłowego oraz wydatki związane z eksploatacją samochodu Fiat [...] w kwocie [...] zł.

W świetle powyższego wszelkie zarzuty skargi odnoszące się w/w ustaleń

są pozbawione podstaw prawnych.

Jedyną więc kwestią wymagającą rozważenia jest prawidłowość ustalenia przez organy podatkowe, że podatnik zaniżył przychód o kwotę [...] zł z tytułu niezaewidencjonowania sprzedaży gazu, nabytego w firmie "P." w M. W tym bowiem zakresie cytowanym wyżej wyrokiem z 21 sierpnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku uchylił decyzję organu II instancji w oparciu o przepisy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) uznając, iż zebrany wówczas materiał dowodowy nie był wystarczający do stanowczego rozstrzygnięcia, a tym samym ocena organów nie była obiektywna. Sąd jednocześnie wskazał, w jakim zakresie materiał dowodowy winien być uzupełniony. Ocena prawna i wskazania Sądu co do dalszego postępowania wyrażone w powyższym orzeczeniu zostały w pełni zrealizowane przez organy podatkowe. Niezasadne jest stanowisko skarżącego, że w zaskarżonej decyzji oparto się głównie na dowodzie z przesłuchania byłego pracownika firmy "M." Z. M. będącego w konflikcie ze skarżącym i że umorzenie postępowań przez Prokuraturę Rejonową w Ł. i przez Sąd Rejonowy w W. nie świadczy o winie skarżącego.

Wbrew stanowisku skarżącego, zaskarżona decyzja oparta została

na obszernym materiale dowodowym zebranym i ocenionym stosownie do przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej.

Według zaskarżonej decyzji dowodami takimi przede wszystkim są:

– złożone w toku postępowania zeznania do protokołu p. Z. M. – byłego pracownika – kierowcę firmy "M.";

– zeznania do protokołu p. F. G. – kierowcę i magazyniera firmy "M.";

– faktura VAT nr [...] z 22 maja 1999 r. wystawiona przez firmę "P." s.c. z M. na sprzedaż gazu w ilości 315 szt. butli 11 kg;

– karty drogowe, karty trasy, miesięczne karty eksploatacyjne dla samochodów ciężarowych, dowody dostaw gazu ze S. i do klatkarzy (stanowiące załączniki do protokołu;

– listy obecności kierowców;

– włączone do akt przedmiotowej sprawy:

▪ postanowienie Prokuratury Rejonowej w Ł. z [...] stycznia 2005 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w W. z [...] marca 2005 r.;

▪ wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z [...] kwietnia 2004 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego w W. z [...] października 2003 r.

Powyższe dowody zostały obszernie i logicznie uzasadnione.

Z uzasadnień wymienionych wyżej postanowień Prokuratury Okręgowej

w Ł. i Sądu Rejonowego w W. oraz wyroku Sądu Rejonowego w W. jednoznacznie wynika, że skarżący zobowiązany z mocy umowy z firmą "S." do zaopatrywania się w gaz wyłącznie w rozlewniach należących do tej firmy, warunku tego nie przestrzegał.

W uzasadnieniu orzeczeń obu instancji stwierdzono, że zeznania Z. M. są spójne z zeznaniami innych świadków, logiczne i konsekwentne. Wyżej wymienione organy nie stwierdziły ażeby Z. M. w składanych zeznaniach przedstawiał fałszywe fakty.

W uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia [...].10.2003 r. sygn. akt [...] Sąd stwierdził, że pomimo udowodnienia, iż R. D. naruszył zakaz z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 31.01.1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. nr 5, poz. 17), nie może on zostać za ten czyn ukarany, bowiem w trakcie procesu nastąpiła zmiana stanu prawnego a działanie oskarżonego przestało być przez ustawodawcę traktowane jako przestępstwo. Sąd omówił także zeznania świadka M. i dał im wiarę.

Z całokształtu materiału dowodowego wynika, że niedanie wiary zeznaniom A. W., właściciela firmy "P." w M. było uzasadnione, nienaruszające zasad swobodnej oceny dowodów. Również stanowisko organu co do zeznań drugiego wspólnika firmy "P." G. W. jest prawidłowe, skoro świadek zeznała, że w 1999 r. nie uczestniczyła ona w życiu firmy.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że wyroki Sądu Rejonowego

w W. i Sądu Okręgowego w Ł. uniewinniające skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu przemawiają na jego korzyść. Zarzucając w związku z tym rozumowaniu organu sprzeczność z wyrokiem NSA z 08.12.2000 r. (sygn. akt III SA 3097/99) przytoczył tezę tego orzeczenia w której – czego skarżący nie dostrzegł – zawarte jest stwierdzenie, iż w postępowaniu podatkowym organy podatkowe obowiązane są ocenić uzasadnienie wyroku karnego tak jak inne dowody w sprawie. Tak też w przedmiotowej sprawie organy podatkowe obu instancji uczyniły.

Z przytoczonych powodów Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną

z prawem tj. z przepisami art. 9 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 45 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. nr 90, poz. 416 ze zm.) oraz z przepisami art. 21 § 1

pkt 1 i § 3, art. 23 § 1 pkt 2, § 3, § 4, § 5, art. 193 § 1-4, art. 207 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.)

a także z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) i skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).