Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1982/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 51 ust 2, 2c
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. - po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r. znak: [...], wymierzające Wójtowi Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 26.000 zł za wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii elektroenergetycznej kablowej nn 0,4 kV, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. Z 2012r., poz. 647 ze zm.- dalej zwana ustawą o planowaniu).

Stan sprawy przedstawia się następująco:

W dniu 24 marca 2011 r. Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej kablowej nn 0,4 kV, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...].

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2014r. Wojewoda [...] nałożył na Wójta Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 26.000 zł, za wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu.

Pismem z dnia 19 lutego 2014r. Wójt Gminy [...] wniósł zażalenie na postanowienie Wojewody [...], wnosząc o jego uchylenie i umorzenie niniejszego postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

- naruszenie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie czasu trwania postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego bez wyłączenia terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień powstałych z winy strony i przyczyn niezależnych od organów;

- naruszenie art. 7 kpa oraz art. 77 kpa wskutek braku wszechstronnego rozważenia i uwzględnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, które należycie rozpatrzone przemawiają za odstąpieniem od nałożenia kary.

W uzasadnieniu zażalenia Wójt podniósł m.in. że łączna ilość decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wydanych przez Wójta Gminy [...] w 2010r. wyniosła 187 sztuk, co wymagało znacznego zaangażowania organizacyjnego. Zatem ewentualne przekroczenie 65- dniowego terminu, zwłaszcza w początkowym okresie obowiązywania znowelizowanego przepisu art. 51 ustawy o planowaniu, nie powinno być kwalifikowane jako zwłoka w wydaniu decyzji, gdyż nosi znamiona opóźnienia powstałego z przyczyn niezależnych od organu.

Wójt podniósł także, iż przedmiotowe postępowanie lokalizacyjne zostało zainicjowane wnioskiem złożonym w dniu [...] listopada 2010 r. a więc w okresie bezpośrednio następującym po dniu wejścia w życie znowelizowanego przepisu art. 51 ustawy o planowaniu, wprowadzającego nakładanie kar finansowych za przekroczenie terminu załatwienia sprawy. Nowelizacja ta stanowiła - w ocenie skarżącego - swoiste novum charakteryzujące się dużym stopniem złożoności, często wydłużającym czas wydania decyzji. Krótki, bo jedynie 30-dniowy okres vacatio legis przedmiotowej regulacji spowodował, że w początkowym okresie jej obowiązywania zachowanie wyznaczonego 65-dniowego terminu załatwienia sprawy przekraczało możliwości organizacyjne organu.

Ponadto Wójt wskazał, że - w jego ocenie - przy wymierzeniu kary pieniężnej Wojewoda [...] dokonał jedynie matematycznego wyliczenia, polegającego na odliczeniu od okresu biegu całego postępowania w sprawie tj. od 118 dni, 65 dni ustawowych oraz dodatkowego 1 dnia, co poskutkowało przyjęciem przez organ I instancji 52 dni zwłoki w wydaniu decyzji. Tymczasem, zgodnie z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu do terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ww. ustawy, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, jak również okresy opóźnienia spowodowane z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. A zatem odliczeniu od ustawowego terminu winien podlegać 7-dniowy termin wyznaczony przez organ na zapoznanie się z aktami sprawy (wraz z okresem na doręczenie korespondencji), stanowiący realizację obowiązku zapewniania czynnego udziału stronom w postępowaniu, przewidzianego w art. 10 kpa.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej Minister, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r.

Uzasadniając wydane orzeczenie Minister stwierdził, że organ I instancji słusznie uznał, że 65-dniowy termin wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu rozpoczął bieg w dniu 27 listopada 2010r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania w rozpatrywanej sprawie. Powyższe wynika z art. 57 § 1 kpa, stosownie do którego, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W rozpatrywanej sprawie okres przedmiotowego postępowania zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] marca 2011 r. Słusznie zatem ustalił organ I instancji, że postępowanie administracyjne w sprawie trwało 118 dni. Ponieważ ostatni dzień 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej przypadł na dzień 30 stycznia 2011 r., tj. na niedzielę - ostatnim dniem terminu był najbliższy dzień powszedni, tj. poniedziałek 31 stycznia 2011 r. Po odliczeniu od okresu biegu całego postępowania, tj. od 118 dni ustawowych 65 dni oraz 1 dnia, wynikającego z art. 57 § 4 kpa, zwłoka w orzeczenia przez organ wyniosła 52 dni, co jest równoznaczne z wymierzeniem Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej w wysokości 26.000 zł.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego zmiany brzmienia art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu, Minister stwierdził, ze okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ustalony okres biegu postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy [...], wymiar zwłoki organu w wydaniu decyzji lokalizacyjnej oraz wysokość nałożonej kary. Dodał, że nowelizacja art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu nie może stanowić przyczyny zwłoki w wydaniu decyzji lokalizacyjnej, gdyż zastosowanie tego przepisu było obowiązkiem Wójta.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego krótkiego okresu vacatio legis ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, organ odwoławczy stwierdził, że organy administracji nie są uprawnione do oceny celowości rozwiązań przewidzianych przez ustawodawcę w przepisach regulujących zasady i tryb stanowienia prawa.

Nadto Minister podniósł, że wewnętrzne problemy organizacyjne organu wynikające ze zmiany brzmienia art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu nie mogą w żaden sposób wpływać na realizację obowiązku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie określonym w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczący nieodliczenia przez organ I instancji 7 dni wyznaczonych przez Wójta Gminy [...] na zapoznanie się z aktami sprawy (wraz z okresem przeznaczonym na dostarczenie korespondencji), organ odwoławczy zaznaczył, że do czynności o jakich mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, które jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z kpa, stanowią zwykłe działania organu składające się na to postępowanie i nie wymagają dodatkowych nadzwyczajnych działań. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ wskazał na szereg wyroków sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008r., sygn. akt II OSK 767/07).

Usprawiedliwieniem opóźnienia w wydaniu przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej nie może być również - zdaniem Ministra - fakt, iż w trakcie 118- dniowego okresu prowadzenia przez skarżącego postępowania wystąpiły 34 dni wolne od pracy. Z treści art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu nie wynika bowiem, aby wskazane przez ustawodawcę 65 dni oznaczały tylko dni powszednie.

Minister nie podzielił również argumentu skarżącego, że Wojewoda [...] naruszył art. 7 i art. 77 kpa poprzez niezbadanie przyczyn zaistniałego opóźnienia. W inkryminowanym postanowieniu Wojewoda dokonał prawidłowego wyliczenia zwłoki Wójta Gminy [...] w wydaniu decyzji lokalizacyjnej, poprzez arytmetyczne obliczenia okresu od dnia następnego po dniu wpływu wniosku do Urzędu Gminy [...], do dnia wydania decyzji lokalizacyjnej, uwzględniając przy tym treść art. 57 § 4 kpa.

Podsumowując Minister zaznaczył, iż w aktach rozpatrywanej sprawy znajdują się jednoznaczne dowody wskazujące na zwłokę Wójta Gminy [...] w wydaniu przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015r. wniósł Wójt Gminy [...]. Podniósł zarzut naruszenia art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu poprzez wadliwe przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, z 65- dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podlegają wyłączeniu:

- 7 - dniowy termin wyznaczony stronom na zapoznanie się z aktami sprawy waz z okresem niezbędnym dla doręczenia korespondencji;

- okresy opóźnienia powstałe z przyczyn niezależnych od organu, spowodowane względami organizacyjnymi oraz przypadającymi w okresie rozpoznania sprawy dniami wolnymi od pracy, których liczba - mając na względzie dużą ilość postępowań lokalizacyjnych - wpłynęła na wydłużenie prowadzonego postępowania.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] w [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu z którego wynika - jego zdaniem - że 7-dniowy termin wyznaczony na zapoznanie się z aktami sprawy można zakwalifikować jako powstałe z przyczyn niezależnych od organu. Wskazał, że wyznaczenie 7-dniowego terminu, realizującego zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, nastąpiło pismem z dnia 3 marca 2011r. Data ostatniego odbioru ww. pisma, zgodnie ze zwrotnym poświadczeniem odbioru, przypadła na dzień 8 marca 2011 r. (łącznie 5 dni). Od dnia następnego, tj. od 9 marca 2011 r. biegł termin na zapoznanie się z aktami sprawy (7 dni). W ocenie Wójta Gminy [...], cały ww. okres - łącznie 12 dni zgodnie z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu, powinien zostać odliczony od biegu postępowania. Skarżący podkreślił przy tym, że powołany przepis stanowi jedynie, że do terminu załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, nie precyzując szczegółowo terminów i charakteru tych czynności. Dlatego też, dopuszczalna wydaje się być wykładnia, oparta na literalnym brzmieniu przepisu, zgodnie z którą jego dyspozycją objęty jest każdy termin przewidziany w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, w tym także wyznaczony dla strony, w oparciu o art. 10 kpa, 7-dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy wraz z czasem niezbędnym dla doręczenia korespondencji. Nadto skarżący zauważył, że czynność zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia w zakresie zebranego materiału dowodowego, nie pozostaje bez wpływu na dalszy bieg postępowania.

Zawiadomienie to, zdaniem Ministra, w przeciwieństwie do np. wezwania nie uzależnia dalszych czynności organu od zajęcia stanowiska przez stronę. Tymczasem, dopiero upływ wyznaczonego terminu daje organowi możliwość podjęcia dalszych czynności w postępowaniu, tj. stosownie do sytuacji faktycznej: rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji lub kontynuowania postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanym przez stronę, co powoduje, że podczas jego biegu postępowanie pozostaje w swoistym zawieszeniu. Wobec powyższego, a także z uwagi wagę tej regulacji procesowej dla prawidłowości prowadzonego postępowania, okres oczekiwania na stanowisko strony, nie powinien być uwzględniany przy obliczaniu kary.

Ponadto pozostały okres opóźnienia powstał - zdaniem skarżącego - niezależnie od organu, a zatem nie powinien skutkować naliczeniem kary. Skarżący podkreślił, że w okresie rozpoznania sprawy przypadło 34 dni wolne od pracy wliczane do biegu postępowania, co uwzględniając dużą liczbę postępowań lokalizacyjnych prowadzonych przed tut. organem, wpłynęło na ostateczny termin wydania decyzji (łączna ilość decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wydanych przez Wójta Gminy [...] w 2010 roku wyniosła - 187 sztuk, zaś ilość wniosków złożonych w w/w sprawach w roku 2011 - 237 sztuk). Skarżący zauważył przy tym, że postępowania lokalizacyjne w gminie [...] należą - ze swej istoty - do postępowań szczególnie skomplikowanych, czasochłonnych i długotrwałych. Gmina pokryta jest bowiem w przeważającej części terenami prawnie chronionymi, co znacznie wydłuża czas prowadzonych postępowań i wymaga dużego zaangażowania organizacyjnego. Dodatkowo, w toku prowadzonego postępowania, powstała konieczność nagłego zastępstwa doświadczonego pracownika merytorycznego, odpowiedzialnego za postępowania lokalizacyjne (od 03.01.2011r. do 03.07.2011 r.), powodująca przedłużenie procedury administracyjnej o czas niezbędny do wdrożenia osób zastępujących. Wszystkie ww. względy, na których wystąpienie organ nie miał wpływu i których suma spowodowała przedłużenie postępowania lokalizacyjnego, winny zostać zakwalifikowane, w ocenie Wójta Gminy [...], jako niezależne od organu, a wynikające z nich okresy opóźnienia w prowadzeniu postępowania nie powinny skutkować naliczeniem kary.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.- dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ppsa - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Sposób liczenia terminu precyzuje art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu wskazując, że do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Na wstępie zaznaczyć trzeba, że nałożony w przywołanym przepisie obowiązek wydania w 65-dniowym terminie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi instrument realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 kpa., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Określenie ustawowego terminu, w którym organ powinien zakończyć postępowanie i rozstrzygnąć stanowi w istocie rzeczy gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie, stąd ów wniosek powinien być załatwiony bez zbędnej zwłoki, czyli takiej, która wynika z nieuzasadnionych odstępów czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami dokonywanymi przez organ, błędnymi działaniami organu powodującymi przewlekłość postępowania lub stanu całkowitej bezczynności organu.

Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie na gruncie analogicznego przepisu art. 35 ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) do czynności, o jakich mowa w ust. 8 art. 35 tej ustawy nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, takich jak powiadomienie stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), czy też zawiadomienie tych stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, jak też uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4 k.p.a., art. 79 § 2 k.p.a., art. 81 k.p.a.), ani też czynności związanych z ustaleniem stron postępowania. Są to bowiem czynności konieczne do spełnienia w każdym postępowaniu administracyjnym i mieszczą się one w maksymalnym czasie postępowania o wydalenie pozwolenia budowlanego wyznaczonym na 65 dni. Natomiast do okresów opóźnień wskazanych w art. 35 ust. 8 powołanej ustawy należą, jak stanowi ta norma prawna, opóźnienia spowodowane z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (vide wyroki: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 87/08, wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 973/06, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 767/07, wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1765/10).

Karę wymierza się organowi, który pozostaje w zwłoce. Pojęcie zwłoki zakłada istnienie przyczyn związanych z zaniedbaniami organu, które wywołały zaniechanie przez organ rozpatrywania wniosku w terminie bez usprawiedliwienia. Zwłoka będzie zatem opóźnieniem, które powstało z winy organu bądź z przyczyn od niego zależnych (tak NSA w wyroku z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1765/10).

Powyższe rozważania należy odnieść do postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przyjęcie analogicznej wykładni przepisu art. 51 ust. 2 i ust. 2c do wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane, jest możliwe ze względu na zbieżność ratio legis w przypadku obu tych regulacji. Intencją racjonalnego ustawodawcy było zapewnienie szybkości postępowania w obu typach postępowania (pozwolenie na budowę i lokalizacji inwestycji celu publicznego). Negatywnie należałoby ocenić sytuację, w której w orzecznictwie wyprowadzano by odmienne normy prawne z jednobrzmiących przepisów prawa.

Zdaniem Sądu, podniesione przez skarżącego okoliczności nie stanowią usprawiedliwienia dla przekroczenia terminu 65 dni do wydania decyzji. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, do terminów o których mowa w ust. 2 art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Do powyższych terminów, usprawiedliwiających opóźnienie w wydaniu decyzji przez organ nie można zaliczyć 7- dniowego okresu wyznaczonego przez organ stronie na zapoznanie się z aktami. Jak wynika bowiem z ugruntowanego orzecznictwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 767/07), podzielanego również przez skład orzekający w niniejszej sprawie do okresu usprawiedliwionych opóźnień nie można zaliczyć zwykłych działań organu składających się na to postępowanie i nie wymagających dodatkowych nadzwyczajnych działań. A właśnie do takich działań zaliczyć należy wyznaczenie stronie 7-dniowego terminu na zapoznanie się z aktami.

Do usprawiedliwionych opóźnień w wydaniu decyzji nie można również zaliczyć okoliczność, że w 2010 r. Wójt Gminy [...] wydał aż 187 decyzji o warunkach zabudowy oraz faktu, że przez pół roku był on pozbawiony doświadczonego pracownika merytorycznego odpowiedzialnego za postępowania lokalizacyjne. Fakty te, będące wewnętrzną sprawą skarżącego, w żadnym razie nie mogą stanowić okoliczności usprawiedliwiających przekroczenie 65-dniowego terminu w wydaniu decyzji lokalizacyjnej.

W ocenie tutejszego Sądu odliczenie wskazanych przez skarżącego terminów przeczy zasadzie szybkości postępowania. Proponowana przez skarżącego wykładnia przepisu art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu niweczyłaby zamysł ustawodawcy, by zmusić organy do skrócenia postępowania przy pomocy sankcji administracyjnej. Przyjmując tok rozumowania skarżącego, należałoby uznać, że 65- dniowy termin obejmie wyłącznie czynności pracowników organu związane z prowadzonym postępowaniem, a odliczyć należy każdy okres, zaliczany do czasu trwania postępowania, ale wiążący się z koniecznością podjęcia czynności "zewnętrznych" - zawiadomienia, obwieszczenia itd. Jednak jak słusznie zauważył organ odwoławczy, z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu nie wynika, że do terminu 65-dniowego wliczane są tylko dni powszednie (robocze).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa należało orzec, jak w sentencji.