Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 491/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 121 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1, art 190
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Po 467/18 w sprawie ze skargi Ł. G. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ł. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: sąd I instancji, WSA) wyrokiem z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Po 467/18, oddalił skargę Ł. G. (dalej: skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: organ) z dnia 30 kwietnia 2018 r., nr 3001-IOA.4246.65.2017, w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając powyższy wyrok sądu I instancji w całości, zarzucając mu:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), naruszenie prawa materialnego:

1) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm.; dalej: u.g.h.) poprzez błędne zastosowanie w sprawie skarżącego, będące następstwem błędnej wykładni pojęcia "urządzającego gry" w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, jako obejmującego również skarżącego, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wydzierżawienia kilku metrów kwadratowych powierzchni lokalu podmiotowi trzeciemu w celu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług na rzecz osób trzecich w zakresie niestanowiącym działalności konkurencyjnej w stosunku do działalności wydzierżawiającego, bez dokonywania przez niego, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności mogących świadczyć o aktywnej organizacji gier, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. i niezasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry";

2) art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 459 ze zm.; dalej: k.c.) w zw. z art. 659 § 1 i 2 k.c. poprzez dokonanie przez sąd (także w drodze aprobaty ustaleń organu) błędnej wykładni umowy zawartej pomiędzy T.sp. z o. o. a skarżącym oraz nieuprawnione przyjęcie, że analiza umowy dzierżawy z dnia 1 lipca 2016 r. wskazuje, że w przypadku strony można mówić o podejmowaniu czynności aktywnych w procesie organizacji gier, gdyż strona skarżąca zapewniła odpowiednie warunki do uruchomienia automatów, obsługiwała sporne automaty poprzez dopuszczanie do nich klientów lokalu, zapewniła dostęp do energii elektrycznej, podczas gdy treść umowy, w tym przyjęte przez skarżącego na jej podstawie obowiązki nie świadczą o podejmowaniu przez niego jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", ani też nie powoduje odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy dzierżawy;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: o.p.) poprzez:

— aprobatę nieprawidłowego ustalenia przez organy celne, odnośnie rzeczywistej roli skarżącego w procesie urządzania gier na spornych automatach w oparciu o nieprawidłowo oceniony materiał dowodowy, w tym zwłaszcza oparcie się przez organy (oraz zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez sąd) na błędnej interpretacji umowy dzierżawy powierzchni użytkowej i jej poszczególnych postanowień, podczas gdy zgodnie z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego - nie można wywieść, że jej treść świadczy o podejmowaniu przez skarżącego czynności "aktywnych" w procesie urządzania gier na wydzierżawionej powierzchni, która została oddana do wyłącznego korzystania dzierżawcy na podstawie umowy z dnia 1 lipca 2016 r.; takie ustalenie organu i sądu I instancji jest ustaleniem całkowicie dowolnym oraz nieznajdującym podstaw w materiale dowodowym;

— dowolną ocenę materiału dowodowego i błędne ustalenie, że czynność włączania i wyłączania z zasilania spornych urządzeń przez pracownicę lokalu skarżącego oraz zawiadamianie przez nią o usterkach urządzeń serwisanta - była związana bezpośrednio z bieżącym obsługiwaniem tych urządzeń, podczas gdy wyłączanie i włączanie automatów miało na celu ograniczenie zużycia energii elektrycznej w należącym do skarżącego lokalu oraz zapobieżeniu wystąpienia niebezpieczeństwa awarii sieci elektrycznej w związku z działaniem tych urządzeń w czasie kiedy lokal był nieczynny, natomiast informowanie serwisu przez personel lokalu o zakłóceniach w pracy automatów stanowiło czynności sporadyczne, podejmowane głównie na prośbę samych grających na urządzeniach znajdujących się na wydzierżawionej powierzchni i nieobjęte jakimkolwiek porozumieniem z dysponentem urządzeń; skarżący nie otrzymywał z tego tytułu żadnego wynagrodzenia a dokonywał tego wyłącznie celem utrzymania porządku w lokalu (braku awanturowania się klientów dzierżawcy lub dysponenta urządzeń), w którym również prowadził własną działalność gospodarczą, a to wobec nieobecności (fizycznej) dzierżawcy lokalu - wobec powyższego wskazane czynności nie mogą być kwalifikowane jako obsługa urządzeń stanowiąca wyraz aktywnego uczestnictwa w procesie organizacji gier na automatach;

— zaaprobowanie zaniechania organów celnych ustalenia stopnia zaangażowania i roli, wskazywanego przez skarżącego innego podmiotu - dzierżawcy (poddzierżawcy) powierzchni lokalu - w proces organizacji gier na automatach do gier znajdujących się w lokalu skarżącego, mimo że znana była organom celnym okoliczność, iż to inny podmiot nie tylko wyposażył lokal w sporne automaty, ale również czerpał korzyści z ich działalności; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu okoliczność powyższą zignorował, ograniczając swoje ustalenia w powyższym zakresie (podobnie do organów rozpatrujących niniejszą sprawę) do wskazania jako "podstawy" odpowiedzialności skarżącego umowy dzierżawy powierzchni z dnia 1 lipca 2016 r. oraz zeznań świadka (pracownicy lokalu), pomijając natomiast postanowienia umowy dzierżawy mówiące o obowiązkach i prawach dzierżawcy.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; rozpoznanie skargi skarżącego na podstawie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu; zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Sprawę skierowano na posiedzenie niejawne na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna, dlatego podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Pile, stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego.

Rozpoznając w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, podniesione w pkt II petitum skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że nie są one zasadne.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. ten przewiduje, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w tym przepisie, oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a zależy zatem od wykazania, że sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., sygn. akt II FSK 629/08). Analiza zaskarżonego wyroku wskazuje, że zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżący nie wykazał, że sąd dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy.

Z kolei zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Również w tym przypadku autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu nie wskazał na czym konkretnie polegało naruszenie tego przepisu przez sąd I instancji.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. W tej sprawie organy dysponowały dowodami takimi jak: umowa najmu zawarta przez skarżącego z T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na najem części powierzchni w lokalu, zeznania świadka będącego pracownicą skarżącego oraz ustalenia z przeprowadzonego eksperymentu procesowego polegającego na odtworzeniu przebiegu gry na urządzeniach. Te dowody stały się podstawą, na której organy administracji wydały zaskarżone decyzje. Organy administracji dały temu wyraz w uzasadnieniach decyzji, zasadnie uznając, że dowody te są wystarczające by uznać skarżącego za urządzającego gry na automatach i zastosować art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Podzielić zatem należy stanowisko sądu pierwszej instancji, że brak było podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów. W kontrolowanej sprawie organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia.

Nie są zasadne także podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. błędnego zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 659 § 1 i 2 kodeksu cywilnego, zawarte w punkcie I.1) i I.2) petitum skargi kasacyjnej, zmierzające do zakwestionowania oceny sądu pierwszej instancji w zakresie uznania skarżącego za podmiot urządzający gry na automatach.

Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Na gruncie omawianej regulacji, Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wskazuje, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach" jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo powinno takie działania obejmować swoim zakresem i tworzyć realne możliwości kontroli. Jednocześnie nie można uznać, że przeszkodą w takim rozumieniu tego pojęcia jest użyta w art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. liczba pojedyncza - "urządzający gry na automatach...". Wykładnia tego ustawowego zwrotu musi bowiem uwzględniać sens regulacji sankcjonującej określone zachowanie, w którym mieści się również działanie więcej niż jednego podmiotu, o ile można w sprawie ustalić i przypisać określonym osobom cechę wspólnego urządzania gier na automatach poza kasynem gry (vide wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 892/17, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 4704/16). Wymaga to oczywiście dokonania prawidłowej oceny wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy (np. wyroki NSA: z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5233/16, z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II GSK 1660/17), co zdaniem sądu pierwszej instancji zostało w sprawie właściwie przeprowadzone przez organy, a ocenie tej sąd dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" stanowi ogół czynności i działań umożliwiających przeprowadzenie takich gier, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier; zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń oraz przystosowanie go do danego rodzaju działalności; umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy; utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie; wypłacanie wygranych; obsługa urządzeń; zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (np. wyroki NSA: z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 125/17, z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4236/16, z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 132/18; z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. akt II GSK 4707/16).

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, warunkiem odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. W rezultacie, za działanie podmiotu urządzającego gry hazardowe uznaje się takie zachowanie, które ma na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1140/17).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie ustalenia jednoznacznie wskazują, że prawidłowe jest zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji stanowisko organu, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry hazardowe.

Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę dzierżawy części lokalu ze spółką T. Sp. z o.o. Treść tej umowy, w ramach której w lokalu umożliwiono spółce T. zainstalowanie automatów, wskazuje, że miała ona na celu zapewnienie warunków do zainstalowania automatów do gier i urządzania na nich gier losowych w celu osiągnięcia korzyści materialnej. W ramach prowadzonej działalności skarżący umożliwiał funkcjonowanie automatów, poprzez zapewnienie odpowiedniego miejsca i zasilania elektrycznego (zainstalowania automatów), sprawował stałą opiekę nad ustawionymi w lokalu urządzeniami. Zgodnie z umową skarżący osiągał korzyści finansowe z działania automatów. Kwartalne wynagrodzenie ze strony spółki T. płatne było w wysokości 900 zł. Skarżący odpowiedzialny był za bezpieczeństwo osób grających oraz bezpieczeństwo urządzeń i znajdujących się w nich środków pieniężnych. Miał obowiązek zawiadamiania serwisanta o każdym przypadku powstania awarii czy też wystąpienia jakiegokolwiek zakłócenia prowadzonego procederu. Pracownica skarżącego W. G. potwierdziła, że miała informować serwisanta o dostrzeżonych awariach automatów oraz braku pieniędzy w automatach (protokół przesłuchania świadka nr 392000- UDZR.756.36.2016 z dnia 21 lipca 2016 roku). Dla kwalifikacji prawnej skarżącego jako urządzającego gry nie ma przy tym znaczenia, że zdarzało się to jedynie sporadycznie.

Należy zauważyć, iż pomimo zawarcia "umowy dzierżawy", spółka będąca dysponentem automatów nie uzyskała prawa władania jakąkolwiek wyodrębnioną częścią lokalu. Faktycznym przedmiotem umowy nie był więc najem powierzchni, ani też zobowiązanie do oddania lokalu czy jego części we władanie, w jakiejkolwiek formie, innej osobie, lecz wspólne urządzanie gier na automatach.

Słusznie zatem wskazał sąd pierwszej instancji, że wskazane działania skarżącego wykraczają poza zwykłe, typowe obowiązki wydzierżawiającego część powierzchni lokalu i wskazują na jego aktywny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Bez omówionego działania skarżącego, urządzanie gier na spornych automatach byłoby niemożliwe. Nie ma zatem wątpliwości, że zachowanie skarżącego miało na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatów do gier hazardowych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki. Należy podzielić pogląd sądu pierwszej instancji, że skarżący poprzez zorganizowanie warunków umożliwiających korzystanie ze spornych urządzeń i sprawowanie nad nimi nadzoru oraz przyjęcie na siebie części ryzyka działalności polegającej na urządzaniu gier, stał się podmiotem urządzającym gry hazardowe poza kasynem, podlegającym karze pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie są zatem zasadne zarzuty błędnego zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. wynikającego z błędnej w świetle art. 65 § 1 i 2 i art. 659 § 1 i 2 kodeksu cywilnego wykładni zawartej przez skarżącego umowy dzierżawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt 1 sentencji wyroku).

Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego na rzecz organu na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 265) 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 sentencji wyroku). Kwota ta stanowi wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego organ w postępowaniu sądowoadministracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwałę NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12).