Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 521/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 30 poz 127
law: Ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 pkt 2 , art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 25
journal: Dz.U. 1984 nr 35 poz 185
law: Ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym.
journal: M.P. 1988 nr 30 poz 269  par. 13
law: ZARZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ I BUDOWNICTWA z dnia 17 października 1988 r. w sprawie zasad  sporządzania projektów założeń do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projektów tych planów oraz kontroli ich realizacji.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Olga Białek Sędzia WSA - Anna Siedlecka Protokolant - Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi D. i Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2008r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. powołując się na przepis art.156 § 1 pkt.2 i art.157 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 1997r., Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 24/43, AM-13, obręb M..

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 18 stycznia 2007 r., uzupełnionym następnie w piśmie z dnia 12 kwietnia 2007 r., D. i Z.S. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o stwierdzenie nieważności opisanej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 1997 r. (Nr [...]), zarzucając, że "1. wydana została z naruszeniem przepisów o własności; 2. wydana została bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa; 3. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa". Motywując swoje stanowisko wnioskodawcy wyjaśnili, że w dniu 29 października 1998 r. kupili od D. i S.G. nieruchomość położoną we W. przy ul. [...], oznaczoną geodezyjnie jako działka nr 24/48, na której była rozpoczęta budowa domu jednorodzinnego. Dalej strony stwierdziły, że w związku z tym zostali wprowadzeni w błąd, albowiem przebieg granicy działki gruntu nr 24/48 nie odpowiadał zapewnieniom sprzedających oraz treścią okazanego przez nich planu zagospodarowania tej działki. Mając na uwadze powyższe okoliczności D. i Z.S. zakwestionowali również prawidłowość dokonanego, decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r., podziału działki nr 24/43, AM - 13, obręb M., w wyniku którego została wyodrębniona sprzedana im działka gruntu nr 24/48. Wnioskodawcy wywodzili bowiem, że geodeta opracowując projekt podziału przedmiotowej nieruchomości naruszył "prawo budowlane", ponieważ ma mapie uwzględnił budynek w trakcie budowy o wymiarach 10,50 m x 9,03 m, a nie w jego docelowym kształcie. Tymczasem według projektu budowlanego oraz planu zagospodarowania działki jego ostateczne wymiary (z uwzględnieniem tarasu i garażu) powinny wynosić 10,50 m x 12,11 m. W związku z tym, po ukończeniu budowy, obrys budynku znalazł się na granicy działki. Z tego zaś powodu strony zarzucały, że nie została zachowana przepisana odległość budynku od granicy działki, która w tym przypadku powinna być równa 3 m.

W rozważaniach Kolegium podkreśliło, że zgodnie z obowiązującym na dzień wydania decyzji art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, podział nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) mógł nastąpić, jeżeli był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ nieruchomość położona była na terenie objętym granicami jednostki strukturalnej planu o symbolu MN - zabudowa mieszkaniowa niska z przewagą jednorodzinnej, Kolegium uznało, że dokonany podział nieruchomości był zgodny z postanowieniami obowiązującego wówczas planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Wrocławia, albowiem umożliwiał na obu nowo wydzielonych działkach gruntu realizację dopuszczonego tam rodzaju zabudowy - zabudowy mieszkaniowej niskiej z przewagą jednorodzinnej. Jednocześnie zapisy planu nie przewidywały dla tego terenu realizacji celów, które wykluczałyby zaproponowany sposób podziału. Kolegium zwróciło ponadto uwagę, że nie można zarzucić opisanej na wstępie decyzji naruszenia "prawa budowlanego". Nie było bowiem wówczas żadnych normatywnych podstaw, aby - tak jak argumentowali D. i Z.S. - linia podziału miała przebiegać w odległości 3 metrów od ściany projektowanego budynku. W ocenie Kolegium nie zachodziła żadna z przesłanek do stwierdzenia nieważności badanej decyzji, zatem Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia wniosku stron.

Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2008 r. ([...]), zaskarżyli wnioskiem o ponowne rozpatrzenie D. i Z.S..

Wnioskodawcy wskazali, że istnieje sprzeczność między projektem zagospodarowania działki (zatwierdzonym w projekcie budowlanym), a stanem faktycznym. Odległość budynku od granicy miała, zgodnie z tym projektem, wynosić 3 m, tymczasem wynosi ona około 1 m. Także szerokość działki powinna wynosić 19,11 m, a wynosi 16 m. Zwrócili również uwagę, że podział działki został dokonany cztery miesiące po rozpoczęciu budowy, w czasie kiedy wznoszone były już ściany parteru budynku mieszkalnego i garażu, stąd też przy dokonywaniu podziału powinna zostać wzięta pod uwagę dokumentacja projektowa, zatwierdzona w pozwoleniu na budowę i w oparciu o nią geodeta powinien dokonać pomiaru i wytyczyć granice działki. Czynności te nie zostały - w ocenie stron odwołujących się dokonane, w związku czym sam podział został dokonany nieprawidłowo. Podział nie uwzględnia też treści pisma Wydziału Architektury Urzędu Miejskiego W. z dnia 23 października 1997 r., w którym wskazuje się na możliwość korekty granic nieruchomości w odległości 3 m od planowanego obiektu.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swą decyzję z dnia [...] marca 2008r.

W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że istotą postępowania przed organem wyższego stopnia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest przeprowadzenie w oparciu o stan faktyczny i prawny, aktualny w dacie podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia, analizy mającej ustalić, czy jest ona dotknięta kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 kpa, Ocena prawidłowości, wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Zastępcy Dyrektora Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] grudnia 1997 r. (Nr [...]), zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 24/43, AM-13, obręb M.W., opiera się w związku z powyższym na zbadaniu czy została ona podjęta zgodnie z, obowiązującym w dniu wydania tej decyzji stanem prawnym.

Zasady podziału nieruchomości w dniu wydania przedmiotowej decyzji regulował art. 10 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zgodnie z jego brzmieniem podział nieruchomości mógł nastąpić, jeżeli był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kompetencję do wydawania decyzji zatwierdzającej projekt podziału posiadał rejonowy organ rządowej administracji ogólnej (art. 10 ust 3 wyżej powołanej ustawy).

Według zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, nieruchomość położona we W. przy ul. [...], oznaczona geodezyjnie jako działka nr 24/43, AM-13, obręb M.W., zgodnie z obowiązującym wówczas planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonym przez Miejską Radę Narodową we W. uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. (Dz. Urz. Województwa W. Nr [...], poz. [...]), znajdowała się na terenie objętym granicami jednostki strukturalnej o symbolu MN - zabudowa mieszkaniowa niska z przewagą jednorodzinnej.

Podział nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 24/43, o powierzchni 1764 m2, polegał na wyodrębnieniu z niej działek gruntu: nr 24/48, o powierzchni 454 m2 i nr 24/49, o powierzchni 1310 m2. Analizując możliwość dokonania takiego podziału nieruchomości należy stwierdzić, że był on zgodny z art. 10 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Obie bowiem wydzielone działki gruntu, biorąc pod uwagę ich powierzchnię i przeznaczenie w planie miejscowym, mogły być, zgodnie z tym przeznaczeniem, zagospodarowane. Zgodność ta oznacza jednocześnie, że nie można przypisywać wydanej decyzji cechy rażącego naruszenia prawa, która następnie stanowiłaby podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Zgodność z planem, w dniu wydania zaskarżonej decyzji była jedyną normatywną przesłanką dopuszczalności podziału nieruchomości, zatem przy ocenie kwestionowanej decyzji - Kolegium nie może analizować jej zgodności z przepisami o warunkach technicznych dotyczących sytuowania budynków na działce budowlanej, które miały zastosowanie w postępowaniu o pozwolenie na budowę i pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego. Zauważyć należy bowiem, że przy dokonywaniu podziału nieruchomości organ nie mógł żądać od strony postępowania spełnienia innych warunków aniżeli te, jakie wynikały z art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy. Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 5 lutego 1998 r. (I SA 1112/97, LEX nr 44540), Naczelny Sąd Administracyjny (przywołując także orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 1993 r., publ. PG/92 orz. T.K. 1993 Nr 1, poz. 8), stwierdził, że jeżeli z wnioskiem o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości występują właściciel lub użytkownik wieczysty, a proponowany podział jest w zasadzie zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego, to organ nie może odmówić jego zatwierdzenia. Wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest aktem uznaniowym. Wbrew dosłownemu brzmieniu art. 10 ust. 1 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ("Podział nieruchomości może nastąpić"), należało przyjąć, że w braku sprzeczności projektu podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązkiem rejonowego organu było zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości.

Z powyższego względu nie zasługują na uwzględnienie argumenty stron wnioskujących o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazujące na konieczność uwzględniania w postępowaniu o podział nieruchomości kwestii związanej z usytuowaniem budynków, a przewidzianej w projekcie zagospodarowaniu terenu, zatwierdzonym pozwoleniem na budowę. Ocena zgodności podziału nieruchomości z normami wynikającymi z prawa budowlanego nie jest dopuszczalna, bowiem, co już wcześniej powiedziano, nie jest to warunek, od którego uzależnione było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Z prawnego punktu widzenia, zachowanie warunków dotyczących usytuowania budynków na działce budowlanej, zawartych w obowiązującym wówczas rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.) nie jest istotne dla możliwości dokonania podziału nieruchomości. Podzielić należy słuszność uwagi poczynionej przez Kolegium w decyzji z dnia 2008 r. ([...]), iż zgodnie z §2 ust. 1 rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przy budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie, modernizacji oraz zmianie sposobu użytkowania budynków i budowli podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 3. Tym samym przepisy cytowanego rozporządzenia miały zastosowanie tylko w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę, które było regulowane przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414). W żaden natomiast sposób nie można wywieść z treści cytowanego § 2 ust. 1 rozporządzenia, że jego przepisy mogłyby znaleźć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości, stanowiąc jego normatywną przesłankę.

Kwestią odrębną natomiast pozostaje ocena prawidłowości wzniesienia budynku mieszkalnego w sytuacji dokonania podziału nieruchomości w trakcie jego budowy. Ocena ta pozostaje poza kompetencją Kolegium, należy bowiem do organów administracji architektoniczno - budowlanych (odpowiednio starosty, wojewody i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - por. art. 80 ust. 1 ustawy Prawo budowlane).

Podsumowując powyższe rozważania Kolegium stwierdziło, że zatwierdzony wymienioną na wstępie decyzją, Prezydenta W., z dnia [...] grudnia 1997 r. (Nr [...]), projekt podziału nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 24/43, AM-13, obręb M.W., był zgodny z obowiązującym wówczas art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Jednocześnie nie daje się stwierdzić wystąpienia innych przesłanek stwierdzenia nieważności, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3-7 kpa. Z tego też względu w ocenie Kolegium nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Mając na uwadze, że dokonana w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ocena pokrywa się z oceną wyrażoną w decyzji z dnia [...] marca 2008 r. (Nr [...]), Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 kpa, orzekło, jak na wstępie.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, D. i Z.S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ponowili argumentację przedstawioną tak we wniosku o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Prezydenta W. jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z normami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2008r., Nr [...] - narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w 145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego.

Niewątpliwe jest w sprawie, że zaskarżona do Sądu decyzja, wydana została w wyniku rozpatrzenia złożonego przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją tegoż Kolegium z dnia [...] marca 2008r., Nr [...], opartą na przepisie art. 156 § 1 pkt.2 i art.157§ 1 k.p.a.

Istotne jest w sprawie, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nakłada na organ obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy i wydania nowej decyzji /art.127 § 3 k.p.a./, do której ma odpowiednie zastosowanie przepis art.138 § 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie będącej przedmiotem postępowania przed tut. Sądem, organ wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2008r. naruszył przepisy postępowania dowodowego w zakresie wszechstronnego zgromadzenia i oceny całego materiału dowodowego.

Niesporne jest w sprawie, że podstawę materialno-prawną decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 1997r., Nr [...], stwierdzenia nieważności której domagają się skarżący, stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz.U. Nr 30, poz. 127 ze zm.).

I tak zgodnie z art.10 ust. 1 w/w ustawy (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania opisanej wyżej decyzji z 8 grudnia 1997r.) - podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Innymi słowy, cyt. wyżej przepis art. 10 ust. 1 ustawy, przewiduje możliwość podziału nieruchomości pod warunkiem jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego /por. uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 marca 1993r., Nr W 13/92, opublik. OTK 1993/1/17/.

Istotny jest zatem przy tym przepis art.25 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym./(Dz. U. Nr 35, poz.185 ze zm./, zgodnie z którym plany miejscowe sporządza się jako plany ogólne i szczegółowe /ust.1/. Miejscowy plan ogólny określa w myśl ust.2 tegoż przepisu - przyrodnicze, społeczne, ekonomiczne, kulturowe i krajobrazowe warunki przestrzennego zagospodarowania miasta, gminy (miasta i gminy) lub ich części oraz cele i zasady polityki przestrzennej tych jednostek, a w szczególności ustala warunki i sposoby:

1) zagospodarowania i wykorzystania gruntów,

2) ochrony zdrowia,

3) ochrony środowiska,

4) ochrony dóbr kultury i wartości krajobrazowych,

5) kształtowania infrastruktury technicznej i społecznej,

6) kształtowania struktur przestrzennych,

7) rozwiązań architektonicznych i budowlanych.

Stosownie zaś do § 13 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 17 października 1988r. w sprawie zasad sporządzania projektów założeń do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projektów tych planów oraz kontroli ich realizacji. /M.P. Nr 30, poz.269/ - plan miejscowy składa się z rysunków i tekstu planu.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że zatwierdzając projekt podziału nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr 24/43, AM – 13 w sposób określony w opisanej wyżej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 1997r., Nr [...], organ ten powołał się na miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta W., uchwalony uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej we W. z dnia [...] czerwca 1988r. /Dz.Urz.Województwa W. Nr [...], poz.[...]/.

Oznacza to tyle, że decyzja ta winna była być oceniana przez Kolegium pod względem zgodności z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W., a który to plan składa się z rysunku planu oraz tekstu planu /§ 1 pkt.1 i 2 w/w uchwały M. R.N./.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wydanej decyzji z dnia 20 marca 2008r. powołując się ogólnie na: "dokumenty znajdujące się w aktach sprawy" i wywodząc z nich, że opisana wyżej nieruchomość położona była na terenie objętym symbolem MN tj. zabudowa mieszkaniowa niska z przewagą jednorodzinnej, stwierdziło, że przedmiotowy podział nieruchomości był zgodny z treścią obowiązującego wówczas planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Wrocławia, albowiem umożliwiał na obu nowo wydzielonych działkach realizację dopuszczonego tam rodzaju zabudowy. Równocześnie Kolegium podkreśliło, że zapisy planu nie przewidywały dla tego terenu realizacji celów, które wykluczałyby zaproponowany sposób podziału.

Rozpoznając ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło w pełni stanowisko zajęte w opisanej wyżej decyzji z [...] marca 2008r., nie przeprowadzając uzupełniającego postępowania dowodowego, poprzez przeanalizowanie i dokonanie oceny zgodności przedmiotowego podziału nieruchomości z ustaleniami w/w miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W.. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem jedynie fragment części wypisu i fragment części graficznej planu ogólnego, co wskazuje, że Kolegium oparło się na tych tylko dokumentach, nie analizując, a tym samym nie badając spornego podziału nieruchomości pod kątem zgodności z całokształtem ustaleń w/w miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W.. Dokumentacja ta, z uwagi na specyfikę sprawy i charakter okoliczności spornych między skarżącymi a organem, nie pozwala na poczynienie niezbędnych ustaleń faktycznych i ocenę zgodności z planem zatwierdzonego podziału nieruchomości.

Mając nadto na uwadze, że w aktach administracyjnych brak jest owego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W., stwierdzenie Kolegium, że, cyt. "... zapisy planu nie przewidywały realizacji celów, które wykluczałyby zaproponowany sposób podziału ...", nie może być przez Sąd przyjęte, że organ ten wykazał zgodność owego podziału z planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym, że wykazane zostało, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art.156 § 1 pkt.2 k.p.a.

Uchybienie to jest o tyle istotne, że Kolegium nie rozważyło mając na uwadze postanowienia w/w planu zagospodarowania przestrzennego, jakie znaczenie przy przedmiotowym podziale miała podnoszona przez skarżących okoliczność, że wcześniej, tj. 15 marca 1997r. wydana została decyzja Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jak i to, że przed zatwierdzeniem spornego podziału rozpoczęta już została na opisanej działce budowa obiektu budowlanego.

Powyższe uchybienia w konsekwencji pozwalają na stwierdzenie, że w postępowaniu administracyjnym naruszono przepisy art. 6, art. 7, art. 77 i 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy

Rozpoznając ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie może ograniczać się tylko do kontroli decyzji swej z dnia [...] marca 2008r., lecz winno ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć niniejszą sprawę w jej całokształcie.

Oznacza to, że Kolegium winno ocenić kwestionowaną przez skarżących decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 1997r., Nr [...] zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr 24/43, AM – 13, pod względem zgodności z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W., uchwalonym przez Miejską Radę Narodową we W. uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 1988r., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania w/w decyzji z [...] grudnia 1997r., czyli zarówno z tekstem planu jak i rysunkiem planu.

Przeprowadzenie przez Kolegium w tym zakresie postępowanie i dokonanie oceny kwestionowanej decyzji Prezydenta W. z punktu widzenia przepisu art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. w związku z art. 10 ust.1 w/w ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jest o tyle istotne, że wiadomym jest Sądowi, iż zdarzały się sytuacje, że w uchwalanych planach zagospodarowania przestrzennego Rady ustanawiały m.innymi zapisy o minimalnych powierzchniach działek budowlanych, zakazie budowy więcej niż jednego budynku mieszkalnego na działce o powierzchni 1500 m2, albo ustalenia o minimalnych odległościach pomiędzy takimi budynkami. /por. R.Hauser, E.Mzyk, Z.Niewiadomski, M.Rzążewska – Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem, Wyd.Prawnicze, Warszawa 1995, str.41/.

Stąd Kolegium rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, winno poczynić niezbędne ustalenia na podstawie tekstu planu stanowiącego treść uchwały, czyli konkretnych zapisów planu zamieszczonych tak w części opisowej jak i graficznej.

Odwołać się w tym miejscu również należy do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanego w uchwale Składu Pięciu Sędziów z dnia 11 maja 1998r., sygn.OPK 40/97 /ONSA 4/1998, poz.111/, zgodnie z którym: " Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości /art.33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. Uprawnienie właściciela do swobodnego zagospodarowania jego nieruchomości może być ograniczone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa miejscowego, jeśli wynikają wprost z tego planu.".

Wprawdzie powyższa uchwała podejmowana była w innym stanie prawnym, jako, że obowiązywała już ustawa z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), niemniej jednak skoro cyt. wyżej przepis art.25 ust.2 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym, zawiera zagadnienia, które w miejscowym planie ogólnym ustalone winny były być obligatoryjnie, a to m. innymi: warunki i sposoby zagospodarowania i wykorzystania gruntów, jak i warunki i sposoby rozwiązań architektonicznych, to tym samym przyjąć należałoby, że powyższa uchwała nie może być bez znaczenia w niniejszej sprawie.

Sąd uchylając zaskarżoną decyzję otworzył tym samym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu drogę do wyjaśnienia wszystkich poruszonych w sprawie kwestii oraz załatwienia sprawy zgodnie z mającymi w niej zastosowanie przepisami, pamiętając jednak przy tym o szczególnym charakterze nadzwyczajnego trybu postępowania.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" u.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji. Orzeczenie o tym, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonane znajduje uzasadnienie w art. 152 u.p.s.a. (pkt. II sentencji).

H.B. 24.04.2009r.