Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 778/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 ust.1,2,3, art.7 ust.1;
journal: Dz.U. 2007 nr 35 poz 217
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej - Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz.U.08.44.262) na: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"
article: par.3 ust.2;
journal: Dz.U. 2008 nr 44 poz 269
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI1) z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny  spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kantecka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant Starszy specjalista Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r., sprawy ze skargi D. P. – S. na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" ., Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej w skrócie ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]". w sprawie przyznania D. P.płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

W motywach decyzji organ odwoławczy stwierdził, że we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych w 2009r. D.P.ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do powierzchni 18,04 ha, uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) do powierzchni 0,30 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (JPO-TUZ) do powierzchni 16,57 ha.

W dniu 6 listopada 2009r. w gospodarstwie rolnym strony przeprowadzona została kontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej, podczas której stwierdzono zawyżenie powierzchni działki rolnej oznaczonej jako E (działka ewidencyjna nr 133/7) – powierzchnia zadeklarowana wynosiła 3,35 ha, a stwierdzona 2,70 ha (różnica wyniosła 0,65 ha).

Uwzględniając wyniki ww. kontroli na miejscu, organ I instancji stwierdził przedeklarowanie powierzchni o 3,74% i zgodnie z art.51 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.Urz. WE L nr 141 z 30 kwietnia 2004r. ze zm., dalej jako rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004), naliczył stronie płatność do powierzchni stwierdzonej, pomniejszonej o kwotę przypadającą na dwukrotną stwierdzoną różnicę. Przyznana płatność JPO wynosiła 8157,31 zł i została pomniejszona o kwotę sankcji wieloletnich nałożonych na stronę w 2008r. Płatności UPO została naliczona do powierzchni zadeklarowanej. Odnoście płatności JPO-TUZ organ stwierdził przedeklarowanie powierzchni zgłoszonych gruntów rolnych o 0,65 ha i wskazał, że liczba zwierząt w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe wyniosła 1,60. W związku z powyższym naliczył płatność JPO-TUZ w wysokości 2680,62 zł.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła, że organ błędnie ustalił stan faktyczny i wadliwie zinterpretował przepisy.

Organ II instancji stwierdził, iż w toku postępowania odwoławczego zweryfikowana została poprawność wyników kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym strony w dniu 6 listopada 2009r.. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR podtrzymał wyniki kontroli. Podkreślono, że różnice w powierzchni stwierdzonej na działce rolnej E w latach 2008 i 2009, wynikają ze sposobu i intensywności ich użytkowania, a dodatkowym czynnikiem warunkującym zmiany powierzchni użytkowanej rolniczo jest wykonanie przez stronę prac porządkowych w postaci czyszczeń i wycinki drzew, znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej nr 133/7.

Organ zaznaczył przy tym, że kopia raportu wraz ze stosownym pouczeniem o prawie zgłaszania zastrzeżeń, została stronie przekazana i miała ona możliwość ustosunkowania się do jej wyników, czego w toku postępowania nie uczyniła.

Zdaniem organu II instancji, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w sposób prawidłowy naliczył stronie płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009r. do powierzchni stwierdzonej.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie ma zastosowania art.68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który określa wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń, gdyż strona nie wykazała, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości. Według organu strona przy wypełnianiu wniosku o przyznanie przedmiotowych płatności dopuściła się winy polegającej, co najmniej na niedbalstwie w rozumieniu cywilistycznym, czyli niedołożeniu należytej staranności. Producent rolny winien bowiem dokonać pomiaru dziełek rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2009r.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art.7, art.77 §1 i art.80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000, nr 98, poz.1071 ze zm., dalej jako kpa), przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, organ uznał go za niezasadny. Wskazał, że sprawa dotyczy roku 2009 i nie była rozpatrywana w odniesieniu do spraw z lat wcześniejszych. Każda sprawa stanowi przedmiot odrębnego postępowania i załatwiana jest przez wydanie indywidualnej decyzji. Bezzasadny zatem jest wniosek strony o zbadanie sprawy za rok 2009 w oparciu o przyznane płatności w latach poprzednich. Podkreślono, że strona składając wnioski corocznie może zmieniać ich treść. Zmieniać może się także stan deklarowanych gruntów.

W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, a strona miała możliwość przedstawienia dowodów na poparcie własnego stanowiska, w postaci aktualnego pomiaru użytków rolnych wykonanego przez uprawnionego geodetę na pokładzie mapowym.

Za niezasadny uznał również organ odwoławczy zarzut pozbawienia strony możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do dowodów w niej zebranych (art.10 kpa). Organ przywołał treść art.3 ust.2 oraz ust.3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. nr 35, poz.217 ze zm.), podkreślając, że stronom zapewnia się, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, art.81 kpa nie stosuje się oraz, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Odnosząc się do nie uwzględnienia w postępowaniu pasa przygranicznego (ok. 70 m gruntu) położonego poza kamieniami granicznymi na działce nr 133/7, co może mieć – jak wskazywała strona w odwołaniu - źródło w postępowaniu rozgraniczeniowym i odnowieniu granic przeprowadzonym na wniosek PGL Lasy Państwowe, a który z nieuzasadnionych przyczyn nie został przyjęty do zasobu geodezyjnego, organ wskazał, że strona nie zgadzając się z wynikami kontroli winna przedstawić na poparcie swojego stanowiska wiarygodny dowód w postaci aktualnego pomiaru uprawnionego geodety.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą decyzję D. P.wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji zarzuciła niepełne i błędne ustalenie stanu faktycznego oraz wadliwe przyjęcie istnienia podstaw przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości, w tym wadliwe ograniczenie materiału dowodowego, na którym oparto sankcję, do wyników kontroli z dnia 6 listopada 2009r., w tym w szczególności naruszenie:

- art.7, art.77 §1 i art.80 kpa, przez błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała, że nie ponosi winy za stwierdzone raportem nieprawidłowości w wielkości działek, podczas gdy skarżąca wykazała wielkość działek wypisem z ewidencji gruntów, błędne przyjęcie, że spoczywał na niej ciężar dowodu polegającego na pomiarze działek rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności udokumentowanych aktualnym wypisem z ewidencji gruntów, w sytuacji zakwestionowania ich wielkości przez organ, błędne przyjęcie, ż treść ortofotomapy jest wystarczająca dla przyjęcia, że wielkość działek podanych przez skarżącą w oparciu o dokument urzędowy jest nieprawidłowa oraz nieuwzględnienie faktycznego i zgodnego z zadeklarowanym charakteru użytku gruntowego na nieruchomości w granicach wynikających z ujawnionych w czasie kontroli kamieni granicznych,

- art.8 kpa, przez działania organu powodujące podważenie zaufania do organów, w szczególności poprzez podejmowane w zakresie przeprowadzonej kontroli procedury i sposób informowania o zasadach odwoływania się od ustaleń przyjętych w jej wyniku,

- art.10 kpa, przez wadliwą wykładnię art.3 ust.2 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, skutkującą uznaniem, że wyłączenie stosowania art.81 kpa pociąga za sobą wyłączenie stosowania art.10 kpa,

- art.107 §3 kpa wobec pominięcia w uzasadnieniu decyzji przyczyn błędów arytmetycznych dotyczących procentowego zawyżenia deklaracji powierzchni w stosunku do ustalonej,

- art.136 kpa, przez nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie konfrontacji wyników kontroli gospodarstwa skarżącej za poszczególne lata w zakresie wszystkich wniosków o płatności,

- art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, przez przyjęcie za wiążące wyników kontroli bez należytej ich weryfikacji i przy pominięciu działań skarżącej zmierzających do wykazania braku znamion jakiegokolwiek zawinienia dotyczącego wniosku,

- art.68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, przez jego nie zastosowanie na skutek błędnego uznania, że kontrola została przeprowadzona poprawnie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. z punktu widzenia jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika zaś, że zaskarżony akt (decyzja , postanowienie) ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasady i tryb przyznawania płatności bezpośrednich reguluje ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dalej jako ustawa o płatnościach).

Skarżąca w dniu 18 maja 2009r. złożyła wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2009: jednolitej płatności obszarowej, płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawnianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęce). W punkcie X wniosku skarżąca złożyła oświadczenie, że znane są jej skutki składania fałszywych oświadczeń z art. 297 § 1 Kodeksu karnego oraz zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej oraz płatności cukrowej organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności,

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy,

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania,

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 w/w ustawy).

Pierwsza zasada określona w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach jest powtórzeniem zasady praworządności wymienionej w art. 6 kpa, druga zasada - określona w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach - stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 kpa. Organy ARiMR zostały zobowiązane do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w miejsce wynikającego z kpa obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa). Ta zmiana zasad i reguł postępowania wyraźnie wskazuje, że zadania organu prowadzącego postępowanie w zakresie obowiązku zgromadzenia, zebrania materiału dowodowego zostały ograniczone w stosunku do ogólnych reguł.

Ogólne zasady postępowania uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego nie regulują problematyki dotyczącej rozłożenia ciężaru dowodu. Ustawa o płatnościach nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu obowiązek przedstawienia dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne ( art. 3 ust. 3). Wprowadzona do postępowań administracyjnych zasada rozłożenia ciężaru dowodu zmieniła dotychczasowe zasady i reguły postępowania administracyjnego. Konsekwencją tej zasady jest konieczność wzmożenia aktywności stron, bowiem postępowanie w sprawach płatności zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Organ nie ma obowiązku, tak jak w kpa podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań określona w art. 10 § 1 kpa, w ustawie o płatnościach również została wyraźnie ograniczona. W art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach określono, iż organ prowadzący postępowanie zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, przy czym nie stosuje się art. 81 kpa ( wyłączono stosowanie tzw. domniemania faktycznego).

Tym samym organ został zwolniony z obowiązku zapewnienia stronie, która nie składa takiego żądania, czynnego udziału w sprawie, w tym możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Wobec powyższego, zarzuty skargi związane z naruszeniem art.7, art. 77 § 1, art. 80 i art.8 oraz art.10 kpa są niezasadne.

W przedmiotowej sprawie skarżącej przyznano jednolitą płatność obszarową oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych w pomniejszonej wysokości. Podstawą powyższego był fakt zawyżenia przez skarżącą powierzchni działki rolnej E (położonej na działce ewidencyjnej nr 133/7) zgłoszonej we wniosku o płatności. Uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych organ przyznał natomiast do zadeklarowanej powierzchni, nie stwierdzając w tym zakresie żadnych nieprawidłowości.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ działał prawidłowo i nie naruszył prawa. Poczynione przez organ ustalenia w zakresie określenia różnicy areału gruntu zgłoszonego we wniosku, a uprawnionego do otrzymania w/w płatności znajdują potwierdzenie w raporcie kontroli z dnia 6 listopada 2009r. W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej stwierdzono, iż powierzchnia działki rolnej E jest o 0,65 ha mniejsza od powierzchni zadeklarowanej, co w przypadku płatności JPO stanowiło 3,74% obszaru zatwierdzonego. Takie ustalenia obligowały organy do zastosowania art.51 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Weryfikacja wniosku skarżącej dokonana została w trakcie kontroli na miejscu, do której organ był uprawniony. Wyników tej kontroli skarżąca nie podważyła.

Wskazać przy tym należy, iż kontrola na miejscu jest jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych we wniosku danych. Zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 118/2004 z dnia 23 czerwca 2004r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.Urz. UE L z 2004r. nr 17,s. 7), powierzchnia dziełek rolnych jest ustalana na podstawie wszelkich odpowiednich metod wyznaczonych przez właściwy organ. Kontrole na miejscu i wykonywane w ich trakcie pomiary są zatem rozstrzygającym sposobem ustalenia, jakie są faktyczne dane dotyczące podanych we wniosku działek rolnych.

Podkreślić w tym miejscu należy, że do obowiązków rolnika należy wskazanie dokładnych obszarów działek rolnych, jeśli ubiega się o płatności do nich, przy czym działki rolnej nie można utożsamiać z obszarem działki ewidencyjnej, opisanej w wypisie z rejestru gruntów. Sądowi znane są wyroki NSA z dnia 8 stycznia 2008r., sygn. akt II GSK 295/07 i WSA z dnia 23 października 2008r. sygn. akt I SA/Ol 396/2008 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże nie podziela poglądów tam wypowiedzianych, utożsamiających działkę rolną z działką ewidencyjną.

Zgodnie bowiem z art.7 ust.1 ustawy o płatnościach, rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art.143b ust.4 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003, pod warunkami określonymi w tym przepisie. Pojęcie działki rolnej zdefiniowane zostało w art.3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004r. nr 10, poz.76 ze zm.), jako zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Również z treści § 3 ust.2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. nr 44, poz.269 ze zm.), jednoznacznie wynika, iż pojęcie działki ewidencyjnej nie jest tożsame z pojęciem działki rolnej. We wniosku o przyznanie płatności wnioskodawca jest bowiem zobowiązany do złożenia oświadczenia m.in. o powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej.

Działki rolne, ze względu na zmienny ich charakter, nie są przedmiotem wpisu do ewidencji gruntów, ani innych rejestrów. Producent rolny we wniosku o przyznanie płatności jest natomiast zobowiązany podać zarówno działki rolne (ich powierzchnię, prowadzoną na nich uprawę), jak i działki ewidencyjne, na których są one położone. Dlatego też podanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został złożony poprawnie.

Z podanych wyżej przyczyn niezasadny był wniosek skarżącej dotyczący odniesienia wyników kontroli przeprowadzonej w jej gospodarstwie rolnym w dniu 6 listopada 2009r. do poprzednich lat, w których składała wnioski o płatności. W każdym bowiem roku producent rolny może zgłosić do płatności inne działki rolne, gdyż ich stan może ulegać zmianom. Organy administracyjne muszą natomiast rozstrzygać sprawę, którą zainicjował wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności rolnych na dany rok. Ustalenia faktyczne dotyczące tego roku są więc rozstrzygające dla sprawy.

W konsekwencji powyższego nie można także uznać, iż powołując się jedynie na wypełnienie wniosku na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów wnioskodawca nie jest winny nieprawidłowości.

Stosownie do art.68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Przepis ten daje zatem organowi możliwość niezastosowania obniżek i wyłączeń przy przyznawaniu płatności do gruntów rolnych tylko w stosunku do rolnika, który złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości.

Wymienione przesłanki w przypadku wniosku skarżącej niewątpliwie nie zostały spełnione, przede wszystkim dlatego, że zgłosiła ona do płatności w roku 2009 działkę o powierzchni większej niż uprawniona, powołując się na dane zawarte w ewidencji gruntów, bez dokonania pomiaru działek rolnych. W niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek nie był zatem złożony poprawnie pod względem faktycznym, a wnioskodawca nie wykazała w toku postępowania, iż nie jest winna nieprawidłowości. Zdaniem Sądu w sprawie można mówić o niedbalstwie wnioskodawcy. Producent rolny, składając wniosek o płatności bezpośrednie, winien wskazać w nim stan faktyczny użytkowanych rolniczo przez siebie gruntów (zarówno odnośnie powierzchni upraw, jak i ich rodzaju), nie zaś opierać się wyłącznie na danych zawartych w ewidencji gruntów. Konsekwencją stwierdzonego stanu rzeczy było zastosowanie sankcji przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004.

Zaznaczyć także należy, że na żadnym etapie postępowania skarżąca nie powoływała się na istnienie jakichkolwiek okoliczności wyłączających jej winę w podaniu nieprawidłowych danych we wniosku. Wskazywał tylko , że wniosek wypełniała na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów oraz, że rozbieżność związana jest z przygranicznym pasem gruntu położonego poza kamieniami granicznymi, który z nieustalonych przyczyn nie został przyjęty do zasobu geodezyjnego, a stan taki może mieć swoje źródło w postępowaniu rozgraniczeniowym i odnowieniu granic przeprowadzonym na wniosek PGL Lasy Państwowe. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd orzeka wyłącznie na podstawie akt sprawy i dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych.

Jeszcze raz podkreślić w tym miejscu należy, że obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni działek rolnych zgłaszanych do płatności spoczywał wyłącznie na wnioskodawcy. To on bowiem ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania we wniosku informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Również za stan prawny działek - w tym za odnotowanie stosownych zmian w zasobach geodezyjnych -odpowiada ich właściciel.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi związanego z naruszeniem art.107 §3 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano jakie działki rolne zostały zgłoszone do płatności na 2009r., która działka i o ile miała zawyżoną powierzchnię zadeklarowaną w stosunku do powierzchni stwierdzonej wraz z procentowym wskazaniem zawyżenia. Organ powołał również przepisy, które znalazły zastosowanie w sprawie oraz wskazał dowody, na których się oparł ustalając stan faktyczny sprawy. Odniósł się także do zarzutów odwołania.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.