Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1106/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 19, art. 27, art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 460/13 w sprawie ze skargi T. [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 26 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, 2) zasądza od O. [...] S.A. z siedzibą w W. (jako następcy prawnego T. [...] S.A. z siedzibą w W.) na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 27 września 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 460/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 26 marca 2013 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

2. Ze stanu sprawy ustalonego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia T. S.A., uchyliło w całości postanowienie Prezydenta Miasta L. z 23 stycznia 2013 r. w sprawie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów T. S.A., dotyczących wykonania zobowiązania oraz nieistnienia obowiązku co do odsetek od zaległości podatkowych. Zarzuty skarżąca zgłosiła w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika P. M. Urzędu Skarbowego w W. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych 7 listopada 2012 r. Po uchyleniu postanowienia Prezydenta Miasta, SKO postanowiło, że: - niedopuszczalny jest zarzut w zakresie, w jakim był on przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem SKO z 22 marca 2013 r., jak również postępowania zakończonego postanowieniem SKO z 25 marca 2013 r.; - uzasadniony jest zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości od raty za listopad 2007 r. w kwocie 2.393 zł oraz nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości od raty za grudzień 2007 r. w kwocie 3.225 zł; - nie jest uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku co do odsetek za miesiące listopad 2007 r. zł w kwocie 26.514 zł i grudzień 2007 r. w kwocie 35.049 zł; - zarzut wykonania obowiązku jest nieuzasadniony;- zarzut niespełnienia wymogów z art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz.1015 – dalej : u.p.e.a.) jest nieuzasadniony. SKO uzasadniało, że decyzją Prezydenta Miasta z 5 kwietnia 2012 r. określono skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 3.477.298 zł. Od tej decyzji złożono odwołanie. Następnie postanowieniem z 24 października 2012 r. decyzji organu pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. SKO decyzją z 9 listopada 2012 r. utrzymało w mocy decyzję z 5 kwietnia 2012 r. Decyzja SKO została doręczona stronie 19 listopada 2012 r. i z tym dniem stała się ostateczna. W dniu 16 listopada 2012 r. skarżąca dokonała wpłaty w wysokości 958.434 zł na rzecz podatku od nieruchomości za 2007 r. W wyniku złożenia skargi na decyzję ostateczną, toczy się postępowanie w sprawie sądowej kontroli legalności odnośnie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. Wpłata dokonana przez skarżącą w dniu 16 listopada 2012 r. na rzecz podatku od nieruchomości za 2007 r., zgodnie z postanowieniem SKO z 22 marca 2013 r. została zaliczona: 929.471 zł na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 r. W dalszej kolejności SKO, postanowieniem z 25 marca 2013 r., uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta w przedmiocie zaliczenia wpłaty w wysokości 138.458 zł dokonanej 17 stycznia 2011 r. przez skarżącą i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W tych okolicznościach SKO oceniło, że w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek zarzut był częściowo przedmiotem postępowania w kwestii zaliczenia wpłaty w wysokości 958.434 zł, dokonanej w dniu 16 listopada 2012 r. przez T. S.A., zakończonego postanowieniem SKO z 22 marca 2013 r. W powyższym zakresie zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek należało uznać za niedopuszczalny. Co do odsetek od miesięcznej raty zobowiązania podatkowego za listopad 2007 r. w wysokości 45.456 zł oraz odsetek od miesięcznej raty zobowiązania podatkowego za grudzień 2007 r. w wysokości 61.267 zł, mocą postanowienia SKO z 22 marca 2013 r. ustalono, że za okres postępowania odwoławczego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, odsetki za zwłokę od miesięcznych rat zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2007 r. nie powinny być naliczane od następnego dnia po upływie terminu, o jakim mowa w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej, do dnia doręczenia decyzji. Prawidłowo ustalone odsetki za listopad 2007 r. (od 16 listopada 2007 r. do dnia 11 lipca 2011 r. oraz od dnia 20 listopada 2012 r. do dnia 2 grudnia 2012 r.) wynoszą 26.514 zł. Prawidłowo ustalone odsetki za grudzień 2007 r. (od 18 grudnia 2007 r. do 11 lipca 2011 r. oraz od 20 listopada 2012 r. do 2 grudnia 2012 r.) wynoszą 35.049 zł. W konsekwencji SKO uznało za uzasadniony zarzut nieistnienia zobowiązania w zakresie odsetek od zaległości podatkowej za listopad 2007 r. w kwocie 2.393 zł oraz zarzut nieistnienia zobowiązania w zakresie odsetek od zaległości podatkowej za grudzień 2007 r. w kwocie 3.225 zł. W zakresie zarzutu wykonania zobowiązania, SKO stanęło na stanowisku, zgodnie z którym po wystawieniu tytułów wykonawczych nastąpiło uregulowanie kwoty w wysokości 958.434 zł. W zakresie zaległości podatkowych zapłaconych przez zobowiązanego nie doszło do ściągnięcia ich w ramach egzekucji. Organ egzekucyjny dokonał egzekucji wyłącznie co do wysokości zaległości podatkowej nieuregulowanej przez zobowiązanego. W konsekwencji zarzut wykonania obowiązku nie może zostać uznany za uzasadniony. Egzekucja została dokonana wyłącznie w odniesieniu do kwot zaległości podatkowych za listopad 2007 r. w kwocie 45.456 zł oraz za grudzień 2007 r. w kwocie 61.267 zł, które nie były pokryte wpłatą dokonaną w dniu 16 listopada 2012 r. Zdaniem SKO tytuły wykonawcze spełniają wymagania określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji .Wobec tego nie był uzasadniony zarzut niespełnienia wymogów art. 27 u.p.e.a.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarzuciła naruszenie art. 34 u.p.e.a., gdyż orzeczono w nim o niedopuszczalności zarzutu pomimo, że postanowienie o sposobie zarachowania wpłaty nie było prawomocne; art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez zaakceptowanie egzekucji zobowiązania już wykonanego oraz - w zakresie odsetek - obowiązku nieistniejącego; art. 33 pkt 6 w związku z art. 7 § 3 u.p.e.a. przez zaakceptowanie zastosowania środka egzekucyjnego, który dotyczył należności już uiszczonej; art. 33 pkt 10 u.p.e.a. przez uznanie, że tytuł wykonawczy jest prawidłowy, gdy nie spełnia on wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a.

4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

5. Uchylając zaskarżone postanowienie, Sąd pierwszej instancji przyjął, że nie odpowiada ono prawu, ale z przyczyn leżących poza granicami skargi. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w okolicznościach kontrolowanego postępowania nie zostało wyjaśnione, czy zasadnie Prezydent Miasta L. przekazał tytuł wykonawczy do realizacji innemu organowi, a w konsekwencji czy jest uprawniony odrębnie zajmować stanowisko jako wierzyciel odnośnie zarzutów, bowiem SKO w tym zakresie nie przedstawiło żadnych ustaleń faktycznych i argumentów prawnych. Sąd ocenił, że w przypadku gdyby Prezydent Miasta L. był organem właściwym rzeczowo do prowadzenia egzekucji w sprawie, będąc jednocześnie wierzycielem – wówczas bezprzedmiotowym byłoby wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów. Sąd podkreślił, że badanie właściwości należy rozpocząć od ustalenia właściwości rzeczowej, zgodnie z art. 19 k.p.a. Sąd przeanalizował następnie treść art. 19 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z przepisami ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz.U. z 1995 r. N 141, poz. 692 z późn. zm.) w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późn. zm) – konkludując, że Prezydent Miasta L. na podstawie przepisów prawa w szeroko pojętym procesie realizacji świadczeń pieniężnych, w tym daninowych może występować w trzech rolach : organu podatkowego, podmiotu materialnego stosunku podatkowoprawnego na gruncie przepisów regulujących podatki lokalne oraz organu egzekucyjnego będącego jednocześnie wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym, uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości. W wyroku stwierdzono nadto, że organ rozpoznający zażalenie na postanowienie w kwestii stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, ma obowiązek rozważyć przede wszystkim czy w konkretnym postępowaniu egzekucyjnym wierzyciel jest uprawniony do zajęcia takiego stanowiska, czy też wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, a wtedy nie ma takiego uprawnienia. W ocenie sądu zaskarżone postanowienie nie spełniało powyższych wymogów, ponieważ nie zajęło się kwestią czy wierzyciel – Prezydent Miasta L. jest czy też nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym właściwym rzeczowo. Sąd uznał, że jeśli w sprawie nie występują okoliczności wyłączające właściwość rzeczową organu egzekucyjnego – Prezydenta Miasta L. – to merytoryczne stanowisko Kolegium nie spełnia kryterium legalności. Sąd stwierdził, że jeśli organy faktycznie nie przestrzegają swojej właściwości rzeczowej – to ta okoliczność nie może być pomijana. Uznał zatem merytoryczne stanowisko Kolegium za przedwczesne, ponieważ Kolegium nie wyjaśniło istotnej kwestii, czy Prezydent Miasta L. zajął stanowisko wyłącznie jako wierzyciel, czy też należało przypisać mu status wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, o którym mowa w art. 19 §2 u.p.e.a.

6. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 (powinno być : pkt 2 ) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej : P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. :

1. art. 141 §4, art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej : P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z art. 18, 19 §1, art. 26 §5, art. 33, art. 34 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 7, 77 K.p.a. – poprzez pominięcie przez Sąd okoliczności faktycznej wszczęcia egzekucji i stwierdzenie przez Sąd, iż w okolicznościach kontrolowanego postępowania nie zostało wyjaśnione, czy Prezydent Miasta L. ma status organu egzekucyjnego w sprawie

- w sytuacji, gdy egzekucja administracyjna została skutecznie wszczęta, zgodnie z art. 26 §5 u.p.e.a. przez Naczelnika P. M. Urzędu Skarbowego w W. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych 7 listopada 2012 r., co oznacza, że status organu prowadzącego egzekucję posiada Naczelnik P. M. Urzędu Skarbowego w W., będący organem, o jakim mowa w art. 19 §1 u.p.e.a.;

2. art. 145 §1 pkt 1 lit.c), mające istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z art. 34 §1 u.p.e.a. poprzez stwierdzenie przez Sąd, iż w postanowieniu w zakresie zarzutów należało rozważyć, czy organy administracji nie pominęły swojej właściwości oraz czy zasadnie Prezydent Miasta L. przekazał tytuł wykonawczy do realizacji innemu organowi

- w sytuacji, gdy po wszczęciu egzekucji – prowadzenie egzekucji przez organ niewłaściwy, zgodnie z art. 33 §1 pkt 9 u.p.e.a., może zostać rozważone wyłącznie na zarzut zgłoszony przez zobowiązanego w terminie wskazanym w art. 27 §1 pkt 9 u.p.e.a., przy czym w niniejszej sprawie zarzut niewłaściwości nie został zgłoszony, zaś uchylone postanowienie Kolegium prawidłowo rozstrzygało sprawę wyłącznie w zakresie zarzutów;

3. art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, w zw. z art. 3 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 §1 oraz art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. N 153, poz. 1269) w zw. z art. 19 k.p.a. oraz art. 18, art. 19 § 1 u.p.e.a. – poprzez stwierdzenie w wyroku, iż nie spełnia kryterium legalności postanowienie Kolegium, ponieważ merytoryczne stanowisko Kolegium wyrażone w postanowieniu było przedwczesne, z uwagi na pominięcie kwestii właściwości organu egzekucyjnego

- w sytuacji, gdy w celu kontroli postanowienia pod względem zgodności z prawem Sąd władny był dokonać wykładni przepisów prawa w celu rozstrzygnięcia kwestii właściwości, o ile uznał, że jest to zasadne w sprawie z zarzutów zobowiązanego. Sąd nie wskazał żadnych okoliczności faktycznych, a wskazał na konieczność rozważenia kwestii właściwości organu (przy czym wykładnia przepisów nie stanowi czynności postępowania). Nie zostało przez Sąd stwierdzone (poprzez dokonanie wykładni przepisów prawa), że uchylone postanowienie wydano niezgodnie z właściwością;

4. art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 34 §1 u.p.e.a. w zw. z art. 3 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 §1 oraz art. 1 §2 P.u.s.a.

- w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie rozstrzygnęło sprawę w zakresie zarzutów zobowiązanego i spełniało kryterium zgodności z prawem;

5. art. 141 §4 zd. 2 P.p.s.a. mające zasadniczy wpływ na wynik sprawy – poprzez niezawarcie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazań co do czynności dalszego postępowania, innych niż rozważania co do właściwości (niebędące czynnościami postępowania)

- w sytuacji, gdy ww. przepis prawa stanowi, że w razie uwzględnienia skargi, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz Kolegium zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

7. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8. Skarga kasacyjna jest zasadna. Zaskarżony zaś wyrok sądu pierwszej instancji nie rozstrzyga sprawy ani co do zasady, ani co do meritum. Postępowanie egzekucyjne ma na celu przymusowe wykonanie obowiązku o charakterze publicznoprawnym w sytuacji, gdy zobowiązany uchyla się od spełnienia ciążącego na nim obowiązku. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zapewniają środki prawne zobowiązanemu, niemniej w stosunku do innych ustaw - sprawność i szybkość wszczętej egzekucji uzasadnia ustawowe ograniczenie formalizmu postępowania.

Podstawy złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały wskazane enumeratywnie w art. 33 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z pkt 9 art. 33 §1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są sformalizowanym środkiem prawnym, służą jedynie w fazie wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany zostaje pouczony o przysługującym mu prawie do wniesienia - w przypadku zaistnienia przyczyn enumeratywnie wyliczonych przez ustawodawcę w treści w art. 33 u.p.e.a. - zarzutów do postępowania egzekucyjnego. Pouczenie to zawarte jest w odpisie tytułu wykonawczego. Podkreślić jednocześnie należy, że prawo do wniesienia zarzutów służy stronie zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w terminie 7 dni, licząc od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego.

W skardze kasacyjnej trafnie podkreśla się, że w zarzutach złożonych przez zobowiązanego w egzekucji prowadzonej przez Naczelnika P. M. Urzędu Skarbowego w W. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych 7 listopada 2012 r. o nr [...], [...], [...] nie sformułowano zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Zobowiązany nie sformułował nadto tego zarzutu w treści zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta L. z 23 stycznia 2013 r., ani w treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Należy jednakże podkreślić, że nawet gdyby zarzut ten był podniesiony na etapie skargi do sądu administracyjnego, nie mógłby być rozpatrywany, jako spóźniony.

W rozpatrywanej sprawie nie zaistniała okoliczność tożsamości wierzyciela i organu prowadzącego egzekucję, która była przedmiotem uchwały NSA I FPS 4/06 powołanej w uzasadnieniu wyroku. W uzasadnieniu wyroku sąd zalecił dokonanie rozważań prawnych wykraczających poza zakres zarzutów, nadto z pominięciem okoliczności faktycznej wszczęcia egzekucji przez Naczelnika P. M. Urzędu Skarbowego w W. W sprawie nie było sporne, że Prezydent Miasta L. miał status wierzyciela, zaś egzekucja została wszczęta przez Naczelnika P. M. Urzędu Skarbowego w W., który ma status organu egzekucyjnego zgodnie z art. 19 § 1 u.p.e.a. Organ ten z datą wszczęcia egzekucji stał się organem prowadzącym egzekucję. Tak więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie rozpoznając zażalenie na postanowienie wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów – związane było zakresem sprawy wynikającym z zarzutów zobowiązanego.

Pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonego wyroku spowodowałoby konieczność wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 34 §1 u.p.e.a. polegającym na rozpoznaniu z urzędu niezgłoszonej podstawy zarzutu wymienionej w treści art. 33 §1 u.p.e.a., tj. kwestii właściwości organu egzekucyjnego prowadzącego egzekucję. Ustawodawca nie bez celu wskazał, że termin na wniesienie środka zaskarżenia z art. 33 §1 pkt 9 wynosi 7 dni, chodzi bowiem o to, by kwestie podstawowe, w tym właściwość organu egzekucyjnego, została ustalona na samym początku postępowania egzekucyjnego i nie była następnie kwestionowana w dalszej jego części.

Zasadny jest także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd art. 141 §4 zd. 2 P.p.s.a. Sąd administracyjny rozpoznając sprawę powinien dokonać wykładni przepisów mogących mieć w sprawie zastosowanie oraz wskazać sposób załatwienia konkretnej sprawy. W zaskarżonym wyroku nie dokonano jednoznacznej wykładni prawa, nie stwierdzono naruszenia przez zaskarżone postanowienie przepisów o właściwości, lecz wskazano jedynie, że Kolegium winno rozważyć, czy egzekucja prowadzona jest przez właściwy organ. W konsekwencji – z zaskarżonego wyroku wynika również, że możliwe jest, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów o właściwości organów egzekucyjnych. Sąd nie wskazał, jakie postępowanie prowadzić ma do ustalenia właściwości oraz uchylił zaskarżone postanowienie – pomimo, że z uzasadnienia wyroku wynika, że dokonanie wykładni przepisów mogłoby doprowadzić do stwierdzenia przez Sąd, że zaskarżone postanowienie wydano zgodnie z właściwością, a merytoryczne rozpoznanie zarzutów przez Kolegium nie było przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.