Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1636/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 113 ust. 7 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Banku Spółdzielczego w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego skargę oddala


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2009r. [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie własne z dnia [...] marca 2009r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) do działki nr [...] położonej w miejscowości [...]

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie ze względu na planowane prowadzenie działalności gospodarczej (bank spółdzielczy) połączenie nieruchomości z drogą krajową może się odbywać wyłącznie poprzez zjazd publiczny, natomiast zjazd indywidualny został przez ustawodawcę przewidziany wyłącznie do obsługi jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie.

W myśl art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi może odmówić zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego ze względu na niespełnienie przez planowany zjazd wymagań rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które stanowią, że nie może być on usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego (widoczność wjazdu na drogę), jak również okoliczność występowania w takim miejscu znacznego natężenia ruchu drogowego.

W przedmiotowej sprawie przeprowadzone oględziny wykazały, że planowany zjazd publiczny z drogi krajowej [...] byłby zlokalizowany po wewnętrznej stronie łuku kołowego poziomego (kąt zwrotu zbliżony do 90 stopni) co uniemożliwia zapewnienie wymaganego warunku widoczności a nadto na rozpatrywanym odcinku tej drogi występuje znaczne natężenie ruchu drogowego (według pomiaru generalnego z 2005r. - 8846 pojazdów/dobę) co bezsprzecznie powoduje, że każdy zjazd z drogi, zwłaszcza publiczny, stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenie jego płynności.

Dlatego też w niniejszej sprawie organ odmówił zezwolenia na powyższą lokalizację zjazdu publicznego.

Odpowiadając na zarzuty inwestora organ podkreślił, że dowód z oględzin został przeprowadzony 18 maja 2009r. a strona brała w nim udział (pełnomocnik) a także miała możliwość wypowiedzenia się. Strona nie wykazała natomiast, aby niezawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków

uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych a tylko w takiej sytuacji mogłaby zarzucać naruszenie art. 10 § 1 kpa jako podstawę uchylenia decyzji.

Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł Bank [...] domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 10 § 1, art. 7, art. 79 i 81 kpa, a także art. 107 § 3 kpa.

Zdaniem skarżącego organ zaniechał wezwania strony w celu wypowiedzenia się co do zebranego materiału, naruszając zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu a także zupełnie pominął omówienie wnioskowanego dowodu w postaci opinii rzeczoznawcy ds. ruchu drogowego przyjmując bezkrytycznie i dowolnie brak widoczności i zagrożeń w ruchu, nie odnosząc się do faktu, że nieruchomość skarżącego znajduje się w gęstej zabudowie (centrum gminy), gdzie jest ograniczona prędkość.

W ocenie skarżącego decyzja uznaniowa wymagała wnikliwego uzasadnienia a organ mimo, iż dysponował opinią rzeczoznawcy w dniu oględzin, zaniechał omówienia tego dowodu w uzasadnieniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Kontrolowana przez Sąd decyzja administracyjna zawiera odmowę wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej.

Kwestie te reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. 19/07, poz. 115) oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 43/99, poz. 430), który normuje podział zjazdów na dwie kategorie: zjazdy indywidualne i zjazdy publiczne, przy czym przyporządkowanie danego zjazdu do jednej ze wskazanych kategorii zależy od obiektu planowanego lub istniejącego na działce objętej wnioskiem.

W przedmiotowej sprawie ze względu na planowane prowadzenie działalności gospodarczej (działalność banku) połączenie przedmiotowej nieruchomości z drogą krajową może odbywać się wyłącznie poprzez zjazd publiczny.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że bez znaczenia dla klasyfikacji tego zjazdu jest okoliczność czy budynek zrealizowany na działce będącej siedzibą banku będzie obsługiwał klientów czy też będzie to centrala banku, bowiem w obydwu przypadkach chodzi o działalność gospodarczą.

W myśl § 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w miejscu w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę.

W przedmiotowej sprawie z protokołu oględzin z dnia 18 maja 2009r. wynika, iż planowany zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] do działki zainteresowanego byłby zlokalizowany po wewnętrznej stronie łuku kołowego poziomego (kąt zwrotu zbliżony do 90°), co uniemożliwia zapewnienie wymaganego warunku widoczności.

Materiał sprawy wskazuje, iż przedmiotowa działka przylegająca bezpośrednio do drogi krajowej, posiada pośredni dostęp do drogi lokalnej (ul. [...]) poprzez działkę [...], połączoną komunikacyjnie z ul. [...] (vide mapa...)

Droga krajowa nr [...] zakwalifikowana jest do dróg klasy GP (główna ruchu przyspieszonego) służących do prowadzenia ruchu tranzytowego. Podkreślić tu należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych "stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości".

A zatem lokalizowanie zjazdów na tego typu drodze może mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu w tym również nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich.

Zważywszy okoliczność, iż z faktu graniczenia działki z drogą krajową nie można wywodzić konieczności zapewnienia jej dostępu do tej drogi poprzez bezpośredni zjazd a także okoliczność, że przedmiotowa działka posiada dostęp do drogi lokalnej poprzez działkę [...], zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż dojazd do działki [...] powinien odbywać się wyłącznie poprzez drogę lokalną tj. poprzez zjazd z ul. [...] na działkę [...] i dalej wydzieloną drogą konieczną lub ustanowioną służebnością przejazdu do działki nr [...].

Jak trafnie wskazał organ regulacja prawna przejazdu przez działkę [...] leży w gestii właściciela działki [...] stosownie do przepisów kodeksu cywilnego.

Za nietrafny w świetle materiału sprawy należy uznać zarzut dowolnego przyjęcia braku odpowiedniej widoczności (wizja lokalna 18 maja 2009r.) jak również zarzut, że strona nie miała możliwości ustosunkowania się do dowodu (pełnomocnik strony uczestniczył w czynności objętej protokołem z 18 maja 2009r).Chybiony jest również

zarzut naruszenia art. 10 kpa, bowiem strona nie wykazała, aby zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270).