Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 709/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 184, art. 197 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 343/13 pozostawiające wniosek z 27 stycznia 2014 r. o wydanie kopii dokumentów z akt sądowadministracyjnych bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. C. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z 11 marca 2013 r. o udostępnienie akt postępowania administracyjnego postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 7 marca 2014 r., II SAB/Wa 343/13 (dalej zarządzenie z 7 marca 2014 r.) Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Przewodniczący) pozostawił wniosek R. C. z 27 stycznia 2014 r. o wydanie kopii dokumentów z akt sądowoadministracyjnynych bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. C.o na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z 11 marca 2013 r. o udostępnienie akt postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu zarządzenia z 7 marca 2014 r. Przewodniczący wskazał, że wnioskiem z 27 stycznia 2014 r. R C. (dalej skarżący) wniósł o wydanie kopii z akt sądowoadministracyjnych:

- sporządzonego przez organ prowadzący postępowanie administracyjne na podstawie art. 61 § 4 kpa powiadomienia stron określającego datę i sposób wszczęcia postępowania oraz jego przedmiot;

- postanowienia dowodowego w postępowaniu określonym przez wyżej wymieniony dokument;

- sporządzonej przez GIODO decyzji w przedmiocie sprawy wpisanym w określonym przez art. 61 § 4 kpa powiadomieniu stron.

Skarżący wyjaśnił, że wybór dokumentów do kopiowania winien nastąpić na podstawie spisu zawartości posiadanych przez Sąd akt.

Zgodnie z zarządzeniem z 30 stycznia 2014 r. Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwano skarżącego do sprecyzowania wniosku z 27 stycznia 2014 r. przez wskazanie dokumentów, o których kopię wnioskuje, z podaniem numeru stron akt administracyjnych stanowiących przedmiot wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania [k. 66, 67 akt sądowych].

Niniejsze wezwanie skarżący odebrał 5 lutego 2014 r. (k. 72 akt sądowych).

Pismem z 10 lutego 2014 r. skarżący wyjaśnił, że wniosek o wydanie kopii dokumentów nie jest wnioskiem odrębnym – może być rozpoznawany tylko w powiązaniu z wnioskiem zawartym w skardze z 3 czerwca 2013 r. Nadto podniósł, że wniosek o wydanie kopii z 27 stycznia 2014 r. dotyczy tych samych dokumentów, o jakich jest mowa we wniosku zawartym w skierowanej do Sądu I instancji skardze z 3 czerwca 2013 r. Dodatkowo wskazał, że szczegółowa wiedza o lokalizacji konkretnych dokumentów, z jakimi zapoznawał się Sąd I instancji, jest w posiadaniu sędziów Olgi Żurawskiej-Matusiak, Jacka Fronczyka i Andrzeja Góraja, a w przypadku wystąpienia problemu z odszukaniem przedmiotowych dokumentów należy zwrócić się o udzielenie precyzyjnych informacji do wskazanych sędziów.

Przewodniczący wskazał, że pismo z 10 lutego 2014 r. nie stanowi prawidłowego wykonania wezwania z 30 stycznia 2014 r., bowiem z jego treści nie wynika, o jakie kopie dokumentów wnosi skarżący, co zdaniem Przewodniczącego obligowało do pozostawienia wniosku z 27 stycznia 2014 r. bez rozpoznania (k. 79-81 akt II SAB/Wa 343/13).

Zażalenie na powyższe zarządzenie wywiódł skarżący wskazując, że nie wykazano w nim, by wniosek z 27 stycznia nie spełniał ustawowych kryteriów. Wskazał, że "zawarte w sądowym wezwaniu z 30 stycznia 2014 r. żądanie podania numerów stron w aktach jest w istocie żądaniem uzupełnienia uzasadnienia wyroku z 4 grudnia 2013 r. poprzez podanie numerów stron wymienionych w uzasadnieniu tego wyroku dokumentów – tych samych, którzy dotyczy wniosek o wydanie kopii dokumentów". Żądania tego nie sposób uznać za skierowane pod właściwym adresem, bo skarżący ani nie zmieniał numeracji stron w aktach, ani nie sporządzał uzasadnienia wyroku. Kwestia lokalizacji przedmiotowych dokumentów była rozpatrywana podczas rozprawy 4 grudnia 2013 r., a teraz winno nastąpić jedynie wydanie kopii znanych Sądowi dokumentów.

Skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia z 7 marca 2014 r. i o nakazanie wydania kopii dokumentów wymienionych w uzasadnieniu wyroku z 4 grudnia 2013 r. i tych samych dokumentów wskazanych we wniosku z 27 stycznia 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjnej zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej.

W przedmiotowej sprawie skarżący zarządzeniem z 30 stycznia 2014 r. został wezwany przez Przewodniczącego do sprecyzowania wniosku z 27 stycznia 2014 r., przez wskazanie dokumentów, o których kopie wnioskuje, z podaniem numerów stron akt administracyjnych stanowiących przedmiot wniosku.

Mimo że skarżący w wykonaniu zarządzenia nadesłał pismo, to jednak nie zastosował się do zarządzenia z 30 stycznia 2014 r. w żądanym zakresie.

Zarządzenie Przewodniczącego z 30 stycznia 2014 r. nie "jest w istocie żądaniem uzupełnienia uzasadnienia wyroku z 4 grudnia 2013 r.", jak to omyłkowo postrzega skarżący (k. 109 akt II SAB/Wa 343/13).

Zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego z 27 stycznia 2014 r. nie narusza prawa.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2, i art. 198 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.