Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1198/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, pkt 2, art. 27 -29,  art. 30 ust. 1, art. 30 ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1219
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I.-Ł. Spółki z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2836/13 w sprawie ze skargi I.-Ł. Spółka z o.o. w Ł. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych 1.oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I.-Ł. Spółki z o.o. w Ł. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2836/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę I.- Ł. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami badań.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji wskazał, że Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej (dalej: WIIH) przeprowadził kontrolę w dniach [...] lutego – [...] marca 2013 r. w hurtowni zlokalizowanej w Ł. należącej do I.-Ł. Sp. z o.o. w Ł.. Do badań laboratoryjnych pobrano m.in. próbkę filetów bez skóry pangi sum głęboko mrożonych, glazurowanych bez opakowań w ilości 1,12 kg, importowanych przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: określanej jako próbka podstawowa lub wyjściowa). Z partii produktu pobrano, zabezpieczono i przekazano skarżącej w celu przechowania, próbkę kontrolną w ilości 1,04 kg (protokół kontroli z dnia [...] lutego 2013 r.), protokół pobrania próbki produktu nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. oraz protokół pobrania próbki kontrolnej nr [...] z dnia [...] marca 2013 r.).

Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w K. wykazało, że glazurowane filety pangi sum zawierały zawyżoną zawartość glazury, tj. 27,8% ± 1,7%, w stosunku do zadeklarowanej przez producenta na opakowaniach zbiorczych produktu, tj. 20%. Wyniki badania zostały przekazane skarżącej.

I.-Ł. Sp. z o.o. pismem z dnia [...] marca 2013 r. wniosła o przeprowadzenie badań próbki w niezależnym akredytowanym laboratorium w B. lub okolicach w obecności przedstawiciela A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (importera).

WIIH pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie uwzględnił wniosku skarżącej, powołując art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm., dalej: uih), badania pobranych próbek produktów i próbek kontrolnych przeprowadzają z zastrzeżeniem ust. 2, laboratoria kontrolno-analityczne Inspekcji, a firma A. nie jest stroną postępowania. Do powyższego pisma załączono sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., przeprowadzonych w Laboratorium Kontrolno-Analitycznym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) w W., z którego wynika, iż badana próbka kontrolna zawiera zawyżoną (w stosunku do deklarowanej wartości, tj. 20%) - zawartość glazury, a mianowicie 30% przy niepewności pomiaru ± 1% (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] marca 2013 r.).

Organ ustalił koszt badania kwestionowanego produktu i koszt badania próbki kontrolnej na kwotę 127,80 zł tj. łącznie 255,60 zł.

Jednocześnie działając na podstawie art. 34 uih WIIT zawiadomił importera A. Sp. z o.o. o stwierdzonych nieprawidłowościach wnosząc o podjęcie działań wyeliminowania z obrotu wyrobu niespełniającego normy.

WIIH pismem z [...] maja 2013 r. poinformowała I.-Ł. o wszczęciu postępowania w sprawie zobowiązania do uiszczenia równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych.

Ł. Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej z siedzibą w Ł. decyzją z [...] czerwca 2013 r. obciążył przedsiębiorcę I.-Ł. z siedzibą w Ł. kosztami równowartości kosztów badań w wysokości 256 zł.

I.-Ł. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

Prezes Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK) decyzją z [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ uznał zarzuty skarżącej za bezpodstawne. Prezes powołując treść § 7 ust. 2 oraz § 8 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia, wskazał, iż inspektorzy WIIH nie przeprowadzili badań organoleptycznych w kontrolowanej placówce, a jedynie pobrali próbki do badań laboratoryjnych. Badania organoleptyczne przeprowadziło laboratorium UOKiK w K., a sprawozdanie z badań nr [...] podpisał dyrektor tego laboratorium, a nie inspektor przeprowadzający kontrolę. W związku z tym nie miał tu zastosowania wzór "sprawozdania z badań organoleptycznych" określony w § 8 ust. 4 rozporządzenia. Procedury postępowania organów Inspekcji Handlowej przy pobieraniu i badaniu próbek, służące ustaleniu, czy produkt spełnia wymagania jakościowe, zostały w sposób szczególny i wyczerpujący określone w ustawie o Inspekcji Handlowej. Na gruncie przepisów art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 – 3 uih próbka kontrolna, która jest pobierana i zabezpieczana w toku kontroli równocześnie z próbką produktu w celu przeprowadzenia przez organ Inspekcji Handlowej badania jakości produktu, co do zasady stanowi jedyny materiał źródłowy dla wykonania badania kontrolnego w celu zweryfikowania wyniku wcześniejszego badania organu.

Badanie próbki kontrolnej, wykonane na wniosek skarżącej przez akredytowane laboratorium UOKiK w W., potwierdziło wynik wcześniejszego badania akredytowanego laboratorium UOKiK w K. w zakresie zawyżonej zawartości glazury w stosunku do deklaracji producenta podanej na opakowaniu zbiorczym. Tym samym, wyniki badań ujawnione w sprawozdaniach nr [...] i nr [...] są w pełni prawidłowe i wiarygodne. Przepis art. 30 ust. 1 uih ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego i nie przewiduje możliwości odstąpienia od obciążenia podmiotu wprowadzającego nieodpowiadający jakości handlowej produkt do obrotu, kosztami badań tego produktu.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przepisy, zarówno na poziomie unijnym jak i krajowym, wymagają aby badania laboratoryjne w ramach urzędowej kontroli żywności wykonywane były przez laboratoria akredytowane.

I.-Ł. Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zarzucając m.in. przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji handlowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 496). Zdaniem skarżącej zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż sporny produkt (panga sum) nie spełnia wymagań określonych w deklaracji, tj. zawiera więcej glazury aniżeli wynikałoby to z deklaracji producenta podanej na opakowaniu zbiorczym.

W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że poza sporem pozostaje w sprawie negatywny wynik badań próbek produktu przeprowadzonych w laboratoriach UOKiK w K. (próbka wyjściowa) i w W. (próbka kontrolna). Oba badania wykazały w produkcie – glazurowane filety pangi sum, zawyżoną zawartość glazury w stosunku do zadeklarowanej przez producenta na opakowaniach zbiorczych produktu. Skarżąca, podważając rozstrzygnięcie o obciążeniu jej z tego powodu kosztami tych badań, czyni to kwestionując (w aspekcie zastosowanego w sprawie przepisu art. 30 ust. 1 uih) ich legalność i prawidłowość w odniesieniu do produktu, z którego pobrano próbki, a zwłaszcza próbkę kontrolną, która – według skarżącej – została zbadana z naruszeniem § 4 ust. 1 rozporządzenia oraz poza zakresem akredytacji laboratorium UOKiK w W., tak że nie mogła potwierdzać/weryfikować prawidłowości wyniku badania próbki wyjściowej produktu wykonanego wcześniej w laboratorium UOKiK w K., a tym samym stanowić dowodu na negatywny wynik zbadania produktu (czyli wykazania niespełniania przez produkt przewidzianych wymagań) stanowiącego przesłankę zastosowania art. 30 ust. 1 uih.

Sąd I instancji wskazał, że Inspekcja Handlowa jest wyspecjalizowanym organem powołanym do ochrony interesów i praw konsumentów oraz interesów gospodarczych państwa. Do zadań Inspekcji należy m.in. kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu, z zastrzeżeniem ust. 2, w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań, oraz kontrola usług (art. 3 ust. 1 pkt 2 uih). Organ odwoławczy prawidłowo odnotował w zaskarżonej decyzji wymóg wykonywania badań laboratoryjnych w ramach ww. kontroli urzędowej przez laboratoria akredytowane. Wynika to z art. 5 ust. 2 pkt d) rozporządzenia nr 882/2004 w zw. z art. 12 ust. 2 tego aktu.

Poddane badaniu filety bez skóry pangi sum głęboko mrożone, glazurowane, są wynikiem daleko idącego przetworzenia tego produktu rybołówstwa (pozbawienie skóry – filetowanie) i de facto glazurowania uzyskanego przetworu rybnego; zatem zaliczają się również do przetworów rybnych wymienionych w zakresie akredytacji laboratorium UOKiK w W., które podlegają badaniu na zawartość glazury, tak samo jak "ryby mrożone", o jakich mowa w zakresie akredytacji laboratorium UOKiK w K.. To ostatnie pojęcie – ryby mrożone – odnosi się w sposób ogólny do ryb glazurowanych/mrożonych, przez co dotyczy także glazurowanych ryb przetworzonych, mieszcząc się w tej kategorii produktu. Dlatego na użytek oceny zakresu akredytacji laboratorium UOKiK w W. do zbadania ww. próbki kontrolnej produktu przeciwstawianie "ryb mrożonych" "przetworom rybnym" nie ma w okolicznościach faktycznych tej sprawy istotnego znaczenia, skoro w obu przypadkach chodzi o zbadanie w produkcie zawartości glazury, a metoda/procedura badawcza, którą posługuje się laboratorium (akredytowane) to umożliwia i jest to procedura umocowana zakresem akredytacji, a więc legalna. Tym samym nie ma uzasadnionych przesłanek, aby podważać stanowisko zaskarżonej decyzji w odniesieniu do właściwości/kompetencji organu kontroli oraz zbadania próbki kontrolnej w zakresie akredytacji laboratorium, które badanie to wykonało. Nie ma też powodów, żeby kwestionować zachowanie warunków formalnych i prawidłowość wykonanych badań, a w konsekwencji także i wysokości naliczonych kosztów tych badań.

Dalej Sąd wskazał, że skoro skarżąca prowadzi hurtownię i wprowadza na rynek produkt (filety bez skóry pangi sum głęboko mrożone, glazurowane), winna zapewnić mu zgodność jakościową z wymaganiami prawa żywnościowego także na tym etapie tego obrotu zaliczającym się do handlu detalicznego, który – jak już wzmiankowano – obejmuje również hurtownie.

Nadto Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy oraz w świetle argumentacji zaskarżonej decyzji, odpowiedzi na skargę i pisma organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r., nie wynikają okoliczności, które mogłyby potwierdzać sformułowany przez skarżącego w piśmie uzupełniającym skargę z dnia [...] grudnia 2013 r. zarzut podejrzenia dostarczenia próbki kontrolnej do badań w niewłaściwej temperaturze. Organ wskazał, iż temperatura ta wynika z protokołu przyjęcia próbki do badań z dnia [...] marca 2013 r. i odpowiada zaleconej temperaturze składowania produktu stosownie do umieszczonej na opakowaniu zbiorczym informacji na ten temat. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę skarżąca swoimi twierdzeniami, sformułowanymi zresztą na zasadzie podejrzenia, nie podważyła tego stanowiska, tak samo jak bezpodstawny jest, w opisanych okolicznościach stanu faktycznoprawnego sprawy, zarzut naruszenia przepisów art. 80, 76, 77 w zw. z art. 140 kpa, oraz zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 uih.

Przepis 30 ust. 1 uih ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego i na jego gruncie ustawodawca stanowi bowiem o obowiązku uiszczenia przez kontrolowanego równowartości kosztów przeprowadzonych badań, jeżeli wykazały one, że produkt nie spełnia stosownych wymagań i nie przewiduje możliwości odstąpienia od obciążenia kontrolowanego kosztami badań takiego produktu. Wystąpienie okoliczności objętych hipotezą tego przepisu aktualizuje obowiązek organu administracji do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów przeprowadzonych badań. Skarżąca natomiast nie podważyła skutecznie, tj. w trybie procedury przewidzianej w art. 29 w zw. z art. 28 ust. 2 uih stanowiska organów (I i II instancji) co do wyniku badania próbek – podstawowej a następnie kontrolnej. Wyniki te zostały uwidocznione w sprawozdaniach z badań: z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] dotyczącego próbki podstawowej produktu i z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] dotyczącego próbki kontrolnej. Sprawozdania te, sporządzone w akredytowanych laboratoriach, jak każdy dokument urzędowy, korzystają z domniemania wiarygodności.

Sąd I instancji wskazał również, iż nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut przedwczesności wydania decyzji na podstawie art. 30 ust. 1 uih w sytuacji niezakończenia postępowania w sprawie kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych. Są to bowiem – jak słusznie zauważa organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę "dwa różne postępowania o różnych przedmiotach i różnych podstawach prawnych"; postępowanie w tej sprawie nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia kwestii kary pieniężnej, która może być nałożona w oparciu o przepisy innej ustawy, tj. ww. ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (ujh).

I.-Ł. złożyła skargę kasacyjną na orzeczenie Sądu I instancji wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W razie uznania, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego – uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Zasądzenie na rzecz skarżącej spółki koszty postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Skargą kasacyjną skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 iit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) (dalej: "u.P.p.s.a.") w zw. z art. 151 u.P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 u.P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 2 ze zm.) (dalej: "u.P.u.s.a.") oraz w związku z następującymi przepisami:

- art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz, U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.),

- art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 7 w zw, z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) (dalej jako "k.p.a."),

- art. 107 § 3, art. 11 w zw. z art. 140 k.p.a.,

poprzez nieprawidłową kontrolę zgodności z prawem i zaniechanie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2013 nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Ł. Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] pomimo zachodzących ku temu przesłanek, tj. pomimo tego, że:

- ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Ł. Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Ł. a następnie przez Prezesa UOKiK (tj. dla rozstrzygnięcia czy skontrolowany artykuł rolno-spożywczy odpowiada wymaganiom określonych w deklaracji umieszczonej na opakowaniu) poczyniono na podstawie sprawozdań z badań laboratoryjnych próbki wyjściowej (sprawozdanie z badań nr [...] z [...].03.2013 r.) produktu i próbki kontrolnej produktu (sprawozdanie z badań nr [...] z [...].03.2013 r.), które to próbki pobrano w trakcie kontroli przeprowadzonej przez inspektorów ŁWIIH w Ł. w hurtowni skarżącej z przekroczeniem uprawnień ustawowych Inspekcji Handlowej, tj. w odniesieniu do artykułu-roi no spożywczego nieznajdującego się w obrocie detalicznym;

- w protokołach kontroli sporządzonych w dniach [...] 03.2013 r. i [...].03.2013 r. w ramach kontroli, o której mowa w tiret pierwsze, jak również w uzasadnieniach wydanych decyzji administracyjnych obu instancji brak jest ustaleń pozwalających jednoznacznie stwierdzić, iż kontrola ta została przeprowadzona zgodnie z prawem, tj. w ramach ustawowych kompetencji kontrolnych Inspekcji Handlowej (brak ustaleń pozwalających jednoznacznie stwierdzić, że kontrolę przeprowadzono wobec artykułu rolno-spożywczego w obrocie detalicznym);

- badania próbki kontrolnej produktu (panga sum filet bez skóry głęboko mrożony glazurowany), objęte sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...].03.2013 r. przeprowadziło Laboratorium Kontrolno-Analityczne UOKiK w W., które -zgodnie z Zakresem Akredytacji nr AB [...], stanowiącym załącznik Certyfikatu Akredytacji wydanego przez Polskie Centrum Akredytacji w W. (wydanie nr [...] z [...].02.2013 r.) - nie posiada akredytacji do badania zawartości glazury w rybach mrożonych a jedynie w przetworach rybnych (odrębnej kategorii produktów), co oznacza w konsekwencji, że badania laboratoryjne próbki kontrolnej produktu zostały przeprowadzone poza zakresem akredytacji wspomnianego laboratorium, a ich wyniki nie mogą stanowić podstawy weryfikacji (nie mogą potwierdzać) wyników badań próbki wyjściowej produktu ujętych w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...].03.2013 r. sporządzonym przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne UOKiK w K.; w szczególności sprawozdanie z badań nr [...] nie może być traktowane jako dokument urzędowy z konsekwencjami określonymi w art. 76 § 1 K.p.a., ponieważ zostało sporządzone poza zakresem akredytacji (poza zakresem działania) tej jednostki;

- choć skarżąca w trakcie kontroli (i później) kwestionowała wyniki badań próbki wyjściowej produktu ujęte w sprawozdaniu z badań nr [...] r., organy prowadzące postępowanie administracyjne nie zgromadziły jednak materiału dowodowego jednoznacznie i ponad wszelką wątpliwość potwierdzającego ich ustalenie, jakoby skontrolowany produkt (panga sum filet bez skóry głęboko mrożony glazurowany) miał rzeczywistą zawartość glazury wyższą aniżeli deklarowana w oznakowaniu na opakowaniu zbiorczym, a mimo to zobowiązały skarżącą do uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych próbki wyjściowej i próbki kontrolnej produktu;

- mimo uchybień i nieprawidłowości wyżej opisanych organy prowadzące postępowanie administracyjne dopuściły jako dowody sprawozdania z wyników badań nr [...] i nr [...], a na ich podstawie uznały za udowodnione spełnienie przesłanek art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej;

b). art. 75 u.P.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 u.P.p.s.a. poprzez zaniechanie doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej pisma procesowego organu II instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. połączone z zaniechaniem zweryfikowania i protokolarnego ustalenia, czy pełnomocnik organu II instancji doręczył owo pismo pełnomocnikowi skarżącej w trybie przewidzianym art. 66 § 1 u.P.p.s.a;

c). art. 75 u.P.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 u.P.p.s.a. poprzez zaniechanie doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej odpisu załącznika do odpowiedzi organu II instancji na skargę w postaci tekstu Procedury Badawczej PB-34 pn. "Ryby i krewetki mrożone pokryte glazurą. Oznaczanie masy netto ryb i krewetek bez glazury oraz obliczanie zawartości glazury" (pozostawienie tegoż odpisu fizycznie w aktach sprawy);

d). art. 133 § 1 u.P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 u.P.p.s.a. poprzez orzekanie na podstawie dokumentu w postaci tekstu Procedury Badawczej PB-34 pn. "Ryby i krewetki mrożone pokryte glazurą.

Oznaczanie masy netto ryb i krewetek bez glazury oraz obliczanie zawartości glazury", który to dokument nie został włączony w poczet materiału dowodowego (włączony do akt sprawy postępowania administracyjnego) przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, a jednocześnie nie został włączony w poczet akt sprawy sądowej w trybie art. 106 § 3 u.P.p.s.a.

e). art. 133 § 1 u.P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 u.P.p.s.a. poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. w zakresie statusu produktu panga sum filet bez skóry głęboko mrożony glazurowany (ustalenie, że produkt ten stanowi przetwór rybny oraz że jest wynikiem daleko idącego przetworzenia polegającego na pozbawieniu skóry i filetowaniu ryby - za organ administracyjny (tj. mimo iż brak było ustaleń tego rodzaju w wydanych w sprawie decyzjach administracyjnych)

f) art. 133 § 1 u.P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 u.P.p.s.a. poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. w zakresie statusu produktu panga sum filet bez skóry głęboko mrożony glazurowany (ustalenie, że produkt ten stanowi przetwór rybny oraz że jest wynikiem daleko idącego przetworzenia polegającego na pozbawieniu skóry i filetowaniu ryby ) mimo iż w postępowaniu administracyjnym nie było sporne, że panga sum stanowi produkt nieprzetworzony;

g) naruszenie art. 141 § 4 u.P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 u.P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy argumentacji Skarżącej dotyczącej: zakresu znakowania spornej pangi sum (zawartej na str. 3 pisma procesowego z dnia 4 grudnia 2013 r.), zakresów akredytacji innych laboratoriów kontrolno-analitycznych UOKiK aniżeli w. oraz dotyczącej zasad formułowania zakresów akredytacji tego rodzaju laboratoriów (zawartej na str. [...] pisma procesowego z dnia [...] grudnia 2013 r.), klasyfikacji ryb przeznaczonych do spożycia zawartej w przepisach wspólnotowych regulujących wspólną organizację rynków produktów rybołówstwa i akwakultury;

h) naruszenie art. 141 § 4 u.P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 u.P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do dopuszczonych w trybie art. 106 § 3 u.P.p.s.a. dowodów uzupełniających z dokumentów zaoferowanych przez skarżącą, w tym: zakresu akredytacji nr AB [...], zakresu akredytacji nr AB [...], zakresu akredytacji nr [...], dokumentu [...] (Akredytacja laboratoriów badawczych -wymagania szczegółowe), dokumentu [...] (Wytyczne dot. formułowania zakresów akredytacji dla laboratoriów;

2) naruszenie prawa materialnego:

a) naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dziennik Urzędowy UE L 31 z dnia 1 lutego 2002 r., s. 1) w zw. z art. 3 pkt 8 i art. 3 pkt 18 tegoż rozporządzenia oraz w zw. z art. 3 pkt 4 i art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) oraz w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm.) - poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że hurtownie (sprzedaż hurtowa) automatycznie zalicza się do handlu (obrotu) detalicznego (przyjęciu, że definicja obrotu detalicznego obejmuje sprzedaż hurtową);

b) naruszenie przepisu ustrojowo-kompetencyjnego tj. art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dziennik Urzędowy UE L 31 z dnia 1 lutego 2002 r., s. 1) - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że kompetencje kontrolne (nadzorcze) Inspekcji Handlowej obejmują także artykuły rolno-spożywcze w sprzedaży hurtowej (w obrocie hurtowym, hurtowniach);

c) naruszenie przepisu ustrojowo-kompetencyjnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm.) - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niewłaściwą ocenę jego zastosowania), tj. akceptację zastosowania przepisu ogólnego (jakim jest art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o IH), zamiast przepisu szczególnego (jakim jest art. 17 ust. 3 ujhars) tudzież akceptację równoległego stosowania tychże przepisów;

d) naruszenie przepisu ustrojowo-kompetencyjnego tj. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm.) w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie ocen zgodności, j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sprawozdania z badań sporządzone przez laboratoria kontrolno-analityczne UOKiK zawierają (niejako automatycznie) wyniki badań objęte zakresem akredytacji tych laboratoriów;

e) naruszenie przepisów ustrojowo-kompetencyjnych tj. art. 12 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 2 lit. d) oraz art. 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dziennik Urzędowy UE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004) przez ich niewłaściwe zastosowanie (niewłaściwą ocenę ich zastosowania), tj. akceptację uznania badań próbki kontrolnej (których wyniki zawiera sprawozdanie z badań nr [...]) za badania przeprowadzone przez laboratorium akredytowane (tj. za badania przeprowadzone w zakresie akredytacji laboratorium);

f) naruszenie prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm.) - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niewłaściwą ocenę jego zastosowania) tj. akceptację nałożenia na skarżąca obowiązku uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych próbki wyjściowej i próbki kontrolnej produktu w konsekwencji (bezpodstawnego) ustalenia, że skontrolowany w hurtowni skarżącej produkt nie odpowiada wymaganiom określonym w deklaracji w oznakowaniu na opakowaniu zbiorczym;

g) naruszenie prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm.) - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla obciążenia kontrolowanego kwotą równowartości kosztów badań próbek produktu (wyjściowej i kontrolnej) wystarczające jest ustalenie negatywnego wyniku tych badań.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

W związku z powyższym na wstępie przypomnieć należy, że skuteczność skargi kasacyjnej opartej na zarzucie zawartym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zależy od tego czy autor skargi kasacyjnej odnosi zarzuty do przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, wskazuje te przepisy, uzasadnia ich naruszenie i wyjaśnia, jaki był możliwy, istotny wpływ naruszenia wskazanych przepisów na wynik sprawy, a więc na treść wyroku. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej obowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia, wskazanych w skardze kasacyjnej, przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby odmienna.

Z treści art. 141§ 4 p.p.s.a. wynika, że określa on elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku i w tym zakresie wskazuje, iż chodzi tutaj o zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona, uzasadnienie winno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko wskazujące, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony tylko w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd I instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15.02.2010 r. II FPS 8/09 ONSAiWSA 2010/3 poz.39, wyrok NSA z 20.08.2009 r. II FSK 568/08 niepublikowany).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera uchybień, o których wyżej jest mowa. Należy podkreślić, że w motywach wyroku Sąd I instancji przedstawił opis tego co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Ponadto podkreślić należy, że orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. W postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jedynie możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ze względu na kontrolne funkcje sądu administracyjnego sąd może dokonywać tylko takich ustaleń faktycznych, które są niezbędne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Inaczej mówiąc – nie może w tym zakresie wyręczać organu administracyjnego (vide wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 671/00, LEX nr 50129).

Powyższe oznacza, że z naruszeniem obowiązku określonego w art. 133 § 1 p.p.s.a. będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy kontrola legalności zaskarżonego aktu administracyjnego doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie (vide wyrok NSA z 19.10. 2010 r. II OSK 1645/09 niepublikowany).

Z przedstawionych wyżej powodów nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.

W ocenie NSA brak jest także podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi kasacyjnej wskazanych w punkcie 1b i c petitum skargi kasacyjnej. Z treści art. 47 § 1 p.p.s.a. wynika obowiązek dołączania do pisma strony odpisów tegoż pisma i odpisów załączników składanych przez stronę przy piśmie w celu ich doręczenia pozostałym stronom postępowania. Natomiast przepis art. 75 p.p.s.a. wskazuje, że pisma w postępowaniu sądowym i orzeczenia doręcza się w odpisach. Ewentualne uchybienia w procedurze doręczania pełnomocnikowi odpisów pism składanych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, mogą stanowić istotne uchybienie tylko wówczas, gdy stwarza to sytuację, w której sprawie nie można nadać dalszego biegu. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 47 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje obowiązku dołączenia odpisów pism przeznaczonych jedynie do złożenia w aktach sprawy. Zauważyć także należy, że z akt sprawy wynika, iż pismo z dnia [...] stycznia 2014 roku zostało przesłane pełnomocnikowi strony wnoszącej skargę kasacyjną, a w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 roku strona wnosząca skargę kasacyjną ustosunkowała się także do kwestii procedury badawczej nr [...] wskazanej w odpowiedzi na skargę.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazanych w punkcie 1a petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zarzuty te pozostają w związku z zarzutami dotyczącymi naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, które zostały wskazane w punkcie 2a,b,c,d,e petitum skargi kasacyjnej.

W związku z powyższym podkreślić należy, że Sąd I instancji dokonał oceny legalności decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o przepis art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o Inspekcji Handlowej i uznał, że zasadnie organy administracji publicznej stwierdziły, iż zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące nałożenie na kontrolowanego obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. W szczególności Sąd I Instancji zaakceptował stanowisko organów wskazujące, że przeprowadzone badania wykazały, że produkt objęty tymi badaniami nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji.

W ocenie NSA nie jest zasadne stanowisko kasatora wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów dotyczących kompetencji i zakresu uprawnień Inspekcji Handlowej. Z treści art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli i w dacie wydania zaskarżonej decyzji wynika, że do zadań Inspekcji Handlowej należy kontrola legalności i rzetelności działalności przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów odrębnych w zakresie produkcji, handlu i usług oraz kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu, z zastrzeżeniem ust. 2, w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań, oraz kontrola usług. Natomiast przepis art. 3 ust. 2 w/w ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli i wydania zaskarżonej decyzji, stanowił, że kontrola, o której mowa w ust. 1 pkt 2 ustawy, nie obejmuje kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych u producentów oraz kontroli jakości zdrowotnej środków spożywczych określonych w przepisach odrębnych. Trafnie wskazuje Sąd I instancji, że hurtownia to miejsce , w którym znajdują się produkty przeznaczone do wprowadzenia do obrotu handlowego, a skarżąca spółka nie jest producentem. Oznacza to, że strona wnosząca skargę kasacyjną jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność polegającą na obsłudze i/lub przetwarzaniu żywności i jej przechowywaniu w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego. Stosownie do powołanego przez Sąd I instancji art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, opisana wyżej działalność obejmująca także hurtownie służy do zdefiniowania handlu detalicznego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej tak określony zakres zadań Inspekcji Handlowej nie pozostaje w sprzeczności z zakresem zadań Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych określonych w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Stanowiska tego nie może także podważyć regulacja zawarta w art. 17 ust. 3 w/w ustawy. Przedstawione regulacje prawne wskazują na to, że hurtownie prowadzące handel detaliczny nie zostały wyłączone z zakresu kompetencji kontrolnych przewidzianych dla Inspekcji Handlowej.

W zakresie odnoszącym się do uprawnień podmiotów przeprowadzających badania pobranych próbek stwierdzić należy, że przedmiotem badania zarówno próbki zasadniczej, przeprowadzonego w Laboratorium Kontrolono-Analitycznym UOKiK w K., jak i próbki kontrolnej w Laboratorium Kontrolono-Analitycznym UOKiK w W. były w istocie filety rybne bez skóry pangi sum, głęboko mrożone, glazurowane o określonym składzie. Oznacza to, że zasadnie wskazuje Sąd I instancji, iż przedmiotem badania było ustalenie poziomu glazurowania przetworu rybnego. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że oba laboratoria posiadały akredytacje do badania zawartości glazury w filetach rybnych, w tym akredytacja laboratorium w W. obejmowała także uprawnienia do badania zawartości glazury w przetworach rybnych. Tym samym zastosowana przez laboratorium w W. metoda badawcza oznaczona [...], jako właściwa procedura akredytowana, mogła służyć ustaleniu poziomu glazury w kontrolowanym produkcie. Zgodnie z art. 12 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) Nr 822/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, właściwy organ wyznacza laboratoria, które mogą przeprowadzić analizę próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych, a akredytacja i ocena laboratoriów badawczych może odnosić się do pojedynczych badań i zestawów badań. Na gruncie przepisów prawa krajowego sposób pobierania i badania próbek określają przepisy art. 27-29 ustawy o Inspekcji Handlowej. W związku z powyższym, jak również w świetle okoliczności stanu sprawy poza sporem jest okoliczność, że badania próbek pobranych w trakcie kontroli w hurtowni strony wnoszącej skargę kasacyjną przeprowadzone zostały przez laboratoria kontrolno-analityczne, o których mowa w przywołanych przepisach prawa unijnego i prawa krajowego. Również sprawozdania z badań pobranych próbek zawierają wyniki badań objętych właściwą akredytacją. Z treści sprawozdań wynika, że badania kontrolowanych próbek zostały wykonane metodami akredytowanymi, a ich wynik wskazuje jednoznacznie na to, że kontrolowany produkt miał zawyżoną zawartość glazury.

Również za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej. Powołany wyżej przepis prawa stanowi o obowiązku uiszczenia przez kontrolowanego równowartości kosztów przeprowadzonych badań, jeżeli wykazały one, że badany produkt nie spełnia wymagań i nie przewiduje żadnej możliwości odstąpienia od obciążenia podmiotu kontrolowanego kosztami takich badań. Oznacza to, że wystąpienie okoliczności objętych hipotezą tegoż przepisu prawa aktualizuje obowiązek organu do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów przeprowadzonych badań. Poza sporem pozostaje okoliczność, że kasator był podmiotem kontrolowanym, że wyniki badania pobranych próbek wykazały, iż produkt nie spełnia wymagań jakościowych, a strona wnosząca skargę kasacyjną nie zakwestionowała skutecznie tych ustaleń.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.