Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 192/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 207 ust. 1, art. 190 ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi C. T. na decyzję Rektora Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie spraw studentów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Lekarsko – Dentystycznym w Z. z dnia [...] nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Dziekan Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym [...] Uniwersytetu Medycznego w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 190 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i § 20 ust. 1 pkt 3 i § 20 ust. 2 pkt 1 Regulaminu studiów oraz art. 104 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, skreślił C.T. z listy studentów [...]UM w K. Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym w Z. z kierunku lekarsko-dentystycznego z powodu nie zaliczenia [...] roku studiów w roku akademickim [...].

Na skutek wniesionego przez C.T. odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego w K., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na zastosowanie błędnej podstawy prawnej. Zdaniem organu podstawę decyzji Dziekana powinien stanowić art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym dotyczący niezaliczenia semestru bądź roku studiów w określonym terminie, a nie przepis art. 190 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, wskazujący na przesłankę rezygnacji ze studiów.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póżn. zm.) i § 20 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 Regulaminu Studiów stanowiącym załącznik Nr 1 do uchwały nr [...] Senatu [...]UM z dnia [...]r. oraz w oparciu o art. 104 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, Dziekan Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym [...] Uniwersytetu Medycznego w K. skreślił C.T. z listy studentów [...]UM w K. Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym w Z. kierunku lekarsko-dentystycznego.

W pisemnych motywach orzeczenia organ podał, iż C. T. student [...] roku [...] semestru studiów kierunku lekarsko-dentystycznego nie zaliczył [...] roku studiów w roku akademickim [...].

C. T. pismem z dnia [...] r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji gdyż, w jego ocenie, sprawa nie została przez Dziekana należycie rozpoznana (kopia odwołania dołączona do skargi - k. 31-32 akt sądowych). Odwołujący się podniósł, że pomimo złożenia w dniu [...] r. prośby o wyrażenie zgody na powtarzanie roku, w tym samym dniu został skreślony z listy studentów. Wskazał także, że decyzja z dnia [...] r. różni się od poprzedniej jedynie powołaną podstawą prawną. W dalszej części odwołania C. T. obszernie przedstawił sytuację, w jego ocenie przez niego niezawinioną, która doprowadziła do nie zaliczenia roku akademickiego [...] oraz konieczności korzystania z urlopu dziekańskiego, a przez to wydłużenia czasu nauki (decyzja Dziekana o skreśleniu go z listy studentów w związku z brakiem odpłatności za studia i niedopuszczenie go w związku z tym do udziału w zajęciach, przywrócenie w prawa studenta przez Rektora dopiero z początkiem [...] r., brak możliwości odrobienia powstałych z tego tytułu zaległości). Przedstawił także okoliczności dotyczące nie zaliczenia w roku akademickim [...] jedynego przedmiotu ([...]) w [...] semestrze [...] roku studiów. Podniósł, iż pomimo zaliczenia wszystkich pozostałych przedmiotów, odbycia obowiązkowej praktyki wakacyjnej, zdania w dniu [...]r. ostatniego egzaminu z [...], nie został dopuszczony do zaliczenia i zdawania egzaminu z [...]. Zaznaczył, iż w Dziekanacie poinformowano go, że po reaktywacji jeszcze raz może powtórzyć rok w związku z tym złożył podanie w tym przedmiocie.

Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1, art. 190 ust. 1 pkt 3 i art. 66 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i § 20 ust. 1 pkt 3 i § 20 ust. 2 pkt 1, § 39 ust. 2 oraz § 40 ust. 1 Regulaminu Studiów w [...] Uniwersytecie Medycznym, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z § 20 ust. 3 Regulaminu Studiów, student zostaje skreślony z listy studentów w przypadku nie zaliczenia semestru studiów w określonym przez Rektora terminie i nie uzyskania zezwolenia na powtarzanie semestru oraz stwierdzenia braków postępów w nauce (§ 20 ust. 2 pkt 1). Wskazał także, że podstawie § 19 ust. 2 student może uzyskać zezwolenie na powtarzanie roku lub semestru studiów nie więcej niż 2 razy w okresie studiów. Biorąc pod uwagę fakt, iż C.T. powtarzał już [...] rok studiów (w roku akademickim [...] oraz w roku akademickim [...]) i ponownie nie uzyskania zaliczenia [...] semestru [...] roku studiów organ nie znalazł podstaw prawnych do przywrócenia ww. statusu studenta.

C.T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach powyższą decyzję. Skarżący zarzucił decyzji Rektora naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 11, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 190 ust. 1 pkt 3 i art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i w związku z tym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dziekana Wydziału Lekarskiego z dnia [...] r.

W ocenie skarżącego obydwie decyzje zostały wydane bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego i uzasadnienia, a więc z naruszeniem przepisów kodeksy postępowania administracyjnego, mającego w sprawie zastosowanie zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Obowiązkiem organów jest bowiem dążyć do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed podjęciem rozstrzygnięcia, kierować się zasadami prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów państwa oraz udzielania stronie stosownych informacji, a decyzje uzasadnić w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący akcentował także, iż w przypadku decyzji o charakterze uznaniowym, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, obowiązkiem organu jest załatwić sprawę po dokładnym wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Tymczasem, zdaniem skarżącego, decyzja Dziekana w istocie w ogóle nie zawiera uzasadnienia. Nie podano w niej nie tylko jakiego przedmiotu skarżący nie zaliczył ale przede wszystkim nie wytłumaczono przyczyn skreślenia. Z kolei decyzja Rektora, jako uzasadnienie wskazuje nie tylko fakt niezaliczenia [...] semestru [...] roku studiów, ale odwołuje się do braku stwierdzenia postępów w nauce oraz braku możliwości powtarzania studiów. Co więcej Rektor nie odniósł się do przedstawionych w odwołaniu argumentów oraz wniosków, nie wyjaśnił w sposób prawidłowy motywów swojego rozstrzygnięcia, skupiając się wyłącznie na wykazaniu, że spełniona została przesłanka niezaliczenia semestru, bez wskazania, że w sprawie musiało zapaść takie a nie inne rozstrzygnięcie w ramach wynikającego z art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym uznania administracyjnego. Skarżący zarzucił nadto sprzeczność zapisu § 20 ust. 1 pkt 3 Regulaminu Studiów, stanowiącego podstawę prawną obu decyzji, z art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy o Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż w przeciwieństwie do regulacji ustawowej wprowadza on obowiązek skreślenia studenta z listy studentów w przypadku nie uzyskania zaliczenia semestru lub roku studiów. Ponadto skarżący wskazał, iż Rektor wadliwie powołał w podstawie rozstrzygnięcia art. 190 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, określający przesłankę niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego jako podstawę skreślania z listy studentów, która w ogóle nie może mieć zastosowania w okolicznościach tej sprawy. Wywodził także, iż Rektor błędnie wykluczył możliwość powtarzania roku, o co się zwracał. W ocenie skarżącego wobec faktu reaktywowania go w roku akademickim [...] ograniczenie powtarzania roku lub semestru do dwóch razy, o czym stanowi § 19 ust. 2 Regulaminu Studiów, powinno mieć zastosowanie od chwili reaktywacji. W ocenie skarżącego reaktywacja powoduje, że student, od roku w którym doszło do reaktywacji, musi zaczynać studiowanie od początku i ponownie zdawać egzaminy, nawet te, które już zaliczył. Skarżący nie zgodził się również z uzasadnieniem decyzji Rektora o braku postępów w nauce, skoro poza przedmiotem [...], występującym w [...] semestrze, zaliczył oraz zdał egzaminy z pozostałych przedmiotów, a nadto odbył obowiązującą po [...] roku studiów praktykę wakacyjną. Ponadto wskazał na sytuację osobistą oraz fakt ponoszenia odpłatności za kształcenie się na tej Uczelni.

W odpowiedzi na skargę Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego w K. wniósł o jej oddalenie. Jako zasadny uznał zarzut dotyczący wskazania błędnej podstawy prawnej uznając jednak, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem przy zastosowaniu prawidłowej podstawy treść zaskarżonej decyzji byłaby taka sama. Za nieuzasadnione natomiast organ uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zaznaczył, iż art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi o odpowiednim stosowaniu przepisów k.p.a., a więc mającym zapewnić tylko minimum procedury niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania zagwarantowanych ustawowo uprawnień strony przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. Następnie organ przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, tj. przebieg studiów skarżącego w [...] Uniwersytecie Medycznym w K. począwszy od jego przyjęcia decyzją z Rektora z dnia [...] r., które, jak wskazał, miały niebagatelne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Ponadto organ zaznaczył, iż nie było podstaw do uwzględnienia kolejnego wniosku skarżącego o powtarzanie roku, gdyż skarżący [...] powtarzał już [...] roku studiów. Zdaniem organu przyjęcie interpretacji § 19 Regulaminu Studiów zaprezentowanej w skardze prowadziłoby do obejścia prawa. Celem wprowadzenia reaktywacji i powtarzania semestru było bowiem stworzenie szansy na pozytywne ukończenie studiów, a nie przeciąganie ich w nieskończoność. Ponadto użyte w ww. przepisie Regulaminu sformułowanie "okres studiów" obejmuje cały okres studiowania w [...] Uniwersytecie Medycznym w K.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. C.T. zasadniczo powtórzył zarzuty skargi oraz przytoczył na ich poparcie obszerną argumentację z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Podkreślił także, iż decyzja organu I instancji odwołuje się do innej podstawy faktycznej i prawnej niż decyzja Rektora. Oznacza to natomiast, zdaniem skarżącego, że decyzja Rektora jest zupełnie inną decyzją, zaś brak możliwości odwołania się od tej decyzji oznacza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Wskazał nadto, iż Dziekan nie miał prawa skreślać go z listy studentów do końca roku akademickiego z powodu niezaliczenia roku, bo nie minął nawet termin złożenia indeksów w Dziekanacie. Wbrew wcześniejszym zapewnieniom we wrześniu nie dopuszczono go do zaliczenia i zdawania egzaminu z [...]. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie go możliwości udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Zaznaczył także, iż nie uzyskał żadnej odpowiedzi Dziekana na złożoną pisemną prośbę o powtarzanie roku.

Na rozprawie pełnomocnik organu złożył uwierzytelnioną kopię postanowienia z dnia [...] r. o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Natomiast skarżący w złożonym piśmie procesowym z dnia [...] r. uznał sprostowanie za niedopuszczalne domagając się nieuwzględnienia tegoż przy ocenie zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów polega więc na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Przy czym - w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. - rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Oznacza to, że Sąd orzekający ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Należy wreszcie dodać, że z mocy art.135 tej ustawy jest władny oceniać legalność nie tylko decyzji zaskarżonej, ale też rozstrzygnięć wydanych w granicach danej sprawy, jeśli może się to przyczynić do końcowego jej załatwienia.

Uwzględniając te reguły i uprawnienia stwierdzić wypadło, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu stanowiły decyzje o skreśleniu C. T. z listy studentów [...] roku studiów stacjonarnych. Rozstrzygnięcia te dotyczą indywidualnej sprawy studenta, w związku z czym, zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o szkolnictwie wyższym", stosuje się do nich odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnym dominujący jest pogląd, że odpowiednie stosowanie przepisów postępowania administracyjnego, o którym mowa we wskazanym przepisie, polega na zachowaniu przez organy minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. Przy czym nakaz ten należy rozumieć tak, że wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie k.p.a., winny mieć także zastosowanie do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiają (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA 2521/00, LEX nr 54756, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt SK 18/99 OTK Nr 7/2000, poz. 258).

Nie ulega zatem wątpliwości, że orzekające w sprawie organy zobowiązane były przestrzegać ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami k.p.a., z których wynika nakaz praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W realizacji tych zasad konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), co powinno znaleźć, w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Materialnoprawną podstawę prawną wydania decyzji przez organ I instancji stanowił przepis art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, który przewiduje możliwość skreślenia studenta z listy studentów w przypadku niezaliczenia semestru lub roku studiów. Natomiast w podstawie prawnej organ powołał również § 20 ust. 1 pkt 3 regulaminu studiów stanowiącego załącznik Nr 1 do uchwały nr [...] Senatu [...]UM z dnia [...] r., który w takiej sytuacji, przy jednoczesnym nieuzyskaniu zgody na powtarzanie semestru lub roku studiów bądź nieuzyskaniu zgody na urlop dziekański przewiduje obowiązek skreślenia studenta z listy studentów. Przyjdzie wskazać, że przepis art. 160 ust. 1 i 1a ustawy o szkolnictwie wyższym, określa granice materii regulaminowej. Tymczasem w zakresie podstaw skreślenia studenta z listy studentów oraz charakteru decyzji o skreśleniu wyczerpującą regulację zawiera art. 190 ust. 1 i 2 ustawy. W szczególności ust. 2 art. 190 stanowi o możliwości skreślenia, co oznacza fakultatywne działanie organów uczelni w ramach uznania administracyjnego (por. wyrok WSA w Olsztynie z 15.10.2009 r., sygn. akt II SA/Ol 572/09). Powołana również w podstawie prawnej norma zawarta w § 20 ust. 1 pkt 3 Regulaminu nie może zatem ograniczać uprawnienia Dziekana, nadane mu mocą ustawy, wyrażające się w swobodzie podjęcia decyzji w przedmiotowym zakresie w ramach uznania administracyjnego i to w sytuacji braku ostatecznego rozstrzygnięcia w kwestii powtarzania roku bądź urlopu dziekańskiego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast w utrwalonym od lat orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż w przypadku, gdy norma prawa materialnego uzależnia rozstrzygnięcie organu od uznania administracyjnego, organ obowiązany jest załatwić sprawę po wszechstronnym jej wyjaśnieniu oraz wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.). Rozstrzygnięcia wydane w tego typu sprawach winny być w związku z tym starannie uzasadnione. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu prawem działania w ramach uznania administracyjnego, czy podjęte rozstrzygnięcie nie wykracza poza te granice i nie jest rozstrzygnięciem dowolnym. Prawidłowe uzasadnienie ma jednocześnie istotne znaczenie dla zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 kpa.

Tymczasem uzasadnienie decyzji Dziekan Wydziału Lekarskiego sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia, że C. T. nie zaliczył [...] roku studiów. Przyjdzie jednocześnie wskazać, że w podstawie prawnej decyzji organ ten powołał również § 20 ust. 2 pkt 1 regulaminu studiów. Przepis ten statuuje przesłankę stwierdzenia braku postępów w nauce jako podstawę fakultatywnego skreślenia studenta z listy studentów przewidzianą także w art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, choć przepisu tego organ w tym przypadku nie powołał. Organ powołał się zatem na dwie różne fakultatywne przesłanki do skreślenia z listy studentów, jednak w uzasadnieniu wskazał wyłącznie na okoliczność nieuzyskania przez C.T. zaliczenia [...] roku studiów. Przy czym odnośnie tej przesłanki całkowicie brak jest w tym orzeczeniu rozważań odnoszących się do przyczyn niezaliczenia przez skarżącego roku studiów, jak również wskazania okoliczności, które organ wziął pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o charakterze uznaniowym, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast, jak już wskazano, organ działając w granicach uznania administracyjnego obowiązany jest wszechstronnie i wnikliwie rozważyć oraz ocenić cały materiał dowodowy oraz wskazać w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które zdecydowały o zasadności i celowości wydania takiego rozstrzygnięcia. Takich rozważań zabrakło również w uzasadnieniu decyzji Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego. Rektor stwierdził natomiast, iż [...] powtarzanie przez skarżącego [...] roku nie daje podstaw do przywrócenia mu statusu studenta. Tymczasem, wobec zarzutu odwołania nierozpatrzenia podania skarżącego o wyrażenie zgody na powtarzanie roku, uszło uwadze Rektora, że kompetencje w przedmiocie wyrażania zgody na powtarzanie roku lub semestru studiów, w świetle regulacji § 19 regulaminu studiów, powierzone zostały dziekanowi. Nie może budzić wątpliwości to, że rozpatrzenie sprawy o powtarzanie roku wyprzedza sprawę o skreślenie z listy studentów. Jeżeli bowiem zapadnie ostateczna decyzja o skreśleniu z listy studentów, to kwestia powtarzania roku staje się bezprzedmiotowa, bowiem podjęcie decyzji w tej ostatnio wymienionej kwestii może odnosić się tylko wobec studenta. Ponadto nie budzi wątpliwości, że sprawa o powtarzanie roku dotyczy indywidualnej sprawy studenta podlegającej rozstrzygnięciu w drodze decyzji, od której przysługują środki zaskarżenia.

Z akt administracyjnych wynika, że pismem datowanym na dzień [...] r. skarżący wystąpił do Dziekana Wydziału Lekarskiego Oddziału Stomatologii z prośbą o powtarzanie [...] roku studiów z powodu niezaliczenia jednego przedmiotu, tj. [...] i [...]. Na przedmiotowym podaniu znajduje się wpis "Nie wyrażam zgody" pod którym widnieje pieczęć Dziekana Wydziału Lekarskiego wraz z podpisem. Wpis ten nie został natomiast opatrzony datą. W dolnej części podania widnieje natomiast zapis "[...] z [...]", który odpowiada dacie i sygnaturze widniejących na decyzji Dziekana o skreśleniu skarżącego z listy studentów. Gdyby jednak przyjąć, iż dokonany wpis stanowi rozstrzygnięcie uprawnionego organu to nie jest wiadome w jakiej dacie rozstrzygnięcie to zostało podjęte (brak daty). Ponadto, co istotne, załatwienie sprawy polega nie tylko na podjęciu decyzji ale również na doręczeniu na piśmie decyzji stronie (art. 104, art. 109 § 1 i § 2 oraz 110 k.p.a.), bądź jej ustnym ogłoszeniu, przy zachowaniu wymogów określonych w art. 14 ust. 2 k.p.a. (art. 109 § § 2 k.p.a.). Dopiero skuteczne doręczenie (bądź ogłoszenie w ww. sposób) powoduje, że decyzja wywołuje skutki prawne wobec jej wejścia do obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 19.05.2006r. sygn. akt I OSK 1176/05, Lex nr 236587, wyrok NSA z dnia 22.06. 2007r. sygn. akt II OSK 239/07, Lex nr 345938, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.02.2007 sygn. akt I SA/Wa 1630/06, Lex nr 318073). Natomiast z akt nie wynika aby decyzja Dziekana o niewyrażeniu zgody na powtarzanie roku została doręczona (bądź ogłoszona) stronie. Okoliczności te nie zostały wyjaśnione przez organ odwoławczy, pomimo twierdzeń skarżącego, iż nie otrzymał rozstrzygnięcia Dziekana w kwestii złożonego podania o powtarzane roku. Natomiast Dziekan w uzasadnieniu decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów wskazał jedynie na niezaliczenia przez skarżącego [...] roku studiów.

Tymczasem w zaskarżonej decyzji Rektor niejako rozstrzygnął w kwestii powtarzania przez skarżącego roku studiów. W okolicznościach sprawy było to jednak nieuprawnione. O ile wynik postępowania o skreślenie z listy studentów zależy od rozstrzygnięcia kwestii powtarzania roku, jednak w tym pierwszym postępowaniu nie może być ta kwestia rozważana nawet przesłankowo, bowiem są to odrębne zagadnienia, stanowiące przedmiot odrębnych postępowań. Ponadto – jak już wskazano – o wyrażeniu zgody na powtarzanie roku decyduje dziekan, w związku z czym Rektor jako pierwszy nie może rozstrzygać o braku podstaw do powtarzania roku. Tymczasem nie ulega wątpliwości, zważywszy na stanowisko strony skarżącej oraz Rektora, wyrażone w toku postępowania sądowego, iż sprawa powtarzania roku ma charakter sporny, a co za tym idzie wymagać będzie wnikliwego rozważenia, w tym m.in. co do podnoszonej przez skarżącego kwestii ograniczeń w zakresie możliwości powtarzania roku w aspekcie reaktywacji, czy przyczyn powtarzania [...] roku w roku akademickim [...] leżących, w ocenie skarżącego, po stronie organów uczelni. Zatem to, czy istnieją przesłanki do wyrażenia zgody na powtarzanie roku będzie oceniane w postępowaniu dotyczącym tej kwestii. Z uwagi zatem na wskazane pierwszeństwo tego postępowania należy przyjąć, że w stosunku do sprawy o skreślenie z listy studentów, rozstrzygnięcie o powtarzaniu roku ma charakter prejudycjalny (tak też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 137/09 publik. w CBOSA). Niedostrzeżenie tej zależności przez organ odwoławczy potwierdza brak wszechstronnego zbadania sprawy i powoduje, że z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. sprawa nie została należycie wyjaśniona.

Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7 , art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, co w niniejszej sprawie miało miejsce, mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, to natomiast stanowi podstawę prawną do uchylenia wydanych w sprawie decyzji.

Na marginesie wskazać już tylko przyjdzie, iż błędy i pomyłki w zakresie powołanej podstawy prawnej decyzji nie podlegają sprostowaniu. Natomiast fakt powołania się przez organ w decyzji na przepis niewłaściwy w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tego organu, nie stanowi przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organ administracji mógł wydać decyzję, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy (wyrok NSA z dnia 8 lutego 1983 r., sygn. akt I SA 1294/82, ONSA 1983, nr 1, poz. ),

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał na względzie zaprezentowane powyżej wywody.

Uznając, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiadają prawu z przyczyn wyżej wskazanych, należało skargę uwzględnić i orzec o ich uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 powołanej ustawy.