Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 361/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 158 par. 1 i art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2011 r. sprawy ze skargi L. Spółka z o.o. z siedzibą w O.(poprzednio w W.) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) powyższą, zaskarżoną do Sądu, decyzją z [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] września 2010 r., którą na podstawie przepisów art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa odmówił L. (prawidłowo – L.) Spółka z o.o. w W. (obecnie w O.), dalej skarżąca, spółka, stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej [...]WITD) z [...] maja 2010 r. nr [...].

Wymienioną decyzją z [...] maja 2010 r. [...]WITD, działając w oparciu o przepisy art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8 i ust. 4 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz Lp. 10.2. lit. a), b), Lp. 10.4. lit. a), b), Lp. 11.2. ust. 1 i 2 załącznika do tej ustawy, jak również o przepisy art. 6 ust. 1 i 4, art. 8 ust. 1-5, art. 9 ust. 1-2, art. 4 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.), nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 13900 zł. Kara ta stanowi sumę kar pieniężnych za stwierdzone, podczas kontroli w dniu [...] lipca 2009 r. w miejscowości N. (droga krajowa nr [...]) należącego do skarżącej spółki zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] nr rej. [...], naruszenia polegające na skróceniu przez kierującego zespołem M. P. dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, jak również na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego – to jest nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu i za długie zapisywanie wykresówek.

Wszystkie te naruszenia – w liczbie 24 – wraz z przypisanymi im karami pieniężnymi, zostały szczegółowo wymienione i opisane w ww. decyzji [...]WITD z [...] maja 2010 r. (por. akta administracyjne sprawy).

Odnotowania też wymaga, że decyzja ta zapadła w wyniku ponownego rozpoznania sprawy nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone podczas ww. kontroli zespołu pojazdów w dniu [...] lipca 2009 r. Wcześniejszą decyzję organu I instancji ([...]WITD) w tym względzie z [...] sierpnia 2009 r. (wówczas nałożono karę w kwocie 14 950 zł) GITD uchylił decyzją z [...] lutego 2010 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...]WITD z [...] maja 2010 r. skarżąca spółka oparła na zarzucie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to jest zarzucie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie przepisów art. 7, art. 8 i art. 11 kpa.

Naruszenie art. 7 kpa skarżąca upatruje w wadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji nieprawidłowym zastosowaniu ww. norm prawa materialnego. Zdaniem skarżącej "organ nie dokonał wnikliwej analizy okoliczności faktycznych sprawy". W rzeczywistości bowiem kierowca "nie naruszył przepisów prawa dotyczących czasu pracy kierowców, ani zasad posługiwania się wykresówkami". Brak należytego zbadania okoliczności faktycznych sprawy prowadzi do wniosku, że organ "dopuścił się rażącego naruszenia prawa, a konkretnie normy art. 8 kpa, który stanowi, że organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa (...)". Z kolei zgodnie z art. 11 kpa organy powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, a elementem realizacji tej zasady jest przedstawienie stronie procesu ustalenia stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa.

Według skarżącej organ "nie udowodnił w przedmiotowej decyzji wskazanych okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości". Podstawą ustalenia przekroczenia przez kierowcę czasu prowadzenia pojazdu bez stosownych przerw i skrócenia dziennego czasu odpoczynku były okazane do kontroli wykresówki, na których za pomocą tachografu ewidencjonuje się czas pracy kierowcy. Jednakże "jak stwierdził [...]WITD w zaskarżonej decyzji wykresówki z dni 12.06.2009 r., 21.06.2009 r., 29.06.2009 r. oraz 02.07.2009 r. zapisywane były zbyt długo, co utrudniało kontrolę czasu pracy. Nadto kierowca (...) używał kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu". Tymczasem przy wydawaniu decyzji organ oparł się tylko na zapisie z wykresówek, mimo że jak sam stwierdził "istniały trudności w zweryfikowaniu wykresówek i dokonaniu kontroli czasu pracy". Oparcie decyzji w zakresie wymierzonych kar tylko na odczytach z wykresówek uzasadnia zarzut naruszenia art. 7 kpa. Jeżeli bowiem istniały trudności w przeprowadzeniu kontroli czasu pracy w oparciu o wykresówki, organ powinien posłużyć się innymi środkami dowodowymi. Zdaniem skarżącej fakty, które miały istotne znaczenie prawne, dotyczące dziennego okresu prowadzenia pojazdu i dziennego czasu odpoczynku zostały (w tej sprawie) jedynie uprawdopodobnione, nie zaś udowodnione.

Odmawiając wnioskowanego stwierdzenia nieważności omawianej decyzji organu z [...] maja 2010 r., GITD w uzasadnieniu ww. decyzji z [...] września 2010 r. podniósł m.in., że wykresówki okazane przez kierowcę podczas (ww.) kontroli były używane zbyt długo, w następstwie czego zostały przerysowane. W związku z tym [...]WITD miał trudności z odczytaniem wykresówek. Jednakże trudności w odczytaniu wykresówek nie należy utożsamiać z brakiem takiej możliwości. W sprawie, mimo przerysowania, istniała możliwość odczytu wykresówek, bowiem linie rysowane przez rysik drogi nie pokrywały się ze sobą; w związku z czym możliwym było ustalenie kolejności okresów poszczególnych aktywności. Trudności w odczycie wykresówek dały się usunąć przez odpowiednią ich analizę. Organ postąpił prawidłowo opierając się na wykresówkach. Przyjęcie argumentacji skarżącej, iż przerysowanie wykresówki zwalnia z odpowiedzialności za nieprzestrzeganie czasu pracy kierowców, prowadziłoby do sytuacji, w której kierowcy masowo zaprzestaliby wymiany wykresówek.

Argumentację tę GITD, co do zasady, powtórzył w zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2011 r., wydanej w następstwie wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy.

We wniosku tym skarżąca, nawiązując do swojego wcześniej zajmowanego stanowiska w sprawie, podniosła w szczególności, że organ nie sprecyzował, co należy rozumieć przez odpowiednią analizę wykresówek (o czym nadmienił w decyzji) i powielił ustalenia [...]WITD dotyczące oceny dowodów.

GITD podkreślił natomiast, ustosunkowując się do zarzutów tego wniosku, że działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 kpa polega "na innym podejściu do sprawy niż w I instancji lub przed organem odwoławczym, czy też w innych trybach nadzwyczajnych". Uprawnienia organu stosującego art. 156 § 1 kpa są bowiem węższe - sprowadzające do rozpatrywania sprawy wyłącznie w granicach określonych przez ten przepis, a nie co do jej istoty. Podtrzymując stanowisko o bezzasadności wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...]WITD z [...] maja 2010 r. organ wskazał też na treść art. 75 § 1 kpa, w świetle którego, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (...). Na tle tego unormowania wywiódł, że z przepisów prawa nie wynika, jakoby zabronione było wykorzystywanie do analizy czasu pracy kierowcy wykresówek, które zapisywane były zbyt długo. W przedmiotowych przypadkach, po ustaleniu momentu włożenia wykresówki do tachografu oraz rozpoczęciu jazdy, istniała możliwość prześledzenia poszczególnych okresów aktywności. Można było je ustalić w oparciu o zapisy dokonywane przez rysik drogi (w oparciu, o które można ustalić ciągłość), posiłkując się zapisami dotyczącymi prędkości.

W skardze do Sądu skarżąca spółka zarzuciła powyższej decyzji GITD:

- naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolne ustalenie, nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym, że kierujący zespołem pojazdów naruszył przepisy dotyczące czasu pracy kierowców oraz zasady posługiwania się wykresówkami, podczas gdy prawidłowa ocena tego materiału nie dawała żadnych podstaw do poczynienia takich ustaleń, co w konsekwencji doprowadziło do wydania skarżonej decyzji,

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której decyzja [...]WITD z [...] maja 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to jest z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 11 kpa; skarżąca wniosła z tego powodu o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] września 2010 r.

Według skarżącej, która co do zasady powtórzyła w uzasadnieniu skargi dotychczasową argumentację, GITD w ślad za [...]WITD nieprawidłowo ocenił materiał dowodowy w sprawie. Tymczasem [...]WITD oparł się tylko na zapisie wykresówek, pomimo tego, że istniały trudności w ich zweryfikowaniu i dokonaniu kontroli czasu pracy. Organ nie może natomiast nałożyć kary w sytuacji, gdy w uzasadnieniu decyzji sam przyznaje, że miał trudności z interpretacją dowodów, które stanowiły podstawę tego nałożenia. Zarzuty przekroczenia przez kierowcę maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu i skrócenia dziennego czasu odpoczynku są bezpodstawne, gdyż [...]WITD nie udowodnił w decyzji tych okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości. Realizacja wynikającej z art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej wymaga udowodnienia za pomocą wszelkich legalnych środków dowodowych każdego faktu mającego znaczenie prawne.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Podkreślił, że nie ma wątpliwości odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przerysowanie wykresówek skutkowało jedynie wydłużeniem czasu ich analizy, nie miało natomiast wpływu na prawidłowość odczytów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja GITD i poprzedzająca ją decyzja tego organu z [...] września 2010 r. nie naruszają prawa, dlatego skargę należało oddalić, jako bezzasadną.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte skutkiem wniosku skarżącej spółki o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...]WITD z [...] maja 2010 r. Decyzja ta nie była skarżona w drodze odwołania w administracyjnym toku instancji, zatem stała się decyzją ostateczną w sprawie. Skarżąca, dochodząc stwierdzenia nieważności tej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (przesłanka nieważności wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 kpa), wskazała w tym kontekście przepisy art. 7, art. 8 i art. 11 kpa, a więc przepisy regulujące ogólne zasady postępowania administracyjnego. Innymi słowy skarżąca upatruje po stronie organu, który zakończył sprawę ww. decyzją ostateczną, rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego (prawa procesowego) uregulowanych tymi przepisami. Nie postawiła natomiast żadnych zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Przesłanka rażącego naruszenia prawa może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych, aczkolwiek w literaturze prawa wyrażane są poglądy odnoszące ją wyłącznie do naruszenia wyraźnego, nie budzącego wątpliwości, przepisu prawa materialnego. Jednak w orzecznictwie odnosi się tę przesłankę również do naruszenia przepisów postępowania, w tym zasad ogólnych. Pamiętać przy tym należy, że aby można było mówić o rażącym ich naruszeniu musi zaistnieć nie budzący wątpliwości, a więc oczywisty, fakt niezastosowania tych przepisów w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowania oczywiście nieprawidłowego. W odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki naruszeń mogą być kwalifikowane jako rażące. Jak bowiem podkreślił NSA w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r., II GSK 600/08, Lex nr 475235: "Posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 kpa nieostrym pojęciem rażącego naruszenia prawa wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. O ile bowiem w przypadku prawa materialnego teza ta w zasadzie nie jest kwestionowana, to w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane, jako rażące".

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest bowiem odstępstwem od zasady trwałości takiej decyzji, możliwym tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy decyzja dotknięta jest kwalifikowaną – jako rażąca – wadą, w tym wadą wynikającą z naruszenia przepisów procesowych w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu przed organem (z wyłączeniem naruszeń przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania).

Skarżąca spółka na takie istotne, konkretne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu przed organem, który wydał ww. decyzję ostateczną w sprawie, nie wskazała, zaś sposób sformułowania wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz obecna argumentacja skargi do Sądu, prowadzą do wniosku, że postępowanie nieważnościowe traktuje ona jak zwykłe postępowanie odwoławcze. Tymczasem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem, którego przedmiotem jest zbadanie przez organ nadzoru zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Organ ten nie rozpoznaje natomiast ponownie sprawy, zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej, co do istoty, gdyż postępowanie nieważnościowe nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać.

W związku z tak zakreślonymi ramami postępowania nieważnościowego, organ nadzoru nie gromadzi też dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych, zaś oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym tą decyzją. Bada więc stan faktycznoprawny sprawy z daty wydania kontrolowanej decyzji, oceniając ją wyłącznie na gruncie przesłanek nieważnościowych. Nie poddaje zatem analizie całego postępowania zwykłego, tylko kontroluje, czy wydanie w jego wyniku decyzji, może wiązać się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

W taki właśnie sposób postąpił GITD w sprawie niniejszej, prawidłowo akcentując w niej swoje węższe niż w zwykłym postępowaniu, bo sprowadzające się do rozpatrywania sprawy wyłącznie w granicach określonych przez art. 156 § 1 kpa, uprawnienia. W zaskarżonej decyzji prawidłowo organ ten przyjął, że kwestionowana decyzja [...]WITD z [...] maja 2010 r. nie zawiera wady kwalifikowanej, stanowiącej przesłankę do stwierdzenia jej nieważności.

Zarzuty skarżącej spółki podnoszące wydanie tej decyzji w postępowaniu przed organem z naruszeniem (rażącym) przepisów art. 7, art. 8 i art. 11 kpa nie znajdują potwierdzenia, i to – w myśl wcześniejszych wywodów – oczywistego, w materiałach tego postępowania. Mogą być w tej sytuacji, także ze względu na dużą ogólnikowość, traktowane wyłącznie w kategoriach odmiennych i polemicznych zapatrywań skarżącej na kwestie objęte rozstrzygnięciem organu. O ile mogłyby ewentualnie odnieść skutek w zwykłym postępowaniu odwoławczym, to w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, do którego należy instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, wywołanie takiego skutku nie jest możliwe, a to wobec wzmiankowanego wyżej uprawnienia organu nadzoru do rozpatrywania sprawy w tym trybie wyłącznie w granicach określonych przez art. 156 § 1 kpa, zatem węższego niż w zwykłym postępowaniu odwoławczym.

Istota zarzutów skarżącej, które legły u podstaw wniosku inicjującego postępowanie nieważnościowe w tej sprawie, sprowadza się do stwierdzenia, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ, nie uzasadniał wydania ww. decyzji z [...] maja 2010 r. Tymczasem decyzja ta, obejmująca treścią podjętego rozstrzygnięcia nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 13900 zł, stanowiącej sumę kar za 24 szczegółowo opisane w decyzji naruszenia przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego, została uzasadniona z podaniem przyczyn takiego a nie innego działania organu i wymienieniem podstawy prawnej – w odniesieniu do każdego naruszenia. Zarzut, że organ nie udowodnił w tej decyzji okoliczności, na których decyzję tę oparł, skarżąca bezzasadnie wiąże z naruszeniem ww. art. 7 i art. 8 kpa. Art. 7 kpa wprowadzający zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej stanowi, że stojąc na straży praworządności organy administracji podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 8 kpa nakazuje tym organom prowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

O rażącym naruszeniu tych przepisów można byłoby mówić wówczas, gdyby organ administracji nie zgromadził w ogóle jakichkolwiek dowodów niezbędnych do poczynienia ustaleń faktycznych, lub przeprowadził szczątkowe postępowanie dowodowe, tak że w stanie faktycznoprawnym sprawy, nie budzącym wątpliwości co do jego zrozumienia, wydana zostałaby decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia wyrażałaby negację całości bądź części tych przepisów, wywołując skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła, co prawidłowo zostało ocenione przez organ w zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie może być mowy o stawianiu ww. decyzji [...]WITD z [...] maja 2010 r. zarzutu rażącego i oczywistego naruszenia tych przepisów, a szerzej zasad postępowania dowodowego, w sytuacji gdy decyzja ta zapadła w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ, jako organ pierwszej instancji. Mianowicie wcześniejsza decyzja tego organu z [...] sierpnia 2009 r., w kwestii nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za stwierdzone podczas ww. kontroli zespołu pojazdów w dniu [...] lipca 2009 r. naruszenia przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego, została uchylona decyzją GITD z [...] lutego 2010 r., a sprawa przekazana, z odpowiednimi wytycznymi, organowi pierwszej instancji ([...]WITD) do ponownego rozpoznania.

Organ ([...]WITD) dwa razy badał więc sprawę zakończoną ostatecznie decyzją, której stwierdzenia nieważności skarżąca domaga się w sprawie niniejszej, podnosząc zarzut wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i nieudowodnienia "w sposób nie budzący wątpliwości" wskazanych w niej okoliczności, co już samo w sobie co najmniej utrudnia, o ile nie uniemożliwia, skuteczne podważenie tej decyzji z powodu wydania w warunkach rażącego naruszenia ww. przepisów postępowania. Nieudowodnienie bowiem wskazanych w decyzji okoliczności "w sposób nie budzący wątpliwości", to nie to samo co rażące naruszenie zasad prowadzenia postępowania dowodowego, jako że w myśl tego o czym już wyżej nadmieniono rażące naruszenie prawa jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i utożsamianie go z każdym, nawet oczywistym, naruszeniem jest wadliwe.

Poza tym, podejmując ponowne rozpoznanie sprawy skutkiem uchylenia przez GITD wcześniejszej ww. decyzji organu z [...] sierpnia 2009 r., [...]WITD – działając na podstawie art. 10 § 1 i art. 61 § 1 kpa – pismem z [...] marca 2010 r. zawiadomił o tym skarżącą spółkę, jednocześnie informując ją, że zgodnie z art. 10 § 1 kpa ma prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; wskazał też, że brak odpowiedzi w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia spowoduje wydanie decyzji w oparciu o posiadany materiał dowodowy (por. zawiadomienie z [...] marca 2010 r. w aktach administracyjnych sprawy). Zawiadomienie to doręczono spółce [...] marca 2010 r.

Z akt administracyjnych nie wynika, żeby skarżąca odpowiedziała na to zawiadomienie. Skoro kwestionowała prawidłowość działań organu w sprawie, obowiązana była to poprzeć swoją aktywnością, wypowiadając się co do zebranych dowodów, czy zgłosić własne dowody. Trzeba bowiem wiedzieć, że strona, która wywodzi określone konsekwencje prawne ze swoich twierdzeń, nie jest zwolniona od wykazania ich prawdziwości w postępowaniu administracyjnym. Przede wszystkim jednak odnotowania wymaga fakt, iż informacja organu o uprawnieniach strony przewidzianych w art. 10 kpa została poprzedzona w treści omawianego zawiadomienia obszernym i szczegółowym opisem stwierdzonych podczas ww. kontroli zespołu pojazdów naruszeń oraz pozostałych okoliczności rozpoznawania tej sprawy.

Skarżąca dysponowała zatem wyczerpującymi danymi o sprawie i przesłankach, którymi organ kierował się przy jej załatwianiu. Tym samym bezpodstawnie zarzuca obecnie naruszenie przez organ art. 11 kpa (przepis ten obliguje organy administracji do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy), skoro organ w ww. zawiadomieniu wywiązał się z nałożonego tym przepisem obowiązku wyjaśnienia przesłanek załatwiania sprawy, a rzeczą skarżącej było na to zawiadomienie odpowiedzieć i wziąć aktywny udział w sprawie.

Nie są wreszcie uzasadnione zarzuty skargi podnoszące naruszenie przez GITD zaskarżoną decyzją przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W działaniu tego organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak i o sposób zastosowania do jego oceny przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji, które odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa, organ podał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do wszystkich istotnych – determinowanych też zakresem sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – okoliczności. W szczególności nie budzi zastrzeżeń stanowisko organu , który wywiódł w zaskarżonej decyzji, że wykresówki, które były zapisywane zbyt długo (przerysowane) mogą być wykorzystywane do analizy pracy kierowcy, zaś kolejność poszczególnych aktywności można ustalić w oparciu o zapisy dokonywane przez rysik drogi. Trudności w odczycie takich wykresówek nie mogą być bowiem interpretowane w kategoriach niemożliwości wykonania tej czynności. Jak podał organ w odpowiedzi na skargę, okoliczność ta skutkowała wydłużeniem czasu analizy wykresówek, ale nie miała wpływu na prawidłowość odczytów.

Skarżąca natomiast, czyniąc organowi na tym tle zarzut nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, nie wykazała z czego ona wynika, a przede wszystkim, że ma charakter rażącego naruszenia prawa. Podniosła również nieudowodnienie przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu i skrócenia dziennego czasu odpoczynku w sposób nie budzący wątpliwości. Jednakże w opisanych wyżej okolicznościach faktycznoprawnych sprawy zarzut ten nie może odnieść skutku w postaci zakwestionowania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji GITD z [...] września 2010 r., jako że stanowisko tego organu o niezachodzeniu w sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa (oraz pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 kpa), która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu ww. decyzji [...]WITD z [...] maja 2010 r., jest prawidłowe. Brak bowiem podstaw do uznania, że w następstwie nieprawidłowego (i to w stopniu rażącym) postępowania, w decyzji tej tkwi wada materialna warunkująca stwierdzenie jej nieważności.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.