Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1025/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. T. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania skargi za nieuzasadnioną postanawia: przyznać pełnomocnikowi, r. pr. T. S., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 442,80 (słownie: czterysta czterdzieści dwa 80/100) zł, w tym 23% VAT.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 września 2016 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika J. W. został wyznaczony r. pr. T. S., który po zapoznaniu się z aktami sprawy, w piśmie procesowym przedstawił własne stanowisko wskazując, że o możliwych kierunkach rozstrzygnięcia i o prawie cofnięcia skargi poinformował stronę skarżącą.

Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości połowy opłaty maksymalnej, powiększonej o wartość podatku od towarów i usług. Oświadczył, ze powyższe koszty nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Wyrok w niniejszej sprawie zapadł na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2017 r.

Następnie, po doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem, pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wniósł ponownie o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną.

Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania radcy prawnego zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które weszło w życie 5 listopada 2016 r. Przy czym stosownie do treści § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

W niniejszej sprawie postępowanie przed tutejszym Sądem zostało wszczęte pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.) i zakończone wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r.

W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie strony skarżącej przed Sądem I instancji określają przepisy rozporządzenia z 2015 r.

Na podstawie § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.

Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r., stawki maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:

a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8,

b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,

c) w innej sprawie - 480 zł;

W niniejszej sprawie, przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. W związku z tym stawkę maksymalną określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 480 zł.

Mając zatem na uwadze przytoczoną regulację, wnioskującemu pełnomocnikowi za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed tutejszym Sądem należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 240 zł.

Z kolei wysokość stawki za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej reguluje już rozporządzenie z 2016 r.

Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b/ tego rozporządzenia, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu, który zastępował stronę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w stawce wynoszącej 50% opłaty określonej w punkcie pierwszym, jednak nie mniej niż 120 zł.

Punkt 1 w § 21 ust 1 rozporządzenia z 2016 r. stanowi, że opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:

a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 8,

b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,

c) w innej sprawie - 240 zł.

Wobec powyższego, za sporządzenie przedmiotowej opinii wnioskodawcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości 120 zł.

Łącznie zatem należało zasądzić 360 zł, które podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest o 82,80 zł, na podstawie § 4 ust. 3 obu rozporządzeń (z 2015 i 2016 r.).

Tym samym postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.