Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 276/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2014 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...], został zatrzymany do kontroli dwuosiowy pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował S. O., który przewoził chemię budowlaną (ładunek podzielny) w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r.

Podczas kontroli stwierdzono, iż przedmiotowy samochód ciężarowy poruszając się drogą krajową nr [...] przekroczył dopuszczalny nacisk osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych.

W wyniku zmierzenia i zważenia pojazdu członowego organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu - 11 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1 t,

- podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu.

Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 (słownie: pięć tysięcy) złotych.

Od tej decyzji Z. S. złożył odwołanie, podnosząc, że kontrolujący nie przeprowadził kompleksowego postępowania wyjaśniającego. W ocenie odwołującego się pomimo szczegółowych wyjaśnień złożonych w trakcie postępowania WITD odniósł się do ich treści jedynie w części, pomijając istotne dla sprawy fakty. Strona zarzuciła decyzji naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w tym art. 77 § 1, art. 107 § 3 poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechania zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Ponadto podniósł, że strona przedstawiła w wyjaśnieniach wniosek o zmianę kwalifikacji naruszenia - w tym zakresie organ kontrolny nie zajął stanowiska i nie wskazał przyczyn odrzucenia takiego wniosku. W ocenie strony dochowała ona należytej staranności w zakresie realizacji wszystkich czynności podczas przedmiotowego przewozu. Skarżący podniósł również, że organ I instancji błędnie określił typ wag, przy pomocy których dokonano ważenia wymieniając na przemian wagi SA W 10C/II i SA W 10C. Z. S. wskazał, iż nie zgadza się z ustaleniami przedmiotowej kontroli, gdyż miejsce kontroli nie spełnia ustawowych wymogów. Zaznaczył, że kierowca w trakcie kontroli zwrócił uwagę na bardzo zły stan techniczny miejsca ważenia, co świadczy o nierzetelności wskazań podczas pomiaru. Zarzucił w związku z powyższym naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Strona wskazała również, że kierowca nie został zapoznany z treścią instrukcji pomiaru. Ponadto pomimo wniosku kierowcy odmówiono mu ponownego ważenia pojazdu. Odwołujący się nie zgodził się również z kwalifikacją naruszenia. W ocenie strony zezwolenie kategorii IV wydawane jest tylko przy przewozie ładunku niepodzielnego, a w tym przypadku przewożony był ładunek podzielny. Strona podnosi również, że kierowca nie był obecny podczas załadunku towaru. Pojazd był załadowany przez pracowników załadowcy, a kierowca został zapewniony o właściwym zgodnym z przepisami rozmieszczeniu ładunku.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 64 ust 1, 2, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. Nr.. poz. 1137 ze zm.) zwaną dalej prd, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) zwaną dalej udp, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 (słownie: pięć tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. W trakcie kontroli stwierdzono, iż nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosił 11 t (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych) i przekraczał dopuszczalną normę o 1t.

Organ zauważył, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 udp po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art, 41 ust. 2 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 101,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t,

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). Droga krajowa nr [...] na odcinku [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej:

a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o naciskach osi nieprzekraczaiących wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Organ wskazał, że stosownie do treści art 140ab ust. 1 pkt 2 prd: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 złotych - za brak zezwolenia kategorii III-VI. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 5000 złotych.

Przedmiotowym pojazdem członowym przewożono ładunek w postaci papy na paletach oraz materiału gruntującego (ładunek podzielny). Powyższe wynika niewątpliwie z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r.

Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Następnie organ dokonuje wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w ait. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Jeżeli pomimo tego nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli zatem kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się bowiem, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I - VI.

Ponadto mając na uwadze wątpliwości strony w zakresie prawnej wymagalności zezwolenia kategorii IV, organ przywołał art. 140ab prd zgodnie z którym w przypadku naruszenia zakazu dotyczącego przewozu ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym, za przejazd takiego pojazdu nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Organ wskazał, że miejsce ważenia w miejscowości S. legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2013 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów.

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SA W 10C/II o numerach fabrycznych [...] i [...]. Wagi te legitymowały się w chwili kontroli aktualnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w P. z datą wystawienia z dnia 28 kwietnia 2014 r. na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 90/2009/23/WE.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że organ I instancji błędnie określił typ wag, przy pomocy których dokonano ważenia wymieniając na przemian wagi SAW 10C/II i SAW 10C, organ zaznaczył, że w protokole kontroli jednoznacznie wskazano, iż pomiarów dokonano wagami typu SAW 10C/II. Świadczy o tym również wskazane wyżej, załączone do akt aktualne świadectwo zgodności. Wymienienie w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wag typu SAW 10C (z tożsamymi numerami seryjnymi) należy więc uznać za oczywistą omyłkę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż miejsce kontroli nie spełnia ustawowych wymogów, organ stwierdził, że kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach, a ponadto wbrew twierdzeniom strony procedury ważenia zostały zachowane, kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzenia ważenia oraz zostały mu okazane dokumenty potwierdzające dopuszczenie wag do użytkowania, na których dokonano ważenia. Kierowca podczas czynności kontrolnych nie miał zastrzeżeń, co do sposobu przeprowadzenia ważenia. Uwagi takie nie znalazły się w karcie pomiaru nacisków osi i wymiarów pojazdów sporządzonej bezpośrednio po ważeniu oraz w protokole przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, który był sporządzony wcześniej niż protokół kontroli z wagi. Kierowca jak zeznał, został pouczony o możliwości powtórnego ważenia bezpośrednio po pierwszym ważeniu lecz odmówił i nie wniósł uwag do sposobu ważenia oraz okazanych dokumentów, co potwierdził własnoręcznym podpisem w protokole przesłuchania świadka. Natomiast oczywistym jest, że wszelkie czynności dokonane już po zakończeniu kontroli tj. po sporządzeniu i podpisaniu protokołu nie są umieszczane w treści tegoż protokołu. Zatem wnioskowane przez kierowcę ważenie już po kontroli nie mogło być uwzględnione, tym bardziej, że po przemieszczeniu ładunku stan faktyczny był odmienny od tego zastanego w chwili zatrzymania.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się również przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd.

Pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Przedmiotowej decyzji zarzucił, że wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń, a także art. 140 aa ust 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym przez brak przeprowadzenia oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych.

Wobec podniesionych zarzutów skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Skarżący podniósł, że organ drugiej instancji w trakcie rozpatrywania odwołania od decyzji organu oparł się na nieaktualnym protokole pochylenia terenu, nie przeprowadził żadnych czynności w zakresie ustalenia stanu faktycznego (stanu technicznego) miejsca do ważenia. Zdaniem skarżącego kontrola została przeprowadzona z pominięciem obowiązujących procedur oraz przepisów. Ponadto organ powołał się w treści decyzji na operat geodezyjny wykonany w dniu 26 października 2013 r. natomiast podczas przedmiotowej kontroli jak wynika z informacji uzyskanych przez skarżącego organ dysponował innym dokumentem sporządzonym w kwietniu 2014 roku. Strona podniosła, że od [...] kwietnia 2014r. do czasu kontroli upłynęło ponad trzy miesiące, w tym czasie miejsce ważenia przestało spełniać wymogi określone w przepisach. Przede wszystkim miejsce ważenia nie posiadało równej i płaskiej nawierzchni. Pomimo wielu sygnałów przekazywanych przez przewoźników do WITD Rzeszów odnośnie złego stanu technicznego nie wykonano niezbędnych napraw i nadal uszkodzone miejsce kontrolne było wykorzystywane do ważenia pojazdów. Strona uważa za niezgodne ze stanem faktycznym twierdzeniem organu kontrolnego, że miejsce kontroli spełniało określone wymagania i może być wykorzystywane do ważenia pojazdów. Operat geodezyjny został wykonany w kwietniu 2014 roku i od tego czasu miejsce ważenia uległo dewastacji. Kierowcy podczas kontroli okazano operat z października 2013 roku co miało istotny wpływ na przebieg kontroli i wprowadzało w błąd skarżącego. Organ II instancji nie wyjaśnił tego faktu i nie zawarł żadnych wyjaśnień w treści zaskarżonej decyzji. Opisany w wyjaśnianiach strony stan techniczny punktu do ważenia pojazdów został szczegółowo udokumentowany poprzez wykonanie szeregu zdjęć.

Ponadto strona przedłożona jako dowód w sprawie - operat geodezyjny wykonany na jej zlecenie przez upoważnionego geodetę (komplet dokumentów został dołączony do wyjaśnień). Zdaniem skarżącego stan faktyczny miejsca do ważenia jak również pomiary potwierdzają, że przedmiotowe miejsce do ważenia w miejscowości S. nie spełniało wymogów prawnych w tym zakresie. Wobec powyższego wykorzystywanie tego miejsca do kontroli w zakresie ważenia było nieuprawnione. Wszelkie postępowania wszczęte w tym zakresie prowadzone są bezpodstawnie, a decyzje administracyjne wydawane w oparciu o wyniki uzyskane podczas ważenia na tym punkcie kontrolnym posiadają wadę prawną i powinny zostać uznane za nieważne.

Strona podniosła, że uznanie przez organ I instancji dowodów przedstawionych w trakcie postępowania wyjaśniającego za niewystarczające jest niedopuszczalne i narusza przepisy k.p.a.. Strona nie zgodziła się z argumentacją organu I instancji, że miejsce kontrole spełniało wymogi określone w przepisach. Jeżeli tak by było to wysyłanie przez WITD pisma do GDDKiA w sprawie pilnego remontu miejsca ważenia byłoby bezpodstawne i narażałoby zarządcę drogi do ponoszenia nieuzasadnionych kosztów. Skarżący przywołał fakt poinformowania zarządcy drogi przez WITD R. o konieczności dokonania remontu miejsca ważenia w miejscowości S.

Pomimo uznania przez WITD [...] , że miejsce nadaje się do natychmiastowego remontu - kontrole w zakresie ważenia pojazdów były nadał prowadzone. Takie działanie organu kontrolnego jest niezgodne z obowiązującymi przepisami Strona wskazuje, że dopiero w dniu 24 października 2014r. został przeprowadzony gruntowny remont miejsca ważenia - zostały zlikwidowane koleiny i ubytki powierzchni.

Wobec powyższego zdaniem skarżącego powoływanie się w treści decyzji na protokół pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 26 października 2013 r. jest niezgodne ze stanem faktycznym, ponieważ na tym stanowisku dokonano kolejnego badania i wykonano operat geodezyjny w dniu 25 kwietnia 2014r.

Strona skarżąca podniosła, że na etapie postępowania przesłała dokumentację zdjęciową punktu ważenia pojazdów w S., jednak organ kontrolny pominą ten ważny dowód w sprawie.

Ponadto skarżący zarzucił, że została błędnie określona kategoria zezwolenia wymaganego w trakcie przedmiotowego przewozu, a kontrola w zakresie ważenia pojazdów została przeprowadzona z naruszeniem przepisów zawartych w Zarządzeniu nr 16/20014 Głównego, Inspektora Transportu Drogowego z 16 czerwca 2014 roku w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Głównego Inspektora Transportu Drogowego).

Zdaniem skarżącego brak odniesienia się w decyzji organu drugiej instancji do w/w argumentacji strony również potwierdza naruszenie przepisów k.pa. przez ten organ w tym art. 77 § 1, 107 § 3 poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego.

Skarżący wskazał, że wspomniane już typy wag SAW10C/II i LP 600 Najwyższa Izba Kontroli w swojej informacji pokontrolnej znała ze nieodpowiednie do pomiaru całkowitej masy pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązany jest na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

Granice orzekania przez organ II instancji wyznaczają ramy sprawy administracyjnej podlegającej ponownemu rozpoznaniu przez organ odwoławczy, zgodnie z treścią zasady dwuinstancyjności, nie zaś jedynie wnioski i zarzuty odwołania. Mają one jednak wpływ na zakres obowiązków tego organu. Jest on bowiem obowiązany rozpatrzyć i odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w treści odwołania.

Wykonanie tego obowiązku ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości czynionych przez organ odwoławczy ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że twierdzenia, wnioski i zarzuty podniesione przez stronę w odwołaniu mieszczą się w pojęciu materiału dowodowego, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., który – co należy podkreślić – musi zostać wnikliwie rozpatrzony w całości przez organ. Powinno to znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. W przeciwnym razie może dojść do naruszenia art. 7, 77 i 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. Organ odwoławczy rozpatruje więc sprawę ponownie w jej całokształcie, mając na uwadze nie tylko powyższe przepisy, ale także ogólne reguły postępowania administracyjnego (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: II GSK 195/12, II GSK 392/11, II GSK 2333/11).

Skarżący konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego jak i w skierowanej do sądu skardze, wskazywał na bardzo zły stan techniczny punktu do ważenia oraz na fakt, że operat geodezyjny dotyczący miejsca ważenia utracił swoją ważność w związku z dewastacją miejsca ważenia. Skarżący przesyłał obszerną dokumentację zdjęciową dotyczącą zniszczeń miejsca ważenia.

Skarżący podnosi, że operat geodezyjny który okazano kierowcy wykonany został w dniu 26 października 2013 r. natomiast podczas przedmiotowej kontroli jak wynika z informacji uzyskanych przez skarżącego, organ dysponował innym dokumentem sporządzonym w kwietniu 2014 roku.

Strona podniosła, że od [...] kwietnia 2014r. do czasu kontroli upłynęło ponad trzy miesiące, w tym czasie miejsce ważenia przestało spełniać wymogi określone w przepisach. Przede wszystkim miejsce ważenia nie posiadało równej i płaskiej nawierzchni. Pomimo wielu sygnałów przekazywanych przez przewoźników do WITD Rzeszów odnośnie złego stanu technicznego nie wykonano niezbędnych napraw i nadal uszkodzone miejsce kontrolne było wykorzystywane do ważenia pojazdów. Strona uważa za niezgodne ze stanem faktycznym twierdzeniem organu kontrolnego, że miejsce kontroli spełniało określone wymagania i może być wykorzystywane do ważenia pojazdów. Operat geodezyjny został wykonany w kwietniu 2014 roku i od tego czasu miejsce ważenia uległo dewastacji. Kierowcy podczas kontroli okazano operat z października 2013 roku co miało istotny wpływ na przebieg kontroli i wprowadzało w błąd skarżącego. Organ II instancji nie wyjaśnił tego faktu i nie zawarł żadnych wyjaśnień w treści zaskarżonej decyzji. Opisany w wyjaśnianiach strony stan techniczny punktu do ważenia pojazdów został szczegółowo udokumentowany poprzez wykonanie szeregu zdjęć.

Do powyższych okoliczności organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się, podnosząc, że kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach, a ponadto wbrew twierdzeniom strony procedury ważenia zostały zachowane, kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzenia ważenia oraz zostały mu okazane dokumenty potwierdzające dopuszczenie wag do użytkowania, na których dokonano ważenia.

W orzecznictwie podkreśla się, że nie ustosunkowanie się do zarzutów odwołania narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z tym, że odniesienie się do zarzutów nie może mieć charakteru "sygnalnego". Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy, które w jego ocenie stanowią o ich bezzasadności (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl oraz wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2008r., sygn. akt VI SA/Wa 264/08, LEX nr 495343).

W wyroku z dnia 20 lutego 2014 r. (II GSK 1758/12 publ. LEX nr 1495108) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (zob. wyrok NSA z 30 października 2001 r., III SA 1409/00, niepubl.; przywołany przez B. Gruszczyńskiego (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 471 oraz wyrok NSA z 9 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl, także wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 135/07, LEX nr 378827, jak również wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 339/07, LEX nr 488568).

Podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie ma za zadanie wyręczania organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania.

Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji uwzględniając wyrażone powyżej stanowisko Sądu.

Jednocześnie z uwagi na konieczność prawidłowego ustalenia stanu faktycznego za przedwczesne uznać należy ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów strony skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 152 orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200.