Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 722/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Kiss (spr.), Sędzia NSA A. Wrzesińska-Nowacka, Asesor WSA C. Koziński, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 11 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik i listopad 2000 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.495 (tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt pięć) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I S.A./Łd 722/05

Uzasadnienie

Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dn. [...]. nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy m.in. art. art. 21 par. 1 i 3 ustawy z dn. 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ oraz art. 10 ust. 2, art.25 ust.1 pkt 3 i art. 27 ust. 5 ustawy z dn.8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./, a także art. 15 ust.1 i art.16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dn.15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. z 1993r. nr 106, poz.482 ze zm./ określił dla A spółki z o.o. w Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od wrzesień, październik i listopad 2000r.oraz ustalił za wymienione okresy podatkowe dodatkowe zobowiązania podatkowe.

W motywach wydanej decyzji organ orzekający powołując się na ustalenia przeprowadzonej kontroli skarbowej podał, że spółka w miesiącach wrzesień, październik i listopad 2000r. bezpodstawnie dokonała odliczenia podatku naliczonego zawartego w wskazanych fakturach dotyczących zakupu towarów i usług związanych z remontem i modernizacją wynajętej nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 59. Organ stwierdził, że przedmiotem najmu przez spółkę była jedynie część /połowa/ nieruchomości, natomiast poniesione wydatki dotyczyły remontu i modernizacji całego budynku i dróg dojazdowych, w związku z czym połowa poniesionych wydatków nie stanowi kosztów uzyskania przychodów spółki i odliczenie podatku naliczonego od tej części wydatków było bezpodstawne.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe /z uwagi na upływ trzyletniego okresu przedawnienia/ i umorzył postępowanie w tej części, natomiast utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z ustaleniami kontroli skarbowej przedmiotowe wydatki zostały poniesione na remont dachu i ocieplenie całego budynku oraz inne roboty dotyczące całego budynku i całej działki gruntu przy ul. A 59, podczas gdy spółka wynajęła od współwłaścicielki nieruchomości i zajmowała jedynie wydzieloną połowę budynku i połowę działki. Organ powołał się w szczególności na wydaną wcześniej decyzją w zakresie określenia dla spółki podatku dochodowego od osób prawnych za 2000r. z dn. [...] Nr [...], zgodnie z którą połowa wydatków poniesionych przez spółkę w 2000r. na remont i modernizację przedmiotowej nieruchomości nie została uznana za koszt uzyskania przychodów, co powoduje, iż w myśl art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług połowa kwot podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu towarów i usług remontowo-budowlanych nie mogła być odliczona od podatku należnego.

W złożonej do Sądu skardze pełnomocnik spółki A wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z zasądzeniem na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania zarzucił, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów art.120-125, art.180, art. 187 i art.188 Ordynacji podatkowej, w szczególności przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie uwzględnienie wszystkich dowodów. Strona skarżąca podniosła, że wszystkie wykonane roboty remontowe miały na celu umożliwienie spółce prowadzenia prawidłowej działalności gospodarczej w celu osiągania przychodów. Stwierdzono m.in., że;

- drogi wewnętrzne, na których odtworzono nawierzchnię prowadzą do dwóch pomieszczeń wykorzystywanych jako magazyny spółki,

- konieczność wymiany pokrycia dachowego na budynku była spowodowana przeciekaniem wody pod stropy lokali wykorzystywanych na biura spółki,

- remont elewacji całego budynku wynikał z zalewania ścian i ich przemarzania oraz nieestetycznego wyglądu budynku,

- zapchane studzienki powodowały zalewanie piwnicy i garażu, zajmowanych przez spółkę.

Zdaniem strony skarżącej o celowości wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również na remonty, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy, a jeżeli wydatki poniesione przez podatnika w celu uzyskania przychodu zostały prawidłowo udokumentowane i zaewidencjonowane w księgach rachunkowych, podlegają one zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów bez potrzeby ich udowodnienia w inny sposób.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji uznając, że podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga w zakresie żądania uchylenia zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, co wynika jednoznacznie z jej treści /a także z treści poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji/ stanowiło uznanie, że poniesione przez spółkę w rozpatrywanych okresach podatkowych wydatki na zakup materiałów budowlanych oraz na wykonanie robót remontowo-modernizacyjnych związanych z nieruchomością położoną w Ł. przy ul. A 59 nie podlegały w całości zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy z dn.15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. z 1993r. nr 106, poz.482 ze zm./. Zresztą organ orzekający drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wprost powołał się na swoja decyzję z dn.11.04.2005r. Nr PB /II-2/4218-25/UKS/04/SJ, wydaną w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000r., zgodnie z którą do kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki za 2000r. uznano jedynie połowę wydatków poniesionych przez spółkę na remont i modernizację wymienionej wyżej nieruchomości przy ul. A 59. Stąd też w rozpatrywanej sprawie dotyczącej określenia dla spółki zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy podatkowe od września do października 2000r. organ orzekający stosownie do art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług uznał konsekwentnie, że spółka bezpodstawnie odliczyła cały podatek naliczony wynikający z wskazanych fakturach zakupu związanych z robotami remontowo-modernizacyjnymi zamiast jedynie połowę tego podatku. Stanowisko organów skarbowych wynikało z ustalonej okoliczności, iż spółka zgodnie z zawartą umową najmu wynajęła od B. W.-T. /prezesa spółki i jej udziałowca/ jedynie połowę przedmiotowej nieruchomości.

Jednakże, jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dn.12.07.2005r. sygn. akt I S.A./Łd 660/05, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dn.11.04.2004r. określająca skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000r. została w wyniku rozpatrzenia wcześniejszej skargi spółki uchylona, albowiem Sąd uznał trafność części zarzutów strony skarżącej, a uznanie to, podzielane przez Sąd orzekający ma istotne znaczenie dla wyniku rozpatrywanej sprawy. Zgodnie z oceną prawną zawartą w powyższym wyroku należy generalnie podzielić stanowisko organów podatkowych, iż skoro dla potrzeb prowadzonej działalności skarżąca spółka korzystała jedynie z części wynajętego budynku mieszkalno-biurowego przy ul. A 59, to brak jest dostatecznych podstaw do zaliczenia przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z ulepszeniem /modernizacją/ całego budynku, a więc również części zajmowanej przez pozostałych współwłaścicieli /E. W.-T. i S. T.. Jednakże z przedstawionego Sądowi materiału dowodowego, a w szczególności z analizy aktu notarialnego z dn.06.04.1998r. nie wynika w sposób jednoznaczny, iż wymienieni wyżej współwłaściciele posiadali również prawo do korzystania z znajdujących się na nieruchomości dwóch budynków gospodarczych /garażu i innego gospodarczego/ i związanego z nimi gruntu niezabudowanego, które to składniki majątkowe według oświadczenia spółki znajdowały się w jej wyłącznym użytkowaniu zgodnie z umową najmu zawartą z B. W.–T..

Dopiero prawidłowe ustalenie, czy między współwłaścicielami nieruchomości doszło do porozumienia i ewentualnego podziału do użytkowania części wspólnych, możliwe będzie rozstrzygnięcie, czy drogi dojazdowe do garażu i budynku gospodarczego mogły być użytkowane przez pozostałych współwłaścicieli i czy mogli oni korzystać z tych budynków, a zatem czy zobowiązani byli również do pokrywania wydatków związanych z robotami dotyczącymi dróg dojazdowych i studzienek kanalizacyjnych.

Z powyższych względów na podstawie art.145 par.1 pkt 1 lit.c oraz art.152 i art. 200 ustawy z dn.30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.