Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 608/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87a ust. 5, art. 88 ust. 1 kpt 3, art. 89 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 55
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi Spółki A z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzewa oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt) z [...] maja 2019 r. nr [...] o wymierzeniu [...] sp. z o.o. z s. w [...] administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzewa rosnącego na działce nr [...] przy [...] od strony [...] w [...], w wys. [...] zł, na podstawie art. 17 pkt 1, art./ 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 88 ust. 1 pkt 3, art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 55 ze zm., dalej: u.p.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższą decyzję SKO wydało w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] maja 2019 r. Wójt Gminy [...] wymierzył firmie [...] sp. z o.o. (dalej: spółka lub inwestor) administracyjną karę pieniężna w wys. [...] zł za zniszczenie drzewa rosnącego na działce nr [...] przy [...] od strony [...] w [...]. Organ wyjaśnił, że [...] marca 2019 r. Z. M. -właścicielka działki nr [...] przy [...] w [...] stwierdziła, że na działce tej ogłowiono drzewo gatunku sosna pospolita. Zgłosiła ów fakt e-mailem Straży Gminnej, która przekazała sprawę Wójtowi Gminy. W kolejnym piśmie Z. M. zaznaczyła, że zniszczone drzewo znajduje się w sąsiedztwie działki nr [...], na której to prowadzone są roboty budowlane - budowa budynku mieszkalnego i ogłowienie drzewa może mieć związek z tymi pracami. Oświadczyła, że sms-owo zapytała inwestora (przedstawiciela spółki), czy wie coś nt. ogłowienia drzewa. W odpowiedzi T. M. podał sms-em, że firma usunęła drzewo, gdyż złamało się podczas wichury i zniszczyło ogrodzenie. Z. M. podała, że nikt z przedstawicieli spółki nie informował jej o złamaniu drzewa ani o zagrożeniu z jego strony, ani o konieczności jego usunięcia, czy o tym, że zostało już ogłowione.

Dnia [...] marca 2019 r. przeprowadzono oględziny miejsca, które potwierdziły, że ogłowione drzewo należy do gatunku sona pospolita, a jego cięcia dokonano w obrębie korony, co należy zakwalifikować jako zniszczenie drzewa z uwagi na usunięte ok. 90% gałęzi. Stwierdzono, że tak znaczny stopień zniszczenia drzewa (praktycznie pozostawiono dwie żywe gałęzie) wyklucza zachowanie jego żywotności przez minimum następne 5 lat. Ustalono, że spółka [...] jest właścicielem działki nr [...] i wykonano dokumentację fotograficzną.

Po wszczęciu postępowania w sprawie zniszczenia drzewa Wójt wyznaczył termin oględzin na [...] kwietnia 2019 r. i zawiadomił o tym strony. W oględzinach nie wziął udziału przedstawiciel spółki. Oględziny pozwoliły na potwierdzenie wcześniejszych ustaleń. Nadto dokonano pomiaru obwodu pnia, który wynosi 69 cm na wys. 1,3 m od powierzchni gruntu oraz 86 cm na wys. 5 cm nad powierzchnią gruntu. W kolejnych oględzinach ([...] kwietnia 2019 r.) również nie wziął udziału przedstawiciel spółki.

W tym stanie rzeczy Wójt stwierdził, że spółka dopuściła się zniszczenia drzewa w znacznym stopniu (gałęzie drzewa usunięto w wymiarze przekraczającym 50% korony - ok. 90% gałęzi) i postanowił o naliczeniu kary administracyjnej za zniszczenie drzewa. Organ nie odroczył terminu płatności kary na podstawie art. 88 ust. 4 u.p. uznając, że stopień zniszczenia wyklucza zachowanie żywotności drzewa. Organ przy obliczaniu stawki kary zgodnie z art. 89 ust. 1 u.p. zastosował dwukrotną stawkę opłaty za usunięcie drzewa, gdyż usunięcie drzewa było związane z prowadzoną inwestycją polegającą na budowie budynku mieszkalnego przez spółkę. Jednocześnie organ nie zastosował art. 89 ust. 7 u.p. albowiem inwestor nie działał w stanie wyższej konieczności, o czym świadczą m.in. pozostawione ślady (ogrodzenie bez uszkodzeń, brak śladów złamań na drzewie, drzewo w pionie bez żadnych odchyleń, nienaruszony system korzeniowy), a sprawca nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swej tezy.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wójta [...] z [...] maja 2019 r. spółka zarzuciła organowi błędy w ustaleniach faktycznych polegające na:

- nieuwzględnieniu okoliczności, że prace w obrębie korony przeprowadzane przez osoby świadczące usługi na rzecz spółki miały na celu usunięcie gałęzi obumarłych lub nadłamanych wskutek wichury i dużych podmuchów wiatru, przez co naruszono art. 87a ust. 5 u.p.

- błędnym uznaniu, że gałęzie drzewa nie zostały usunięte poprzez działanie w stanie wyższej konieczności, podczas gdy nadłamane wskutek wichury i nagłych podmuchów wiatru gałęzie drzewa uszkodziły ogrodzenie od strony działki nr [...] i wywoływały dalsze niebezpieczeństwo uszkodzenia ogrodzenia oraz zwiększenia strat spółki z tego tytułu, co również uniemożliwiało spółce przeprowadzenie terminowo prac, naruszając art. 89 ust. 7 u.p.

- wadliwym uznaniu, że stopień zniszczenia drzewa wyklucza zachowanie jego żywotności, naruszając art. 88 ust. 4 u.p.

Nadto spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania (art. 80, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a.) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że doszło do usunięcia ok. 90% gałęzi bez wskazania metodologii badania, nieuwzględnienie warunków pogodowych, które doprowadziły do nadłamania gałęzi drzewa, a w rezultacie podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania ze względu na konieczność zastosowania art. 87a ust. 2 pkt 1, a także art. 89 ust. 7 u.p., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodatkowo spółka wniosła o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków: A. R. i O. I., którzy świadczyli usługi na rzecz spółki w związku z realizacją inwestycji na działce nr [...] w [...], na okoliczność usunięcia gałęzi nadłamanych wskutek wichury, podjęcia tych działań ze względu na uszkadzanie przez gałęzi drzewa ogrodzenia, a także ustalenia warunków pogodowych w okresie usunięcia gałęzi drzewa. Spółka wniosła też o przeprowadzenie dowodu z podanych stron internetowych przedstawiających warunki meteorologiczne oraz przesłuchanie Prezesa spółki – T. M..

SKO w [...] utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazało, że zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 3 u.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzewa lub krzewu. Organ I instancji ustalił zaś, że na nieruchomości należącej do Z. M. przedstawiciele spółki zniszczyli drzewo usuwając gałęzie w wymiarze przekraczającym 50% korony drzewa, co zgodnie z art. 87a ust. 5 u.p. stanowi zniszczenie drzewa. Kolegium nie podzieliło argumentów odwołującej zwracając uwagę, że podjęła ona prace związane z usuwaniem gałęzi bez zgody właścicielki nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 88 ust. 2 u.p. kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości. Jeżeli więc nawet spółka uznała, że konieczne jest podjęcie prac związanych z wycinką gałęzi celem uszkodzenia szkód po wichurze, powinna uzyskać zgodę właściciela nieruchomości. Spółka nie może więc powoływać się na art. 87a ust. 2 pkt 1 u.p. Jeżeli miała na celu usunięcie gałęzi obumarłych i nadłamanych powinna działać również za zgodą właścicielki. Brak takiej zgody oznacza, że działania spółki należy zakwalifikować jako zniszczenie drzewa. Odwołująca nie może w celu uniknięcia kary powoływać się na działania niezgodne z przepisami ustawy.

Ponadto SKO uznało, że ustalenia organu I instancji nie wskazują na zniszczenie ogrodzenia przez gałęzie. W żaden sposób nie potwierdziła tego również Z. M.. Przeciwnie, wskazała, że ogrodzenie jest nienaruszone, a drzewo nie ma śladów złamania, lecz cięcia piłą. Kolegium stwierdziło, że niezasadne też jest stanowisko spółki o konieczności zapewnienia pomyślności realizowanych na działce spółki prac poprzez przycięcie gałęzi drzewa. Przepisy u.p. nie przewidują prymatu przedsięwzięć budowlanych czy gospodarczych nad ochroną drzew i krzewów. Ingerencja w przyrodę może nastąpić tylko w przypadkach określonych w ustawie.

Zdaniem organu odwoławczego spółka błędnie kwestionuje ustalenia Wójta co do tego, czy doszło do zniszczenia drzewa w rozumieniu art. 87a ust. 5 u.p. Pozostawienie bowiem na drzewie tylko dwóch gałęzi potwierdza, że doszło do zniszczenia drzewa poprzez usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony drzewa. Ponadto spółka mogła swoje stanowisko przedstawić w toku postępowania, a tymczasem dwukrotnie jej przedstawiciele nie stawili się na oględzinach. Z uwagi na powyższe Kolegium nie uwzględniło żądania spółki co do przesłuchania świadków, gdyż wszelkie okoliczności związane ze stanem drzewa zostały w postępowaniu stwierdzone.

W skardze na powyższą decyzję [...] sp. z o.o. zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolny dokonanie oceny materiału dowodowego i nieuwzględnienie, że prace w obrębie korony drzewa miały na celu usunięcie gałęzi obumarłych lub nadłamanych wskutek wichury i dużych podmuchów wiatru,

2) art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że gałęzie drzewa zostały usunięte przez działanie w stanie wyższej konieczności, gdy jako nadłamane wskutek wichury i nagłych podmuchów wiatru stanowiły istotne zagrożenie dla ogrodzenia działki nr [...] w [...] i wywoływały bezpośrednie niebezpieczeństwo dalszego uszkodzenia ogrodzenia i zwiększenia strat poniesionych przez spółkę z tego tytułu,

3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę warunków pogodowych, które doprowadziły do nadłamania gałęzi przedmiotowego drzewa i nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków,

4) art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że udowodnione zostało, że z drzewa usunięto gałęzie w wymiarze przekraczającym 50% korony drzewa, podczas gdy organy orzekające nie wskazały metodologii, w oparciu o którą dokonano pomiarów,

5) art. 136 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania przesłuchania świadków i prezesa zarządu spółki,

6) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i przyznanie pełnej wiarygodności zeznaniom Z. M. w zakresie przyjęcia, że nie doszło do uszkodzenia ogrodzenia wskutek złamania się gałęzi.

Nadto spółka zarzuciła organom naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 88 ust. 1 pkt 3 u.p. poprzez błędne nałożenie na nią kary administracyjnej pomimo, że spółka nie zleciła nikomu (osobom trzecim) usuwania gałęzi z korony drzewa i nie miała wiedzy, że gałęzie usunięto,

2) art. 87a ust. 2 pkt 1 u.p. poprzez uznanie, że każdorazowo w celu usunięcia gałęzi obumarłych lub nadłamanych drzewa winna być uzyskana zgoda właściciela działki, na której się ono mieści, a brak takiej zgody oznacza, że działanie należy zakwalifikować jako zniszczenie drzewa.

W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a w przypadku potwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego – zobowiązanie organu do wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Nadto wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd postanowieniem z [...] lipca 2020 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi.

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. jest decyzja SKO w [...] z [...] lutego 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r. wymierzającą skarżącej spółce administracyjną karę pieniężną w kwocie [...]zł za zniszczenie drzewa gatunku sosna pospolita rosnącego na działce nr [...] przy [...] w [...] od strony [...].

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 55 ze zm.), dalej: u.p.

Zgodnie z 88 ust. 1 u.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za:

1) usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia;

2) usunięcie drzewa lub krzewu bez zgody posiadacza nieruchomości;

3) zniszczenie drzewa lub krzewu;

4) uszkodzenie drzewa spowodowane wykonywaniem prac w obrębie korony drzewa;

5) usunięcie drzewa pomimo sprzeciwu organu, o którym mowa w art. 83f ust. 8, i bez zezwolenia, o którym mowa w art. 83f ust. 16;

6) usunięcie drzewa bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 83f ust. 4, lub przed upływem terminu, o którym mowa w art. 83f ust. 8.

Wedle przepisu art. 88 ust. 2 u.p. kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości. Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości takiej opłaty, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było (art. 89 ust. 1 u.p.).

Kara za zniszczenie drzew lub krzewów przewidziana w art. 88 ust. 1 pkt 3 u.o.p. jest uzupełnieniem dwóch podstaw odpowiedzialności – kary za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia (art. 88 ust. 1 pkt 1 u.p.) i kary za usunięcia drzew lub krzewów bez zgody posiadacza (art. 88 ust. 1 pkt 3 u.p.). Zastosowanie tego przepisu następuje w powiązaniu z art. 87a ust. 2, ust. 4 i ust. 5 u.o.p., w których ustawodawca określił sytuacje, w których dochodzi do uszkodzenia drzewa (ust. 4), a w których do zniszczenia drzewa (ust. 5). Zgodnie z art. 87a ust. 4 u.o.p. usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 30% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w ust. 2, stanowi uszkodzenie drzewa. Natomiast usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w ust. 2, stanowi zniszczenie drzewa (art. 87a ust. 5 u.o.p.). We wskazanej regulacji pomięto inne elementy składowe drzewa oprócz korony, podczas gdy zgodnie z art. 5 pkt 26a u.p. drzewo oprócz korony składa się także z pnia i bryły korzeniowej. W związku tym właściwa wykładnia powyższych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że także negatywne oddziaływanie na te elementy drzewa może doprowadzić do jego zniszczenia. Różnica jest tylko taka, że w przypadku oddziaływania na koronę drzewa organ będzie zobligowany do ustalania procentowego, o jaką część została ona zredukowana oraz czy wyczerpuje to przesłanki wymienione w art. 87a ust. 5 u.o.p. (50%). Natomiast w przypadku oddziaływania na pień lub koronę takich ograniczeń nie będzie. Oznacza to, że w przypadku negatywnego oddziaływania na pień lub koronę drzewa zawsze będziemy mówili o zniszczeniu drzewa.

Analizując postanowienia art. 88 ust. 1 pkt 3 u.o.p. w zw. z art. 88 ust. 2 u.o.p., należy zauważyć, że karę za ten delikt można wymierzyć zarówno posiadaczowi nieruchomości, jak i innemu podmiotowi działającemu bez jego zgody. W związku z tym analogicznie jak w przypadku deliktu określonego w art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. organ będzie musiał dokonać ustaleń, kto doprowadził do zniszczenia drzewa, kierując się takimi samymi kryteriami.

Z powyższych rozważań, przełożonych na grunt niniejszej sprawy wynika, że zadaniem organów administracji było ustalenie, czy skarżąca Spółka jako wykonawca robót budowlanych legalnie realizowanych na działce sąsiedniej nr [...] w [...] przy ich wykonywaniu dokonała zniszczenia drzewa gatunku sosna pospolita rosnącego na sąsiedniej działce nr [...] przy ul. [...], stanowiącej własność Z. i M. M. i czy zniszczenia dokonano bez zgody posiadacza wskazanej działki.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że ustalenia organów co do przedmiotu i zakresu szkód w obrębie drzewostanu na działce nr [...] nie budzą wątpliwości Sądu. Potwierdza bowiem ten stan materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji: protokół z wizji terenowej z [...] marca 2020 r., protokół z przeprowadzonych oględzin w dniach [...] i [...] kwietnia 2020 r., a także wyjaśnienia złożone przez właścicielkę działki Z. M.. Wspomniana wizja terenowa pozwoliła organowi I instancji ustalić, że faktycznie na działce nr [...], przy granicy z działką nr [...], doszło do zniszczenia drzewa gatunku sosna pospolita poprzez usunięcie jej 90% gałęzi i ścięcia korony drzewa (fotografia – k. 15-17 akt adm.). Z dołączonych fotografii wynika po pierwsze, że na drzewie – jako następnie podały organy orzekające w uzasadnieniach decyzji - pozostały dwie żywe gałęzie, a ponadto – uszkodzeniu nie uległo w sąsiedztwie tego drzewa ogrodzenie pomiędzy działkami nr [...] i [...].

Wyjaśnienia wymaga, że Wójt [...], po wszczęciu postępowania w sprawie zniszczenia przedmiotowego drzewa, zawiadomił zarówno właścicieli nieruchomości – Z. M., jak i spółkę [...] – właściciela sąsiedniej nieruchomości nr [...] o terminie oględzin wyznaczonych na 8 i [...] kwietnia 2020 r. Powodem, dla którego uznano za stronę skarżącą spółkę był fakt podania przez Z. M., iż T. M. – prezes zarządu spółki [...] przyznał, że to z inicjatywy spółki usunięto gałęzie drzewa na działce nr [...]. Co znamienne, przedstawiciele skarżącej spółki nie skorzystali z uprawnienia czynnego udziału w postępowaniu dowodowym i w przeprowadzonych oględzinach w miejscu zniszczenia drzewa nie wzięli udziału. Tymczasem w ich trakcie potwierdzono, że przedmiotowe drzewo rośnie na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], której właścicielem jest skarżąca spółka. Nadto ustalono, że drzewo to jest gatunku sosna pospolita o obwodzie pnia 86 na 5 cm nad powierzchnią gruntu i 69 cm na wysokości 1,3 m od powierzchni gruntu. Stwierdzono też, że na działce nr [...] trwa budowa. Zaznaczyć należy, że z ramienia organu I instancji czynności prowadził A. K. – główny specjalista Wydziału Infrastruktury Kubaturowej i Ochrony Środowiska Urzędu Gminy [...], co świadczy o profesjonalizmie poczynionych ustaleń i ich przydatności dla zakończonego postępowania. Przejawem tego jest szczegółowa i precyzyjnie opisana skala zniszczeń wraz z ich kwalifikacją, odzwierciedlona w protokole oględzin, którego przydatności dowodowej w trakcie postępowania nie podważono.

Organ I instancji czuwając, by strony miały możliwość czynnie brać udział w postępowaniu przed wydaniem decyzji z [...] maja 2020 r., pismem z [...] maja 2020 r. stosownie do przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poinformował strony o prawie zapoznania się w ciągu 7 dni z aktami sprawy i pouczył o możliwości wypowiedzenia się w tym samym terminie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z uprawnienia tego skarżąca spółka nie skorzystała.

W ocenie Sądu w świetle powyższego, zarzut nieprawidłowego ustalenia, że doszło do zniszczenia drzewa polegającego na usunięciu gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, jest chybiony. Zarówno załączone do akt sprawy fotografie, jak i wyjaśnienia organu I instancji wskazują, że doszło do zniszczenia drzewa poprzez usunięcie 90% jego korony.

W tym więc zakresie Sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez skarżącą spółkę naruszeń przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).

Ponadto zdaniem Sądu w związku ze zniszczeniem przedmiotowego drzewa w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi na działce nr [...] przez osoby działające na rzecz skarżącej spółki, prawidłowo – w zgodzie z art. 88 ust. 2 u.p. – uczyniły adresatem orzeczonej kary administracyjnej [...] sp. z o.o.

Rację miało również Kolegium wskazując, że uzasadniając zniszczenie drzewa skarżąca nie może powoływać się na stan wyższej konieczności będący wynikiem wichury i silnych podmuchów wiatru w okresie, kiedy dokonano czynności usunięcia gałęzi sosny, a także na fakt, iż gałęzie tego drzewa były obumarłe lub nadłamane i uszkadzały ogrodzenie jej nieruchomości. Po pierwsze Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze zniszczeniem drzewa tj. z usunięciem gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa. Tę okoliczność stwierdziły organy orzekające, a Sąd uznał, że uczyniły to w sposób rzetelny. Już z tego powodu nie można rozważać, czy dopuszczalne było prowadzenie przez spółkę prac w obrębie korony drzewa polegające na usunięciu gałęzi obumarłych lub nadłamanych, gdyż przepis art. 87a ust. 2 pkt 1 u.p. dopuszcza prowadzenie takich prac tylko wówczas, gdy nie zmierzają do usunięcia gałęzi w wymiarze przekraczającym 30% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa. Po wtóre spółka w trakcie postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów przemawiających za tym, by można było uznać, że usunięte gałęzie były obumarłe lub nadłamane. Spółka nie uczestniczyła w przeprowadzeniu dowodu z oględzin i nie przedstawiła żadnych dowodów na etapie postępowania przed organem I instancji. Skarżąca dopiero w odwołaniu zażądała przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, którzy mieliby potwierdzić, że gałęzie przedmiotowej sosny były obumarłe lub nadłamane, a ich usunięcie spowodowane było wichurą i porywistym wiatrem, co groziło i powodowało uszkodzenie ogrodzenia. Jednocześnie w odwołaniu nie przedstawiono żadnych dowodów w postaci fotografii i innych materiałów wskazujących, że faktycznie gałęzie drzewa, które następnie usunięto były obumarłe lub nadłamane. Nie wykazano też, by spółka uzyskała na czynności usunięcia gałęzi zgodę właścicieli nieruchomości, na której znajduje się drzewo. W świetle tego w ocenie Sądu rację miało Kolegium stwierdzając, że brak zgody właścicieli nieruchomości na usunięcie gałęzi, przy uwzględnieniu rozmiarów tego usunięcia, oznacza, że działania spółki należy zakwalifikować jako zniszczenie drzewa. Nadto wykazano, że z ustaleń organu I instancji wynika, że usunięte gałęzie nie niszczyły ogrodzenia i nie były ani obumarłe ani nadłamane, lecz zostały wycięte przez osoby działające na rzecz skarżącej.

W związku z powyższym trafnie SKO w [...] uznało, że nie ma potrzeby prowadzenia zgodnie z żądaniem odwołującej się spółki uzupełniającego postępowania dowodowego i powoływania na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. nowych dowodów w sytuacji, gdy okoliczności sprawy nie budziły wątpliwości.

W tym kontekście nie można stwierdzić, że organy dopuściły się do naruszenia przepisu art. 89 ust. 7 u.p. dotyczącego abolicji w przypadku zniszczenia drzewa lub krzewu w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności. Z takim stanem organy nie miały do czynienia w niniejszej sprawie. Z całą zaś pewnością spółka nie przedłożyła żadnych dowodów na tę okoliczność. Powoływanie się na prognozy meteorologiczne i doniesienia medialne dotyczące pogody z okresu, kiedy dokonano zniszczenia drzewa, bez równoczesnego wykazania, że faktycznie wichura lub silne podmuchy wiatru stały się przyczyną podjętych przez spółkę działań, są zdaniem Sądu niewiarygodne. Również ewentualne zeznania świadków, którzy jak wynika z odwołania, świadczyli na rzecz spółki usługi przy budowie na działce nr [...] w [...], w sąsiedztwie działki nr [...], na której znajduje się zniszczone drzewo w tych okolicznościach faktycznych w ocenie Sądu są zbyteczne. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził bowiem, że nie doszło do choćby niewielkiego uszkodzenia ogrodzenia działki nr [...] przez nadłamane gałęzie drzewa.

W ocenie Sądu, ustalone w niniejszym postępowaniu okoliczności faktyczne wypełniają hipotezy norm prawnych określonych w art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 88 ust. 2 u.p., w pełni uzasadniają obciążenie skarżącej spółki odpowiedzialnością za zniszczenie drzewa.

Prawidłowość ustalonej wysokości kary administracyjnej z tego tytułu nie budzi zastrzeżeń Sądu. Adekwatnie bowiem do ustalonych okoliczności zastosowano przepisy art. 85 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 u.p. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek i opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz.U. z 2017 r., poz. 130). Przy ustalaniu wysokości kary z tytułu usunięcia drzew uwzględniono również okoliczność, że drzewo nie rokowało szans na przeżycie, co zgodnie z art. 89 ust. 1 in fine w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 10 u.p. uprawniało do wymierzenia kary w wysokości takiej jak opłata, która byłaby ponoszona, gdyby nie odnosiło się do tych drzew zwolnienie z opłaty. W sytuacji pozostawienia jedynie dwóch żywych gałęzi drzewa słusznie też nie zastosowano art. 88 ust. 4 u.p., który umożliwia odroczenie terminu płatności kary, jeżeli stopień zniszczenia drzewa lub krzewu nie wyklucza zachowania jego żywotności.

Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie, prowadząc postępowanie w zgodzie z przepisami k.p.a., dokonały prawidłowych i kompletnych ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i stosownie do nich wymierzyły adekwatną administracyjną karę pieniężną za udowodniony delikt administracyjny. Zarzuty skargi jako niezasadne nie zdołały podważyć legalności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.