Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2504/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 224 ust. 1, art. 226 ust. 1, art. 230 ust. 2 i 6, art. 229.
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 16ust. , art. 171 ust. 1.
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 82 ust. 5.
journal: Dz.U. 2013 poz 596
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - tekst jednolity.
article: art. 11 ust. 1, art. 5 ust. 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 1113
law: Ustawa z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Województwa Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1419/14 w sprawie ze skargi Województwa Mazowieckiego na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie prognozy finansowej województwa 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Województwa Mazowieckiego na rzecz Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Województw Mazowieckiego na uchwałę Kolegium Regionalnego Izby Obrachunkowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie prognozy finansowej województwa.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

Zarząd Województwa Mazowieckiego w dniu 5 listopada 2013 r. podjął uchwałę nr 1932/299/13 w sprawie przyjęcia "Programu ostrożnościowego Województwa Mazowieckiego". Uchwała celem pokrycia zobowiązań przewidywała między innymi zaciągnięcie z budżetu państwa pożyczek: w 2013 r. w kwocie 220 mln zł oraz w 2014 r. w kwocie 247 ml zł.

W dniu 17 marca 2014 r. Sejmik Województwa Mazowieckiego podjął uchwałę nr 26/14 w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej Województwa Mazowieckiego na lata 2014-2039, której integralną częścią był załącznik nr 1 pod nazwą "Wieloletnia Prognoza Finansowa na lata 2014 -2039" oraz objaśnienia do prognozy. Na jej mocy ustalono nowe brzmienie prognozy kwoty długu i jego spłaty przyjmując, że zaciągnięta zostanie pożyczka z budżetu państwa w roku 2014 w wysokości 400 mln zł. Konieczność zaciągnięcia pożyczki w takiej kwocie była wynikiem braku realizacji planu zaciągnięcia w roku 2013 pożyczki w wysokości 220 mln zł., co potwierdziła sprawozdawczość budżetowa za rok 2013 jak i treść zał. Nr 1 do spornej uchwały.

Objętą skargą uchwałą z dnia [...] kwietnia 2014 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. orzekło o nieważności uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego nr 26/14 stwierdzając istotne naruszenie art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm., dalej: ustaw o finansach publicznych). W ocenie organu przez uchwalenie uchwały nr 26/14 doszło do rozbieżności jej treści z treścią przyjętego Programu ostrożnościowego, którego zapisy w zakresie kwot pożyczek zdezaktualizowały się. W związku z tym organ uznał, że planowana w ramach Wieloletniej Prognozy Finansowej na rok 2014 r. pożyczka z budżetu państwa w kwocie 400 mln zł., nie jest możliwa do uzyskania. Jednym z warunków jej udzielenia jest posiadanie przez Samorząd Województwa Mazowieckiego aktualnego programu postępowania ostrożnościowego z pozytywną opinią Wojewody, co w okolicznościach sprawy nie miało miejsca.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą uchwałę wskazał, co wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego, że trudności Województwa Mazowieckiego dotyczące realizacji zobowiązań finansowych, w tym "janosikowego" i konieczność pokrycia deficytu budżetowego z pożyczek zaciągniętych z budżetu państwa stanowiły między innymi podstawę do podjęcia uchwały z dnia 5 listopada 2013 r. nr 1932/299/13 w sprawie przyjęcia "Programu Postępowania Ostrożnościowego Województwa Mazowieckiego", w którym to programie przyjęto potrzebę zaciągnięcia dwóch pożyczek w roku 2013 i 2014 w łącznej kwocie 467mln zł. W ocenie Sądu okoliczność niezrealizowania założenia dotyczącego pożyczki w 2013 r. prowadziła do zdezaktualizowania się zapisów Programu, powodując równocześnie rozbieżność zapisów tak Programu jak i uchwały nr 26/14 w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej. Brak było zatem podstaw do uznania, że Program był realizowany w zakresie, w jakim dotyczyło to kwestii związanej z uzyskaniem i późniejszym wydatkowaniem zaplanowanej pożyczki.

Przywołując art. 224 ustawy o finansach publicznych, Sąd I instancji, stwierdził że przepis ten potwierdza, w przypadku ubiegania się przez jednostkę samorządu publicznego o udzielenie pożyczki z budżetu państwa, konieczność dysponowania przez taką jednostkę nie tylko aktualną Prognozą ale również aktualnym programem naprawczym – ostrożnościowym, który musi być realizowany. Wobec tego, że Województwo Mazowieckie, co było w ocenie Sąd niesporne, nie dysponowało aktualnym programem ostrożnościowym, realizowanym zgodnie z jego zapisami, nie można było uznać, zdaniem Sądu I instancji, że skarżące Województwo ubiegając się o udzielenie pożyczki na 2014 r., spełniało wymogi określone w powołanym art. 224 § 1 ustawy o finansach publicznych. W konsekwencji, zawarte w Wieloletniej Prognozie Finansowej stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały nr 26/14 zapisy dotyczące pożyczki i działań zmierzających do pokrycia przy jej pomocy deficytu budżetowego, nie dawały możliwości uznania ich za możliwe do realizacji, w związku z treścią powołanego przepisu.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Województwo Mazowieckie skargą kasacyjną zaskarżyło w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie prawa materialnego:

1. art. 224 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 171 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie gdyż przepis ten w ogóle nie dotyczy wieloletniej prognozy finansowej tylko odnosi się do procedury ubiegania się przez jednostkę samorządu terytorialnego o pożyczkę z budżetu państwa, a adresatem tego przepisu nie jest organ nadzoru właściwy w zakresie spraw finansowych tylko organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o pożyczkę z budżetu państwa;

2. art. 224 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 171 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że warunkiem ujęcia określonego przychodu w Wieloletniej Prognozie Finansowej Województwa Mazowieckiego na lata 2014 – 2036 jest konieczność wcześniejszej zmiany i aktualizacji innych dokumentów finansowych Województwa, w tym konkretnym przypadku Programu Postępowania Ostrożnościowego przyjętego uchwałą nr 1932/299/13 Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie przyjęcia Programu Postępowania Ostrożnościowego Województwa Mazowieckiego;

3. art. 224 ust. 1 w zw. z art. 226 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na nierozróżnieniu etapu planowania przychodów ujmowanych w Wieloletniej Prognozie Finansowej Województwa Mazowieckiego od etapu wnioskowania o pożyczkę z budżetu państwa, na którym to etapie dopiero można by podnosić argument o konieczności aktualizacji Programu Postępowania Ostrożnościowego Województwa Mazowieckiego pod rygorem ewentualnej odmowy udzielenia tej pożyczki;

4. art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1113; daej ustawa o RIO) oraz art. 82 ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.) w zw. z art. 224 ustawy o finansach publicznych poprzez błędną wykładnię tych przepisów i uznanie, że przez podjęcie uchwały nr 26/14 Sejmik Województwa Mazowieckiego dopuścił się naruszenia prawa;

5. art. 5 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych oraz art. 79 ustawy o samorządzie województwa w zw. z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 224 ustawy o finansach publicznych poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie innych kryteriów oceny działania Sejmiku Województwa Mazowieckiego przy podejmowaniu uchwały nr 26/14 niż kryterium zgodności z prawem.

Podnosząc te zarzuty skarżące kasacyjnie Województwo Mazowieckie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów o do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji tylko naruszenie prawa procesowego, tj. naruszenie: 1) art. art. 224 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 171 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie gdyż przepis ten w ogóle nie dotyczy wieloletniej prognozy finansowej tylko odnosi się do procedury ubiegania się przez jednostkę samorządu terytorialnego o pożyczkę z budżetu państwa, a adresatem tego przepisu nie jest organ nadzoru właściwy w zakresie spraw finansowych tylko organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o pożyczkę z budżetu państwa; 2) art. 224 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 171 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że warunkiem ujęcia określonego przychodu w Wieloletniej Prognozie Finansowej Województwa Mazowieckiego na lata 2014 – 2036 jest konieczność wcześniejszej zmiany i aktualizacji innych dokumentów finansowych Województwa, w tym konkretnym przypadku Programu Postępowania Ostrożnościowego przyjętego uchwałą nr 1932/299/13 Zarządu Województwa Mazowieckiego; 3) art. 224 ust. 1 w zw. z art. 226 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na nierozróżnieniu etapu planowania przychodów ujmowanych w Wieloletniej Prognozie Finansowej Województwa Mazowieckiego od etapu wnioskowania o pożyczkę z budżetu państwa, na którym to etapie dopiero można by podnosić argument o konieczności aktualizacji Programu Postępowania Ostrożnościowego Województwa Mazowieckiego pod rygorem ewentualnej odmowy udzielenia tej pożyczki; 4) art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1113) oraz art. 82 ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.) w zw. z art. 224 ustawy o finansach publicznych poprzez błędną wykładnię tych przepisów i uznanie, że przez podjęcie uchwały nr 26/14 Sejmik Województwa Mazowieckiego dopuścił się naruszenia prawa; 5) art. 5 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych oraz art. 79 ustawy o samorządzie województwa w zw. z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 224 ustawy o finansach publicznych poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie innych kryteriów oceny działania Sejmiku Województwa Mazowieckiego przy podejmowaniu uchwały nr 26/14 niż kryterium zgodności z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny tych zarzutów, które w swej istocie są powtórzeniem zarzutów pomieszczonych w skardze do WSA, nie podzielił. Art. 11 ust. 1 ustawy o RIO stanowi, że w zakresie działalności nadzorczej właściwość rzeczowa RIO obejmuje uchwały i zarządzenia podejmowane przez organy jednostek samorządu terytorialnego w sprawach m.in.: wieloletniej prognozy finansowej i jej zmian. Z ust. 3 tego artykułu wynika, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa w uchwale lub zarządzeniu izba nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, lecz ogranicza się do wskazania, że wydano je z naruszeniem prawa. Zasady sprawowania przez RIO kontroli w ramach nadzoru określone zostały w art. 5 ustawy o RIO, zgodnie z treścią ust.1 tego artykułu: "Izby kontrolują gospodarkę finansową, w tym realizację zobowiązań podatkowych oraz zamówienia publiczne podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 2, na podstawie kryterium zgodności z prawem i zgodności dokumentacji ze stanem faktycznym. Kontrola gospodarki finansowej jednostek samorządu terytorialnego w zakresie zadań administracji rządowej, wykonywanych przez te jednostki na podstawie ustaw lub zawieranych porozumień, dokonywana jest także z uwzględnieniem kryterium celowości, rzetelności i gospodarności. (ust. 2 art. 5 ustawy o RIO). Elementy z jakich składać się powinna Wieloletnia Prognoza Finansowa zostały określone w treści art. 226 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, który stanowi, że powinna ona być realistyczna, przy czym w jej treści powinny m.in. znaleźć się dane dotyczące: a) dochodów jak i wydatków bieżących budżetu jednostek samorządu terytorialnego, w tym na obsługę długu, gwarancje i poręczenia; b) przychody i rozchody budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem długu zaciągniętego oraz planowanego do zaciągnięcia; c) kwotę długu jednostki samorządu terytorialnego, w tym relację, o której mowa w art. 243, oraz sposób sfinansowania spłaty długu, przeznaczenie nadwyżki albo sposób sfinansowania deficytu. Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, iż: "Konieczność odpowiedniego i odpowiedzialnego planowania finansowego na przyszłość jest bardzo istotna, tym bardziej jeśli się zważy, że uchwalenie Prognozy, czy też jej zmiany, są powiązane z uchwaleniem budżetu lub jego zmiany, co wynika z treści art. 230 ust. 2 i ust. 6 ustawy o finansach publicznych oraz art. 229 tej ustawy. Treść art. 229 ustawy stanowi, że wartości przyjęte w wieloletniej prognozie finansowej i budżecie jednostki samorządu terytorialnego powinny być zgodne co najmniej w zakresie wyniku budżetu i związanych z nim kwot przychodów i rozchodów oraz długu jednostki samorządu terytorialnego. Z treści tych przepisów jasno wynika, że przy uchwalaniu uchwały w sprawie WPF organ stanowiący musi przestrzegać przepisów ustawy prawo finansowe zatem, treść Prognozy musi przynajmniej w zakresie wynikającym z treści art. 229 ustawy o finansach publicznych, być skorelowana z danymi budżetu, w związku z czym zmiana budżetu w tych obszarach musi pociągać za sobą zmianę danych prognozy. Zapisy WPF w zakresie sposobu pokrycia deficytu budżetowego są danymi istotnymi a kontrola możliwości uzyskania środków na ten cel (pożyczki z budżetu), musi zdaniem Sądu podlegać ocenie, czy są one możliwe do uzyskania w świetle obowiązujących przepisów prawa." (s. 5-6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

W analizowanej sprawie jest niesporne, że w 2013 r. nie doszło do zaciągnięcia pożyczki w wysokości 220 mln zł, co spowodowało, że na rok 2014 zaplanowano zaciągnięcie pożyczki w kwocie 400 mln zł celem realizacji istniejących zobowiązań i pokrycia istniejącego deficytu. Okoliczność braku realizacji założenia dotyczącego zaciągnięcia pożyczki w 2013 r. doprowadziła do dezaktualizacji zapisów Programu Postępowania Otrożnościowego Województwa Mazowieckiego i rozbieżności zapisów tegoż Programu i podjętej uchwały nr 26/14 w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej. Rację ma Sąd I instancji oceniając, iż nie można zatem uznawać, że Program Postępowania Otrożnościowego Województwa Mazowieckiego był realizowany w zakresie, w jakim dotyczyło to kwestii związanej z uzyskaniem i późniejszym wydatkowaniem zaplanowanej pożyczki. Zgodnie treścią z art. 224 ust. 1 ustawy o finansach publicznych jednostce samorządu terytorialnego może być udzielona pożyczka z budżetu państwa, jeżeli: 1) jednostka samorządu terytorialnego realizuje postępowanie naprawcze lub przystępuje do jego realizacji oraz 2) z analizy programu postępowania naprawczego wynika, że w stopniu wysoce prawdopodobnym: a) nastąpi poprawa sytuacji finansowej tej jednostki oraz skuteczności w wykonywaniu jej ustawowych zadań, b) zachowane zostaną zasady określone w art. 242-244, na koniec roku, w którym upływa termin spłaty pożyczki, c) zapewniona zostanie spłata pożyczki wraz z odsetkami. Stosownie do treści art. 226 ust. 3 ustawy o finansach publicznych składając wniosek o udzielenie pożyczki jednostka samorządu terytorialnego załącza wraz z nim program postępowania naprawczego, dokumenty zawierające dane umożliwiające dokonanie bieżącej i prognozowanej oceny sytuacji finansowej tej jednostki oraz propozycje zabezpieczeń spłaty pożyczki. Zgodnie natomiast z unormowaniami zawartymi w ust. 6 art. 224 ustawy o finansach publicznych przepisy ust. 1-4 tegoż artykułu ustawy stosuje się odpowiednio do pożyczki udzielanej jednostce samorządu terytorialnego realizującej program postępowania ostrożnościowego lub przystępującej do jego realizacji, jeżeli zagrożenie wykonania zadań publicznych powstało z przyczyn niezależnych od tej jednostki. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, że treść art. 224 ustawy o finansach publicznych potwierdza konieczność dysponowania przez jednostkę samorządu terytorialnego, nie tylko aktualną Wieloletnią Prognozą Finansową, ale i aktualnym programem naprawczym (ostrożnościowym), przy czym ten ostatni musi być realizowany.

W analizowanej sprawie skarżący nie dysponował aktualnym programem ostrożnościowym, który byłby realizowany zgodnie z jego zapisami zatem zasadnie Sąd I instancji uznał, że skarżący ubiegając się o udzielenie pożyczki na 2014 r., nie spełniał wymogów art. 224 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, co powoduje, że zawarte w Wieloletniej Prognozie Finansowej stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały 26/14. Zapisy dotyczące pożyczki i działań zmierzających do pokrycia przy jej pomocy deficytu budżetowego, nie dawały możliwości uznania ich za możliwe do realizacji, w związku z treścią tego przepisu ustawy. W konsekwencji rację za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 224 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 16 ust. 2 i 171 ust. 1 Konstytucji RP.

Trafnie Sąd I instancji ocenił, iż Kolegium RIO dokonało, w ramach nadzoru, kontroli uchwały nr 26/14 w ramach swoich kompetencji i w zgodzie z przepisami prawa, zatem kontrola ta dokonana została jedynie pod względem legalności, a więc stosownie do wymagań wynikającymi z treści art. 79 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa w zw. z art. 5 i 11 ust. 3 ustawy o RIO w zw. art. 171 ust. 1 Konstytucji RP. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd i Instancji prawidłowo przyjął, iż Regionalna Izba Obrachunkowa dokonała właściwej wykładni i zastosowania w tej sprawie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także stanowisko Sądu I instancji, że naruszenie prawa jakie miało miejsce w związku z uchwaleniem zaskarżonej uchwały, wbrew zdaniu skarżącego kasacyjnie, nie może być uznane za nieistotne, a zatem nie mógł tu znaleźć zastosowanie art. 82 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa, który stanowi, że: "W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa.", ani art. 11 ust. 3 ustawy o RIO o analogicznej co do istoty treści.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.