Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 850/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 1 ust. 2 pkt 2, art. 7c , art. 7a ust. 2 pkt 7 , art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1, art. 39k ust. 1 , art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b , art. 92a ust. 2, ust. 6 , ust. 8
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Dnia 23 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2021 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia [...] lipca 2019 roku przy [...] w [...] kontroli został poddany samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...] którym kierował P. K.. Pojazd został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji którzy przekazali prowadzenie dalszych czynności kontrolnych funkcjonariuszom [...] w [...]. W czasie kontroli ustalono, iż firma [...] Sp z o.o. wykonywała pojazdem krajowy zarobkowy transport drogowy na podstawie licencji wydanej przez Urząd Miasta [...] nr [...]. Pojazdem w czasie zatrzymania do kontroli przewożono kobietę z dzieckiem z [...] w [...] na miejsce przeprowadzenia kontroli. Kierowca nie okazał w trakcie kontroli wymaganego wypisu z licencji, ani ważnych na dzień kontroli badań lekarskich i psychologicznych potwierdzających spełnienie wymaganych ustawą warunków. Powiązanie pasażera z przewoźnikiem miało miejsce za pomocą aplikacji Uber.

Decyzją z dnia [...] września 2019 roku, nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nałożył na M. S. karę pieniężną w wysokości: [...] zł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu kontroli osobą zarządzająca w firmie przewoźnika był M. S. posiadający certyfikat kompetencji zawodowych nr [...], co poświadczyły wyjaśnienia organu wydającego uprawnienie na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Pismem z dnia [...] września 2019 roku pełnomocnik M. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wskazując, na błędne wskazanie adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie, podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie i nie było podstaw do wymagania od niego zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych. Ponadto organ nie ustalił na jakiej postawie doszło do współpracy kierowcy z przewoźnikiem oraz, że wysłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania na adres przewoźnika drogowego nie zostało prawidłowo doręczone stronie postępowania administracyjnego. Ponadto pełnomocnik strony wskazał K. Z. jako kierowcę, który miał w dniu kontroli wykonywać przewóz drogowy osób.

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 roku, Nr [...] Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] z dnia [...] września 2019 roku i przekazał ją organowi I instancji celem ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę na naruszenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym z uwagi na kierowanie pism procesowych do M. S. w miejscu pracy, przez co nie odebrał on żadnego z nich.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 roku, nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...] z dnia [...] lipca 2019 roku nałożył karę pieniężną na M. S. w wysokości: [...] zł. Organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią protokołu przesłuchania świadka P. K. z dnia [...] lipca 2019 roku ustalił, że był on kierowcą zatrudnionym na podstawie umowy zlecenia w firmie [...] Sp. z o.o. i w czasie kontroli okazał kopię licencji nr [...] oraz wydruk paragonu z kasy fiskalnej znajdującej się w pojeździe, które zidentyfikowały przewoźnika drogowego wykonującego przewóz. Następnie na podstawie informacji od uzyskanej od organu wydającego uprawnienia przewozowe ustalono osobę zarządzająca w firmie przewoźnika w dniu kontroli. Pełnomocnik strony nie wykazał, że P. K. nie był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia, tak jak zeznał do protokołu przesłuchania świadka w dniu kontroli. Pełnomocnik strony nie przedstawił również ważnego na dzień kontroli orzeczenia lekarskiego i psychologicznego potwierdzającego brak przeciwskazań do pracy kontrolowanego kierowcy. Ponadto potwierdzono, iż osobą zarządzającą w firmie przewoźnika w dniu kontroli podczas której stwierdzono naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym był M. S. oraz ustalono jego adres zamieszkania.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 roku pełnomocnik M. S. wniósł odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 roku.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 roku, nr [...] Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1 - 4, art. 39k, art. 39m, art. 87, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.), lp. 1.2, lp. 4.2, lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony stanowił podstawę do przyjęcia prawidłowych ustaleń przez organ I instancji. Kontrolowany kierowca wprawdzie zeznał, że posiadał aktualne badania psychologiczne i lekarskie, ale pomimo wezwania organu do ich przesłania nie zostały one okazane. Kierujący nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym tylko kserokopię z licencji nr [...] wydaną dla przedsiębiorcy realizującego przewóz, co zostało potwierdzone również przez kierowcę podczas przesłuchania. Protokół kontroli drogowej nr [...] był istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, gdyż ma cechy dokumentu urzędowego i pozostaje związany z domniemaniem prawdziwości. Ponadto został on podpisany przez kontrolującego i kontrolowanego, który nie wniósł do niego zastrzeżeń. P. K. w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny w imieniu [...] Sp. z o.o. jako usługę przewozu osób zamówioną przez pasażerów za pośrednictwem aplikacji Uber, za co została przez pasażera wniesiona opłata w kwocie [...]zł. Strona nie przedstawiła dowodu na posiadanie stosownych badań lekarskich oraz psychologicznych ważnych na dzień kontroli drogowej. Na organie administracji publicznej nie spoczywa natomiast wyłączny obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 roku pełnomocnik M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 roku nr [...], doręczoną pełnomocnikowi Skarżącego w dniu [...] listopada 2020 roku, zaskarżając w/w decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił:

1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował ze spółką [...] Sp. z o.o.;

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas, gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy a współpracował z nim na podstawie umowy zlecenia;

3) naruszenie art. 39 a ust 1 pkt 3 i 4 w zw. z 39 1 ust 1 pkt 1 b ustawy o transporcie drogowym poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą [...] Sp. z o.o. , podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od Skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych;

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt I kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji I instancji;

5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakichkolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowaniu podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie;

6) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W konsekwencji pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia a także o zwrot kosztów postępowania sądowo- administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W ocenie skarżącego obowiązek kierowania na badania zdrowotne i psychologiczne jest adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy zgodnie art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d. Ustawodawca posłużył się w tym miejscu terminem o ustalonym znaczeniu prawnym – zatrudnienie, które jest czynnością prawną podlegającą przepisom prawa pracy, zaś skutkiem zatrudnienia jest nawiązanie stosunku pracy. W konsekwencji, adresatem obowiązków, wypełnianych w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, uczyniono przedsiębiorców zatrudniających, a więc przewoźników występujących jako strona stosunku pracy z kierowcą. Bezpodstawne było zatem wymaganie od przewoźnika niezatrudniającego kierowcę wyposażenia go w zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych. Skierowanie analizowanego obowiązku do przedsiębiorcy zatrudniającego przedsiębiorcę uzasadnia specyfika relacji zachodzących pomiędzy pracodawcą a pracownikiem. Podobnych możliwości nie dają zbliżone do stosunku pracy cywilnoprawne stosunki obligacyjne. Decyzje nakładające karę pieniężną na podmiot nie zobligowany prawem do wydania zaświadczenia potwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy naruszają obowiązujące w tym względzie regulacje. Błędne było również stanowisko organu II instancji, że niezależnie od podstawy zatrudnienia - zarządzający transportem odpowiada w każdym przypadku za brak wyposażenia kierowcy w zaświadczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazać zdrowotnych i lekarskich do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W przypadku kierowców niezatrudnionych na podstawie stosunku pracy, przedsiębiorca nie posiada żadnych przewidzianych prawem możliwości, aby wymóc na kierowcy posiadania tego typu badań.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2019 roku, poz. 2140 ze zm.), dalej jako "u.t.d.", która określa między innymi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.).

W myśl art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in. wtedy, jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) oraz nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne.

Konsekwencją wyżej wskazanych obowiązków jest penalizacja w przypadku ich naruszenia. Zgodnie art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do lp. 1.2. załącznika nr 4 do u.t.d. niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł. Stosownie do lp. 4.2. załącznika nr [...] do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł (lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.). Tego rodzaju naruszenia zostały stwierdzone w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26 WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, s. 51 z późn. zm.) zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.

W myśl art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która:

a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Z kolei przepis art. 7c u.t.d. stanowi, że mikroprzedsiębiorca może bez wyznaczania zarządzającego transportem, spełniającego warunki o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu jeżeli osoba ta spełnia warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia.

Stosownie do art. 7a ust. 2 pkt 7 u.t.d. we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej należy wskazać, między innymi, imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Powołane przepisy wprowadzają zatem pojęcie osoby zarządzającej transportem, zawierając definicję legalną osoby pełniącej taką funkcję, a jednocześnie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni tej funkcji. Przepisy te wskazują jednocześnie, jakie wymogi powinna spełnić osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, w tym m.in. stosowne doświadczenie i posiadanie wiedzy (certyfikat). Wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem miało na celu zapewnienie większej dbałości o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób oraz ich zgodności z unijnymi i krajowymi przepisami dotyczącymi transportu drogowego. Prawodawca wymaga, by osoba pełniąca funkcję zarządzającego transportem posiadała dobrą reputację oraz odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujących przewoźników. Jednocześnie sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia w transporcie drogowym.

W sprawie niniejszej bezspornym jest, że w dniu [...] lipca 2019 roku P. K. przewożąc pasażerkę z dzieckiem pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został skontrolowany przy [...] w [...]. W toku kontroli stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiada ważnych na dzień kontroli orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego – o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z niekwestionowanych zeznań kierowcy wynikało, że wykonywał przewóz w imieniu [...] spółka z o.o. Kierowca okazał do kontroli jedynie kserokopię wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej przedsiębiorcy [...] spółka z o.o. z ograniczoną odpowiedzialnością. Kierowca przewoził pasażerkę, która zamówiła przez aplikację Uber usługę przewozu z [...] do ulicy pawiej w [...]. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie transportowym był skarżący M. S..

Skarżący nie kwestionował braku wyżej wymienionych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Natomiast kwestię sporną stanowiła ocena, czy skarżący jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie miał obowiązek wyposażyć kierowcę, który nie był zatrudniony przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę, w orzeczenie lekarskie i psychologiczne o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że to na przedsiębiorcy, a w rozpoznawanej sprawie na osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie spoczywała odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań dotyczących kierowców i to niezależnie od formy ich zatrudnienia. Nie sposób bowiem przyjąć, że obowiązki związane z kierowaniem kierowców na badania lekarskie i psychologiczne w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym spoczywają wyłącznie na przedsiębiorcach zatrudniających kierowców na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm.) i tym samym nie ma podstaw prawnych do nałożenia na przewoźnika niezatrudniającego kierowcy na podstawie umowy o pracę obowiązku skierowania go na badania lekarskie i psychologiczne. Odwołanie się w przepisie art. 39j ust. 2 u.t.d. do przepisów kodeksu pracy wskazuje jedynie na zakres i zasady wykonywania badań lekarskich kierowców, z zastrzeżeniem w ust. 3 art. 39j u.t.d., że zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Z powołanych wyżej przepisów art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. wynika wprost, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle zaś art. 92a ust. 6 u.t.d., za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. W rozpoznawanej sprawie jednoznacznie ustalono, że kierowca wykonywał przewóz pasażera w imieniu przedsiębiorcy [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i na jego rzecz i w konsekwencji zasadnie uznano, że kierowca powinien dysponować stosownymi orzeczeniami o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Na gruncie ustawy o transporcie drogowym za stwierdzone naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego odpowiada przede wszystkim podmiot wykonujący przewóz drogowy – przedsiębiorca, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność faktyczną prowadzenia pojazdu. Co istotne, kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia (stosunek pracy, umowa o dzieło czy zasada samozatrudnienia), wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy. Odpowiedzialność kierowcy została uregulowana w ustawie odrębnie i jest objęta innymi sankcjami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 204/13).

W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niewystarczającego wyjaśnienia okoliczności związanych z formą prawną zatrudnienia kierowcy. Organy prawidłowo ustaliły, że w dniu kontroli skarżący był osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a zatem to do jego obowiązków należało wyposażenie kierowcy w wymagane orzeczenia. Naruszenie zaś obowiązków w tym zakresie uprawniało do nałożenia na skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem, kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia.

W świetle powyższego, bezpodstawny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 39a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 w związku z 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie, podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy prawidłowo za adresata zaskarżonej decyzji uznano skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą [...] Sp. z o.o. Jak wskazano już wyżej, na mocy art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego i podlega karze pieniężnej w określonej w tym przepisie wysokości.

W ocenie Sądu organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, zaś ocena ta znalazła wyraz w szczegółowym uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Nie można zatem dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a.

Wobec zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do nałożenia na skarżącego kary w wysokości [...] zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, zachodziły podstawy do zastosowania przez organ drugiej instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.