Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 99/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia 20 grudnia 2017 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 10 października 2017 r. znak: [...] UNP:[...] określającą [...] & [...] Sp. z o.o.

z siedzibą w W. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...]zł.

Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały w następującym stanie faktycznym sprawy.

Strona, na podstawie umów dzierżawy Nr [...] z dnia 15.11.2011 r.

i Nr [...] z dnia 26.06.2012 r. zawartych ze Skarbem Państwa reprezentowanym przez Prezydenta Miasta S. jako wydzierżawiającym

była w roku 2012 dzierżawcą nieruchomości gruntowej zabudowanej, nieposiadającej urządzonej księgi wieczystej, o powierzchni [...] m2 stanowiącej działkę nr [...] obrębu [...] S. – [...], położonej przy ul. [...] w S., której właścicielem jest Skarb Państwa.

Przyjęcie przez Stronę ww. nieruchomości w posiadanie nastąpiło na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego, spisanego w dniu 21 listopada 2011 r. pomiędzy Stroną a Zarządem Budynków i Lokali [...] w S.. W protokole tym strony szczegółowo opisały przedmiot dzierżawy ze wskazaniem istniejących na działce budynków i budowli, tj. wskazano, że w skład przekazywanej nieruchomości wchodzą: budynek socjalno-biurowy o pow. użyt. [...] m2; budynek pompowani produktów o pow. [...] m2, wiata zadaszona z rampą, cztery [...] naziemne, [...], cztery rurociągi wodne, dwa rurociągi produktów, kanalizacja deszczowa, kanalizacja sanitarna, droga o nawierzchni betonowej, plac, jeden słup stalowy oświetleniowy, cztery latarnie na słupie betonowym, owałowanie zbiorników, ogrodzenia i parkany, waga uchylna.

W deklaracji na podatek od nieruchomości na 2012 r. Strona zgłosiła

do opodatkowania jedynie grunt o pow. [...] m2 określając podatek za okres

6 miesięcy.

Pismami z dnia 23 marca 2015 r. oraz z dnia 3 czerwca 2015 r. organ podatkowy wezwał Stronę do skorygowania deklaracji na podatek od nieruchomości poprzez prawidłowe zgłoszenie obowiązku podatkowego, tj. do zgłoszenia budynków i budowli położonych na ww. dz. nr [...].

W piśmie z dnia 2 grudnia 2015 r. Strona wskazała, że świadczy usługi związane z korzystaniem z infrastruktury portowej, o jakiej mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz.U. 2017.1933 j.t.; dalej: u.p.p.m."), a tym samym, że korzysta ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2017.1785 j.t.; dalej: "u.p.o.l.").

W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego Zarząd Morskich Portów S. Ś. S.A. (pismo z 19 stycznia 2016 r.), wskazał, że jako podmiot zarządzający portem morskim w rozumieniu u.p.p.m., w latach 2011-2015 nie był

w posiadaniu obiektów, urządzeń i instalacji oraz zajętych pod nie gruntów położonych w S. przy ul. [...] (działka nr [...] z obrębu [...]. Tym samym [...] nie wykorzystywał bezpośrednio przedmiotowych obiektów będących własnością lub będących w posiadaniu [...] & [...] Sp. z o.o. do realizacji swoich zadań.

Powołując się na w/w pismo organ ponownie wezwał Stronę do skorygowania deklaracji podatkowej, a po upływie wyznaczonego terminu wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w rozpoznawanej sprawie.

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. organ podatkowy włączył

do prowadzonego postępowania podatkowego jako dowody w sprawie:

- pismo organu podatkowego z dnia 4 maja 2015 r. znak: [...] - [...];

- pismo [...] z dnia 15 maja 2015 r. znak: [...] oraz znak: [...] wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym z przekazania nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ul. [...], spisany w dniu 21.11.2011 r. oraz umową nr umową Nr [...] z dnia 15.11.2011 r.;

- pismo organu podatkowego z dnia 3 czerwca 2015 r. znak: [...] - [...] [...];

- pismo organu podatkowego z dnia 17 grudnia 2015 r. znak: [...] - [...] [...]

- pismo Zarządu Morskich Portów S. Ś. S.A. z dnia 19 stycznia 2016 r. znak: [...];

- dokumenty przekazane przez Zarząd Morskich Portów S.

Ś. S.A. w dniu 1.02.2016 r. tj: umowę dzierżawy infrastruktury zawartą pomiędzy [...].A. a [...] & [...] sp. z o.o. oraz protokół zdawczo-odbiorczy;

- pismo organu podatkowego z dnia 12 lipca 2017 r. znak: [...] [...] [...];

- kopię zmian z ewidencji prowadzonej przez [...] w S.;

- pismo [...] z dnia 3 sierpnia 2017 r. znak: [...] [...]

z załącznikami: wykaz obiektów wpisanych do ewidencji środków trwałych [...], ewidencja środków trwałych wraz z kartami indywidualnymi środków trwałych.

Na wezwanie organu podatkowego Strona pismem z dnia 12 września 2017 r. wskazała, że :

1) zgodnie z protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 21 listopada 2011 r.

z przekazania nieruchomości gruntowej przy ul. [...], wykaz budynków, które posadowione zostały zna działce nr [...] nie zmienił

się i obejmuje:

- budynek socjalno-biurowy, nr inw. [...] o pow. [...],[...]m2 (pow. zab. [...] m2);

- budynek pompowni produktów nr inw. [...] o pow.[...] m2 (pow. zab. [...] m2);

2) od dnia 21 listopada 2011 r. do dnia dzisiejszego wykaz budynków, które posadowione zostały na działce nr [...] nie zmienił się;

3) w 2012 i 2013 r. na nieruchomości stanowiącej dzierżawę, nie zostały posadowione żadne inne budynki (budowle);

4) w ewidencji środków trwałych za lata 2012 i 2013 nie znajdują się żadne budynki;

5) nie nastąpiła żadna zmiana, jeśli chodzi o wartość budynków, bowiem

na przestrzeni lat 2012 i 2013 na działce będącej przedmiotem dzierżawy,

nie powstały żadne nowe budynki.

Powyżej wskazaną decyzją z dnia 10 października 2017 r. nr j.w. organ I instancji określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył treść przepisów prawnych

w zakresie podstawy opodatkowania tj. art. 1a ust. 1 pkt 1,2,3 u.p.o.l, art. 2 ust. 1 u.p.o.l, art. 4 ust. 1 oraz wskazał na art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.ol. stwierdzając, że Stronie przysługuje status podatnika. Organ I instancji wskazał, że przedmiot i podstawy opodatkowania w związku z ww. umowami dzierżawy organ ustalił na podstawie:

- protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 21.11.2011 r.;

- danych przekazanych w formie tabelarycznej przez [...] do pisma z dnia

3 sierpnia 2017 r.;

- informacji przekazanych przez Stronę w piśmie z dnia 12 września 2017 r.

Na podstawie szczegółowych danych otrzymanych od [...] i ustalonych

na podstawie ewidencji środków trwałych i ww. protokołu zdawczo-odbiorczego,

w którym dokonano korekty w zakresie ilości przejmowanych obiektów, dokonując skreśleń dotyczących: słupów stalowych oświetleniowych z ilości 2 na 1 szt.; latarni

na słupach betonowych z ilości 5 na 4 szt. Organ I instancji ustalił, że w roku 2012

na ww. działce nr [...] będącej w całości w posiadaniu Strony, posadowione były następujące obiekty:

- budynek socjalno-biurowy o pow. użyt. [...],[...] m2,

- budynek pompowani produktów o pow. [...] m2,

- budowle: wiata zadaszona z rampą, cztery [...] naziemne, [...], cztery rurociągi wodne, dwa rurociągi produktów, kanalizacja deszczowa, sanitarna, droga o nawierzchni betonowej, plac, jeden słup stalowe oświetleniowy, cztery latarnie na słupie betonowym, owałowania zbiorników, ogrodzenia i parkany, waga uchylna - o łącznej wartości [...] zł. (tabela zawarta na stronie

8 decyzji zawiera podsumowanie wartości budowli z pominięciem dwóch pierwszych pozycji tj. wartości budynków wskazanych przez Stronę w piśmie

z dnia 12 września 2017 r.).

Organ I instancji wskazał również, że Stronie nie przysługuje zwolnienie o którym stanowi art. art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., albowiem Strona nie jest podmiotem zarządzającym portem utworzonym na podstawie u.p.p.m. a nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania nie jest wykorzystywana przez podmiot zarządzający portem, ww. budowle nie stanowią budowli infrastruktury portowej, ogólnodostępnej związanej z funkcjonowaniem portu jak i nie są związane ze świadczeniem usług

przez podmiot zarządzający portem.

Organ I instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego za 2012 r.

na podstawie stawek wynikających z uchwały Rady Miasta S. nr [...]

z dnia 21 listopada 2011 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości.

Strona zaskarżyła odwołaniem decyzję organu I instancji zarzucając jej błąd

w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do uznania

ww. gruntów oraz znajdujących się na nich obiektów za infrastrukturę zapewniająca dostęp do portów lub przystani morskich i korzystających z ustawowego zwolnienia

w podatku od nieruchomości, naruszenie przepisów art. 122 i 187 Op. oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 20 grudnia 2017 r. nr. j.w. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. art. 3 ust. 1 u.p.o.l. (w brzemieniu obowiązującym w roku 2012) wskazując, że kształtuje on ogólną zasadę, stosownie do której podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele, posiadacze samoistni oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości i obiektów budowlanych niezłączonych trwale z gruntem. Zasada ta doznaje wyjątku w sytuacji, gdy przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość lub obiekt budowlany stanowiący własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Jak wskazał organ w takim przypadku, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., obowiązek w podatku od nieruchomości ciąży na ich posiadaczach, jeżeli ich posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa, innego tytułu prawnego lub bez niego.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z zapisami ewidencji gruntów

i budynków ww. zabudowana działka nr [...] zlokalizowana przy ul. [...] w S. stanowi własność Skarbu Państwa (nie ma urządzonej księgi wieczystej) zaś Strona, na podstawie ww. umów dzierżawy z dnia 15 listopada 2011 r. i z dnia 26 czerwca 2012 r. weszła w posiadanie tej nieruchomości. W dniu 21 listopada 2011 r. został spisany protokół zdawczo-odbiorczy. Stroną przekazującą był Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta, stroną przejmującą zaś Skarżąca.

W protokole tym wskazano, że w skład przekazywanej nieruchomości wchodzą: budynek socjalno-biurowy, wiata zadaszona z rampą, pompownia produktów, zbiornik naziemny [...] m3, [...] naziemne, zbiornik 2 m3, rurociąg wody [...] mb, rurociąg wody [...] mb, rurociąg wody [...] mb, rurociąg wody [...] mb, rurociąg produktów [...] mb, rurociąg produktów [...] mb, kanalizacja deszczowa, kanalizacja sanitarna, droga o nawierzchni betonowej, plac o pow. [...] m2, słup stalowy oświetleniowy, 4 latarnie na słupie, owałowanie zbiorników, ogrodzenie i parkan [...] mb, ogrodzenie i parkan [...] mb, ogrodzenie [...] mb, waga uchylna [...] kg. Przekazaniu podlegała również dokumentacja techniczna tj. książka obiektu budowlanego budynku socjalno-biurowego - nr inw. [...]; budynku pompowni produktowej - nr inw. [...] zbiornika pomiarowego nr [...] - nr inw. [...]; zbiornika pomiarowego nr [...] - nr inw. [...]; zbiornika pomiarowego nr [...] - nr inw. [...]; wiaty z rampą -nr inw. [...]; ogrodzenia - nr inw. [...]; drogi i place - nr inw. [...], [...]; instalacje wodociągowe - nr inw. [...], [...]; instalacje kanalizacyjne - nr inw. [...].

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że Strona posiada status podatnika wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. wobec zawarcia bezpośrednio

ze Skarbem Państwa umowy dzierżawy gruntu oznaczonego nr dz. [...] z obrębu [...] wraz z posadowionymi na tym gruncie budynkami i budowlami związanymi

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Obowiązek podatkowy ciążył zatem

na Stronie przez cały rok 2012.

Organ II instancji wskazał także, że Strona swój obowiązek w zakresie gruntu - dz. nr [...] o pow. [...] m2 zgłosiła deklaracją z dnia 23 stycznia 2012 r., nie zgłosiła jednak istniejących w roku 2012 na tym gruncie budynków oraz budowli. Deklaracja Strony była zatem nieprawidłowa.

Organ uznał, że zważywszy na pismo pełnomocnika Strony z dnia 12 września 2017 r., przyjąć należy, że w przedmiotowej sprawie nie ma sporu co do posiadania w roku 2012 przez Stronę gruntu o pow. [...] m2 jak również dwóch budynków o łącznej pow. [...] m2 zlokalizowanych na tym gruncie. Niewątpliwie w dniu 21 listopada 2011 r. nastąpiło przekazanie przedmiotu dzierżawy Stronie. Strony przekazująca i przyjmująca odnotowały stan liczników, wskazano, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w stanie wolnym, objęta jest całodobowym dozorem

do godz. 24 dnia 21 listopada 2011 r. W protokole tym strona Przekazująca zastrzegła, że z dniem podpisania niniejszego protokołu dokona wypowiedzenia umów dostawy mediów. Przekazanie nieruchomości dzierżawcy dokonał dyrektor Zarządu Budynków i Lokali [...] w S., protokół został podpisany przez przedstawicieli Strony.

Sporną, w ocenie organu odwoławczego, okazała się natomiast kwestia zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości. Zdaniem Skarżącej na mocy

art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przysługuje jej zwolnienie podatkowe w podatku

od nieruchomości. Podatnik wskazał bowiem, że ww. nieruchomość należy

do infrastruktury portowej i o ile Strona nie prowadzi działalności dotyczącej administrowaniem lub kontrolą w zakresie korzystania z infrastruktury portowej, o tyle jej działalność wpływa na koordynowanie powyższego korzystania. Strona wskazała,

że podjęła działania w celu przystosowania Nadbrzeża [...]

do przeładunku oleju napędowego oraz budowy instalacji do przeładunków, łączącej bazę magazynową z nadbrzeżem Przejściowym w Porcie S., wskazując

w konsekwencji, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do zastosowania zwolnienia podatkowego z art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.ol.

Z kolei organ podatkowy w związku z powoływaniem się przez Stronę

na zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 7 ust.1 pkt. 2 u.p.o.l., przeprowadził wykładnię tego przepisu, stwierdzając ostatecznie, że zwolnienie to nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ wskazał, że na podstawie zapisów ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] z obrębu [...] wraz z posadowionymi na niej obiektami położona jest w granicach Portu Morskiego w S., zatem spełniona jest pierwsza z przesłanek zaliczenia posadowionych tam obiektów budowlanych do budowli infrastruktury portowej. Budowle te położone na wydzierżawionym od Skarbu Państwa gruncie nie są jednak ogólnodostępne w rozumieniu ustawy o portach i przystaniach morskich, a tym samym druga przesłanka zaliczenia obiektów do infrastruktury portowej nie została spełniona. Jako trzecią przesłankę organ wskazał związanie z funkcjonowaniem portu. Zdaniem organu przedmiotowe budowle nie są związane z funkcjonowaniem portu lecz służą działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę. Czwartą przesłanką uznania obiektów za infrastrukturę portową jest, w ocenie organu, przeznaczenie ich do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań o których mowa w art. 7 ust.1 pkt 5u.p.p.m. Organ wskazał, że Strona nie jest podmiotem zarządzającym portem utworzonym na podstawie u.p.p.m., nieruchomość będąca w posiadaniu zależnym Strony również nie jest wykorzystywana przez podmiot zarządzający portem. Zatem nie jest spełniona również czwarta przesłanka uznania obiektów za infrastrukturę portową. Organ wskazał także, że przedmiotowe obiekty nie są również budowlami zapewniającymi dostęp do portów i przystani morskich oraz że zwolnienie o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie obejmuje budynków.

Strona zaskarżyła ww. decyzję skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu

I instancji i umorzenie postępowania w sprawie a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. i w związku z art. 1a ust. i pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie i określenie Skarżącej wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. przy zakwalifikowaniu obiektów znajdujących się na nieruchomości jako budowli związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo iż obiekty te winny zostać zakwalifikowane jako budynki, w efekcie czego ewentualny podatek winien być określany na podstawie ich powierzchni, a nie wartości;

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie i określenie zobowiązania podatkowego w podatku

od nieruchomości, pomimo istnienia ustawowego zwolnienia od podatku przewidzianego dla budowli infrastruktury portowej, budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie grunty;

- naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 j.t. ze zm.; dalej: "O.p.") poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego potrzebnego do wydania rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji.

Na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Sz 99/18

i I SA/Sz 100/18.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej

pod względem zgodności z prawem (kryterium legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem akty administracyjne (tutaj decyzje) co do ich zgodności zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z niespornego stanu faktycznego wynika, że Skarżąca jest dzierżawcą zabudowanego gruntu, znajdującego się na obszarze Portu Morskiego, którego właścicielem jest Skarb Państwa, o powierzchni [...] m2 stanowiącego działkę nr [...] obrębu [...] S. – [...], położonego przy ul. [...]

w S., zabudowanego 2 budynkami, tj. budynkiem socjalno-biurowym,

o pow. [...],80m2 oraz budynkiem pompowni produktów o pow.[...] m2. Skarżąca wykorzystywała ww. grunt wraz z jego zabudowaniami w 2012 r. w prowadzonej działalności gospodarczej.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego czy ww. nieruchomość wraz

z jej zabudowaniami objęte są zwolnieniem w podatku od nieruchomości przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w tym tego, czy ze zwolnienia tego mogą korzystać także podmioty inne niż podmiot zarządzający portem. Ponadto przedmiotem sporu jest ustalenie stanu faktycznego sprawy a także prawidłowa kwalifikacja przez organy określonych obiektów posadowionych na ww. nieruchomości jako budowle nie zaś budynki jak tego chce – na etapie postępowania sądowego - Skarżąca.

Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zwalnia

się z podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Odnotować należy, że z dniem 1 stycznia 2006 r. dodano w art. 7 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l. zwolnienie dla gruntów, które znajdują się w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem lub przystanią morską, pozyskanych na potrzeby rozwoju portu lub przystani morskiej, zajęte na działalność określoną w statucie tego podmiotu, położonych w granicach portów i przystani morskich - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podmiot ten wszedł w ich posiadanie - nie dłużej niż przez okres 5 lat, z wyjątkiem gruntów zajętych przez podmiot inny niż podmiot zarządzający portem lub przystanią morską (por. art. 2 i art. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. nr 281, poz. 2782). Aktualnie zakres zwolnienia z podatku od nieruchomości dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością portów morskich opiera się na regulacjach art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l. Pierwszy z tych przepisów wskazuje na określone kategorie budowli: stanowiące infrastrukturę portową oraz infrastrukturę zapewniającą dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Drugie zwolnienie odnosi się wyłącznie do gruntów, które znajdują się w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem lub przystanią morską, zajęte na działalność określoną w statucie tego podmiotu, położone w granicach portu i przystani morskiej. Zastrzeżono przy tym w ustawie, że nie mogą z niego korzystać inne podmioty niż podmiot zarządzający portem lub przystanią morską ("z wyjątkiem gruntów zajętych przez podmiot inny niż podmiot zarządzający portem lub przystanią morską").

Jak wynika z przedstawionego zagadnienia spornego występującego na tle zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w podanym brzmieniu w rozpoznawanej sprawie sporne pozostaje po pierwsze czy Skarżąca jako dzierżawca

ww. nieruchomości od Skarbu Państwa (nie zaś podmiotu zarządzającego portem) może być adresatem tego zwolnienia, tj. czy z tego zwolnienia podatkowego mogą korzystać jedynie podatnicy o statusie podmiotu zarządzającego portem, czy także podatnicy nieposiadający takiego przymiotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę podziela argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2016 r.,

II FSK 2051/14. W wyroku tym NSA, powołując się na swoje inne orzeczenia (w tym m.in. wyrok z 17 października 2014 r., II FSK 2769/14) wskazał, że skorzystanie

ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wymaga ustalenia, iż mamy do czynienia z:

1) budowlami infrastruktury portowej lub 2) budowlami zapewniającymi dostęp

do portów i przystani morskich, lub 3) gruntami zajętymi pod budowle infrastruktury portowej albo pod budowle zapewniające dostęp do portów i przystani morskich.

Z zakresu przedmiotowego zwolnienia wynika zatem, że nie zostały nim objęte budynki oraz że zakres stosowania przedmiotowego zwolnienia wyznaczają dwa pojęcia: "budowle infrastruktury portowej" oraz "budowle zapewniające dostęp

do portów i przystani morskich". W orzecznictwie sądowym przyjęto jednolicie,

że wobec braku w u.p.o.l. definicji pojęć "infrastruktury portowej" oraz "infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich", należy sięgnąć do wykładni systemowej zewnętrznej i odwołać się do przepisów u.p.p.m., która definiuje oba użyte w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. pojęcia. Pomimo braku odesłania w tym przepisie wprost do regulacji wskazanej ustawy, nie powinno – jak wskazał NSA w ww. wyroku - budzić wątpliwości, że wykładnia systemowa ma pierwszeństwo przed wykładnią językową. Stanowisko to zostało potwierdzone w jednolitej linii orzecznictwa NSA wyrażonej w wyrokach z 10 grudnia 2008 r., II FSK 1082/07; z 3 czerwca 2008 r., II FSK 996/07; z 5 sierpnia 2011 r., II FSK 434/10 i II FSK 435/10; z 12 lipca 2013 r., II FSK 678/13; z 14 maja 2014 r., II FSK 1222/12; z 25 czerwca 2014 r., II FSK 3363/13; z 23 lipca 2014 r., II FSK 819/14.

Przytoczone poglądy wyrażone na tle wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., Sąd

w składzie rozpoznającym przedmiotowa sprawę podziela. Podsumowanie tych poglądów znalazło się w postanowieniu NSA z 7 lipca 2014 r., II FPS 2/14.

W postanowieniu tym, wydanym na podstawie art. 267 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odmówił podjęcia uchwały rozstrzygającej następujące zagadnienia prawne "Czy ze zwolnienia od podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej i zajętych pod nie gruntów, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. może korzystać nie tylko podmiot zarządzający portem, wskazany w art. 2 pkt 4 u.p.p.m.,

ale także podatnik niebędący takim podmiotem, o ile w obu przypadkach podmiot zarządzający portem w ramach zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, świadczy usługi związane z korzystaniem z infrastruktury portowej rozumiane jako administrowanie, koordynowanie i kontrola w zakresie korzystania z budowli tej infrastruktury w sposób ogólnodostępny, czy też konieczne jest aby podmiot zarządzający portem w ramach zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, wykorzystywał takie budowle do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej rozumianych jako bezpośrednie wykonywanie przez ten podmiot usług portowych?"

W treści uzasadnienia postanowienia, podsumowując dotychczasowe poglądy

na tle stosowania art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., wyjaśniono, że zastosowanie

przy definiowaniu pojęcia "infrastruktura portowa" przepisów u.p.p.m. prowadzi

do stwierdzenia o podmiotowo - przedmiotowym charakterze tego zwolnienia

(por. przykładowo wyroki NSA z 5 sierpnia 2011 r., II FSK 434/10 i 435/10). Zawarta

w tym ostatnim akcie definicja wskazuje na warunki, które muszą być spełnione, aby dana budowla mogła być zaliczona do infrastruktury portowej:

a) musi znajdować się w granicach portu lub przystani morskiej;

b) musi być ogólnodostępna;

c) musi być związana z funkcjonowaniem portu;

d) powinna być przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m.

Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. stanowi, że przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje w szczególności świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Zauważono,

że do 6 listopada 2001 r., zgodnie z art. 2 pkt 4, ustawa o portach rozumiała przez infrastrukturę portową znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje związane z funkcjonowaniem portu, znajdujące się na gruntach, którymi gospodaruje podmiot zarządzający. Od tego terminu definicję tę rozszerzono na akweny portowe i dodano stwierdzenie,

że infrastruktura portowa ma być przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m.. W związku

z tym przepis art. 2 pkt 4 otrzymał brzmienie, że "ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) infrastrukturze portowej, rozumie się przez to znajdujące się w granicach portu

lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia

i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 (...)".

Takie oznaczenie definicji infrastruktury portowej w ustawie zmieniającej oznaczało z jednej strony jej rozszerzenie o akweny portowe, a z drugiej jej zawężenie, gdyż usługi musiały być objęte zadaniami wykonywanymi przez podmiot zarządzający portem i być związane z korzystaniem z infrastruktury portowej (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2008 r., II FSK 996/07, wyrok WSA w Gdańsku z 13 lutego 2018 r., I SA/Gd 1743/17).

Mając powyższe na uwadze, za ugruntowany w orzecznictwie sądowym należy przyjąć pogląd, że zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmuje tylko

tę infrastrukturę, która jest przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający zadań w zakresie świadczenia usług związanych z korzystaniem z niej (art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m.), gdyż tylko ta infrastruktura ma przymiot infrastruktury portowej. Nadanie urządzeniom i obiektom statusu "infrastruktura portowa" powiązane zostało więc z przeznaczeniem tych obiektów do wykonywania zadań w zakresie świadczenia usług związanych z korzystaniem z niej przez podmiot zarządzający. Podmiotem tym nie może być "każdy", lecz tylko ten, który powstał w sposób przewidziany przez ustawodawcę w u.p.p.m. (por. NSA w wyroku z 17 października 2014 r., II FSK 2769/14 oraz wyrokach z 29 kwietnia 2015 r., II FSK 876/13 i II FSK 1000/13, wyrok WSA w Gdańsku z 13 lutego 2018 r., I SA/Gd 1743/17).

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie może zostać zaliczona do kategorii podmiotów, którym u.p.p.m. nadała status "podmiotu zarządzającego portem". Odwołanie do zasad wykładni systemowej zewnętrznej nie pozostawia bowiem wątpliwości, że za "podmiot zarządzający portem" może zostać uznany wyłącznie podmiot wskazany w u.p.p.m.. Skoro bowiem zgodnie z art. 2 pkt 4 tej ustawy przez infrastrukturę portową rozumie się znajdujące się w granicach portu

lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia

i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5,

to wyjaśnienie o jaki podmiot chodziło ustawodawcy musi znajdować rozwiązanie w tej ustawie. Tak też uczyniono wskazując w art. 2 pkt 6 u.p.p.m., że jako podmiot zarządzający rozumie się utworzony na podstawie niniejszej ustawy, podmiot powołany do zarządzania portem lub przystanią morską. W rozdziale 4 u.p.p.m. zgrupowano przepisy określające tworzenie i organizację podmiotów zarządzających w portach o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej. W art. 13 wskazano jednoznacznie, że tego rodzaju podmiotami są spółki akcyjne o firmie: [...]

Skoro zatem z podmiotowo - przedmiotowego charakteru zwolnienia wprowadzonego w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika, że mogą z niego korzystać wyłącznie podmioty "zarządzające portem", to Skarżąca nie zaliczona do tej kategorii podmiotów nie mogła zostać nim objęta. Ten podmiotowy charakter wynika bowiem – jak wskazał NSA w uzasadnieniu ww. wyroku - z zawartego w art. 2 pkt 4 u.p.p.m. sformułowania "przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5", czyli zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Pojęcie infrastruktury portowej na gruncie u.p.o.l. należy wiązać z przeznaczeniem ich do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Tym samym zadań tych nie może wykonywać inny podmiot i nie korzysta on z tego powodu ze zwolnienia podatkowego (tak też NSA w wyrokach z 29 kwietnia 2015 r. II FSK 876/13 i II FSK 1000/13, WSA w Gdańsku w wyroku z 13 lutego 2018 r., I SA/Gd 1743/17 oraz R. Dowgier w glosie do wyroku II FSK 434/10, Przegląd Podatkowy 2/12).

Ponadto NSA w ww. wyrokach podkreślał, że wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. powinna być dokonywana z uwzględnieniem faktu, że jest to przepis szczególny, ustanawiający wyjątek od zasady powszechności opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkich gruntów, budynków i budowli. Stąd przepis ten powinien być wykładany przy zastosowaniu wykładni literalnej "zawężającej" (tak też Marek Szałkiewicz w glosie do wyroku NSA z 12 lipca 2013 r., II FSK 678/13 opublikowanej w LEX/el. 2015).

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę podziela poglądy wyrażone w wyroku NSA w 17 października 2014 r., II FSK 2769/14 oraz wyrokach

z 29 kwietnia 2015 r. II FSK 876/13 i II FSK 1000/13. A także w wyroku WSA

w Gdańsku z dnia 13 lutego 2018 r., sygn.. akt I SA/Gd 1743/17.

Z podanych względów dokonaną przez Kolegium wykładnię art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. należy zatem uznać za prawidłową zaś zarzut skargi w tym zakresie za nieuzasadniony.

W tym miejscu zauważyć także należy, że wyrok WSA w Szczecinie,

I SA/Sz 84/17 do którego odwołuje się Skarżąca, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, jest potwierdzeniem przedstawionej powyżej wykładni przepisu

art. 7 ust.1pkt 2 u.p.ol. Sąd ten podobnie, jak i NSA w orzeczeniu z dnia

12 lipca 2013 r., II FSK 678/13, zauważył, że okoliczność oddania przez podmiot zarządzający portem budowli oraz zajętych pod nie gruntów, na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o odpłatne korzystanie z infrastruktury portowej,

nie prowadzi do utraty przez ten podmiot zarządzający zwolnienia z podatku

od nieruchomości budowli infrastruktury portowej oraz zajętych pod nie gruntów.

W każdym razie WSA w Szczecinie - jak słusznie wskazał organ odwoławczy - stwierdził, że w stanie faktycznym przedstawionym w wyroku, Zarząd Morskich Portów S. i Ś. Spółka Akcyjna zachowała prawo do zwolnienia podatkowego. W ww. wyroku WSA w Szczecinie nie uznał natomiast, jak błędnie wywodzi Skarżąca, że zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. przysługuje innym podmiotom aniżeli podmioty, którym u.p.p.m. nadała status "podmiotu zarządzającego portem".

Sąd podkreśla również, że jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, obiektami budowlanymi zlokalizowanymi na ww. działce nr [...] nie zarządzał Zarząd Morskich Portów S. i Ś. Spółka Akcyjna, co spółka ta wprost potwierdziła

w piśmie z dnia 19 stycznia 2016 r. wskazując m.in. że w roku 2011

a także latach następnych 2012-2015 nie była w posiadaniu obiektów, urządzeń

i instalacji oraz zajętych pod nie gruntów położonych w S.

przy ul. [...] (działka nr [...] z obrębu [...]. Tym samym [...].A. nie wykorzystywał bezpośrednio obiektów posadowionych na ww. nieruchomości

do realizacji swoich zadań. Powyższe potwierdza również, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, oświadczenie złożone przez Wydzierżawiającego w treści § 2 ust.1 ww. umów dzierżaw, zgodnie z którym Wydzierżawiający oświadcza, że według jego wiedzy teren wchodzący w skład nieruchomości określonej w § 1 jest wolny

od ograniczeń w rozporządzaniu i korzystaniu." (§ 2 ust.1 umów dzierżaw). Dodatkowo wszystkie obiekty ujawnione w protokole zdawczo- odbiorczym z dnia 21 listopada 2011 r. ujęte zostały w ewidencji środkach trwałych [...], co wynika z pisma z dnia 3 sierpnia 2017 r.

Jak wynika z powyższych okoliczności ww. nieruchomość i posadowione na niej obiekty nie zostały przekazane ani do bezpośredniego ani do pośredniego korzystania Zarządcy Portu. Zasadnie zatem uznały organy podatkowe, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do ziszczenia się przesłanki zaliczenia budowli do infrastruktury portowej, tj. przesłanki przeznaczenia budowli do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa wart. 7 ust.1 pkt 5 u.p.p.m.

Odnosząc się z kolei do twierdzeń Skarżącej, że jej działalność wpływa

na koordynowanie korzystania z infrastruktury portowej bowiem podjęła działania w celu przystosowania Nabrzeża [...] do przeładunku oleju napędowego oraz budowy instalacji do przeładunków, łączącej bazę magazynową z nadbrzeżem Przejściowym w Porcie S., Sąd wskazuje, że w aktach sprawy znajduje się warunkowa umowa dzierżawy infrastruktury w postaci kanału żelbetowego pod urządzenie przesyłowe zlokalizowane na działkach gruntu nr: [...], [...], [...] z dnia 16 kwietnia 2012 r., którego wykonania podjęła się Skarżąca. Z umowy tej wynika zaś, że wejście w życie umowy dzierżawy nastąpić miało pod warunkiem wybudowania przez Skarżącą ww. inwestycji i uzyskania pozwolenia na jej użytkowania, co – jak wynika z akt sprawy – miało miejsce dopiero w 2014 r. (m.in. protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 30 października 2014 r.). A zatem stanowisko Skarżącej jakoby powyższa inwestycja już w 2012 r. miała wpływ na kwalifikację ww. nieruchomości (działka nr [...]), stanowiącej przedmiot opodatkowania w rozpoznawanej sprawie, jako spełniającej przesłanki art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Sąd uznał za niezasadne. Słusznie także wskazał organ odwoławczy, że sporne zwolnienie adresowane jest do zarządcy portu, a nie do podmiotu komercyjnego – zatem nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy okoliczność wskazana przez [...] w piśmie z dnia 19 stycznia 2016 r.,

że poprzez ogólnodostępne nabrzeże Przejściowe i w/w kanał (zlokalizowany na innych działkach) dokonywane są przeładunki do zbiorników znajdujących na się na działce nr [...] z obrębu [...] w S..

Nadto za prawidłowe Sąd uznał stwierdzenie organów, że obiekty budowlane zlokalizowane na ww. dz. nr [...] nie stanowią infrastruktury zapewniającej dostęp

do portów lub przystani morskich, przez którą należy rozumieć prowadzące do portu

lub przystani morskiej oraz położone w granicach portu lub przystani morskiej tory wodne, wraz ze związanymi z ich funkcjonowaniem obiektami, urządzeniami

i instalacjami (art. 2 pkt 5 u.p.p.m.), a także że zwolnienie o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie dotyczy budynków.

Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności Sąd uznał, że organy podatkowe zasadnie uznały, że – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - Skarżącej nie przysługuje zwolnienie w podatku od nieruchomości z art. 7 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących błędnej kwalifikacji przez organy podatkowe obiektów posadowionych na ww. działce nr [...] Sąd i w tym zakresie uznał stanowisko organów podatkowych za prawidłowe.

Sąd wskazuje bowiem, że kwalifikacja spornych obiektów dokonana została przez organy podatkowe zgodnie z przepisami postępowania. Zgodnie bowiem

z art. 122 O.p. w toku postepowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postepowaniu podatkowym. Zgodnie zaś z art. 187 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§ 1), organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu (§ 2) zaś fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie (§ 3).

Organy dokonały ustaleń w tym zakresie na podstawie obszernie zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności ww. umów dzierżawy i protokołu zdawczo odbiorczego z dnia 21 listopada 2011 r. oraz szczegółowych danych otrzymanych - na wezwanie organów - od ZBLIK. Organy oparły swoje ustalenia

w ww. zakresie także na oświadczeniu samej Skarżącej, zawartym w piśmie z dnia

12 września 2017 r., w którym to oświadczeniu Skarżąca wskazała, że "w wykonaniu wezwania .... do przekazania na piśmie wykazu budynków za lata 2012-2013 znajdujących się na nieruchomości, która jest przedmiotem dzierżawy .... wskazuję ........ od dnia 21 listopada 2011 r. do dnia dzisiejszego wykaz budynków, które posadowione zostały na działce gruntu o nr [...], obręb [...] S. ...... nie zmienił się i obejmuje: budynek socjalno-biurowy o pow. [...],80 m2 i budynek pompowni produktów o pow. [...] m2". W piśmie tym Skarżąca oświadczyła ponadto, że na ww. nieruchomości nie zostały posadowione żadne inne budynki, w ewidencji środków trwałych za lata 2012 i 2013 nie znajdowały się żadne budynki oraz, że na przestrzeni 2012 r. i 2013 r. nie powstały żadne nowe budynki".

Tym samym ustalenia organów w spornym zakresie, dokonane na podstawie zebranego materiału dowodowego zgodne były z oświadczeniem samej Skarżącej.

Sąd wskazuje również, że Skarżąca zarówno w toku postępowania podatkowego jak i na etapie postępowania sądowego oprócz ogólnie formułowanych tez i zarzutów w powyższym zakresie nie sprecyzowała, jakie konkretnie zaniechania organów podatkowych doprowadziły do braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy i czy zaniechania te miały istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżąca nie sformułowała również wniosków dowodowych na poparcie swojego stanowiska. Sąd zauważa także, iż Skarżąca precyzując i uzasadniając zarzut naruszenia przez organy art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1i 2 u.p.o.l. oraz art. 122 oraz art. 187 O.p. nie wskazała nawet, które z zakwalifikowanych przez organy jako budowle – zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy i oświadczeniem samej Skarżącej - obiektów winny zostać zakwalifikowane jako budynki i jakie przesłanki na to wskazują. Skarżąca w uzasadnieniu zarzutu skargi w tym zakresie ograniczyła się bowiem do wyliczenia wszystkich obiektów, które posadowione zostały na ww. nieruchomości, w tym ogrodzeń, parkanów, wagi uchylnej, latarni, drogi

o nawierzchni betonowej, placu, kanalizacji deszczowej.

W ocenie Sądu, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zgodny w spornym zakresie z ww. oświadczeniem samej Skarżącej jak i brak precyzyjnego stanowiska Skarżącej bądź podważającego bądź uprawdopodobniającego wadliwą kwalifikację przez organy spornych obiektów

i prawidłowość ustalenia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy zarzuty skargi

w zakresie naruszenia przepisów art. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1i 2 u.p.o.l. oraz art. 122 oraz art. 187 O.p. uznać należało za bezzasadne.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

Wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w przedmiotowym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.