Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 593/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 782
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.M. i J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia z urzędu podziału nieruchomości oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta L., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 93, art. 96 i art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. Nr 268, poz. 2663) – bez podania konkretnych przepisów tego rozporządzenia – oraz art. 104 kpa, zatwierdził podział nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], składającej się z działki nr 35/4, AM 16, Obręb II, o powierzchni 254 m², stanowiącej własność Gminy Miejskiej L., będącej przedmiotem współużytkowania wieczystego A. i J.M., zapisanej w księdze wieczystej KW Nr JG1L/00002494/3, w sposób następujący:

- działka nr 35/5 o powierzchni 63 m²;

- działka nr 35/6 o powierzchni 191 m².

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że celem podziału jest wyodrębnienie działki nr 35/5, niezbędnej do realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, która po nabyciu do zasobu Gminy Miejskiej L. stanowić będzie część gminnej drogi publicznej. Działka nr 35/5 została wydzielona po linii rozgraniczającej jednostkę planistyczną o symbolu 6KDL, który oznacza teren drogi publicznej.

Burmistrz Miasta L. podkreślił, że podział nieruchomości zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 dokonywany jest z urzędu, bez zgody współużytkowników wieczystych. Wskazał, że współużytkownicy wieczyści A. i J.M. dwukrotnie nie wyrazili zgody na dokonanie podziału działki nr 35/4 i zbycie na rzecz Gminy Miejskiej L. części działki przeznaczonej na cel publiczny, co zostało zapisane w Porozumieniu z rokowań w sprawie nabycia gruntu na cele publiczne pod drogę i ustalenia odszkodowania z dnia 9 stycznia 2012 r. oraz w Protokole w sprawie negocjacji dotyczących nabycia przez Gminę Miejską L. gruntu na cele publiczne pod drogę z dnia 12 listopada 2012 r.

Organ I instancji stwierdził, że podział nieruchomości przedstawiony w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji, jest zgodny z ustaleniami wzajemnie uzupełniających się planów: "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu obwodnicy zachodniej miasta L.", zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia 29 listopada 2011 r. oraz "Zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północno-zachodniej części miasta L.", zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia 31 sierpnia 2010 r. Zgodnie z tymi planami nowo wydzielone działki znajdują się w jednostkach planistycznych oznaczonych symbolami:

- działka nr 35/5 (niewielka, północna część działki nr 35/4 o powierzchni 63 m²) zgodnie z "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu obwodnicy zachodniej miasta L.", 6KDL – o przeznaczeniu podstawowym: tereny dróg publicznych – droga lokalna L1/2 oraz przeznaczenie uzupełniające: teren infrastruktury technicznej / sieci uzbrojenia terenów i urządzeń technicznych z nim związanych. Nowo wydzielona działka znajduje się również w strefie OW obserwacji archeologicznej;

- działka nr 35/6 (stanowiąca południową część działki nr 35/4 o powierzchni 191 m²) zgodnie ze "Zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północno-zachodniej części miasta L." 5MN1 – o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub bliźniacza 2 oraz przeznaczenie uzupełniające: usługi nieuciążliwe wbudowane – maksymalnie do 30% powierzchni użytkowej budynku; urządzenia towarzyszące w tym: drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, infrastruktura techniczna; zieleń urządzona. Nowo wydzielona działka znajduje się również w strefie OW obserwacji archeologicznej.

Burmistrz Miasta L. wskazał, że dnia 18 marca 2013 r. A. i J.M., zgodnie z ustaleniami porozumienia z dnia 9 stycznia 2012 r. i protokołu z dnia 12 listopada 2012 r. zostali poinformowani o wszczęciu postępowania mającego na celu podział geodezyjny działki nr 35/4, będącej przedmiotem ich współużytkowania wieczystego. Dnia [...] r. Burmistrz Miasta L. wydał postanowienie stwierdzające zgodność wstępnego podziału działki nr 35/4 o powierzchni 254 m² na działkę nr 35/5 o powierzchni 63 m² i działkę nr 35/6 o powierzchni 191 m². W dniu [...] r. organ ten wydał postanowienie zmieniające postanowienie z dnia [...] r., uzupełniając rozstrzygnięcie poprzedniego postanowienia zgodnie z wnioskiem skarżących poprzez wskazanie, że proponowany podział pozostaje w zgodzie z ustaleniami "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu obwodnicy zachodniej miasta L.", zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia 29 listopada 2011 r. oraz "Zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północno-zachodniej części miasta L.", zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia 31 sierpnia 2010 r.

Przedstawiając dalszy przebieg postępowania organ I instancji wskazał w szczególności, że prawomocnym wyrokiem z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 491/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta L. pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości.

Zaznaczając, że pismem z dnia 2 lutego 2015 r. A. i J.M. na podstawie art. 10 § 1 kpa zostali poinformowani przez Burmistrza Miasta L. o wszczęciu postępowania związanego z wydaniem decyzji administracyjnej zatwierdzającej podział oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, organ I instancji podał, że dnia 10 lutego 2015 r. zgłosił się pełnomocnik skarżących, który nie złożył do zgromadzonych dowodów i materiałów żadnych uwag i zastrzeżeń. Dnia 18 lutego 2015 r. wpłynął wniosek pełnomocnika skarżących o przedłużenie terminu do przedstawienia stanowiska w sprawie. W doręczonym pełnomocnikowi w dniu 10 marca 2015 r. piśmie organ wyraził zgodę na przedłużenie powyższego terminu o 7 dni od daty otrzymania tego pisma, jednak w wyznaczonym terminie strona nie wzniosła żadnych uwag do sprawy.

Organ I instancji stwierdził, że projekt podziału przedmiotowej nieruchomości nie jest sprzeczny z przepisami powołanymi wyżej, został wykonany przez geodetę posiadającego wymagane uprawnienia zawodowe, operat zawierający dokumentację dotyczącą podziału nieruchomości został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w L., a decyzja niniejsza stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości.

Wskazując na powyższe Burmistrz Miasta L. orzekł jak wyżej.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli skarżący A.M. i J.M., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając tej decyzji:

- mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, to jest:

• art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na zatwierdzeniu podziału stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego A. i J.M. działki nr 35/4 na działki nr 35/5 i 35/6, z powołaniem się na niezbędność tego podziału do realizacji celów publicznych, pomimo niewskazania realizacji jakiego celu publicznego podział ten miałby dotyczyć oraz niewykazania niezbędności przedmiotowego podziału dla realizacji tego celu publicznego, co w zestawieniu z faktem, iż nowo wydzielona działka nr 35/5 służyć ma jedynie zapewnieniu dojazdu do sąsiadującej z działką skarżących działki nr 5/11, należącej do K. i J.P., stanowiąc de facto drogę lokalną dojazdową oraz możliwością zapewnienia takiego dojazdu do działki nr 5/11 poprzez działkę nr 35/3 – prowadzi do wniosku, iż brak jest interesu publicznego, dla którego przeprowadzenie takiego podziału jest niezbędne,

• art. 97 ust. 3 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na jego niezastosowaniu i zatwierdzeniu podziału działki nr 35/4 na działki nr 35/5 i 35/6, pomimo faktu, że działka nr 35/4 stanowi własność Gminy Miejskiej L. i została oddana A. i J.M. w użytkowanie wieczyste,

- mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 7 kpa, polegające na zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia, realizacji jakiego celu publicznego służyć miało postępowanie w przedmiocie podziału stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego A. i J.M. działki nr 35/4, jak również wskazania okoliczności przemawiających za niezbędnością prowadzonego podziału dla realizacji tego celu publicznego, co w konsekwencji uniemożliwiało skarżącym skuteczne i merytoryczne podważanie dokonanych w tym zakresie przez organ I instancji ustaleń faktycznych.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie podziału działki nr 35/4 na działki nr 35/5 i 35/6, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 6 pkt 1, art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1, ust. 1a i ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 2, § 5 - § 11 i § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i podniósł, że materialnoprawne i procesowe warunki podziału nieruchomości zostały określone w przepisach Rozdziału I "Podziały nieruchomości" Działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przywołując art. 93 ust. 1, art. 94 i art. 97 tej ustawy, Kolegium wskazało, że z art. 97 ust. 3 pkt 1 wynika, iż wszczęcie postępowania podziału z urzędu polega na tym, że wszczęcie to oraz wydanie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie nie jest uzależnione od woli właściciela lub użytkownika wieczystego dzielonej nieruchomości. Postępowanie podziałowe może być wszczęte z urzędu przede wszystkim w przypadku konieczności wydzielenia części nieruchomości niezbędnej dla realizacji celu publicznego. Granice obszaru koniecznego do wydzielenia z danej nieruchomości dla realizacji celu publicznego muszą być określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez określenie dla tego obszaru możliwości zagospodarowania w postaci celów publicznych określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wtedy też podział nieruchomości dokonywany jest jako podział mający zachować zgodność z planem miejscowym albo decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Podkreślając, że celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest m.in. wydzielenie gruntu nie pod jakiekolwiek drogi, ale wyłącznie pod drogi publiczne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że pojęcie drogi publicznej należy rozumieć według przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm.) – art. 1 i art. 2 oraz art. 7 ust. 1.

Przywołując następnie unormowania zawarte w art. 93 i art. 96 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Kolegium wywiodło, że postępowanie w sprawach o podział nieruchomości jest dwuetapowe, zatem postanowienie podejmowane w trybie art. 93 ust. 4 jest częścią (etapem) postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości. Podmioty zainteresowane podziałem mogą poprzestać na uzyskaniu jedynie opinii o zgodności podziału z planem miejscowym, mogą też złożyć wniosek o zatwierdzenie podziału nieruchomości. Rozpoznając taki wniosek organ winien wydać decyzję administracyjną, mając na względzie rozstrzygnięcie podjęte w poprzedzającym decyzję postanowieniu.

Organ II instancji zaznaczył, że objęta podziałem nieruchomość znajduje się w użytkowaniu wieczystym A. i J.M. i jest położona na terenie objętym dwoma, wzajemnie się uzupełniającymi planami miejscowymi: Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu obwodnicy zachodniej miasta L., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia 29 listopada 2011 r. oraz Zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północno-zachodniej części miasta L., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia 31 sierpnia 2010 r. Przytoczywszy stosowne zapisy tych planów, zbieżne z przedstawionymi w decyzji organu I instancji, Kolegium stwierdziło, że przebieg granic działki 35/5 jest zgodny z przebiegiem linii rozgraniczającej jednostkę planistyczną 6KDL, a nowo powstała działka nr 35/6 będzie miała zapewniony dostęp do drogi publicznej, w skład której wchodzi działka 35/5. Wynika z tego, że nowo powstała działka nr 35/5 znajduje się w całości na obszarze, dla którego plan miejscowy przewiduje jako przeznaczenie podstawowe drogę publiczną – drogę lokalną L1/2.

Wskazując na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że niniejszy podział działki nr 35/4, w wyniku którego została wydzielona działka nr 35/6 z przeznaczeniem na drogę publiczną, jest niezbędny do realizacji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreśliło przy tym, że postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości było przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 491/14 oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. nr [...], pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości.

Kolegium wywiodło, że dla tego podziału nie ma znaczenia, do ilu działek droga publiczna prowadzi i ile osób będzie z niej korzystało. Te okoliczności mogłyby być ewentualnie przedmiotem rozważań w toku postępowania planistycznego, a nie postępowania podziałowego. Organ dokonujący bowiem podziału jest związany treścią planu miejscowego w tym zakresie i nie dokonuje w tym postępowaniu oceny tych przesłanek.

Organ odwoławczy uznał też, że okoliczność, iż dzielona nieruchomość znajduje się w użytkowaniu wieczystym skarżących, którzy nie wyrazili zgody na podział, nie stanowi w tym postępowaniu przeszkody do przeprowadzenia podziału nieruchomości, wbrew ich woli, gdyż podział ma na celu wydzielenie jednej działki na cele publiczne.

W ocenie organu II instancji, nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisów art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 7 kpa, gdyż w zaskarżonej decyzji wskazany został cel publiczny, na jaki dokonywany jest podział.

Kolegium zwróciło uwagę organowi I instancji, że wskazując podstawę prawną decyzji (postanowienia) nie wystarczy przywołać treść aktu prawnego, ale należy wskazać konkretne przepisy tego aktu prawnego, które mają zastosowanie w konkretnej sprawie, np. artykuły, paragrafy. W opinii Kolegium, uchybienie to nie miało wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Mając powyższe na względzie organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa.

Na powyższą decyzję A.M. i J.M., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący decyzji tej zarzucili:

1. mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 140 w związku z art. 15 kpa, polegające na nierozpoznaniu i niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn uznania za bezzasadny zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 97 ust. 3 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, prowadzące w konsekwencji do wydania rozstrzygnięcia sankcjonującego zatwierdzony przez organ I instancji podział stanowiącej przedmiot współużytkowania wieczystego A. i J.M. działki nr 35/4 na działki nr 35/5 i 35/6, z powołaniem się na przesłankę niezbędności podziału na cele publiczne,

2. mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 97 ust. 3 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że oddanie w wieczyste użytkowanie nieruchomości, stanowiącej własność gminy, nie stoi na przeszkodzie dokonaniu podziału tej nieruchomości z urzędu w oparciu o przesłankę niezbędności podziału dla realizacji celu publicznego na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sytuacji, gdy porównanie zakresu zastosowania obu przepisów prowadzi do wniosku "o braku podstaw o możliwości przyjęcia takiego rozwiązania",

- art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zatwierdzeniu – w ślad za organem I instancji – podziału należącej do Gminy Miejskiej L. i stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego A. i J.M. działki nr 35/4 na działki nr 35/5 i 35/6, z powołaniem się na niezbędność tego podziału do realizacji celu publicznego w sytuacji, gdy dokonanie podziału nieruchomości, stanowiących własność gminy i oddanych w użytkowanie wieczyste, nie może być przeprowadzone bez zgody użytkownika wieczystego z powołaniem się na przesłankę niezbędności podziału dla realizacji celu publicznego,

3. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, istotnie wpływający na jej treść, polegający na przyjęciu, że zatwierdzenie podziału stanowiącej własność Gminy Miejskiej L. i oddanej we współużytkowanie wieczyste A. i J.M. działki nr 35/4 na działki nr 35/5 i 35/6, zmierza do realizacji celu publicznego – wydzielenia części działki pod drogę publiczną, oznaczoną w obowiązującym planie miejscowym 6KDL – droga lokalna L1/2, w sytuacji, gdy nowo wydzielona działka nr 35/5 w rzeczywistości służyć będzie jedynie zapewnieniu dojazdu do sąsiadującej z działką skarżących działki nr 5/11, należącej do K. i J.P., stanowiąc de facto drogę lokalną dojazdową do działki nr 5/11.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 782 z późn. zm.).

Przepis jej art. 6 pkt 1 stanowi, że celem publicznym w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

W myśl art. 93 cytowanej ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94 (ust. 1). Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 (ust. 4). Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (ust. 5).

Wedle art. 95 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 tej ustawy, podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział.

Stosownie do art. 97 ust. 3 omawianej ustawy, podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli:

1) jest on niezbędny do realizacji celów publicznych;

2) nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste.

Przepis art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm.) stanowi, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Po myśli art. 2 ustawy o drogach publicznych, drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne (ust. 1). Ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te drogi (ust. 2). Drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy określone w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (ust. 3).

W świetle powyższych unormowań ustawowych zaskarżoną decyzję uznać należy za odpowiadającą prawu. Wbrew wywodom skargi zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, a w szczególności nie narusza art. 97 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zauważyć przede wszystkim trzeba, że jeśli chodzi o art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to w jego punktach 1 i 2 przewidziano dwie różne, niezależne od siebie, sytuacje, w których można dokonać podziału nieruchomości z urzędu, a więc jeżeli: 1) jest on niezbędny do realizacji celów publicznych; bądź gdy 2) nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste. Jeżeli zatem dana nieruchomość stała się niezbędna na cel publiczny z uwagi na wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej (art. 97 ust. 3 pkt 1), to bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest to, czy została ona oddana w użytkowanie wieczyste (art. 97 ust. 3 pkt 2). W sytuacji zaś, gdy nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste, to można dokonać jej podziału z urzędu także wówczas, gdy podział ten nie jest niezbędny do realizacji celów publicznych.

W rozpatrywanej sprawie zachodzi pierwsza z tych dwu sytuacji, to jest określona w art. 97 ust. 3 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy. Stwierdzenie zatem przez organ, że podział nieruchomości jest niezbędny do realizacji celów publicznych, pozwalał na dokonanie tego podziału z urzędu, bez zgody użytkowników (współużytkowników) wieczystych tej nieruchomości.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji, postępowanie w sprawach o podział nieruchomości jest dwuetapowe, zatem postanowienie podejmowane w trybie art. 93 ust. 4 jest częścią (etapem) postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości. W przedmiotowej sprawie etap ten (postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości) był poddany ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 491/14 oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. nr [...], pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyrok ten wiąże zarówno organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie, jak i sąd administracyjny. Kwestia prawidłowości zatwierdzonego w tej sprawie projektu podziału nieruchomości została zatem już wcześniej prawomocnie rozstrzygnięta.

W powyższym wyroku jednoznacznie stwierdzono, że organy obu instancji w sposób prawidłowy dokonały oceny zgodności zaproponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu obwodnicy zachodniej miasta L., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z 29 listopada 2011 r. (Dz.Urz.Woj.D.. z [...] r. poz. [...]) oraz planem miejscowym dla obszaru położonego w północno-zachodniej części miasta L., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z 31 sierpnia 2010 r. (Dz.Urz.Woj.D.. Nr [...], poz. [...]). Zaproponowany podział nieruchomości – w razie jego dokonania – spowoduje wydzielenie części nieruchomości pod drogę publiczną na terenie i w granicach wyznaczonych przez ustalenia przywołanych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (teren 6KDL). W pozostałej części nieruchomość położona jest na terenie oznaczonym symbolem 5MN1 (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny już w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej. O ile plan miejscowy w sposób jednoznaczny przesądza o przebiegu drogi publicznej, to podział służący wydzieleniu działek koniecznych dla realizacji tej drogi jest niezbędny dla osiągnięcia celu publicznego jakim jest zastosowanie się do przepisów prawa miejscowego określających przebieg drogi publicznej i wydzielenie gruntów pod te drogi (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1122/13 - LEX nr 1417651; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 424/12 - LEX nr 1248786).

W rozpatrywanej sprawie zostały więc spełnione przesłanki wynikające z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, pozwalające na zatwierdzenie projektu podziału przedmiotowej nieruchomości.

Zgodzić się przy tym należy z Kolegium, że dla tego podziału nie ma znaczenia, do ilu działek droga publiczna prowadzi i ile osób będzie z niej korzystało. Te okoliczności, jak słusznie podkreślił organ II instancji, mogłyby być ewentualnie przedmiotem rozważań w toku postępowania planistycznego, nie mogą jednak być rozważane w toku postępowania podziałowego. Organ dokonujący bowiem podziału jest związany treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie i nie dokonuje w postępowaniu podziałowym oceny wspomnianych przesłanek.

Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są więc w szczególności zgodne z art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie naruszają art. 97 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, gdyż unormowanie to nie miało w tej sprawie zastosowania, a w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji nie ma błędu mającego wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy żaden z zarzutów podnoszonych w skardze nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego.

Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.