Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 566/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi A sp. j. w R. na decyzję Wojewody z dnia 20 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciw w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 3 marca 2011 r. spółka A z siedzibą w R. zgłosiła Staroście zamiar wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu na okres 120 dni kontenerów tymczasowych magazynowych na działce nr [...] przy ul. G. w R.

Postanowieniem z 22 marca 2011 r., doręczonym w dniu 30 marca 2011 r., Starosta nałożył na skarżącą spółkę obowiązek uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie oraz wskazanie i dołączenie do oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pełnomocnictwa do reprezentowania osoby prawnej, dołączenie szkiców lub rysunków przedstawiających wszystkie elewacje, rzut poziomy i przekrój z określeniem podstawowych wymiarów jak szerokość, długość, wysokość, spadek dachu oraz funkcje pomieszczeń, wskazanie, jakie materiały będą magazynowane w projektowanym kontenerze. Termin do uzupełnienia braków Starosta wyznaczył do 31 marca 2011 r.

Następnie decyzją z 30 marca 2011 r. Starosta wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania zgłoszonych robot budowlanych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane zostały już wykonane. Art. 30 ust.5 Prawa budowlanego stanowi, że zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót. Zgodnie z art. 30 ust.6 pkt 2 organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Decyzję doręczono skarżącej w dniu 5 kwietnia 2011 r.

Wojewoda decyzją z 20 maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. i art. 30 ust.6 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 30 ust.2 Prawa budowlanego. Zasadnie zatem organ I instancji wydał postanowienie nakładające obowiązek jego uzupełnienia. Wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia zamiaru przeprowadzenia robót budowlanych przerywa bieg 30-dniowego terminu, zatem sprzeciw Starosty został wniesiony w terminie. Ponadto w ocenie organu odwoławczego zasadne było wniesienie sprzeciwu w sytuacji, gdy planowana inwestycja została już wykonana. Stosownie bowiem do art. 36 ust.6 pkt 3 Prawa budowlanego organ wnosi sprzeciw wobec zamiaru zgłoszenia budowy obiektu tymczasowego w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. W takiej sytuacji kwestia uzupełnienia zgłoszenia przestała mieć znaczenie dla zasadności wniesienia sprzeciwu.

Skarżąca spółka w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzuciła decyzji Wojewody rażące naruszenie przepisów, tj.:

1. naruszenie art. 30 ust.2 Prawa budowlanego polegające na jego błędnej wykładni i uznaniu, iż sprzeciw Starosty wniesiony przed upływem terminu do uzupełnienia zgłoszenia został wniesiony w sposób prawidłowy i nie skutkował uniemożliwieniem stronie podjęcia stosownych działań zmierzających do wykonania zobowiązania organu;

2. naruszenie art. 77 § 1 w zw. art. 80 K.p.a. polegające na zaaprobowaniu wydania decyzji organu I instancji pomimo nie zapoznania się przez Starostę z całokształtem materiału dowodowego (jaki miał zostać uzupełniony), który winien stanowić podstawę wydania decyzji i jednoczesnym uznaniu, iż nie miało to znaczenia w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy;

3. naruszenie art. 30 ust.2 Prawa budowlanego polegające na uznaniu, iż Starosta słusznie nałożył obowiązek przedłożenia wykazu, jakie materiały będą magazynowane, podczas, gdy taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa;

4. naruszenie art. 30 ust.5 Prawa budowlanego polegające uznaniu, że doręczenia decyzji o sprzeciwie dokonano w terminie, pomimo, że nastąpiło po upływie 30 dni od dokonania zgłoszenia;

5. naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego wskazania i omówienia dowodów, na których organ się oparł, a także zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia /art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.)/. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, który Sąd podziela, że początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest dzień następny po dniu, w którym dokonano zgłoszenia, bądź - w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 9 czerwca 2011 r., w sprawie IV SA/Po 321/11, wyrok NSA z 21 kwietnia 2009 r., w sprawie II OSK 574/08 - opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl).

Art. 30 ust.2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust.4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

W ocenie Sądu zawarte w postanowieniu organu I instancji z 22 marca 2011r. wezwanie do uzupełnienia braków zgłoszenia było w niniejszej sprawie uzasadnione. Dołączone bowiem do wniosku oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane było nieprecyzyjne, brak było także szkiców i rysunków obiektu przedstawiających wszystkie elewacje, rzut poziomy i przekrój z określeniem podstawowych wymiarów jak szerokość, długość, wysokość, spadek dachu oraz funkcje pomieszczeń.

Nadto stwierdzić należy, że zarzut dotyczący bezprawnego zobowiązania do przedłożenia wykazu, jakie materiały będą przechowywane w kontenerach jest nietrafny. Podstawą badania zgłoszenia w tym zakresie jest art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego brzmieniem, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust.5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ustawodawca nałożył tym samym obowiązek badania, w przypadku uzasadnianych wątpliwości, wpływu planowanej inwestycji na okoliczności wskazane w przywołanym przepisie. Z tego względu wyjaśnienie, co będzie przechowywane w zgłoszonych kontenerach było ze wszech miar niezbędne i konieczne.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka została wezwana do uzupełnienia zgłoszenia w dniu 30 marca 2011 r., zaś termin do uzupełnienia braków wyznaczono na 31 marca 2011 r., zatem termin zgłoszenia sprzeciwu upływał 30 kwietnia 2011 r. Decyzję o zgłoszeniu doręczono skarżącej spółce 5 kwietnia 2011 r., a więc w określonym przez art. 30 ust.5 Prawa budowlanego terminie. W związku z tym argument skargi o przekroczeniu dopuszczalnego terminu Sąd uznał za bezpodstawny.

Kontynuując, zauważyć należy, że podstawą prawną wniesionego sprzeciwu był w niniejszej sprawie art. 30 ust.6 pkt 3 prawa budowlanego, stanowiący, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust.1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Niewątpliwym było, że zgłoszone przez skarżącą tymczasowe kontenery wypełniają hipotezę art. 29 ust.1 pkt 12 Prawa budowlanego. Bezspornym było także, że kontenery te zostały przed upływem 30 dniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu posadowione w miejscu zaznaczonym na dołączonej do zgłoszenia mapie. Dowodem na powyższe było pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 marca 2011 r. oraz załączona dokumentacja fotograficzna. Stan faktyczny został wyjaśniony należycie, a wskazane dowody nie budziły wątpliwości. Kwestia ta nie była też przedmiotem sporu w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Wobec posadowienia kontenerów przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, Starosta zobowiązany był do jego wniesienia. Rozstrzygnięcie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 jest aktem związanym, niezależnym od woli organu. Przesłanka do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust.6 pkt 3 jest samodzielną podstawą prawną do wydania decyzji w tym zakresie. Oznacza to, że organ musiałby wydać decyzję o sprzeciwie, nawet gdyby zgłoszenie nie zawierało żadnych braków (spełniało wszystkie wymagania określone w art. 30 Prawa budowlanego, a zamierzona inwestycja byłaby zgodna z przepisami). Fakt zrealizowania inwestycji, nawet zgodnej z prawem, przed upływem terminu do wniesienia przez organ sprzeciwu czyni bezprzedmiotowym badanie przez właściwy organ przesłanek legalności zgloszenia, o których mowa w art. 30 Prawa budowlanego.

Z powyższych względów nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące tego, że organ I instancji wydał sprzeciw przed wyznaczonym terminem uzupełnienia zgłoszenia. Okoliczności, które zamierzał ustalić organ I instancji w oparciu o uzupełnioną dokumentację stały się bez znaczenia dla kwestii wniesienia sprzeciwu z powodu zrealizowania zamierzonej inwestycji. W efekcie tego niezasadne są też zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., ponieważ istotny dla rozstrzygnięcia stan faktyczny został oparty na wskazanych uprzednio dowodach z dokumentów Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a podstawa prawna została wskazana w zaskarżonej decyzji. Wprawdzie organ I instancji wskazał jako podstawę prawną wniesienia sprzeciwu art. 30 ust.6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, jednakże uchybienie to zostało wyeliminowane przez organ odwoławczy, który wskazał prawidłową podstawę prawną wniesienia sprzeciwu w ustalonym stanie faktycznym, jaką jest art. 30 ust.6 pkt 3 Prawa Budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji opowiada wymogom art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

Mając powyższe na względzie, sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.