Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1421/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 3, art. 43 ust. 3, art. 41 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067) zwolnił M. G., dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji w [...] z dniem [...] grudnia 2017 r. ze służby w Policji. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Pełnomocnik funkcjonariusza wniósł odwołanie od wymienionego rozkazu personalnego, wskazując m.in. na naruszenie art. 44 § 4 w związku z art. 44 § 3 k.p.a. poprzez uznanie za doręczoną przesyłki pocztowej zawierającej wymieniony rozkaz personalny, pomimo braku prawidłowego "awizowania".

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Wskazał, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nie został skutecznie doręczony stronie i tym samym nie został wprowadzony do obrotu prawnego.

Rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] grudnia

2017 r. został doręczony pełnomocnikowi strony w dniu [...] marca 2018 r.

W dniu [...] marca 2018 r. pełnomocnik wniósł odwołanie od wymienionego rozkazu personalnego. Zarzucił m.in. naruszenie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez doręczenie zaskarżonego rozkazu personalnego po upływie terminu 3 miesięcy od daty złożenia wniosku o zwolnienie ze służby; art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez wskazanie, iż za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby, podczas gdy odwołujący się złożył wniosek o zwolnienie ze służby w Policji i uległaby ona zakończeniu od dnia [...] stycznia 2018 r. Pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu - pisma Poczty Polskiej S.A. Urzędu Pocztowego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. na okoliczność niedoręczenia zaskarżonego rozkazu przed upływem 3 miesięcy od dnia złożenia przez funkcjonariusza wniosku o zwolnienie ze służby.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca

2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] marca 2018 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia [...] października 2017 r. Komendant [...] Policji poinformował [...] M. G.o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wskazane pismo zostało przesłane na adres domowy strony, a następnie przesyłka została awizowana w dniu [...] listopada 2017 r. po raz pierwszy, w dniu [...] listopada 2017 r. po raz drugi, zaś w dniu [...] listopada 2017 r. zwrócona do nadawcy jako niepodjęta w terminie. Pismem z dnia z [...] października 2017 r. wystąpiono do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji M. G. W zakreślonym w piśmie terminie (ani też później, do dnia wydania rozkazu) nie uzyskano odpowiedzi.

Komendant Główny Policji podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ wskazał, że do podstawowych zadań umundurowanej i uzbrojonej formacji jaką jest Policji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych.

Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie bezsporny jest fakt, że w dniu [...] listopada 2017 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przedstawił M. G. zarzut tego, że w dniu [...] listopada 2017 r. w miejscowości [...] pow. [...] działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami udzielił pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy państwowej wbrew przepisom z terytorium [...] na terytorium Polski w rejonie znaków granicznych [...] położonych na wysokości miejscowości [...] dla dwóch obywateli [...]: X. Y. i J. W. dostarczając środek przewozu w postaci samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...], tj. o czyn z art. 18 § 3 Kk w związku z art. 264 § 2 Kk. Wskazane postępowanie karne jest nadal w toku, zaś termin jego zakończenia jest trudny do określenia z uwagi na wielowątkowy charakter przestępstwa i udział wielu osób.

Organ wskazał nadto, że w dniu [...] września 2017 r. do Komisariatu Policji w [...] zgłosiła się W. R., która poinformowała o kradzieży pojazdu marki [...] o podanym numerze rejestracyjnym, gdzie czynności wobec pojazdu w dniu [...] września 2017 r. około godziny 0.00-1.00 miał wykonywać m.in. [...] M.G. Z relacji świadków wynika, że jeden z policjantów zabrał kluczyki od samochodu i dowód rejestracyjny, a zamknięty pojazd pozostał w miejscowości [...] przy ul. [...], na wysokości sklepu ogrodniczego. W dniu [...] września 2017 r. około godziny 17.00 stwierdzono, że nie ma samochodu w miejscu, w którym został zaparkowany. W przedmiotowej sprawie postępowanie prowadzi Prokuratura Rejonowa [...] pod sygn. akt [...].

Komendant Główny Policji podniósł, że przestępstwo, o które podejrzany został M. G., tj. udzielenia pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy państwowej nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Jest to ponadto przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu, a zatem w szczególny sposób nie licujące z misją Policji, jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym samym uznał, że M.G.nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Stwierdził, że okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie wymienionego w służbie. W ocenie Komendanta Głównego Policji policjant, który podejrzany jest o tego rodzaju przestępstwo, niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu.

Ponadto w ocenie organu nie budzi wątpliwości, że zdarzenie z dnia [...] września 2017 r., kiedy to - według zeznań świadków - [...] M. G. miał zatrzymać kluczyki i dowód rejestracyjny od kontrolowanego pojazdu, który następnie zniknął, również rzutuje na ocenę postawy wymienionego w służbie. Organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął przeciwko wymienionemu postępowanie dyscyplinarne, stawiając mu pięć zarzutów dotyczących omawianej interwencji, m.in. niezgłoszenia dyżurnemu rozpoczęcia kontroli drogowej samochodu [...], nieudokumentowana podjętych czynności w notatniku służbowym, odstąpienia od nałożenia mandatu karnego i holowania wzmiankowanego pojazdu, a także w związku z zabraniem dowodu rejestracyjnego i kluczyków do tego pojazdu.

Komendant stwierdził, że M. G. ze względu na sumę powyższych zdarzeń utracił przymiot "nieskazitelności charakteru", jak również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Wskazał, że przesłanka zasięgnięcia opinii organizacji związkowej została spełniona.

Odnosząc się do kwestii złożenia przez policjanta pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby wskazał, że raport datowany na dzień [...] października 2017 r. wpłynął do Komendy Powiatowej Policji w [...] w dniu [...] października 2017 r. Komendant wskazał, że jeżeli organ do upływu terminu przewidzianego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji dysponuje inną podstawą rozwiązania z policjantem stosunku służbowego, to wybór dokonywanego zwolnienia należy do uprawnionego organu. W takich przypadkach wniosek policjanta o zwolnienie go ze służby w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie ma bezwzględnego pierwszeństwa. W razie zaistnienia odrębnych, samoistnych przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji organ władny jest zdecydować o innej podstawie wykluczenia policjanta z grona funkcjonariuszy omawianej formacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1481/14). Komendant [...] Policji wydał decyzję o rozwiązaniu z M. G. stosunku służbowego przed upływem terminu określonego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, stąd też okoliczność ta nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 i 10 k.p.a. organ wskazał, że argument o braku możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym ze względu na stan zdrowia nie może odnieść zamierzonego skutku. Jeżeli strona z jakichkolwiek względów nie mogła osobiście uczestniczyć w prowadzonym postępowaniu miała prawo ustanowienia wybranego przez siebie pełnomocnika, co ostatecznie uczyniła wskazując pełnomocnika profesjonalnego. Ponadto adwokat w swoim odwołaniu nie wskazał jakiej konkretnie czynności procesowej w związku z brakiem możliwości uczestniczenia w postępowaniu M. G. nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie.

W odniesieniu do wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu - pisma Poczty Polskiej S.A. Urzędu Pocztowego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. na okoliczność niedoręczenia zaskarżonego rozkazu personalnego przed upływem trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o zwolnienie ze służby organ stwierdził, że w świetle wydanego przez Komendanta Głównego Policji postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. wniosek pozostaje bezprzedmiotowy.

W ocenie organu odwoławczego słusznie organ I instancji nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić.

Organ wskazał też, że z uwagi na fakt, iż rozkaz personalny [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. został doręczony pełnomocnikowi M. G. w dniu [...] marca 2018 r., należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia wymienionego ze służby w Policji i określić datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] marca 2018 r.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. stał się przedmiotem skargi M. G., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

- art. 41 ust 3 ustawy o Policji poprzez przyjęcie iż dopuszczalne jest doręczenie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, po upływie terminu 3 miesięcy od daty złożenia przez skarżącego wniosku o zwolnienie ze służby wskazanego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji,

- art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez ustalenie daty zwolnienia skarżącego ze służby po upływie 3 miesięcy od złożenia przez funkcjonariusza pisemnego oświadczenia o zgłoszeniu wystąpienia ze służby, - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez uzasadnienie, iż za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby, podczas gdy skarżący złożył wniosek o zwolnienie ze służby i uległa ona zakończeniu do dnia [...] stycznia 2018 r., ponadto skarżący nie wykonywał obowiązków służbowych z uwagi na zwolnienie lekarskie.

W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł m.in., że w orzecznictwie sądów powszechnie przyjmuje się, że jeżeli organ do upływu terminu przewidzianego w art. 41 ust. 3 ustawy dysponuje inną podstawą do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego, to wybór podstawy zwolnienia należy do organu. W takich przypadkach wniosek policjanta o zwolnienie go ze służby w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 3 ustawy nie ma bezwzględnego pierwszeństwa. Zatem w razie zaistnienia odrębnych, samoistnych przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 1 lub ust. 2 ustawy organ władny jest zdecydować o innej podstawie wykluczenia policjanta z grona funkcjonariuszy Policji. Istotne jest jednak, by wybór innej podstawy rozwiązania z policjantem stosunku służbowego został dokonany we wspomnianym okresie. Pełnomocnik wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu rozkaz personalny nie został doręczony przed upływem powyższych 3 miesięcy. Organ nie miał więc już możliwości wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji wskazującej inną podstawę niż art. 41 ust. 3 ustawy. Pełnomocnik wskazał, że brzmienie art. 41 ust 3 nie ma charakteru fakultatywnego i obliguje organ do wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego we wskazanym terminie. Fakt wydania decyzji przed upływem terminu nie ma znaczenia, bowiem nie została ona Stornie doręczona w wymaganym terminie.

Zdaniem pełnomocnika, mając na uwadze, iż w dniu [...] stycznia 2018 r. upływał okres w którym funkcjonariusz miałby zostać zwolniony ze służby, brak jest racjonalnych przesłanek wskazujących, iż interes służby wymagał zwolnienia funkcjonariusza. Zdaniem pełnomocnika, na skutek złożonego wniosku organ miał obowiązek najpóźniej do dnia [...] stycznia 2018 r. orzec o zwolnieniu ze służby. Pełnomocnik wskazał, że zważywszy na krótki okres pozostający do zakończenia służby funkcjonariusza, tj. [...].12.2017 - [...].01.2018 r. oraz nie wykonywanie przez niego obowiązków służbowych w tym okresie, brak jest racjonalnego uzasadnienia wskazującego, iż pozostawienie w służbie funkcjonariusza przez okres 4 dni wpływałoby na interes służby. Powołanie się na argument interesu służby jest tym bardziej niezrozumiały, przy przyjęciu daty zwolnienia [...] marca 2018 r., jak przyjął organ odwoławczy, skoro w oparciu o art. 41 ust 3 ustawy służba wygasła wcześniej tj. [...] stycznia 2018 r.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie została uwzględniona, albowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji nie naruszają prawa. Organy nie naruszyły w tej sprawie ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej k.p.a. Na podstawie materiału dowodowego należy stwierdzić, że organy Policji miały prawo - w stanie faktycznym tej sprawy - zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.).

Organy dokonały w tej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 41 ust. 2 pkt 5, jak też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna. Nadto, organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i należycie go rozważył.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie M. G. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia tym samym jego zwolnienie ze służby.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem.

W sprawie jest bezsporne, że okoliczności, w jakich znalazł się skarżący, tj. zarówno fakt postawienia przez prokuratora w dniu [...] listopada 2017 r. zarzutu popełnienia czynu z art. 18 § 3 Kk w związku z art. 264 § 2 Kk, jak również zdarzenie z dnia [...] września 2017 r. dotyczące czynności podjętych wobec samochodu marki

[...], nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie potwierdza, że ocena organu co do utraty przez policjanta nieposzlakowanej opinii, nie jest oceną dowolną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się nadto, że nieposzlakowana opinia to nie tylko kwestia niekaralności, lecz także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (v. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 48/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy wykazały, że skarżący utracił autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy w istocie niezbędne są do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków policjanta. Pamiętać trzeba, że do zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, a także ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy miały prawo stwierdzić, że okoliczności przedstawione w rozkazach personalnych uniemożliwiają pozostawienie skarżącego w służbie.

Treść uzasadnienia zarówno zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i rozkazu personalnego organu I instancji nie pozostawiają wątpliwości, co do tego, że organ wydając zaskarżony rozkaz personalny wziął pod uwagę charakter i rodzaj zarzucanego skarżącemu czynu oraz okoliczności zdarzenia z dnia [...] września 2017 r.

Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. W sprawie tej organ wypełnił obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. wystąpił o opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13).

W sprawie tej organ Policji miał podstawy, aby przyjąć, że spełniona została przesłanka ważnego interesu służby uniemożliwiająca pozostawienie skarżącego w tej służbie. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest możliwe. Nie został naruszony art. 107 § 3 k.p.a.

Podkreślić należy przy tym, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ Policji polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy Policji nie naruszyły art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności był uzasadniony interesem społecznym. Funkcjonariusz Policji ma służyć społeczeństwu, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Pozostawanie skarżącego pod zarzutem popełnienia przestępstwa wykluczało wypełnianie tej roli. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważył w tej sprawie nad interesem służby.

Organ nie naruszył w tej sprawie także art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Zwolnienie ze służby nastąpiło bowiem w tej sprawie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ nie stosował zatem art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

Okoliczność złożenia przez policjanta raportu z dnia [...] października 2017 r. o zwolnienie ze służby nie zmienia wyniku niniejszej sprawy. Regulacja zawarta w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie oznacza, że to policjant zawsze decyduje o tym, w jakim trybie nastąpi rozwiązanie z nim stosunku służbowego, a nadto, że jeżeli funkcjonariusz zadeklaruje chęć wystąpienia ze służby, to organ pozbawiony jest w ogóle możliwości zwolnienia tego policjanta ze służby na innej, dopuszczonej ustawą podstawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli organ do upływu terminu przewidzianego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji dysponuje inną podstawą do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego, to wybór trybu dokonywanego zwolnienia należy do uprawnionego organu. W takim przypadku wniosek policjanta o zwolnienie go ze służby w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie ma bezwzględnego pierwszeństwa. W razie zaistnienia odrębnych, samoistnych przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji, organ władny jest wszcząć z urzędu stosowne postępowanie i sam zdecydować o innej podstawie wykluczenia policjanta z grona funkcjonariuszy omawianej formacji. Taka sytuacja nastąpiła w niniejszej sprawie.

Nie ma przy tym znaczenia data wszczęcia z urzędu postępowania, a mianowicie czy organ uruchomił swe postępowanie jeszcze przed złożeniem przedmiotowego raportu, czy też w okresie biegu terminu, o jakim mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Istotne jest to, że wybór innej podstawy rozwiązania z policjantem stosunku służbowego został dokonany we wspomnianym okresie, co w niniejszej sprawie nastąpiło wobec wszczęcia w dniu [...] października 2017 r. postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nadto, także sam rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji został wydany we wskazanym okresie. Okoliczność jego doręczenia po okresie, o którym mowa w art. 41 ust. 3 nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie wpływa na prawidłowość zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji. Podkreślenia wymaga przy tym, że organ I instancji prawidłowo określił datę zwolnienia ze służby mieszczącą się we wskazanym terminie i zasadnie nadał rygor natychmiastowej wykonalności, o czym była mowa wyżej. Zaakceptowane przez organ podważenie przez stronę skuteczności doręczenia rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2017 r. (na podstawie pisma Poczty Polskiej S.A. Urzędu Pocztowego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.) spowodowało, że rozkaz ten doręczony został w istocie [...] marca 2018 r. Prawidłowo w tych okolicznościach Komendant Główny Policji uchylił rozkaz personalny organu I instancji w zakresie daty zwolnienia i ustalił tę datę na dzień [...] marca 2018 r. Prawidłowo też organ odwoławczy utrzymał w mocy ten rozkaz w pozostałym zakresie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że - w stanie faktycznym niniejszej sprawy - służba skarżącego nie "wygasła" [...] stycznia 2018 r. tylko dlatego, że złożył on raport o wystąpieniu ze służby. Raport ten nie miał bowiem pierwszeństwa w sytuacji wystąpienia przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.