Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1023/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 ust. 2 pkt 1 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA – Sławomir Fularski Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Skarżący D. D. wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej i mienia pracodawcy w ramach wykonywanej pracy, w liczbie jednego egzemplarza i w uzasadnieniu wskazał, że jest przedstawicielem handlowym w firmie zajmującej się produkcją, importem i sprzedażą [...]. Do wniosku załączył orzeczenia lekarskie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] i psychologiczne z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] potwierdzające, że może dysponować bronią.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wezwał skarżącego do doprecyzowania złożonego wniosku oraz przesłania dodatkowych wyjaśnień ze wskazaniem okoliczności wskazujących na istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla w jej życia lub zdrowia.

W odpowiedzi skarżący poinformował organ, że charakter jego pracy w charakterze przedstawiciela handlowego w firmie zajmującej się importem, produkcją i sprzedażą [...], polega na bardzo częstych i cyklicznych wyjazdach służbowych po terenie całego kraju w celach handlowych. Podczas tych wyjazdów operuje zarówno towarem, jak i gotówką, która stanowi istotny fundament płynności finansowej firmy, w której jest zatrudniony. Sytuacja ta, w jego ocenie, powoduje występowanie stałego (cykliczność wyjazdów), ponadprzeciętnego (posiada przy sobie towar i gotówkę) i realnego zagrożenia (rosnące przypadki napadów w branży [...]). Posługując się statystykami podniósł, iż na przestrzeni dwóch ostatnich lat doszło do co najmniej trzynastu napadów przy użyciu broni palnej, gazowej lub przedmiotu przypominającego broń (w 2017 r. odnotowano już kilka podobnych napadów) na sklepy i punkty [...] znajdujące się w miastach, do których służbowo podróżuje. W jego ocenie, ryzyko zdarzenia, podczas którego może zaistnieć potrzeba użycia broni do swojej ochrony, podległych sobie pracowników czy osób postronnych, jest realne i ma tendencję wzrostową. Zaistnienie kradzieży rzutuje zatem na życie około 25-ciu pracowników zatrudnionych w firmie [...] i ich rodzin, w tym skarżącego. W takiej sytuacji fakt posiadania broni palnej do ochrony osobistej mógłby zapobiec ewentualnym zdarzeniom, bowiem oddanie strzału ostrzegawczego mogłoby zmienić zamiar napastnika. Broń do ochrony osobistej, która daje skuteczną możliwość prewencyjnej ochrony życia, osób jej podległych w czasie wyjazdu i mienia firmy, jest środkiem zapobiegawczym dla tego zagrożenia.

W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż skarżący w nim nie figuruje, a także dwie pozytywne o wymienionym opinie. Jedną sporządzoną przez jednostkę organizacyjną Policji właściwą dla miejsca zamieszkania strony, drugą sporządzoną przez jednostkę terenową Policji właściwą dla miejsca zameldowania. W obu tych opiniach wskazano, że skarżący nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a jego miejsce zamieszkania nie jest zagrożone w sposób szczególny przestępczością i nie było zgłoszeń z jego strony dotyczących zdarzeń zagrażających życiu, zdrowiu lub mieniu.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. zwrócił się do skarżącego o doprecyzowanie wniosku i wskazanie, w jakim celu ubiega się o pozwolenie na broń palną.

W odpowiedzi skarżący sprecyzował, że wnosi o wydanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej. Jednocześnie podkreślił, że uzasadnieniem dla posiadania przez niego broni jest ważna przyczyna w postaci stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia oraz zdrowia, które jest zagrożone z powodu bardzo dużej wartości mienia powierzanego mu do przewozu przez pracodawcę w ramach wykonywania przez niego obowiązków służbowych.

W umowie o pracę potwierdzono fakt zatrudnienia skarżącego na stanowisku przedstawiciela handlowego w firmie [...] sp. j. A. D., J. M., jak również zakres jego obowiązków.

Ponadto w dniu [...] stycznia 2018 r. przeprowadzono dowód z zeznań świadka wskazanego przez skarżącego, tj. wspólnika firmy który potwierdził, że skarżący jest zatrudniony w jego firmie jako przedstawiciel handlowy i zajmuje się sprzedażą bezpośrednią, utrzymywaniem kontaktów z obecnymi klientami oraz pozyskiwaniem nowych. Ponadto dwa razy w tygodniu (w każdy czwartek i piątek) wyjeżdża służbowo, zawsze w towarzystwie jednej osoby, zazwyczaj kierowcy – konwojenta. W przypadkach gdy odległość do klienta jest znaczna i wynosi ok. 200 – 300 km, nie wracają do firmy, tylko w celu bezpieczeństwa, są uprawnieni do korzystania z noclegu w hotelu o odpowiednich standardach i na nazwisko kierowcy, aby nikt nie wiedział, że są z firmy zajmującej się sprzedażą [...]. Przewożony towar (wart kilkaset tysięcy a nawet ponad milion złotych) jest przechowywany w podwójnych wzmocnionych torbach, szytych na miarę. Nie jest ubezpieczony. Nie jest również konwojowany przez profesjonalną firmę z uwagi na duże koszty. Firma nie korzysta też z depozytów hotelowych z uwagi na duże gabaryty toreb, w których znajduje się towar w postaci [...]. Przesłuchiwany oświadczył, że skarżący nigdy nie informował go o sytuacjach dających podstawy do tego, aby czuł się zagrożony. Podkreślił, że firma wyposażyła go w paralizator, pistolet na kulki oraz miotacz gazu. Nigdy żadne z tych urządzeń nie było przez niego użyte. Jednakże, jak zaakcentował, gdyby pracownik posiadał pozwolenie na broń, to czułby się bezpieczniej podczas wyjazdów służbowych ze względu na obronę konieczną oraz stan wyższej konieczności czyli ochronę mienia powierzonego.

W konsekwencji Komendanta Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1839 ze zm.) oraz art. 268a k.p.a., odmówił skarżącemu D. D. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. W uzasadnieniu wskazał m.in., że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie potwierdza, by w stosunku do skarżącego zachodziło stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie dla życia, zdrowia lub mienia.

W odwołaniu z dnia [...] marca 2018 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że nie przedstawił ważnej przyczyny posiadania broni do ochrony osobistej, podczas gdy ubieganie się o wydanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej ma zawsze charakter prewencyjny (na wszelki wypadek), tj. w celu ewentualnego zapobieżenia zagrożeniu życia lub zdrowia. Ponadto wskazał na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w toku sprawy materiału dowodowego oraz pominięcie okoliczności znanych organowi z urzędu, a w szczególności uwzględnienie przy wydawaniu decyzji jedynie ogólnych danych statystycznych o przestępczości na tle rabunkowym na terenie kraju, z pominięciem danych statystycznych tego typu przestępstw dokonanych na przedstawicielach branży [...], w której na co dzień działa, a które to dane winny być znane organowi z urzędu. Podniósł, że organ przyjął, iż jego życie nie było nigdy zagrożone (choćby potencjalnie), podczas gdy w uzasadnieniu swojego wniosku wskazywał na zdarzenia w postaci napadów rabunkowych na sklepy i punkty [...], które miały miejsce w miastach, które odwiedza w celach sprzedażowych. Podkreślił, że organ pominął okoliczności, iż charakter wykonywanej przez niego pracy wiąże się z koniecznością przewozu na terenie całego kraju mienia znacznej wartości (gotówki i [...]), co skutkuje stałym i ponadprzeciętnym zagrożeniem dla zdrowia, życia i przewożonego mienia, a ponadto pominął okoliczności, iż liczba przestępstw na tle rabunkowym, których przedmiotem są sklepu i punkty [...] ma tendencję wzrostową co skutkuje tym, iż jego obawy o własne bezpieczeństwo nie mają charakteru subiektywnego. Dalej podniósł, że organ I instancji zakwestionował zasadność podjęcia przez niego zatrudnienia w aktualnym miejscu pracy w sytuacji odczuwania tak dużego i realnego zagrożenia dla życia i zdrowia sugerując zmianę miejsca zatrudnienia na inne stanowisko pracy, które nie niesie ze sobą tak dużego zagrożenia. Dodał, że organ Policji nie podejmuje decyzji o wydaniu pozwolenia na broń w zależności od swojego uznania. Zgodnie z art. 10 ustawy o broni i amunicji zobligowany jest do wydania takiego pozwolenia, jeżeli wnioskodawca spełnia wymogi ustawowe. Ponadto trudno mówić o zagrożeniu życia lub zdrowia w sytuacji, kiedy te dobra zostaną już zagrożone, post factum. Ubieganie się o pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej ma zawsze charakter prewencyjny w celu ewentualnego zapobieżenia zagrożeniu życia lub zdrowia. Podkreślił dalej, że o spełnieniu warunku stałego, realnego oraz ponadprzeciętnego zagrożenia zdrowia i życia można mówić w sytuacji, gdy wcześniej nie miało miejsce zdarzenie, w którym faktycznie byłyby zagrożone te dobra i podniósł, że właśnie fakt, iż jest przedstawicielem handlowym firmy zajmującej się hurtowym handlem wyrobami [...] wyróżnia go w sposób ponadprzeciętny spośród szerokiej rzeszy przedstawicieli handlowych. Wspominając o 13 napadach na sklepy i punkty [...] na przestrzeni ostatnich kilku lat stwierdził, że wobec brutalności sprawców, często jedynym środkiem ochrony osobistej jest właśnie broń palna. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej, ewentualnie jej uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2018 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia. Stąd też spełnienie wymogów formalnych koniecznych do ubiegania się o pozwolenie na broń nie stanowi okoliczności wystarczających do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Zatem do podjęcia przez organ takiego rozstrzygnięcia konieczne jest wykazanie przez osobę ubiegającą się o wydanie takiego pozwolenia, iż znajduje się ona w sytuacji stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego w stopniu wyższym niż to, na jakie narażeni są inni obywatele. Ponadto powyższe przesłanki muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia, iż taki stan faktyczny występuje, spoczywa na tej osobie, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę czy żądanie jest uzasadnione i pozwolenie na broń należy wydać. Organ Policji oceniając materiał dowodowy, nie musi podzielać zdania wnioskodawcy co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni. W przeciwnym bowiem przypadku obowiązany byłby do wydania pozwolenia każdemu, kto chciałby posiadać broń do ochrony osobistej tylko dlatego, że ma niskie poczucie bezpieczeństwa np. z racji wykonywanej pracy, prowadzonej działalności gospodarczej czy z uwagi na miejsce zamieszkania bądź posiadanie majątku, co byłoby sprzeczne z wolą ustawodawcy, skoro ograniczył on dostęp do broni poprzez poddanie go administracyjnej reglamentacji. Podkreślono, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, aby zagrożenie życia lub zdrowia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, można było uznać za stałe, musi się ono przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Literalna wykładnia zwrotu: "realne zagrożenie" świadczy o tym, iż jest ono przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Strona wnosząca o wydanie omawianego pozwolenia winna udowodnić, iż znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu. W świetle powyższego, argumenty skarżącego przedstawione w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego nie przekonują także Komendanta Głównego Policji o zasadności wydania skarżącemu pozwolenia na tego rodzaju broń. Podniesione przez niego okoliczności, zwłaszcza, że pracuje w charakterze przedstawiciela handlowego w firmie zajmującej się produkcją, importem i sprzedażą [...] nie świadczą o szczególnym zagrożeniu jej życia lub zdrowia. Dalej zauważono, że obawa o własne bezpieczeństwo w zakresie powierzonych skarżącemu obowiązków w ramach wykonywanej pracy dla zatrudniającej ją firmy tj. konieczność samodzielnego, bez asysty konwojentów świadczących usługi z zakresu ochrony osób i mienia, przewozu znacznej gotówki i dużych ilości wartości wyrobów [...] na terenie całego kraju, nie stawia go automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych i nie stanowi samoistnej przesłanki uzasadniającej wydanie jej pozwolenia na posiadanie broni palnej, bowiem okoliczność ta sama przez się nie stanowi o zagrożeniu życia osoby, która taką pracę wykonuje. Prowadzenie działalności gospodarczej w dużym rozmiarze, osobiste zajmowanie się zaopatrzeniem i przewożeniem gotówki, dokonywanie wypłat pracownikom i kontrahentom, osiąganie znacznych dochodów z tej działalności i posiadanie znacznego majątku nie świadczy jeszcze o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia, które uzasadniałoby przyznanie prawa do broni bojowej. W tej sytuacji wydanie stronie przedmiotowego uprawnienia naruszałoby reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji. Subiektywne zaś przekonanie strony o potencjalnym zagrożeniu szczególnie narażonej na nie branży [...] oraz przewożenie towaru sięgającego ponad milion złotych oraz znacznej gotówki, które może wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie i miejscu odwiedzanym w celach sprzedażowych, nie spełnia wymogów określonych w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Podkreślono, iż rodzaj zajęcia może mieć jedynie znaczenie pomocnicze przy ubieganiu się o broń do ochrony osobistej, ale nie decydujące samo w sobie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia oraz mienia nie można upatrywać w ramach wykonywanej przez niego pracy w charakterze przedstawiciela handlowego, skoro w związku z tymi okolicznościami nigdy nie znalazł się w sytuacji zagrażającej życiu bądź zdrowiu. Ustawodawca w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji mówi o zagrożeniu realnym, co oznacza, że podstawą przyznania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej nie mogą być zagrożenia hipotetyczne, mogące wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie. Wykonywanie określonego zawodu nie jest też równoznaczne z istnieniem takiego zagrożenia. Stosownie do treści przywołanego powyżej przepisu, strona wnosząca o wydanie omawianego pozwolenia powinna udowodnić, że znajdowała się już w sytuacji realnego, ponadprzeciętnego i stałego zagrożenia życia lub zdrowia. Ewentualnie powinna wykazać, że pewnego rodzaju zdarzenia jakie ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarżący nie udowodnił istnienia powyższych przesłanek. Wskazywane zagrożenie, jakie starał się wykazać skarżący, nie nosi cech ani stałego, ani realnego, ani też ponadprzeciętnego, a jedynie cechy zagrożenia hipotetycznego, na które wystawiony jest każdy z obywateli. Takiej odmiany zagrożenia (przypuszczalnego, domniemywanego) ustawodawca nie wskazał w przepisach omawianej ustawy i nie uzależniał od jej istnienia, przyznania pozwolenia na posiadanie broni bojowej. Wobec skarżącego nie występuje zatem ponadprzeciętne zagrożenie działaniami przestępczymi, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej. Przekonanie zaś jego samego, że może się stać ofiarą napadu podczas wykonywania powierzonych mu przez firmę, w której jest zatrudniona, obowiązków służbowych związanych ze sprzedażą [...], nie jest wystarczające. Nie stawia go automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Z materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż nie odnotowano żadnych bezpośrednich zamachów na jej osobę, nie wskazała ich ani jednostka organizacyjna Policji właściwa dla miejsca jej zamieszkania, ani jednostka terenowa Policji właściwa dla jej miejsca zameldowania, nie wskazał ich również także sam skarżący. Nie wskazywał na nie też, przesłuchiwany w charakterze świadka współwłaściciel firmy, w której skarżący jest zatrudniony oświadczając, iż wymieniony nigdy nie informował go o sytuacjach dających podstawy do tego aby czuł się zagrożony. Firma wyposażyła go w paralizator, pistolet na kulki oraz miotacz gazu i nigdy żadne z tych urządzeń nie było przez niego użyte. Tym samym skarżący nie udowodnił, aby znalazł się kiedykolwiek w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia łub życia, jak również nie wskazał żadnych okoliczności dających podstawę sądzić, iż jest zagrożona bezprawnym zamachem. Powoływane zaś się na zdarzenia w postaci napadów rabunkowych na sklepy i punkty [...], które miały miejsce w miastach, które odwiedza w celach sprzedażowych czy też ogólne dane statystyczne o przestępczości z terenu całego kraju, które wykazują tendencję wzrostową, nie mogą mieć wpływu na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Przyjęcie kryteriów oceny okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń, proponowanych w związku ze wzrostem przestępczości w kraju, równałoby się niemalże z przyjęciem zasady powszechnej dostępności do legalnego posiadania broni w Polsce, czego nie dałoby się pogodzić z przepisami obecnie obowiązującej Konstytucji RP. Zgodnie z tym co wyżej wyjaśniono, ewentualna możliwość stania się ofiarą napadu i związane z tym poczucie zagrożenia nie stanowią przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił. Na podstawie powyższego można zatem wnioskować, że skarżący jedynie w swoim własnym odczuciu jest zagrożony, a jego przekonanie o potrzebie ochrony przy pomocy broni palnej bojowej ma charakter wyłącznie subiektywny, nie potwierdzony żadnymi konkretnymi okolicznościami. Jak sam wskazał, pozwolenie na broń jest mu potrzebne do tego, aby mógł zapobiec ewentualnym zdarzeniom, m.in. poprzez oddanie strzału ostrzegawczego, które samo w sobie może uchronić przed napadem. Jest to prewencyjne zastosowanie broni, której sama obecność może mieć wpływ na zachowanie agresora. Potwierdził to również pracodawca oświadczając, że gdyby pracownik posiadał pozwolenie na broń to "byśmy się czuli bezpieczniej podczas wyjazdów służbowych ze względu na obronę konieczną oraz stan wyższej konieczności czyli ochronę mienia powierzonego". Nadmieniono, że skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. oświadczył, że wnosi o wydanie mu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, którą w przypadku uzyskania pozwolenia będzie wykorzystywała w celu ochrony mienia firmowego. Fakt, że skarżący chce sam prewencyjnie chronić swoje życie oraz osób jej podległych w czasie wyjazdów służbowych, a także mienia firmy (wyrobów [...]), nie obliguje organów Policji do wyposażenia go w broń bojową. Ponadto broń wydana w celu ochrony osobistej (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji) nie może być wykorzystywana w celu ochrony osób i mienia (art. 10 ust. 2 tej ustawy). Działanie organu Policji nie jest wkraczaniem w sprawę realizacji powierzonych jej w ramach zatrudnienia, jako przedstawiciel handlowy w firmie zajmującej się produkcją, importem i sprzedażą [...], ma na celu natomiast podkreślenie, że wykonywanie pracy o takim charakterze i związany z tym osobisty przewóz towarów o znacznej wartości, nie są okolicznościami uzasadniającymi wydanie przedmiotowego uprawnienia. Obawy związane z koniecznością samodzielnego, bez asysty konwojentów świadczących usługi z zakresu ochrony osób i mienia, przewozu znacznej gotówki i dużych ilości znacznej wartości wyrobów [...] na terenie całego kraju jej pracodawca może zminimalizować poprzez zlecenie ochrony przewozów wyspecjalizowanym w tego rodzaju usługach profesjonalnym podmiotom. Jednakże, jak wynika z protokołu przesłuchania pracodawcy strony, nie czyni tego, ponieważ są to za duże koszty. Stara się natomiast zapewnić stronie bezpieczeństwo w inny sposób. Wysyła skarżącego służbowo, zawsze w towarzystwie jednej osoby, zazwyczaj kierowcy – konwojenta. W przypadkach gdy odległość do klienta jest znaczna, wynosi ok. 200 – 300 km, nie wracają do firmy, tylko w celu bezpieczeństwa zapewnia im nocleg w hotelu o odpowiednich standardach i na nazwisko kierowcy, aby nikt nie wiedział, że są z firmy zajmującej się [...]. Przewożony towar jest też odpowiednio przewożony w podwójnych, wzmocnionych torbach, szytych na miarę. Ponadto firma wyposażyła skarżącego w paralizator, pistolet na kulki oraz miotacz gazu i nigdy żadne z tych urządzeń nie było przez nią użyte. Podkreślono, że prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich, a zatem nie ma ono charakteru powszechnego. Podlega administracyjnej reglamentacji, a skarżący nie przekonał organu, iż w jego przypadku spełnione zostały wymogi określone w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Pozwolenia na broń nie wydaje się bowiem na wszelki wypadek, a wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o nie niezbicie wskazują, że inne środki dla ochrony życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Faktów tego rodzaju nie wskazał ani sam skarżący, ani nie ustalił organ I instancji w wyniku podjętych czynności. Możliwość prewencyjnego oddziaływania broni w stosunku do potencjalnych sprawców ewentualnych czynów bezprawnych w bliżej nieokreślonej przyszłości nie jest okolicznością wskazującą na stan osobistego zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy, a tym samym nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń palną bojową dla celów ochrony osobistej. Odmowa wydania pozwolenia na broń nie pozbawia skarżącego możliwości zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa. Może on nabyć środki ochrony osobistej nie podlegające reglamentacji (art. 11 pkt 7, 8 i 11 ustawy), a więc takie, których posiadanie nie wymaga uzyskania zgody organu Policji. Zatem Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów, albowiem oparł się na całym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny, w tym ocenił znaczenie i wartość uzyskanych dowodów dla toczącej się sprawy administracyjnej. Zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. również nie jest uzasadniony, bowiem przed wydaniem decyzji organ ten podjął czynności niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący D. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, zarzucając:

I. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w toku sprawy materiału dowodowego oraz pominięcie okoliczności znanych organowi z urzędu, a w szczególności poprzez:

- zbagatelizowanie okoliczności dotyczącej wzrostu ilości przestępstw na tle rabunkowym na terenie kraju, dokonanych na przedstawicielach branży, w której na co dzień działa, a które to dane znane są organowi z urzędu i w konsekwencji przyjęcie, że jego obawy o bezpieczeństwo własne mają charakter wyłącznie subiektywny,

- przyjęcie, że jego życie i zdrowie nie było nigdy zagrożone (choćby potencjalnie), podczas gdy w uzasadnieniu wniosku wskazał na zdarzenia w postaci napadów rabunkowych na sklepy i punkty [...], które miały miejsce miastach, które odwiedza w celach sprzedażowych,

- przyjęcie, że w charakterze wykonywanych przez niego obowiązków służbowych nie można upatrywać szczególnego zagrożenia dla jego zdrowia, życia oraz mienia, w sytuacji gdy wiążą się one z koniecznością przewozu na terenie całego kraju mienia znacznej wartości (gotówki [...]), co skutkuje stałym i ponadprzeciętnym zagrożeniem dla zdrowia, życia i przewożonego przez niego mienia,

-przyjęcie, że jego twierdzenia o grożącym mu niebezpieczeństwie nie znajdują podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym, w sytuacji gdy w toku postępowania w sposób wyczerpujący wykazał zagrożenia związane z wykonywanymi przez niego obowiązkami służbowymi, wskazał na liczne przypadki napadów rabunkowych dotykających bezpośrednio branży [...], w której na co dzień funkcjonuje oraz w sytuacji gdy informacje znane organowi z urzędu wskazują w sposób niewątpliwy na wzrost w ostatnich latach liczby przestępstw na tle rabunkowym dotykających tej branży,

2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy przez organ II instancji zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i wydanie mu pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że nie przedstawił ważnej przyczyny posiadani broni dla celów ochrony osobistej, tj. że w stosunku do niego nie istnieje stałe realne i ponadprzeciętne zagrożenie dla jego życia, zdrowia lub mienia i w konsekwencji odmowę wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej, przy jednoczesnym oparciu się przez organ w znacznej mierze na wysoce subiektywnym postrzeganiu jego sytuacji,

- 10 ust. 3 pkt. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia można mówić jedynie w sytuacji, gdy wskazane dobra zostaną już zagrożone, podczas gdy ubieganie się o wydanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej ma zawsze charakter prewencyjny (na wszelki wypadek), tj. w celu ewentualnego zapobieżenia zagrożeniu życia lub zdrowia,

W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy, za ważną przyczynę dla wydania pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Co istotne, organ Policji nie podejmuje decyzji o wydaniu pozwolenia na broń w zależności od swojego uznania. Zgodnie z art. 10 zobligowany jest on do wydania takiego pozwolenia, jeżeli wnioskodawca spełnia wymogi ustawowe Uznaniowość organ posiada jedynie w przedmiocie określenia celu, w jakim zostaje ono wydane oraz rodzaju i liczby egzemplarzy broni (art. 12 ustawy). Dalej podał, że o zagrożeniu możemy mówić jako o realnym nie tylko w sytuacji, gdy ono się w praktyce zrealizuje. Trudno bowiem mówić o zagrożeniu życia lub zdrowia w sytuacji, kiedy te dobra zostaną już zagrożone. Ubieganie się o wydanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej ma zawsze charakter prewencyjny (na wszelki wypadek) w celu ewentualnego zapobieżenia zagrożeniu życia lub zdrowia i trudno z tego tytułu czynić zarzut skarżącemu. W konsekwencji o spełnieniu warunku stałego, realnego oraz ponadprzeciętnego zagrożenia zdrowia lub życia wnioskującego można również mówić w sytuacji, gdy wcześniej nie miało miejsce zdarzenie, w którym faktycznie byłoby zagrożone jego życie lub zdrowie. Jednocześnie wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, musi być odniesiony do konkretnego środowiska, ustalonego według określonych cech relewantnych, nie zaś względem ogółu obywateli. Dalej wskazał, że organ II instancji, analogicznie jak organ I instancji, wydając zaskarżoną decyzję podkreślił, iż materiał dowodowy nie potwierdza realnego zagrożenia zdrowia i życia skarżącego, z czym nie można się zgodzić. Mianowicie wykonuje on pracę na stanowisku przedstawiciela handlowego w firmie zajmującej się importem, produkcją i sprzedażą [...]. Do jego podstawowych zadań, co organ II instancji w swojej decyzji zadaje się w sposób nieuprawniony bagatelizować, należą częste wyjazdy służbowe na terenie całego kraju. Co istotne, podróże służbowe nie są wykonywane jedynie w celu prowadzenia negocjacji handlowych. Odbywa je przede wszystkim w celu prowadzenia sprzedaży [...] znajdującej się w ofercie jego pracodawcy. Z wykonywaną pracą bezpośrednio wiąże się konieczność przewożenie dużych (ponadprzeciętnych) ilości wyrobów [...] oraz gotówki w znacznych kwotach. Nie może zatem ulegać żadnej wątpliwości, że może stać się celem napaści i w konsekwencji w pełni uzasadniona jest jego obawa o zdrowie i życie. Mając to na względzie organ II instancji nie był uprawniony do stwierdzenia, że wskazane okoliczności nie skutkują w sposób obiektywny zagrożeniem zdrowia i życia skarżącego. Nie można się również zgodzić z organem II instancji, że o realnym zagrożeniu zdrowia i życia w niniejszej sprawie można byłoby mówić jedynie w przypadku, gdyby znalazł się uprzednio w sytuacji zagrażającej życiu lub zdrowiu. Taki wniosek jest niedopuszczalny z aksjologicznego punktu widzenia, gdyż ograniczałby prawo dostępu do broni jedynie dla osób, które były już kiedyś podmiotem napaści, niezależnie od tego w jakiego rodzaju środowisku osoba wnioskująca o pozwolenie na broń zmuszona jest na co dzień funkcjonować. W jego ocenie, nie można zgodzić się z sytuacją w której praworządnemu obywatelowi odmawia się skutecznych środków prewencji w sytuacji obiektywnego zagrożenia jego zdrowia i życia, gdy realnie jest zmuszony funkcjonować w okolicznościach mogących obiektywnie narażać go na niebezpieczeństwo. Zwrócił uwagę, że potencjalnych napastników podobne reglamentacje (z faktycznych względów) nie dotyczą. Truizmem wszak jest stwierdzenie, że przestępcy trudniący się napadami rabunkowymi dysponują środkami przymusu takim jak broń palna, zdobytymi zapewne w sposób nielegalny. Nie można zatem wymagać od osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń, aby była w stanie wykazać, że w przeszłości była faktycznie dotknięta czynem niedozwolonym lub znalazła się w sytuacji zagrażającej jej zdrowiu lub życiu. Podkreślił, że zawodu przedstawiciela handlowego firmy zajmującej się hurtowym handlem wyrobami [...], które stanową znaczną wartość, nie sposób zrównywać z przedstawicielami chociażby branży spożywczej czy kosmetycznej. Nie wymaga przy tym dowodu, że zadania wykonywane w ramach czynności służbowych wyróżniają się w sposób ponadprzeciętny spośród czynności standardowo wykonywanych przez przedstawicieli handlowych. Ocenę organu II instancji w zakresie braku realnego zagrożenia zdrowia i życia uznać należy za wysoce subiektywną i w konsekwencji niedopuszczalną przy podejmowaniu decyzji o wydaniu pozwolenia na broń. Co znamienne, na potwierdzenie swoich twierdzeń w tym zakresie organ nie przedstawił żadnych obiektywnych dowodów, pomijając przy tym w sposób całkowity okoliczności powszechnie znane, a związane z licznymi napaściami na tle rabunkowym, które dotykają każdego roku osoby funkcjonujące w branży [...]. W świetle zgormadzonego materiału dowodowego sprawy, zagrożenie zdrowia i życia skarżącego ma charakter obiektywny i realny. Na terenie kraju na przestrzeni ostatnich lat doszło do co najmniej 13 napadów na sklepy i punkty [...]. Wszystkie te zdarzenia miały miejsce w miastach, które są celem podróży służbowych skarżącego. Co istotne, w wielu przypadkach do zastraszenia pracowników użyto broni palnej, gazowej lub przedmiotu przypominającego broń. Nie może ulegać wątpliwości, że wobec brutalności sprawców napadów, często jedynym środkiem ochrony osobistej jest właśnie broń palna.

W odpowiedzi na skargę Komendanta Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, zaś w myśl ust. 2 tegoż przepisu, pozwolenia na broń wydaje się w szczególności w celach ochrony osobistej, a za ważną przyczynę, o czym stanowi ust. 3 pkt 1, uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia.

W rozpoznawanej sprawie zatem istota sprawy sprowadzała się do oceny stanu faktycznego w kontekście przesłanek zastosowania normy prawnej wyrażonej w przepisach art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy i w konsekwencji, czy skarżący przedstawił ważną przyczynę posiadania broni w celu ochrony osobistej, którą jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia.

Zauważyć w tym miejscu należy, że wyżej wskazane przesłanki muszą istnieć łącznie, a zagrożenie musi wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia, iż taki stan faktyczny występuje, spoczywa na osobie wnioskującej, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania wszechstronnego materiału dowodowego pozwalającego na swobodną ocenę, czy żądanie jest uzasadnione i pozwolenie na broń należy wydać. Podkreślić należy, że organy Policji, rozpatrując wniosek o wydanie pozwolenia na broń palną, winny przestrzegać obowiązku oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), ustalając jednoznacznie, czy sytuacja faktyczna osoby ubiegającej się o pozwolenie uzasadnia wydanie wnioskowanego pozwolenia na broń palną. Natomiast rolą Sądu jest zbadanie, czy ocena ta nie była dowolna. Podkreślić przy tym wyraźnie należy, że dokonując kontroli prawidłowości przeprowadzonej przez organy Policji oceny okoliczności, które według skarżącego uzasadniać mają wydanie pozwolenia na broń, Sąd miał na względzie to, iż z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni palnej, albowiem prawo to, w świetle regulacji zawartych w Konstytucji RP, nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela, zaś posiadanie broni na terytorium państwa polskiego podlega ścisłej reglamentacji. Stanowisko takie zbieżne jest z judykaturą i np. zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt II OSK 97/05, które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego".

Warto również wskazać, że ustawodawca w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy, opisując zagrożenia uzasadniające udzielenie pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, posłużył się m.in. określeniem "realne zagrożenie" i według literalnej wykładni świadczy to, iż owo zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy też wielce prawdopodobnym. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Innymi słowy, strona wnosząca o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej winna udowodnić, że znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, świadczą o takim realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu.

Przenosząc powyższe rozważania na realia rozpoznawanej sprawy, organy Policji – w ocenie Sądu – dokonując analizy całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, zasadnie przyjęły, iż skarżący nie wskazał na istnienie powyższych przesłanek. Sąd uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie świadczy w żaden sposób o istnieniu obiektywnych okoliczności, które wskazywałyby, że życie lub zdrowie skarżącego jest w jakikolwiek sposób realnie zagrożone.

Organy Policji obu instancji zasadnie stwierdziły, że okoliczność, iż skarżący, jako przedstawiciel handlowy w firmie zajmującej się importem, produkcją i sprzedaży [...], nie wyróżnia się niczym w odniesieniu do innych przedstawicieli handlowych w tej branży. Ponadto skarżący wykonujący swój zawód przyznał, że w trakcie realizacji swoich obowiązków, nie znalazł się w sytuacji stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życiu lub zdrowiu. Faktu tego nie potwierdziły również jednostki Policji z miejsca zamieszkania i z miejsca zameldowania, jak również nie potwierdził tego sam właściciel firmy. Ewentualne napady na konwojentów i firmy [...] nie zmieniają faktu, że to skarżący znalazł się w takiej sytuacji. Ponadto skarżący jest wyposażony w paralizator, pistolet na kulki oraz miotacz gazu, jednakże nigdy nie było potrzeby korzystania z tych środków. Niezależnie od powyższego właściciel firmy zapewnił mu również bezpieczeństwo polegające na tym, że nie podróżuje on pojedynczo, lecz zawsze w towarzystwie kierowcy – konwojenta, na którego nazwisko jest wynajmowany nocleg w hotelu w sytuacji, kiedy zmuszeni są do korzystania z takiej usługi.

Dodać w ty miejscu należy skarżącemu, że pozwolenia na broń nie wydaje się "na wszelki wypadek", a jeżeli według jego oceny środki którymi się posługuje są niewystarczające i rodzą u niego obawę o zdrowie życie, to zawsze może zrezygnować z wykonywania tej pracy jeśli pracodawca kierując się kosztami, nie jest w stanie zapewnić mu profesjonalnej ochrony.

Sąd uznał, że organy Policji wzięły pod uwagę wszystkie podnoszone przez skarżącego argumenty i miały na uwadze również powoływane przez skarżącego zdarzenia napaści na inne firmy [...]. Te wszystkie, wskazane powyżej okoliczności zostały – zdaniem Sądu – prawidłowo ocenione przez organy Policji, jako niewystarczające do przyznania skarżącemu tego tak szczególnego prawa, jakim jest prawo do posiadania broni palnej do ochrony osobistej. W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji zasadnie przyjęły, że analiza materiałów zebranych w toku przedmiotowego postępowania nie potwierdziła stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia strony skarżącej. Zauważyć należy jednocześnie, że skarżący nie informował Policji o zdarzeniach zagrażających jego życiu, zdrowiu czy też zagrożeniu rodziny.

Zdaniem Sądu, aby zagrożenie można było uznać za stałe, musi się ono przejawiać permanentnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Wnioskodawca może więc powołać każdą okoliczność, która – jego zdaniem – wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa, jednakże ocena, czy dana okoliczność spełnia wymogi, o których mowa w przepisach art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, należy do organów Policji, które nie muszą podzielać obaw wnioskodawcy co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni palnej bojowej. Jednocześnie, warto zauważyć, że brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych zresztą powodów, deklarowany jest przez bardzo wiele osób, co jednak nie oznacza obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 894/12 – LEX nr 1303779, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. sygn. akt III SA 1857/01 – LEX nr 121776).

Nie ulega wątpliwości, że warunki uzyskania pozwolenia na broń palną winny być badane w sposób restrykcyjny, zaś niewyrażenie zgody na jej posiadanie nie może być postrzegane jako zamach na swobody obywatela, czy też jako wyraz braku zaufania do niego, a jedynie jako działanie zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa, które w takich sprawach, jak będąca przedmiotem niniejszej analizy, stanowi rację interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Sąd jest w pełni przekonany o tym, że w posiadaniu obywateli nie powinno być więcej broni, niż to wynika z niezbędnej konieczności określonej celem, do którego ta broń ma służyć.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarżący nie udowodnił, iż znajduje się w stanie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia i jednocześnie zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, że wskazane przez skarżącego okoliczności dowodzą jedynie subiektywnego odczucia zagrożenia. Zdaniem Sądu, sam fakt wykonywania wskazanej powyżej pracy, mogą stanowić wyłącznie potencjalne zagrożenie, które w żaden sposób nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej.

W konsekwencji, Sąd uznał, iż organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, prawidłowo ustaliły, że skarżący nie znajduje się w sytuacji warunkującej wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, nie

naruszając przy tym w żaden sposób przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 1, 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że organy Policji nie uchybiły normom zawartym w przepisach art. 7, art. 8, art. 77 § 1, 80, albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne – zdaniem Sądu – uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji oraz decyzji nią utrzymanej, organy Policji nie naruszyły regulacji prawnej wyrażonej w przepisie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302), należało orzec jak w sentencji wyroku.