Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 623/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 81 c ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi S. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazania dokonania oceny stanu technicznego obiektu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]); 2. zasądza od organu – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącej – S. M. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie art. 81 c ust. 2 w związku z prowadzonym postępowaniem w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wykonania robót budowlanych polegających na uszczelnieniu płyty balkonowej zlokalizowanej na I piętrze budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości położonej w P. przy ul. A [...], zobowiązał S. M. współwłaścicielkę budynku mieszkalnego, właścicielkę lokalu mieszkalnego na I piętrze budynku przy ul. A [...] do sporządzenia i przedłożenia do dnia 30 kwietnia 2012 r. oceny technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na uszczelnieniu płyty balkonowej oraz zastosowanych wyrobów budowlanych, określając jednocześnie, że ocena winna być sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego w odpowiedniej specjalności po uprzednim dokonaniu dokładnych oględzin przedmiotowej płyty balkonowej. Organ w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, że prowadził postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości położonej w P. przy ul. A [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] zobowiązał współwłaścicielki nieruchomości do wykonania szeregu robót w budynku mieszkalnym celem doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego. Dodatkowo organ zobowiązał S. M., właścicielkę lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na kondygnacji pierwszego piętra przedmiotowego budynku do wykonania robót budowlanych polegających na uszczelnieniu płyty balkonowej przynależnej do przedmiotowego lokalu. Jakość wykonania robót zakwestionowała M. K.- pełnomocnik M. K.- współwłaścicielki nieruchomości. Z zapisów dokonanych w dzienniku budowy nr [...] wynikało, iż zakres wykonanych robót znacznie odbiegał od zakresu wskazanego w decyzji. Wobec tego organ postanowieniem nr [...] z dnia [...] zobowiązał S. M. do przedłożenia oceny stanu technicznego wykonanych robót budowlanych związanych z uszczelnieniem płyty stropowej tarasu. Ocena ta miała być sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego w odpowiedniej specjalności i odpowiadać na pytanie czy wykonane roboty dają gwarancję trwałej szczelności płyty stropowej tarasu. Organ dodał, że ze sporządzonej przez mgr inż. P.K. oceny stanu technicznego wynika, iż zastosowane przez S. M. preparaty są elementami przewidzianymi przez producenta dla wykonania posadzek dla pomieszczeń technologicznych wewnątrz budynku. Według oceny rzeczoznawcy eksploatacja wykonanego uszczelnienia nie powinna być dłuższa niż 3 lata tj. do roku 2010. Po tym okresie jak zaleca Pan K. należy istniejące uszczelnienie uzupełnić o warstwy zewnętrzne w taki sposób, aby wykonane warstwy pełniły funkcję uszczelnienia a nie posadzki zewnętrznej. Zdaniem organu z analizy przedmiotowej oceny wynika, iż wykonane roboty związane z uszczelnieniem płyty tarasu nie mają charakteru trwałego tzn. nie doprowadziły do trwałego zapewnienia jej szczelności. W następstwie dokonanej analizy opracowania P. K. skierowano do S.M. upomnienie wzywające do wykonania obowiązku, a następnie wszczęto postępowanie egzekucyjne. Na skutek wniesionych zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. odmówił uwzględnienia wniesionych przez zobowiązaną zarzutów. Organ II instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie egzekucyjne, wskazując, że nie można zarzucić zobowiązanej nie wykonania obowiązku, jednakże z uwagi na zaistnienie uzasadnionych wątpliwości co do jakości zastosowanych wyrobów budowlanych, organ nadzoru budowlanego winien przeprowadzić odrębne postępowanie w zakresie wykonanego uszczelnienia płyty balkonowej. Na skutek skargi M. K. w sprawie prawidłowości wykonania uszczelnienia płyty balkonowej zarówno przedstawiciele organ I instancji, jak i [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ł. przeprowadzili oględziny przedmiotowej płyty w dniach 30 sierpnia 2010r. i 3 września 2010r. Oględziny wykazały, że spód balkonu pomalowany jest żółta farbą, która na ok. połowie powierzchni uległa złuszczeniu i odpadła. W dwóch miejscach były widoczne rysy pęknięć tynku od spodu balkonu. Obecna podczas oględzin M. K. wskazała na widoczną rysę pęknięcia farby na ścianie okalającej taras oraz na znajdujący się na końcu rysy pęcherz. Stwierdzono również, iż powierzchnię balkonu stanowi wylewka betonowa, posiadająca trzy szczeliny dylatacyjne wykonane równolegle do ściany budynku i dwie szczeliny dylatacyjne wykonane prostopadle do ściany budynku, wypełnione szkłem grubości od 2 do 3 mm. Wskazano też, że obudowę balkonu stanowi mur z cegły na zaprawie cementowej o wys.83 cm, licząc od posadzki balkonu, od wewnątrz mur otynkowany, od góry pokryty płytkami ceramicznymi. W kilku miejscach istnieją szczeliny między płytkami i warstwą spoiwa. Balkon wyposażony jest w kratkę ściekową sprawnie działającą, pęknięć posadzki nie stwierdzono. Wobec powyższego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., postanowieniem [...] z dnia [...] w trybie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego nakazał S.M. przedłożenie oceny stanu technicznego i szczelności płyty balkonowej znajdującej się na I piętrze budynku mieszkalnego usytuowanego na w/w nieruchomości. Przedmiotowa ocena miała być sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego w odpowiedniej specjalności. Na skutek wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ II instancji z uwagi na uchybienia proceduralne uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] organ I instancji zobowiązał S. M. do przedłożenia oceny stanu technicznego i szczelności płyty balkonowej. Organ II instancji po rozpatrzeniu zażalenia pełnomocnika zobowiązanej na przedmiotowe postanowienie uchylił zaskarżony akt i przekazał sprawę do rozpatrzenia. W ponownie podjętym postępowaniu organ I instancji uzupełnił braki wskazane w uzasadnieniu organu II instancji oraz przeprowadził w dniu 6 grudnia 2011 r. oględziny obiektu. Wizja lokalna wykazała, że brak jest pęknięć posadzki balkonu. Jak oświadczyła podczas oględzin współwłaścicielka nieruchomości S. M. od czasu uszczelnienia płyty balkonowej w 2007r. wykonała nowe zaprawki cementowe murku balkonowego, a także ponownie w 2010r. dokonała pokrycia powierzchni balkonu preparatem BEMPUR i BEMGRUNT. Oględziny spodu balkonu wykazały, że farba, którą był on pomalowany częściowo uległa odspojeniu a częściowo odpadła, zauważono również plamę zawilgocenia stropu balkonu. Dalej organ wyjaśnił, że pismem z dnia 12 grudnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. zwrócił się do producenta zastosowanych przez S. M. preparatów [...] i [...] firmy [...] z siedzibą w Z. z zapytaniem, czy tego rodzaju preparaty przeznaczone są do uszczelniania powierzchni balkonów oraz czy mogą stanowić zabezpieczenie przed przeciekaniem wód opadowych. W odpowiedzi właściciel firmy [...] podkreślił, że wskazane przez preparaty nie są w ogóle przeznaczone do zastosowania w tego rodzaju przypadkach. Uwzględniając okoliczności sprawy tj. charakter wykonanych robót, organ uznał za zasadne, by sporządzona została ocena techniczna przez osobę posiadającą uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego, przy czym opracowanie winno również wskazywać właściwą technologię doprowadzenia do szczelności przedmiotowej płyty balkonowej.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła S. M.. Działając poprzez swojego pełnomocnika odwołująca się zarzuciła organowi naruszenie art. 51 i art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające prowadzenie postępowania w tym trybie, bowiem nie można przyjąć, że plama zawilgocenia na stropie i spodzie balkonu powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia lub osób. Ponadto, zarzuciła naruszenie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nałożenie obowiązku na właścicielkę balkonu, co do którego nie stwierdzono w toku oględzin żadnych wad. Wyjaśniła, że woda podciągana jest po tynku z piwnicy, natomiast stwierdzone zawilgocenie nie ma źródła w nieszczelności balkonu na pierwszym piętrze, bowiem podczas oględzin nie stwierdzono żadnych śladów świadczących o penetracji wody tj. pęknięć posadzki czy murku otaczającego balkon. Zdaniem odwołującej się organy winny sprawdzić przede wszystkim balkon usytuowany na parterze. Odwołując się zarzuciła organowi nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, bowiem balkon usytuowany na parterze jest balkonem typu loggia i wobec tego jest częścią lokalu mieszkalnego , należącego do M.K., wobec czego stan techniczny balkonu obciąża tę właścicielkę, a nie jej sąsiadkę. Dodała, że zaskarżone postanowienie nie posiada uzasadnienia, a organ nadal nie wskazuje podstawy zastosowania art. 51 Prawa budowlanego.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy w przedmiocie sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych oraz uchylił zaskarżone postanowienie w przedmiocie terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin wykonania przedmiotowego obowiązku do dnia 15 czerwca 2012 r.. Organ II instancji wyjaśnił, że przesłanką zastosowania art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego jest powstanie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych bądź też stanu technicznego obiektu budowlanego. Z uwagi na to, że ustawodawca posłużył się zwrotem "może" nałożyć obowiązek dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, zastosowanie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego pozostawione zostało uznaniu organu administracyjnego. Przepis, art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego określa tryb żądania przez właściwy organ dostarczenia wymaganych ocen technicznych i ekspertyz. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 81 c ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczne - budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. W odniesieniu do zarzutu strony w zakresie naruszenia art. 51 i art. 50 ustawy Prawo budowlane poprzez prowadzenie postępowania w tym trybie organ wskazał, że jest on bezzasadny z uwagi na brzmienie art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Zdaniem organu ziściła się przesłanka, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a więc roboty budowlane zostały przeprowadzone w sposób mogący spowodować zagrożenie mienia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła działając poprzez swojego pełnomocnika S. M.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych na rzecz skarżącej od strony przeciwnej. Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które w ocenie skarżącej miało wpływ na wynik sprawy tj.

• przepisów art. 51 ust 7 i art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez ich błędne zastosowanie do sprawy, w której nie ustalono żadnej z przesłanek stosowania tych przepisów oraz naruszając przepis art. 124 § 2 K.p.a. przez brak uzasadnienia spełnienia przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy,

• przepisu art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie przepisu do skarżącej S. M. i jego błędna wykładnię w sytuacji gdy organ:

- nie przedstawił dowodów, które wskazywałyby na uzasadnione wątpliwości organu w zakresie stanu technicznego obiektu,

- nie wskazał z czego wynikają uzasadnione wątpliwości organu w zakresie stanu technicznego obiektu,

- pomimo ustalenia, że własność przedmiotowej części budynku tj. balkonu położonego na parterze, należy do drugiej współwłaścicielki i właścicielki odrębnego lokalu mieszkalnego M. K., organ nałożył obowiązek dostarczenia oceny stanu technicznego i szczelności płyty balkonowej na skarżącą.

Skarżąca dodała też, że w treści postanowienia organ ograniczył zobowiązanej wybór osoby sporządzającej ocenę do kręgu rzeczoznawców budowlanych odpowiedniej choć nie określonej specjalności, gdy wybór osoby sporządzającej ocenę należy do zobowiązanego, a przepis nie daje organowi podstaw do wyboru takiej osoby.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r. Nr 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem

Kognicją Sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie objęte jest postanowienie organu nadzoru budowlanego wydane w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz.

Przesłanki określające możliwość wydania postanowienia dowodowego w oparciu o powołany przepis znalazły odzwierciedlenie w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego jednoznacznie wynika, że w przypadku, gdy nie ma wątpliwości co do jakości robót budowlanych lub stanu technicznego budynku organy nadzoru budowlanego nie mogą domagać się dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. W związku z tym muszą jakość robót budowlanych i stan techniczny obiektów budowlanych oceniać samodzielnie ( wyrok NSA z 7.06.2011 r. sygn. akt II OSK 486/10 – LEX nr 992591 ).

Trzeba również zaznaczyć, że organ administracji może nałożyć na stronę obowiązek przedłożenia ekspertyzy, o której mowa w art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zgodnie z art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), które to przepisy nakładają na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wskazać także należy, co słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. (II SA/Kr 351/07 niepubl.), że nadzór budowlany to fachowy pion administracji publicznej, a zatem co do zasady ewentualne wątpliwości w ramach swoich kompetencji powinien rozstrzygać we własnym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków organu nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku, powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie - przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują - rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. W żadnym razie omawiany przepis nie może być nadużywany ( wyrok WSA Olsztynie z 9.09.2010r. II SA/Ol 620/10 – LEX nr 754006 ).

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie przez organ nadzoru budowlanego materiału dowodowego nie zachodziły jakiekolwiek podstawy do wydania postanowienia w oparciu o art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego o treści wskazanej w tym postanowieniu. Jak już bowiem wskazano warunkiem wydania takiego postanowienia jest zaistnienie uzasadnionych wątpliwości co do jakości robót budowlanych lub stanu technicznego budynku.

W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego już kilkakrotnie zobowiązywał skarżącą do przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na uszczelnieniu płyty balkonowej na I piętrze budynku usytuowanego w P. przy ul. A [...]. Do wykonania tych robót zobowiązana została wyłącznie S. M., co wynika wprost z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...]. Od decyzji tej skarżąca nie wniosła odwołania, a zatem decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności już w lipcu 2007 r., a zobowiązana przystąpiła do wykonania określonych w niej robót budowlanych.

W aktach postępowania administracyjnego znajduje się złożona przez S.M. ocena techniczna tychże robót sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno – budowlanej mgr inż. bud. ląd. P. K., sporządzona w lutym 2009 r. Z treści tej opinii wynika wprost, iż na istniejącą wylewkę wykonaną w ramach remontu na początku lat 90 – tych nałożono warstwę preparatu [...] firmy [...]. Na wykonaną impregnację betonu z udziałem preparatu z poliuretanu, wykonawca naniósł warstwę powłoki poliuretanowej [...]. Zastosowane preparaty są materiałami przewidzianymi przez producenta do wykonania posadzek w pomieszczeniach technologicznych wewnątrz budynku. Grubość powłoki uszczelniającej od 0,4 do maksymalnie 0,8 cm jest wystarczająca do uszczelnienia płyty w warunkach pomieszczenia wewnętrznego. Oceny okresu trwałości wykonanego uszczelnienia nie można dokonać w oparciu o dokumentację producenta. Zastosowanie poliuretanów poddane działaniu czynników atmosferycznych nie jest jednak typowym ich zastosowaniem. W tej sytuacji eksploatacja wykonanego uszczelnienia nie powinna być dłuższa niż 3 lata, tj. do roku 2010. Po tym okresie czasu należy istniejące uszczelnienie uzupełnić o warstwy zewnętrzne w taki sposób, aby wykonane warstwy pełniły funkcję uszczelnienia, a nie posadzki zewnętrznej. Maksymalny zaś okres eksploatacji wykonanego uszczelnienia nie powinien przekroczyć 5 lat.

Ocena ta jednoznacznie wskazuje, iż do uszczelnienia płyty balkonowej użyto materiału, który winien być stosowany tylko wewnątrz pomieszczeń i który nie gwarantuje trwałości wykonanych robót. Okoliczność tę potwierdza również pismo producenta zastosowanych do uszczelnienia preparatów – Firmy [...] w Z. z dnia [...], w którym wyraźnie stwierdzono, że preparaty te nie są w ogóle przeznaczone w tego rodzaju przypadkach ( k. 130 akt ) oraz pismo z dnia 1.04.2010r., z którego wynika, że preparat [...] nie jest produktem przeznaczonym do hydroizolacji powierzchni ( k. 40 akt ).

Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że uszczelnienie płyty balkonowej zostało wykonane przy użyciu niewłaściwych materiałów budowlanych, nie gwarantuje trwałości, a w konsekwencji jest rozwiązaniem tymczasowym. Kolejne zatem zobowiązywanie skarżącej do przedłożenia jeszcze jednej oceny jakości wykonanych robót budowlanych jest w ocenie Sądu całkowicie niezrozumiałe, a przede wszystkim nie znajduje oparcia w powołanym art. 81 c ust 2 Prawa budowlanego. Co więcej, okoliczności te były już przedmiotem rozważań organu nadzoru budowlanego w uzasadnieniu postanowienia nr [...] z dnia [...], w którym wyraźnie stwierdzono, że zakres prac wynikający ze złożonego przez skarżącą dziennika budowy w sposób istotny odbiega od kosztorysu robót ujętych w załączniku do opinii rzeczoznawcy budowlanego inż. S. S. i zachodzi uzasadniona obawa, iż wykonane roboty nie przyniosą pożądanego efektu, to jest trwałego uszczelnienia płyty stropowej tarasu.

Nie ulega zatem wątpliwości, że roboty budowlane związane z uszczelnieniem płyty balkonowej nie zostały wykonane przez skarżącą prawidłowo, przy użyciu materiałów uszczelniających przeznaczonych do zastosowania na zewnątrz budynku i w sposób gwarantujący trwałość uszczelnienia.

Odnosząc się do zarzutu nałożenia przez organ obowiązku przedłożenia oceny technicznej wyłącznie na skarżącą, Sąd uznał, iż organ w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego byłby uprawniony do takiego rozstrzygnięcia. Po pierwsze obowiązek wykonania robót budowlanych związanych z uszczelnieniem płyty balkonowej na I piętrze budynku decyzją z dnia [...] nr [...] nałożony został tylko na S. M., po drugie zaś przedmiotowy balkon jest częścią budynku służącą wyłącznie do jej użytku jako właściciela lokalu i nie wchodzi w skład nieruchomości wspólnej ( vide : wyrok NSA z 21.11.2008 r. II OSK 1442/07 – LEX nr 527008 ).

Mając powyższe na uwadze, Sąd kierując się unormowaniem zawartym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zobligowany był uchylić postanowienia organów obu instancji, jako wydane z naruszeniem art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego.

O zwrocie kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

n.k-o.