Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2990/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 pkt 60
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant referent-stażysta Joanna Wodzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2015 r. nr IPPB3/4510-306/15-2/MS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 7 kwietnia 2015 r. P. S.A. (dalej powoływana także jako Wnioskodawca, skarżąca Spółka) złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalania wartości kapitału własnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 60 i 61 ustawy z dnia z dnia 15 lutego 1992 r. r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej powoływana jako u.p.d.o.p.).

W uzasadnieniu wniosku, skarżąca Spółka przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że spółki będące członkami P., w której spółką matką jest skarżąca Spółka, zamierzają zawierać między sobą różnego rodzaju umowy dotyczące finansowania dłużnego, m.in. umowy pożyczki, kredytu, emisja obligacji. Umowy te będą spełniały definicję pożyczki zawartą w art. 16 ust 7b u.p.d.o.p. Między pożyczkodawcą a pożyczkobiorcą zachodzić będzie relacja kapitałowa, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 60 lub 61 u.p.d.o.p., tzn. pożyczkodawca będzie posiadał bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów/akcji pożyczkobiorcy, lub ten sam podmiot będzie posiadał bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów/akcji pożyczkobiorcy i pożyczkodawcy. Spółki w P. stosują do sporządzania sprawozdań finansowych Międzynarodowe Standardy Rachunkowości (MSR). Zgodnie z MSR w bilansie wykazywana jest pozycja "kapitał z aktualizacji wyceny", która zgodnie ze stosowaną polityką rachunkowości odnosi się do wyceny instrumentów finansowych oraz rachunkowości zabezpieczeń. Zgodnie z Polityką Rachunkowości obowiązującą w Grupie Kapitałowej nie dokonuje się przeszacowań wartości środków trwałych. Przed przejściem na stosowanie MSR w niektórych Spółkach z P. występował kapitał z aktualizacji wyceny wykazywany zgodnie z Polskimi Standardami Rachunkowości (PSR). Kapitał ten został utworzony z wyceny środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych na podstawie odrębnych przepisów, tj. na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 20 stycznia 1995 r. Zgodnie z PSR w momencie likwidacji lub sprzedaży środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych odpowiednia część kapitału z aktualizacji wyceny była przenoszona do kapitału zapasowego. Wartości kapitału z aktualizacji wyceny wykazywane historycznie zgodnie z PSR na dzień przejścia na MSR zostały przeksięgowane do pozycji "zysków zatrzymanych". W kolejnych okresach wartości te częściowo zostały przeniesione do innych pozycji kapitałów lub użyte w celu pokrycia strat. Ponadto w momencie przejścia z PSR na MSR Spółki, zgodnie ze standardem MSSF 1 "Zastosowanie MSSF po raz pierwszy", określiły ponownie wartość środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych dla celów MSR. Zgodnie z MSSF 1 różnica pomiędzy dotychczasową wartością aktywów a wartością ustaloną zgodnie z MSR, skorygowana o wpływ podatku odroczonego, została ujęta w pozycji "zysków zatrzymanych".

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w celu wyliczenia limitu zadłużenia uprawniającego do zaliczenia odsetek do kosztów podatkowych Spółka będąca dłużnikiem powinna pomniejszyć kapitał własny o wartość kapitałów ujętych w bilansie sporządzonym zgodnie z MSR w pozycjach innych niż kapitały z aktualizacji wyceny lecz pochodzących z: 1) wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych/prawnych na dzień przejścia na MSR, oraz 2) przekształcenia kapitałów z aktualizacji wyceny na dzień przejścia na MSR?

Zdaniem Wnioskodawcy, skarżąca Spółka będąca dłużnikiem nie powinna pomniejszać kapitału własnego o wartość kapitałów ujętych w bilansie sporządzonym zgodnie z MSR w pozycjach innych niż kapitały z aktualizacji wyceny lecz pochodzących z wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz z przekształcenia kapitałów z aktualizacji wyceny.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., wydał w dniu 16 lipca 2015 r. indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego nr IPPB3/4510-342/15-2/MS, w której stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe.

Organ, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczył, że ewidencja rachunkowa (księgowa) nie decyduje o regułach ustalania dochodu do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Stanowią bowiem o tym przepisy u.p.d.o.p. Z samego jednak obowiązku jej prowadzenia - zgodnie z odrębnymi przepisami - wynika istotne znaczenie tej ewidencji dla celów podatkowych. Podatnik powinien ująć w niej wszelkie osiągnięte przychody i poniesione koszty, wpływające na dochód do opodatkowania w danym roku podatkowym. Dochód ten powinien być jednak ustalony na podstawie przepisów prawa podatkowego bowiem kryteria prawa bilansowego nie spełniają celów podatkowych. Ewidencja rachunkowa służy zatem i jest podporządkowana potrzebom podatkowym.

Odwołując się do brzmienia art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 i art. 16 ust. 7h u.p.d.o.p., stwierdził, że kapitał własny stanowi wartościowy odpowiednik składników majątku, do których danej jednostce przysługuje prawo własności. Wniesione zostały one do przedsiębiorstwa przez założycieli (właścicieli), którzy tym samym nabyli prawo do uczestniczenia w podziale zysku oraz do zwrotu kapitału w razie likwidacji przedsiębiorstwa. Składniki te mogą również pochodzić z przeznaczenia całości lub części wygospodarowanego zysku na cele rozwojowe. Mogą mieć postać rzeczową lub pieniężną. Natomiast księgowa wartość kapitału własnego jest równa sumie wartości kapitału zakładowego, kapitału zapasowego, kapitału z aktualizacji wyceny, pozostałych kapitałów rezerwowych, niepodzielonego zysku z łat ubiegłych i zysku netto z bieżącej działalności, pomniejszonej o sumę wartości należnych wpłat na kapitał zakładowy, akcji własnych, niepokrytej straty z lat ubiegłych, straty netto z bieżącej działalności i odpisów z zysku netto w roku obrotowym.

Wartość kapitału własnego, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 u.p.d.o.p., określona zgodnie z art. 16 ust. 7h u.p.d.o.p. jest to wartość faktycznego kapitału spółki, tj. realnie wniesionych wkładów/dopłat lub środków wypracowanych w latach poprzednich. Nakazując, przy ustalaniu kapitału własnego - zgodnie z art. 16 ust 7h ustawy - nieuwzględnienia kapitałów z aktualizacji wyceny, części kapitału własnego pochodzącego z otrzymanych pożyczek podporządkowanych oraz nakazując pomniejszyć jego wartość o wartość kapitału zakładowego spółki lub funduszu udziałowego w spółdzielni, jaka nie została na ten kapitał lub fundusz faktycznie przekazana lub jaka została pokryta wierzytelnościami z tytułu pożyczek oraz z tytułu odsetek od tych pożyczek, przysługującymi wspólnikom wobec tej spółki lub członkom wobec tej spółdzielni, a także wartościami niematerialnymi lub prawnymi, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a -16m ustawodawca zrealizował cel urealnienia wartości "kapitałów własnych" prezentowanych przez podmioty w sprawozdaniach finansowych.

Dlatego też, zdaniem organu zmiana rachunkowego sposobu ewidencjonowania operacji gospodarczych, dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych nie może skutkować ustaleniem - u tego samego podatnika - kapitału własnego, o którym mowa w art. 16 ust. 7h u.p.d.o.p. w innej wartości. Tym samym, Spółka stosująca MSR ustalając wartość kapitału własnego, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 u.p.d.o.p., powinna pomniejszyć jego wartość zarówno o wartość pochodzącą z wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych na dzień przejścia na MSR jak i o wartość pochodzącą z przekształcenia kapitałów z aktualizacji wyceny na dzień przejścia na MSR. Jednocześnie organ podziela stanowisko Wnioskodawcy, że wycena środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych dokonana na dzień przejścia na MSR nie jest tożsama z aktualizacją wyceny dokonaną na podstawie odrębnych przepisów, w tym przypadku Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz.U. nr 7, poz. 34 ze zm.).

Tym samym, wartości z wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych na dzień przejścia na MSR oraz wartości pochodzące z przekształcenia kapitałów z aktualizacji wyceny na dzień przejścia na MSR, mimo że zostaną ujęte przez Wnioskodawcę na koncie "Zyski zatrzymane" to nadal genezą ich powstania (ujawnienia) jest wycena wartości środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych na dany dzień a nie realny wzrost wartości majątku trwałego, pochodzący np. z jego modernizacji. Zatem, jako wartości nie mające pokrycia w rzeczywiście wniesionych do spółki kapitałach lub wypracowanych przez nią w latach ubiegłych zyskach, nie mogą być uwzględniane w wartości kapitałów własnych, o których mowa w art. 16 ust. 7h u.p.d.o.p.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca Spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie interpretacji ze wskazaniem rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 145a p.p.s.a. Skarżonej interpretacji zarzucono:

- naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, tj. naruszenie art. 16 ust 7h u.p.d.o.p.;

- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 120 i art. 121 §1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. 2015 poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) poprzez dokonanie niedozwolonej wykładni wykraczającej poza literalną treść przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymując stanowisko w sprawie, podkreśliła, że w sytuacji, gdy Spółki, zgodnie z MSR, nie wykazują w pozycji bilansu "kapitał z aktualizacji wyceny" wartości pochodzących z wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz z przekształcenia kapitałów z aktualizacji wyceny, od limitu zadłużenia stanowiącego równowartość kapitału własnego Spółek nie należy odejmować tych kwot.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja nie narusza zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny (lub zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną – art. 14b § 3 o.p.. Nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Uzasadnienie to musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd zasługuje lub nie zasługuje, na uwzględnienie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja pod względem formalnym została wydana prawidłowo. Organ podatkowy wydał interpretację na tle stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą Spółkę. Uzasadnił ponadto swoje stanowisko, stosownie do treści art. 14 c § 2 o.p.. Sąd nie podziela zarzutu skarg dotyczącego naruszenia art. 121 § 1 o.p. W ocenie Sądu stanowisko organu zostało uzasadnione przez organ z zachowaniem zasad określonych w art. 14 c o.p. Organ w sposób czytelny i jasny przedstawił swoje stanowisko, dokonując wykładni przepisów prawa materialnego w zaistniałym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym. Ocena stanowiska strony dokonana przez organ była wystarczająca i dokładna, bowiem nie ma wątpliwości, co do stanowiska organu w odniesieniu do stanu faktycznego i stanowiska wnioskodawcy. To, że organ nie podzielił poglądów strony skarżącej, nie oznacza, iż zaprezentowane stanowisko jest niepełne, czy niespójne. Organ nie ma obowiązku odnoszenia się do poszczególnych okoliczności przedstawionych przez stronę skarżącą we wniosku o interpretację, jeżeli w sposób zrozumiały i jednoznaczny oceni stanowisko wnioskodawcy i poda argumenty faktyczne i prawne uzasadniające prawidłowość stanowiska przedstawionego w interpretacji.

W szczególności nie można podzielić zarzutów skargi, że organ dokonał wykładni art. 16 ust. 7h u.p.d.o.p. w sposób naruszający ogólnie pojęte zasady wykładni prawa, w tym prawa podatkowego. Wbrew twierdzeniom skargi, wykładnia językowa w zakresie przepisów prawa podatkowego nie jest bezwzględnie nadrzędna nad innymi wykładniami, nawet w sytuacji gdy inne rozumienie danego przepisu jest mniej korzystne dla podatnika. Wskazać w tym zakresie należy chociażby na wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2004 r. SA/Rz 1824/03, w którym sąd wywiódł, że z uwagi na charakter prawa podatkowego szczególne znaczenie w tej dziedzinie prawa należy przypisać wykładni językowej, jednakże w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych wyników, może być przydatna wykładnia systemowa, historyczna lub funkcjonalna. Z kolei w wyroku z dnia 25 czerwca 2010 r. II FSK 445/09 NSA przyjął, że założenie wskazujące na swoisty prymat wykładni językowej przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić do całkowitej negacji możliwości zastosowania wykładni systemowej lub funkcjonalnej tych przepisów; jedynym kryterium w zakresie wyboru metody wykładni powinna być poprawność jej efektów, a nie dogmatyczne założenie swoistej "wyższości" jednego rodzaju wykładni nad innymi (obydwa wyroki są opublikowane na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Natomiast w uchwale NSA z 17 stycznia 2011 r. II FPS 2/10 wskazano, że ze względu na tetyczny i z istoty swojej ingerencyjny charakter prawa podatkowego, przyznać należy pierwszeństwo zasadzie wykładni gramatycznej (językowej), ograniczając dyrektywy odstępstwa od językowego sensu interpretowanego przepisu do przesłanek klasycznych: gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia absurdalnego, niedorzecznego, gdy godzi w cel instytucji prawnej (podważa ratio legis przepisu), gdy pomija oczywisty błąd legislacyjny oraz gdy prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi. Niewątpliwie, jak podkreślił NSA, wykładnia ta powinna brać pod uwagę kontekst konstytucyjny w postaci wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP zasady praworządności oraz zaufania do Państwa i stanowionego przez nie prawa, a także opartej na art. 84 Konstytucji RP zasadzie wyłączności ustawy w określaniu danin publicznych, przy jednoczesnym uwzględnieniu, że wartości te powinny pozostawać we właściwej relacji do wynikającej z art. 84 Konstytucji RP zasady powszechności obowiązku ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków oraz unormowanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości i jednakowego traktowania przez władze publiczne. Ta ostatnia zasada polegająca na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo, bez zróżnicowań dyskryminujących i faworyzujących, na gruncie prawa daninowego wyraża się w niedyskryminacji podatkowej, przeciwieństwem, której jest także nieuprawnione uprzywilejowanie.

W świetle powyższego, oparcie się przez organ w zaskarżonej interpretacji nie tylko na wykładni językowej ale również celowościowej art. 16 ust. 7h u.p.d.o.p. nie może być postrzegane jako naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa czy też budzenia zaufania do organów podatkowych.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej interpretacji wskazać należy, że od 1 stycznia 2015r. zmianie uległy przepisy w zakresie niedostatecznej kapitalizacji. Zgodnie z aktualnie obowiązującą regulacją art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

a. odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez podmiot posiadający bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki albo udzielonych łącznie przez podmioty posiadające łącznie bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki, jeżeli wartość zadłużenia spółki wobec podmiotów posiadających bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki, uwzględniającego również zadłużenie z tytułu pożyczek, przekroczy łącznie wartość kapitału własnego spółki - w proporcji, w jakiej wartość zadłużenia przekraczająca wartość kapitału własnego spółki pozostaje do całkowitej kwoty tego zadłużenia wobec tych podmiotów, określonej na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zapłaty odsetek od pożyczek

b. odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez inną spółkę, jeżeli w obu tych spółkach ten sam podmiot bezpośrednio lub pośrednio posiada nie mniej niż po 25% udziałów (akcji), a wartość zadłużenia spółki otrzymującej pożyczkę wobec spółki udzielającej pożyczki oraz wobec podmiotów posiadających bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) spółki otrzymującej pożyczkę, uwzględniającego również zadłużenie z tytułu pożyczek, przekroczy łącznie wartość kapitału własnego spółki otrzymującej pożyczkę - w proporcji, w jakiej wartość zadłużenia przekraczająca wartość kapitału własnego spółki pozostaje do całkowitej kwoty tego zadłużenia, określonej na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zapłaty odsetek od pożyczek.

Jednocześnie zgodnie z art. 16 ust. 7h u.p.d.o.p., wartość kapitału własnego, o której mowa w ust. 1 pkt 60 i 61, określa się na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zapłaty odsetek od pożyczek, o których mowa w tych przepisach, bez uwzględnienia kapitałów z aktualizacji wyceny oraz części kapitału własnego pochodzącego z otrzymanych pożyczek podporządkowanych. Wartość tę pomniejsza się o wartość kapitału zakładowego spółki lub funduszu udziałowego w spółdzielni, jaka nie została na ten kapitał lub fundusz faktycznie przekazana lub jaka została pokryta wierzytelnościami z tytułu pożyczek oraz z tytułu odsetek od tych pożyczek, przysługującymi wspólnikom wobec tej spółki lub członkom wobec tej spółdzielni, a także wartościami niematerialnymi lub prawnymi, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a- 16m.

Dokonując analizy powyższych przepisów, nie ulega wątpliwości, że art. 16 ust. 7h u.p.d.o.p. w sposób precyzyjny określa w jaki sposób ustalić wartość kapitału własnego, nie odwołując się w tym zakresie do innych regulacji prawnych, w tym ustawy o rachunkowości. Wynika z niego, że przy wyliczaniu wartości kapitału własnego nie można uwzględniać kapitałów z aktualizacji wyceny, części kapitału własnego pochodzącego z otrzymanych pożyczek podporządkowanych oraz nakazując pomniejszyć jego wartość o wartość kapitału zakładowego spółki, jaka nie została na ten kapitał lub fundusz faktycznie przekazana lub jaka została pokryta wierzytelnościami z tytułu pożyczek oraz z tytułu odsetek od tych pożyczek, przysługującymi wspólnikom wobec tej spółki, a także wartościami niematerialnymi lub prawnymi, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a-16m. W ten sposób ustawodawca niejako urealnił wartość kapitałów własnych poszczególnych podmiotów gospodarczych prezentowanych w sprawdzaniach finansowych, w zakresie sytuacji uznania, kiedy odsetki nie są kosztem podatkowym w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 u.p.d.o.p.

W ocenie Sądu, słusznie organ w zaskarżonej interpretacji przyjął, mając na uwadze powyższe regulacje, że sama zmiana rachunkowego sposobu ewidencjonowania operacji gospodarczych, dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych (przejście z systemu PSR na MSR) nie może skutkować ustaleniem - u tego samego podatnika - kapitału własnego w innej wartości. Dlatego też skarżąca Spółka, stosując MSR ustalając wartość kapitału własnego powinna pomniejszyć jego wartość zarówno o wartość pochodzącą z wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych na dzień przejścia na MSR jak i o wartość pochodzącą z przekształcenia kapitałów z aktualizacji wyceny na dzień przejścia na MSR.

Wbrew stanowisku skarżącej Spółki, w powyższym zakresie nie można mówić o jakimkolwiek jej poszkodowaniu, z uwagi że znajduje się w gorszej sytuacji w porównaniu z podmiotami, które od samego początku swojej działalności stosowały reguły MSR. Wręcz przeciwnie – przyjęcie stanowiska skarżącej Spółki oznaczałoby jej niczym nieuzasadnione uprzywilejowanie, względem podmiotów stosujących PSR, którzy dokonają przeksięgowania z kapitału z aktualizacji wyceny w momencie likwidacji lub zbycia danego środka trwałego. Stanowisko prezentowane przez skarżącą Spółkę sprowadzałoby się do "de facto" do tego, że w wyniku zmiany sposobu sporządzania sprawozdań finansowych z PSR na MSR uległaby zwiększeniu wycena środków trwałych co w konsekwencji doprowadziłoby do podwyższenia kapitału własnego spółki, umożliwiając tym samym zaliczenie do kosztów podatkowych odsetek od pożyczek w wyższej wysokości. Niewątpliwie z taką wykładnią ww. przepisów nie można się zgodzić, bowiem stanowiłoby to niczym nieuzasadnione uprzywilejowanie takich spółek jak Skarżąca, wyłącznie z uwagi na zmianę sposobu sporządzania sprawozdań finansowych.

Mając na uwadze powyższe, za niezadane należało również uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.