Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 529/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (sprawozdawca), Stanisław Marek Pietras, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 13 listopada 2015 r., o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 13 listopada 2015 r., Stowarzyszenie [...] (dalej Stowarzyszenie) wystąpiło o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie udostępnienia wszystkich decyzji i postanowień wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej Kolegium) jako organ II instancji w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej wydanych w roku 2015 do dnia złożenia wniosku.

Pismem z [...] listopada 2015 r. sygn. [...] Kolegium poinformowało wnioskodawcę, iż żądana informacja publiczna w zakresie "przesłania skanów 114 rozstrzygnięć Kolegium sprawach z zakresu informacji publicznej wydanych w roku 2015," ma charakter informacji publicznej przetworzonej oraz wezwano Stowarzyszenie do przedstawienia powodów, dla których spełnienie żądania Stowarzyszenia będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz do podpisania wniosku, w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania.

Pismem z [...] grudnia 2015 r. sygn. [...] Kolegium poinformowało Stowarzyszenie, iż w związku z niewykonaniem wezwania z [...] listopada 2015 r., (doręczonego Stowarzyszeniu 1 grudnia 2015 r.), tj. nieuzupełnieniem braków formalnych wniosku, wniosek Stowarzyszenia z 13 listopada 2015 r., pozostawiono bez rozpoznania.

Pismem z 25 stycznia 2016 r., Stowarzyszenie [...] złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie udostępnienia wszystkich decyzji i postanowień wydanych przez Kolegium jako organ II instancji w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej wydanych w roku 2015 do dnia złożenia wniosku, tj. do 13 listopada 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/ 87/16 odrzucił powyższą skargę Stowarzyszenia.

Pismem z 15 lipca 2016 r., Stowarzyszenie złożyło ponownie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Kolegium w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie udostępnienia wszystkich decyzji i postanowień wydanych przez Kolegium jako organ II instancji w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej wydanych w roku 2015 do dnia złożenia wniosku, tj. do 13 listopada 2015 r.

Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. 1993 Nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2015 poz. 2058 ze zm., dalej u.d.i.p.) poprzez nieudzielenie informacji publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty wniosło o zobowiązanie Kolegium do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi.

Strona przeciwna wskazała, że konieczność podpisania zachodzi w przypadku wydania decyzji powołując się przy tym na art. 63 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.). Zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie nie jest zasadne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowi bowiem autonomiczną procedurę i to zgodnie z nią należy prowadzić postępowanie o wykonanie wniosku. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stowarzyszenie zwróciło uwagę, że przepis ten wskazuje na obowiązek stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego po wydaniu decyzji natomiast takiego obowiązku nie ma przedtem. Skoro więc organ dopiero zamierza wydać decyzję administracyjną to na podstawie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. ustawy nie ma uprawnień do stosowania wskazanych przepisów. Natomiast już po wydaniu decyzji takowe wezwanie nie może spełnić swojego zadania bowiem skoro organ wydał już decyzję to wniesienie od niego odwołania jest ustawowym uprawnieniem strony na które nie mogą mieć wpływu inne działania organu.

Stowarzyszenie podkreśliło, że gdyby ustawodawca dopuszczał możliwość stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w szerszym zakresie niż to wynika z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., to uczyniłby to w sposób wyraźny. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się - poza wyjątkiem wskazanym w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. oraz wynikającym z regulacji art. 15 ust. 2 u.d.i.p. - w trybie unormowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Stowarzyszenia specyfika postępowania z wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga wąskiego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Przyjęcie jak to czyni organ, iż art. 16 ust. 2 u.d.i.p. znajduje zastosowanie nie tylko do samych decyzji opisanych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (decyzja o odmowie udostępnienia informacji, decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie udostępnienia informacji), ale również do całego postępowania poprzedzającego wydanie takich decyzji, w ocenie Stowarzyszenia przekracza granice interpretacyjne zakreślone brzmieniem sformułowania.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się nie do postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, ale do decyzji o odmowie jej udzielenia lub umorzeniu postępowania.

Jest to postępowanie administracyjne o charakterze częściowo sformalizowanym, uregulowane fragmentarycznie w ustawie o dostępie do informacji publicznej, które co do zasady nie powinno toczyć się w trybie unormowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie wskazuje na to ani ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani też nie zostały spełnione przesłanki art. 1 § 1 k.p.a. Sprawa udostępnienia informacji publicznej nie jest bowiem sprawą indywidualną, która w każdym wypadku jest rozstrzygana poprzez wydanie decyzji administracyjnej

Postępowanie, którego przedmiotem jest żądanie udostępnienia informacji publicznej jest odrębnym postępowaniem o charakterze administracyjnym, ale zasadniczo innym niż jurysdykcyjne postępowanie administracyjne określone w szczególności w art. 61-126 K.p.a. Tym samym to postępowanie kończy się, co do zasady, udostępnieniem wnioskowanej informacji, czyli podjęciem przez zobowiązany organ czynności technicznej. Przy tak prowadzonym postępowaniu nie ma podstaw do chociażby odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stowarzyszenie dodało również, iż wnioskowanej informacji publicznej nie można uznać za informację przetworzoną. Strona przeciwna wskazała, że udostępnienie jej wiąże się z selekcją dokumentów co jej zdaniem wymaga zaangażowania intelektualnego. sama konieczność wyszukania informacji i związane z tym trudności nie mogą przesądzać, że dana informacja publiczna jest informacją przetworzoną. Jest to jedynie zwykła czynność wykonywana przy pracy z dokumentami, która stanowi nieodłączny element pracy biurowej. Nieuzasadnione jest także twierdzenie, że taka selekcja wymaga zaangażowania intelektualnego po stronie podmiotu zobowiązanego. Aby zrealizować wniosek naszego stowarzyszenia wystarczy odszukanie przedmiotowych postanowień i decyzji oraz ich zeskanowanie. Zdaniem Stowarzyszenia takie czynności nie są intelektualnie angażujące, a proste i powtarzalne. Dlatego też należy uznać, iż wnioskowana informacja jest jedynie informacją publiczną prostą, która wymaga odpowiedniego wyszukania i opracowania. O przetworzeniu informacji nie stanowi też sięganie do materiałów archiwalnych czy też źródłowych. Także czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać zobowiązanego podmiotu z tego obowiązku, a tym samym kwestie te nie mogą ograniczać prawa do uzyskania informacji publicznej przewidzianego w art. 3 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz stwierdziło, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, wskazało, że wyszukanie z archiwum Kolegium 114 akt administracyjnych, w celu umożliwienia selekcji dokumentów w tych aktach wskazywanych przez wnioskodawcę, następnie wyszukiwania, wyodrębniania odpowiednich dokumentów, a zatem dokonywania badań i analiz treści poszczególnych dokumentów w celu wyszukiwania w treści danych podlegających ochronie, a zatem szeregu czynności związanych z zaangażowaniem intelektualnym, wymagających odpowiedniej wiedzy, dalej anonimizowania odpowiednich danych, podwójne ksero wymagałoby niewątpliwie znacznego nakładu pracy i środków, tj. podjęcia takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań.

Organ wskazał, że szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem Kolegium intencją ustawodawcy nie było przy uchwalaniu ustawy o dostępie do informacji publicznej stworzenie instrumentów pozwalających na utrudnienie funkcjonowania jednostek wykonujących zadania publiczne, lecz zapewnienie każdemu możliwości realizowania jego konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji publicznej. Poprzez uznanie informacji za informację przetworzoną wnioskodawca nie jest pozbawiony tego prawa. Jednak konieczność przetworzenia informacji i możliwość jej uzyskania słusznie została uzależniona od istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego.

Ponadto organ wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje niejako dwa postępowania - postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej oraz postępowanie administracyjne w sprawie odmowy udostępnienia informacji (lub w sprawie umorzenia postępowania z określonych przyczyn). Regulację drugiego z tych postępowań wprowadza art. 16 u.d.i.p. Postępowanie administracyjne w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej wszczynane jest z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku złożonego na podstawie art. 10 u.d.i.p., w momencie stwierdzenia, iż żądane informacje nie mogą być udostępnione, i stanowi kontynuację postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Kolegium wskazało, że w sprawach z wniosku o udostępnienie informacji publicznej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie tylko w ograniczonym zakresie. Kodeks postępowania administracyjnego nie ma bowiem zastosowania do czynności materialno-technicznej polegającej na udzieleniu informacji, a wiec nie ma zastosowania do postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdą zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania z określonych przyczyn, a więc również w postępowaniach mogących zmierzać do rozstrzygnięć takiej treści. Jest to decyzja charakterystyczna dla postępowania, którego przedmiotem jest informacja stanowiąca informację publiczną w rozumieniu tej ustawy, a nie w rozumieniu dosłownym. Dlatego forma decyzji jest tu zastrzeżona wyłącznie dla informacji publicznej.

Kolegium wróciło uwagę, że zgodnie z art. 63 k.p.a podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, przy czym podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne; zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie.

Skoro wnioskodawca nie wykazał, iż spełnienie żądania udostępniania informacji publicznej przetworzonej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, to postępowanie organu winno zmierzać do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej.

Przy czym, niedopuszczalne jest podjęcie przez organ decyzji merytorycznej, w związku z podaniem wniesionym w inny sposób niż określony w art. 63 § 1 k.p.a., oraz podaniem niespełniającym wymogów formalnych z art. 63 § 3 k.p.a. b art. 63 § 3a k.p.a., bowiem taka decyzja byłaby dotknięta wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skoro Stowarzyszenie nie uzupełniło braków formalnych wniosku z 13 listopada 2015 r. uzasadnione było pozostawienie ww. wniosku bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji).

Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy wskazana we wniosku Stowarzyszenia z 13 listopada 2015 r. informacja stanowi informację publiczną, a w związku z tym, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], dalej Kolegium, zobowiązane było, na mocy cytowanych przepisów, do jej udzielenia.

Należy stwierdzić, że pomiędzy stronami postępowania bezsporne jest, że Kolegium jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a Stowarzyszenie było uprawnione do złożenia wniosku z 13 listopada 2015 r. o udostępnienie wszystkich decyzji i postanowień wydanych przez Kolegium jako organ II instancji w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej wydanych w roku 2015 do dnia złożenia wniosku. Natomiast przedwczesna jest ocena czy informacja zawarta we wniosku ma charakter informacji przetworzonej.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozważenia stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nieuregulowanym ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Z ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, że wolą ustawodawcy było odformalizowanie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zatem generalnie wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom. Nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. i na tym etapie, na jakim następuje udostępnienie informacji publicznej, a zatem do dokonania czynności materialno-technicznej, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (v. wyrok WSA w Gdańsku

z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 50/14). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi też na tym etapie spełniać wymogów formalnych.

Skoro ustawodawca postanowił, że prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.), to jest oczywiste, że rozpatrzeniu na gruncie tej ustawy (poprzez udostępnienie informacji publicznej) podlega również taki wniosek, z którego nie wynika w żaden sposób, kto (jaki podmiot) jest wnioskodawcą. Powyższe ma ścisły związek z kolejnym przepisem ustawy, który stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.).

Natomiast, gdy podmiot zobowiązany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem zamierza wydać akt administracyjny, do którego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązany jest zbadać, czy wniosek wszczynający to postępowanie jest podpisany i czy nie zawiera innych braków formalnych. Forma decyzji administracyjnej nakazana jest bowiem, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w razie gdy organ władzy publicznej odmawia żądanej informacji publicznej (v. wyrok NSA z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3111/12, wyrok NSA z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1002/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na tle tego uregulowania ukształtowało się orzecznictwo sądowoadministracyjne, które znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Dotyczy ono m.in. kwestii spornej w sprawie tj. w jaki sposób należy interpretować zwrot "do decyzji" użyty w art. w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Wprawdzie orzecznictwo to nie jest jednolite jednakże w przeważającej liczbie orzeczeń przyjmuje się, że Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie do sytuacji, kiedy organ zamierza wydać decyzję odmowną w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź też umorzyć postępowanie na mocy art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zatem dopiero gdy organ zamierza odmówić udostępnienia informacji publicznej należy wymagać od wnioskodawcy usunięcia braku formalnego np. w postaci podpisu (orzeczenia: NSA z 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08, z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt 1002/ 09, orzeczenia WSA: II SA/Wa 2167/14 z dnia 16 grudnia 2014, dostępne w CBOSA).

Sąd w obecnym składzie podziela również pogląd przedstawiony w Komentarzu Sergiusza Szustera LEX/el 2003, odnoszący się do art. 16 u.d.i.p., że wykładnia tej normy, nakazująca stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do decyzji wskazanych w ww. przepisie prowadzi do wniosku, iż pod pojęciem "stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do decyzji" nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.), ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji (zwrot "do decyzji" oznacza "do wydania decyzji"). Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem decyzji, oraz przepisy, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji. Oznacza to, iż od decyzji wskazanych w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przysługują wnioskodawcy przewidziane na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego środki prawne.

Kolegium w piśmie z [...] listopada 2015 r. uzasadniło dlaczego uważa, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej i poinformowało skarżącego, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej tylko w takim zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego i wezwało Stowarzyszenie w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do przedstawienia powodów, że spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym samym piśmie uznając, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają w pełni zastosowanie do decyzji określonych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Kolegium prawidłowo, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwało skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez jego własnoręczne podpisanie bądź opatrzenie wniosku złożonego w postaci elektronicznej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Pouczyło też, że nieusunięcie braków formalnych wniosku spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 64 k.p.a. podanie pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli w piśmie tym nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych (§ 1). Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2).

Wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno zatem służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (wyrok NSA z 23 stycznia 1996 r. II SA 1473/94).

Stowarzyszenie, mimo wezwania, nie usunęło braku formalnego wniosku przez jego własnoręczne podpisanie bądź opatrzenie wniosku podpisem elektronicznym. Zatem wniosek dotknięty takimi brakami nie jest zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, które winno zakończyć się w formie decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2061/09 - LexPolonica nr 2553243, por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 1996, s. 328).

Pismo z [...] listopada 2015 r. zostało doręczone skarżącemu 1 grudnia 2015 r., a wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, pismem z [...] grudnia 2015 r. Kolegium pozostawiło wniosek Stowarzyszenia z 13 listopada 2015 r. bez rozpoznania, o czy poinformowało stowarzyszenie w tym samym dniu.

Skoro Kolegium rozpatrując wniosek Stowarzyszenia zastosowało prawne formy działania przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej tj. w termie 14 dni od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wezwało do usunięcia braków formalnych ze wskazaniem podstawy prawnej i pouczeniem o skutkach nieusunięcia braków, następnie z uwagi na niewykonanie wezwania, pozostawiło wniosek Stowarzyszenia z 13 listopada 2015 r. bez rozpoznania to należy uznać, że bezczynność nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.