Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 908/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 39 l ust. 1 i 2, art. 39 c, d, m, art. 92 ust. 1 i 2 oraz lp. 1.8; lp. 10.2 a i b; lp. 10.4 ust. 3; lp. 11.2 ust. 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1  art. 4g, art. 6 ust. 1, ust. 4, art. 8 ust. 1 - 5, art. 9 ust. 1, ust. 2
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 1  art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 2, ust. 7, art. 9
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8  art. 15 ust. 3, art. 16
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 (pięćset) złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne; 2. stwierdza, że decyzje opisane w punkcie 1 w zakresie uchylonym nie podlegają wykonaniu; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD) działając na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - dalej utd (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), w związku z przeprowadzoną w siedzibie A. sp. z o. o. kontrolą udokumentowaną protokołem nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 8250 złotych, na którą składało się kilka kar jednostkowych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia stwierdzone w trakcie przeprowadzonej kontroli tj.:

1) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne pojazdem z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (dot. kierowcy [...]) - kara w wysokości 500 złotych na podstawie art. 39 k, l utd w zw. z l.p.1.8 ust.1 załącznika do utd

2) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego kara 800 złotych (200 zł + 600 zł) – na podstawie art. 8 ust. 1-2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, lp. 10.2. lit. a i b, l.p. 10.4. lit. a i b załącznika do utd

3) przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu podczas wykonywania przewozu drogowego kara 950 złotych (150 zł + 800 zł) na podstawie 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, l.p. 11.4. ust. 3 załącznika do utd

4) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera żadnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę 500 złotych, łącznie kara w wysokości 5500 złotych - art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, l.p. 11.4. ust. 3 załącznika do utd

5) nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych kara w wysokości 500 złotych na podstawie art. 15 ust. 3 ww. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w zw. z l.p. 11.2. ust. 4 załącznika do utd.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2 k.p.a, art. 39l ust. 1 i 2, art. 39 c, d, m, art. 92 ust. 1 i 2 utd oraz lp. 1.8; l.p. 10.2 a i b; l.p. 10.4. ust. 3, l.p.11.2. ust. 4 załącznika do utd; art. 6 ust. 1, art. 8 ust.1 , ust. 2, ust. 7, art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 15 ust. 3, art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 4g, art. 6 ust. 1, ust. 4, art. 8 ust. 1 - 5, art. 9 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102 z 11.04.2006):

- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne pojazdem z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5500 złotych za okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierały żadnych danych o okresach aktywności kierowcy

- w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji w zakresie w jakim organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji, Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że WITD nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, co skutkuje niemożnością jednoznacznego stwierdzenia wskazanych w decyzji naruszeń. Organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił jakie mankamenty dostrzegł w zakresie ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do wykresówek dotyczących kierowcy [...]. Reasumując wskazał, że nie jest możliwe prawidłowo stwierdzić popełnienia naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, jeżeli organ nie wyjaśnił w sposób wystarczający, czy prawidłowo została nałożona kara pieniężna za skrócenie dziennego odpoczynku przy wykonywaniu przewozu. Podobnie szczegółowe rozważania organ poczynił wobec naruszenia polegającego na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych. W tym zakresie stwierdził, że w aktach sprawy nie ma dowodów jednoznacznie wskazujących, że miało miejsce ww. naruszenie. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji powinien przesłuchać kierowców, których dotyczyły wykresówki na których stwierdzono naruszenie.

W odniesieniu do części decyzji WITD, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy, Główny Inspektor Transportu Drogowego przywołał wykazane w protokole kontroli naruszenia, przytoczył na tę okoliczność stosowne przepisy prawa oraz opisał konsekwencje wynikające z ich naruszenia. Stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne pojazdem z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne jest uzasadniona. Kara powyższa dotyczyła dokumentacji kierowcy [...]. Organ podniósł, że nie przedstawiono dokumentu, iż kierowca ten posiada ważne badania psychologiczne. Natomiast posiadane przez spółkę świadectwo kwalifikacji [...] wydane w 2003 r. nie ma w tej sytuacji znaczenia prawnego, skoro w toku kontroli ustalono na podstawie informacji uzyskanych od organu wydającego przedmiotowe świadectwo, że w aktach urzędu znajduje się jedynie świadectwo psychologiczne z dnia 9 października 1997 r. wydane na okres 3 lat a więc w okresie objętym kontrolą tj. od 1 czerwca 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. było nieważne. Z powyższego organ wysnuł wniosek, że pracodawca tj. skarżąca spółka powinna skierować tego kierowcę na stosowne badania.

Odpierając zarzuty odwołania, w którym strona podnosi, iż otrzymując w 2003 r. świadectwo kwalifikacji [...] musiał przedłożyć wyniki badań psychologicznych, GITD stwierdził, że argumenty skarżącej nie mogą zostać uwzględnione, wobec niespornego ustalenia braku aktualnego zaświadczenia psychologicznego.

Uzasadniając prawidłowość nałożonej kary pieniężnej w kwocie 5500 złotych za okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie 14 wykresówek z dni od 23 października 2006 r. do 9 listopada 2006 r., które nie zawierały żadnych danych o okresach aktywności kierowcy organ przywołał art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. GITD stwierdził, że w toku kontroli ustalono, iż w dniu 26 października 2006 r. poinformowano zakład naprawiający tachografy, o usterce urządzenia. W ocenie organu, poczynając od tego dnia spółka nie mogła użytkować pojazdu z uszkodzonym tachografem, gdyż auto poruszało się w obrębie miasta, w którym spółka ma swoją siedzibę, a więc samochód mógł codziennie wrócić do bazy. W tym stanie rzeczy do rozliczenia uznano tylko trzy karty drogowe z wykresówkami.

Pismem z 31 marca 2008 r. spółka A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: prawa materialnego, zastosowanie sankcji finansowych odnoszących się do błędnie ustalonego stanu faktycznego, art. 11 k.p.a w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie stanowiska strony oraz naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie celowej wykładni przepisów w oparciu o interpretację sprzeczną z obowiązującym prawem. W uzasadnieniu skargi odniesiono się szczegółowo do decyzji w zakresie nałożenia na stronę kary pieniężnej: za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne pojazdem z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (500 złotych), za okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierały żadnych danych o okresach aktywności kierowcy (5500 złotych) oraz za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (500 złotych). W odniesieniu do pierwszej z wymienionych kar spółka wskazała, iż sporne świadectwo kwalifikacji, kierowca [...] uzyskał jeszcze pod rządami starych przepisów. Na dzień kontroli świadectwo było ważne (do dnia 21.10.2008 r.), natomiast zgodnie z przepisami utd wprowadzonymi nowelizacją tejże ustawy, kierowca legitymujący się ważnym świadectwem wydanym na podstawie art. 115 b) ustawy Prawo o ruchu drogowym został uznany za spełniający wymagania art. 39 a - f utd. W tym stanie rzeczy, zdaniem spółki, nie było podstaw do nałożenia ww. kary pieniężnej. Odnosząc się do drugiej z wymienionych wyżej kar spółka podniosła, że wymienione w przytoczonym przez organ przepisie art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 "okoliczności" dotyczą możliwości wykonania naprawy pod kątem ustalenia najbliższego terminu naprawy w uprawnionym zakładzie a także konieczności dokończenia wcześniej zawartych umów przewozu. Ponieważ spółka powoływała się w toku postępowania administracyjnego na obydwie wskazane wyżej okoliczności, w jej ocenie nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej. Z kolei trzecia z wymienionych wyżej kar była, zdaniem spółki, nieprawidłowo nałożona na przedsiębiorcę, gdyż art. 92 a) utd obliguje organ do kierowania odpowiedzialności za tego typu naruszenie na kierującego pojazdem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne - w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe - w stopniu mogącym mieć wpływ istotny.

Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja Sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja WITD jest wadliwa w zakresie w jakim nakłada na spółkę karę pieniężną w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne pojazdem z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (dot. kierowcy [...]) – art. 39 k, l utd w zw. z l.p. 1.8 ust. 1 załącznika do utd. Zdaniem Sądu, w ustalonym stanie faktycznym nie było podstaw do nałożenia na spółkę ww. kary, co uzasadniało uchylenie omawianych decyzji w tym zakresie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W niniejszej sprawie spółka przedłożyła kontrolującym świadectwo kwalifikacji kierowcy [...] wydane przez Starostę [...] w dniu 22 października 2003 r., ważne do 21 października 2008 r. Na dzień wydania przedmiotowego świadectwa, zgodnie z art. 115 a) b) ustawy Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 515 ) kierowca pojazdu samochodowego przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu osób oraz kierowca pojazdu samochodowego lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 7,5 t jest zobowiązany uzyskać świadectwo kwalifikacji, o ile pojazdem wykonywana jest działalność gospodarcza w zakresie przewozu osób lub rzeczy (art. 115a. ust. 1).

W myśl art. 115 a) ust.2 kierowca, o którym mowa w ust. 1, podlega:

1) kontrolnym badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Badanie jest przeprowadzane przed wydaniem pierwszego świadectwa kwalifikacji, następnie w wieku do 55 lat - co 5 lat i w wieku powyżej 55 lat corocznie;

2) badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem przed wydaniem pierwszego świadectwa kwalifikacji i następnie w ciągu roku od ukończenia 55 lat.

Stosownie do art. 115b ust. 1 ww. ustawy świadectwo kwalifikacji uzyskuje osoba, która:

1) ukończyła 21 lat;

2) przedstawiła zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego kursu dokształcającego:

a) kierowców przewożących rzeczy - kierowca samochodu ciężarowego lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 7,5 t,

b) kierowców przewożących osoby - kierowca pojazdu samochodowego przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu powyżej 5 osób łącznie z kierowcą;

3) przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;

4) przedstawiła orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Świadectwo kwalifikacji wydaje starosta na okres wynikający z terminów badań, o których mowa w art. 115a ust. 2 (art. 115 b) ust. 2 pkt 1).

Nowelizacja ustawy o transporcie drogowym dokonana ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) wprowadziła zmianę m.in. poprzez dodanie Rozdziału 7a pt. "Kierowcy wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne".

Przepis art. 39 ust. 1 omawianego rozdziału 7a) stanowi, że przewoźnik drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta m.in. nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy.

Zgodnie z art. 39d ust. 1 Kierowca wykonujący transport drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

2. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane:

1) w wieku do 55 lat - co 5 lat,

2) w wieku od 56 lat do 65 lat - co 2 lata,

3) powyżej 65 roku życia - corocznie.

3. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Natomiast w myśl art. 39e ust. 1 Przewoźnik drogowy jest obowiązany do:

1) kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa odpowiednio w art. 39c i 39d,

2) pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych,

3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy orzeczeń lekarskich i psychologicznych oraz zaświadczeń o ukończeniu kursów dokształcających, jeżeli kursy te są wymagane,

4) prowadzenia dokumentacji: dotyczącej pracy kierowcy, a w szczególności pojazdów, którymi kierowca wykonywał przewozy, oraz czasu pracy kierowcy; przepis ten dotyczy dokumentacji prowadzonej niezależnie od ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 12911 Kodeksu pracy,

5) przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy orzeczeń i zaświadczeń, o których mowa w pkt 3, oraz wyciągu z dokumentacji, o której mowa w pkt 4,

6) wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą.

Zgodnie z art. 39f wymagania, o których mowa:

1) w art. 39a-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport drogowy lub osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy,

2) w art. 39a ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz art. 39c - 39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy na potrzeby własne lub kierowcy przez niego zatrudnionego.

Z punktu widzenia niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma przepis art. 11 ust.1 ustawy nowelizującej, który stanowi, że kierowców posiadających świadectwa kwalifikacji wydane na podstawie art. 115b ustawy wymienionej w art. 4 (tj. ustawy Prawo o ruchu drogowym) lub na podstawie art. 4 ust. 12 ustawy wymienionej w art. 7, uznaje się za spełniających wymagania określone przepisami rozdziału 7a ustawy, o której mowa w art. 1 nie dłużej jednak niż przez okres i w zakresie, na jaki zostały wydane.

Podkreślenia również wymaga, że świadectwa kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, uznaje się odpowiednio za równoważne z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art. 1 oraz w art. 95a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 4, nie dłużej jednak niż przez okres, na który zostały wydane.

Przenosząc powyższe przepisy na grunt rozważanego przypadku należy stwierdzić, że skoro okazane do kontroli świadectwo kwalifikacji [...] wydane na podstawie art. 115 b) ustawy Prawo o ruchu drogowym było ważne, organ nie miał podstaw do nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej za brak skierowania ww. kierowcy na badanie psychologiczne. Powyższe wynika z faktu, że w okresie objętym kontrolą zgodnie z powołanym art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej [...] należało traktować za spełniającego warunki określone w rozdziale 7 a) utd. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że organy obu instancji naruszyły przepisy art. 92 ust. 1 utd w zw. z art. 39l ust. 1 pkt 1 utd w zw. z l.p. 1.8. pkt 1 załącznika do utd nakładając na spółkę karę pieniężną w wysokości 500 złotych, co obligowało Sąd do uchylenia decyzji w tym zakresie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

W ocenie Sądu, pozostałe zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Zdaniem Sądu, decyzja GITD nie narusza prawa w zakresie w jakim:

- utrzymuje w mocy decyzję WITD z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...], co do kary za okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera żadnych danych o okresach aktywności kierowcy (5500 złotych) oraz

- w części w jakiej uchyla ww. decyzję a zatem w zakresie kar:

1) za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego (800 złotych)

2) za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu podczas wykonywania przewozu drogowego (950 złotych) a nadto

3) za nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (500 złotych).

W odniesieniu do pierwszego z wymienionych naruszeń należy przywołać przepis art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, który w okresie objętym kontrolą miał następujące brzmienie:

(ust.1) w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat, zaraz po tym, jak okoliczności na to pozwolą. Jeżeli sprowadzenie pojazdu do siedziby przedsiębiorstwa nie jest możliwe w ciągu tygodnia, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania, wówczas naprawy dokonuje się w drodze.

Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami art. 19, mogą upoważnić właściwe organy do wydania zakazu używania pojazdu w przypadku, gdy uszkodzenie lub wadliwe działanie nie zostało naprawione zgodnie z określonymi powyżej warunkami.

Natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu, jeśli urządzenie rejestrujące nie działa lub działa wadliwie, kierowcy zaznaczają na wykresówce, wykresówkach lub na tymczasowej wykresówce dołączonej do wykresówki albo do karty kierowcy, na której powinni przedstawić dane umożliwiające ich identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) wraz ze złożeniem podpisu - wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące.

W przypadku, gdy karta kierowcy działa wadliwie, zostanie zniszczona, zgubiona lub skradziona kierowca, na koniec swojej podróży, drukuje informacje odnoszące się do okresów rejestrowanych przez urządzenie rejestrujące oraz zaznacza na tym dokumencie szczegóły, które umożliwią jego identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) włącznie ze swoim podpisem.

Zdaniem Sądu, dla poprawnego rozkodowania treści omawianego przepisu konieczne jest łączne odczytanie obydwu jednostek redakcyjnych tj. ust. 1 i 2 (pominąć należy w tym miejscu ust. 3, który dla niniejszego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności w nim wskazane).

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że cytowany przepis dotyczy sytuacji, gdy tachograf zepsuje się w czasie kiedy pojazd, którym wykonywane jest zadanie przewozowe znajduje się "w trasie" a przewoźnik nie ma możliwości sprowadzenia auta do siedziby przedsiębiorstwa. Tylko w takim przypadku, przez okres maksymalnie siedmiu dni, kierowca jest zobowiązany nanosić na wykresówkę (np. ręcznie) wszystkie informacje dotyczące różnych okresów aktywności, które nie zostały prawidłowo zarejestrowane.

Jak wynika z akt sprawy, opisana wyżej sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanym przypadku. Po stwierdzeniu usterki tachografu oraz zgłoszeniu urządzenia do naprawy w specjalistycznym serwisie, pojazd o numerze [...] nadal poruszał się w okolicach siedziby firmy.

Ponieważ art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 stanowi wyjątek od zasady jaką jest obligatoryjne używanie urządzenia rejestrującego nie może być wykładany rozszerzająco. Tymczasem szerokiej interpretacji ww. przepisu dokonał skarżący uznając, że wymienione w art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 "okoliczności" dotyczą możliwości wykonania naprawy pod kątem ustalenia najbliższego terminu naprawy w uprawnionym zakładzie a także konieczności dokończenia wcześniej zawartych umów przewozu, bez względu na to czy pojazd znajduje się "w trasie" czy też jest wykorzystywany podczas przewozów dokonywanych na obszarze z którego jest możliwe sprowadzenie pojazdu do siedziby przedsiębiorstwa. Z przytoczonych na wstępie względów, dokonana przez stronę wykładnia przepisu art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 nie może zostać uznana za prawidłową.

Należy w tym miejscu dodać, że omawiany przepis art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 został zmieniony przez pkt 7 sprostowania z dnia 6 lipca 2007 r. (Dz.U.UE.L.07.176.42) pn. "Sprostowanie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.)(Polskie wydanie specjalne, rozdział 07, tom 01, str. 227) w ten sposób, że

zamiast: "1. W razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat, zaraz po tym, jak okoliczności na to pozwolą.",

powinno być :"1. W razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat, jak tylko okoliczności na to pozwolą.".

Zdaniem Sądu, powyższe sprostowanie nie ma zasadniczego wpływu na interpretację omawianego przepisu dokonaną przez organ a następnie potwierdzoną w niniejszym wyroku. Reasumując ten fragment należy stwierdzić, że organ nie naruszył powołanych w decyzji przepisów nakładając na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 5500 złotych a więc w tym zakresie skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w części w jakiej organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji należy wskazać, iż również w tym zakresie GITD prawa nie naruszył a zatem i w tym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez WITD naruszało przepisy procedury, co w konsekwencji spowodowało, że w omawianym zakresie nie doszło do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy a więc nie można dokonać subsumpcji. Należy podzielić stanowisko GITD, co do lakoniczności uzasadnienia oraz braku ustaleń dotyczących realizowania przejazdu w załodze, w sytuacji kiedy decyzja wskazuje tylko na jednego kierowcę, podczas gdy załoga składa się co najmniej z dwóch prowadzących pojazd. Podobne nieprawidłowości wystąpiły w zakresie kar opierających się na ustaleniach dotyczących kierowców [...] oraz [...].

Odnosząc się do zarzutu skargi, że kara za naruszenie polegające na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych powinna zostać nałożona na kierującego pojazdem a nie na przedsiębiorcę do czego obliguje organ przepis art. 92 a) utd należy stwierdzić, że jest to pogląd wadliwy.

W niniejszej sprawie przedmiotowe kary były nałożone na spółkę w związku z kontrolą przedsiębiorstwa a nie kontrolą na drodze. W tym stanie rzeczy odwoływanie się przez spółkę do treści art. 92 a) utd nie znajduje uzasadnienia, gdyż przepis ten dotyczy wyłącznie kontroli na drodze.

Niemniej, w ocenie Sądu, również podczas kontroli w przedsiębiorstwie inspektor transportu drogowego powinien badać wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń a w razie jednoznacznego ustalenia, iż naruszenie przepisów nastąpiło na skutek zdarzeń lub okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, wojewódzki inspektor transportu drogowego wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (art. 93 ust. 7 utd). Przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, według redakcji wprowadzonej ustawą z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 661) wszedł w życie w dniu 20 czerwca 2007 r.

Podkreślenia przy tym wymaga, że art. 3 pkt 4 lit. b wspominanej noweli, która zmieniła m.in. przepisy ustawy o transporcie drogowym nie był objęty przepisami przechodnimi. Zatem w odniesieniu do powołanego art. 93 ust. 7 utd ma zastosowanie zasada bezpośredniego jego stosowania przez organ administracji, zważywszy, że cytowane uregulowanie jest korzystniejsze dla skarżącej spółki w porównaniu do poprzedniego stanu prawnego, który przyjmował, iż dla przyjęcia odpowiedzialności przedsiębiorcy wystarczający jest sam fakt obiektywnego naruszenia przepisów utd, bez względu na przyczynę, która do tego doprowadziła. Powyższe stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego znajduje wsparcie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowym. Należy w tym miejscu przywołać uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie W 4/93, OTK w 1993 r., cz. II, s. 443 i nast., w którym to orzeczeniu Trybunał stwierdził, że "w razie wątpliwości, stosowanie ustawy nowej tłumaczy się domniemaniem, iż ustawa nowa jest, a przynajmniej powinna być odzwierciedleniem aktualnych stosunków prawnych; ponadto jest wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później niż wola ustawodawcy, której wyrazem była ustawa wcześniejsza. Dlatego za przyjęciem przedłużonego działania ustawy dawnej muszą przemawiać szczególne względy mające oparcie w przepisach poddawanych wykładni".

Zdaniem Sądu, gdy mamy do czynienia ze zmianą prawa na korzyść obywateli, w oparciu o orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego można sformułować nakaz bezpośredniego stosowania ustawy nowej, w przypadku stosunku prawnego powstałego pod rządami ustawy dawnej i trwającego pod rządami ustawy nowej od momentu wejścia w życie tej ostatniej (v. np. wyrok TK w sprawach K.14/91, OTK w 1992 r., cz. I s. 93 i n., OTK w 1993 r. cz. I s. 73,74).

Skoro zatem w niniejszej sprawie organ I instancji będzie ponownie rozpatrywał sprawę w zakresie uchylonym przez GITD, na [...] Wojewódzkim Inspektorze Transportu Drogowego będzie ciążył obowiązek rozpatrzenia sprawy również pod kątem ewentualnego zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 utd.

Z uwagi na to, że spółka sygnalizuje na stronie 8 skargi o konieczności rozpatrywania sprawy również w aspekcie zastosowania art. 93 ust. 7 utd (aczkolwiek bez bliższego uzasadnienia swojego stanowiska), należy stwierdzić, że odwołanie się przez skarżącą do ww. przepisu jest uzasadnione.

W toku ponownego postępowania organ administracji, stosując się do dyspozycji art. 153 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym wyroku.