Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 234/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. A. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego A. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W wypełnionym na wezwanie formularzu PPF wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo domowe samotnie. Skarżący utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 3322 zł oraz honorariów autorskich, wypłacanych nieregularnie, w łącznej wysokości ok. 3000 zł (rocznie). Z tychże środków strona pokrywa koszty utrzymania oraz koszty leczenia wymienionych we wniosku chorób przewlekłych. Ze złożonych wyjaśnień wynika, że strona posiada mieszkanie o powierzchni 38 m². Posiadane oszczędności, jak wskazano we wniosku, wynoszą ok. 3000 zł.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).

Mając na uwadze przywołany wyżej warunek przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, uznać należy, że skarżący nie wykazał, by jego sytuacja materialna mogła być traktowana jako równoważna niemożności samodzielnego poniesienia kosztów toczącego się postępowania sądowego.

Uwzględnić należało, że w sprawach skarg na bezczynność organu administracji, a więc sprawy tożsamej do tej, która toczy się ze skargi złożonej przez wnioskodawcę, na skarżącym ciąży wymóg uiszczenia wpisu stałego w wysokości 100 zł - § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Inne opłaty sądowe, których obowiązek pokrycia uzależniony jest od wyniku sprawy, nie przekraczają swoją wysokością wskazanej kwoty. W sytuacji, gdy rozważana sytuacja materialna składającego wniosek o prawo pomocy pozostaje w ścisłej łączności z ciężarem finansowym, który wynika ze wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej, oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie skarżący powinien był wykazać, że ze względu na ograniczone środki finansowe nie posiada i nie jest w stanie zgromadzić jednorazowo kwoty 100 zł, wymaganej do skutecznego zaskarżenia bezczynności Prezydenta [...]. Ustalenia o tejże treści w rozpoznawanej sprawie poczynić tymczasem nie można. Zawarte we wniosku twierdzenie, iż skarżący poza świadczeniem emerytalnym i nieregularnymi dochodami z honorariów autorskich, nie posiada innych dochodów, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów postępowania sądowego, a ponadto ponosi koszty leczenia chorób przewlekłych nie może znaleźć akceptacji w sytuacji, gdy dokonane w sprawie ustalenia wskazują na to, że określone środki pieniężne (ok. 3000 zł) o charakterze oszczędności skarżący w istocie posiada, a wymóg poniesienia opłat sądowych w sprawie skargi na bezczynność wiąże się z na tyle niskim obciążeniem ekonomicznym gospodarstwa domowego, że skarżący bez znaczącego ograniczenia jego wydatków jest w stanie samodzielnie partycypować w kosztach prowadzonego postępowania.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.