Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1018/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 49 § 1, art. 184, art. 197 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. i J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 831/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

M. B. i J. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Do skargi dołączyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazali, że niewstrzymanie decyzji do czasu zapadnięcia rozstrzygnięcia przed sądem administracyjnym mogłoby narazić obie strony na niekorzystne skutki rozgraniczeniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji stwierdzając, że skarżący nie wskazali, iż w sprawie wystąpiły przesłanki udzielenie im ochrony tymczasowej.

Od tego postanowienia skarżący wnieśli zażalenie, zarzucając mu naruszenie art. 49 par. 1 p.p.s.a. poprzez nie wezwanie strony do uzupełnienia wniosku o wskazanie konkretnych okoliczności świadczących o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wnieśli o uchylenie tego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Wskazali, że brak wniosku miał charakter usuwalny i powinni byli zostać wezwani przez sąd do jego uzupełnienia. Sąd powinien był wyprowadzić przynajmniej częściowe uzasadnienie wniosku z całokształtu pism procesowych w sprawie, zwłaszcza skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, co nie oznacza jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującego, gdyż pozostawiono to uznaniu sądu. Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego. W rozpatrywanej sprawie natomiast skarżący nie przedstawili żadnych argumentów na poparcie swojego wniosku. Powołali się jedynie na niekorzystne skutki, które wywoła wykonanie decyzji. Okoliczność ta nie stanowi zaś przesłanki wstrzymania wykonania decyzji – jest nią bowiem możliwość wystąpienia jednego z dwóch rodzajów konsekwencji: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie podali natomiast konkretnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że w sprawie zajdą nie tylko niekorzystne dla nich skutki spowodowane wykonaniem decyzji, ale również, że będą one miały charakter taki, o jakim mowa w ww. przepisie.

Ponadto zauważyć należy, że wstrzymanie wykonania dotyczy tylko takich decyzji, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu, zwłaszcza nakładają na stronę określone obowiązki lub przyznają prawa. Decyzja umarzająca postępowanie ze swej istoty nie jest takim rodzajem aktu.

Odnosząc się zaś do zarzutów sformułowanych przez skarżących wskazać trzeba, że rolą sądu nie jest zastępowanie strony w zakresie formułowania pism procesowych – nie może on bowiem oprzeć orzeczenia na swoich domysłach. W orzecznictwie podnosi się nawet, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien posiadać osobne uzasadnienie, jako odrębne od skargi żądanie skierowane do sądu. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 105/04). Sąd nie miał nie tylko obowiązku, ale również podstawy prawnej do tego, aby o przesłankach wstrzymania wykonania decyzji rozstrzygać na podstawie całokształtu sprawy czy treści innych pism procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie trafnie zatem odmówił skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazać także należy, że brak uzasadnienia wniosku nie jest brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu w oparciu o art. 49 § 1 p.p.s.a. Tym samym sąd nie wzywa strony do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie takie nie jest bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zatem jego niezamieszczenie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego też brak w tym zakresie nie podlega uzupełnieniu, a niewezwanie przez sąd do uzupełnienia wniosku nie narusza żadnego przepisu (por. postanowienie NSA z 16 września 2014 r., sygn. akt I OZ 744/14).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.