Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1214/01
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 2002-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 14a ust. 7 pkt 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Nie data wydania decyzji, lecz data złożenia wniosku o zwrot podatku VAT, w myśl jednoznacznie brzmiącego art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ decyduje o istnieniu przesłanek, w nim wymienionych.

TEZY

Nie data wydania decyzji, lecz data złożenia wniosku o zwrot podatku VAT, w myśl jednoznacznie brzmiącego art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ decyduje o istnieniu przesłanek, w nim wymienionych.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "O." spółki z o.o. w P. na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 30 kwietnia 2001 r. (...) w przedmiocie zwrotu nadpłaty od towarów i usług za listopad 2000 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Spółka z o.o. "O." Zakład Pracy Chronionej w P. w dniu 27 grudnia 2000 r. złożyła wniosek w Urzędzie Skarbowym P.-G. o zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 93.870 zł, wynikającego z deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 2000 r., na podstawie art. 14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - zwanej dalej ustawą o VAT.

Decyzją z dnia 22 stycznia 2001 r. organ podatkowy odmówił zwrotu wnioskowanej kwoty podatku w oparciu o art. 14a ust. 7 ustawy o VAT, wykluczający możliwość zastosowania przepisów art. 14a ust. 1-6 tejże ustawy w przypadku, gdy wnioskujący podmiot, w dacie złożenia wniosku, posiada zaległości podatkowe. Spółka "O." w dniu 27 grudnia 2000 r. posiadała zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 632.659,04 zł. za rok 1995.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka "O." zarzuciła, że zaległość podatkowa za rok 1995, wynikająca z decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 26 lipca 2000 r. (...), nie istniała w dacie złożenia wniosku o zwrot, bowiem decyzja Inspektora w dniu 15 stycznia 2001r., decyzją Izby Skarbowej w P. z tej daty, została uchylona i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Oznacza to nieistnienie zaległości na koncie spółki w dniu 27 grudnia 2000 r.

Izba Skarbowa w P. decyzją z dnia 30 kwietnia 2001 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego P.-G., podtrzymując stanowisko organu w niej wyrażone i nie uwzględniając zasadności zarzutów, podniesionych w odwołaniu.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, że istotna jest data złożenia wniosku o zwrot podatku VAT; jeżeli w tej dacie występują zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa u wnioskującego, wówczas w myśl art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT prowadzący zakład pracy chronionej traci prawo do zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towaru i usług. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem w dniu 27 grudnia 2000 r. na koncie "O." figurowały zaległości podatkowe za 1995 rok, wynikające z decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 21 listopada 1997 r. i uzupełniającej wymiar decyzji Inspektora z dnia 26 lipca 2000 r.

W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. Zarzucono rażące naruszenie przepisów art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT przez przyjęcie, że w dniu złożenia wniosku o zwrot spółka posiadała zaległości podatkowe, gdy tymczasem wskutek uchylenia decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej zaległości te za rok 1995 określających, przez organ odwoławczy w dniu 15 stycznia 2001 r., w dacie wydania decyzji przez Urząd Skarbowy P.-G. w przedmiocie zwrotu zapłaconego podatku VAT, - tj. 22 stycznia 2001 r. zaległości te nie istniały. Uchylenie bowiem w trybie odwoławczym decyzji, określającej zaległość podatkową, wywiera skutek ex tunc, tzn. od samego początku, co Urząd Skarbowy winien był uwzględnić z urzędu.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu swojej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Treść przepisu art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT nie jest w sprawie kwestionowana, jako budząca wątpliwości interpretacyjne, zatem za bezsporne można uznać, że w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. nie ma prawa do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług za okres rozliczeniowy podatku prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej podatnik, jeżeli w dniu złożenia wniosku o zwrot występują zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa, /art. 14a ust. 1-7 ustawy o VAT/. Organy podatkowe ustaliły, że na dzień złożenia wniosku o zwrot podatku wpłaconego z rozliczenia za miesiąc listopad 2000 r., skarżąca spółka posiadała zaległości w podatku od osób prawnych za rok 1995. Wynikająca z zasady samoobliczenia podatku dochodowego od osób prawnych decyzja organu podatkowego określająca wysokość zobowiązania z tytułu tego podatku za rok 1995, jak i określająca zaległość podatkową za ten rok w tym podatku ma charakter deklaratoryjny /art. 21 par. 1 pkt 1, par. 2 i 3 oraz art. 51 par. 1 Ordynacji podatkowej/. Powstanie zaległości podatkowej jest bowiem wyłącznie związane z zaistnieniem faktu niewpłacenia podatku w terminie jego płatności, zaś konsekwencją prawną powstania zaległości jest m.in. możliwość wydania decyzji, określającej wysokość zaległości podatkowej w zobowiązaniach podatkowych, powstających z mocy prawa.

O ile więc w dacie 27 grudnia 2000 r., - tj. dacie złożenia wniosku o zwrot istniała decyzja organu podatkowego, określająca zaległość w podatku od osób prawnych skarżącej za rok 1995, prawidłowo organy podatkowe, po ustaleniu tej okoliczności, przyjęły, że skarżącej nie przysługiwało prawo żądania zwrotu podatku VAT za listopad 2000 r. Dlatego decyzja organu podatkowego odmawiająca uwzględnienia wniosku jest zgodna z prawem.

Oparcie skargi na zarzucie naruszenia art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT, uzasadnionym okolicznością, iż w dniu 15 stycznia 2001 r. została wydana decyzja uchylająca decyzję organu o określeniu zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej za rok 1995, nie jest zasadne z dwóch powodów, mianowicie, że - po pierwsze - nie data wydania decyzji, lecz data złożenia wniosku o zwrot podatku VAT, w myśl jednoznacznie brzmiącego art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT decyduje o istnieniu przesłanek, w nim wymienionych, - po drugie - decyzja kasacyjna organu odwoławczego przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, nie zaś jednocześnie z uchyleniem decyzji określającej umorzyła postępowanie w rozpoznawanym nią przedmiocie. Na marginesie Sąd zauważa, co ustalono na rozprawie, że po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją ostateczną organy podatkowe także określiły skarżącej zarówno zobowiązanie, jak i zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1995. W tym stanie rzeczy trudno zgodzić się z. argumentacją skarżącej, iż organy podatkowe w niniejszej sprawie działały także wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego.

Z powyżej przedstawionych powodów Sąd na podstawie art. 27 ust l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji wyroku.