Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2665/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: ART. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 557/15 w sprawie ze skargi Z.A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 20 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z.A.na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 557/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu skargi Z.A.(dalej: "Skarżącego") na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP") z dnia 20 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, skargę oddalił.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1249/12, WSA uchylając poprzednią decyzję KGP cofającą Skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską wskazał na bezsporną okoliczność, że Skarżący w dniu 8 maja 2008 r. został skazany przez Sąd Policyjny w Brukseli za czyn z art. 34 § 2 2.1 AR z 16 marca 1968 r. oraz art. 8.3 ust. 1 AR z dnia 1 grudnia 1975 r., w związku z tym, że w miejscu publicznym prowadził pojazd mając stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu co najmniej 0,50 miligrama na litr wydychanego powietrza. Z przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit.a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz.U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.; dalej: "ustawa o broni i amunicji"), wynika, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba skazana została prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Jedynym źródłem, w oparciu o które organ ustalił fakt skazania Skarżącego za popełnienie przestępstwa był Krajowy Rejestr Karny, na podstawie którego nie można było ustalić, że sporny czyn został poprawnie zakwalifikowany jako przestępstwo. Wobec tego organ winien dokonać kwalifikacji prawnej czynu w odniesieniu do aktu prawnego, na podstawie którego orzekał sąd belgijski. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 163/13, oddalił skargę kasacyjną KGP podkreślając, że WSA nie przesądził charakteru czynu.

Rozpoznając ponownie sprawę w trybie odwoławczym KGP ustalił, że w Królestwie Belgii obowiązuje francuski model prawa karnego wprowadzający trójpodział przestępstw. Zgodnie z tym podziałem, przestępstwa zostały podzielone na zbrodnie, występki oraz wykroczenia, które będąc najniższą kategorią przestępstw są rozpoznawane przez sądy policyjne. Skarżący w dniu 8 maja 2008 r. został skazany przez Sąd Policyjny w Brukseli za czyn z art. 34 § 2 2.1 AR z 16 marca 1968 r. oraz art. 8.3 ust. 1 AR z dnia 1 grudnia 1975 r., który należy do wykroczeń ale z opisu popełnionego czynu wynika, że w polskim systemie prawnym czyn ten jest występkiem. Za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających bądź leków kierowca w Królestwie Belgii karany jest w zależności od stężenia alkoholu we krwi. Za stężenie alkoholu we krwi w przedziale 0,5 - 0,8 - zakazem prowadzenia pojazdu przez trzy godziny oraz mandatem płatnym na miejscu w wysokości 150 euro; w przypadku postępowania sądowego grzywną w wysokości od 150 – 3.000 euro. Z akt wynika, że Skarżący został prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mając stężenie alkoholu we krwi w wydychanym powietrzu co najmniej 0,50 miligrama na litr wydychanego powietrza. Ustawą z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 69, poz. 626), dokonano implementacji do prawa polskiego przepisów Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE Nr C 316, 27.11.1995) oraz Konwencji o cyberprzestępczości, przyjętej w ramach Rady Europy, którą Polska podpisała w dniu 23 listopada 2001 r. Wprowadzone od 1 maja 2004 r. zmiany polegały m. in. na objęciu jurysdykcją polskiego wymiaru sprawiedliwości przestępstw popełnionych za granicą Polski, niezależnie od obywatelstwa sprawcy oraz karalności czynu w miejscu jego popełnienia (art. 112 K.k.), jak również doprecyzowaniu zasady podwójnego skazania za granicą i w Polsce (art. 114 K.k.) oraz rozszerzeniu katalogu wyjątków od tej zasady o wyroki zapadłe przed niektórymi trybunałami międzynarodowymi i sądami państw obcych (art. 114 § 3). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, wykroczenia ulegają ujawnieniu jedynie w przypadku samoistnego skazania na areszt. Wobec Skarżącego została orzeczona grzywna w wysokości 1.100 euro lub 33 dni alternatywnej kary aresztu w zawieszeniu na trzy lata dla 550,00 euro lub 15 dni alternatywnej kary aresztu D.D.C. (utrata prawa do prowadzenia pojazdów): 23 dni dla wszystkich pojazdów silnikowych. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego uzyskano informację z Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego, że na dzień 9 stycznia 2015 r. Skarżący nadal w nim figuruje, jako osoba skazana. Zatem Skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, natomiast strona podmiotowa zasadzała się na umyślności; tym samym spełnione zostały przesłanki, o których mowa art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

Skarżący w skardze zarzucił naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit.a ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, art. 75 § 1 i art. 80 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił i stwierdził, że organy zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1249/12. Wskazując na bezsporną okoliczność skazania Skarżącego przez Sąd Policyjny w Brukseli wyrokiem z dnia 8 maja 2008 r. za prowadzenie pojazdu w miejscu publicznym, podczas gdy analiza wydychanego powietrza wykazała stężenie alkoholu co najmniej 50 miligrama na litr powietrza stwierdził, że czyn ten w systemie prawnym obowiązującym w Królestwie Belgii stanowi wykroczenie. Jednakże wykroczenie to w Polsce kwalifikowane jest jako występek popełniony z winy umyślnej i odpowiada przestępstwu opisanemu w art. 178a K.k. Zatem spełniona została przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do zarzutów skargi naprowadził, że nie doszło do naruszenia art. 153 P.p.s.a. Organ nie oparł rozstrzygnięcia wyłącznie na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym, ale dokonał analizy czynu Skarżącego m. in. na podstawie opracowania Kancelarii Senatu RP - "Kary za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości w wybranych krajach – luty 2004". Na użytek niniejszej sprawy opracowanie to było wystarczające i w pełni umożliwiało dokonanie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego Skarżącemu przez Sąd Policyjny w Brukseli w odniesieniu do aktu prawnego, na podstawie którego orzekał ten Sąd. WSA podkreślił, że organ szeroko rozważył cechy kwalifikacji przestępstw i ich podział na zbrodnie i występki, dokonał pogłębionej analizy problemu, co znalazło potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stanowiło realizację spostrzeżeń zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 163/13.

W skardze kasacyjnej Skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) – to jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skazanie za popełnienie wykroczenia mieści się w dyspozycji ostatnio powołanego przepisu,

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 174 pkt 2 P.p.s.a.):

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuchylnie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 190 P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo, że w wyniku ponownego rozpoznania nie zastosowano wszystkich wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2014 r.,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo, że w wyniku ewidentnego naruszenia zasad określonych w art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a. materiał dowodowy w sprawie nie został wyczerpująco rozpatrzony, a z wybiórczo ocenionych dowodów wyprowadzono nieuprawniony wniosek,

4. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez ogólnikowość uzasadnienia wyroku, pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, dokonanie własnych nieuprawnionych ustaleń i uogólnień.

W uzasadnieniu zakwestionowano zakwalifikowanie wykroczenia w rozumieniu francuskiego modelu prawa, na którym opiera się belgijski system prawa, jako przestępstwa w rozumieniu prawa polskiego opartego na modelu wschodnioeuropejskim. Zarzucono, że WSA oparł swoje stanowisko wyłącznie na brzmieniu nazwy danej instytucji, a nie na jej rzeczywistej roli w systemie prawa. Doprowadziło to do naruszenia art. 190 P.p.s.a., którym Sąd był związany. Wskazano też, że belgijski kodeks karny dzieli czyny karalne/przestępstwa na wykroczenia, występki i zbrodnie. Wykroczeniami są te przestępstwa, za które grozi kara policyjna – aresztu i grzywny. Inne czyny karalne poza przestępstwami we francuskim modelu prawa nie istnieją. Tymczasem w modelu wschodnioeropejskim, na którym opiera się system prawa polskiego, przestępstwa dzieli się na zbrodnie i występki, a wykroczenia to odrębne czyny karalne. We francuskim modelu prawa – wykroczenia, chociaż nominalnie stanowią przestępstwa – bo inna kategoria czynów nie istnieje – zagrożone są nie karą tzw. kryminalną ale policyjną, do rozpoznania spraw o wykroczenia właściwe są sądy najniższego szczebla tzw. sądy policyjne. Taki sąd rozpoznał sprawę Skarżącego. Wykroczenia stanowią jedynie proste naruszenia prawa – w literaturze podkreśla się, że są to jedynie uchybienia przeciwko dyscyplinie społecznej, a nie zbrodnie i występki – naruszenie norm moralnych. Szkoda społeczna wyrządzona przez występek jest w związku z tym mniejsza. Nie wyjaśniono również rozbieżności między ujawnieniem faktu skazania Skarżącego w Krajowym Rejestrze Karnym, brakiem takiej informacji w wyciągu z rejestru karnego wydanym przez Urząd Gminy Beersel w Belgii, jak również informacji z wyciągu Rejestru Karnego Gminy Beersel w Belgii, że skazanie uległo zatarciu i nie figuruje już w ewidencji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazano, że Sąd I instancji ograniczył się w swoim uzasadnieniu wyłącznie do kilku ogólników (decyzja nie narusza prawa, ustalenia wynikają z zebranego materiału dowodowego, którego ocena nie budzi zastrzeżeń, organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, prowadząc do tzw. "pozorności uzasadnienia").

W odpowiedzi na skargę kasacyjną KGP wniósł o jej oddalenie wskazując na dane z KRK z których wynika, że Skarżący w dniu 8 maja 2008 r. został skazany przez Tribunaal de Police de Bruxelles za popełnienie czynu z art. 34 § 2.1 belgijskiego Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z kwalifikacją prawną przesłaną do Krajowego Rejestru Karnego przez stronę belgijską, stężenie alkoholu w organizmie strony wynosiło co najmniej 0,50 mg ( 1,2 g/l krwi). KGP wskazał na trójpodział przestępstw we francuskim systemie prawa, zgodnie z którym wykroczenie, za które został skazany Skarżący stanowi najniższy rodzaj przestępstwa i podlega kognicji sądów policyjnych, a ponadto znajduje swój odpowiednik w polskim systemie prawa w art. 178 a K.k. jako występek, czyli jest to kategoria przestępstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a., zatem w pierwszej kolejności ocenie podlegają zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. W ramach tej podstawy wskazano na naruszenie art. 190 P.p.s.a., gdyż w ocenie Skarżącego, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy nie zastosowano wszystkich wskazań zawartych w wyroku NSA z dnia 27 czerwca 2014 r. Z zarzutem tym, mając na uwadze uzasadnienie wniesionego środka odwoławczego, wiążą się pozostałe zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a to naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż materiał dowodowy nie został wyczerpująco rozpatrzony a z wybiorczo ocenianych dowodów wyprowadzono nieuprawniony wniosek oraz naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., przez ogólnikowość uzasadnienia wyroku. Jeśli chodzi o uzasadnienie tych zarzutów to sprowadza się ono do postawienia tezy, że doszło do nieprawidłowego ustalenia kwalifikacji prawnej popełnionego czynu i wadliwego przyjęcia, że Skarżący popełnił przestępstwo a nie wykroczenie. W konsekwencji bezpodstawnie organy przyjęły a WSA pogląd ten podzielił, że istnieją przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji odmienności podziału przestępstw wg modelu francuskiego oraz modelu wschodnioeuropejskiego.

Poza sporem pozostaje, że Skarżący w dniu 8 maja 2008 r. został skazany przez Sąd Policyjny w Brukseli za czyn z art. 34 § 2.1 AR z 16 marca 1968 r. oraz z art. 8.3 ust. 1 AR z dnia 1 grudnia 1975 r., który wg systemu belgijskiego należy do wykroczeń. Czyn ten polegał na tym, że w dniu 10 kwietnia 2007 r. w Forest, w miejscu publicznym, prowadził pojazd lub towarzyszył kierowcy w celu nauki jazdy, podczas gdy analiza wydychanego powietrza stwierdziła stężenie alkoholu co najmniej 50 miligrama na litr wydychanego powietrza lub analiza krwi wykazała stężenie alkoholu co najmniej 1,2 grama na litr krwi oraz będąc kierowcą pojazdu na drodze publicznej nie był w stanie prowadzić pojazdu, nie wykazał wymaganych cech fizycznych lub nie posiadał wymaganych umiejętności. Przy takim opisie, WSA zasadnie zaaprobował ustalenia KGP, że Skarżący skazany został za czyn, który wg prawa polskiego stanowi umyślny występek z art. 178a § 1 K.k.: "Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega karze (...)". Co do stanu nietrzeźwości, to zgodnie z art. 115 § 16 K.k. stan ten zachodzi, gdy: 1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub 2) zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Przy takich ustawowych znamionach czynu na gruncie polskiego prawa karnego trafna jest konkluzja, że Skarżący skazany został za przestępstwo, które w systemie francuskim określane jest jako wykroczenie, natomiast na gruncie prawa polskiego jest umyślnym występkiem.

Skarga kasacyjna nie kwestionuje, że wyrok sądu belgijskiego był ujawniony w Krajowym Rejestrze Karnym. Odnośnie do aktualności tego wpisu wskazać należy, że rozpoznając ponownie odwołanie KGP zwrócił się do Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego. Do odpowiedzi Ministerstwo Sprawiedliwości załączyło aktualną na dzień 9 stycznia 2015 r. informację z której wynika, że Skarżący posiada status osoby skazanej. W odpowiedzi wskazano też, że zgodnie z informacją przekazaną przez stronę belgijską, skazanie to jest aktualne i nadal przechowywane przez belgijski rejestr karny. Zostanie ono usunięte po otrzymaniu zawiadomienia o zatarciu skazania przesłanego przez rejestr belgijski. Natomiast brak wzmianki o skazaniu w informacji wydanej na wniosek osoby fizycznej nie jest równoznaczny z jego zatarciem. W prawie belgijskim obowiązuje bowiem zasada niewykazywania niektórych wyroków po upływie określonego terminu. W informacji przeznaczonej dla osoby fizycznej, po upływie trzech lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia, nie wykazuje się m.in. wyroków, w których orzeczono karę grzywny na podstawie Dekretu Królewskiego z dnia 16 marca 1968 r. w sprawie policji drogowej (art. 595 belgijskiego kodeksu postępowania karnego). Wszystko to prowadzi do wniosku, że zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w petitum skargi kasacyjnej, jest nieusprawiedliwiony. Stwierdzenie to dotyczy również naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Art. 141 § 4 P.p.s.a. zawiera ustawowy wzorzec uzasadnienia wyroku i jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku a w szczególności, jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 11 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 1043/14, LEX nr 1986672 czy z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. II FSK 1608/13, LEX nr 1801150). W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi ustawowemu a wyrok poddaje się kontroli instancyjnej.

Również nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 190 P.p.s.a. Otóż przypomnieć należy, że oddalając skargę kasacyjną KGP w sprawie sygn. II OSK 163/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Sąd Wojewódzki wbrew twierdzeniu organu nie przesądził, iż czyn, za który skazano skarżącego nie jest przestępstwem, lecz jedynie wskazał, iż skarżący przedstawił odpis wyroku, z którego nie wynika, że został skazany za przestępstwo. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji nie było zatem przedstawienie przez skarżącego wyroku, z którego wynika, iż czyn za który ukarano go przez Sąd Policyjny w Brukseli określony został tam jako wykroczenie, lecz to, że Sąd Wojewódzki uznał, iż niewystarczające w tej sytuacji było oparcie się przez organy Policji jedynie na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym, szczególnie, iż skarżący okoliczność tę od samego początku podnosił". Wobec tego wiążące pozostały wytyczne zawarte w wyroku WSA z dnia 4 października 2012 r. sygn. II SA/Wa 1249/12 sprowadzające się nakazu dokonania oceny kwalifikacji prawnej czynu przypisanego stronie przez Sąd Policyjny w Brukseli. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wytyczne te wykonano a sporna kwestia została szczegółowo wyjaśniona.

Konsekwencją nieskuteczności zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jest to, że ustalony przez KGP stan faktyczny, zaaprobowany przez WSA w zaskarżonym wyroku, jest wiążący. Wobec tego zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skazanie za popełnienie wykroczenia mieści się w dyspozycji ostatnio powołanego przepisu, jest również nieusprawiedliwiony. Cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską nie nastąpiło bowiem ze względu na skazanie skarżącego za wykroczenie, lecz za przestępstwo – umyślny występek. Oznacza to, że w stanie faktycznym sprawy nie popełniono błędu w subsumcji wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego.

Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dopuszczone na rozprawie przed tym Sądem w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. dowody z załączanych dokumentów (wniosek pełnomocnika Skarżącego z dnia 24 października 2016 r. – k. 74 akt sądowych), w żadnym wypadku nie podważają trafności zaskarżonego wyroku. Wskazać w tym miejscu należy, że celem postępowania dowodowego, o jakim mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Tymczasem zawnioskowane dowody zawierają dane z rejestru karnego belgijskiego i dotyczą odpowiednio stanu na dzień 9 grudnia 2015 r. (k.75-76 akt jw.) oraz na dzień 22 czerwca 2016 r. (k. 77-78), a więc nie dotyczą stanu faktycznego istniejącego w dacie decyzji KGP zaskarżonej do WSA (pomijając już kwestię wynikającą z art. 595 belgijskiego kodeksu postępowania karnego, o czym była mowa wyżej).

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione. Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach ma oparcie w art. 204 pkt 1 P.p.s.a.