Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 301/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 65 § 5, art. 250 § 3, art. 246 § 2, art. 222 § 1, art. 13 § 3, art. 78 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 241
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Po 617/11 w sprawie ze skargi W. P. Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od należności celnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w P. na rzecz W. P. Spółki z o.o. z siedzibą w P. 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 29 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Po 617/11, rozpoznając skargę W. P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] czerwca 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wypłacenia odsetek od kwot zwracanych należności celnych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] lutego 2011 r., nr [...], orzekł o kosztach postępowania, a także stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Relacjonując przebieg sprawy Sąd I instancji podał, że pismem z dnia [...] grudnia 2004 r. skarżąca spółka wniosła o zwrot należności celnych wynikających ze zgłoszeń celnych z roku 2002, uzasadniając swoje żądanie nieprawidłową klasyfikacją taryfową i zastosowaniem wobec tego niewłaściwej stawki celnej dla towarów, jakim była baza gumowa do produkcji gumy do żucia. W zgłoszeniach celnych towar zakwalifikowano do kodu 2106 90 92 0 ze stawką celną 20%. Organ I instancji decyzją z dnia 30 września 2010 r. uznał za nieprawidłowe zgłoszenia celne z 2002 r. w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia kwoty długu celnego, uznając konieczność zastosowania kodu 3842 90 99 0 ze stawką 0%.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w P. zwrócił skarżącej należność celną, stwierdzając, że sporne zobowiązanie celne były nienależne w rozumieniu art. 246 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm., dalej: kodeks celny), oraz odmówił wypłacenia odsetek od kwoty zwracanej należności celnej. Uzasadniając odmowę wypłacenia odsetek, organ wskazał, że strona sama zgłaszała do procedury uszlachetniania czynnego w systemie ceł zwrotnych towar do kodu 210690910 ze stawką celną 20%, a zatem dłużnik przyczynił się do powstania błędu w ustaleniu właściwej kwoty należności celnych. Wydanie w zakresie innych zgłoszeń celnych decyzji nakazujących kwalifikację spornego towaru do kodu 2106 nie jest równoznaczne z koniecznością zastosowania przez stronę tego kodu w innych przypadkach importu tego samego towaru. W razie obawy przed utratą uprawnienia do stosowania procedury uproszczonej ze względu na stosowanie błędnej klasyfikacji taryfowej, importer mógł wystąpić do organu o wydanie wiążącej informacji taryfowej (WIT), czego nie uczynił. W efekcie organ uznał, że błędne określenie kwoty należności celnych było wywołane działaniem samego dłużnika. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2011 r.

Sąd I instancji, wyjaśniając powody uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, uznał, że z ustaleń poczynionych w sprawie wynikało, iż niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnej było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik nie przyczynił się w żaden sposób do powstania tego błędu. O błędzie organu przesądziła, zdaniem Sądu I instancji, treść decyzji z dnia [...] września 2010 r. Sąd I instancji, wskazując na art. 250 § 3 kodeksu celnego i wynikającą z niego przesłankę nieprzyczynienia się dłużnika do powstania błędu popełnionego przez organ celny, podkreślił, że należy ją rozpatrywać w kontekście wszystkich działań organów celnych. Wskazał w tym zakresie, że niniejsza sprawa dotyczyła zgłoszenia celnego jednego z wielu dokonanych przez skarżącą na przestrzeni wielu lat tego samego towaru – bazy do gumy do żucia. Prawidłową praktykę spółki co do sposobu klasyfikacji tego towaru do pozycji 3824 90 99 0 taryfy celnej zmieniły organy celne, wskazując jako jednie prawidłową pozycję 2106 90 92 0. Skarżąca kwestionowała to stanowisko organów, korzystając z przysługujących jej środków odwoławczych, ale jednocześnie spółka stosowała się do wskazań organów. Wobec tego Sąd I instancji stwierdził, że takie zachowanie skarżącej nie miało wpływu na błędne ustalenie należności celnych. Powstały błąd został w opinii Sądu wykreowany od początku i w całości przez organ celny. Działanie w zgodzie ze znanym i konsekwentnie powtarzanym stanowiskiem organów celnych oraz działanie w zaufaniu do tych organów, przy jednoczesnym kwestionowaniu tego stanowiska dostępnymi środkami prawnymi, nie mogło w ocenie Sądu I instancji, być uznane za przyczynienie się do powstania błędu. Wobec tego Sąd I instancji stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem art. 250 § 3 kodeksu celnego oraz art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r., Nr 137 poz. 926 ze zm., dalej: ordynacja podatkowa) w zw. z art. 262 kodeksu celnego.

W podstawie prawnej wyroku Sąd powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

Skargą kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w P. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu:

1. w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. obrazę prawa materialnego polegające na błędnej jego wykładni oraz niewłaściwym zastosowaniu:

a. nazbyt liberalnej interpretacji art. 250 § 3 kodeksu celnego, rozszerzającej w sposób nieuprawniony zakres działania tego przepisu, który stanowi wyjątek od ogólnej zasady zwrotu należności bez odsetek;

b. naruszeniu art. 250 § 3 kodeksu celnego poprzez nieprawidłowe zrównanie jego zakresu zastosowania z art. 246 § 3 kodeksu celnego;

c. niewłaściwym, bezpodstawnym przyznaniu prymatu art. 121 ordynacji podatkowej nad art. 250 § 3 kodeksu celnego;

d. naruszenie art. 5 kodeksu celnego poprzez nieuprawnione zrównanie mocy wiążącej informacji taryfowej (WIT) z "ówczesną jednolitą praktyką orzeczniczą organów celnych";

e. błędnym ustaleniu stanu faktycznego poprzez nieprecyzyjne i niezgodne z przepisami prawa przedstawienie przebiegu postępowania oraz sensu rozstrzygnięcia wydanego w zakresie uznania za nieprawidłowe zgłoszeń celnych, które nie były wcześniej kwestionowane w zakresie taryfikacji i stawki celnej;

f. naruszeniu art. 250 § 3 kodeksu celnego poprzez upraszczające uznanie, jakoby zaistnienie błędu organu celnego i brak przyczynienia się przez dłużnika, należało wywodzić z "całokształtu poczynionych ustaleń" i "wszystkich działań organów celnych", niezależnie od ich charakteru i mocy wiążącej;

g. nieprawidłowe zastosowanie art. 250 § 3 kodeksu celnego, gdyż wbrew temu co przyznał Sąd organy celne nie wykreowały błędu co do kwoty należności celnych a skarżąca spółka samodzielnie decydowała w zgłoszeniach SAD o wysokości długu celnego i taryfikacji towaru;

2. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

a. uchybieniu art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 ordynacji podatkowej polegającego na nieuzasadnionym zarzuceniu przez Sąd naruszenia powyższych przepisów, uznaniu, że postępowanie organów obu instancji nie było staranne i merytorycznie poprawne;

b. uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez ogólnikowe, niewystarczające, niepełne uzasadnienie rozstrzygnięcia sądowego, przez deprecjację, a faktyczne odrzucenie wartości tez zamieszczonych w odpowiedzi na skargę, jak również przez nieustosunkowanie się do nich, jak i do powołanego przez organ orzecznictwa sądowego, czym uchybiono również art. 153 p.p.s.a. przez wadliwą ocenę prawną.

Podnosząc te zarzuty Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu oraz zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. P. Spółka z o.o. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozstrzyganej sprawie podstawy nieważności, wskazane w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., nie zachodzą.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w P., w zakresie odmawiającym zwrotu odsetek od cła, jak też poprzedzająca ją decyzja tego organu, zostały wydane z naruszeniem art. 250 § 3 kodeksu celnego oraz art. 121 § 1, art. 122 i 187 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 kodeksu celnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ administracji publicznej nieprawidłowo uznał, że brak jest podstaw do zapłaty odsetek od zwróconych spółce W. P. należności celnych, bowiem niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było – w ocenie Sądu – wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik nie przyczynił się w żaden sposób do powstania tego błędu (art. 250 § 3 kodeksu celnego).

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zaskarżony wyrok jest błędny, gdyż wydany został z naruszeniem zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Jak wyżej przedstawiono, skarga kasacyjna zawiera zarzuty zarówno dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym w okolicznościach rozstrzyganej sprawy konieczne jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania powiązany został z odmienną od przyjętej przez Sąd pierwszej instancji błędną interpretacją prawa materialnego, co – w ocenie autora skargi kasacyjnej – miało wpływ na naruszenie przepisów postępowania.

W grupie tych zarzutów, zasadniczy zarzut dotyczy – jak określono to wprost w treści skargi kasacyjnej – błędnej wykładni prawa materialnego, tj. nazbyt liberalnej interpretacji art. 250 § 3 kodeksu celnego, rozszerzającej w sposób nieuprawniony zakres działania tego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w nawiązaniu do tego zarzutu podniesiono jedynie, że istota art. 250 § 3 kodeksu celnego oznacza, że wypłacanie odsetek jest dopuszczalne na zasadzie wyjątku, a więc tylko w ściśle określonych granicach i nie jest możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej tego uregulowania.

Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, które zarzuca się Sądowi pierwszej instancji, jak powinna być – w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną – prawidłowa wykładnia danego przepisu oraz jego właściwe zastosowanie (zob. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1650/11; także omówienie licznych orzeczeń w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2011, art. 176).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna określonych wyżej wymagań nie spełnia, bowiem jej autor nie podjął nawet próby wykazania, iż Sąd pierwszej instancji, dokonując wykładni przepisu art. 250 § 3 kodeksu celnego, w rezultacie dopuścił się jego "nazbyt liberalnej interpretacji". W tej sytuacji nie jest możliwe skonfrontowanie przypisanej Sądowi pierwszej instancji błędnej wykładni art. 250 § 3 kodeksu celnego z tezą skargi kasacyjnej, że owa wykładnia nie jest zgodna z istotą tego przepisu, rozumianą w ten sposób, iż "wypłacanie odsetek jest dopuszczalne na zasadzie wyjątku". Co więcej, jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnej było wynikiem błędu organu celnego, do którego dłużnik nie przyczynił się w żaden sposób i z tego względu, w świetle art. 250 § 3 kodeksu celnego, nieprawidłowy był pogląd Dyrektora IC o braku podstaw do zwrotu odsetek. Wyrażona w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji ocena niewątpliwie odwołuje się do literalnego brzmienia przepisu, wskazując na spełnienie zarówno przesłanki błędu organu celnego, jak i negatywnej przesłanki – braku przyczynienia się dłużnika (w żaden sposób) do powstania tego błędu. Nawet więc z tego względu zarzut błędnej wykładni art. 250 § 3 kodeksu celnego – "nazbyt liberalnej interpretacji" – uznać należy za nieuzasadniony.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 250 § 3 Kodeksu celnego, poprzez nieuprawnione zrównanie jego zakresu stosowania z art. 246 § 3 kodeksu celnego, zgodnie, z którym należności celne nie podlegają zwrotowi ani umorzeniu, jeżeli okoliczności, które doprowadziły do zapłacenia lub zarejestrowania kwoty prawnie nienależnej, są wynikiem świadomego działania osoby zainteresowanej. Autor skargi kasacyjnej w żadnej mierze nie wyjaśnił, w jakim zakresie zarzut ten wiąże się z błędną wykładnią art. 250 § 3 kodeksu celnego, a w szczególności, jaki to zabieg interpretacyjny Sądu pierwszej instancji doprowadził do takiego rezultatu wykładni zawartej w tym przepisie normy prawnej, a nadto, w jaki sposób Sąd dał temu wyraz w swoim rozstrzygnięciu.

Błędny jest zarzut niewłaściwego, bezpodstawnego przyznania prymatu art. 121 ordynacji podatkowej nad art. 250 § 3 kodeksu celnego. Wyrażona w art. 121 § 1 ordynacji podatkowej zasada zaufania – postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych – jest ogólną zasadą postępowania, do którego znajdują zastosowanie przepisy ordynacji podatkowej. Samo, więc porównanie zakresu stosowania obu przeciwstawionych przepisów prowadzi do wniosku, że nie są to przepisy swoiście konkurencyjne, co do których organ stosujący prawo byłby zobowiązany do ustalenia ich hierarchiczności, a także ewentualnego uwzględnienia reguł kolizyjnych.

Nie uczynił tak też Sąd pierwszej instancji, wskazując jedynie, że zasada zaufania nie stanowi jedynie postulatu wobec organów administracji, lecz kreuje odrębną i bardzo istotną przesłankę oceny ich działania. Sąd zauważył, że postępowanie budzące zaufanie to m. in. postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym uchybienia organu nie mogą powodować ujemnych następstw prawnych dla obywatela, działającego w dobrej wierze i w zaufaniu do treści otrzymanej decyzji, na którego nie można przerzucać skutków błędów lub uchybień popełnionych przez organ na skutek niewłaściwej interpretacji przepisów. W konsekwencji powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnej było wynikiem błędu organu celnego, przy czym zdaniem Sądu o błędzie organu celnego przy ustalaniu kwoty należności celnej przesądzała już treść decyzji uznających – niezakwestionowane wcześniej przez organy celne – zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji towarowej gumy do żucia, wskazująca jako kod prawidłowy 3824 90 99 0 z zerową stawką celną.

Nie może więc budzić wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał wykładni analizowanych norm prawnych, w rezultacie której – jak twierdzi autor skargi kasacyjnej – przyznał prymat art. 121 ordynacji podatkowej nad art. 250 § 3 kodeksu celnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji, stosując normę prawną zawartą w art. 250 § 3 kodeksu celnego, mając na uwadze okoliczności rozstrzyganej sprawy, ustalił treść pojęcia błąd organu celnego, jedynie uwzględniając przy tym wymagania stawiane temu organowi w świetle wyrażonej w art. 121 ordynacji podatkowej tzw. zasady zaufania.

Odnosząc się do zarzutu naruszeniu art. 5 kodeksu celnego, poprzez nieuprawnione zrównanie mocy wiążącej WIT z "ówczesną jednolitą praktyką orzeczniczą organów celnych", stwierdzić należy, że także ten zarzut jest bezzasadny. Autor skargi kasacyjnej konstruując ten zarzut pominął – zarówno w treści samego zarzutu, jak i jego uzasadnieniu – że art. 5 Kodeksu celnego jest przepisem szczegółowym i złożonym, bowiem jest to jednostka redakcyjna podzielona na paragrafy, zaś dodatkowo § 7 i 9 – także na punkty. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w postępowaniu kasacyjnym, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny – rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej – nie podejmuje działań w celu uzupełnienia jej braków za stronę wnoszącą skargę kasacyjną, będąc związany podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej – art. 183 § 1 p.p.s.a. Odnosząc powyższe wywody do rozstrzyganej sprawy stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać, która norma prawna zawarta w konkretnej jednostce redakcyjnej (w obrębie art. 5 kodeksu celnego) została błędnie zinterpretowana przez Sąd pierwszej instancji, jak też na czym polegał błąd w wykładni tej normy prawnej.

Drugą grupę zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej powiązał z błędem polegającym na niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji.

Pierwszy z tej grupy zarzutów dotyczy błędnego ustalenia przez Sąd stanu faktycznego, poprzez nieprecyzyjne i niezgodne z przepisami prawa przedstawianie przebiegu postępowania oraz sensu rozstrzygnięcia wydanego w zakresie uznania za nieprawidłowe zgłoszeń celnych. Tak określony zarzut nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na jego ocenę. Przypomnieć należy – a zagadnienie to było już wielokrotnie omawiane w orzecznictwie sądów administracyjnych – że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, w którym przytoczyć należy podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem, co oznacza konieczność zarówno wskazania konkretnego przepisu prawa, który – zdaniem wnoszącego skargę – został naruszony przez sąd pierwszej instancji, jak i sprecyzowania do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym ono polegało (zob. np.: wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., II GSK 827/11). Skoro skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymagań w zakresie omawianego zarzutu, pomijając przy tym kwestię jego nietrafnego powiązania z domniemanym naruszeniem prawa materialnego, to zarzut ten należało uznać za oczywiście bezzasadny.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 250 § 3 kodeksu celnego, poprzez – jak wywodzi autor skargi kasacyjnej – upraszczające uznanie, jakoby zaistnienie błędu organu celnego i brak przyczynienia się przez dłużnika należało wywodzić z "całokształtu poczynionych ustaleń" i "wszystkich działań organów celnych", niezależnie od ich charakteru i mocy wiążącej, jak i zarzut nieprawidłowego zastosowania art. 250 § 3 kodeksu celnego, uzasadniony tym, że – wbrew temu, co przyznał Sąd – organy celne nie wykreowały błędu, co do kwoty należności celnych, a skarżąca spółka samodzielnie decydowała w zgłoszeniach SAD o wysokości długu celnego i taryfikacji towaru.

Autor skargi kasacyjnej niezasadnie utożsamia błędne zastosowanie normy prawnej zawartej w art. 250 § 3 kodeksu celnego z wadliwością ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji w zakresie działań podjętych przez organy celne oraz spółkę. Ustalenia te – dotyczące praktyki (prawidłowej) spółki co do sposobu klasyfikacji towaru do pozycji 3824 90 99 0 taryfy celnej, zmiany tej praktyki na skutek działań organów celnych, jak też dalszego kwestionowania przez spółkę stanowiska tych organów, przy jednoczesnym zastosowaniu się do wskazań organów celnych – nie zostały skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Oznacza to, że nie mogą być one podważone w granicach zarzutu naruszenia prawa materialnego, a to z kolei rodzi obowiązek oceny prawidłowości zastosowania tego prawa – art. 250 § 3 kodeksu celnego – w tym konkretnym, ustalonym przez Sąd pierwszej instancji stanie faktycznym.

Należy w tym miejscu odnieść się do tej części uzasadnienia skargi kasacyjnej, która nawiązuje do wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji poglądu, że powstały błąd organów celnych (w postaci zastosowania do zgłoszeń wadliwego kodu PCN) został od początku i w całości wykreowany przez organy celne, zaś działania strony, w zgodzie ze znanym, konsekwentnie powtarzanym stanowiskiem organów celnych, w zaufaniu do tych organów, przy jednoczesnym kwestionowaniu tego stanowiska dostępnymi środkami prawnymi, nie może być w żaden sposób uznane za przyczynienie się do powstania błędu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej to, że wydane decyzje ostateczne nakazywały traktować bazę gumową jako towar o kodzie PCN 2106 90 92 0, nie jest równoznaczne z nakazem stosowania tego kodu w kolejnych przypadkach importu takiej samej bazy gumowej, a zatem ustalenia organu celnego "nie były wiążące w szerszym zakresie zgłoszeń celnych, niż ten, w którym konkretnie orzekano". Teza ta została uzupełniona przez stwierdzenie, że "decyzje te odnoszą skutek wiążący jedynie w postępowaniach, w których zostały wydane i dany podmiot nie musi respektować ich treści w odrębnych sprawach".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przytoczony pogląd autora skargi kasacyjnej ma jedynie charakter polemiczny, a przede wszystkim wyrażony został w oderwaniu od istoty zagadnienia, co do którego odniósł się Sąd pierwszej instancji, rozważając wpływ wydanych (uprzednio) przez organ celny decyzji, nakazujących kwalifikowanie bazy gumowej jako towaru o kodzie PCN 2106 90 92 0, na kwalifikację tego towaru w kolejnych zgłoszeniach celnych spółki. Sąd pierwszej instancji stwierdził bowiem, że działanie spółki w zgodzie ze stanowiskiem organów celnych i w zaufaniu do tych organów, nie może być uznane za przyczynienie się do powstania błędu. Zatem rozważania co do tego, czy spółka musiała respektować w kolejnych, nowych zgłoszeniach celnych decyzje organów celnych wydane w odrębnych, wcześniejszych sprawach, nie mają znaczenia dla rozstrzyganej sprawy. Jest bowiem oczywiste, że spółka takiego obowiązku nie miała, jednakże stosując błędną klasyfikację celną, uznaną jednak przez organy celne za jedynie prawidłową, w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania tego błędu, co prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji.

Przyjęty przez Sąd pierwszej instancji kierunek wykładni art. 250 § 3 kodeksu celnego jest – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – prawidłowy i zgodny z poglądami zaprezentowanymi w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Wskazać w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2003 r. (sygn. akt I SA/Łd 36/02, ONSA 2004, z. 2, poz. 77) stwierdził, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych w wyniku błędu organu celnego nie jest ograniczone do błędów rachunkowych, ale uzasadnia zwrot cła wraz z odsetkami na podstawie art. 250 § 3 kodeksu celnego w każdej sytuacji, w której organy celne wbrew przepisom prawa zobowiązały stronę do zapłaty wyższego cła aniżeli należne. Pogląd ten został rozwinięty w wyroku NSA z dnia 17 maja 2012 r. (I GSK 559/11), gdzie NSA stwierdził, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych jest wynikiem błędu organu celnego także wówczas, gdy błąd dotyczy nieprawidłowych ustaleń lub ocen w zakresie stanu faktycznego, jak i wadliwego zastosowania lub wykładni przepisu prawa. Podobnie wypowiedział się NSA we wcześniejszych wyrokach – z dnia 8 lipca 2008 r. (I GSK 765/07) i 21 listopada 2008 r. (I GSK 6/08).

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Przede wszystkim zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 ordynacji podatkowej – zdaniem autora skargi kasacyjnej przejawiający się w nieuzasadnionym zarzuceniu przez Sąd pierwszej instancji naruszenia powyższych przepisów i uznaniu, że postępowanie organów nie było staranne i merytorycznie poprawne – nie został w skardze kasacyjnej należycie umotywowany. Obowiązku sprecyzowania, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym ono polegało, nie mogło zastąpić stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w zaistniałej sytuacji, (przez co – zdaje się – należy rozumieć naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego) "organy działały ściśle w ramach obowiązującego prawa, a odmowa wypłacenia odsetek, od zwracanych należności celnych, była w pełni uzasadniona".

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. (w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dokonano stosownej korekty oznaczenia właściwej jednostki redakcyjnej) przez ogólnikowe, niewystarczające, niepełne uzasadnienie rozstrzygnięcia sądowego. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że zdeprecjonowanie, zignorowanie oraz brak ustosunkowania się do tez zawartych w odpowiedzi na skargę mogło doprowadzić do błędnych konkluzji i ocen. Zauważyć należy, że w pełni zachował aktualność pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 1992 r. (III SA 1838/91, ONSA 1992, nr 2, poz. 45), że odpowiedź organu administracji publicznej na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które – zgodnie z prawem – powinny zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Podkreślić trzeba, że odpowiedź na skargę jest pismem procesowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. i jakkolwiek obejmuje wnioski i oświadczenia organu administracji publicznej, to ani nie uzupełnia ewentualnych braków decyzji, ani też nie jest przedmiotem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 209 w związku z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.) orzekł jak w sentencji.