Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1182/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20; art. 22;
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 6 ust. 1;
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 5;
journal: Dz.U. 1999 nr 101 poz 1178
law: Ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej.
article: art. 89 w zw. z art. 117; art. 316 ust. 1; art. 102-104; art. 315 ust. 1 i ust. 2; art. 1 ust. 1 pkt 1; art. 255 ust. 4; art. 256 ust. 1;
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 7; art. 8; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu na rozprawie wniosku N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (wnioskodawca) przeciwko M. C. (uprawniony, skarżący) o unieważnienie prawa z rejestracji na wzór przemysłowy pt.: "P." nr [...] na podstawie art. 102, 104 w związku z art. 316 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49 poz. 508 i Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.- dalej p.w.p.) oraz art.98 k.p.c. w związku z art. 256 ust.2 pwp unieważnił prawo z rejestracji na wzór przemysłowy pt.: "P." nr [...].

Decyzja ta została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Urząd Patentowy RP ( UP) decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. zarejestrował na rzecz M. C. wzór przemysłowy pt. "P." z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 2000 r. pod nr [...].

W dniu [...] lipca 2007 r. N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie tego prawa z rejestracji. Za podstawę żądania wskazano przepisy art. 102, art. 103 oraz art.104 p.w.p. Interes prawny uzasadniono faktem, że spółka jest konkurentem firmy uprawnionego bowiem zajmuje się sprzedażą nośników reklamowych m.in. wykonywanych na jej zlecenie i według jej specyfikacji. Ponadto we wniosku wskazano, iż uprawniony w swoim imieniu, a także w imieniu swojej firmy, której jest prezesem i większościowym udziałowcem, kierował do wnioskodawcy pisma ostrzegawcze, w tym pismo z [...] marca 2007 r. (k.177 akt), żądając zaprzestania naruszania spornego prawa z rejestracji. W ocenie wnioskodawcy przedmiotowy wzór w dacie jego zgłoszenia do rejestracji ([...] czerwca 2001 r.) nie spełniał wymogów nowości ani oryginalności, gdyż tego rodzaju pneumatyczne nośniki reklamowe byty powszechnie znane. Ponadto wszystkie cechy istotne przedmiotowego wzoru przemysłowego, tj. jego postać, uwarunkowane są wyłącznie względami technicznymi.

Jako dowody w sprawie złożono: opis niemieckiego wzoru użytkowego D [...] opublikowanego [...] września 1998 r., opis francuskiego patentu F [...] udostępnionego do wiadomości publicznej [...] listopada 1987 r., wydruki internetowe z 2007 r. i 2008 r. - wraz z tłumaczeniami oraz wydruk archiwalnej strony internetowej dotyczącej plenerowych pokazów filmowych w dniu [...] lipca 2000 r. z użyciem nośnika pneumatycznego.

W odpowiedzi na wniosek uprawniony zakwestionował interes prawny wnioskodawcy zaprzeczając twierdzeniom o podjęciu działań sądowych oraz podważył wartość dowodową przedłożonych materiałów twierdząc, iż nie wskazują one wytworów zbieżnych z przedmiotowym wzorem przemysłowym, a ponadto przedłożone wydruki internetowe nie mogą dowodzić braku zdolności rejestrowej spornego wzoru, gdyż pochodzą z okresu po dacie zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2010 r., przedłożył wydruki z baz internetowych UP przedstawiające podobne zarejestrowane wzory przemysłowe wyjaśniając, iż są to dowody na okoliczność nowości i oryginalności spornego wzoru.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy powołując się na art. 20 Konstytucji RP uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia praw rejestracji spornego wzoru przemysłowego, o czym przesądza treść listu ostrzegawczego z dnia [...] marca 2007 r. znajdującego się w aktach sprawy. Zdaniem organu istnienie spornego prawa prowadzi więc do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy, potwierdzonej w art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.)

Rozpatrując sprawę organ powołał art. 316 ust. 1 p.w.p., zgodnie z którym zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejścia w życie tej ustawy i nierozpatrzone do tego czasu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych, co oznacza, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji należy oceniać według brzmienia przepisów obowiązujących w pierwszym dniu wejścia w życie tej ustawy. W przedmiotowej sprawie wzór przemysłowy pt.: "P." nr [...] został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] czerwca 2001 r. tj. przed dniem wejścia w życie ustawy p.w.p. jako zgłoszenie wzoru zdobniczego, i zarejestrowany dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie przepisów art. 110 i 111 w związku z art. 316 ust.1 i 4 ustawy p.w.p. w jej pierwotnym brzmieniu (Dz. U. z 2001 r. Nr 49 poz. 508), a tym samym poddany ocenie wymogów zawartych w przepisach ustawy p.w.p. Ustawę tą, w tekście obowiązującym w dniu rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego, tj. w tekście pierwotnym (przed nowelizacją) UP przyjął jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wniosku o unieważnienie przedmiotowego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

Powołując definicję wzoru przemysłowego zawartą w art. 102 i art. 103 p.w.p. i oceniając nowość postaci wytworu przedmiotowego wzoru z punktu widzenia tych regulacji organ dokonał analizy ww. materiałów przedłożonych przez wnioskodawcę (opisy niemieckiego wzoru użytkowego D [...], opis francuskiego patentu F [...], wydruki internetowe). Organ stwierdził, że nie dowodzą one, iż sporny wzór przemysłowy spełniał wymóg nowości w dacie jego zgłoszenia do rejestracji ([...] czerwca 2001 r.). Zdaniem UP przedmiotowy nośnik reklamowy został określony w zastrzeżeniu ochronnym w dokumentacji zgłoszeniowej (posiada on zastrzeżenie ochronne, gdyż został złożony jako zgłoszenie wzoru zdobniczego) jako rama wypełniona powietrzem, wykonana z tworzywa winylowego, zamocowana do podłoża za pomocą haków, na której krawędzi umieszczony jest suwak mocujący winylową płaszczyznę pod reklamę. Natomiast żaden z przedłożonych materiałów nie ujawnia cech przedmiotowego wzoru określonych jako "zamocowana do podłoża za pomocą haków" oraz "na której krawędzi umieszczony jest suwak mocujący winylową płaszczyznę pod reklamę", a wobec tego nie można uznać, iż został on podany do powszechnej wiadomości przed datą jego pierwszeństwa w sposób umożliwiający jego odtworzenie, to jest odtworzenie postaci tego wytworu. W związku z tym zarzut braku nowości jest bezzasadny.

Natomiast UP uznał, że sporny wzór przemysłowy nie jest oryginalny w rozumieniu art.104 p.w.p., gdyż nie różni się on w sposób wyraźny od znanego wytworu według przeciwstawionego mu nośnika pneumatycznego ujawnionego na Fig.1 opisu francuskiego patentu F [...] oraz od znanego wytworu według przeciwstawionego mu nośnika pneumatycznego ujawnionego na Fig.1 opisu niemieckiego wzoru użytkowego D [...].

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że na Fig.1 opisu francuskiego patentu przedstawiono pneumatyczny nośnik reklamowy stanowiący tablicę składającą się z ramy złożonej z rękawów segmentowych nadmuchiwanych za pomocą zaworów. Środkowa część ramy stanowi ekran informacyjny wykonany z tworzywa PCV w postaci materiału ażurowego, co zapewnia wytrzymałość na podmuchy wiatru. Ekran informacyjny może być mocowany do ramy rozłącznie (w wykonaniu przedstawionym na Fig. A). Nośnik mocowany jest do podłoża za pomocą lin przechodzących przez pierścienie umieszczone w dolnej części ramy. Tak więc, pneumatyczny nośnik reklamowy według opisu francuskiego patentu F [...] różni się od rozwiązania przedmiotowego rodzajem postaci materiału ekranu informacyjnego, sposobem mocowania ekranu do ramy oraz sposobem mocowania lin do ramy poprzez pierścienie. Różnice te dotyczą jednak cech wynikających wyłącznie z funkcji technicznych konstrukcji nośnika, a ponadto (jako realizowane poprzez środki techniczne posiadające małe wymiary w stosunku do wymiarów ramy) nie wpływają istotnie na ogólne wrażenie wywierane przez ten nośnik i nie przesądzają o wyraźnej odrębności spornego nośnika względem tego znanego wytworu.

Podobnie na Fig.1 opisu niemieckiego wzoru użytkowego D [...] przedstawiono nośnik informacji do zamieszczania co najmniej jednego banera informacyjnego składający się z nadmuchiwanej ramy z elastycznego składanego materiału (z PCV) i pompki do wtłaczania powietrza do wnętrza ramy, przy czym rama tworzy dookolną prostokątną ramkę, do której można przymocować baner informacyjny naciągnięty rozłącznie na wolną przestrzeń utworzoną wewnątrz ramki. W zalecanych wersjach można do ramy nośnika informacji przymocować liny napinające kotwione w ziemi za pomocą kotew lub tym podobnych (haków). Pneumatyczny nośnik reklamowy według opisu niemieckiego wzoru użytkowego D [...] różni się od rozwiązania przedmiotowego głównie sposobem mocowania ekranu do ramy. Różnica ta dotyczy jednak cechy wynikającej wyłącznie z funkcji technicznych konstrukcji nośnika, która ponadto nie wpływa istotnie na ogólne wrażenie wywierane przez ten nośnik i nie przesądza o wyraźnej odrębności spornego nośnika względem tego znanego wytworu.

Zdaniem UP podobieństwo spornego wzoru do wyżej opisanych znanych wytworów według francuskiego patentu i niemieckiego wzoru użytkowego wynika z praktycznej tożsamości w zakresie cech istotnych decydujących o widocznym ukształtowaniu, wskazanych w zastrzeżeniu ochronnym spornego wzoru jako "rama (prostokątna) wypełniona powietrzem (lub innym gazem), wykonana z tworzywa winylowego (w szczególności z PCV, które jest tworzywem winylowym), zamocowana do podłoża (posiadająca) na krawędzi umieszczony zespół mocujący winylową płaszczyznę pod reklamę" i uwidocznionych na rysunku zawartym w dokumentacji zgłoszeniowej spornego wzoru (jak wskazano powyżej), przy czym jest on tak podobny do postaci wcześniejszego przeciwstawionego mu nośnika pneumatycznego, że można uznać, iż jest on także pozbawiony indywidualnego charakteru. Jednocześnie organ wskazał, że oceny oryginalności (ogólnego podobieństwa do znanych wytworów) dokonano z punktu widzenia zorientowanego użytkownika, którym jest na przykład osoba zawodowo wykorzystująca nośniki pneumatyczne. Osoba taka oceniając ogólne podobieństwo danego nośnika pneumatycznego do znanych wytworów będzie się kierować zasadniczo ukształtowaniem i wizualnym odbiorem samej ramy pneumatycznej, która ze względu na swoje wymiary jest elementem dominującym. Analizując oryginalność wytworu organ uwzględnił dużą swobodę twórczą, na którą wskazują przedłożone wydruki internetowe, a w szczególności załącznik do wniosku nr [...] przedstawiający różne reklamowe nośniki pneumatyczne (k.7) oraz powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2003 r. sygn. akt II SA 306/02, z którego wynika, iż wzór jest bowiem oryginalny dopiero wówczas, gdy ze względu na posiadane cechy różniące go od przeciwstawionych wzorów posiada swoisty wygląd.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję uprawniony M. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając;

a) naruszenie prawa materialnego - art. 315 ust. 1 i 2 p.w.p. przejawiające się w ocenie spełnienia ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa z rejestracji określonych, w innych przepisach niż obowiązujące w dacie dokonania zgłoszenia wzoru pt. "P.";

b) naruszenie prawa materialnego- art. 89 ust. 1 w związku z art.117 p.w.p. przejawiające się unieważnieniu prawa z rejestracji nr [...] mimo niewykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji ww. wzoru oraz mimo wątpliwości co do istnienia interesu prawnego wnioskodawcy;

c) naruszenie prawa procesowego - art. 255 ust. 4 p.w.p.,

d) naruszenie art. 7, 8 i 77 kpa w związku z 256 ust. 1 p.w.p., przejawiające się w błędnym ustaleniu stanu faktycznego w zakresie oryginalności - w rozumieniu art. 104 pwp.

Mając na względzie błędną interpretację art. 316 ust. 1 p.w.p. dokonaną przez UP w zaskarżonej decyzji, jako wprowadzającą dla zgłoszeń wzorów zdobniczych - dokonanych w innym stanie prawnym, nowych kryteriów ochrony i ustawowych warunków uzyskania prawa z rejestracji na wzór przemysłowy skarżący wniósł o rozważenie możliwości wystąpienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Trybunału Konstytucyjnego w trybie przewidzianym w art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z pytaniem prawnym co do zgodności w Konstytucją, (a w szczególności z art. 2 Konstytucji RP), przepisu art. 316. ust. 1 p.w.p., zwłaszcza w wypadku uznania za zasadny zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 315 ust. 1 i 2.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że UP nieprawidłowo uznał, iż skoro prawo z rejestracji wzoru nr [...] zostało udzielone na podstawie art. 110 i 111 w związku z art. 316 ust. 1 i 4 p.w.p., to przepisy tej ustawy w tekście obowiązującym w dniu rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego będą stanowić podstawę prawną rozstrzygania wniosku o unieważnienie. W konsekwencji powyższego UP dokonał błędnej oceny czy wzór pt. "P." spełnia ustawowe warunki określone w art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p. (w tekście pierwotnym). Nieprawidłowość ta wynika z uznania przepisu porządkowego (art. 316 ust. 1 p.w.p.) za regulację zmieniającą ustawowe warunki uzyskania prawa wyłącznego na nową zewnętrzną postać wyrobu, mimo wyraźnych zapisów art. 315 ust. 1 i 2 p.w.p. Zdaniem strony skarżącej stosunkiem prawnym powstałym przed dniem wejścia w życie ustawy p.w.p. jest dokonanie zgłoszenia wzoru zdobniczego, uiszczenie należnych opłat urzędowych od tego zgłoszenia i podjęcie przez Urząd Patentowy RP postępowania zgłoszeniowego. Ponadto z przepisów art. 315 ust. 1 i 2 wynika jednoznacznie i wprost, że dla oceny ustawowych warunków uzyskania prawa wyłącznego na przedmiot zgłoszenia zastosowanie powinny mieć przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych (Dz. U. nr 8 poz. 45), w szczególności § 1 i § 6 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia.

Skarżący wskazuje, iż wystąpił o ochronę swego rozwiązania pod rządami poprzednich przepisów, ze świadomością, że jego rozwiązanie musi spełniać określone wymagania. Zgodnie z podstawową zasadą ochrony wzorów zdobniczych i obecnie wzorów przemysłowych, ochrona tych wzorów ograniczona jest do przedmiotów tego rodzaju, dla których wzór został zgłoszony. Oznacza to, że także przy badaniu nowości dokonuje się porównania ze znanymi przedmiotami tego samego rodzaju. Nośniki reklamowe znane w kraju (w Polsce) w dacie dokonania zgłoszenia to tablice i słupy ogłoszeniowe. Znane pneumatyczne urządzenia wykorzystywane w reklamie to balony, nadmuchiwane bramy powitalne. Pneumatyczny nośnik reklamowy według obecnego wzoru jest przedmiotem o nowej postaci nadającej mu swoisty i oryginalny wygląd i zasługuje na ochronę. Żaden dokument przedstawiony przez stronę przeciwną nie dotyczy podania do powszechnej wiadomości, ani jawnego stosowania w Polsce. Nie może zatem stanowić podstawy dla unieważnienia prawa z rejestracji.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 89 i art. 117 p.w.p., skarżący podtrzymał swoje zastrzeżenia w stosunku do posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego w domaganiu się upoważnienia prawa ochronnego. Fakt zaistnienia kolizji rynkowej z firmą J. sp. z o.o. działającą w tej samej branży nie uzasadnia istnienia interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji bowiem ze strony skarżącego, jako uprawnionego nie zostały skierowane do wnioskodawcy żadne wezwania ,zaś skarżący nie może ponosić konsekwencji konfliktu interesów dwóch konkurencyjnych firm, nawet jeśli jest prezesem jednej z nich.

Natomiast naruszenia art. 255 ust. 4 p.w.p. skarżący upatruje w tym, że zarzuty sformułowane we wniosku o unieważnienie i wskazane podstawy prawne żądania o unieważnienie prawa z rejestracji nr [...], nie odnoszą się do ustawowych warunków uzyskania prawa z rejestracji, zatem Urząd Patentowy RP winien - rozpoznając wniosek w wyżej zakreślonych granicach oraz biorąc pod uwagę wskazane podstawy prawne zgodnie z treścią przepisu art. 255 ust. 4 p.w.p., oddalić tak sformułowany wniosek.

Według skarżącego naruszenie art. 7,8, 77 k.p.a. polegało na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyznano, że sporny wzór jest nowy, zatem nie może być jednocześnie uznany za nie oryginalny. Z tych względów, skarżący odczytuje zaskarżoną decyzję o unieważnieniu prawa z rejestracji nr [...] jako krzywdzącą i niesłuszną, mającą cechy arbitralności, co nie pogłębia zaufania do organów Rzeczypospolitej Polskiej i narusza tym samym zasadę ogólną postępowania administracyjnego, określoną w art. 8 kpa.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargo jako bezzasadnej. W szczególności Urząd ponownie wyjaśnił, iż zgodnie z art. 316 ust. 1 p.w.p. zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy i nierozpatrzone do tego czasu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych, co oznacza, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji należy oceniać według przepisów obowiązujących w dniu rejestracji wzoru przemysłowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2010 r. nie narusza prawa.

Przede wszystkim nie są zasadne zarzuty skargi kwestionujące interes prawny wnioskodawcy N. Sp. z o.o. w domaganiu się unieważnienia spornego prawa z rejestracji.

Interes prawny stanowi przesłankę legitymującą żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej. W orzecznictwie sądowym nie budzi raczej wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawne regulujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej tj. art. 20 i 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej. Legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie cudzego prawa ochronnego na znak towarowy będzie więc podmiot gospodarczy, któremu sporny znak towarowy przeszkadza w działalności gospodarczej. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy wnioskodawca używa znaku albo ubiega się o udzielenie ochrony na znak kolidujący ze znakiem wskazanym we wniosku. Jednocześnie legitymowanie się interesem prawnym pozwala jedynie wnosić o wszczęcie postępowania administracyjnego lub domagać się dopuszczenia do takiego postępowania, lecz nie gwarantuje korzystnego wyniku tego postępowania. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca powoływał się na list ostrzegawczy wystosowany przez uprawnionego w dniu [...] marca 2007 r. (k.177 akt), żądając zaprzestania naruszania spornego prawa z rejestracji. Wbrew zarzutom skargi bez wpływu na istnienie interesu prawnego wnioskodawcy pozostaje fakt, że list ten był napisany nie przez uprawnionego jako osobę fizyczną lecz przez spółkę J. Sp. z o.o., w której jest prezesem i udziałowcem. W ocenie Sądu Urząd Patentowy zasadnie zatem uznał, iż spółka N. jest legitymowana do złożenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru bowiem istnienie takiego prawa może utrudniać lub nawet zablokować temu podmiotowi możliwość wykonywania działalności gospodarczej. W konsekwencji nie ma racji skarżący twierdząc, że w sprawie doszło do naruszenia art. 89 w związku z art. 117 p.w.p.

Jak słusznie wskazał organ ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej w art. 316 ust. 1 wyraża zasadę, w myśl której zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonanych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 22 sierpnia 2001 r. i nierozpatrzone do tego czasu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych.

Należy zatem podzielić stanowisko Urzędu Patentowego, iż przepisami stanowiącymi podstawę prawną do rozstrzygnięcia złożonego wniosku o unieważnienie przedmiotowego prawa z rejestracji jest ustawa - Prawo własności przemysłowej w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji kwestionowanego wzoru przemysłowego (tekst pierwotny). Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy słusznie zastosował definicję zawartą w art. 102 p.w.p. sprzed nowelizacji ustawy p.w.p. obowiązującej od 18 października 2002 r.

Według tej definicji wzoru przemysłowego "wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania postać wytworu przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie". Z definicji tej wynika, iż przedmiotem analizy wzoru przemysłowego dla potrzeb rejestracji są postacie wytworów. Ponadto, prawo z rejestracji nie może obejmować elementów nie umieszczonych w postaci wytworu (logo czy informacji o firmie nie ujawnionych na rysunkach). W myśl stanowiska zawartego w literaturze przedmiotu "W art. 102-104 p.w.p. wzór ujmowany jest zawsze całościowo, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości. Ujęcie to sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru, ocenie poddany zostaje wzór właśnie jako całość. Wzór nie spełnia zatem przesłanki indywidualnego charakteru, jeśli zachodzi ogólne wrażenie podobieństwa z wzorem wcześniej ujawnionym. Z drugiej strony cechy nowości i indywidualnego charakteru ustala się zawsze w odniesieniu do określonego produktu." (Wojciechowska Anna, Radca Prawny 2004/3/82, artykuł, Numer publikacji : 44128, Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy: Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej).

Z tych też przyczyn nie ma racji skarżący twierdząc, nastąpiło naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 315 ust. 1 i 2 p.w.p. wyrażające się w ocenie spełnienia ustawowych warunków rejestracji w innych przepisach niż obowiązujące w dacie zgłoszenia wzoru.

Błędna jest dokonana przez stronę skarżącą interpretacja, że w art. 315 ust. 2 p.w.p. chodzi o stosunek prawny rozumiany jako dokonanie zgłoszenia wzoru zdobniczego. Kwestia ta została już wyjaśniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, że pojęcie "stosunków w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych", itd. użyte w art. 1 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i w art. 315 ust. 2 p.w.p. odnosi się do innego aspektu sytuacji prawnej uprawnionego z patentu, posiadającego prawo ochronne na wzór użytkowy, czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego. Przez stosunki prawne, o których mowa w art. 315 ust. 2 ustawy p.w.p. należy rozumieć relacje prawne w zakresie korzystania z patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, powstające na gruncie ustawy Prawo własności przemysłowej." (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r. , sygn. akt II GSK 304/06). Również w innym wyroku wyrażono pogląd, iż użycie w art. 315 ust. 2 ustawy z 2000 r. - Prawo własności przemysłowej określenia "stosunki prawne" oznacza, iż chodzi nie o samo prawo z rejestracji znaku towarowego w znaczeniu ogólnym, lecz o prawo w relacji do innych podmiotów (wyrok z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 642/08). Z przytoczonych wyroków wynika jasno, że chodzi o stosunki prawne powstałe po rejestracji, zaś sam akt zgłoszenia do rejestracji takim stosunkiem prawnym nie jest. Treść przepisów art. 315 p.w.p wskazuje, że chodzi tu o prawa istniejące w dniu wejścia w życie ustawy – p.w.p., zaś niewątpliwie w owym czasie sporne prawo z rejestracji wzoru jeszcze nie istniało - zgłoszony wzór nie został jeszcze zarejestrowany. W tej sytuacji stosownie do treści ar. 316 ust. 1 p.w.p. dokonane przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2000 r. zgłoszenie wzoru zdobniczego uzyskało z mocy prawa status zgłoszenia wzoru przemysłowego. Z tych względów wniosek strony skarżącej o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym został oddalony jako niezasadny.

Nie można także podzielić pozostałych argumentów strony zawartych w skardze.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 104 p.w.p. Ocena oryginalności tj. ogólnego wrażenia wywieranego przez sporny wzór przeprowadzona przez Urząd nie nasuwa wątpliwości co do swojej zgodności z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w szczególności z przeciwstawionymi; opisem niemieckiego wzoru użytkowego D [...] i opisem francuskiego patentu F [...].Urząd dokonał analizy porównawczej tych opisów ze spornym wzorem dochodząc słusznie do wniosku, że różnice dotyczą cech wynikających wyłącznie z funkcji technicznych konstrukcji nośnika, a ponadto nie wpływają istotnie na ogólne wrażenie wywierane przez ten nośnik i nie przesądzają o wyraźnej odrębności spornego nośnika. Organ szczegółowo wskazał dowody, na których oparł się ustalając fakt braku oryginalności, zaś skarżący tych dowodów skutecznie nie zakwestionował. Wbrew stanowisku skarżącego ustalenie braku oryginalności jest zatem wystarczające do uwzględnienie wniosku o unieważnienie spornego prawa.

Zdaniem Sądu skarżący niesłusznie zarzuca Urzędowi Patentowemu, że naruszył art. 255 ust. 4 p.w.p. i orzekł poza granicami wniosku i na innej podstawie prawnej bowiem w aktach sprawy znajdują się pisma wnioskodawcy zawierające żądanie unieważnienia wzoru w oparciu o art. 102, art. 103 i 104 p.w.p. - choćby pismo z dnia [...] listopada 2008 r. (Tom I, k.57 akt , str. 4 pisma, pismo z dnia 30 marca 2009 r . k. 140 akt str. 2 pisma).

Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, należy - zdaniem Sądu - stanowczo podkreślić, iż Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy co do zasady uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.). Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art.8 k.p.a.).

Zdaniem Sądu organ uwzględniając powyższą zasadę zobowiązany jest dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które Urząd poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Wbrew twierdzeniom strony, organ dokonał właściwej analizy wszystkich dowodów oraz prawidłowo przeprowadził ich ocenę zarówno oddzielnie jak i w sposób kompleksowy. Ocena zgromadzonych dowodów zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest dowolna i Sąd nie dopatrzył się uchybień powodujących konieczność podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organ w oparciu o tak przeprowadzone postępowanie dowodowe.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.