Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1441/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust.1 pkt 2 i 3, art. 2 ust. 1, akt 4 ust. 1, art. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art.240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi I.N.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "SKO"), działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 w związku z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 – dalej jako "O.p.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659), po rozpatrzeniu odwołania I. N.-J. (dalej jako "Skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta S. (dalej jako "Prezydent Miasta") nr [...] z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej nr [...] z dnia 4 lutego 2015 r. i ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 20.813 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

2.1. Decyzją z dnia 4 lutego 2015 r. Prezydent Miasta ustalił Skarżącej wysokość wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. Decyzja została doręczona w dniu 10 lutego 2015 r. Skarżąca nie skorzystała z prawa wniesienia odwołania od decyzji do SKO. Po wydaniu i doręczeniu w/w decyzji organ podatkowy wszedł w posiadanie informacji o przeniesieniu do nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] (dalej jako "przedmiotowa nieruchomość") salonu rowerowego i związanej z tym zmianie powierzchni użytkowej budynku związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca, mimo obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm. – dalej jako "u.p.o.l.") nie złożyła odpowiedniej informacji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, została więc wezwana do skorygowania informacji IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 r. W dniach 24 marca i 15 kwietnia 2015 r. zostały złożone korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W korekcie informacji IN-1 z dnia 24 marca 2015 r. wykazano zmianę sposobu użytkowania nieruchomości od stycznia 2015 r. Zmiana polegała na zróżnicowaniu gruntów na 1000 m2 związanych z działalnością gospodarczą i 4540 m² jako grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe niezwiązane z działalnością gospodarczą, wykazano również powierzchnię użytkową budynków mieszkalnych 111,20 m2, powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 341,90 m2 oraz pow. 398,60 m2 budynków pozostałych. Podano również wartość budowli 27.689,00 zł. W korekcie informacji IN-1 złożonej dnia 15 kwietnia 2015 r,, która obowiązywać miała od lutego 2015 r. nie wykazano zmian dotyczących gruntów, budowli oraz budynków mieszkalnych, skorygowano natomiast powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzeniem działalności na 740,5 m2. Do korekty informacji z dnia 24 marca 2015 r. załączono kopie pięciu umów zawartych z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą: umowa z dnia 15 stycznia 2015 r. z M. Z., umowa z dnia 1 stycznia 2015 r. z K. B., umowa z dnia 30 grudnia 2014 r. zawarta z A. K., umowa z dnia 1 stycznia 2015 r. z M. F. oraz umowa z dnia 1 listopada 2014 r. zawarta z A. J. na użytkowanie nieruchomości w celach mieszkaniowych.

2.2. Ze względu na ujawnienie nieznanych faktów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były wówczas znane organowi podatkowemu, zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w celu prawidłowego ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. Postanowienie o wznowieniu postępowania wysłane zostało na adres A. J., pełnomocnika Skarżącej i uznane za zastępczo doręczone. O wznowieniu postępowania poinformowano drugiego pełnomocnika Skarżącej, M. K., pismem z dnia 2 czerwca 2015 r.

W trakcie wznowionego podatkowego postępowania stwierdzono, że Skarżąca w 2015 r. posiadała prawo wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości o powierzchni 5.540 m² oraz prawo własności znajdujących się na tej działce budynków o łącznej pow. użytkowej 851,70 m² i budowli o wartości 27.689,00 zł.

Ze względu na konieczność zweryfikowania danych zawartych w złożonych w marcu i kwietniu 2015 r. korektach informacji ze stanem faktycznym, dnia 17 września 2015 r. przeprowadzone zostały oględziny przedmiotowej nieruchomości. W trakcie oględzin, podczas których obecny był pełnomocnik Skarżącej ustalono, iż nieruchomość za wyjątkiem lokalu wskazanego jako lokal mieszkalny oraz wiaty blaszanej zajęta jest na działalność gospodarczą przez inne podmioty na podstawie zawartych umów z właścicielem. Brama wjazdowa na teren nieruchomości była otwarta. Pełnomocnik oświadczył, że teren jest ogólnodostępny. Miejsca parkingowe przypisane są do poszczególnych lokali związanych z działalnością gospodarczą, zgodnie z zawartymi umowami. Wiata blaszana (budowla) nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Według oświadczenia pełnomocnika znajdują się w niej przedmioty należące do Stowarzyszenia [...] i prywatne rzeczy Skarżącej, w tym również rzeczy pozostałe po likwidacji spółek mających wcześniej siedzibę na terenie nieruchomości podatnika. Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika w dalszym ciągu nie jest użytkowana hala magazynowo-produkcyjna znajdująca się po lewej stronie posesji, albowiem nie dokonano odbioru technicznego po zakończeniu wykonanych robót budowlanych. Pełnomocnik oświadczył, iż nie posiada klucza do tych pomieszczeń, dlatego też niemożliwe było przeprowadzenie oględzin tej części nieruchomości.

W trakcie oględzin lokalu wskazanego jako lokal mieszkalny stwierdzono, iż w pomieszczeniach tych nikt nie zamieszkuje. Ta część nieruchomości jest w trakcie remontu i jak oświadczył pełnomocnik jest przygotowywana do zamieszkania przez uchodźców. Pełnomocnik poinformował również, iż lokal ten od zawsze był lokalem mieszkalnym, niegdyś służył jako mieszkanie służbowe pracowników, sam tam zamieszkiwał i posiada dokumenty urzędowe potwierdzające ten stan. Oznajmił również, że dokona niezbędnych zmian w ewidencji gruntów i budynków, zmieniając klasyfikację tego lokalu.

Nieruchomość ani jej część nie została przekształcona i nie wydzielono w niej lokali mieszkalnych. Potwierdza to informacja Wydziału Budownictwa, który poinformował, że nie dokonywano żadnych przekształceń i zmian funkcji budynków zlokalizowanych na terenie przedmiotowej nieruchomości.

2.3. Decyzją nr [...] z dnia 10 lutego 2016 r. Prezydent Miasta uchylił decyzję z dnia 4 lutego 2015 r. i ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 21.540 zł.

2.4. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej, SKO decyzją nr [...] uchyliło w całości w/w decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 lutego 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

2.5. Decyzją nr [...] z dnia 15 marca 2017 r. Prezydent Miasta uchylił w całości ostateczną decyzję z dnia 4 lutego 2015 r. i ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 20.813 zł.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie jest możliwe zastosowanie w stosunku do części obiektu (przedmiotowej nieruchomości) stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. W przepisach u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości uzależniona jest od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Najwyższą stawką objęto nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przez związek z działalnością gospodarczą, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w jej brzmieniu z 2015 roku, rozumie się posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne: retencyjne lub elektrowni wodnych oraz gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organy podatkowe orzekając o wysokości podatku, zobowiązane są na podstawie art. 7a u.p.o.l. do uwzględnienia zapisów właściwej dla danego powiatu ewidencji gruntów i budynków.

Organ wskazał, że w toku wznowionego postępowania podatkowego pełnomocnik Skarżącej złożył w dniu 4 listopada 2015 r. informację, z której wynika, że od stycznia 2015 r. przedmiotowa nieruchomość wydzierżawiona była pięciu przedsiębiorcom.

Prezydent miasta podkreślił, że nie potwierdzono, by wpłynął do Urzędu Miejskiego jakikolwiek wniosek od właściciela przedmiotowej nieruchomości dotyczący zgłoszenia zmiany funkcji lub przeznaczenia budynków na lokale mieszkalne, która miałaby wpływ na opodatkowanie w 2015 r. W trakcie w/w oględzin stwierdzono, iż żadne z pomieszczeń położonych w przedmiotowej nieruchomości nie służyło celom mieszkaniowym. Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, która na podstawie art. 21 § 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz. 520 ze zm. – dalej jako "u.p.g.k.") jest podstawą wymiaru podatków, wszystkie budynki miały w 2015 r. funkcję handlowo-usługową.

Zatem do czasu zmiany klasyfikacji budynki lub ich części nie mogą podlegać opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków mieszkalnych, z materiału dowodowego wynika, że Skarżąca o taką zmianę nie wystąpiła do właściwego organu. Organ podkreślił, że samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku z niemieszkalnego na mieszkalny, bez odpowiedniego zgłoszenia w odpowiednim organie nadzoru budowlanego, nie oznacza, że mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym w rozumieniu u.p.o.l. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji budynku, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednak ze względu na stwierdzenie podczas oględzin, iż część budynku wyłączona jest z prowadzenia działalności gospodarczej, uznano za uzasadnione objęcie tej powierzchni stawką właściwą dla budynków pozostałych. Również grunt sklasyfikowany jako Bi - inne tereny zabudowane nie może zostać objęty stawką przewidzianą dla terenów mieszkaniowych, lecz stawką właściwą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, ponieważ zarówno budynki, jak i utwardzenie terenu - budowle związane są z tą działalnością.

Prezydent miasta nadmienił, iż organ podatkowy przy wydaniu decyzji po wznowieniu postępowania podatkowego zobligowany jest orzekać w sprawie ograniczając się do wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które nie były znane organowi, który wydał decyzję, a okoliczności te istniały w dniu wydania decyzji i są one istotne dla sprawy. Zatem przedmiotem decyzji jest zmiana dotycząca zwiększenia powierzchni użytkowej budynków związanej z działalnością gospodarczą. Bez zmian w stosunku do decyzji wymiarowej z dnia 4 lutego 2015 r. pozostaje wartość budowli zadeklarowana przez Skarżącą i powierzchnia gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Nie można bowiem gruntów sklasyfikowanych jako Bi opodatkować stawką właściwą dla gruntów B - terenów mieszkaniowych. Natomiast powierzchnię użytkową budynków stanowiącą podstawę opodatkowania i sposób ich opodatkowania określono na podstawie informacji złożonych przez pełnomocnika podatnika oraz kopii umów dotyczących działalności gospodarczej. Ustalono, że w grudniu 2014 r. oraz styczniu i lutym 2015 r. wystąpiły okoliczności, które miały wpływ na sposób opodatkowania.

Przywołując treść art. 6 ust. 8 u.p.o.l., organ wskazał, że w toku wznowionego postępowania podatkowego ustalono, że w styczniu 2015 r. w związku ze zmianą zaistniałą na koniec 2014 r. zmniejszyć należało podstawę opodatkowania budynków związanych z działalnością gospodarcza z 457,14 m² (pow. ustalona w decyzji za 2014 r. z dnia 23 grudnia 2014 r.) na 200,30 m², w lutym 2015 r. w związku z umową zawartą z panem Z. i panem M., opodatkowanie tej powierzchni należało zwiększyć o 540,20 m², natomiast w marcu ze względu na zaistniałą w lutym 2015 r. zmianę powierzchni wynajmowanej przez M. M. zwiększeniu o 48,90 m² uległa podstawa opodatkowania wymienionych składników nieruchomości. Odpowiednio zmianie ulegała powierzchnia budynków pozostałych.

2.6. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 marca 2017 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów, zarzucając:

- błąd w ustaleniach stanu faktycznego mających wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, poprzez ustalenie wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 20.813 zł na podstawie danych rażąco sprzecznych z rzeczywistym stanem faktycznym,

- błąd w ustaleniach stanu faktycznego mających wpływ na rozstrzygniecie w sprawie, poprzez przyjęcie, że żadne z pomieszczeń położonych w przedmiotowej nieruchomości nie służyło celom mieszkaniowym, nieruchomość nie jest zamieszkana, ani nikt nie jest w niej zameldowany,

- błąd w ustaleniach stanu faktycznego mających wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, poprzez przyjęcie, że do Urzędu Miejskiego nie wpłynął jakikolwiek wniosek od właściciela przedmiotowej nieruchomości dotyczący zgłoszenia zmiany funkcji lub przeznaczenia budynków na lokale mieszkalne, która miałaby wpływ na opodatkowanie w 2015 r.,

- brak ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, a dotyczące między innymi braku ustalenia iż do Urzędu Miejskiego wpłynął wniosek od właściciela przedmiotowej nieruchomości dotyczący zgłoszenia zmiany funkcji lub przeznaczenia budynków na lokale mieszkalne, która miałaby wpływ na opodatkowanie w 2015 r. oraz braku ustalenia rzeczywistej liczby miejsc parkingowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- naruszenie przepisu: art. 120 O.p. normującej zasadę praworządności, art. 121 § 1 O.p. normującej zasadę zaufania do organów podatkowych, art. 122 O.p. normującej zasadę prawdy obiektywnej, poprzez nieuwzględnienie faktów i okoliczności znanych organowi podatkowemu z urzędu oraz nieuwzględnienie wcześniejszych aktów normatywnych wydanych przez organ podatkowy, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie,

- naruszenie przepisu art 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że budowla w postaci ogrodzenia jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

2.7. W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącej od w/w decyzji, SKO decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść art. 21 ust. 1 u.p.g.k., art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 u.p.o.l. SKO wskazało, że z akt sprawy wynika, że po wydaniu i doręczeniu decyzji wymiarowej z dnia 4 lutego 2015 r. organ I instancji uzyskał informację dotyczącą zmiany stanu faktycznego opodatkowanej nieruchomości, polegającej zmianie sposobu użytkowania nieruchomości, która nastąpiła od 1 stycznia 2015 r. o tym fakcie poinformowała strona ostatecznie w korekcie informacji IN-1 złożonej dnia 15 kwietnia 2015 r. Tym samym zdaniem SKO wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję wymiarową.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu SKO stwierdziło, że nie są one zasadne. Przede wszystkim brak jest wystarczających dowodów na okoliczność zmiany funkcji części nieruchomości z handlowo-usługowej na mieszkalną. Nie odnotowano takiego faktu w ewidencji budynków, która jest podstawą wymiaru podatków. Aby to nastąpiło musiałyby zostać spełnione warunki określone w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), a takie zgłoszenie nie miało miejsca.

O zmianie funkcji nie może przesądzać wymiar podatku od nieruchomości dokonany w 1998 r. "A" sp. z o.o. w S., której pełnomocnik Skarżącej był prezesem, ani umowa najmu lokalu z tego samego roku, którą powyższa spółka wynajęła część nieruchomości pełnomocnikowi na cele mieszkaniowe. W tym kontekście nie ma także znaczenia fakt zameldowania pełnomocnika Skarżącej w przedmiotowej nieruchomości. Meldunek oznacza bowiem jedynie zamiar stałego pobytu, a nie fakt adaptacji lokalu i zamieszkania w nim. Zresztą z załączonego zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów i budynków wynika wręcz, iż pełnomocnik wymeldował się z tej nieruchomości.

Podobnie SKO oceniło zaświadczenie z dnia 12 grudnia 2013 r. wystawione dla "B" Sp. z o.o. w S., a dotyczące możliwości zmiany funkcji nieruchomości na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sama możliwość zmiany funkcji nie przesądza o jej zmianie, co może zostać dokonane na podstawie Prawa budowlanego.

O zamieszkaniu nie przesądzają także artykuły higieniczne znajdujące się w pomieszczeniach nieruchomości, ponieważ świadczą one o utrzymaniu higieny osobistej (co może mieć miejsce także np. w pracy) a nie o fakcie zamieszkania.

Związek budowli (ogrodzenie i utwardzenie terenu) z działalnością gospodarczą wynika natomiast, z usytuowania ich przy budynkach, w których prowadzona jest działalność gospodarcza przez podmioty wynajmujące pomieszczenia w tych budynkach. Służą one zarówno tym najemcom jak i ich klientom.

Nie można się także zgodzić z twierdzeniami strony jakoby sam fakt prowadzenia praktyki lekarskiej przez podatniczkę, pozwalał na opodatkowanie nieruchomości stawką właściwą dla nieruchomości związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Skarżąca sama bowiem przyznała w odwołaniu, że nie prowadzi praktyki lekarskiej w przedmiotowej nieruchomości.

SKO uznało, że decyzja organu I instancji nie narusza prawa.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO z dnia 28 czerwca 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 15 marca 2017 r., a także o zwrot kosztów sądowych oraz ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając:

- naruszenie art. 191 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na całkowicie dowolnych ustaleniach pozostających w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym,

- sprzeczność ustaleń dokonanych przez SKO ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, poprzez przyjęcie, że zameldowanie w 1998 r. w przedmiotowej nieruchomości pełnomocnika Skarżącej nie dowodzi faktu adaptacji lokalu na cele mieszkaniowe oraz nie dowodzi faktu zamieszkiwania w tym lokalu,

- sprzeczność ustaleń dokonanych przez SKO ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz przepisami art. 24 ust. 2 pkt 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, poprzez przyjęcie, że meldunek oznacza jedynie zamiar stałego pobytu, a nie fakt adaptacji lokalu i zamieszkania w nim,

- błędne zastosowanie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że budowle w postaci ogrodzenia i utwardzenia terenu związane są z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podmioty wynajmujące pomieszczenia w budynku na przedmiotowej nieruchomości oraz przyjęcie, że przedmiotowe budowle służą zarówno tym najemcom jak i ich klientom,

- sprzeczność ustaleń dokonanych przez SKO ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, poprzez przyjęcie, że budowle w postaci ogrodzenia i utwardzenia terenu związane są z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podmioty wynajmujące pomieszczenia w budynku na przedmiotowej nieruchomości oraz przyjęcie, że przedmiotowe budowle służą zarówno tym najemcom jak i ich klientom,

- udział w wydaniu zaskarżonej decyzji członka SKO podlegającego wyłączeniu z mocy prawa,

- brak ustalenia istotnych okoliczności mających decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

5.3. Wskazać należy, iż w rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny jest zasadność utrzymania w mocy wydanej w trybie nadzwyczajnym decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej Prezydenta Miasta S. z dnia 4 lutego 2015 r. i ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 20.813 zł,

W postępowaniu podatkowym, stosownie do regulacji zawartej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną możliwe jest jeżeli zachodzą przyczyny enumeratywnie wyliczone w art. 240 Ordynacji podatkowej, to znaczy przynajmniej jedna z przyczyn w tym przepisie wskazanych.

Postępowanie "wznowieniowe" toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególne uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Ponadto zgodnie z art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji jako podstawę wznowienia postępowania wskazał przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Oznacza to, że wznowienie postępowania w oparciu o powołany przepis następuje, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) okoliczności lub dowody mają charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego (okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę), 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mają wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie, a więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części, 3) istniały w dniu wydania decyzji, 4) nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Brak cechy nowości czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2484/01, niepubl.).

Ponadto zwrot "wyjdą na jaw" użyty w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienie ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu (wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1454/99- ONSA 2001, Nr 3, poz. 123).

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, Lex nr 143703).

Są to zatem takie okoliczności, które z badanego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego nie wynikały. Jeżeli zatem w toku postępowania podatkowego ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 730/11, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie może oznaczać sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, Lex nr 143703). Przy ocenie, czy dana okoliczność miała przymiot okoliczności "nowej" nie ma znaczenia, jak wynika to wprost z gramatycznej wykładni omawianego przepisu fakt, że strona miała świadomość jej istnienia i mogła ją powołać. Nowa okoliczność (czy też nowy dowód) w rozumieniu tej normy, to taka, która nie była znana organowi w dacie orzekania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 752/14, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjmuje się też, że przez nową istotną dla sprawy okoliczność należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na inne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (S.Presnarowicz (w]: C.Kosikowski, L.Etel, R.Dowgier, P.Pietrasz, S.Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 845, p. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2484/01, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę dowody jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1454/00, OSP z 2001 r. Nr 2, poz. 21, t. I).

W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem informacje uzyskane przez organ dotyczące okoliczności mających miejsce w grudniu 2014 r. i styczniu 2015 r. w związku z zawartymi umowami najmu z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarcza na terenie nieruchomości Skarżącej miały wpływ na określenie podstawy opodatkowania, a więc stanowiły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi pierwszej instancji, który wydał decyzję.

Przechodząc do zasadniczej kwestii spornej należy wskazać, że sprowadza się ona do stwierdzenia czy organ podatkowy ustalając podstawę opodatkowania dla podatku od nieruchomości za 2015 r., prawidłowo przyjął powierzchnię gruntów i budynków związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie uwzględniając deklarowanej przez stronę zmiany funkcji części nieruchomości na mieszkalną.

W ocenie organów podatkowych dokonane ustalenia w trakcie przeprowadzonego postępowania wznowieniowego dotyczące powierzchni gruntów i budynków wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej uzasadniały uchylenie dotychczasowej decyzji i ponowne ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r.

Natomiast zdaniem strony skarżącej w części nieruchomości dokonano zmiany jej funkcji z handlowo – usługowej na mieszkalną, a skoro nieruchomość była wykorzystywana na cele mieszkaniowe, to organ podatkowy nieprawidłowo określił powierzchnię gruntu i budynku oraz wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na wstępie należy podnieść, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy umową przeniesienia użytkowania wieczystego i własności w zamian za długi (zawarta w formie aktu notarialnego) Skarżąca nabyła w dniu 31 grudnia 2013 r. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości położnej w S. przy ul [...] oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki [...] obszaru 0.55.40 ha oraz prawo własności stanowiących odrębne nieruchomości budynków w postaci: pawilonu usługowo-handlowego, budynku myjni mechanicznej i wiaty.

Przy czym w pierwotnej decyzji z dnia 4 lutego 2015 r. do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2015 rok organ podatkowy pierwszej instancji przyjął powierzchnię gruntów i budynków oraz wartość budowli taką samą jak deklarowana przez stronę w latach poprzednich.

Natomiast jako uzasadnienie powołanej przesłanki wznowieniowej organ podatkowy wskazał, że po wydaniu i doręczeniu decyzji ustalającej Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], wszedł w posiadanie informacji o przeniesieniu do nieruchomości salonu rowerowego i związanej z tym zmianie od 1 stycznia 2015r. wielkości powierzchni użytkowej budynku, służącej prowadzeniu działalności gospodarczej.

W rezultacie przeprowadzonego postępowania wznowieniowego do opodatkowania w 2015 r. przyjęto grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 5.540 m², budynki związane z działalnością gospodarczą o pow.: 200,3m² za 1 miesiąc, 740,5 m² za 1 miesiąc oraz 789,4 m² za 10 miesięcy, budynki pozostałe o pow.: 651,4 m² za 1 miesiąc, 740,5 m² za 1 miesiąc oraz 789,4 m² za 10 miesięcy, a także budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości 27.689,00zł.

Organy obu instancji nie uwzględniły twierdzeń strony skarżącej, że część budynków zmieniła charakter na budynek mieszkalny oraz, że budowle w postaci ogrodzenia i utwardzonego terenu nie są związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez najemców.

Organy prawidłowo wskazały, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę dokonania wymiaru podatków.

W rozpatrywanej sprawie do momentu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji nie odnotowano w ewidencji gruntów i budynków Miasta S. zmiany funkcji przedmiotowego budynku handlowo-usługowego na mieszkalny lub w części mieszkalny. Zatem do czasu zmiany klasyfikacji budynków lub ich części nie mogą one podlegać opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków mieszkalnych.

Informacja, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką funkcję dla budynków zlokalizowanych w S. przy ul. [...] nie jest podstawą do uznania, że rzeczywiście budynek lub jego część stał się lokalem mieszkalnym.

Zmiana klasyfikacji budynku handlowo-usługowego na budynek mieszkalny nastąpić może jedynie po spełnieniu warunków określonych w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić m.in. dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania i dołączyć stosowne dokumenty.

W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości jak wynika z pisma Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w S. z dnia 27 maja 2015 r. takie zgłoszenie nie miało miejsca.

Natomiast dołączone do skargi zawiadomienie o wprowadzonych zmianach ewidencyjnych z dnia 19 czerwca 2017 r. oraz wykaz zmian w danych ewidencyjnych wskazują na to, że zmiany danych w ewidencji dotyczących sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nastąpił w 2017 r. a sam wniosek zgłoszenia zmian danych ewidencji gruntów i budynków został złożony przez stronę w dniu 23 maja 2017 r.

Powyższe potwierdza, że przed 2017 r. Skarżąca takiego wniosku nie składała, a tym bardziej zmiany w użytkowaniu budynku nie mogły mieć miejsca w 2015 r., jak również wcześniej.

Zgodzić się należy z organami, że o zmianie funkcji nie może przesądzać wymiar podatku od nieruchomości dokonany w 1998 r. poprzedniemu użytkownikowi nieruchomości "A" sp. z o.o. w S., ani umowa najmu lokalu z tego samego roku, którą spółka wynajęła część nieruchomości małżonkowi Skarżącej na cele mieszkaniowe.

Również zgodzić się należy z organami, że kwestia wskazanego przez stronę zameldowania w przedmiotowym lokalu, czy doręczanie korespondencji na adres przedmiotowej nieruchomości nie może świadczyć o zmianie sposobu użytkowania nieruchomości.

Z umowy przeniesienia użytkowania wieczystego i własności w zamian za długi (zawartej w formie aktu notarialnego) z dnia 31 grudnia 2013 r. nie wynika, iż w skład przedmiotowej nieruchomości wchodził lokal mieszkalny, natomiast przedmiotem sprzedaży były budynki stanowiące odrębne nieruchomości w postaci; pawilonu usługowo – handlowego, myjni mechanicznej oraz wiaty.

Natomiast sam fakt wcześniejszego zameldowania, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 23 marca 1998 r. tj. w okresie gdy właścicielem nieruchomości była firma "A" sp. z o.o. nie może świadczyć o zmianie sposobu użytkowania nieruchomości w okresie po 31 grudnia 2013 r., kiedy właścicielem nieruchomości była już Skarżąca.

Tym samym zgodzić się należy z organami podatkowymi, że zameldowanie nie oznacza jednocześnie faktu adaptacji lokalu mieszkalnego .

Nie można także zgodzić się ze Skarżącą, iż fakt zameldowania w świetle przepisu art. 24 ust. 2 pkt 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności oznacza jednocześnie fakt adaptacji budynku lub jego części na cele mieszkaniowe.

Na marginesie należy wskazać, że małżonek Skarżącej został wymeldowany z adresu przedmiotowej nieruchomości w 2015 r.

W ocenie Sądu prawidłowo również SKO oceniło zaświadczenie z dnia 12 grudnia 2013 r. wystawione dla "B" sp. z o.o. w S., a dotyczące możliwości zmiany funkcji nieruchomości na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sama możliwość zmiany funkcji nie przesądza o jej zmianie, co może zostać dokonane na podstawie Prawa budowlanego.

Stanowisko organu podatkowego znajduje także potwierdzenie w ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonych oględzin nieruchomości, w trakcie których stwierdzono, iż żadne z pomieszczeń położonych w przedmiotowej nieruchomości nie służyło celom mieszkaniowym.

W związku z powyższym zdaniem Sądu organy podatkowe, zasadnie podniosły, że Skarżąca nie wykazała, aby nabyty w 2013 roku pawilon usługowo-handlowy zmienił w 2015 r. swoją funkcję w części na mieszkaniową.

Mając na uwadze powyższe w szczególności dane z ewidencji gruntów i budynków oraz treść aktu notarialnego dotyczący nabycia przez Skarżącą przedmiotowej nieruchomości, z którego nie wynika aby nabyła budynek lub lokal mieszkalny oraz ustalenia w zakresie użytkowania przedmiotowej nieruchomości w 2015 r. Sąd uznał, że prawidłowo organy podatkowe opodatkowały budynki jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a część jako pozostałe.

Organ podatkowy prawidłowo uznał za związane z działalnością gospodarczą budowle utwardzenia terenu oraz ogrodzenia. Teren nieruchomości, jak strona twierdzi, jest ogólnodostępny, zatem z całego ogrodzonego terenu korzystają przedsiębiorcy prowadzący w tej nieruchomości działalność gospodarczą, a z istniejących miejsc parkingowych mogą korzystać ich klienci. Z tego względu należy uznać związanie budowli z działalnością gospodarczą. Na kwestionowaną wartość budowli składa się wartość ogrodzenia oraz utwardzenie terenu o łącznej wartości 27.689,00 zł.

Odnosząc powyższe ustalenia do przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie, to należy podkreślić, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b.

Należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie prezentowany był pogląd, że aby uznać, iż grunt lub budynek są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a tym samym podlegają opodatkowaniu według wyższych stawek podatkowych, wystarczy ustalenie, że znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami), przy czym nie jest wymagane, aby przedsiębiorcą był podatnik (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 lipca 2017 r., I SA/Bd 422/17 , Lex nr 2331159; wyrok WSA w Gliwicach z 9 maja 2017 r., I SA/Gl 217/17 , Lex nr 2303862; wyrok WSA w Gliwicach z 16 marca 2017 r., I SA?Gl 1216/16, Lex nr 2271164).

Zatem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga, żeby to właściciel nieruchomości, będący posiadaczem samoistnym, prowadził działalność gospodarczą. może to być także posiadacz zależny.

Dokonując interpretacji powołanego przepisu należy również zwrócić uwagę, na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 (Dz. U. z 2017 r., poz. 2372), zgodnie z którym "art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej."

Wprawdzie wyrok zapadł w stanie faktycznym dotyczącym współposiadaczy nieruchomości pozostających w związku małżeńskim, tym niemniej jego główne założenia można odnieść także do niniejszej sprawy.

Zdaniem Trybunału, samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.). Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Odwołując się do poglądów doktryny i judykatury zwrócił uwagę, że celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one w danym momencie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie.

Natomiast w niniejszej sprawie zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana była do prowadzenia działalności gospodarczej przez inne podmioty gospodarcze, na podstawie umów najmu zawartych przez Skarżącą z podmiotami prowadzącymi działalność na przedmiotowej nieruchomości. Wykorzystanie nieruchomości na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej potwierdza również protokół z oględzin nieruchomości oraz zgromadzona w aktach dokumentacja fotograficzna.

Dodatkowo należy podnieść, że użyte w przywołanym przepisie art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący (patrz np. wyrok WSA w Szczecinie z 6 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 115/16).

Mając na uwadze dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, jak również materiał dowodowy wskazujący na prowadzenie działalności gospodarczej przez podmioty wynajmujące przedmiotową nieruchomość, przy jednoczesnym braku wykorzystania nieruchomości na cele mieszkaniowe zasadne było opodatkowanie przedmiotowej nieruchomości w 2015 r. w oparciu o przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

5.4. Natomiast odnosząc się do wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na wydanie zaskarżonej decyzji przez członka składu orzekającego SKO podlegającego wyłączeniu, w ocenie Sądu jest on bezzasadny.

Skarżąca w skardze oraz jej pełnomocnik na rozprawie podnieśli, iż członek składu orzekającego SKO A. J. winna podlegać wyłączeniu, bowiem prowadzi wspólnie kancelarię radcy prawnego w S. z radcą prawnym R. N. będącą pełnomocnikiem w zaistniałym sporze prawnym przeciwnika procesowego Skarżącej i jej małżonka, co w rezultacie przynajmniej uprawdopodobnia brak obiektywizmu i bezstronności wymienionego członka Kolegium.

Przyczyny wyłączenia pracownika reguluje art. 130 § 1 O.p., zgodnie z którym pracownik urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których: 1) są stroną; 2) pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki; 3) stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty pierwszego stopnia; 4) stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 5) byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4; 6) brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 7) zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne; 8) stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej.

Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 2). Bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza celnego jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza celnego (§ 3).

Jeżeli nastąpi wyłączenie pracownika lub funkcjonariusza, odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa, dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej lub minister właściwy do spraw finansów publicznych wyznaczają innego pracownika lub funkcjonariusza do prowadzenia sprawy (§ 4).

W przypadku wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego jego prezes wyznacza osobę uprawnioną do zastąpienia osoby wyłączonej. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze na skutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy z braku pełnego składu orzekającego, Prezes Rady Ministrów, w drodze postanowienia, wyznacza do załatwienia sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze (§ 5).

Strona skarżąca nie wskazała, która w jej ocenie przesłanka wyłączenia została spełniona. Natomiast w ocenie Sądu należy stwierdzić, że podniesione przez stronę okoliczności nie stanowią żadnej z przesłanek powodujących wyłączenie pracownika z mocy prawa określonych w art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej.

Natomiast jak wyżej wskazano wyłączenie na wniosek lub z urzędu może nastąpić w sytuacji uprawdopodobnienia istnienia okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika (§ 3).

W odpowiedzi na skargę SKO podniosło, że osoba wskazana w skardze nie prowadzi kancelarii radcy prawnego ani samodzielnie, ani wspólnie z inna osobą. Jednocześnie Skarżąca jako uprawdopodobnienie okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do bezstronności członka składu orzekającego SKO wskazała na pełnomocnika jej przeciwnika procesowego tj. inną osobę niż członek składu orzekającego SKO w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym w ocenie Sądu strona nie uprawdopodobniła istnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności członka składu orzekającego SKO.

5.5. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty, naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów Ordynacji podatkowej nie zasługują na uwzględnienie.

5.6. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.