Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2779/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 120, art. 122, art. 180 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (spr.) Protokolant Marta Wertelecka po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S.A. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 932/17 w sprawie ze skargi K. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. S.A. w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 240zł (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 932/17 na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 270 ze zm.) dalej " p.p.s.a." oddalił skargę Spółki Akcyjnej A. z siedzibą w G.,( dalej "strona skarżąca", "Spółka" ,"Podatnik", A.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru, określenia długu celnego oraz podatku od towarów i usług.

2.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

2.1.Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G., w odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia 3 października 2011 r., nr [...]:

1. określił dla towaru - sworznie oraz zabezpieczenia ze stali - pozycję taryfy celnej jako 7318 29 00 90 ze stawką celną 3,7%,

2. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych typu A00 podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 466 PLN,

3. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne,

4. od kwoty cła określonej w pkt 2 określił kwotę podatku VAT z tytułu importu towaru w wysokości 26.917 PLN,

5. odstąpił od poboru odsetek, o których mowa art. 37 ust. 1a ustawy o podatków od towarów i usług - od różnicy kwoty podatku VAT.

W podstawie prawnej powołano m.in. art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78, art. 214 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992)dalej "WKC", rozporządzenie Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L nr 284 z 2010r.) dalej "rozporządzenie KE nr 861/2010 ", art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 3, art. 34 ust. 4, art. 39, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54 poz. 535 ze zm.) dalej "u.p.t.u.".

2.2.W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 3 października 2011 r. A. S.A. w G. złożyła zgłoszenie celne, wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu części do koparek, w tym: zębów, sworzni i zabezpieczeń, które zaklasyfikowano do pozycji 8431 49 80 00 ze stawką 0%.

2.3.Spółka przedłożyła firmowe katalogi osprzętu koparek i przykładowe śruby wraz z nakrętkami, tożsame z ujętymi w zgłoszeniu celnym. Wniosła o odstąpienie od zmiany klasyfikacji sworzni i zabezpieczeń, wskazując, że sprowadzane części zamienne do koparek gąsienicowych od 1998 r. klasyfikowała do pozycji 8431, która to pozycja dotychczas nie była kwestionowana.

2.4.Weryfikując zgłoszenie organ celny wskazał, że pozycja 7318 Taryfy celnej obejmuje: "wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, haki gwintowane, nity, zawleczki, przetyczki, podkładki oraz wyroby podobne z żeliwa lub stali". Uwaga 1a lit. b do sekcji XVI Taryfy celnej wyklucza klasyfikację m.in. "części ogólnego użytku", jako części maszyn ujętych w dziale 84. Natomiast uwaga 2a do sekcji XV definiuje pojęcie: "części ogólnego użytku", jako artykuły objęte pozycją 7307, 7312, 7315, 7317 lub 7318 wykonane z metali nieszlachetnych. Organ celny mając na uwadze regułę 1 i 6 ORINS, dokonał klasyfikacji sprowadzonych sworzni i zabezpieczeń do kodu TARIC 7318 29 00 90, obejmującego pozostałe wyroby niegwintowane ze stawką 3,7%. Zmiana klasyfikacji taryfowej skutkowała zmianą stawki celnej i określeniem niezaksięgowanej kwoty cła, a w konsekwencji zmianą wymiaru należnego zobowiązania w podatku VAT.

2.5.Dyrektor Izby Celnej w G. - po rozpatrzeniu odwołania spółki - decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

2.6.A. S.A. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 36/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

2.7.Zdaniem Sądu I instancji zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy celnej, ogłoszonymi w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. z 2006 r. Nr 86 poz. 880 zał.) - odnoszący się do pozycji 7318 punkt (A), wskazywany przez organ odwoławczy, dotyczy wkrętów, śrub i nakrętek.

WSA w Gdańsku wskazał, że sworzeń będący przedmiotowym towarem nie jest śrubą, nakrętką, innym wkrętem czy podobnym produktem, o jakim mowa w tym punkcie wyjaśnień do Taryfy celnej. W punkcie tym wymieniono też z nazwy "sworznie gwintowane". Opis przedmiotowego towaru wyklucza zaklasyfikowanie go jako "sworznia gwintowanego". Produkt taki - sworznie - wymienione są z nazwy w punkcie (D) wyjaśnień do omawianej pozycji Taryfy celnej. Jednak są one tam wymienione nie jako omawiany towar czy produkt, ale pomocniczo, jako element opisu innego produktu - zawleczek - w kontekście umieszczania tego właśnie produktu - zawleczek - w otworach sworzni.

Zdaniem Sądu I instancji nie można uznać, że w rozumieniu wyjaśnień do Taryfy celnej towary "sworzeń" i "przetyczka" są pojęciami tożsamymi.

2.8.Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Dyrektor Izby Celnej w G., który zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

2.9.Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 września 2017 r. w sprawie sygn. akt I GSK 1332/15 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

2.10.W uzasadnieniu wyroku wskazano, że towarem sprowadzonym były sworznie wraz z zabezpieczeniami w formie pierścieni osadczych przeznaczone do maszyn budowlanych (koparek). Przyjęta przez Sąd I instancji możliwość zaklasyfikowania towaru w oparciu o regułę 1 oraz 6 ORINS wykluczająca na tej podstawie możliwość przyjętego przez organ celny kodu TARIC 7318 29 00 90 - była nieprawidłowa.

2.11.NSA zaznaczył jakie wyroby obejmuje podana przez organy celne pozycja 7318 Nomenklatury Scalonej oraz że na podstawowym najbardziej ogólnym poziomie, pozycja ta dzieli się na podpozycje właściwe dla wyrobów gwintowanych oraz niegwintowanych. Odnośna podpozycja ta dzieli się, wyczerpująco, na podpozycje właściwe dla konkretnych wymienionych wyrobów oraz "pozostałych", bardziej szczegółowo nieokreślonych wyrobów niegwintowanych z żeliwa lub stali, objętych zakresem pozycji, a możliwych do ustalenia poprzez wskazanie na podobieństwo do wkrętów, śrub, nakrętek, wkrętów do podkładów, haków gwintowanych, nitów, zawleczek, przetyczek lub podkładek.

2.12.W treści pozycji nie ma mowy o jakimkolwiek rodzaju sworzni i nie wskazano ich także w nazwie którejkolwiek podpozycji dotyczącej wyrobów gwintowanych lub niegwintowanych. Towar tego rodzaju jest wymieniony jedynie w Notach wyjaśniających, które w ramach przykładowego wyliczenia wskazują, że powyżej zacytowana pozycja obejmuje w szczególności "sworznie gwintowane".

2.13.Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że gwintowanie sworznia, nie zmienia w sposób zasadniczy budowy, a przede wszystkim zastosowania tego rodzaju wyrobu i w konsekwencji uznał, że wskazany przez Spółkę CN 8431 49 20 zawarty w sekcji XVI Tabeli stawek celnych jest właściwy w odniesieniu do części nadających się do stosowania wyłącznie lub głównie w urządzeniach objętych pozycją 8429, to jest do maszyn budowlanych, takich jak np. spycharki czy koparki. Zgodnie jednak z uwagą 1(g) do sekcji XVI sekcja ta nie obejmuje części ogólnego stosowania określonych w uwadze 2 do sekcji XV, z metali nieszlachetnych oraz uwagę 2 do sekcji XV, zgodnie z którą w całej nomenklaturze wyrażenie "części ogólnego użytku" oznacza między innymi artykuły objęte pozycją 7307,7312, 7315, 7317 lub 7318 i podobne artykuły z pozostałych metali nieszlachetnych.

Wszelkie produkty, które można zaklasyfikować do pozycji 7318 bez względu na to, czy są częściami specjalnie zaprojektowanymi do maszyn wyspecyfikowanych w sekcji XVI należy klasyfikować do tej pozycji.

Tym samym za uzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny uznał podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia błędnej wykładni art. 20 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 w związku z art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, w zw. z art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 861/2010.

W odniesieniu do klasyfikacji zabezpieczeń wskazanych przez organ jako pierścienie osadcze, stwierdzono, że Sąd I instancji nie wypowiedział się merytorycznie. Mimo sklasyfikowania tego towaru przez organy celne do kodu 7318 z powołaniem się na noty wyjaśniające, przypisał organom celnym naruszenie przepisów postępowania poprzez dokonanie ich arbitralnej, niewystarczająco uzasadnionej klasyfikacji. Odnośnie kwestii wiążących informacji taryfowych przedstawianych w trakcie postępowania celnego, przemawiających zdaniem Sądu I instancji za uznaniem prawidłowości klasyfikacji przyjętej przez spółkę Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wiążąca informacja taryfowa, jak już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie, jest powszechnie dostępna i stanowi niewątpliwie komunikat taryfikacyjny dla zainteresowanych podmiotów i jeśli organ uważa, że wyrażone w nich stanowisko jest błędne, to mimo, że formalnie nie jest nią związany, musi działać szczególnie rozważnie, aby nie naruszać zaufania, jakim z natury rzeczy osoby powinny obdarzyć organy administracji.

2.14.W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że Sąd I instancji rozpoznając sprawę ponownie powinien przede wszystkim wziąć pod rozwagę, wykładnię przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, przepisów dotyczących klasyfikacji taryfowej, określonych załącznikiem I do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 zmienionym Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/2010 z 5 października 2010 r.

2.15.W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2018 r. A. S.A. w G. dokonała podsumowania swoich twierdzeń, podtrzymując w całości stanowisko i wnioski zawarte w skardze, a także załączyła do niego opinię techniczną nr [...] z dnia 9 lutego 2018 r.

2.16.W odpowiedzi z dnia 16 kwietnia 2018 r. udzielonej na powyższe pismo, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3.WSA w Gdańsku uznał skargę za bezzasadną.

3.1.Odnosząc się ponownie do zarzutów skargi, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku Sąd I instancji stwierdził, iż jest oczywiste, że w świetle dokonanych rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego organy celne dokonały prawidłowej klasyfikacji towaru. Przy czym poczynione powyżej uwagi należy bezpośrednio odnieść również do zabezpieczeń (pierścieni nakładczych). Tym samym klasyfikowanie tego towaru przez organy celne do kodu 7318 z powołaniem się na noty wyjaśniające jest wystarczające dla przyjęcia przedmiotowej klasyfikacji.

3.2.Prawidłowości dokonanej klasyfikacji nie mogą zmienić powoływane przez skarżącą spółkę Wiążące Informacje Taryfowe (WIT), klasyfikujące towar w sposób oczekiwany przez spółkę. W niniejszej sprawie poza sporem było, że przedstawione przez skarżącą spółkę oraz powołane przez organ celny wskazują na rozbieżności w zakresie praktyki klasyfikacyjnej podobnych towarów, w obrocie prawnym Unii Europejskiej, między kodami przyjętymi przez skarżąca spółkę, a zastosowanymi przez organ.

3.3.Odnosząc się do wiążących informacji taryfowych przedstawianych w trakcie postępowania celnego, to Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że wiążąca informacja taryfowa jako powszechnie dostępna stanowi niewątpliwie komunikat taryfikacyjny dla zainteresowanych podmiotów i jeśli organ uważa, że wyrażone w nich stanowisko jest błędne, to mimo, że formalnie nie jest nią związany, musi działać szczególnie rozważnie, aby nie naruszać zaufania, jakim z natury rzeczy osoby powinny obdarzyć organy administracji (por. wyrok NSA z 25 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 1231/12). Mimo, iż wydana w danej sprawie informacja taryfowa nie wiąże organów celnych w innych sprawach, nie oznacza, że organ nie powinien zbadać, czy i jak dalece sytuacja jest analogiczna do sytuacji, w której została ona wydana (por. wyrok NSA z 27 lipca 2011 r. sygn. akt I GSK 467/10). Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jak stwierdził WSA w Gdańsku, jest zbieżne ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który stwierdził, iż okoliczność, że organy celne innego państwa członkowskiego wydały na rzecz osoby trzeciej względem sporu zawisłego przed takim sądem wiążącą informację taryfową dla określonego towaru, która, jak się wydaje, zawiera odmienną wykładnię pozycji CN od wykładni, która wedle oceny tego sądu powinna być stosowana dla wyrobu podobnego, będącego przedmiotem wskazanego sporu, powinna niewątpliwie skłonić sąd do zachowania szczególnej ostrożności przy dokonywaniu oceny dotyczącej ewentualnego braku racjonalnych wątpliwości co do prawidłowego stosowania CN" (por. wyrok TS z 15 września 2003 r. sygn. akt C-495/01, publ. Lex nr 223377).

3.4.Sąd I instancji odwołał się również do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie, z którego wynika, że powyższe oznacza, iż o prawidłowości przyjętej klasyfikacji taryfowej decyduje w indywidualnej sprawie ustalony stan faktyczny, który w niniejszej sprawie nie budził wątpliwości. Organy celne nie kwestionowały właściwości i cech towaru wskazywanych przez skarżącą spółkę, w tym ścisłego przypisania do danego rodzaju koparki, niemożności jego użycia w innej maszynie czy posiadania indywidualnych numerów oraz ich skatalogowania. Organy celne dokonując klasyfikacji towaru uwzględniły materiał zaoferowany przez skarżącą spółkę, z którego wynikało m.in., że sprowadzony towar służy łączeniu części ruchomej (zęba łyżki koparki) z jej częścią stałą (łyżką koparki). Kwestia rodzaju towaru i jego przeznaczenia były poza sporem. Okoliczności sprawy nie wymagały wiadomości specjalnych, zaś załączona opinia techniczna do pisma procesowego skarżącej spółki z dnia 9 kwietnia 2018 r. nie podważa dokonanych w tym zakresie ustaleń.Wobec niespornych ustaleń stanu faktycznego, a także wobec jednoznacznej treści przywołanych powyżej uwag do sekcji XV i XVI, wnioski organu celnego były uprawnione. Podnoszona przez skarżącą spółkę okoliczność wieloletniego klasyfikowania towaru do pozycji 8431 (od 1998 r.), nie może być w zaistniałej sytuacji rozstrzygająca. Trzeba też pamiętać, że wydana w danej sprawie informacja taryfowa nie wiąże organów celnych w innych sprawach i mają one możliwość dokonywania własnej (odmiennej) oceny.

3.5.Na zakończenie rozważań Sąd I instancji podkreślił, że stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd orzekający w niniejszej sprawie został więc związany stanowiskiem Sądu II instancji. W konsekwencji też, nie może odnieść skutku argumentacja przedstawiona przez skarżącą spółkę w ostatnim piśmie procesowym, które de facto stanowi polemikę z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

3.6.Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2015 r. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania jednoznacznie wskazał, że Sąd I instancji niezasadnie nie zaaprobował prawidłowego ustalenia przez organy celne stanu faktycznego sprawy. Stan faktyczny sprawy został - jego zdaniem - prawidłowo wyjaśniony, zaś organy celne prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego oraz należycie go ustaliły. Jednak przede wszystkim, co jest ważne dla prawidłowego rozpoznania sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska klasyfikacyjnego przedstawionego przez Sąd I instancji. Ponadto WSA w Gdańsku podkreślił, iż w treści uzasadnienia orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny stanowczo zobowiązał Sąd I instancji ponownie rozpoznający sprawę do uwzględnienia dokonanej wykładni oraz rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego - a przede wszystkim wziąć pod rozwagę, ponownie badając legalność wydanej w sprawie decyzji, przedstawioną w ustalonym stanie faktycznym sprawy wykładnię przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przepisów dotyczących klasyfikacji taryfowej.

3.7. W konsekwencji Sąd I instancji, podzielając wiążące stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponownie rozpoznając sprawę, uznał wniesioną skargę za niezasadną.

4.Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Spółki Akcyjnej A., która na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła Sądowi I instancji :

4.1. Naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

4.1.1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do kluczowej w przedmiotowej sprawie okoliczności faktycznej w postaci WIT- ów wydanych przez polskie i zagraniczne urzędy, które A. S.A. zaprezentował podczas postępowania sądowoadministracyjnego, co skutkowało uniemożliwieniem zdekodowania procesu rozumowania, jaki doprowadził Sąd I instancji do uznania, że sworznie i zabezpieczenia powinny być klasyfikowane pod kod 7318 oraz uniemożliwieniem dokonania oceny legalności Wyroku WSA;

4.1.2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926) poprzez niedołożenie należytej staranności oraz niezebranie w sposób wyczerpujący dowodów i nieprzeanalizowanie/nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, które przedstawił A. S.A., co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych dotyczących budowy, zastosowania i dostępności sworzni i zabezpieczeń, a także ich podobieństw do innych przedmiotów wymienionych pod kodem 7318;

4.1.3. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, które nie spowodowałyby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawy;

4.1.4. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i oddalenie skargi;

4.1.5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, 121 § 1 i 2, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926) poprzez sprzeczną z prawem i naruszającą zasady zaufania wykładnię przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987) oraz błędną subsumpcję ww. prawa i zebranego w sprawie materiału dowodowego, które skutkowało błędnym uznaniem, że sworznie i zabezpieczenia należy sklasyfikować pod kod 7318, a nie zaś 8431;

4.1.6. art. 190 p.p.s.a. poprzez uznanie, że Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2015 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, przekazał temu Sądowi wytyczne co do klasyfikacji celnej sworzni niegwintowanych i zabezpieczeń będących przedmiotem niniejszego postępowania i wskazał, że Sąd I instancji niezasadnie nie zaaprobował prawidłowego ustalenia przez organy celne stanu faktycznego, podczas gdy z treści Wyroku NSA nie wynika, by WSA otrzymał wytyczne co do wykładni oraz nie mógł być związany ustaleniami co do stanu faktycznego;

4.2. Z ostrożności procesowej strona skarżąca podniosła też zarzut naruszenia prawa materialnego:

4.2.1. art. 20 ust. 1, 3 i 6 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny w zw. z art. 1 ust. 1-3, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1-3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987) w zw. z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 284 z 29.10.2010) poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe przyporządkowanie do pozycji Taryfy Celnej i w konsekwencji błędne zaklasyfikowanie przedmiotowych sworzni i zabezpieczeń do kodu 7318 zamiast do prawidłowego kodu TARIC 8431.

4.3. Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła:

4.3.1.Na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie Wyroku WSA w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru, określenia długu celnego oraz podatku od towarów i usług oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji;

ewentualnie,

4.3.2. Na podstawie art. 185 p.p.s.a. o uchylenie Wyroku WSA w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku;

w każdym przypadku,

4.3.3. zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

5.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

6.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

6.1.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, podlega więc oddaleniu.

4.2. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd kasacyjny jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40)

5.4.Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

5.5. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14, LEX nr 1658243).

5.6.Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.) okazała się bezzasadna i dlatego należało ja oddalić .

5.7.Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, iż zawiera ona zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa procesowego jak i przepisów prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co ma miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść bowiem dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwsze należało poddać ocenie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

5.8.W ramach podstawy kasacyjnej z art.174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i 2 , art. 120, 121 § 1 i 2, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926), 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 190 p.p.s.a.

5.9.Odnosząc się tych zarzutów, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że w rozpoznawanej sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1332/15, który uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 36/15 i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zasadne jest więc w pierwszej kolejności odniesienie się do podniesionego w skardze kasacyjnej, zarzutu naruszenia art.190 p.p.s.a. przez WSA w Gdańsku.

5.10. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna wskazuje wprost na ograniczenie swobody (także w rozumieniu art. 134 p.p.s.a. i art.106 § 3 p.p.s.a.) sądu pierwszej instancji przy wydawaniu nowego orzeczenia, po orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok został wydany po ponownym rozpoznaniu skargi przez Sąd pierwszej instancji na skutek uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od uprzednio wydanego wyroku.Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., zawarł wykładnię przepisów prawa, która w tej sprawie wiązała Sąd pierwszej instancji. W takiej sytuacji sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Wynika to wprost z treści przepisu art. 190 p.p.s.a.

5.11.Ocena zarzutów skargi kasacyjnej wymaga przede wszystkim zbadania, czy Sąd pierwszej instancji wydając ponownie wyrok, będąc związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zastosował się do dyrektyw wynikających z treści art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mógł bowiem, ponownie badając sprawę, odstąpić od zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por.m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, publ. OSNAP z 1999 r. Nr 15, poz. 486; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2008 r., I OSK 1311/07). Sąd ten nie jest również związany tą wykładnią, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny (por.m.in. wyrok NSA z 14 grudnia 2005 r., II OSK 342/05). Niezwiązanie wykładnią prawa dotyczy także sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny podjął w uchwale w składzie siedmiu sędziów stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w wyroku Sądu drugiej instancji odnoszące się do konkretnej sprawy sądowo administracyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2008 r., I FPS 1/08, ONSAiWSA z 2008 r. Nr 5, poz. 75). W rozpoznawanej sprawie żadna z trzech opisanych sytuacji nie występowała. Związanie wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez NSA oznacza, że sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę nie może nie dostosować się do zapatrywania prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny.

5.12.Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że WSA ponownie rozpoznając sprawę zastosował się do wykładni prawa ustalonej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, a zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie są bezzasadne.

Argumentacja Sądu I instancji jest zbieżna z wiążącą ten Sąd wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak wskazał NSA, nietrafne było stanowisko WSA w Gdańsku w uchylonym wyroku z 9 kwietna 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 36/15, który przyjął możliwość zaklasyfikowania sprowadzonego towaru (sworznie wraz zabezpieczeniami w formie pierścieni osadczych przeznaczone do koparek) w oparciu o regułę 1 oraz 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) wykluczając na tej podstawie możliwość przyjętego przez organ celny kodu TARIC 7318 29 00 90. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu, że klasyfikacja taryfowa, zgodnie z przyjętą przez organy celne obu instancji jest nieprawidłowa, ze względu na to, iż pozycja Taryfy 7318 przyjęta przez organy obejmująca części ogólnego użytku nie wymienia "sworzni", jak też nie wymieniają "sworzni" Noty wyjaśniające obejmując tą pozycją jedynie "sworznie gwintowane", a w pkt D wyjaśnień używając słowo "sworzeń" do opisu innego towaru. Uwzględniając przedmiot regulacji zawartej w art. 1 i art. 2 rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej a także określone nią cele, Sądu II instancji we wcześniejszym wyroku, uchylającym wyrok WSA w Gdańsku, wyraził pogląd, iż nie może budzić żadnych wątpliwości, że jej istota, jaka wprost i wyraźnie wynika z wprowadzenia do wymienionego aktu prawa unijnego, wyraża się przede wszystkim w tym, aby Nomenklatura Scalona i każda inna nomenklatura w całości lub częściowo oparta na niej lub dodająca do niej podpodziały stosowana była w sposób jednolity przez wszystkie Państwa Członkowskie. Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (zbieżne z Ogólnymi Regułami Interpretacji Systemu Zharmonizowanego), mają zapewnić właściwą klasyfikację taryfową towarów. Zgodnie z przywołaną powyżej regułą 1, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne, dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Natomiast reguła 6 ma charakter uzupełniający, stanowiąc że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł. Tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny jedną z podstawowych instytucji mających zapewnić brak rozbieżności w wykładni i stosowania przepisów celnych są Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, które są publikowane zgodnie z procedurą uregulowaną w art. 9 ust. 1 lit. a) tiret drugie i art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Mogą odwoływać się do not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego i powinny być uważane za ich dopełnienie i używane w połączeniu z nimi. Opinie klasyfikacyjne lub noty wyjaśniające nie mogą stanowić samoistnej podstawy prawnej, tym niemniej wyznaczają właściwe kierunki klasyfikacji taryfowej i są powszechnie respektowane przez organy celne i sądy w krajach UE.

W zapadłym w sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wskazywana przez organy celne pozycja 7318 Nomenklatury Scalonej obejmuje "wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, haki gwintowane, nity, zawleczki, przetyczki, podkładki (włącznie z podkładkami sprężystymi) oraz wyroby podobne, z żeliwa lub stali". Na podstawowym najbardziej ogólnym poziomie, pozycja ta dzieli się na podpozycje właściwe dla wyrobów gwintowanych oraz niegwintowanych. Odnośna podpozycja ta dzieli się, wyczerpująco, na podpozycje właściwe dla: "podkładek sprężystych i ustalających", "pozostałych podkładek", "nitów", "zawleczek przetyczek" oraz "pozostałych", bardziej szczegółowo nieokreślonych wyrobów niegwintowanych z żeliwa lub stali, objętych zakresem pozycji, a możliwych do ustalenia poprzez wskazanie na podobieństwo do wkrętów, śrub, nakrętek, wkrętów do podkładów, haków gwintowanych, nitów, zawleczek, przetyczek lub podkładek. W treści pozycji istotnie nie ma mowy o jakimkolwiek rodzaju sworzni. Nie wskazano ich także w nazwie którejkolwiek podpozycji dotyczącej wyrobów gwintowanych lub niegwintowanych z pozycji 7318. Towar tego rodzaju jest jednakże wymieniony jedynie w Notach wyjaśniających, które w ramach przykładowego wyliczenia wskazują, że powyżej zacytowana pozycja obejmuje w szczególności "sworznie gwintowane".Błędem jest jednak wniosek - że niewskazanie w notach sworzni niegwintowanych oznacza wyłączenie ich z pozycji 7318. Również odwołanie się do Not wyjaśniających prowadzi do takiego wniosku, bowiem brak jest racjonalnego rozróżnienia dla przyjęcia, sworzni gwintowanych i sworzni niegwintowanych. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że gwintowanie sworznia nie zmienia w sposób zasadniczy budowy, a przede wszystkim zastosowania tego rodzaju wyrobu. Jest - określonym rozwiązaniem technologicznym - nie zaś miarą odmienności tych dwóch rodzajów produktów. Tym samym wyeliminowanie z pozycji 7318 sworzni niegwintowanych, prowadziłoby do sytuacji, w której nie byłoby możliwości racjonalnego zaklasyfikowania sworzni niegwintowanych nieprzeznaczonych do konkretnych maszyn, względnie do nieakceptowalnego klasyfikowania wyrobów o niemal identycznej budowie i funkcjach do różnych pozycji taryfowych. Wskazany przez Spółkę CN 8431 49 20 zawarty w sekcji XVI Tabeli stawek celnych jest właściwy w odniesieniu do części nadających się do stosowania wyłącznie lub głównie w urządzeniach objętych pozycją 8429, to jest do maszyn budowlanych, takich jak np. spycharki czy koparki. Zgodnie z uwagą 1(g) do sekcji XVI sekcja ta nie obejmuje części ogólnego stosowania określonych w uwadze 2 do sekcji XV, z metali nieszlachetnych oraz uwagę 2 do sekcji XV, zgodnie z którą w całej nomenklaturze wyrażenie "części ogólnego użytku" oznacza między innymi artykuły objęte pozycją 7307, 7312, 7315, 7317 lub 7318 i podobne artykuły z pozostałych metali nieszlachetnych. Naczelny Sąd Administracyjny, w konsekwencji powyższych rozważań, podzielił stanowisko organów celnych, że wszelkie produkty, które można zaklasyfikować do pozycji 7318 bez względu na to, czy są częściami specjalnie zaprojektowanymi do maszyn wyspecyfikowanych w sekcji XVI należy klasyfikować do tej pozycji. Tym samym za uzasadnione uznał zarzuty naruszenia błędnej wykładni art. 20 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w zw. z art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

5.13.W świetle dokonanych rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż organy celne dokonały prawidłowej klasyfikacji towaru, przy czym poczynione powyżej uwagi należy bezpośrednio odnieść również do zabezpieczeń (pierścieni nakładczych) prawidłowo Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę, przyjął, iż klasyfikowanie tego towaru przez organy celne do kodu 7318 z powołaniem się na noty wyjaśniające jest wystarczające dla przyjęcia przedmiotowej klasyfikacji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I GSK 132/15, wskazał również, iż prawidłowości dokonanej klasyfikacji nie mogą zmienić powoływane przez skarżącą spółkę Wiążące Informacje Taryfowe (WIT), klasyfikujące towar w sposób oczekiwany przez spółkę. W niniejszej sprawie poza sporem było, że przedstawione przez skarżącą spółkę oraz powołane przez organ celny wskazują na rozbieżności w zakresie praktyki klasyfikacyjnej podobnych towarów, w obrocie prawnym Unii Europejskiej, między kodami przyjętymi przez skarżąca spółkę, a zastosowanymi przez organ. Odnosząc się z kolei do wiążących informacji taryfowych przedstawianych w trakcie postępowania celnego, to Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że wiążąca informacja taryfowa jako powszechnie dostępna stanowi niewątpliwie komunikat taryfikacyjny dla zainteresowanych podmiotów i jeśli organ uważa, że wyrażone w nich stanowisko jest błędne, to mimo, że formalnie nie jest nią związany, musi działać szczególnie rozważnie, aby nie naruszać zaufania, jakim z natury rzeczy osoby powinny obdarzyć organy administracji (por. wyrok NSA z 25 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 1231/12). Mimo, iż wydana w danej sprawie informacja taryfowa nie wiąże organów celnych w innych sprawach, nie oznacza, że organ nie powinien zbadać, czy i jak dalece sytuacja jest analogiczna do sytuacji, w której została ona wydana (por. wyrok NSA z 27 lipca 2011 r. sygn. akt I GSK 467/10). Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii, jak trafnie zauważył Są I instancji, jest zbieżne ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który prezentuje stanowisko, iż okoliczność, że organy celne innego państwa członkowskiego wydały na rzecz osoby trzeciej względem sporu zawisłego przed takim sądem wiążącą informację taryfową dla określonego towaru, która, jak się wydaje, zawiera odmienną wykładnię pozycji CN od wykładni, która wedle oceny tego sądu powinna być stosowana dla wyrobu podobnego, będącego przedmiotem wskazanego sporu, powinna niewątpliwie skłonić sąd do zachowania szczególnej ostrożności przy dokonywaniu oceny dotyczącej ewentualnego braku racjonalnych wątpliwości co do prawidłowego stosowania CN" (por. wyrok TS z 15 września 2003 r. sygn. akt C-495/01, publ. Lex nr 223377).Powołując się na poglądy judykatury dotyczące wiążącej informacji taryfowej, jak i na rozbieżności w praktyce klasyfikacyjnej podobnych towarów w obrocie prawnym Unii Europejskiej, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie (sygn. akt I GSK 1332/15) podniósł, że powyższe oznacza, iż o prawidłowości przyjętej klasyfikacji taryfowej decyduje w indywidualnej sprawie ustalony stan faktyczny, który w niniejszej sprawy nie budził wątpliwości. Ponadto organy celne nie kwestionowały właściwości i cech towaru wskazywanych przez skarżącą spółkę, w tym ścisłego przypisania do danego rodzaju koparki, niemożności jego użycia w innej maszynie czy posiadania indywidualnych numerów oraz ich skatalogowania. Organy celne dokonując klasyfikacji towaru uwzględniły materiał zaoferowany przez skarżącą spółkę, z którego wynikało m.in., że sprowadzony towar służy łączeniu części ruchomej (zęba łyżki koparki) z jej częścią stałą (łyżką koparki). Kwestia rodzaju towaru i jego przeznaczenia były poza sporem. W konsekwencji podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, wyrażające ocenę prawną Sądu kasacyjnego zgodnie z art.190 p.p.s.a., iż okoliczności sprawy nie wymagały wiadomości specjalnych, załączona opinia techniczna do pisma procesowego skarżącej spółki z dnia 9 kwietnia 2018 r. nie podważa dokonanych w tym zakresie ustaleń, jak i podnoszone w powołanym piśmie procesowym zarzuty. Stanowią one jedynie polemikę z wiążącym w sprawie stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 15 września 2017 r., sygn. akt sygn. akt I GSK 1332/15.

5.14. Wobec niespornych ustaleń stanu faktycznego, a także wobec jednoznacznej treści przywołanych powyżej uwag do sekcji XV i XVI, wnioski organu celnego były uprawnione. Podnoszona przez skarżącą spółkę okoliczność wieloletniego klasyfikowania towaru do pozycji 8431 (od 1998 r.), nie może być w zaistniałej sytuacji rozstrzygająca. Trzeba też pamiętać, że wydana w danej sprawie informacja taryfowa nie wiąże organów celnych w innych sprawach i mają one możliwość dokonywania własnej (odmiennej) oceny.

5.15.Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy wobec powyższych wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, został więc związany oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1332/15.Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że Sąd I instancji niezasadnie nie zaaprobował prawidłowego ustalenia przez organy celne stanu faktycznego sprawy, jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska klasyfikacyjnego przedstawionego przez Sąd I instancji. W konsekwencji też, podzielając wiążące stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, uznał wniesioną skargę za niezasadną, nie znajdując podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 190 zd. drugie p.p.s.a. nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdanie pierwsze przytoczonego wyżej przepisu adresowane jest do sądu, któremu sprawa została przekazana. Drugie zaś zdanie skierowane jest bezpośrednio do strony, która składa skargę kasacyjną po ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji, a w sposób pośredni do sądu drugiej instancji rozpoznającego ten środek odwoławczy.

5.16.Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor podważając w powyższym zakresie stanowisko Sądu I instancji w istocie podejmuje polemikę z dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1332/15 wykładnią prawa, co pozostaje w sprzeczności z art. 190 p.p.s.a. Przy czym wykładnia prawa w rozumieniu przepisu art. 190 p.p.s.a. obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe (por. wyroki NSA z dnia: 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 687/16; 9 września 2009 r., sygn. akt II FSK 827/08). Ratio legis tego unormowania sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 3517/17).

5.16.Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu sformułował stanowisko pozostające w sprzeczności z wykładnią przepisów prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 września 2017 r., I GSK 1332 /15, w szczególności art. 20 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w zw. z art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 284 z 29.10.2010 r.).

5.17. Takie stanowisko kasatora nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w istocie stanowi polemikę z oceną prawną dokonaną przez NSA przedstawioną obszernie wyżej.

5.18. W świetle dokonanych rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż organy celne dokonały prawidłowej klasyfikacji towaru, przy czym poczynione powyżej uwagi należy bezpośrednio odnieść również do zabezpieczeń (pierścieni nakładczych) prawidłowo Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę, przyjął, iż klasyfikowanie tego towaru przez organy celne do kodu 7318 z powołaniem się na noty wyjaśniające jest wystarczające dla przyjęcia przedmiotowej klasyfikacji.

5.19.W związku z powyższym podnoszone ponownie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, sprowadzające się do zarzutu nieprawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego przez organy orzekające w sprawie i bezpodstawnie ich zaakceptowanie przez Sąd I instancji, które były już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje w sprzeczności z art.190 p.p.s.a. W świetle powyższego przepisu niedopuszczalnym jest, domaganie się od Sądu I instancji jak i ponownie od Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzenia postępowania dowodowego, w rozpoznawanej sprawie, a do tego w istocie zmierzał kasator.

5.20.Naczelny Sąd Administracyjny uznał, też za bezzasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do WIT-ów wydawanych przez polskie i zagraniczne urzędy, które A. S.A. złożył w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, co uniemożliwiło rozkodowanie procesu myślowego jaki doprowadził Sąd I instancji do zakwalifikowania spornych sworzni i zabezpieczeń do kodu 7318.Wbrew podniesionym zarzutom w tym zakresie w skardze kasacyjnej, wskazać należy, iż WSA w Gdańsku odniósł się do tego zagadnienia, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str.13 i 14).To, że Sąd I instancji odwołał się w tej kwestii do wiążącego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje w zgodzie z art.190 p.p.s.a. i nie stanowi naruszenia art.141§ 4 p.p.s.a.

5.21.Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną. O kosztach orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a. oraz §14 ust.1 pkt 2 lit.b w związku ust.1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 pażdziernika 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1804, ze zm.)