Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 920/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. na decyzję Wojewody z dnia 7 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta S. decyzją nr [...] z 22.11.2012r. [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "budowa budynku handlowego (skład materiałów budowlanych z zewnętrzną kotłownią i małą gastronomią) oraz miejsc postojowych, zjazdu publicznego na drogę powiatową, zbiornika na nieczystości ciekłe z przyłączem kanalizacyjnym, przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem wody do podziemnego zbiornika na wodę, budowa śmietnika oraz rozbiórka oświetlenia wraz z instalacją elektryczną, wodociągową na działkach ewid. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] itd (droga powiatowa) - obręb O . ".

Od powyższej decyzji odwołały się Zakłady [...] S.A. z/s w S. , zarzucając naruszenie: art. 7 kpa, oraz art. 5 ust. 1 pkt 1c, art. 5 ust. 1 pkt 5 i 9, art. 20 ust. 1 pkt 1b, art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W uzasadnieniu zarzutów podniesiono, iż działki o nr ewid. [...] ,[...] ,[...] ,[...] itd... będące terenem przyszłej inwestycji, położone są na terenie górniczym [...] zgodnie z oznaczeniem obszaru i terenu górniczego w koncesji Wojewody z 6.06.2003 r. znak:[...] , wydanej dla przedsiębiorcy górniczego Kopalni [...] ", a następnie zmienionej decyzją Marszałka Województwa z 15 września 2011 r. znak: [...] w części dotyczącej podmiotu, tzn. Zakładów [...] S. A. Przedmiotowe działki znajdują się w strefie rozrzutu odłamków skalnych. Organ wydając decyzję dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, według którego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający miedzy innymi poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Powołując się na udzieloną koncesję, spółka uprawniona jest do wydobywania kopaliny w obszarze górniczym. Działki inwestora znajdują się około 150 m od ww. obszaru górniczego, zatem w tej odległości mogą być prowadzone roboty wydobywcze. Oznacza to, ze w odległości 150 od planowanej zabudowy mogą być zakładane ładunki wybuchowe celem prowadzenia robót strzałowych do uzyskania kopaliny. Zdaniem odwołującego celem uniknięcia zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi, jak też celem uniknięcia szkód, teren wokół bezpośredniego obszaru wydobywania kopaliny jest terenem górniczym, którego ewentualne zagospodarowanie musi być dostosowane do uprawnień podmiotu posiadającego koncesję. Nie jest dopuszczalne takie planowanie inwestycji, które z góry naraża przedsiębiorcę górniczego na obowiązek odszkodowawczy z tytułu skutków prowadzonych robót górniczych. Skarżący odniósł się do art. 104 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, nakładającego obowiązek zachowania integralności wszelkich działań dla terenu górniczego, do którego organ nie odniósł się zarówno w dacie wszczęcia postępowania (obowiązywała ustawa z 1994 r.), jak i w toku prowadzonego postępowania po wejściu w życie nowej ustawy w 2012 roku. Zdaniem odwołującego planowana inwestycja zagraża utrzymaniu bezpieczeństwa powszechnego, obszar oddziaływania prac przedsiębiorcy górniczego może bezpośrednio oddziaływać na teren objęty inwestycją przez odłamki skalne po robotach strzałowych. Zagrożona zostaje również ochrona obiektów budowlanych, parkingów, albowiem istnieje realne zagrożenie rozrzutem odłamków skalnych w strefie zagrożenia w tym także mienia, które nie jest obiektem budowlanym jak samochody, maszyny i urządzenia oraz towar handlowy. Odwołujący stwierdził, iż na terenach objętych wnioskiem winien obowiązywać zakaz jakiejkolwiek zabudowy lub też jej ograniczenia, celem wyeliminowania szkód górniczych i zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. Zatem, wg odwołującego, organ I instancji, naruszył przepisy dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania obiektu, zapewnienia bezpieczeństwa pracy zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 1c, art. 5 ust. 1 pkt 5 i 9, art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane. Nadto organ naruszył przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z l kwietnia 2003 r. w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego, ze względu na przekroczenie minimalnej wielkości strefy zagrożenia wybuchem, wynoszącej 500 m. Odwołujący zarzucił również naruszenie uchwały nr [...] Rady Gminy J. z 25 kwietnia 2008 r. określającej uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ogólnego w trakcie odpalania ładunków wybuchowych. Ponadto wskazał, iż organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o nieaktualny zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w którym to wskazano, iż kamieniołom w O. jest nieczynny, co jest niezgodne ze stanem faktycznym. Tym samym organ naruszył przepisy art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, gdyż przedmiotowa inwestycja nie została uzgodniona z właściwym Dyrektorem Urzędu Górniczego oraz z przedsiębiorcą górniczym. Odwołujący wyjaśnił przy tym iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wniosek o pozwolenie Inwestora opatrzony datą wpływu 2011.11.22, zawierał wykreślenie podpunktu mówiącego o dołączonych do wniosku pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi. Świadczy to bezpośrednio o tym, że inwestor pominął obowiązki uzgodnień. Brak w uzasadnieniu szerszego odniesienia się do warunków geotechnicznych w kontekście szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże na budynki.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2013r. znak:[...] , w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy odnosząc się do poszczególnych zarzutów wskazał, iż koncesja na wydobywanie kruszywa udzielana jest w oparciu o akty prawa miejscowego, stanowiące w tej materii bezwzględne pierwszeństwo. Na terenie objętym przyszłym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. , zatwierdzony uchwałą Rady Gminy J. numer [...] z 17 lutego 2004 roku, zmieniony uchwałą Nr [;...] Rady Gminy w J. z 23 kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. dla terenów oznaczonych symbolami TUI i TU. Akt ten musi być bezwzględnie respektowany, gdyż naruszenie jego ustaleń jest jednoznaczne z naruszeniem norm powszechnie obowiązującego prawa. Nadto w świetle art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany musi być zgodny z ustaleniami planu dla danego obszaru. Zatem organ nie może kształtować warunków lokalizacji inwestycji odmiennie od ustalonych w miejscowym planie. W tym stanie prawnym za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 5 i 9 ustawy Prawo budowlane, gdyż jak wielokrotnie już wskazywano w orzecznictwie, w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, wymagane jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 30 listopada 2010 r. II SA/Ol 545/10). Zatem w ocenie organu wszelkie działanie przedsiębiorcy górniczego winno odbywać się z przestrzeganiem zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, tak by nie ograniczyć swobodnego zagospodarowania terenu przez inwestora, zgodnie z przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O.

Odnośnie do zarzutów dotyczących zagrożenia rozrzutem odłamków w trakcie robót strzałowych oraz związane z tym naruszenie przepisów w/w rozporządzenia z 1 kwietnia 2003r. w § 78 ust. 1 oraz w załączniku nr 4 wielkość promienia strefy zagrożenia ze względu na rozrzut odłamków skalnych ustala się w zależności od metody wykonywania robót strzałowych, typu wyrobiska górniczego, sytuacji terenowej i rodzaju urabianej skały. Wskazana przez skarżącego wielkość strefy zagrożenia wynosząca 500 m jest wielkością maksymalną jak wskazuje ww. załącznik i dotyczy wielkości strefy uzależnionej od różnego rodzaju wykonywania robót strzałowych wokół miejsca strzelania, a więc bezpośrednio w obszarze górniczym. Ponadto wykonywanie robót strzałowych w granicy obszaru górniczego, od strony terenu przyszłej inwestycji nie jest możliwe ze względu na bliską lokalizację koryta rzecznego rzeki S. Stanowiłoby to zatem zagrożenie dla swobodnego przepływu cieku wodnego. Spełnianie tych jak i innych warunków np. z § 79 przez przedsiębiorcą górniczego oraz zaprojektowanie i wykonanie obiektu budowlanego przez inwestora ze szczególnym uwzględnieniem zapisów m.p.z.p. sołectwa O. , a dotyczącego uwarunkowań wynikających z położenia działek inwestycyjnych w terenie górniczym, spowoduje ograniczenie ewentualnych skutków ubocznych związanych z działalnością kopalni kruszywa. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, z którego wynika, iż do podstawowych obowiązków projektanta należy sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Na mocy tego przepisu, sporządzenie takiej informacji, uwzględnionej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, należy do podstawowych obowiązków projektanta, a zgodnie z przyjętą wykładnią, informacja taka musi być sporządzona dla każdego projektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie informacja "bioz" została sporządzona. Przepis powyższego artykułu został błędnie zinterpretowany przez skarżącego, gdyż dotyczy on zagrożeń mogących wystąpić w trakcie prowadzenia robót budowlanych, a wynikających z charakteru projektowanego obiektu budowlanego. Na podstawie powyższej informacji kierownik budowy sporządza plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniając w nim specyfikę obiektu budowlanego i warunki prowadzenia robót budowlanych.

Odnośnie do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w zapisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. informacji o czynnej eksploatacji kamieniołomu organ stwierdził, że w rozdziale 3 planu miejscowego w sprawie ustaleń dotyczących wpływu eksploatacji górniczej oraz osuwisk na obszarze opracowania zawarty został zapis, iż obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sołectwa O. znajduje się częściowo w terenie górniczym zamkniętego kamieniołomu O. Posiada udokumentowane zasoby, eksploatacja których wymaga stosownych koncesji i zezwoleń wydawanych na podstawie przepisów szczególnych. Natomiast w ustaleniach szczegółowych planu w § 30 ust. 1 zawarto zapis, iż dla terenów rozwoju funkcji produkcyjnych położonych w O. oznaczonych na rysunku planu symbolem strefy: TPE ustala się sposób zagospodarowania: - przeznaczenie podstawowe - kamieniołom piaskowca w obrębie udokumentowanego złoża "O. ", ponowne uruchomienie wydobycia nastąpić może na podstawie stosownych koncesji i zezwoleń wydawanych na podstawie przepisów szczególnych. Zdaniem organu II instancji, z powyższych zapisów planu dotyczących wpływu eksploatacji górniczej wynika, że obszar objęty ww. planem znajduje się częściowo w terenie górniczym zamkniętego kamieniołomu O. Jednak dalsze ustalenia wskazują, że kopalnia posiada udokumentowane zasoby, zatem ponowne uruchomienie wydobycia jest możliwe i może nastąpić na podstawie udzielonych koncesji i zezwoleń, zgodnie z przepisami ustawy Prawo geologiczne i górnicze.

Ponadto w uchwale Nr [...] Rady Gminy w J. z 23 kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. dla terenów oznaczonych symbolem TPU wprowadzono w § 29 zapis iż dla terenów rozwoju funkcji produkcyjnych położonych w O. oznaczonych na rysunku planu symbolem strefy: TPU w ustępie 2 dodaje się punkt ,"f" o brzmieniu: na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] ,[...] ,[...] itd... położonych w sąsiedztwie drogi powiatowej Nr [...] ca V kl. techn. oznaczonej w planie symbolem [...] dopuszcza się dachy dwu- lub wielospadowe o jednakowym nachyleniu połaci 5-10°; teren położony w strefie oddziaływań drgań sejsmicznych, przy realizacji obiektów budowlanych należy uwzględnić zalecenia polskiej normy PN-85B-02170 oraz uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ogólnego w trakcie odpalania ładunków wybuchowych". Powyższe wskazuje zatem, że zarzut dotyczący wydania skarżonej decyzji w oparciu o mylący zapis planu, nie znajduje potwierdzenia.

Odnośnie do naruszenia przepisów art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przez niedokonanie uzgodnień w piśmie z 19 marca 2012 r., znak:[...] , skierowanym do inwestora "A. SJ. w odpowiedzi na wniosek z 9.03.2012 r. w sprawie uzgodnienia przedmiotowej inwestycji, Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. poinformował o braku podstaw prawnych do działania w tym zakresie, gdyż jak wyjaśnił: Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgadnia na wniosek właściwego organu samorządu terytorialnego, w tym przypadku Wójta Gminy J. , decyzje o warunkach zabudowy lub decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla inwestycji planowanych w granicach terenu górniczego w sytuacji braku planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego. Planowane zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest w granicach terenu górniczego "[...] ", na terenie, w którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. , zatem brak jest podstaw do dokonania uzgodnień przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 17 pkt 6 p.pkt b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o m.in. uzgodnienie projektu planu z właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, a zgodnie z pkt 9 wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień. Natomiast w myśl art. 20 rada gminy uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu

stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Sporządzona uchwała wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych przedstawiana jest wojewodzie. Wojewoda dokonuje oceny pod względem zgodności z przepisami prawa. W świetle powyższych przepisów bezspornym jest, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. oraz projekt zmian do tego planu, podlegał uzgodnieniu przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. Jak również tekst planu z 2004 r. jak i jego zmiana z 2008 r. była przedmiotem kontroli i oceny Wojewody . Zatem, jako zgodny z prawem, został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa i "wszedł w życie" po 14 dniach od daty opublikowania.

Zatem również działanie starosty zmierzające do ingerencji w zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak wspomniano na wstępie, nie mają podstawy prawnej i stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Zagadnienia planowania przestrzennego na terenach górniczych regulują przepisy art. 104 obecnie obowiązującej ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Zatem, skoro skarżący uznaje, że obecny plan, mimo jego ustaleń, niewystarczająco reguluje zagadnienia związane z działalnością górniczą, winien wnosić do rady Gminy J. o stosowną korektę jego ustaleń. Nie może to jednak wpływać na skutki stosowania obecnie obowiązujących ustaleń planu i związania organów tymi ustaleniami.

Jak wynika z akt sprawy inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji budowlanej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zatwierdzony decyzją nr [...] z 22.11.2012 r. Starosty S. projekt budowlany jest zgodny z ww. ustaleniami planu, a także wymogami ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja jako skład materiałów budowlanych z funkcją handlową jest zgodna z przeznaczeniem obszaru TPU, którym są: zakłady produkcyjne, przetwórcze, bazy, składy, magazyny wraz z infrastrukturą techniczną oraz parkingami niezbędnymi do ich funkcjonowania. Obszar ten zajmuje ok. 15.000 m powierzchni i należy do inwestora. W związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, na obszarze tym funkcjonuje obecnie skład materiałów budowlanych z dominacją materiałów sypkich takich jak piaski, żwiry, tłuczeń i węgiel oraz zakład produkcji betonu. Planowana inwestycja jest uzupełnieniem funkcjonalnym dla ww. istniejącej zabudowy. Inwestor, w projektowanym budynku zamierza umieścić materiały budowlane, które wymagają składowania w pomieszczeniach zamkniętych. Inwestor przewiduje możliwość dokonywania transakcji przez ewentualnych klientów składu budowlanego. Natomiast, urządzenie małej gastronomi spełniającej warunki przeznaczenia dopuszczalnego, jako obiekt wzbogacający funkcję podstawową. W dalszej części uzasadnienia organ szczegółowo wskazał na spełnienie poszczególnych norm wymaganych przepisami.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyły Zakłady [...] S.A. z/s w S. , zarzucając naruszenie:

- przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, oraz art. 6, 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

- prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c), art. 5 ust. 1 pkt 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu zarzutów podniesiono, iż organ nie zawiadomił skarżącego o zebraniu materiału dowodowego, przez co uniemożliwił zapoznanie się z materiałem dowodowym w wyznaczonym terminie, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż skarżący nie mógł wykazać, iż kamieniołom O. jest kamieniołomem czynnym, a zatem występuje zagrożenie rozrzutem odłamków i że obszar inwestycji znajduje się częściowo w terenie górniczym.

Nadto nawet jeśli w miejscowym zagospodarowania przestrzennego zaniechano umieszczenia właściwych postanowień - to nie zwalnia to organu z obowiązku uwzględnienia w procesie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, skutków planowanej inwestycji na realizację uprawnień przedsiębiorcy górniczego wynikających z pozostającej w obrocie prawnym koncesji, a także zagrożenia dla bezpieczeństwa powszechnego funkcjonowania przedsiębiorstwa górniczego. Skarżący wskazał, że działka inwestora znajduje się w odległości 150 m od granicy obszaru górniczego, a przepisy wykonawcze w zakresie robót strzałowych przewidują minimalną odległość bezpieczeństwa na 500m. Nadto respektowanie udzielonej skarżącemu koncesji stanowi wymóg uwzględniania przy projektowaniu i budowie obiektów budowlanych uzasadnionych interesów osób trzecich, a kopalnia stanowi element zrównoważonego rozwoju.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie zaznaczyć należy, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 kpa poprzez wskazane uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w związku z podniesieniem przez skarżącego, że organ odwoławczy nie zawiadomił skarżącego o zebraniu materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika jednak, iż skarżący miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, gdyż w trakcie postępowania odwoławczego, organ odwoławczy nie przeprowadzał dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o którym organ zobowiązany byłby zawiadomić strony. Zatem określony w art. 10 § 1 kpa wymóg zapewnienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów nie został naruszony. Nadto strony były poinformowane w związku z zawiadomieniem z dnia 4 marca 2013 r. o nowym terminie załatwienia sprawy przez organ odwoławczy (k. [...] akt adm. II instancji). W związku z tym brak bezpośredniego pouczenia stron o prawie do zapoznania się z aktami sprawy, nie uniemożliwiło wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ani czynnego udziału stron w postępowaniu. Podnoszone w skardze kwestie, czy kamieniołom O., jest kamieniołomem czynnym, nie ma w ocenie Sądu wpływu na wynik niniejszej sprawy, gdyż zatwierdzony projekt budowlany uwzględniał wszystkie przewidziane przepisami wymogi dla planowanej inwestycji, a podnoszone przez skarżącego kwestie zagrożenia rozrzutem odłamków przy eksploatacji kopalni dotyczą funkcjonowania przedsiębiorstwa górniczego i w tym kontekście nie mogą ograniczać prawa inwestora do zabudowy.

Niezasadne są również zarzuty w zakresie naruszenia innych wskazanych w skardze przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 77 § 1 i 80 kpa, uzasadnianych przez skarżącego niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu istotą kontrolowanej sprawy było zbadanie przez organy czy inwestor ubiegający się o uzyskanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz w przepisach wykonawczych do ustawy. Skarżone organy uczyniły zadość temu wymogowi badając wszelkie aspekty niniejszej sprawy, w tym szczegółowo analizując kwestie podnoszone przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym, w tym zawarte w odwołaniu, w zakresie czy przepisy prawa uniemożliwiają przedmiotową inwestycję w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością wydobywczą w jego zakładzie. Istotne zatem było ustalenie, czy w kontrolowanej sprawie istnieje norma prawna, która nakazywałaby odmówić wydania pozwolenia na budowę ze względu na okoliczności wskazywane przez skarżącego, odnoszące się do działania w sąsiedztwie inwestycji przedsiębiorstwa górniczego. Organy zasadnie uznały, iż takiej normy nie ma. Wskazać i podkreślić należy, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W przedmiotowej sprawie w obrocie prawnym istnieje uchwała Rady Gminy J. Nr [...] z dnia 17 lutego 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa O. , zmieniona uchwałą nr [...] Rady Gminy w J., z dnia 23 kwietnia 2008 r. Zatwierdzony decyzją Starosty S. projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. planu, co w sposób wyczerpujący uzasadnił organ odwoławczy na str. 12 i 13 zaskarżonej decyzji. Wbrew sugestiom skarżącego organy administracji architektoniczno - budowlanej nie są przy tym właściwe do oceny ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtującego warunki zabudowy, w tym oceny prawidłowości przeprowadzonej procedury planistycznej przez organy gminy. Są one związane ustaleniami obowiązującego planu. Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wiążące zarówno dla gminy, jak i właścicieli nieruchomości i inwestorów, przyznając im określone prawa w zakresie zabudowy. W przypadku zaś, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego budzi zastrzeżenia czy zainteresowany uznaje, że ustaleniami planu miejscowego został naruszony jego interes prawny, ma prawo do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy w sprawie miejscowego planu, na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), lecz powyższa procedura dopóki nie doprowadzi do skutecznego uchylenia konkretnych postanowień planu miejscowego nie może doprowadzić do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie w dniu wydania zaskarżonej decyzji plan miejscowy obowiązywał, a projekt budowlany był zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Następnie plan miejscowy został zaskarżony do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dopiero wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy w J. z dnia 17 lutego 2004 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa O. , lecz wyrok ten nie jest prawomocny. Zatem plan miejscowy nadal obowiązuje.

Przedstawione okoliczności są istotne również w innej podniesionej przez skarżącego kwestii. Sąd orzekający w niniejszej sprawie zbadał zatem również wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego ze względu na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowaniem w sprawie skargi na plan miejscowy, oddalając ten wniosek postanowieniem z dnia 5 listopada 2013r. W ocenie Sądu w/w okoliczności związane ze zgodnością z obowiązującym planem miejscowym i legalnością ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu jej wydania przez organ, nie uzasadniają ingerencji Sądu w rozpoczęty proces inwestycyjny, w tak drastyczny sposób jak uzależnianie wydania wyroku w niniejszej sprawie od wyroku w zakresie planu miejscowego. Plan miejscowy został uchylony tylko ze względów formalnych, co nie przesądza jaka zabudowa zostanie w przyszłości dopuszczona. Również po ewentualnym prawomocnym rozstrzygnięciu w zakresie przedmiotowego planu skarżący nie będzie pozbawiony możliwości ochrony swoich praw, mogąc wnosić ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji. Na obecnym etapie postępowania w okolicznościach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę planowaną inwestycję nie należy hamować budownictwa, gdyż wprowadzone w ustawie Prawo budowlane wiele rozwiązań wskazuje, iż Państwo Polskie jest zainteresowane w popieraniu działalności inwestycyjnej w dziedzinie budownictwa, która jest siłą napędową gospodarki i warunkuje rozwój gospodarczy. Dopóki zatem nie ma przesądzonej ostatecznie kwestii braku zgodności inwestycji z obowiązującym planem miejscowym inwestor ma prawo realizować swoje uprawnienia. Nie można zatem pominąć tak istotnej kwestii jaką jest potrzeba uwzględnienia interesów Państwa polegających na realizacji inwestycji budowlanych, a w konsekwencji rozwoju gospodarczego (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2011r. sygn. II OSK 496/10 opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://www.nsa.gov.pl). Nadto art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wprowadza obowiązku zawieszenia, lecz pozostawia sądowi możliwość własnej oceny przesłanki zależności rozstrzygnięcia od wyniku innego toczącego się postępowania, co Sąd w niniejszej kwestii również miał na uwadze.

Niezasadny jest także zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c), art. 5 ust. 1 pkt 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, tj. w zakresie zapewnienia przez inwestora bezpieczeństwa użytkowania obiektu a zwłaszcza w zakresie ochrony interesów osób trzecich tj. skarżącego. W zakresie zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania organy zbadały projekt i obszernie wykazały spełnienie norm. Doszukiwanie się przez skarżącego naruszenia zasad bezpieczeństwa ze względu na działanie jego zakładu jest zatem nieuprawnione. Z kolei w kwestii ochrony interesu zakładu skarżącego, w ocenie Sądu sam fakt, iż przedmiotowa inwestycja położona jest w terenie górniczym oznacza, iż może narazić przedsiębiorcę górniczego na obowiązek odszkodowawczy, zgodnie z przepisami ustawy Prawo geologiczne i górnicze, lecz nie może to prowadzić do odmowy wydawania innym inwestorom decyzji o pozwoleniu na budowę. Aby zatem dokonać oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, trzeba w pierwszej kolejności ustalić czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Natomiast o naruszeniu interesu osób trzecich decyduje dopiero okoliczność czy naruszone zostały w tym względzie konkretne przepisy, gdyż ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Wbrew sugestiom skarżącego nie wskazał on żadnych przepisów, z których takie ograniczenie miałoby wynikać. Podnoszone regulacje zarówno ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, a także rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 1 kwietnia 2003 r. w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego nie zawierają takich norm. Przepisy te nakładają bowiem obowiązki na przedsiębiorstwo górnicze celem zapewnienia bezpieczeństwa zarówno wewnątrz tego zakładu jak i względem osób trzecich i terenów sąsiednich. Brak podstaw do wykładni zmierzającej do uznania, że regulacje te mają ograniczać prawa zabudowy dla inwestorów na terenach sąsiednich względem zakładu, jeśli planowana zabudowa jest zgodna z przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz spełnia wymogi techniczne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.