Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1977/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Finanse publiczne
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] (dalej: "Skarżący" lub "Strona") jest postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "KRRiT", "organ administracji") z [...] października 2018 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z [...] stycznia 2016 r. nr [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Pismem z 4 grudnia 2015 r. Skarżący zwrócił się do KRRiT z wnioskiem o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych. Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2016 r. KRRiT w pkt 1 umorzyła postępowanie administracyjne w części dotyczącej okresu od stycznia do czerwca 2010 r. natomiast w pkt 2 umorzyła zaległości Skarżącego w płatności opłaty abonamentowej za okres od 1 lipca 2010 r. do 31 grudnia 2015 r. w wysokości 1.243,20 zł wraz z odsetkami. Decyzja została doręczona stronie 22 stycznia 2016 r. Przesyłkę odebrała [...].

W dniu 8 lutego 2016 r. Skarżący nadał w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przesyłkę zawierającą wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] stycznia 2016 r. w części wskazanej w pkt 1.

Postanowieniem z [...] września 2016 r. Nr [...] KRRiT stwierdziła uchybienie przez Skarżącego terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie organu ostatnim dniem czternastodniowego terminu na złożenie wniosku był 5 lutego 2016 r., natomiast Skarżący nadał wniosek w placówce pocztowej w dniu 8 lutego 2016 r. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone 22 września 2016 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowieniem z [...] września 2016 r. Wyrokiem z 11 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3072/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W dniu 8 lipca 2017 r. Skarżący nadał w placówce pocztowej operatora wyznaczonego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją KRRiT z [...] stycznia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała na swój zły stan zdrowia. Ponadto wskazał, że dochował siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2017 r. odebrał w dniu 3 lipca 2017 r. Do wniosku załączył wniosek z 7 lipca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaświadczenie lekarskie z 7 lipca 2017 r. oraz pismo zawierające prośbę o zwrot zaświadczenia lekarskiego z 7 lipca 2017 r.

Postanowieniem z [...] października 2018 r. KRRiT odmówiła przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu postanowienia wskazała, że przyczyna uchybienia terminu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano decyzję z [...] stycznia 2016 r. ustała najpóźniej 8 lutego 2016 r., tj. w terminie złożenia pierwszego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął najpóźniej 15 lutego 2016 r., natomiast Skarżący nadał wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 8 lipca 2017 r. Dlatego wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie KRRiT z [...] października 2018 r. Skarżący wniósł o jego uchylenie, stwierdzenie braku zobowiązania z tytułu opłat abonamentowych za okres od 01/2010 do 06/2010, a także stwierdzenie braku podstaw do egzekwowania wierzytelności w kwocie 251,78 zł oraz wydanie dyspozycji Poczcie Polskiej S.A. nakazującej zwrot kwoty 251,78 zł razem z ustawowymi odsetkami od 01 grudnia 2015 r. niesłusznie pobranej w drodze postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Strona zażądała zwrotu wszystkich kosztów związanych z prowadzonym procesem administracyjnym i sądowym oraz uwzględnienia skargi w całości ze względu na przewlekłe prowadzenie postępowania (bezczynność) w jego sprawie.

W kwestii odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący stwierdził, że KRRiT błędnie uznała, że przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ustała najpóźniej 8 lutego 2016 r. Wprawdzie 8 lutego 2016 r. osoba trzecia nadała w placówce pocztowej wcześniej przygotowany wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący nie był w stanie przygotować ze względu na stan zdrowia. Świadczą o tym dołączone zaświadczenie lekarskie, w którym nie wymienia się dat lecz wskazuje na chorobę: przewlekłą, długotrwałą, wymagającą ciągłego i stałego leczenia. W ocenie Strony siedmiodniowy termin wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do ponownego rozpatrzenia sprawy został zachowany. Bezpośrednio po ustaniu przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (również bezpośrednio po stwierdzeniu przez KRRiT uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postanowieniu z 9 września 2016r.), tj. w dniu 21 października 2016 r. Skarżący wniósł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jako pkt II skargi z 10 października 2016 r., wprawdzie do WSA w Warszawie, ale za pośrednictwem KRRiT. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2017r (sygn. akt V SA/Wa 3072/16) zaakceptował przesłanki uchybienia terminu i nakazał złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano decyzję [...] w terminie do 15 lutego 2016 r. lecz po otrzymaniu wyroku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

W dniu 21 maja 2019 r. pełnomocnik reprezentujący Stronę złożył pismo, w którym zarzucił organowi administracji naruszenie art. 58 § 2 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do niezasadnego uznania, że bieg terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy należy liczyć od dnia doręczenia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku podczas gdy dopiero 3 lipca 2017 r. (doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku) Strona uzyskała wiedzę o wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik zarzucił również naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 58 k.p.a. poprzez niezastosowanie przy ocenie wniosku zasady słusznego interesu obywateli. Pełnomocnik stwierdził, że skoro w decyzji stwierdzającej uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy brak było – pomimo takiej powinności – pouczenia o wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu, to termin dla Skarżącego do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu nie rozpoczął biegu wraz doręczeniem decyzji, a funkcję informacyjną względem Strony spełnił dopiero wyrok.

W piśmie z 29 maja 2019 r. KRRiT odpowiedziała na argumenty pełnomocnika powołane w piśmie z 21 maja 2019 r. i uznała je za błędne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Do postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem Skarżącego o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych zastosowanie ma ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096) dalej: "k.p.a.", w tym przepisy jej Działu II Rozdziału 10 regulujące procedurę odwoławczą.

Zgodnie z art. 58 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

1. uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,

2. zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi,

3. zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Datą, od której należy liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd podziela stanowisko KRRiT zgodnie z którym był to dzień 8 lutego 2016 r, kiedy to Strona nadała wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniesiona okoliczność, że wniosek został złożony przez osobę trzecią nie ma w ocenie Sądu znaczenia, skoro do złożenia wniosku doszło. Zauważyć przy tym należy, że wniosek o przywrócenie terminu nie jest wymagającym do przygotowania pismem procesowym.

Odnosząc się do argumentów podniesionych przez pełnomocnika Strony w piśmie z 21 maja 2019 r. Sąd nie podziela stanowiska, że obowiązkiem organów administracji było pouczenie Skarżącego o konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zauważyć należy, że w decyzji z [...] stycznia 2016 r. nr [...] KRRiT pouczyła Skarżącego, że na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie natomiast z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie, a w niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Obowiązek informowania stron postępowania o zasadach wnoszenia środków odwoławczych wynika z ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Sąd podziela orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym zwraca się uwagę, że w kodeksie postępowania administracyjnego brak przepisu, który nakładałby na organy administracji obowiązek informowana stron o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Według ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, np. art. 9 k.p.a., organy administracji są obowiązane udzielać stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, nie oznacza to, że obowiązki informacyjne organów administracji są nieograniczone. Niezasadny jest tym samym zarzut naruszenia art. 7 w związku z 58 k.p.a. poprzez niezastosowanie przy ocenie wniosku zasady słusznego interesu obywateli.

Nie jest zasadny również podniesiony w piśmie z 21 maja 2019 r. zarzut naruszenia art. 58 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie przez organ administracji, że bieg terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia doręczenia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przede wszystkim stwierdzić należy, że w zaskarżonym postanowieniu KRRiT uznała, że przyczyna uniemożliwiająca zachowanie terminu do dokonania czynności ustała w dacie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero w odpowiedzi na skargę KRRiT przedstawiła pogląd - ukształtowany zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie – zgodnie z którym bieg terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia doręczenia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd rozpoznający sprawę przyjmuje przedstawione stanowisko za dopuszczalne. W ocenie Sądu jeżeli Strona nie wiedziała o uchybieniu terminowi, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od uzyskania przez nią wiadomości o tym, że odwołanie złożone zostało z uchybieniem terminowi (zob. np. wyrok NSA z 24 marca 1999 r., I SA/Gd 1664/98, LEXnr 38681; wyrok NSA z 10 marca 2000 r., ISA/Lu 1524/98, LEXnr 42915; wyrok WSA w Rzeszowie z 11 grudnia 2013 r., II SA/Rz 1032/13).

W niniejszej sprawie postanowienie KRRiT Nr [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało wydane [...] września 2016 r. i doręczone Stronie 22 września 2016 r., a więc również długo przed złożeniem wniosku z dnia 7 lipca 2017 r. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że bieg terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął się dopiero w dniu doręczenia Stronie odpisu wyroku z 11 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3072/16. Sąd w powołanym orzeczeniu wyjaśnił Skarżącemu, że podnoszone przez niego przyczyny uchybienia terminu nie miały znaczenia dla oceny, czy w istocie do uchybienia terminu doszło. Mogłyby one stanowić przesłanki oceny ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu. Pamiętać jednak należy, że uprawdopodobnienie braku winy, stanowi jedną z przesłanek badania , czy wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Ponadto wniosek o przywrócenie terminu należało złożyć w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi oraz dopełnić czynności, dla której termin został określony.

Reasumując w ocenie Sądu organ administracji prawidłowo wydał w przedmiotowej sprawie postanowienie z [...] października 2018 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nie mają znaczenia dla sprawy pozostałe okoliczności wskazane w skardze, takie jak postulowane przez Skarżącego nieistnienie po jego stronie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, niedopełnienie przez Pocztę Polską obowiązku doręczenia mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego czy też upływ okresu przedawnienia należności, których umorzenia się domagał.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną.