Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 109/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. w przedmiocie nadzoru nad postępowaniami egzekucyjnymi postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 marca 2019 r. T. K. (dalej: strona lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. w przedmiocie nadzoru nad postępowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi przez wskazanych w skardze komorników sądowych. W uzasadnieniu przywołał szereg faktów świadczących jego zdaniem o licznych nieprawidłowościach do jakich doszło w toczących się postępowaniach egzekucyjnych. W konkluzji skarżący stwierdził, że domaga się "(...) zobowiązania Prezesa jak też właściwych funkcyjnych sędziów do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie usunięcia nieprawidłowości, w tym rozpoznania skarg (...) oraz wydania postanowienia o zabezpieczeniu postępowania skargowego poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego (...)".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie stwierdzając, że skarżący nie podał konkretnego postępowania, którego wniesiona skarga miałaby dotyczyć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na szeroko pojmowane akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty. Przy czym skarga na bezczynność – zgodnie z art. 3 § 8 i 9 p.p.s.a. – może dotyczyć wyłącznie spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. (decyzje administracyjne, niektóre postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjęte zarówno w ramach postępowania administracyjnego oraz innym wskazanych w tym przepisie procedur, jak i poza nimi.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 2a i § 3).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W kontekście przywołanych przepisów należy uznać, że skarga została złożona w sprawie niepodlegającej kontroli sądu administracyjnego. Kwestia nadzoru administracyjnego prezesa sądu apelacyjnego nad działalnością komorników sądowych pozostaje bowiem w sferze jego uprawnień wynikających z ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 771), gdzie określono również ramy nadzoru judykacyjnego sprawowanego przez sądy powszechne. W obu przypadkach brak jest jednak regulacji, które poddawałyby czynności nadzorcze kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Co więcej, w art. 171 powołanej ustawy wskazano, że nadzór zwierzchni nad działalnością komorników sprawuje Minister Sprawiedliwości, do którego kompetencji należy również uchylanie lub zmienianie zarządzeń nadzorczych prezesów właściwych sądów powszechnych. Poza tym trzeba dodać, że na mocy art. 767 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1360 ze zm., dalej k.p.c.) na czynności komornika sądowego przysługuje co do zasady skarga do sądu rejonowego. Dotyczy to także zaniechania przez komornika dokonania czynności. Skargę rozpoznaje sąd właściwy ze względu na siedzibę kancelarii komornika sądowego.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że kontroli nad prezesami sądów apelacyjnych nie sprawują sądy administracyjne. To samo dotyczy nadzoru judykacyjnego wykonywanego przez sądy powszechne. Wniesioną skargę należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.