Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 520/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 par. 1 ,119, 121 par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

II SA/Kr 520/18 [pic] [pic] Dnia 12 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr [...]

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2017 r., nr [...], znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta T. nałożył na zobowiązanych I. S. i K. S. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia zobowiązanych do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz obowiązek uiszczenia opłaty egzekucyjnej za wydanie niniejszego postanowienia w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) w zw. z art. 20 § 1 pkt 4, art. 119, art. 120, art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm.).

W uzasadnieniu tego postanowienia organ podniósł, że zobowiązani na podstawie aktu notarialnego z dnia 27 września 2007 r. repertorium [...] numer [...] kupili całą nieruchomość wraz z częścią składową położoną w T. na działce nr [...] obręb [...], na której to nieruchomości ciąży prawomocna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia 2 sierpnia 2007 r. znak [...] Wskazaną wyżej decyzją PINB nakazał A. S. rozbiórkę części obiektu budowlanego tj. nadbudowanej kondygnacji poddasza użytkowego istniejącego warsztatu [...], wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce Nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T..

Pomimo wystosowania i prawidłowo doręczonego zobowiązanemu wówczas A. S. upomnienia w dniu 25 marca 2008 r. określony obowiązek nie został wykonany.

Ustalając wysokość grzywny organ wskazał, iż obliczona ona została na podstawie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zaznaczył, iż jest to środek najmniej uciążliwy, a prowadzący do wykonania obowiązku. W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nie uiszczone lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego.

Pismem z dnia 24 sierpnia 2017 r. I. S. i K. S. złożyli zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc "o unieważnienie tego postępowania oraz przeprowadzenie prawidłowego postępowania wobec nowych zobowiązanych osób".

W uzasadnieniu podniesiono, iż zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. nie zawierało odpisu aktualnego tytułu wykonawczego, lecz odwoływało się do wydanego w przeszłości dokumentu nakazującego rozbiórkę nadbudowy budynku w czasie gdy w tej samej sprawie lecz w stosunku do zobowiązanego A. S. wciąż trwały procedury odwoławcze. Żalący się podnieśli, iż nie jest możliwe, aby w tym samym czasie i w tej samej sprawie obowiązywały dwie odrębne decyzje zobowiązujące niezależne osoby do wykonania postanowienia o rozbiórce, tytuł wykonawczy wydany przez PINB w dniu 5 listopada 2014 r. na osoby I. S. i K. S. należy uznać za nieważny.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2018 r. znak [...] – po rozpoznaniu zażalenia K. S. - Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej wysokości nałożonej grzywny i orzekł w tym zakresie grzywnę w wysokości [...] zł, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Na wstępie organ zaznaczył, że zażalenie I. S. wniesione zostało z uchybieniem terminu, co zostało stwierdzone w odrębnym postanowieniu Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 13 lutego 2018 r. nr [...], natomiast zażalenie K. S. zostało wniesione w terminie.

Opisując dotychczasowy przebieg postępowania stwierdzono, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie PINB upomnieniem z dnia 20 marca 2008 r. znak: [...] wezwał A. S. do wykonania obowiązku rozbiórki z pouczeniem, że niewykonanie obowiązku w terminie zakreślonym w upomnieniu spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

W dniu 6 listopada 2008 r. PINB wystawił wobec A. S. tytuł wykonawczy nr [...], dotyczący obowiązku rozbiórki.

W dniu 7 sierpnia 2014 r. PINB pozyskał wypis z rejestru gruntów, z którego wynikało, że działka nr [...] obr. [...] w T. stała się własnością I. S. i K. S..

Pismem z dnia 25 sierpnia 2014 r. PINB wezwał I. S. i K. S. do złożenia wyjaśnień w kwestii wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB z dnia 2 sierpnia 2007 r., [...], z zagrożeniem, że w przypadku uchylania się od wykonania obowiązku wszczęte zostanie wobec nich postępowanie egzekucyjne. W dniu 5 listopada 2014 r. PINB wystawił wobec I. S. i K. S. tytuł wykonawczy nr [...], dotyczący obowiązku rozbiórki powołaną decyzją. Po doręczeniu zobowiązanym odpisów tytułu wykonawczego nie skorzystali oni z przysługującego im prawa zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r. znak: [...], po rozpatrzeniu podania K. S. z dnia 8 stycznia 2015 r., uzupełnionego pismem z dnia 16 lutego 2015 r., odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia na w/w postanowienie MWINB postanowieniem nr [...] z dnia 7 maja 2015 r. znak: [...] uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez PINB. W uzasadnieniu w/w postanowienia MWINB wskazał, że treść podania K. S. nie pozwalała na jednoznaczne określenie woli wnoszącego i w związku z tym PINB zobligowany był wezwać wnoszącego do jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości sprecyzowania podania. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB wezwał zobowiązanego do sprecyzowania podania. W odpowiedzi K. S. wyjaśnił, iż wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 23 § 6 upea Postanowieniem nr [...] z dnia 20 października 2015 r. znak: [...] MWINB stwierdził brak podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia na w/w postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: GINB) postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r. znak: [...] utrzymał je w mocy. Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt: VII SA/Wa [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na w/w postanowienie GINB.

W tych okolicznościach wydano zaskarżone postanowienie.

Dalej wskazano, że grzywna jest środkiem egzekucyjnym stosowanym w egzekucji obowiązków niepieniężnych, a organ I instancji prawidłowo przyjął za podstawę ustalenia wysokości grzywny w celu przymuszenia art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stosowanego w przypadku rozbiórki budynku lub jego części. PINB Miasta T. prawidłowo przyjął do wyliczenia tej grzywny Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie ceny za 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2017 r. (Dz. U. GUS z 2017 r. poz. 24), zgodnie z którym cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2017 r. wyniosła [...] zł.

Organ odwoławczy podkreślił, iż wymiary przedmiotowej części budynku nie zostały wskazane w sentencji ani w uzasadnieniu decyzji PINB z dnia 2 sierpnia 2007 r. znak: [...], z której egzekwowany obowiązek wynika. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia PINB podał, iż powierzchnia ta wynosi 67,36 m2, jednak nie wskazał na podstawie jakich dokumentów wartość tę ustalił. W toku prowadzonego przez organ postępowania zażaleniowego ustalono, że wskazana powierzchnia zabudowy wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania administracyjnego znak: [...], zakończonego w/w decyzją PINB, w związku z czym uwierzytelnione kopie stosownych dokumentów z akt w/w postępowania włączono do akt postępowania zażaleniowego. Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego organ uznał, iż powierzchnia zabudowy objętej rozbiórką nadbudowy wynosi 67,35 m2. Taką też wartość przyjął PINB, jak wynika z dokonanego przez PINB wyliczenia kwoty grzywny – [...] zł (mimo iż wskazał w uzasadnieniu postanowienia wartość powierzchni 67,36 m2).

Co do wysokości orzeczonej grzywny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż działa jako organ odwoławczy i wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o aktualny stan prawny. W aktualnym zaś stanie prawnym cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszona przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Komunikacie z dnia 23 listo 2017 r. w sprawie ceny l m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2017 r. (Dz. GUS z 2017 r. poz. 50) wynosi 4 097 zł. Przy uwzględnieniu powierzchni zabudowy podlegającej rozbiórce nadbudowy budynku i ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wskazanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w aktualnym komunikacie, obliczenie wysokości grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 121 § 5 upea przedstawia się w przedmiotowej sprawie w następujący sposób: [...] m2 x 1/5x4 097 zł/ m2 = [...] zł. Biorąc za podstawę powyższe organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie w tym zakresie i ustalił wysokość grzywny w celu przymuszenia na kwotę [...]zł. Organ podkreślił również, że zobowiązany może się uchylić od zapłacenia grzywny poprzez wykonanie obowiązku.

Odnosząc się do uwag podnoszonych w zażaleniu, organ stwierdził, iż zmierzają one w istocie do kwestionowania decyzji z PINB z dnia 2 sierpnia 2007 r. znak [...], a organy, działające już na etapie wykonania decyzji w ramach wyznaczonych przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie mogą oceniać zasadności egzekwowanego obowiązku. Zgodnie, bowiem z zasadami przyjętymi w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kwestie dotyczące zasadności egzekwowanego obowiązku nie mogą stanowić przedmiotu toczącego się postępowania egzekucyjnego (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Weryfikacja decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek jest możliwa ewentualnie w odrębnych, administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych, podkreślając, a przesłanką do przerwania toku egzekucji poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego byłoby dopiero wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Zatem dopóki wykonanie takiej decyzji nie jest wstrzymane i decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, organ egzekucyjny zobligowany jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku.

Odnosząc się do uwag zażalenia organ dostrzegł, iż adresatem decyzji PINB Miasta T. z dnia 2 sierpnia 2007 r. znak: [...] był A. S., poprzedni właściciel działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T., na której znajduje się podlegająca rozbiórce część obiektu budowlanego. Aktualnie zaś właścicielami w/w działki są K. S. i I. S.. Organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił, iż jeżeli występuje następstwo prawne, np. na skutek czynności cywilnoprawnych dochodzi do zmiany właściciela rzeczy, obowiązek podlegający egzekucji przechodzi na następcę prawnego zobowiązanego.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. S., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ całkowicie pominął okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że nadal w toku jest sprawa w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 2 sierpnia 2007 r. o nakazie rozbiórki, a zatem decyzji stanowiącej podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a ewentualne rozstrzygnięcie w tej sprawie na korzyść skarżącego, będzie miało wpływ na zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu przymuszenia do wykonania przedmiotowej decyzji. Co prawda w dniu 6 marca 2018 r. zostało skarżącemu doręczone postanowienie MWTNB w K. nr [...] z dnia 28 lutego 2018 r. o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy, jednak Skarżącemu przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, co powoduje, że sprawy tej nie można uznać za ostatecznie zakończoną. Ponadto nadal nie jest zakończone postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia PINB Miasta T. nr [...] z dnia 7 sierpnia 2017 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Skarżący wskazał również, iż w dniu 28 lutego 2018 r. złożył do PINB Miasta T. wniosek o wszczęcie procedury legalizacyjnej, jednocześnie wniósł o wycofanie decyzji PINB Miasta T. nr [...] z dnia 7 sierpnia 2017 r.

Odnosząc się do wysokości grzywny skarżący wskazał, iż kwota grzywny jest tak poważna, że skarżący nie dysponuje środkami finansowymi tej wielkości i zaistniałaby konieczność pozyskania tych środków z pożyczki czy też kredytu, a wyegzekwowanie grzywny spowoduje szkodę w majątku skarżącego o znacznych rozmiarach.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie. Do ostatniej wymienionej kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Dokonawszy kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem określonych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że postanowienie to jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest przymusowe wykonanie obowiązków wymienionych w art. 2 u.p.e.a. w przypadku uchylania się zobowiązanych od wykonania tych obowiązków. Trzeba podkreślić, że nie prawem, lecz obowiązkiem wierzyciela (w niniejszej sprawie jest nim PINB Miasta T.) jest doprowadzenie do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej.

Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, który ma zastosowanie przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Stosownie do art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r poz. 599 ze zm.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

Taki obowiązek jest egzekwowany w niniejszej sprawie na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 5 listopada 2014 r. Grzywna w celu przymuszenia nałożona została w sytuacji, gdy zobowiązani nie wykonali obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. znak [...] z dnia 2 sierpnia 2007 r., w której nakazano A. S. rozbiórkę części obiektu budowlanego tj, nadbudowanej kondygnacji poddasza użytkowego istniejącego warsztatu samochodowego, wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T..

Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wystosowano upomnienie z dnia 20 marca 2008 r. do podmiotu wówczas zobowiązanego tj. A. S., również w stosunku do niego wystawiono tytuł wykonawczy w dniu 6 listopada 2008 r. Następnie w dniu 5 listopada 2014 r. – wobec stwierdzenia następstwa prawnego – tytuł wykonawczy został wystawiony w stosunku do I. S. i K. S. i skutecznie doręczony (k. 16 - 18 akt administracyjnych). Po doręczeniu zobowiązanym odpisów w/w tytułu wykonawczego nie skorzystali oni z prawa zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Obowiązek wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. znak [...] z dnia 2 sierpnia 2007 r. nie został do dnia dzisiejszego wykonany, mimo że od daty wydania decyzji upłynęło już ponad 10 lat. Niewykonanie zaś obowiązku powoduje, że konieczne jest zastosowanie określonych w ustawie środków egzekucyjnych, w tym nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Brak wykonania decyzji rozbiórkowej skutkuje koniecznością zastosowania dolegliwości finansowej celem przymuszenia do jego wykonania. Organ prawidłowo nałożył grzywnę na podstawie art. 121 § 5 u.p.e.a., który - jak wynika z § 4 tego przepisu - dotyczy spełnienia przez zobowiązanych obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, jakim jest niewątpliwie obowiązek rozbiórki. Artykuł 121 § 5 u.p.e.a. wskazuje na sposób obliczania grzywny w sprawie egzekucji obowiązku rozbiórki: jest to iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Organ II instancji obliczył wysokość grzywny przyjmując ceny obowiązujące w czasie wydawania zaskarżonego postanowienia ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Komunikacie z dnia 23 listo 2017 r. w sprawie ceny l m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2017 (Dz. GUS z 2017 r. poz. 50) według którego cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wynosi 4 097 zł. Przy uwzględnieniu powierzchni zabudowy podlegającej rozbiórce nadbudowy budynku i ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wskazanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w aktualnym komunikacie, obliczenie wysokości grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 121 § 5 upea przedstawia się, tak jak ustalił organ II instancji w przedmiotowej sprawie w następujący sposób: [...] m2 x 1/5x4 097 zł/ m2 = [...] zł,

Jak wynika z powyższego bezzasadny okazał się zarzut skarżącego odnoszący się do wysokości grzywny. Została nałożona zgodnie z zasadami określonymi w ustawie, a jej wysokość została w zaskarżonym rozstrzygnięciu prawidłowo wyliczona i uzasadniona.

Podkreślić należy, że grzywna w celu przymuszenia, jako środek egzekucyjny nie pełni funkcji kary, ale ma charakter przymuszający, tzn. ma skłonić zobowiązaną do wykonania egzekwowanego obowiązku. Zobowiązany może, więc uwolnić się od zapłaty grzywny, wykonując nałożony na niego obowiązek rozbiórki, co wynika z art. 125 upea.

Pozostałe zarzuty skarżącej również są bezzasadne. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, a nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny jest związany egzekwowaną decyzją do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Weryfikacja decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek jest możliwa ewentualnie w odrębnych, administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych uregulowanych w art. 145-163 kpa, takich jak np. stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 kpa.) czy wznowienie postępowania (art. 145-152 kpa).

Zaznaczyć należy, iż skarżący podjął próbę wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego wnosząc w dniu 14 września 2017 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o nakazie rozbiórki, jednak postanowieniem z dnia 2 października 2017 r. znak: [...] PINB Miasta T. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją PINB z dnia 2 sierpnia 2007 r. znak: [...] Postanowieniem z dnia 28 lutego 2018 r., nr [...], znak: [...] MWINB utrzymał je w mocy. Sądowi z urzędu wiadomo, że już po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie, a przed sporządzeniem uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. S. i I. S. na to postanowienie (wyrok z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr [...]).

Jak trafnie wskazał organ, ani złożenie wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego dotyczącego decyzji, z której wynika obowiązek, ani nawet wszczęcie takiego postępowania nie są podstawą dla organu egzekucyjnego do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dopiero wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji byłoby przesłanką do przerwania toku egzekucji poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Natomiast całkowite zaprzestanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i jego umorzenie jest możliwe w przypadku zakończenia postępowania nadzwyczajnego w sposób korzystny dla zobowiązanego, czyli gdy postępowanie to kończy się wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek. Zatem dopóki wykonanie takiej decyzji nie jest wstrzymane i decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, organ egzekucyjny zobligowany jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku.

W obecnym stanie prawnym decyzja PINB z dnia 2 sierpnia 2007 r. znak: [...], z której wynika egzekwowany obowiązek, istnieje w obrocie prawnym i nie zostało wstrzymane jej wykonanie. Na obecnym etapie postępowania ani organy prowadzące postępowanie egzekucyjne, ani też Sąd, nie mają kompetencji do ponownego badania prawidłowości tej decyzji, w związku z powyższym PINB Miasta T. zobligowany jest prowadzić postępowanie egzekucyjne i podejmować działania, celem doprowadzenia do jej wykonania.

Sąd dostrzega, iż adresatem pierwotnej decyzji PINB z dnia 02 sierpnia 2007 r. znak: [...] był A. S., poprzedni właściciel działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T., na której znajduje się podlegająca rozbiórce część obiektu budowlanego, a aktualnie zaś właścicielami w/w działki są K. S. i I. S.. W pełni aprobując aktualne stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, Sąd przyjmuje, iż jeżeli występuje następstwo prawne, np. na skutek czynności cywilnoprawnych dochodzi do zmiany właściciela rzeczy, obowiązek podlegający egzekucji przechodzi na następcę prawnego zobowiązanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wynikający z decyzji obowiązek rozbiórki nie jest obowiązkiem o charakterze osobistym związanym wyłącznie z adresatem tej decyzji. Obowiązki tego rodzaju jak nakaz rozbiórki pozostają w mocy, przechodzą na następcę prawnego, wobec którego należy prowadzić postępowanie egzekucyjne. Brak jest także powodów do wszczynania nowego postępowania administracyjnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2017 r. sygn. akt: II SA/Kr 166/17, LEX nr 2315217) . Decyzja nakazująca rozbiórkę dotyczy konkretnego obiektu budowlanego, a nie osoby, i zobowiązanym do jej wykonania jest jego aktualny właściciel, zatem w razie zmian właścicielskich decyzja ta pozostaje w obrocie, a organ, bez wydawania ponownego rozstrzygnięcia w tej sprawie, ma prawo egzekwować wynikający z niej obowiązek od obecnego właściciela (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 09 grudnia 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 1204/16, LEX nr 2205740).

Z tych względów, nie znajdując postaw do uwzględnienia skargi, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).