Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2262/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 212 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 258/14 w sprawie ze skargi Miasta L. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej we W. z dnia [...] lutego [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności części uchwały w sprawie budżetu miasta i ustalenia budżetu w części dotkniętej nieważnością oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 258/14 (dalej wyrok z 27 czerwca 2014 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę Miasta L. (dalej zwanego Skarżącym albo Miastem) na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej we W. (dalej zwanej RIO) z [...] lutego 2014 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności części uchwały Rady Miejskiej w L. z [...] grudnia 2013 r., nr [...] (dalej uchwała z [...] grudnia 2013 r.) w sprawie budżetu Miasta L. na rok 2014 i ustalenia budżetu w części dotkniętej nieważnością.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Kolegium RIO, działając na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (t.j. Dz.U. 2012, poz. 1113 ze zm.), uchwałą z dnia 25 lutego 2014 r. stwierdziło nieważność części uchwały z dnia 17 grudnia 2013 r. z powodu istotnego naruszenia art. 212 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. 2013 r. poz. 885 ze zm. zwanej dalej u.f.p.), w związku z art. 29 ust. 1, art. 33 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. 2010, nr 80, poz. 526 ze zm., zwanej u.d.j.s.t.).

Kolegium ustaliło, że Rada Miejska przyjmując budżet Miasta na 2014 r. zaplanowała wpłatę do budżetu państwa z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin w kwocie [...] zł, co stanowi kwotę niższą od kwoty [...] zł wskazanej przez Ministra Finansów na podstawie art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1 u.d.j.s.t. W uzasadnieniu swojej uchwały Kolegium wskazało, że stosownie do powołanych przepisów, gminy, których wskaźnik G jest większy niż 150% wskaźnika Gg, dokonują wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin, a minister finansów informuje właściwe jednostki samorządu terytorialnego o rocznych planowanych wpłatach, przyjętych w projekcie ustawy budżetowej — w terminie do dnia 15 października roku bazowego. Jednostki samorządu terytorialnego dokonują wpłat, określonych w art. 29 u.d.j.s.t., na rachunek budżetu państwa w dwunastu równych ratach w terminie do 15 dnia każdego miesiąca, przy czym od kwot niewpłaconych w tym terminie nalicza się odsetki ustalone jak dla zaległości podatkowych, co wynika z treści art. 35 ust. 1 u.d.j.s.t. Zgodnie natomiast z art. 212 ust. 1 pkt 2 u.f.p., uchwała budżetowa określa łączną kwotę planowanych wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyodrębnieniem wydatków bieżących i majątkowych, co oznacza, że plan wydatków powinien uwzględniać wydatki, których poniesienie wynika z ustawowego obowiązku.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem nadzorczym Miasto wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., zarzucając naruszenie:

1. Art. 167 Konstytucji RP (Dz.U. 1997, nr 78, poz. 483 ze zm.) przez naruszenie zasady adekwatności, decentralizacji i samodzielności, zabezpieczających stronę skarżącą przed nadmierną ingerencją organów państwa;

2. Art. 9 ust. 1 - 3 i ust. 5 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (Dz.U. 1994, nr 124, poz. 607 ze zm., dalej EKSL), sporządzonej w dniu 15 października 1985 r., przez jego całkowite pominięcie w zakresie, w jakim procedury wyrównawcze nie powinny ograniczać swobody podejmowania decyzji w zakresie uprawnień własnych jednostek samorządu terytorialnego;

3. Art. 217 ust. 2 pkt 6 u.f.p. przez ustalenie, że jest możliwe zwiększenie przychodów budżetu z tytułu wolnych środków o kwotę [...] zł, bez przeprowadzenia analizy możliwości wypełniania przez Gminę Miejską zadań w zakresie realizacji zadań własnych i zleconych;

4. Przez zastosowanie przepisów u.d.j.s.t. w zakresie w jakim Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt K 14/11 uznał, że art. 36 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 21a ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 6 i ust. 4 pkt 6 jest niezgodny z art. 167 ust. 3 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów Kolegium podniosło, że nie jest organem właściwym do stwierdzenia naruszenia zasady adekwatności, czy też zasad decentralizacji i samodzielności finansowej jednostek samorządu terytorialnego.

Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, że odprowadzanie środków przez gminę w ramach finansowych mechanizmów wyrównawczych powinno uwzględniać potrzeby finansowe gminy na realizację zadań własnych i zleconych, na które gmina uzyskuje niewystarczające środki.

W uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku WSA uznał, że organ nadzoru wydając rozstrzygnięcie nadzorcze orzekające o stwierdzeniu nieważności części uchwały z dnia 17 grudnia 2013 r. z powodu istotnego naruszenia art. 212 ust. 1 pkt 2 u.f.p., w związku z art. 29 ust. 1, art. 33 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 u.d.j.s.t., spełnił ciążący na nim obowiązek wykazania sprzeczności z prawem wyeliminowanego z obrotu fragmentu uchwały. Kolegium ustaliło, że Rada Miejska przyjmując budżet Miasta na 2014 r. zaplanowała wpłatę do budżetu państwa z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin w kwocie 10.017 zł, co stanowi kwotę niższą od kwoty [...] zł wskazanej przez Ministra Finansów na podstawie art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1 u.d.j.s.t.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o dochodach j.s.t., w których wskaźnik dochodów podatkowych na jednego mieszkańca w gminie (wskaźnik G) jest większy niż 150 % wskaźnika dochodów podatkowych wszystkich gmin (wskaźnik Gg), dokonują wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin. Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.d.j.s.t. Minister właściwy do spraw finansów publicznych informuje właściwe jednostki samorządu terytorialnego o rocznych planowanych kwotach części subwencji ogólnej i planowanych wpłatach, przyjętych w projekcie ustawy budżetowej oraz o planowanej kwocie dochodów z tytułu udziału we wpływach z podatku dochodowego od osób fizycznych - w terminie do dnia 15 października roku bazowego. Jednostki samorządu terytorialnego dokonują wpłat określonych w art. 29-31 na rachunek budżetu państwa w dwunastu równych ratach w terminie do 15 dnia każdego miesiąca. Od kwot niewpłaconych w tym terminie nalicza się odsetki ustalone jak dla zaległości podatkowych (art. 35 ust. 1 u.d.j.s.t.). W myśl art. 212 ust. 1 pkt 2 u.f.p. uchwała budżetowa jednostki samorządu terytorialnego określa łączną kwotę planowanych wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyodrębnieniem wydatków bieżących i majątkowych.

Gminy, dla których wskaźnik G przewyższa wartość 150 % wskaźnika Gg mają obowiązek wnoszenia wpłat do budżetu państwa. Wysokość tych wpłat określa natomiast Minister Finansów. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie Rada Miejska w L. w uchwale z dnia 17 grudnia 2013 r. zaplanowała wpłatę do budżetu państwa z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin w kwocie 10.017 zł, co stanowiło kwotę niższą od kwoty [...] zł wskazanej przez Ministra Finansów na podstawie art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1 u.d.j.s.t., to tym samym uchwała ta – w części dotyczącej kwoty wpłat z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin, została podjęta z istotnym naruszeniem prawa i jako taka powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Kolegium w zaskarżonej uchwale wskazało, że na podstawie sprawozdań z wykonania budżetu na 2013 r. możliwe jest zwiększenie przychodów budżetu z tytułu wolnych środków, o których mowa w art. 217 ust. 2 pkt 6 u.f.p. o kwotę [...] zł i ustaliło przychody w kwocie [...] zł. Kolegium wyliczyło ponadto, że nadwyżka budżetu miasta, przeznaczona na sfinansowanie rozchodów z tytułu spłaty pożyczek i kredytów wynosi [...] zł.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów sąd I instancji podkreślił, że art. 167 Konstytucji RP zapewniając jednostkom samorządu terytorialnego udział w dochodach publicznych odpowiednio do przypadających im zadań, nie przyznaje jednocześnie tym jednostkom pełnej autonomii w zakresie gospodarowania posiadanymi środkami finansowymi. Poza tym, określone w przepisach EKSL zasady koncepcji samorządu terytorialnego (art. 3 ust. 1 Karty), swobody działania społeczności lokalnych w zakresie określonym prawem w każdej sprawie, która nie jest wyłączona z ich kompetencji (art. 4 ust. 2 Karty) oraz prawa do swobodnego dysponowania, w ramach wykonywania swoich uprawnień, posiadanymi własnymi zasobami finansowymi (art. 9 ust. 1 Karty) nie oznaczają dowolności, w dysponowaniu środkami finansowymi, niezgodnej z obowiązującym prawem.

W zakresie w jakim Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt K 14/11 uznał, że art. 36 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 21a ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 6 i ust. 4 pkt 6 u.d.j.s.t. jest niezgodny z art. 167 ust. 3 Konstytucji RP, WSA wskazał, że zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny przepisy dotyczą dysponowania częścią rezerwy pochodzącej z nierozdzielonej części równoważącej subwencji ogólnej dla gmin i nie stanowiły one podstawy rozstrzygnięcia nadzorczego, będącego przedmiotem skargi. Kolejny powołany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. (sygn. akt K 13/11) dotyczy mechanizmu wyrównania poziomego dla województw, a przepisy uznane w nim za niekonstytucyjne nie stanowiły podstawy do podjęcia zaskarżonej uchwały Kolegium.

W skardze kasacyjnej z 21 sierpnia 2014 r. Rada Miejska w L. reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżyła wyrok z 27 czerwca 2014 r. w całości na zasadzie art. 173 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zarzucając sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:

a) art. 167 Konstytucji RP przez przyjęcie, że przepis ten nie przyznaje autonomii jednostkom samorządu terytorialnego w zakresie gospodarowania posiadanymi środkami finansowymi,

b) art. 9 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 5 EKSL przez uznanie, że prawo do swobodnego dysponowania w ramach wykonywania swoich uprawnień, posiadanymi własnymi zasobami finansowymi, doznaje ograniczeń,

c) art. 217 ust. 2 pkt 6 u.f.p. przez przyjęcie za Kolegium RIO, że jest możliwe zwiększenie przychodów budżetu z tytułu wolnych środków o kwotę [...] zł, bez przeprowadzenia analizy możliwości wypełniania przez Gminę Miejską zadań w zakresie realizacji zadań własnych i zleconych.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem I instancji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną z 10 września 2014 r., nr [...], Kolegium RIO wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

W skardze kasacyjne sformułowano wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię.

Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw wszystkich sformułowanych zarzutów kasacyjnych, było kwestionowanie istnienia ograniczeń w prawie do swobodnego dysponowania przez jednostkę samorządu terytorialnego w ramach wykonywania swoich uprawnień, posiadanymi własnymi zasobami finansowymi.

Ocenę zasadności zarzutów kasacyjnych, poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem, a mianowicie, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest ponadto przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd administracyjny I instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.

I tak, w zakresie odnoszącym się do zarzutów z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem oraz na czym naruszenie to polega, a mianowicie, czy w zakresie odnoszącym się do zarzucanego naruszenia prawa materialnego, sąd administracyjny I instancji dopuścił się jego błędnej wykładni (w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu niewłaściwego zastosowania określonych przepisów albo obydwu tych form naruszenia prawa materialnego jednocześnie). Zarzut "błędnej wykładni prawa", to bowiem zarzut mylnego zrozumienia treści przepisu przez sąd administracyjny I instancji. Wymaga on - aby mógł być rozpatrzony - wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy i jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej.

Z punktu widzenia przedstawionych uwag wprowadzających, stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są skuteczne i tym samym nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona uchwała RIO nie jest niezgodna z prawem.

Dodatkowo należy zaważyć, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlega rozpoznaniu, jakkolwiek jej zarzuty nie zostały w pełni prawidłowo skonstruowane. Powołany bowiem przepis art. 167 Konstytucji RP ma cztery ustępy - redakcyjne o różnorodnej treści, jednak w skardze kasacyjnej nie wskazano, której to konkretnie jednostki redakcyjnej tego przepisu dotyczy zarzut. Pomimo uchybień we wskazanym zakresie, skarga kasacyjna może być jednak rozpoznana merytorycznie. Uwzględniając motywy i znaczenie uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09 (publ. ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), a także zasadę falsa demonstratio non nocet, należy zauważyć, iż na podstawie analizy całokształtu uwag sformułowanych w skardze kasacyjnej (jej petitum i uzasadnienia), możliwe jest ustalenie istoty wadliwości, której skarżący dopatruje się w orzeczeniu WSA we W. Ze skargi kasacyjnej wynika, że postawiony w niej zarzut naruszenia przepisów art. 167 Konstytucji RP przez przyjęcie, że przepis ten nie przyznaje autonomii jednostkom samorządu terytorialnego w zakresie gospodarowania posiadanymi środkami finansowymi.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia kasator nie wyjaśnił jednak, ani też nie sprecyzował, na czym dokładnie naruszenie wskazanych przepisów konstytucyjnych polegało, to jest innymi słowy, jakiego rodzaju ich naruszenia (i w jakiej dokładnie formie), jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, dopuścił się Sąd I instancji, przez co miałoby dojść do zaistnienia stanu skutkującego uszczerbkiem zasad wynikających z przywołanych regulacji i tym samym stanu niekorespondującego ze standardem konstytucyjnym. Uwzględniając sposób, w jaki skonstruowany został omawiany zarzut kasacyjny należałoby przyjąć, że istoty zarzucanego naruszenia zasad konstytucyjnych w rozpatrywanej sprawie, strona skarżąca kasacyjnie upatruje w przewidzianej w przepisach ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego metodzie finansowania zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego (choć nie wskazuje, który to konkretnie przepis tej ustawy miałby być niezgodny ze wzorcem konstytucyjnym).

Podobnie ogólnikowo uzasadniono zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 - 3 i ust. 5 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, wskazując, że wskazane przepisy podobnie jak Konstytucja RP wiąże dochody własne, a także uzupełniające je i korygujące procedury wyrównawcze oraz działania równoważące z finansowaniem zadań własnych.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, nie ma jednak podstaw aby twierdzić, że z punktu widzenia stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej, zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie odpowiada prawu. Odnosząc się do tej kwestii należy podkreślić, że prawidłowa jest konstatacja Sądu I – instancji, że art. 167 Konstytucji RP zapewniając jednostkom samorządu terytorialnego udział w dochodach publicznych odpowiednio do przypadających im zadań, nie przyznaje jednocześnie tym jednostkom pełnej autonomii w zakresie gospodarowania posiadanymi środkami finansowymi oraz że niedopuszczalne jest ustalanie wydatków (wpłat do budżetu państwa) z naruszeniem regulacji ustawowych. Mimo zatem, że samodzielność finansowa jednostek samorządu terytorialnego (analizowana w licznych orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego) stanowi jedną z konstytutywnych cech podmiotowości samorządu terytorialnego, to istota tej samodzielności wyraża się w zapewnieniu jednostkom samorządu terytorialnego dochodów pozwalających na realizowanie przypisanych im zadań publicznych, pozostawiając im swobodę w kształtowaniu wydatków - jednak przy uwzględnieniu wymogów ustawowych - i stworzeniu odpowiednich gwarancji formalnych, i proceduralnych w tym zakresie (wyrok TK z 24 marca 1998 r., sygn. akt K. 40/97, OTK ZU 1998/2/12). Powoduje to, że plan wydatków gminy powinien, zgodnie z art. 212 ust. 1 pkt 2 u.f.p., uwzględniać wydatki, których poniesienie wynika z obowiązujących przepisów prawa. Należy także podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia WSA we Wrocławiu, że określone w przepisach Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego prawo do swobodnego dysponowania, w ramach wykonywania swoich uprawnień, posiadanymi własnymi zasobami finansowymi (art. 9 ust. 1 EKSL) nie oznacza dowolności, w dysponowaniu środkami finansowymi, niezgodnej z obowiązującym prawem. Należy zatem uznać za prawidłowe stanowisko Sądu I-instancji stwierdzające zgodność z prawem uchwały Kolegium w sprawie stwierdzenia nieważność części uchwały budżetowej i ustalenia budżet w części dotkniętej nieważnością. Z powyższego wynika również, że w zaskarżonym wyroku nie naruszono art. 217 ust. 2 pkt 6 u.f.p. poprzez akceptację opartego na przepisach ustawowych poglądu Kolegium, że na podstawie sprawozdań z wykonania budżetu na 2013 r. możliwe jest zwiększenie przychodów budżetu z tytułu wolnych środków.

Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że sąd I instancji nie naruszył także art. 167 Konstytucji RP, art. 9 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 5 EKSL.

Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.