Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2921/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 art. 49b art. 103 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1973/16 w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. F. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1973/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. F. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 8 kwietnia 2016 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 49b ust. 1 i 2, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.) zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r. i art. 104 K.p.a. nakazującą M. F. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej (5 x 3,9 m) na działce nr [...] w miejscowości [...] Gmina [...]. W uzasadnieniu organ argumentował, że z uwagi na wymiary wskazanego obiektu (pow. zabudowy do 25 m2) jego realizacja wymagała zgłoszenia, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Do jego legalizacji zastosowanie znajdował art. 49b ww. ustawy dotyczący obiektów budowlanych bądź ich części, będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm.) zwanej dalej jako "u.p.z.p.", jednym z niezbędnych warunków do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji braku obowiązującego planu miejscowego, jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. W przedmiotowej sprawie zgoda taka nie została wydana, w związku z czym brak było podstaw do legalizacji budynku gospodarczego. Dodatkowo wskazano na niezgodność z § 271 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) wobec niezachowania wymaganych odległości od lasu, która dla budynków PM (nieprzeznaczonych na pobyt ludzi) winna wynosić minimum 12 m (8 m x 150 % = 12 m). Z tych względów uznano, że obiekt narusza przepisy techniczno-budowlane, co umożliwia jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.).

W motywach wyroku uwzględniającego skargę M. F. na powyższą decyzję, Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska organów co do zastosowania w niniejszej sprawie art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. Sąd podniósł, że w sytuacji gdy z ustaleń organów wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy został zrealizowany około 1985 r. to dla ustalenia, czy powstał on w warunkach samowoli budowlanej należało wziąć pod uwagę przepisy wówczas obowiązujące, a nie obecny art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Nie ma podstaw prawnych, aby do stanu faktycznego zaistniałego pod rządami poprzedniej ustawy, dla ustalenia, czy ma miejsce samowola budowlana, stosować obecny reżim prawny. Skoro przepisy obowiązujące w dacie realizacji ww. obiektu nakładały obowiązek uzyskania dla tego rodzaju obiektów pozwolenia na budowę, to postępowanie legalizacyjne winno być prowadzone w oparciu o ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie Prawem budowlanym z 1974 r., tj. z zastosowaniem przepisu intertemporalnego art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., a zatem z uwzględnieniem art. 37, art. 40 i art. 42 poprzednio obowiązującej ustawy, a nie w oparciu o art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. Odnosząc się do treści uchwały 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13, Sąd podniósł, że błędna ocena stanu faktycznego powstałego przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1994 r. skutkowała naruszeniem przez organy wymienionych przepisów.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył go w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) dalej zwanej P.p.s.a., naruszenie:

1) prawa materialnego:

a) art. 103 ust. 2 w związku z art. 49b w związku z art. 48 Prawa budowlane z 1994 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ma on zastosowanie do obiektów budowlanych powstałych przed 1995 r., które w obecnym reżimie prawnym mieszczą się w zakresie art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. Organy nadzoru budowlanego przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy zastosowały właściwe przepisy Prawa budowlanego z 1994 r.,

b) art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie;

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) zwanej dalej P.u.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 103 ust. 2 w związku z art. 49b i art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. przez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu administracji publicznej, tj. Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i wydanej przez ten organ decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., co skutkowało wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku uwzględniającego skargę wniesioną przez M. F.;

b) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. przez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokonanie błędnego ustalenia faktycznego sprawy i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organ nadzoru budowlanego błędnie odstąpiły w sprawę od legalizacji budynku z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podczas gdy z akt sprawy wynika, że organy nadzoru budowlanego dokonały oceny, czy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki umożliwiające przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, co zostało wykazane w uzasadnieniu rozstrzygnięć;

c) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi wniesionej przez M. F. pomimo tego, że organy nadzoru budowlanego wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne oraz podjęły decyzje zgodnie z obowiązującymi przepisami;

d) art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku, nieodpowiadającego wymaganiom zawartym w treści art. 141 P.p.s.a. polegające na dokonaniu nieprawidłowych ustaleń faktycznych, niezgodnie ze stanem rzeczywistym w oparciu o znajdujący się w aktach materiał dowodowy, który doprowadził do wydania zaskarżonego wyroku;

e) art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wadliwego wskazania co do dalszego trybu postępowania pomimo tego, że istniały przesłanki do oddalenia skargi M. F..

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi M. F. poprzez jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. F. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do ustalenia, jakie przepisy prawne powinny znaleźć zastosowanie do legalizacji robót budowlanych wykonanych przed dniem 1 stycznia 1995 r., jeżeli po tej dacie nastąpiła zmiana wymagań dotyczących podstawy prawnej do legalnego wykonywania takich robót budowlanych.

Nie ulega wątpliwości, że budynek gospodarczy zlokalizowany na działce nr [...] w miejscowości K. został wybudowany przed dniem 1 stycznia 1995 r. (około 1985 r.) bez uzyskiwania przez inwestora wymaganego pozwolenia na budowę. Tę okoliczność ustaliły organy administracyjne i nie kwestionuje jej żadna ze stron.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli przed dniem 1 stycznia 1995 r.) i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy nowej ustawy za wyjątkiem objętym art. 103 ust. 2. Zgodnie z tym przepisem do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne i nie zostało ono zakończone, nie stosuje się art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., ale przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Powołany przepis zawiera normę intertemporalną nakazującą stosowanie przepisów ustawy uchylonej do przypadków samowoli budowlanych dokonanych przed wejściem w życie nowej ustawy.

Przytoczony art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. wprost reguluje, które przepisy należy stosować w przypadku, gdy inwestor wybudował dany obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Datą ustalenia właściwych przepisów (tj. albo art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., albo przepisów Prawa budowlanego z 1974 r.) jest dzień 1 stycznia 1995 r. Na tę bowiem datę ustala się, czy dana inwestycja wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę została zrealizowana przed dniem 1 stycznia 1995 r.

Identyczne stanowisko zajęto także w orzecznictwie sądowym wskazując, że art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 tej ustawy. Do obiektów, które zostały wybudowane przed dniem 1 stycznia 1995 r. bez pozwolenia na budowę stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., nie zaś art. 48 obecnie obowiązującej ustawy (tak NSA w wyroku z 12 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2480/12, opub. w Lex nr 1461243, por. również wyrok NSA z 16 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1433/15, opub. w Lex nr 2328906 oraz wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 667/06, opub. w Lex nr 505600).

Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie co oznacza, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji uchylił wydane w sprawie decyzje administracyjne wydane nie na podstawie przepisów Prawa budowalnego z 1974 r., ale na podstawie art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że niezasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego w zakresie obejmującym błędną wykładnię art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 103 ust. 2 ww. ustawy poprzez jego zastosowanie. Na budowę budynku gospodarczego o powierzchni ok. 20 m2 wymagane było pozwolenie na budowę zarówno w dacie budowy, jak i w dniu 1 stycznia 1995 r.

Dopiero z dniem 26 września 2005 r. ustawodawca na podstawie art. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U z 2005 r. Nr 163, poz. 1364) zmienił treść art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. w taki sposób, że od tej daty budowa wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2 wymaga dokonania zgłoszenia, o ile łączna liczba tych obiektów na działce nie przekracza dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Powołana zmiana nie spowodowała uchylenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego i nadal do stanów faktycznych objętych tym przepisem, tj. wybudowanych obiektów budowlanych przed datą 1 stycznia 1995 r. wymagających wówczas uzyskania pozwolenia na budowę powinny być stosowane w zakresie ich legalizacji przepisy Prawa budowlanego z 1974 r.

Zastosowanie do tak opisanego stanu faktycznego art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. oznaczałoby nie tylko pominięcie art. 103 ust. 2 tejże ustawy, ale także zróżnicowanie pozycji prawnej inwestora poprzez przyjęcie niekorzystanej wykładni przepisów prawa. Pozycja ta uzależniona byłaby tylko od tego, w jakiej dacie organy nadzoru budowlanego wszczęły postępowanie legalizacyjne. Przepisy Prawa budowlanego dotyczące samowoli budowlanej i likwidacji jej skutków mają przede wszystkim charakter restytucyjny, a nie represyjny. Celem tych przepisów jest wyeliminowanie stanu naruszenia prawa i doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami, a nie ukaranie sprawcy samowoli.

Nie mogły odnieść zamierzonego skutku także zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Niezasadnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 103 ust. 2 w związku z art. 49b i art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. przez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu administracji publicznej.

Art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy i określa w sposób ogólny kompetencję sądów administracyjnych i kryterium legalności jako wyznacznika wykonywanej kontroli działalności organów administracji publicznej. Powołany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdyby Sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, opub. w Lex nr 2450637; wyrok NSA z 13 października 2015 r. sygn. akt II OSK 312/15, opub. w Lex nr 1987201). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. nie jest zasadny. Sąd pierwszej instancji trafnie dostrzegł istotne naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania i tym samym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c P.p.s.a. uchylił wydane w sprawie decyzje. Prowadzenie postępowania administracyjnego na niewłaściwej podstawie prawa materialnego oznacza, że organy nie tylko naruszyły prawo materialne, ale także przepisy postępowania dokonując ustalenia stanu faktycznego odmiennego od wymaganego w danej sprawie. W ten sposób naruszono art. 7 K.p.a. nakazujący stosowanie zasady prawdy obiektywnej sprowadzającej się do podejmowania z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skoro w tej sprawie organy prowadziły postępowanie na niewłaściwej podstawie prawnej, to skutkiem tego było niewyjaśnienie okoliczności niezbędnych do załatwienia sprawy i brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.

Skutkiem tego było również naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez brak możliwości dokonania przez organy administracyjne udowodnienia okoliczności istotnych dla danej sprawy i niezamieszczenia wymaganego wyjaśnienia tych kwestii stosownie do wymogu wynikającego z art. 107 § 3 K.p.a.

Nie można więc stwierdzić, aby Sąd pierwszej instancji w tej sprawie uchylając wydane decyzje naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. błędnie dokonując kontroli zaskarżonych decyzji. Sąd ten prawidłowo ustalił, że w tej sprawie nie było podstaw do stosowania art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r., a tym samym także ustalanie przesłanek wynikających z tego przepisu.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi wniesionej przez M. F. pomimo tego, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo przeprowadziły postępowania administracyjne.

Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykazał, że podstawową nieprawidłowością prowadzonych w tej sprawie postępowań przez organy nadzoru budowlanego było zastosowanie niewłaściwej podstawy prawa materialnego, co także skutkowało naruszeniem przepisów postępowania. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie mógł zastosować art. 151 P.p.s.a. i skargę oddalić, ale prawidłowo w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. uchylił wydane w sprawie decyzje.

Nie są zasadne również i te zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, w których strona skarżąca kasacyjnie podnosi naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku, nieodpowiadającego wymaganiom zawartym w art. 141 P.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych niezgodnych ze stanem rzeczywistym w oparciu o znajdujący się w aktach materiał dowodowy, który doprowadził do wydania zaskarżonego wyroku zamiast oddalenia skargi.

Ustosunkowując się do tych zarzutów należy stwierdzić, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd.

Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji w okolicznościach tej sprawy uwzględnił skargę.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosownie do art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W tej sprawie należało od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasądzić na rzecz M. F. kwotę 240 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Koszty te zostały ustalone za udział na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Odpowiedź na skargę kasacyjną została bowiem skutecznie wniesiona w tej sprawie po upływie 14-dniowego terminu wymaganego art. 179 P.p.s.a., a przyznanie z tytułu wniesienia odpowiedzi na skargę zwrotu kosztów może mieć miejsce w przypadku wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie 14 dni od doręczenia stronie skargi kasacyjnej.