Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1939/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 21 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący E. A. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Szefa do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...].

Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, że skarżący jest uchodźcą z [...]. Jedyne środki pieniężne, jakimi dysponuje (750 zł. miesięcznie) pochodzą z pomocy socjalnej przyznanej mu jako cudzoziemcowi ubiegającemu się o nadanie statusu uchodźcy i są przeznaczone - stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) – na pokrycie we własnym zakresie kosztów pobytu na terytorium RP (wyżywienie i zakwaterowanie poza ośrodkiem dla cudzoziemców). Przyznana skarżącemu pomoc socjalna ustanie jednak z końcem września 2012 r. (po dwóch miesiącach od daty doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy).

Oświadczenia złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, co uzasadniało skierowanie, w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a., wezwania do złożenia dodatkowych informacji odnoszących się do wykazywanej we wniosku sytuacji majątkowej.

W odpowiedzi na wezwanie sądowe, w piśmie z dnia 11 września 2012 r. skarżący oświadczył, że cofa złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy W tym samym dniu uiścił wpis od skargi.

Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje:

Przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od ustanowionej w art. 199 P.p.s.a. zasady ponoszenia przez stronę kosztów tego postępowania, związanych ze swoim udziałem w sprawie. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W niniejszej sprawie wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień odnoszących się do wykazanej przez wnioskodawcę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) sytuacji majątkowej skutkowało cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz uiszczeniem wpisu od skargi (dowód uiszczenia wpisu – k. 27 akt sądowych).

Mając zatem na uwadze treść pisma skarżącego z 11 września 2012 r., a także to, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera normy, która pozwalałaby umorzyć postępowanie w sytuacji cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy należało przyjąć, iż skarżący odstąpił od wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie wyznaczonym normą zawartą w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co uzasadniało odmowę przyznania prawa pomocy.

W tych okolicznościach na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.