Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 337/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, 3, 7
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej dniu [...].10. 2018 r. W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] nałożył na R. R. przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Usługi Transportowe R.R." karę pieniężną w wysokości 12000 zł. Podstawę faktyczną nałożenia kary stanowiły następujące ustalenia:

1/Podczas kontroli drogowej, stwierdzono, że kierowca Ł. N. wykonywał krajowy transport drogowy pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostało niedozwolone urządzenie dodatkowe - magnes - wpływające na niewłaściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego. Ujawniony magnes został podłączony do impulsatora skrzyni biegów i w sposób skuteczny fałszował prawidłowy zapis tachografu cyfrowego: podczas, gdy pojazd poruszał się, na tachografie i na karcie kierowcy rejestrowana była aktywność kierowcy jako inna praca, zamiast aktywności w postaci jazdy/prowadzenia, co w konsekwencji prowadziło do nierejestrowania na urządzeniach rejestrujących wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi tj. naruszenie opisane w 1.p.6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy z 6.09.2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 58, dalej utd), art. 92a ust. 1, 3, 7 utd;

2/ naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę tj. naruszenie opisane w 1.p.6.3.17 załącznika nr 3 do utd;

3/ wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon zawieszenia podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowana jako niebezpieczna – za każdy pojazd tj. naruszenie opisane w 1.p.9.2 załącznika nr 3 do utd – nadmierne zużycie bieżnika opon (całkowity jego brak).

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał na przebieg postępowania w sprawie i treść przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji. Jednocześnie podkreślił, iż orzeczenie oparł na faktach ustalonych bezpośrednio podczas kontroli, zawartych w protokole z kontroli. Organ kolejno opisał każde z naruszeń, za które nałożona została na stronę kara wraz ze wskazaniem podstawy prawnej nałożenia kary. Podniósł, że na kierowcę został też nałożony mandat karny za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi za pomocą niedozwolonego urządzenia tj. magnesu w dniu [...].10.2018 r.

W dalszej części uzasadnienia organ dokonał analizy pod kątem wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanek umożliwiających uwolnienie się przedsiębiorcy od konsekwencji naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego określonych w art. 92b i art. 92 c u.t.d.

Organ wskazał, iż przedsiębiorca w toku postępowania nie przedstawił dowodów skazujących na to że nie miał wpływu na powstałe naruszenia, a zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, że naruszenia nastąpiły na skutek zdarzeń i okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć. Podniósł, że strona nie dysponuje prawidłowym systemem nadzoru w przedsiębiorstwie skoro kierowca przyznaje, ze wielokrotnie używał niedozwolonego urządzenia w postaci magnesu w trakcie załadunków i rozładunków. Ponadto przedsiębiorca zdawał sobie sprawę z fatalnego stanu ogumienia na kontrolowanej naczepie ciężarowej, co wpływało bezpośrednio na bezpieczeństwo kierowcy, jak i innych uczestników ruchu drogowego. Tym samym w ocenie organu strona nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiająca przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (WEG) nr 3820/85; rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4.02.2014 r.; umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) sporządzonej w Genewie dnia 1.07. 1970 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 94, poz. 1086 i 1087), która ma bezpośredni wpływ na działania zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie domagając się ponownego przeanalizowania materiału dowodowego. Wskazał, że sytuacja opisana w załączniku do protokołu nie powinna mieć miejsca. Takie działanie jest niepraktykowane w firmie skarżącego i zdecydowanie potępiane w związku z czym kierowca poniesie konsekwencje swojego zachowania, na które skarżący nie miał wpływu. Przeciwko kierowcy toczy się postępowanie wewnątrzzakładowe. Podniósł, że fakt podpisania protokołu bez uwag nie świadczy o potwierdzeniu opisanego naruszenia. W ocenie skarżącego opisana sytuacja wyczerpuje znamiona art. 92b oraz art. 92c utd.

Decyzją z dnia [...].02. 2019 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu GITD wskazał, że stosownie do art. 92 a ust. 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 a ust. 3 cyt. ustawy suma kar pieniężnych o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli nie może przekroczyć 12000 zł. Stosownie do art. 92 a ust. 7 utd wykaz naruszeń, obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku nr I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1/ popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa 1p. 1-9, załącznika nr 3 do ustawy.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia w zakresie stanu faktycznego opisane przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie szczegółowo organ odwoławczy opisał każde z naruszeń ujawnionych podczas kontroli, odwołując się przy tym do przepisów prawa, które zostały naruszone i przepisów określających podstawę do nałożenia kary za poszczególne z naruszeń. I tak m. in. wskazał, że analiza wydruku tachografu wykazała, że w dniu [...].10.2018 r. kierowca do momentu zatrzymania się prowadził pojazd posługując się niedozwolonym urządzeniem w postaci magnesu przyłożonego do skrzyni biegów. Konsekwencją powyższego było rejestrowanie na karcie kierowcy aktywności innej pracy, podczas gdy w rzeczywistości kierowca prowadził pojazd. Kierowca podczas kontroli potwierdził, że przyłożył magnes do impulsatora skrzyni biegów w celu fałszowania swoich aktywności. Organ wskazał, że stosownie do art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować fałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Zgodnie z treścią 1p. 6.1.3. załącznika nr 3 za podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu nakłada się karę pieniężną w wysokości 10000 zł.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem tego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak by zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; zapewniają aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy były przechowywane przez co najmniej 12 miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych były dostępne, albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Stosownie do art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (3) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – kara pieniężna w wysokości 500 zł sankcjonująca naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę. Po analizie pobranych podczas kontroli danych cyfrowych organ stwierdził, że przedsiębiorca nie dokonał obowiązku terminowego wczytania danych z karty kierowcy Ł. N., bowiem ostatnie wczytanie danych cyfrowych miało miejsce w dniu [...].04.2018 r. Ilość dni zarejestrowanej działalności do dnia kontroli drogowej wynosi 138. W związku z tym zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenie.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowana jako niebezpieczna – za każdy pojazd – organ odwoławczy wskazał, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób w nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę – art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 66 ust. 5 cyt. ustawy minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw wewnętrznych oraz obrony narodowej określi w drodze rozporządzenia warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia. Jak stanowi paragraf 11 ust. 7 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd nie może być wyposażony, z zastrzeżeniem ust. 5 , w opony których wskaźniki wskazują graniczne zużycie bieżnika, a w odniesieniu do opon niezaopatrzonych w takie wskaźniki – o głębokości rzeźby bieżnika mniejszej niż 1,6 mm. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść 1p.9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym stanowiąca o karze pieniężnej w wysokości 2000 zł sankcjonująca wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowana jako niebezpieczna – za każdy pojazd. Organ wskazał, że podczas kontroli inspektorzy WITD stwierdzili naruszenie z zakresu złego stanu naczepy ciężarowej o nr rej. [...] tj. nadmierne zużycie bieżnika opon na wszystkich osiach, co obrazuje dokumentacja zdjęciowa, w tym na pierwszej osi naczepy rażące zużycie bieżnika tj. jego całkowity brak. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za w/w naruszenie.

Wskazał, że łączna kara za wszystkie w/w naruszenia wynosi 12500 zł, jednakże wobec treści art. 92 a ust. 3 utd nie może przekraczać 12000 zł, kwota kary została ograniczona do 12000 zł.

Następnie organ wskazał, że w tej sprawie nie może mieć zastosowania art. 92 b, bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tego przepisu wyłącznie, gdy podczas kontroli stwierdzono naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, co nie miało miejsca. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 92c) ust.1 pkt.1 u.t.d. regulujących odstąpienie od nałożenia kary w transporcie drogowym lub odstąpienie od wszczęcia postępowania w tym zakresie organ podkreślił, że strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, wobec czego brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu. Wskazał, że do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżący, w ocenie organu nie wskazał żadnych okoliczności nadzwyczajnych lub nieprzewidzianych, które mogłyby dawać podstawę do zastosowania art. 92 c utd, a to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności stanowiące podstawę do zastosowania tego przepisu. Wszystkie okoliczności sprawy związane z zaistniałymi naruszeniami były okolicznościami na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. W toku prowadzonego postępowania nie doszło też, w ocenie organu, do naruszenia przepisów postępowania. W świetle powyższego organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie można zastosować art. 92b) ust.1 pkt 1 i art. 92c) ust.1 pkt 1 u.t.d. jak to zasadnie ustalił organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 7, 8 kpa poprzez niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nadto art. 11 w związku z art. 8 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że kierowcy zatrudnieni w jego firmie odbywają stosowne szkolenia, są informowani o zakazie dopuszczania do jakichkolwiek manipulacji, ingerencji w urządzenia rejestrujące. Kierowca, który mimo tego dopuścił się czynu niedozwolonego słusznie został ukarany mandatem karnym. Po przeanalizowaniu zadania przewozowego kierowcy stwierdzono, że kierowca dobrowolnie dopuścił się niedozwolonego czynu. Brak dowodów, by kierowca był pospieszany przez skarżącego, czy odbiorcę. Za zaistniałą sytuację (która była jedyna) kierowca został ukarany karą porządkową. W ocenie skarżącego zaistniała sytuacja obejmuje znamiona z art. 92 b.1. oraz 92 c ust. 1 utd.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że w trakcie krajowego transportu drogowego w dniu [...].10.2018 r. doszło do popełnienia stwierdzonych wyżej naruszeń. W ocenie sądu prawidłowe są ustalenia organów odnośnie stanu faktycznego, zastosowanych przepisów prawa, bez potrzeby przytaczania ich i Sąd przyjmuje je za własne. Skarżący wskazuje jednak, że popełnienie naruszeń wynika z okoliczności niezależnych od strony i to jest kwestią sporną w przedmiotowej sprawie.

W niniejszej sprawie organy w ocenie Sądu w sposób prawidłowy rozważyły możliwość także odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary w oparciu o art. 92b i art. 92c ustawy. Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1/ właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85; b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym; c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Odnosząc się do kwestii niezastosowania art. 92 b udt należy podzielić stanowisko organów, że zgodnie z jego treścią może on mieć zastosowanie tylko do naruszeń dotyczących czasu prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresach odpoczynku. Zatem regulacja ta nie może mieć zastosowania wobec naruszeń stwierdzonych w toku niniejszego postępowania, a opisanych wyżej.

Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1/ okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2/ za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w cyt. przepisach ustawy spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Należy pamiętać, że nie wystarczy wykazanie braku winy przedsiębiorstwa, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, przy czym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92b i art. 92c ustawy powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. To na przedsiębiorcę nałożony został obowiązek wyboru właściwych rozwiązań organizacyjnych dotyczących dyscyplinowania osób wykonujących na jego rzecz usługi kierowania pojazdem; przedsiębiorcę obciążają kwestie właściwego doboru osób współpracujących, właściwego systemu motywacyjnego czy szkoleniowego. Wykonywanie przewozu przez kierowcę najczęściej odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, co nie może oznaczać zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Pamiętać należy, że samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 171/16; por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 35/16 - publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie organów – z czym Sąd się zgadza – okoliczności sprawy i zgromadzone dowody nie wskazują, że skarżący jako podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Organy słusznie zwróciły uwagę, że każde przedsiębiorstwo transportowe należycie wypełniające obowiązki związane z transportem drogowym zobowiązane jest do regularnego (tj. co najmniej raz na 28 dni) pobierania od kierowców wykresówek oraz wczytywania danych cyfrowych. W przypadku zatem systematycznej kontroli dotyczącej czasu pracy kierowcy przedsiębiorca należycie sprawujący nadzór nad swoja flotą i kadrą zatrudnionych kierowców może szybko wychwycić zarówno nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego w pojeździe, jak też nieprawidłowości w działaniu kierowców. W sprawie niniejszej dane z karty kierowcy nie były pobierane od dnia [...].04.2018 r., zatem od ostatniego poboru danych z karty cyfrowej upłynęło 138 dni zarejestrowanej aktywności, tym samym termin odczytu przekroczono o 110 dni. W związku z tym prawidłowa jest ocena całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji obu instancji, że skarżący nie sprawował z należytą starannością nadzoru nad organizacją pracy kierowców i przestrzeganiem przez nich obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. Nie sposób bowiem uznać, że przedsiębiorca dbający w należyty sposób o przestrzeganie obowiązujących przepisów dotyczących transportu drogowego i wykonujący przewozy drogowe z należytą starannością pozbawia się możliwości osobistego nadzoru nad kierowcami. Wskazywane przez skarżącego szkolenia kierowców, informowanie o zakazie używania takich urządzeń jak magnesy, wyciąganie konsekwencji za popełnione naruszenia nie są wystarczającymi rozwiązaniami organizacyjnymi, które mogłyby zwolnić przedsiębiorcę za popełnione naruszenia. Skoro wykonywanie przewozów drogowych podlega ustawowej limitacji i poddane jest surowym rygorom, przedsiębiorca wykonujący takie przewozy powinien być świadomy odpowiedzialności z nią związaną i wprowadzać takie rozwiązania organizacyjne, które nie będą iluzoryczne, a pozwolą skutecznie wywiązać się z nałożonych przez ustawodawcę obowiązków w tym zakresie. Wskazać też należy, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na zły stan opon w kontrolowanym pojeździe, przy czym z zeznań kierowcy Ł.N. wynika, że skarżący miał wiedzę o fatalnym stanie ogumienia. Tolerowanie takiego stanu rzeczy przez skarżącego świadczy o nieprzestrzeganiu obowiązujących przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego, permanentnym braku nadzoru nad stanem pojazdów, bowiem zły stan opon nie jest sytuacją nagłą. Świadczy też, zdaniem Sądu, o naruszeniu fundamentalnej zasady w transporcie, jaka jest jego bezpieczeństwo. W powyższą ocenę o braku sprawowania z należytą starannością nadzoru wpisuje się też kolejna stwierdzona nieprawidłowość polegająca na użyciu przez kierowcę niedozwolonego urządzenia - magnesu przyłożonego do skrzyni biegów. Konsekwencją powyższego było rejestrowanie na karcie kierowcy aktywności innej pracy, podczas gdy w rzeczywistości kierowca prowadził pojazd. Kierowca potwierdził, że przyłożył magnes do impulsatora skrzyni biegów w celu fałszowania swoich aktywności podczas załadunku pojazdu. Powyższe naruszenie świadczy, wbrew twierdzeniom skarżącego, o niezapewnieniu w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie właściwej organizacji i dyscypliny pracy.

Reasumując wydane rozstrzygnięcia oparte zostały na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, po dokonaniu jego wszechstronnej oceny i sporządzeniu uzasadnienia w sposób wymagany w art. 107 § 3, czyniąc też zadość treści art. 8 kpa. W ocenie Sądu organy nie naruszyły zarzucanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, podniesione w skardze zarzuty nie mogły mieć znaczenia dla podważenia zgodności z prawem kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji i w tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.