Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 342/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda, Sędziowie:, Sędzia WSA Jolanta Bożek, Asesor WSA Danuta Dopierała [spr.], Protokolant Piotr Kraczowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2005 r. sprawy ze skargi U. P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W związku ze zgłoszeniem celnym nr [...] dokonanym przez firmę U. P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwanej Spółką), w dniu [...] lipca 2001 r. procedurą dopuszczenia do obrotu objęto sprowadzone z Belgii leki o wartości celnej deklarowanej przez importera według ceny transakcyjnej wynikającej z faktur nr 2710001924 i 2710001917 wystawionych przez eksportera, tj. firmę U. P. S.A. z siedzibą w Belgii, w dniu 26 czerwca 2001 r. Faktury te zostały przedstawione organowi celnemu przy zgłoszeniu. Do zgłoszenia dołączona została Deklaracja Wartości Celnej z dnia [...] lipca 2001r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2003 roku, wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 262, art. 65 §4 pkt 2 lit c, art. 23 §1 oraz art. 85 §1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks celny (Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.), Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej, którą określił z uwzględnieniem kwoty obniżki wg not kredytowych eksportera oznaczonych numerami 2710001925 i 2710001919. Zgodnie z powołanymi notami kredytowymi świadczona przez eksportera kwota na rzecz Spółki obniżała cenę transakcyjną fakturowaną pierwotnie według przedstawionych przy zgłoszeniu faktur eksportera.

Dyrektor Izby Celnej w W., orzekając w sprawie w związku z odwołaniem Spółki decyzją z dnia [...] stycznia 2004 roku o nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej u importera ujawniono zawartą przez niego z U. P. S.A. w Belgii umowę dystrybucji z dnia 18 września 1995 r., przewidującą możliwość zmiany fakturowanych przez eksportera cen transakcyjnych importowanych leków. Na podstawie tej umowy i według stosownych not kredytowych importerowi były przekazywane kwoty obniżki fakturowanych wcześniej cen transakcyjnych. Podnosząc, że noty kredytowe dotyczyły tych samych co w powołanym na wstępie zgłoszeniu celnym towarów (i w identycznych ilościach), organ odwoławczy uznał, że zgodnie z dyspozycją art. 23 §9 Kodeksu celnego wartość celną wyrażała wynikająca z faktur cena transakcyjna pomniejszona o wynikającą z not kredytowych kwotę obniżki ceny. W konsekwencji uzasadniona była korekta wartości celnej dokonana w decyzji organu celnego pierwszej instancji.

Powyższą decyzję zaskarżyła Spółka, wnosząc o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów art. 21, 23 §1 i §9 Kodeksu celnego poprzez błędną kwalifikację prawną wsparcia finansowego jako tzw. -rabatów post-importowych" zmniejszających cenę tworów oraz ich wartość celną;

- naruszenie art. 65 §4, 83 §3 oraz 85 §1 Kodeksu celnego poprzez błędne uznanie, że w przypadku, gdy wartość transakcyjna wynikająca z faktury załączonej do zgłoszenia celnego ulega korekcie, strona powinna wystąpić z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe;

- prowadzenie postępowania i wydanie decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności i zasady obiektywizmu;

- naruszenie art. 121 §1, 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, to jest obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nieuwzględnienie okoliczności potwierdzających stanowisko Spółki oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;

- naruszenie zasady wykładni prawa w zgodzie z Konstytucją.

Rozwijając w motywach skargi zarzuty o charakterze merytorycznym, skarżąca Spółka sformułowała generalną tezę, że deklarowana wartość celna towaru była prawidłowa i odpowiadała rzeczywistej wartości (cenie) transakcyjnej kształtującej się w wysokości wynikającej z faktur eksportera, przedstawionych przy zgłoszeniu celnym, zatem brak było podstaw do jej obniżenia o kwotę premii pieniężnej. Skarżąca podkreśliła, że poza fakturami stanowiącymi potwierdzenie sprzedaży nie zostały wydane żadne inne dokumenty, ani nie dokonano rozliczeń faktycznych, które mogłyby wpłynąć na zmniejszenie ceny zakupu importowanych leków. W szczególności nie zostały stronie przyznane żadne rabaty lub upusty, lecz jedynie premie pieniężne. Przyznawane w związku z przekroczeniem określonego poziomu zakupów premie pieniężne, nie miały związku tak ekonomicznego jak i prawnego z importem leków, a jedynie stanowiły formę wsparcia działalności skarżącej Spółki na rynku polskim lub jej wynagrodzenia za osiągnięcie odpowiednich wyników handlowych.

Odnośnie zarzutu naruszenia powołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, Skarżąca podniosła, iż postępowanie dowodowe, przeprowadzone zostało z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Decyzje obu instancji nie zawierają ustosunkowania się do wszystkich wyjaśnień złożonych przez Skarżącą w toku postępowania oraz nie wskazują dowodów, którym organy te dały wiarę, i na podstawie których wysnuły wniosek o zaniżeniu wartości celnej importowanych leków.

Nadto podniosła, że poprzez wystosowanie pism Ministerstwa Finansów z 3 czerwca 2001 roku o nr KS-4-8540-4/2001 oraz Prezesa GUC z dnia 28 września 2001 roku o nr DST-II-020-271/2001/4219/Eł doszło w tym postępowaniu do naruszenia zasady dwuinstancyjności i zasady obiektywizmu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty podniesione przez Spółkę nie są zasadne.

Stosownie do art. 85 §1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towarów jest - zgodnie z art. 23 §1 Kodeksu celnego - wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. W świetle art. 23 §9 Kodeksu celnego, ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej być dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu, albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność ta może zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty, bezpośrednio lub pośrednio. Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez zgłaszającego. Zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (art. 64 §1 Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 64 §2 Kodeksu celnego, do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.

Organy celne - na podstawie art. 83 §1 Kodeksu celnego - posiadają możliwość tzw. kontroli postimportowej w stosunku do przyjętego zgłoszenia celnego. Organ celny może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych, dotyczących tych towarów. Stosownie do art. 83 §3 Kodeksu celnego, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.

W niniejszej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie skarżącej Spółki, ujawniono m.in. umowę dystrybucji z dnia 11 stycznia 1995r. zawartą przez Spółkę z firmą U. Fm. SA ze Szwajcarii, umowę dystrybucji z dnia 18 września 1995r. zawartą przez Spółkę z firmą U. P. S.A. z Belgii oraz noty kredytowe, zarejestrowane w księgowości skarżącej Spółki, wcześniej nieznane organowi celnemu. Konsekwencją zawarcia i wprowadzenia do obrotu gospodarczego ww. umów powinno być bezwzględne przedstawienie ich organowi celnemu w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Skarżąca Spółka nie ujawniła w dniu dokonania zgłoszenia celnego, istniejącej już od 1995r. umowy dystrybucji zawartej z U. P. S.A. Z Belgii. Spółka nie ujawniła również, że zgodnie z powołaną umową, eksporter wystawił noty kredytowe. Wykazane w tych notach kwoty świadczone przez eksportera na rzecz Spółki, obniżały cenę transakcyjną fakturowaną pierwotnie według przedstawionych przy zgłoszeniu faktur eksportera. Okoliczność ta uzasadniała wszczęcie postępowania w sprawie prawidłowości zgłoszeń celnych.

Wg art. 85 §1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgodnie z tą zasadą, datę zgłoszenia celnego uznaje się za wiążącą dla określenia, jakie przepisy, a zatem jakie stawki celne, należy stosować do zgłaszanego towaru. Ustalenie wartości celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego następuje na podstawie przedstawionego przez zgłaszającego zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów. Za prawidłowe dokonanie zgłoszenia celnego odpowiedzialny jest zgłaszający. On też powinien złożyć odpowiednie dokumenty służące do ustalenia prawidłowej wartości celnej. Jeżeli już po zgłoszeniu towaru cena wynikająca z faktury ulega zmianie, to importer powinien zawiadomić o tym organ celny (v. wyrok NSA z 5.02.2003r. sygn. akt V SA 1704/02, "Monitor Prawa Celnego" nr 4(92)/2003r.). Co prawda należy się zgodzić ze skarżącą Spółką, iż art. 65 § 4 Kodeksu celnego nie ustanawia po jej stronie obowiązku, lecz uprawnienie do złożenia wniosku o uznanie zgłoszenia za nieprawidłowe, to jednak należy uwzględnić okoliczność, że w pkt 10 deklaracji wartości celnej Spółka zobowiązała się do przedłożenia wymaganych dodatkowych informacji i dokumentów służących ustaleniu wartości celnej przywiezionych towarów. Jest to stanowisko mające oparcie w poglądzie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku GSK 261/04 z dnia 17 czerwca 2004 roku. W wyroku z dnia 13 lipca 2004 roku w sprawie GSK 295/04 NSA poszedł dalej, stwierdziwszy, że co prawda, użyte w art. 65 § 4 Kodeksu celnego sformułowanie -na wniosek strony" -nie oznacza - jak twierdzi skarżąca Spółka - iż jest to tylko uprawnienie strony, jeśli zaistnieją ku temu stosowne podstawy, lecz oznacza, że jeśli strona we własnym zakresie czyli bez ingerencji organu celnego stwierdzi, że zachodzi potrzeba dokonania stosownej korekty danych zawartych w przyjętym już zgłoszeniu celnym, to powinna wystąpić do organu celnego ze stosownym wnioskiem, ponieważ w takiej sytuacji jedynie w drodze decyzji organu celnego może nastąpić zmiana tych danych, o ile organ rozpoznający wniosek będzie miał ku temu podstawy".

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapłacona cena towaru nie jest elementem składowym pojęcia "stan towaru", przez który należy rozumieć jedynie jego jakość, formę, postać, ilość oraz inne właściwości odróżniające go od innych towarów (v. wyrok NSA z 17.03.1994r., SA/Wr 1817/93, "Monitor Podatkowy" 1994/10/304; wyrok NSA z 17.09.1992r., III SA 676/92, "Prawo Gospodarcze" 1993/1/11). Konsekwencją powyższego jest możliwość ustalenia, że wartość celna towaru jest odmienna od przyjętej w dacie odprawy celnej, a także możliwość skorygowania we właściwym trybie należności celnych. Taki też jest cel regulacji związanej ze sprawdzeniem rzetelności i kompletności danych wynikających ze zgłoszenia celnego, która to weryfikacja prowadzić może do uznania zgłoszenia za nieprawidłowe i ponownego określenia kwoty wynikającej z długu celnego.

W tym miejscu podnieść wypada, że w obrocie handlowym, w tym także w obrocie międzynarodowym, strony - zgodnie z zasadą wolności kontraktowej - dysponują prawem ułożenia wzajemnych stosunków w sposób dowolny, ograniczony jedynie przepisami prawa. Mają zatem prawo swobodnie ustalić wzajemne prawa i obowiązki w odniesieniu do ceny sprzedawanych oraz kupowanych towarów, co oznacza iż mogą wskazać wiążącą cenę wprost, mogą jednak określić tylko podstawy do jej obliczenia w przyszłości. Wartością celną towarów jest - stosownie do treści art. 23 §1 Kodeksu celnego - wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. W świetle natomiast art. 23 §9 Kodeksu celnego, ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej być dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu, albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Skoro zatem - jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej przywołanym wyroku (GSK 295/04) - w przepisach tych mowa jest o cenie jako płatności dokonanej lub mającej być dokonaną, to oznacza, iż ustawodawca nie wiąże ustalenia tej ceny z określoną datą, a w szczególności z dniem zgłoszenia celnego. -Powyższe unormowanie nie oznacza jednak, że wartość celna (transakcyjna) musi być ostatecznie ustalana na ten właśnie dzień, bo jak już podnoszono wyżej, cena ta może zostać ostatecznie ukształtowana później w odniesieniu do towaru przedstawionego organowi celnemu w określonym dniu". Zdaniem Sądu przyjęcie poglądu prezentowanego przez skarżącą Spółkę, że określona w fakturze na dzień dokonania zgłoszenia celnego cena towaru będzie wiążąca w przyszłości, oznaczałoby, pogodzenie się - wobec swobody kontraktowej stron - z sytuacją, kiedy to cena rzeczywiście zapłacona na podstawie zmian w umowie przyjętych przez strony, nie miałaby nic wspólnego z wartością celną towaru, gdyż, nie mogłaby być uwzględniona przez organ celny przy jej ustalaniu. Gdyby zaś takiego skutku chcieć uniknąć, przyjęcie tego poglądu przekreślałoby zasadę wolności kontraktowej, bo oznaczałoby niemożność przesunięcia ostatecznego ukształtowania ceny na okres po dokonaniu zgłoszenia celnego. W świetle powyższych uwag należy uznać, że organy celne, uwzględniając postanowienia umowy z dnia 18 września 1995 roku, organy celne prawidłowo przyjęły, że kwoty określone w notach kredytowych odnosiły się do zgłoszenia celnego i obniżały wartość celną zadeklarowaną w tym zgłoszeniu. Przedmiotowe noty bowiem dotyczyły faktur nr 2710001924 i 2710001917 wystawionych przez eksportera w dniu 26 czerwca 2001 roku i sprowadzanych na ich podstawie określonych co do nazwy i ilości leków.

Nie znajdują także uzasadnienia w zgromadzonym materiale twierdzenia skarżącej Spółki, iż kwoty określone w notach kredytowych stanowiły techniczną formę udzielenia jej przez eksportera premii finansowych. Żadne z postanowień umowy dystrybucji z dnia 18 września 1995r. zawartej przez Spółkę z firmą U. P. S.A. z Belgii nie stanowi o udzielaniu premii pieniężnych, nie ma w nich również mowy o wspomaganiu finansowym. W umowie nie wskazano żadnych form realizacji takiej pomocy. W tym kontekście nie może także ostać się zarzut skarżącej Spółki, iż organy celne naruszyły przepisy art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie zebrały wyczerpującego materiału dowodowego dotyczącego przyznawanych importerowi premii pieniężnych. Zgodnie z art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zebranie całego materiału dowodowego musi nastąpić z inicjatywy i poprzez czynności organu administracji. Należy jednakże zauważyć, że funkcjonariusze celni przeprowadzili w Spółce kontrolę celną. Zgodnie z art. 27716 § l i 2 Kodeksu celnego, kontrolowany ma obowiązek zapewnić wgląd w dokumenty handlowe, księgowe i finansowe, a także udzielić wszelkich wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli. Jeśli więc obowiązywały między stronami ustalenia dotyczące premii finansowych, kontrolowany miał obowiązek udostępnić dokumenty kreujące takie zobowiązania. Należy także zauważyć, iż zarzut dotyczący przyznawania przez eksportera premii finansowych pojawił się na etapie postępowania odwoławczego, a zgodnie z treścią art. 222 Ordynacji podatkowej, odwołanie powinno określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia w postępowaniu celnym zasady dwuinstancyjności i zasady obiektywizmu. Istota zasady dwuinstancyjności polega na prawie strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, a wyniku złożenia odwołania - przez organ II instancji. Zdaniem Sądu zasada ta została w omawianej sprawie zachowana. Przytoczone pismo Departamentu Kontroli Skarbowej Ministerstwa Finansów z 3 czerwca 2001 roku o nr KS-4-8540-4/2001 nie może mieć na tę ocenę żadnego wpływu, bowiem odnosi się nie do kwestii kontroli postimportowej i korekty wartości celnej, lecz do zalecenia przeprowadzenia kontroli przez urzędy kontroli skarbowej w zakresie prawidłowości stosowania cen urzędowych leków gotowych, surowic i szczepionek produkcji krajowej. Także przytoczone przez Spółkę pismo Prezesa GUC z dnia 28 września 2001 roku o nr DST-II-020-271/2001/4219/Eł trudno uznać za dowód naruszenia zasady dwuinstancyjności, gdyż co prawda przedstawiono w nim informację o pewnym zjawisku występującym w życiu gospodarczym oraz ocenę tego zjawiska, także w kontekście poszczególnych uregulowań Kodeksu celnego, jednakże przez rozesłanie tego pisma GUC ani nie ingerował w działalność organów celnych, ani nie narzucał sposobu rozstrzygnięcia poszczególnych spraw. Potwierdza to ostatni akapit pisma, w którym na tle przedstawionych informacji zalecono dyrektorom urzędów celnych przeprowadzenie kontroli firm importujących gotowe leki. W tym kontekście nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia zasady obiektywizmu. Przedmiotowe pisma bowiem ani nie wpłynęły na sposób prowadzenia postępowania przez organy celne, z wyjątkiem oczywiście samego faktu podjęcia kontroli przez organy celne, ani nie miały wpływu na ustalenia w toku tego postępowania poczynione.

Nie jest zrozumiały zarzut naruszenia zasady wykładni przepisów prawa w zgodzie z Konstytucją. Należy podnieść, iż zgodnie z art. 188 Konstytucji nie wykładnia norm prawnych podlega ocenie zgodności z ustawą zasadniczą, lecz same normy prawne. Jeżeli zatem norma jest zgodna z Konstytucją, a z domniemania konstytucyjności korzysta do ewentualnego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, to przy prawidłowym stosowaniu wykładni nie może być mowy o naruszeniu Konstytucji lub zasady wykładni w zgodzie z Konstytucją. Natomiast błędna wykładnia obowiązującej normy jest podstawą do sformułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego. Naruszenie prawa po pierwsze należy wykazać, wskazując konkretny przepis prawa, który został przez błędną wykładnię naruszony oraz sposób i zakres tego naruszenia. Po drugie, aby naruszenie prawa materialnego można uznać za przesłankę uchylenia decyzji, należy wykazać, że miało ono wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270). Sformułowany przez Spółkę zarzut naruszenia zasady wykładni przepisów prawa w zgodzie z Konstytucją tym wymogom nie odpowiada i bardziej niż do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię zdaje się nawiązywać do stosowanych przez Trybunał Konstytucyjny metod oceny konstytucyjności poszczególnych przepisów. Zgodnie z wypracowanymi w orzecznictwie Trybunału zasadami nie orzeka się o niekonstytucyjności kontrolowanej normy prawnej, jeśli tylko możliwa jest taka jej wykładnia, która uwzględnia treść normy, jej cel oraz pozwala właśnie ocenić normę jako zgodną z Konstytucją. Metoda ta zatem ma zastosowanie w sytuacji, gdy stosowanie różnych wykładni może prowadzić do różnych wyników a tylko jeden z nich (albo przynajmniej nie wszystkie) dają się pogodzić z Konstytucją.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu strony, czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa. W toku postępowania nie doszło do naruszenia zasad opisanych w art. 120-122 Ordynacji podatkowej. Wydając rozstrzygnięcie, organy celne działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), należało oddalić skargę jako niezasadną.