Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1171/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi E. M. i W. M. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej organ), po rozpatrzeniu odwołania E. M. i W. M. (dalej skarżący) od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Stan sprawy był następujący :

Dnia [...] marca 2017r. E. i W. M., w związku z zamiarem realizacji inwestycji pn. "Budowa budynku rekreacji indywidualnej przeznaczonego do okresowego wypoczynku niewymagającego uzyskania pozwolenia na budowę, wykonanie ogrodzenia działki i nasadzenie krzewów ozdobnych" wykonywanej na dz. nr [...] obręb P., gmina B., złożyli wniosek do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. o zwolnienie z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Inwestycja miała obejmować roboty polegające w szczególności na:

- budowie wolnostojącego budynku rekreacji o powierzchni zabudowy 35 m2 z planowaną rzędną posadzki 1,23 m n.p.m. Budynek planuje się użytkować sezonowo;

- podwyższeniu terenu przy budynku do rzędnej 0,6 m n.p.m.

- wykonaniu ogrodzenia działki;

- wykonaniu nasadzeń krzewów ozdobnych;

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., po rozpatrzeniu wniosku organ I instancji odmówił zwolnienia od zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. wskazał, że zgodnie ze Studium ochrony przeciwpowodziowej dla Regionu bilansowego nr 15 obejmującego P. od P. do Jeziora J.; w tym zlewnię rzeki C. - działka o nr [...], obręb P., gm. B., na której planowana jest ww. inwestycja znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza dołączonej do wniosku dokumentacji, w tym aktualnej mapy zasadniczej oraz ww. Studium ochrony przeciwpowodziowej, wykazała, że:

- planowana inwestycja znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, będącego pod wpływem cofki odmorskiej i wód rzeki C.;

- rzędne terenu w rejonie działki o nr [...] obręb P., gm. B., wynoszą od 0,0 m n.p.m. do 0,3 m n.p.m.;

- rzędna wody powodziowej o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia p=1% (średnio raz na 100 lat) w przekroju planowanej inwestycji wynosi 1,5 m n.p.m., zatem jej maksymalna głębokość w miejscu tej inwestycji wynosi 1,5 m;

- rzędne terenu na drodze przyległej do działki o nr [...] i na jej dalszym odcinku (działka drogowa nr [...] obręb P.) - zgodnie z posiadanym przez organ Numerycznym Modelem Terenu (NMT) opracowanym w ramach projektu ISOK - wynoszą od (-) 0,10 m n.p.m. do 0,35 m n.p.m., zatem maksymalna głębokość zalewu mogąca wystąpić na drodze ewakuacji wynosi 1,6 m.

Od powyższej decyzji skarżący złożyli odwołanie, podnosząc, że zgodnie z charakterystyką opisaną w części I Wojewódzkiego Planu Zarządzania Kryzysowego zatwierdzonego w 2017 r., powódź sztormowa dominuje w okresie od późnej jesieni do wiosny. Zjawisko to daje się prognozować, a w czasie zbliżającego się zagrożenia powodziowego system wczesnego ostrzegania przed niebezpiecznymi zjawiskami zachodzącymi w atmosferze i hydrosferze ostrzeże przed nadchodzącym zagrożeniem, by w odpowiednim czasie ewakuować ludzi i ich mienie. Ponadto w odwołaniu wskazano, że planowana inwestycja ma znajdować się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat, który jest chroniony przed powodzią wałem przeciwpowodziowym klasy IV, o możliwości piętrzenia do > 2 m. Na mapie obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi sztormowej w województwie zachodniopomorskim, teren łąk w miejscowości Pleśna nie jest wskazany jako obszar narażony na niebezpieczeństwo powodzi. Zarzucono również, że organ uzasadniając odmowę zwolnienia od zakazów nie uwzględnił faktu, że planowana inwestycja nie wymaga uzbrojenia terenu.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w świetle art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym budowy obiektów budowlanych oraz zmiany ukształtowania terenu. Zgodnie z art. 88l ust. 2 Prawa wodnego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów, o których mowa w ust. 1, określając warunki niezbędne dla ochrony przed powodzią, jeżeli nie utrudni to zarządzania ryzykiem powodziowym. Organ podkreślił, że dopuszczenie takiej decyzji, przy pomocy której można zwolnić od ustawowych zakazów dotyczących zagospodarowania obszarów powodziowych dowodzi jedynie, że ustawodawca rygorystycznie traktuje wymogi dotyczące zagospodarowywania terenów powodziowych i przewiduje od nich tylko zupełnie wyjątkowe, indywidualne odstępstwa. Organ podkreślił, że zarówno generalny zakaz zabudowy, jak i indywidualne odstępstwa od tego zakazu, są wynikiem realizacji spoczywającego na państwie celu – tj. ochrony przeciwpowodziowej. Jakiekolwiek działania lub czynności powodujące zwiększenie ryzyka powodziowego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią są sprzeczne z ww. celem.

Organ, stwierdził, iż zgodnie ze sporządzonym w 2008 r. przez Dyrektora RZGW w S., na podstawie art. 79 Prawa wodnego, Studium ochrony przeciwpowodziowej dla Regionu bilansowego nr [...], obejmującego P. od P. do Jeziora J., w tym zlewnię rzeki C. - działka o nr [...] w miejscowości P., w gminie B., na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, czyli w zasięgu zalewu wodą o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia (raz na 100 lat - Q.1%) rzeki C.. Rzędna wody Q1%, w przekroju planowanej inwestycji, wynosi ok. 1,5 m n.p.m. Na podstawie dołączonej do akt sprawy mapy sytuacyjno-wysokościowej ustalono, że rzędne terenu w rejonie działki o nr [...] wynoszą od 0,0 m n.p.m. do 0,3 m n.p.m. W ramach inwestycji planuje się m.in. podniesienie terenu przy budynku do rzędnej 0,6 m n.p.m. Oznacza to, że w przypadku wystąpienia wody stuletniej należy liczyć się z niebezpieczeństwem zalewu terenu przy budynku wodą powodziową o głębokości dochodzącej do ok. 0,9 m. Ponadto w przypadku wystąpienia wody Q1% zalane zostaną również tereny sąsiadujące z terenem przeznaczonym pod inwestycję oraz droga dojazdowa, co może utrudnić samodzielną ewakuację.

Analiza zebranego w sprawie materiału pozwoliła organowi stwierdzić, że istnieje duże ryzyko zalania omawianego terenu podczas pojawienia się wezbrania powodziowego. Do szczegółowej oceny zagrożenia powodziowego brany jest pod uwagę m.in. zakres i głębokość zalewu nie tylko obszaru zamierzenia inwestycyjnego, ale także terenów do niego przyległych i dróg dojazdowych. Głębokość zalewu związana z określonym prawdopodobieństwem wystąpienia powodzi przekłada się m.in. na możliwości samodzielnej ewakuacji z terenu zagrożonego powodzią oraz na rodzaj i wielkość potencjalnych strat. Zwiększenie liczby osób przebywających stale bądź czasowo na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią powoduje wzrost kosztów reagowania podczas powodzi. Przy ewakuacji należy zapewnić większą liczbę sprzętu ratunkowego oraz osób udzielających pomocy, także narażonych na niebezpieczeństwo. Organ wskazał również, że wzrost liczby osób na terenach zalewowych powoduje wzrost wydatków ponoszonych przez społeczność na ochronę przed powodzią, m.in. związanych z potrzebą zabezpieczenia większych kwot na odszkodowania - z powodu zwiększenia wartości mienia.

Organ wskazał również, że zgodnie z art. 88a ustawy Prawo wodne, ochronę przed powodzią prowadzi się z uwzględnieniem planów zarządzania ryzykiem powodziowym i realizuje się ją uwzględniając wszystkie elementy zarządzania ryzykiem powodziowym. W Planie zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza O., który został przyjęty rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. [...]), jako 3 cele główne, obowiązujące zarówno w obszarze dorzecza, jak i w regionach wodnych (w tym w regionie wodnym D. O. i P. Z.), wskazano:

1) zahamowanie wzrostu ryzyka powodziowego,

2) obniżenie istniejącego ryzyka powodziowego,

3) poprawę systemu zarządzania ryzykiem powodziowym.

Wśród celów szczegółowych zarządzania ryzykiem powodziowym wymieniono natomiast między innymi: utrzymanie oraz zwiększanie istniejącej zdolności retencyjnej zlewni w regionie wodnym, wyeliminowanie lub unikanie wzrostu zagospodarowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Realizacji ww. celów mają służyć narzędzia, w tym m.in. ochrona lub zwiększanie retencji leśnej w zlewni, ochrona lub zwiększanie retencji na obszarach rolniczych i zurbanizowanych, a także zakaz budowy obiektów infrastrukturalnych oraz pozostałych obiektów prywatnych i użyteczności publicznej (tabela na str. 506 załącznika do rozporządzenia).

Z powyższą decyzją nie zgodzili się E. i W. M., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. dotyczące dowolnego uznania obszaru zagrożeniem powodzią oraz w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W związku z powyższymi naruszeniami skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że teren inwestycji jest terenem rolnym obwałowany wałami przeciwpowodziowymi klasy IV chroniącym łąki przed falą do 2,0 metra (Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie). Pomimo tego został zakwalifikowany przez organ - bez podania podstawy prawnej i możliwości odwołania się od decyzji ograniczającej prawa własności do nieruchomości – jako obszar szczególnego zagrożenia powodzią. Skarżący wskazali, że zgodnie z ustawą prawo budowlane, planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i budowy infrastruktury technicznej (doprowadzenia wodociągu, energii elektrycznej itp.). Sporny teren jako nadmorski, otoczony groblami w celu ochrony przed zalaniem nie zwiększa retencji na obszarach rolniczych, nie leży w dolinie rzeki, ani między linią brzegu, a wałem przeciwpowodziowym, nie utrudnia spływu wód powodziowych ani przeprowadzenia akcji powodziowej. Realizacja planowanej inwestycji nie zmieni polityki przestrzennej terenu, bowiem nadal zostanie jako rolny, a zakwalifikowanie go jako zagrożonego powodzią stanowi istotną wadę przeprowadzonego postępowania, która miała wpływ na treść wydanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 88 l ust. 2 w zw. z ust.2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.), zwanej dalej Prawem wodnym.

Zgodnie z art. 88 l ust. 1 Prawa wodnego stanowi, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym:

1) wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych, z wyjątkiem dróg rowerowych;

2) sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk;

3) zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, budową, przebudową lub remontem drogi rowerowej, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie oraz czynności związanych z wyznaczaniem szlaku turystycznego pieszego lub rowerowego.

Z powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że obszary szczególnego zagrożenia powodzią stanowią tereny wyłączone spod zabudowy. Dodatkowo, przepisem art. 88a Prawa wodnego ustawodawca zastrzegł, że zadaniem organów administracji samorządowej jest ochrona przed powodzią. Ochrona ta powinna uwzględniać mapy zagrożenia powodziowego, mapy ryzyka powodziowego oraz plany zarządzania ryzykiem powodziowym. Ochronę przed powodzią realizuje się, uwzględniając wszystkie elementy zarządzania ryzykiem powodziowym, w szczególności zapobieganie, ochronę, stan należytego przygotowania i reagowanie w przypadku wystąpienia powodzi, usuwanie skutków powodzi, odbudowę i wyciąganie wniosków w celu ograniczania potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. Powyższe zakazy mają charakter powszechny i do ich respektowania są zobligowane także wszelkie organy administracji publicznej podejmujące jakiekolwiek rozstrzygnięcia administracyjne, w tym w szczególności organy właściwe w sprawach gospodarowania wodami.

Zakazy określone w ust. 1 nie mają charakteru bezwzględnego. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów, o których mowa w ust. 1, określając warunki niezbędne dla ochrony przed powodzią, jeżeli nie utrudni to zarządzania ryzykiem powodziowym (art. 88 l ust.2).

W ocenie Sądu, organy prawidłowo zbadały czy w realiach sprawy zaistniały przesłanki do odstąpienia od zasady wprowadzonej przez ust. 1 omawianego przepisu i zwolnienie od zakazów, na podstawie jego ust. 2.

Status obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, został uregulowany w art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy Prawo wodne. Zgodnie z tym przepisem obszarami szczególnego zagrożenia powodzią są:

a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat.

b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat,

c) obszary, między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 18, stanowiące działki ewidencyjne,

d) pas techniczny w rozumieniu art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.

Sąd podziela stanowisko organu, że dopuszczenie decyzji, przy pomocy której można zwolnić od ustawowych zakazów dotyczących zagospodarowania obszarów powodziowych dowodzi jedynie, że ustawodawca rygorystycznie traktuje wymogi dotyczące zagospodarowywania terenów powodziowych i przewiduje od nich tylko zupełnie wyjątkowe, indywidualne odstępstwa.

W Komunikacie Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów "Zarządzanie zagrożeniem powodziowym - zapobieganie powodziom, ochrona przeciwpowodziowa i ograniczanie skutków powodzi" z dnia [...] lipca 2004 r. ([...]) wskazano, że z dotychczasowych doświadczeń wynika, iż najbardziej skutecznym podejściem jest podejmowanie działań w ramach programów zarządzania zagrożeniem powodziowym, obejmujących m.in. "zapobieganie powstawaniu szkód wywołanych powodziami poprzez rezygnację z budowy domów mieszkalnych i obiektów przemysłowych obecnie i w przyszłości na terenach zagrożonych powodzią; poprzez dostosowywanie obiektów, które powstaną w przyszłości do zagrożenia powodziowego oraz przez wspieranie właściwego zagospodarowania terenu (...)."

Na podstawie dokumentacji wnioskowej organ odwoławczy ustalił, że w ramach inwestycji na terenie działki o nr [...] w m. P., gm. B., planuje się budowę wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m2. Posadzka ma znajdować się na rzędnej 1,23 m n.p.m. Budynek ma być przeznaczony do okresowego wypoczynku. Ponadto planuje się wykonanie ogrodzenia działki, nasadzenia krzewów ozdobnych oraz podniesienie terenu przy budynku do rzędnej 0,6 m n.p.m.

Zgodnie ze sporządzonym w 2008 r. przez Dyrektora RZGW w S., na podstawie art. 79 Prawa [...] 15, obejmującego P. od P. do Jeziora J., w tym zlewnię rzeki C. - działka o nr [...] w miejscowości P., w gminie B., na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, czyli w zasięgu zalewu wodą o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia (raz na 100 lat – Q1%) rzeki C.. Do szczegółowej oceny zagrożenia powodziowego brany jest pod uwagę m.in. zakres i głębokość zalewu nie tylko obszaru zamierzenia inwestycyjnego, ale także terenów do niego przyległych i dróg dojazdowych. Głębokość zalewu związana z określonym prawdopodobieństwem wystąpienia powodzi przekłada się m.in. na możliwości samodzielnej ewakuacji z terenu zagrożonego powodzią oraz na rodzaj i wielkość potencjalnych strat. Rzędna wody Q1%, w przekroju planowanej inwestycji, wynosi ok. 1,5 m n.p.m. Na podstawie dołączonej do akt sprawy mapy sytuacyjno-wysokościowej ustalono, że rzędne terenu w rejonie działki o nr [...] wynoszą od 0,0 m n.p.m. do 0,3 m n.p.m. W ramach inwestycji planuje się m.in. podniesienie terenu przy budynku do rzędnej 0,6 m n.p.m.

Zasadny jest zatem w ocenie Sądu wniosek organu, że w przypadku wystąpienia wody stuletniej należy liczyć się z niebezpieczeństwem zalewu terenu przy budynku wodą powodziową o głębokości dochodzącej do ok. 0,9 m. Należy również zwrócić uwagę, że projektowane podniesienie terenu przy budynku, narusza zakaz zmiany ukształtowania terenu, o którym mowa w art. 88 l ust. 1 pkt 3) ustawy prawo wodne.

Słuszna jest również uwaga organu, że w przypadku wystąpienia wody Q1% zalane zostaną również tereny sąsiadujące z terenem przeznaczonym pod inwestycję oraz droga dojazdowa, co może utrudnić samodzielną ewakuację, a także – przez zwiększenie liczby osób przebywających stale bądź czasowo na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią - wzrost kosztów reagowania podczas powodzi i wydatków ponoszonych przez społeczność na ochronę przed powodzią.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo zastosował przepis art. 88a ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym ochronę przed powodzią prowadzi się z uwzględnieniem planów zarządzania ryzykiem powodziowym i realizuje się ją uwzględniając wszystkie elementy zarządzania ryzykiem powodziowym. W Planie zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza O., który został przyjęty rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. [...], jako 3 cele główne, obowiązujące zarówno w obszarze dorzecza, jak i w regionach wodnych (w tym w regionie wodnym D. O. i P. Z.), wskazano:

1) zahamowanie wzrostu ryzyka powodziowego,

2) obniżenie istniejącego ryzyka powodziowego,

3) poprawę systemu zarządzania ryzykiem powodziowym.

Wśród celów szczegółowych zarządzania ryzykiem powodziowym wymieniono natomiast między innymi: utrzymanie oraz zwiększanie istniejącej zdolności retencyjnej zlewni w regionie wodnym, wyeliminowanie lub unikanie wzrostu zagospodarowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Realizacji ww. celów mają służyć narzędzia, w tym m.in. ochrona lub zwiększanie retencji leśnej w zlewni, ochrona lub zwiększanie retencji na obszarach rolniczych, zurbanizowanych, a także zakaz budowy obiektów infrastrukturalnych oraz pozostałych obiektów prywatnych i użyteczności publicznej.

Sąd nie znalazł podstaw do uznania za słuszne zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postepowania tj. art. 7, art. 15 oraz art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Organ dołożył należytych starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizował wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach, odnosząc się do elementów zawartych we wniosku skarżących i przeprowadzając szereg czynności z urzędu. Tym samym uczynił zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7 oraz art. 77 k.p.a. tj. zasadzie prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywatela. W żaden sposób nie naruszył także zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 kpa.

Właściwie przeprowadzone postępowanie doprowadziło do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego tj. art. 88 l ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne, a w konsekwencji odmowy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarze zagrożonym powodzią.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.