Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 40/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. R. i M. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania dotyczącego zasiłku celowego - postanawia – umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

II SAB/Rz 40/10

UZASADNIENIE

W dniu 27 sierpnia 2010 r. M. R. i J. R., działający przez pełnomocnika U. R. – P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając iż organ ten nie wydaje decyzji w postępowaniu odwoławczym. Jako podstawę wniesienia skargi podali art. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z maja i czerwca 2010 r.

W motywach wskazali, że do dnia wniesienia skargi nie zostało rozpoznane ich odwołanie od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], o przyznaniu J. R. zasiłku celowego w kwocie 200 zł jako pomocy doraźnej na potrzeby bytowe.

W związku z tym skarżący wnieśli o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania decyzji w terminie 14 dni od doręczenia organowi prawomocnego wyroku oraz wymierzenie stosownej grzywny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wobec braku wyczerpania trybu wymaganego art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - tj. poprzedzenia skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.

Alternatywnie organ wniósł również o oddalenie skargi, podając, iż sprawa została rozstrzygnięta na posiedzeniu w dniu [...] sierpnia 2010 r., w sytuacji gdy odwołanie złożono [...] lipca 2010 r. Ponadto Kolegium nie pozostawało w stanie całkowitej bezczynności, bowiem rozpoznało zawarte w jednym piśmie odwołanie skarżących od decyzji organu I instancji dot. przyznania zasiłku celowego w kwocie 6.000 zł. W omawianym okresie do Kolegium wpłynęła znaczna liczba spraw związanych z klęską powodzi, co także przyczyniło się do nieterminowego rozpoznania odwołania w przedmiotowej sprawie, która dotyczy zasiłku w niewielkiej kwocie 200 zł, a co również winno mieć znaczenie przy ocenie stopnia bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów.

Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W myśl przepisu art. 149 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Do skarg na bezczynność mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, w tym także art. 52 § 1 P.p.s.a. dopuszczający wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego spowodowana nie rozpoznaniem odwołania skarżących – J. R. i M. R. od decyzji organu I instancji o przyznaniu zasiłku celowego w kwocie 200 zł.

Zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, jednakże w przypadku samorządowych kolegium odwoławczych, nad organami tymi w postępowaniu administracyjnym nie ma organów wyższego stopnia, a wobec tego tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. nie ma zastosowania. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6.07.2006 r., I OSK 480/06, System Orzecznictwa LEX Nr 188512, wskazując ponadto, że w przypadku skarg na bezczynność samorządowych kolegiów odwoławczych nie stosuje się również trybu z art. 52 § 3 P.p.s.a. (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa).

W rozpatrywanej sprawie znajduje jednocześnie zastosowanie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. /Dz. U. z 2010 r. Nr 123, poz. 835/, stanowiący, że w sprawach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. w przypadku skargi do sądu administracyjnego przepisu art. 37 k.p.a. nie stosuje się.

Mając te unormowania na względzie stwierdzić wypadnie, że skarżący spełnili warunki formalne, a więc ich skarga jest dopuszczalna.

Bezsporne jest, że odwołanie M. R. i J. R. od wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. o przyznaniu J. R. zasiłku celowego w kwocie 200 zł zostało skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w jednym piśmie, razem z odwołaniem ww. od decyzji z tej samej daty o przyznaniu J. R. zasiłku celowego w kwocie 6 000 zł. Wpłynęło ono do organu i instancji [...].07.2010 r. i zostało przekazane Kolegium [...].07.2010 r.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r., załatwienie sprawy w zakresie objętym przedmiotową skargą winno nastąpić w pierwszej kolejności i bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 1 miesiąca, co wynika również z art. 35 § 3 k.p.a.

Do akt sądowych sprawy dołączona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...]. Z powyższego wynika, że organ odwoławczy rozpoznał odwołanie skarżących i wydał decyzję, choć z przekroczeniem ustawowego terminu.

Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika organu złożonego w toku rozprawy przed Sądem, decyzja ta była wynikiem autokontroli bezczynności organu, zainicjowanej skargą M. R. i J. R. i została podjęta tego samego dnia kiedy wpłynęła skarga skarżących.

W tej sytuacji stan bezczynności organu ustał, to zaś prowadzi do konkluzji, że postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi M. R. i J. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu ich odwołania stało się bezprzedmiotowe.

Taki stan rzeczy z mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego.

Z tych też względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.