Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 225/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie SKO, odrzucono skargę na postanowienie Prezydenta Miasta Nowego Sącza
Powołane przepisy: article: 228 § 1 pkt 2, art. 239, art. 236, art. 12 § 6 pkt 2, art. 12 § 1 i § 5
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 52 § 1 i § 2, art. 58 § 1 pkt 6, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skarg J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz na postanowienie Prezydenta Miasta N. S. z dnia 2 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej I. uchyla zaskarżone postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, II. odrzuca skargę od postanowienie Prezydenta Miasta N. S. z dnia 2 listopada 2018 r. nr [...], III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 14 grudnia 2018r., nr [...] stwierdziło: "uchybienie terminu do wniesienia odwołania" w sprawie zażalenia J. S. na postanowienie Prezydenta Miasta N. S. z dnia 2 listopada 2018r., nr [...]

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Prezydent Miasta N. S. w dniu 2 listopada 2018r., działając na podstawie art. 55, art. 62, art. 63 i art. 236 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 800, dalej: "o.p.") wydał postanowienie o zaliczeniu ww. zobowiązanemu wpłaty z dnia 26 października 2018r. w wysokości [...] zł na poczet zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych. W uzasadnieniu podano, że osoby fizyczne są obowiązane do samodzielnego obliczania i wpłacania podatku od środków transportowych w terminie do 15 Iutego i 15 września każdego roku, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po dniu 1 lutego, a przed dniem 1 września roku podatkowego, podatek za ten rok płatny jest w dwóch ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminie w ciągu 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego -1 rata i do 15 września danego roku - II rata. Podatek niezapłacony w terminie płatności jest zaległością podatkową, od której nalicza się odsetki. Odsetki za zwłokę wpłacać należy bez wezwania organu podatkowego. Jeżeli wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę, według zasad określonych w art. 55 § 2 o.p. Zgodnie z art. 62 § 1 a o.p., jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów. Organ poinformował także, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie do SKO w N. S., w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia, za pośrednictwem organu I instancji.

Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie, w którym powołał się na dyspozycję art. 62 o.p. Podniósł, że na przelewie bankowym podał dokładnie, jakiego zobowiązania dotyczyła wpłata i wniósł o odpowiednie zaksięgowanie wpłaty, zgodnie z ww. przepisem.

Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego SKO w N. S. wydało postanowienie z dnia 14 grudnia 2018r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 62 § 4, art. 236 § 1 pkt 1 o.p. i wskazało, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 5 listopada 2018r. Natomiast zażalenie zostało złożone do organu I instancji w dniu 13 listopada 2018r. Zdaniem SKO, oznacza to, że zażalenie zostało wniesione dzień po terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 12 listopada 2018r. W związku z powyższym, skład orzekający Kolegium stwierdziło uchybie terminu do wniesienia zażalenia.

W skargach złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zaskarżył zarówno postanowienie organu I, jak i II instancji. Podtrzymał w nich stanowisko o nieprawidłowym zaksięgowaniu jego wpłaty z dnia 26 października 2018r., wskazując, że w dniu 26 października 2018r. przesłał przez Bank Ł. na konto Urzędu Miasta N. S. kwotę [...]zł, a w tytule przelewu wskazał dokładny cel jego wpłaty tj. Podatek Drogowy od Środków Transportowych za 2018r. Zgodnie z decyzją wydana przez Urząd Miasta z dnia 28 sierpnia 2018r., wpłacona kwota obejmowała podatek od środków transportowych za cały 2018r. Natomiast Urząd Miasta w niedozwolony sposób zaksięgował wpłatę, na którą skarżący nie wyraża zgody. Wpłatę, której dokonał powinna być zaksięgowana zgodnie z jego tytułem wskazanym na przelewnie i zgodnie z art. 62 o.p. Natomiast odnośnie rozstrzygnięcia organu II instancji podniesiono, że dzień 12 listopada 2018r. był dniem ustawowo wolnym od pracy z racji 100-lecia Odzyskania przez Polskę Niepodległości. W tym dniu Urząd Miasta nie pracował i skarżący nie mógł złożyć zażalenia, natomiast art. 115 k.c. umożliwia złożenie zażalenia w następnym dniu, tj. 13 listopada 2018r. i skarżący tak uczynił. SKO nie wzięło tego faktu pod uwagę i dlatego popełniło błąd w swoim obliczeniu i podjęciu decyzji. Skarżący wniósł o rozpatrzenie zgodnie z prawem zaistniałych okoliczności.

W odpowiedziach na skargi organ II instancji, po zapoznaniu się z uzasadnieniem skarg w części dotyczącej postanowienia w sprawie [...] podzieliło przedstawioną tam argumentację, gdyż ustawa z dnia 7 listopada 2018r. o ustanowieniu Święta Narodowego z okazji Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej w art. 2 stanowi, iż dzień 12 listopada 2018r. jest dniem wolnym od pracy. SKO uznało, że skarga w części dotyczącej rozstrzygnięcia organu wydanego na podstawie art. 228 § 1 pkt. 2 o.p. jest zasadna. Kolegium oceniło, czy w okolicznościach sprawy możliwe jest skorygowanie przedmiotowego postanowienia w ramach autokontroli. Zdaniem organu, postanowienie, które kończy sprawę bez merytorycznego jej rozpatrzenia, także może być objęte autokontrolą. Jedyny warunek, jaki musi być spełniony, to uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne, zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej, jak i wniosków. Organ może skorygować zaskarżone działanie wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego. Pomimo że przedmiotem skarg może być wyłącznie kontrola prawidłowego zastosowania art. 228 § 1 o.p., to wobec konstrukcji skargi oraz zawartych w nim wniosków i żądań, Kolegium nie znalazło możliwości dokonania autokorekty własnego postanowienia. W ocenie SKO, skarga w części dotyczącej postanowienia Prezydenta Miasta N. S. nie znajduje uzasadnienia. Skarżący powołał się ogólnie na art. 62 o.p. bez uwzględnienia postanowień § 1a tej normy, a także nie uwzględnia regulacji przewidzianej w art. 55 § 2 o.p. W sytuacji, gdy organ nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, nie ma możliwości wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższego, wniesiono o uchylenie postanowienia Kolegium z dnia 14 grudnia 2014r., celem merytorycznego rozpatrzenia zażalenia strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym w dniu 13 czerwca 2018r. sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 225/19 do I SA/Kr 226/19 połączył je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 225/19. Ze względu bowiem na występującego w nich tego samego skarżącego, jak i tożsamy stan faktyczny, pozostawały one ze sobą w związku, który uzasadniał zastosowanie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zasadność skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2018r., nr [...] o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia oraz na postanowienie Prezydenta Miasta N. S. z dnia 2 listopada 2018r., nr [...], działającego jako organ I instancji.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonych postanowień w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawiera wady, powodujące konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Natomiast w zakresie zaskarżonego przez skarżącego postanowienia Prezydenta Miasta N. S., skargę należało odrzucić, do czego Sąd odniesie się w dalszej części przedmiotowego uzasadnienia.

W pierwszej kolejności, należy wskazać, że istotą postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest jedynie ustalenie faktu, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, a zatem czy w kontrolowanej sprawie organ zażaleniowy miał podstawy do uznania naruszenia terminu.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 228 § 1 pkt 2 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Z kolei dyspozycja art. 239 stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w zw z art. 239 o. p. nakłada na organ odwoławczy obowiązek badania terminowości wniesienia zażalenia i stwierdzenia w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Samo stwierdzenie uchybienia terminowi nie stoi oczywiście na przeszkodzie rozpoznania ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2001r., I SA/Gd 719/99).

Sąd wskazuje, iż wśród ustawowych terminów, których zachowanie jest koniecznym warunkiem skutecznego dokonania określonych czynności procesowych, Ordynacja podatkowa wymienia m.in. termin do wniesienia zażalenia.

Zgodnie z art. 236 o.p. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Dla skutecznego wniesienia zażalenia strona nie jest zobligowana do osobistego stawiennictwa i złożenia zażalenia w siedzibie organu, ponieważ stosownie do art. 12 § 6 pkt 2 o.p ma także możliwość wniesienia zażalenia za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej operatora publicznego. Niezależnie od wyboru sposobu wniesienia zażalenia, w każdym przypadku strona jest zobowiązana dokonać tej czynności w terminie, wynikającym z art. 236 o.p.

Zważyć należy, że stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia następuje z urzędu, a w postępowaniu w tym przedmiocie, organ podatkowy zobowiązany jest określić dwie daty, datę doręczenia postanowienia i datę upływu terminu do złożenia zażalenia. W jego toku następuje ocena skuteczności doręczenia postanowienia i upływ tego terminu.

Zgodnie z art. 12 § 1 i § 5 o.p., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

W niniejszej sprawie jest poza sporem, że zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta N. S. zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 listopada 2018r. Natomiast zażalenie zostało złożone za pośrednictwem organu I instancji w dniu 13 listopada 2018r.

Dodać trzeba, że zgodnie z ustawą z dnia 7 listopada 2018r. o ustanowieniu Święta Narodowego z okazji Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018r., poz. 2117) dzień 12 listopada 2018r. jest Świętem Narodowym z okazji Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1). Dzień 12 listopada 2018r. jest dniem wolnym od pracy (art. 2).

W świetle powyższych okoliczności faktycznych nie ulega wątpliwości, że SKO w N. S. błędnie uznało, iż zażalenie zostało wniesione dzień po terminie, który jego zdaniem, upłynął bezskutecznie w dniu 12 listopada 2018r.

Do systemu prawnego została bowiem wprowadzona szczególna regulacja, wynikającą z art. 2 ustawy z dnia 7 listopada 2018r. o ustanowieniu Święta Narodowego z okazji Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, która dzień 12 listopada 2018r. ustanowiła dniem wolnym od pracy. Zatem dzień 13 listopada 2018r. był następnym dniem po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 12 § 5 o.p.). W konsekwencji powyższego, organ II instancji powinien był uwzględnić i zastosować w przedmiotowej sprawie regulacje, o których mowa powyżej. Oznacza to bowiem, że skarżący – wbrew stanowisku organu – zachował termin do wniesienia zażalenia, bowiem zażalenie złożone w dniu 13 listopada 2018r. zostało złożone w terminie.

W kontekście wyżej przywołanych przepisów Sąd uznał, że organ odwoławczy błędnie zastosował przepisy Ordynacji podatkowej i ww. ustawy o ustanowieniu Święta Narodowego, tj. art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w związku z art. 12 § 1 i § 5 o.p., art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 o.p. w związku z art. 239 o.p. w związku z art. 2 ustawy z dnia 7 listopada 2018r. o ustanowieniu Święta Narodowego z okazji Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej – stwierdzając, iż przedmiotowe zażalenie zostało złożone z uchybieniem terminu.

Zauważyć przy tym należy, że na etapie postępowania sądowego i złożonej przez organ odpowiedzi na skargę, SKO w N. S. wskazało wprawdzie na instytucję autokontroli, jednak nie uwzględniło ono skargi w całości. Organ II instancji stanął na stanowisku – pomimo, że przedmiotem skargi może być wyłącznie kontrola prawidłowego zastosowania art. 228 § 1 o.p., to wobec konstrukcji skarg oraz zawartych w nich wniosków i żądań, organ nie znalazł możliwości dokonania autokorekty własnego postanowienia.

Nie można także tracić z pola widzenia, że w zaskarżonym postanowieniu z dnia 14 grudnia 2018r., SKO w N. S. w sentencji rozstrzygnięcia błędnie i mylnie wyrzekło, że stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z uwagi bowiem na fakt, że przedmiotem zaskarżenia przez skarżącego było postanowienie Prezydenta Miasta N. S. i z uwagi na to, że na postanowienie to, służyło stronie zażalenie (a nie odwołanie), organ II instancji jest zobowiązany prawidłowo stosować terminologię dotyczącą przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia, uwzględniając przy tym treść art. 239 o.p.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, SKO w N. S. powinno uwzględnić wszystkie powyższe rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu i nadać bieg sprawie, z uwzględnieniem regulacji prawnych, na które Sąd zwracał szczegółowo uwagę.

Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne, które zaistniały na gruncie kontrolowanej sprawy uznać należy, że postanowienie SKO w N. S., zgodnie z zarzutami skarżącego, jest błędne i powoduje konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Dlatego też, Sąd po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.

Przychodząc natomiast do kontroli zaskarżonego przez skarżącego postanowienia Prezydenta Miasta N. S. z dnia 2 listopada 2018r. już na wstępie wskazać należy, że postanowienie to stanowi rozstrzygnięcie organu w I instancji. Skarżący został prawidłowo pouczony, że na ww. postanowienie służy mu zażalenie do SKO w N. S.. Skarżący złożył wprawdzie zażalenie na to postanowienie, czego dotyczyła powyższa część rozważań przedmiotowego uzasadnienia, a dodatkowo zaskarżył on postanowienie organu I instancji do tut. Sądu.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji (postanowienia) nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa.

Zgodnie art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. zakres przedmiotowy sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Niemniej jednak, z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W przypadku braku wyczerpania trybu przedskargowego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. Jak bowiem podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przedwczesność jest przypadkiem niedopuszczalności, o którym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (postanowienie WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2015r., II SAB/Łd 16/15, LEX nr 1768679).

Mając na uwadze okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy wskazać należy, że skarżący decydując się na wybór drogi sądowej w odniesieniu do postanowienia Prezydenta Miasta N. S. i wnosząc tym samym o przeprowadzenie kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem postanowienia organu I instancji, uczynił skargę niedopuszczalną z uwagi na uprzednie niewykorzystanie dostępnych środków zaskarżenia. Wskazać należy w końcu na fakt, iż pouczenie zawarte w decyzji Prezydenta Miasta N. S. zostało sformułowane prawidłowo, w sposób jasny i czytelny nawet dla osoby nieposiadającej znajomości przepisów prawa i procedury administracyjnej. Co więcej, zostało ono prawidłowo zinterpretowane przez skarżącego, czemu dał on wyraz, składając dodatkowo zażalenie na ww. postanowienie w toku toczącego się postępowania.

W ocenie tut. Sądu skarga, która została wniesiona do sądu administracyjnego przed wyczerpaniem trybu i drogi sądowej – podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i z tego też powodu orzeczono, jak w pkt II sentencji wyroku.

Dopełniając powyższe podać należy, że po uchyleniu postanowienia SKO w N. S. przez tut. Sąd, organ ten będzie zobowiązany do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i zbadania zasadności zażalenia skarżącego wniesionego od postanowienia organu I instancji. W konsekwencji, po wydaniu ponownego rozstrzygnięcia przez organ II instancji (SKO), skarżącemu będzie przysługiwała możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia SKO, które będzie rozstrzygało, jako organ II instancji. W przypadku natomiast ewentualnego pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przez SKO, skarżący nie będzie musiał zaskarżać rozstrzygnięcia, które będzie uwzględniało jego racje i stanowisko, choć prawo nie pozbawia go takiej możliwości.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Wskazana w punkcie III wyroku kwota stanowi uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.

Co do skargi na postanowienie organu I instancji, Sąd nie wzywał skarżącego o uiszczenie wpisu, gdyż już z treści skargi w tym przedmiocie wynikało, iż podlegać ona będzie odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a).