Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 33/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 154/11 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2. zasądza od Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na rzecz M. N. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 154/11 oddalił skargę M. N. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] Starosta Brodnicki na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku usługowo-mieszkalnego położonych w Zbicznie oraz odmówił skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...].08.2003 r. Starosta Brodnicki udzielił rodzicom skarżącej pozwolenia na budowę apteki z mieszkaniem służbowym na jednej nieruchomości, natomiast aktem notarialnym z dnia [...].05.2009 r. rodzice skarżącej darowali jej nieruchomość wraz z rozpoczętą na niej budową. W dniu [...].07.2009 r. skarżąca złożyła w Starostwie Powiatowym w Brodnicy wniosek o przepisanie na nią decyzji o pozwoleniu na budowę, co nastąpiło na mocy decyzji nr [...] z dnia [...].07.2009 r. Skarżąca złożyła następnie w dniu [...] sierpnia 2009r. wniosek o pozwolenie na budowę budynku usługowo-mieszkalnego, załączając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany zamienny na budynek usługowo-mieszkalny. Starosta Brodnicki po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2009r. decyzją z dnia [...] września 2009r zatwierdził projekt zamienny. Następnie J. M. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2009r.. Starosta Brodnicki decyzją z dnia [...] listopada 2009r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] września 2009r. Wojewoda Kujawsko- Pomorski, po rozpoznaniu odwołania J. M. decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. znak: [...]. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2009r. oraz uchylił decyzje z dnia [...] września 2009r. zatwierdzającą projekt budowlany i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Starosta Brodnicki rozpoznając ponownie sprawę postanowieniem [...] z dnia [...].02.2010 r. zobowiązał inwestora do dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy, ustalając termin [...].04.2010 r.. Z uwagi na niedostarczenie brakującego dokumentu do chwili wydania decyzji, Starosta wydał opisaną już wcześniej decyzję z dnia [...] czerwca 2010r., która umorzył postępowanie.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenia i zarzuciła wydanie jej z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej, umorzenie postępowania na tej podstawie jest bezzasadne, gdy organ stwierdzi brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony, to nie jest to równoznaczne z bezprzedmiotowością postępowania i nie może skutkować umorzeniem postępowania, bowiem bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, a w przedmiotowej sprawie istniał i istnieje nadal przedmiot postępowania administracyjnego.

Uczestnik postępowania J. M. pismem z dnia [...].08.2010 r. wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i podniósł, że cały proces administracyjny i jego spowalnianie ma na celu umożliwienie nielegalnego realizowania budynku, który narusza normy budowlane, a tym samym jego interes jako właściciela działki sąsiedniej.

Pismem z dnia [...].08.2010 r. swój udział w sprawie zgłosił Prokurator Rejonowy w Brodnicy, w którego ocenie zaskarżona decyzja jest wadliwa, bowiem przepis art. 105 § 1 k.p.a. nie miał w sprawie zastosowania, gdyż w sytuacji nie wywiązania się inwestora z nałożonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązku dostarczenia nowej decyzji o warunkach zabudowy, organ ten nie był uprawniony do umorzenia postępowania administracyjnego, lecz wydania decyzji merytorycznej, tj. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu (zamiennego) i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 in fine w zw. z art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego.

Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...].11.2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż przepis art. 105 § 1 k.p.a. nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem w sytuacji nie wywiązania się przez inwestora z nałożonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązku dostarczenia nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, organ ten nie był uprawniony do umorzenia postępowania administracyjnego, lecz wydania decyzji merytorycznej. Dlatego organ I instancji zamiast umorzyć postępowanie winien wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 mając jednocześnie na uwadze brzmienie art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. Wojewoda podzielił również stanowisko Prokuratora wskazując, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji do ponownego rozpatrzenia, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy jest na tyle kompletny, że nie wymaga ze strony organu I instancji przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części; jednocześnie nie ma w niniejszej sprawie zastosowanie art. 139 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, na co wskazuje w odwołaniu również pełnomocnik inwestora. W ocenie organu odwoławczego, właściwym organem do doprowadzenia inwestycji do zgodności z prawem jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brodnicy (art. 50 i art. 51 ust. 1), który bez uzyskania nowej decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy Z., nie będzie mógł w sposób legalny wydać decyzji w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, co wiązać się będzie z koniecznością wydania dla inwestora niekorzystnych rozstrzygnięć.

W skardze do sądu skarżąca zaskarżyła tę decyzję w części odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku i zarzuciła wydanie jej z naruszeniem prawa, w szczególności poprzez błędną wykładnię § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i na skutek tego wadliwe przyjęcie, że do wydania decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma znaczenia, czy budowa jest kontynuowana, czy też zakończona, a także dowolne ustalenie, że sporna inwestycja nie została zrealizowana i jest nadal prowadzona oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i 136 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie oraz oceny istotnych okoliczności na podstawie części materiału dowodowego zebranego w sprawie; nadto nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, co uzasadnia zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wniosła o uchylenie w części zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Zdaniem skarżącej, organ pierwszej instancji w swoich ustaleniach pominął, że inwestor zgłosił zamiar użytkowania budynku będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji, a Starosta Brodnicki i w ślad za nim Wojewoda, w sposób dowolny ocenili stan faktyczny w niniejszej sprawie, na podstawie częściowego jedynie materiału dowodowego, pomijając jego istotne fragmenty mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. Strona skarżąca podkreśliła, że wykładnia systemowa przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje do uwzględnienia faktu, iż celem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest uzyskanie pozwolenia na budowę, a jeśli tak, to trudno zaakceptować pogląd, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe po zrealizowaniu inwestycji, bowiem nie można ustalić stosowną decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już faktycznie zrealizowanej. Wskazano, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotny jest bowiem sam fakt wykonania zamierzenia budowlanego objętego postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy, przy czym organy dwóch instancji dokonały w tym zakresie dowolnych ustaleń, sprzecznych z ustaleniami wynikającymi z dokonanych wizji. Skarżąca wskazała ponadto, że Wojewoda odstępując od możliwości uzupełnienia materiału dowodowego i wydając decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., powinien wskazać przyczyny niezastosowania art. 136 k.p.a. (wyrok NSA z 09.06.1999 " sygn. akt II RN 7/99), lecz na gruncie niniejszej sprawy Wojewoda nie podał takich przyczyn, niezastosowania wspomnianej regulacji prawnej. W ocenie skarżącej nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu prowadzi do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dotyczącego obligatoryjnej części decyzji jaką jest jej uzasadnienie, dlatego też organ powinien w uzasadnieniu wydanej decyzji odnieść się do innych twierdzeń i zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania, a brak odniesienia się przez organ do podnoszonych przez stronę zarzutów, stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to z kolei winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę. Sąd przedstawił krótko stan sprawy, a następnie stwierdził, że nie było podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, z bezprzedmiotowością mamy do czynienia, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania, czyli konkretnej sprawy dotyczącej stosunku materialnoprawnego. Sąd stwierdził, że w tej sprawie nie można przyjąć, aby zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 105 k.p.a., bowiem postępowanie zostało wszczęte na żądanie osób mających przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a ponadto rozstrzygnięcie tej sprawy co do jej istoty przez wydanie decyzji administracyjnej (pozytywnej bądź negatywnej) ma oparcie w materialnych przepisach prawa administracyjnego i leży we właściwości organu. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło istotnych odstępstw od zatwierdzonego pozwoleniem na budowę projektu. W przypadku zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc decyzji, o której mowa w art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy dotyczące wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 36a ust. 3 w związku z art. 32 i n. ww. ustawy). Stosownie do treści art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (ust. 3 cyt. ustawy). Jeżeli zatem planowane odstępstwo od zatwierdzonego projektu lub innych warunków pozwolenia na budowę dotyczy materii uregulowanej decyzją o warunkach zabudowy, to do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę należy dołączyć nową decyzję o warunkach zabudowy. Wniosek o zmianę pozwolenia na budowę musi być zatem zgodny z ustaleniami wiążącej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. Gdy inwestor zamierza zmienić (w trakcie budowy) charakter inwestycji w sposób wymagający ustalenia nowych warunków zabudowy, to jedynym rozwiązaniem jest uzyskanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, a następnie wystąpienie z nowym wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia na budowę. Sąd wskazał na celowość takiej interpretacji i na to, że zakres zmian w stosunku do pierwotnego projektu budowlanego jest poważny. Kwestia zawansowania prowadzonych robót budowlanych nie ma natomiast w sytuacji objętej przedmiotem niniejszego postępowania, żadnego znaczenia prawnego.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, w szczególności posługując się sformułowaniem "kwestia zaawansowania prowadzonych robót nie ma w sytuacji objętej przedmiotem niniejszego postępowania żadnego znaczenia prawnego" bezzasadnie i dowolnie ustalił, że jakiekolwiek roboty budowlane w związku z budową przez skarżącą budynku usługowo-mieszkalnego są nadal prowadzone, a tym samym, że budowa nie została zakończona, nie wyjaśniając, w oparciu o jakie dowody ustalenia takie poczynił, a także poprzez niedochowanie przez sąd pierwszej instancji obowiązku zawarcia w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej dokonanego rozstrzygnięcia, a przede wszystkim jej wyjaśnienia oraz nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, co uzasadnia zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wniosła ponadto o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazała, że sąd oraz organ pominął to, co było przedmiotem ustalenia z wizji budynku, w czasie której stwierdzono, że budowa została zakończona i dlatego skarżąca złożyła wniosek o umorzenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Z tego powodu skarżąca zgłosiła zamiar użytkowania budynku objętego inwestycją zrealizowaną w toku postępowania zakończonego prawomocną decyzją. Sąd nie odniósł się do przywołanego przez skarżącą wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 2018/06, zgodnie z którym nie można ustalić warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanej. Skarżąca przywołała także inne podobne orzeczenia. Uzasadnienie wyroku nie zawiera zdaniem skarżącej odniesień co do ustalenia stanu faktycznego. Sąd dowolnie przyjął ponadto, że kwestia zaawansowania robót nie ma w sprawie znaczenia, sugerując jednocześnie, że nie zostały one zakończone. Sąd powinien zbadać, czy wojewoda, ustalając stan faktyczny, nie naruszył przepisów postępowania. Sąd przyjął za organem błędny stan faktyczny, który stał się podstawą wadliwego rozstrzygnięcia. Opis stanu faktycznego bez odniesienia się przez sąd do tego, które okoliczności uznał on za udowodnione, stanowi o wadliwości uzasadnienia. Sąd powinien również wypowiedzieć się co do tego, które argumenty stron przyjął, a których nie uznał za zasadne, wskazując na przepisy prawa będące podstawą takiego działania. Samo zacytowanie stanowisk stron nie jest wystarczające i uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że podziela argumentację zaprezentowana przez sąd. Inwestycja skarżącej nie została zrealizowana. Skarżąca na poparcie swoich tez przytacza nieaktualne orzecznictwo sądów administracyjnych, nie uwzględniając wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. o sygn. akt P 37/06. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący wadliwości uzasadnienia wyroku. Nie może on stanowić samodzielnej podstawy odwoławczej. Zarzuty skarżącej są powtórzeniem jej poprzednich twierdzeń.

W piśmie z dnia [...] maja 2013r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca kasacyjnie podała, że decyzją z dnia [...] października 2012r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2010r., znak: [...]. Decyzją tą Wojewoda Kujawsko-Pomorski uchylił decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] listopada 2009r. ( odmawiającą uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji Starosty Brodnickiego z dnia [...] września 2009r.) oraz decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] września 2009r. zatwierdzającą projekt zamienny. W uzasadnieniu pisma podano, że w wyniku stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2010r., w obrocie prawnym obowiązuje nadal decyzja Starosty Brodnickiego z dnia [...] września 2009r. zatwierdzająca projekt zamienny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), której przesłanki określa przepis art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki nieważności postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 2011r. oddalił skargę M. N. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010r. Decyzją tą Wojewoda uchylił decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] czerwca 2010r. o umorzeniu postępowania i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Wydanie tych decyzji było skutkiem wcześniejszej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2010r., uchylającej decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] listopada 2009r. ( odmawiającą uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji Starosty Brodnickiego z dnia [...] września 2009r.) oraz decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] września 2009r. zatwierdzającą projekt zamienny. Po wyroku Sądu I instancji, decyzją z dnia [...] października 2012r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2010r. Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2010r. w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010r. może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej. Nadto po stwierdzeniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2010r.,w obrocie prawnym obowiązuje nadal decyzja Starosty Brodnickiego z dnia [...] września 2009r. zatwierdzająca projekt zamienny, a równocześnie pozostaje w obrocie decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2010r. odmawiająca zatwierdzenia projektu zamiennego. W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok, albowiem stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa ( uchwała 7 sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012r. I OPS 2/12 ).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.203 pkt 1 p.p.s.a.