Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 178/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wyrównania uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie opubl. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 89a ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 60b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (obecnie opubl. Dz.U. z 2020 r., poz. 860), dalej jako "ustawa o służbie", – utrzymano w mocy decyzję Komendanta Centrum Szkolenia [...], zwanego dalej Komendantem, z [...] czerwca 2019 r. o odmowie wyrównania p. P. K., dalej jako "Skarżący", uposażenia do 100% za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim – od [...] czerwca 2018 r. do [...] stycznia 2019 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

– Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w Centrum Szkolenia [...] w [...] do [....] czerwca 2019 r.; potwierdza to treść rozkazu personalnego Komendanta z [...] czerwca 2019 r.,

– od [...] czerwca 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. Skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich; z tego tytułu - we wskazanym powyżej okresie - był uprawniony do wypłaty uposażenia w wysokości wynikającej z zapisów art. 89a ustawy o służbie,

– Skarżący - wnioskiem z [...] czerwca 2019 r. – zwrócił się do Komendanta o wypłacenie wyrównania wynagrodzenia za okres wskazanego zwolnienia lekarskiego do 100%; jako podstawę do wypłaty przedmiotowej należności przywołano orzeczenie z [...] kwietnia 2019 r. - wydane przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...], dalej jako "Komisja Rejonowa" - w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, dalej jako "orzeczenie Komisji Rejonowej",

– zgodnie z zapisami art. 89a ust. 1 ustawy o służbie żołnierz zawodowy w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim otrzymuje 80% uposażenia; szczegółowy katalog okresów - jaki powinno obejmować zwolnienie lekarskie – zawarto w art. 60b ustawy,

– art. 89a ust. 3 ustawy o służbie wyszczególnia przypadki zachowania prawa do 100% uposażenia - w tym zapis dotyczący zwolnienia lekarskiego obejmującego okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej,

– w przedmiotowej sprawie nie wyjaśniono szczegółowo i wnikliwie kwestii niezakwalifikowania choroby Skarżącego jako powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami służby lub warunkami służby wojskowej; nie ma to jednak wpływu na poprawność merytorycznego rozstrzygnięcia,

– schorzenie wskazane w orzeczeniu Komisji Rejonowej i określone przez nią jako pozostające w związku ze służbą, zakwalifikowano do katalogu chorób, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczegółowych właściwości lub warunków służby wojskowej,

– bezsporne jest to, że Skarżący przebywał od [...] czerwca 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. na zwolnieniach lekarskich; potwierdzają to następujące zaświadczenia:

– zaświadczenie lekarskie [...] potwierdzające niezdolność do pracy od [...] czerwca 2018 r. do [...] lipca 2018 r.;

– zaświadczenie lekarskie [...] potwierdzające niezdolność do pracy od [...] lipca 2018 r. do [...] lipca 2018 r.;

– zaświadczenie lekarskie [...] potwierdzające niezdolność do pracy od [...] sierpnia 2018 r. do [...] sierpnia 2018 r.;

– zaświadczenie lekarskie [...] potwierdzające niezdolność do pracy od [...] sierpnia 2018 r. do [...] sierpnia 2018 r.;

– zaświadczenie lekarskie [...] potwierdzające niezdolność do pracy od [...] września 2018 r. do [...] września 2018 r.;

– zaświadczenie lekarskie [...] potwierdzające niezdolność do pracy od [...] października 2018 r. do [...] października 2018 r.;

– zaświadczenie lekarskie [...] potwierdzające niezdolność do pracy od [...] listopada 2018 r. do [...] listopada 2018 r.;

– zwolnienie [...] potwierdzające niezdolność do pracy od [...] grudnia 2018 r. do [...] stycznia 2019 r.

– zgodnie z wyciągiem z rozkazu dziennego [...] listopada 2018 r. oraz z [...] lutego 2019 r. Skarżącego skierowano do Komisji Rejonowej w celu określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej w związku z niewykonywaniem zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące; Komisja Rejonowa wydała orzeczenie o zdolności, w którym rozpoznano cztery schorzenia, w tym jedno powodujące niezdolność do służby wojskowej; za podstawę tego schorzenia przyjęto załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U. z 2003 r., poz. 567 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem"; załącznik nr 2 do rozporządzenia zawiera katalog chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach,

– w związku z tym nie ma podstaw do uwzględnienia żądania Skarżącego; choroba rozpoznana w orzeczeniu Komisji Rejonowej nie jest chorobą, o której mowa w art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie - nie powstała bowiem w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej; nie jest także ujęta w "wykazie chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej" stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia ani odpowiadającym mu wykazie chorób z rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 sierpnia 2003 r. w sprawie wykazu chorób, pozostających w związku ze służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze (Dz. U. z 2003 r., poz. 1397 ze zm.),

– z materiałów dołączonych do sprawy wynika, że za podstawę skierowania Skarżącego do Komisji Rejonowej, - w celu określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej - przyjęto art. 5 pkt 3 ust. 1 ustawy o służbie; zgodnie z tym przepisem do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zawodowych, gdy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące,

– w przedmiotowej sprawie kierując Skarżącego na komisję lekarską nie posiadano żadnego dokumentu, który potwierdzałby związek zwolnienia lekarskiego z chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej; dlatego nie można było skierować Skarżącego do Komisji Rejonowej celem oceny zdolności do służby na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 3 ustawy o służbie - w wyniku stwierdzenia choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej

– w stosunku do Skarżącego wydano orzeczenie o zakwalifikowaniu jego choroby do chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach; dlatego choroby Skarżącego nie można uznać za tą, o której mowa w art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa:

– materialnego - art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie poprzez błędne przyjęcie, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim Skarżący był uprawniony do otrzymania jedynie 80% wynagrodzenia; tymczasem z orzeczenia Komisji Rejonowej wynika, że Skarżący był na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej w rozumieniu art. 89a ust. 3 pkt 2; tym samym Skarżącemu przysługiwało 100% uposażenia;

– procesowego – art. 7, 76 § 1, art. 77 oraz 107 K.p.a., które mogły mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto jej zarzuty. Wskazano, że skarżone akty podważają treść orzeczenia Komisji Rejonowej, w którym stwierdzono, że zdiagnozowana u Skarżącego neurastenia ma związek z odbywaną przez niego służbą wojskową. Skarżący pełnił służbę na odpowiedzialnych stanowiskach związanych z nienormowanym czasem pracy i bardzo dużym narażeniem na stres. Komisja Rejonowa jednoznacznie stwierdziła więc, że wskazane schorzenie powstało u Skarżącego w trakcie zawodowej służby wojskowej, która przyczyniła się zresztą do jego dalszego ujawnienia oraz zdiagnozowania. W trakcie pełnienia służby Skarżący podjął leczenie, które trwa do chwili obecnej.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Trafne jest stanowisko organu administracji, prezentowane w zaskarżonym akcie, co do istotnych uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy. Z uwagi na uprzednie zreferowanie jego stanowiska, ponowne jego powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne. Organ odwoławczy właściwie skonstatował brak wystąpienia w sprawie przesłanek dla wyrównania uposażenia Skarżącego do 100% za okres przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim – od [...] czerwca 2018 r. do [...] stycznia 2019 r.

Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie co następuje.

Z załączników do rozporządzenia wynika, że z wykazu chorób związanych z pełnieniem służby wojskowej można wydzielić dwie kategorie chorób. Pierwszą kategorię – a zarazem załącznik nr 1 do rozporządzenia – stanowią choroby, które powstały w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Natomiast druga kategoria – stanowiąca załącznik nr 2 do rozporządzenia- to choroby i schorzenia, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Zakwalifikowanie choroby do właściwej grupy ma znaczenie przy ustalaniu podstawy obliczenia uposażenia żołnierza przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Żołnierz, u którego zdiagnozowano chorobę, która należy do grupy chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej (załącznik nr 1 do rozporządzenia) ma bowiem prawo do 100 % uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. Przy rozumowaniu a contrario stwierdzenie schorzenia z grupy drugiej nie uprawnia do zachowania pełnego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, lecz – w myśl art. 89a ust. 1 ustawy o służbie – do 80% jego wysokości.

W sytuacji gdy schorzenie Skarżącego zakwalifikowano do katalogu chorób, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczegółowych właściwości lub warunków służby wojskowej (tak pkt 10 orzeczenia Komisji Rejonowej) słusznie organ odmówił wyrównania uposażenia do 100 % za okres przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim. Trafnie zauważa Skarżący, że choroba, która była przyczyną zwolnień lekarskich była później podstawą orzeczenia o niezdolności do służby. Prawodawca jednak posłużył się w ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020 r., poz. 586 ze zm.) dwoma pojęciami: choroby, która powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz choroby i schorzenia, które istniało przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległo pogorszeniu lub ujawniło się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (tak art. 20 ust. 4 przedmiotowej ustawy). W tej sytuacji użycie jednego z tych pojęć w art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie (aktu regulującego tą samą problematykę – służby żołnierzy zawodowych) nie może być interpretowane jako wola objęcia przewidzianym tam przywilejem (prawo do pełnego wynagrodzenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim) innych przypadków. Organ nie mógł tu stosować wykładni rozszerzającej zważywszy, że wypłata uzupełnienia wynagrodzenia pozostaje w związku z wydatkowaniem środków publicznych. Dlatego w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 7, 76 § 1, art. 77 oraz 107 § 1 K.p.a. w niniejszej sprawie. Żadne istotne okoliczności faktyczne sprawy nie są nawet sporne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunki wskazane w K.p.a. Organ wyczerpująco uzasadnił swoje orzeczenie. Nie pominął, a w sposób przekonywujący wskazał na przesłanki przemawiające za odmową wyrównania uposażenia Skarżącego do 100 % za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.