Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 3403/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. K. i K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 377/17 w sprawie ze skargi A. K. i K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi K. K. i A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.

W skargach kasacyjnych od powyższego wyroku pełnomocnik Skarżących zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych od odwrócenia skutków. Wysokość zaległości podatkowych i odsetek wynikających z decyzji organów podatkowych I i II instancji przekracza możliwości płatnicze skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", który na podstawie art. 193 tej ustawy ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie P.p.s.a. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem jednak wydania takiego postanowienia jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie.

W sytuacji, gdy wykonanie decyzji polega na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej, wnioskujący winien dokładnie zobrazować swoją sytuację majątkową. W takim przypadku niebezpieczeństwo zaistnienia szkody wiąże się bowiem ściśle ze stanem braku środków na pokrycie należności publicznoprawnych. Zatem samo wskazanie, że z zapłatą należności wynikających z decyzji wiąże się ryzyko uszczuplenia finansów wnioskodawcy, nie oznacza automatycznie, że wystąpiła przesłanka uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Podatnik, mimo wykonania decyzji może bowiem dysponować odpowiednim majątkiem na pokrycie należności publicznoprawnych. Rzeczą zatem podatnika domagającego się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie w sposób jednoznaczny, że takich środków majątkowych nie posiada.

W rozpoznawanej sprawie skarżący do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych nie załączyli żadnych dokumentów wskazujących na ich aktualną sytuację majątkową i osobistą. Ograniczono się jedynie do wymienienia wszystkich zaległości podatkowych skarżących.

Ponadto należy zauważyć, że w aktach sądowych brak jest aktualnych danych skarżących o stanie ich majątku i sytuacji osobistej, których porównanie z wysokością wymagalnych zobowiązań podatkowych, pozwoliłoby NSA ocenić, czy egzekucja tych zobowiązań spowodowałaby wystąpienie okoliczności powodujących spełnienie przesłanek pozwalających przychylić się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wprawdzie wnioskiem, złożonym na formularzu PPF, skarżący zwrócili się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy. Jednakże z uwagi na to, że powyższy wniosek zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, zarządzeniami z dnia 6 lipca 2018 r. zobowiązano wnioskodawców do ich usunięcia przez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z treścią pouczenia rubryk formularza PPF od numerach 5 do 11 w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie. W konsekwencji zarządzeniami Starszego Referendarza Sądowego w WSA w Gdańsku z 31 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 377/17 pozostawiono bez rozpoznania wniosek strony przyznanie prawa pomocy w sprawie. Postanowienia te utrzymane zostały w mocy postanowieniami WSA w Gdańsku z 10 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 377/17

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.