Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 368/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 91
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 391
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2,  art. 147,  art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Milejewo z dnia 18 grudnia 2012 r., nr XXIII/116/2012 r. w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wojewoda wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]", w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy "[...]", żądając stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu wskazano, że podstawę prawną podjętej uchwały stanowił m.in. art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 391, dalej jako: ustawa o utrzymaniu czystości). W ocenie organu nadzoru zaskarżona uchwała został podjęta z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Wojewody bowiem Rada nie uregulowała wszystkich wymagań, określonych w powołanym przepisie, w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości, obejmujących dokonywanie napraw pojazdów samochodowych poza warsztatami naprawczymi, innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami oraz nie wyznaczyła obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Nie można bowiem przyjąć za wyznaczenie terminów użytych w § 9 Regulaminu określeń: "co najmniej raz w roku", "w miarę potrzeby". Ponadto ustawodawca upoważnił wyłącznie radę gminy do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Dlatego też derogowanie tego obowiązku w § 10 Regulaminu na inny podmiot rażąco narusza prawo. Oprócz tego norma kompetencyjna (art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości) nie upoważnia rady gminy do regulowania kwestii dotyczących ponoszenia kosztów deratyzacji, co uczyniono w § 11 Regulaminu. W związku z tym, że Rada Gminy nie wyczerpała zakresu przedmiotowego, przekazanego przez ustawodawcę do uregulowania, zdaniem organu nadzoru, doszło do istotnego naruszenia prawa, stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności całej uchwały. Dodatkowo Wojewoda wskazał na poszczególne zapisy Regulaminu wprowadzone bez podstawy prawnej, wykraczające poza upoważnienie zawarte w przepisie stanowiącym podstawę do podjęcia Regulaminu, pozostające w sprzeczności z obowiązującymi przepisami, czy też modyfikujące zapisy innych ustaw.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy "[...]" uznał zasadność skargi i wniósł o jej uwzględnienie w całości. Poinformował, że Rada Gminy "[...]" podjęła czynności zmierzające do podjęcia nowej uchwały uwzględniającej w całości zarzuty podnoszone przez organ nadzoru.

W dniu "[...]" Rada Gminy "[...]" podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy "[...]". Jednakże rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia "[...]" Wojewody stwierdził nieważność powyższej uchwały Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.).

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zaskarżona uchwała została poddana kontroli sądowoadministracyjnej mimo, że Rada Gminy "[...]" podjęła uchwałę uchylającą akt, na który została wniesiona skarga w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia "[...]" organ nadzoru stwierdził bowiem nieważność uchwały z dnia "[...]", Nr "[...]" w sprawie uchwalenia regulaminu czystości i porządku na terenie Gminy "[...]", która uchylała zaskarżoną uchwałę, a z pisma Wójta Gminy "[...]" z dnami "[...]" wynika, że gmina nie skorzystała z możliwości zaskarżenia tego rozstrzygnięcia nadzorczego do Sądu. Należało zatem dokonać oceny zgodności zaskarżonej uchwały z prawem.

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm., dalej jako: u.s.g.) gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i ten przepis nie definiuje obu rodzajów naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała, że skarga organu nadzoru jest zasadna albowiem zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza prawo. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy zwrócić uwagę na zasadę praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach upoważnień, zawartych w ustawach. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a przepisy tego aktu nie mogą wykraczać poza granice określone ustawowym upoważnieniem, zaś ich treść może być tylko i wyłącznie wykonywaniem przepisów ustawy.

Delegację ustawową dla podjęcia zaskarżonej uchwały stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości. Przepis ten upoważnia radę gminy do uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości. Przyznane radzie gminy kompetencje do uchwalenia przedmiotowego regulaminu ograniczone zostały do ustalenia w tymże regulaminie jedynie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy i w zakresie ściśle określonym w ustawie. Jeżeli katalog spraw, w zakresie których ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych zasad postępowania, jest zamknięty, to organ ten może dokonywać regulacji prawnych tylko w takim zakresie, w jakim został do tego upoważniony. Elementy wskazane w wymienionym przepisie art. 4 ust. 2 ustawy mają charakter wyczerpujący, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/12). Przepis art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości nie daje radzie gminy prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, jak również nie pozwala na podejmowanie regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej.

W rozdziale VII zakwestionowanej uchwały uregulowano kwestie dotyczące deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Rozdział ten zatytułowany jest: "Obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji oraz terminy jej przeprowadzania". Przepisy w nim zamieszczone nie wypełniają jednak dyspozycji art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości, który wymaga wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. "Wyznaczyć" to: "oznaczyć, odgraniczyć, wyróżnić za pomocą znaków, określić jakąś wielkość za pomocą obliczeń" (mały słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, s. 1087). Tymczasem zaś, obowiązek zawarty w § 9 Regulaminu sformułowany został w taki sposób, że właściciele nieruchomości zobowiązani są do przeprowadzania, co najmniej raz w roku, deratyzacji na terenie nieruchomości, a obowiązek ten, w odniesieniu do właścicieli budynków jednorodzinnych, może być realizowany tylko w miarę potrzeby. Sformułowania takie nie oznaczają ani wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji, ani wyznaczenia terminów jej przeprowadzania. Celem upoważnienia z art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o trzymaniu czystości do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji było zobligowanie rad gmin do wskazania konkretnych obszarów w obrębie właściwości gminy, które ze względu na realizowane tam funkcje, bądź inne okoliczności (np.: sposób użytkowania) wymagające poddania ich obowiązkowi deratyzacji. Tym bardziej za niedopuszczalny należało uznać zapis obligujący do przeprowadzania deratyzacji "w miarę potrzeby". Jest to pojęcie ogólnikowe, niesprecyzowane, dające możliwości wypełniania różnymi treściami w zależności od tego, kto miałby te potrzeby oceniać. Użycie takich sformułowań w akcie prawnym jest niedopuszczalne. Ponadto trafnie w skardze podniesiono, że ustawodawca upoważnił wyłącznie radę gminy do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Upoważnienia tego organ uchwałodawczy nie mógł zatem scedować na wójta, a zatem § 10 Regulaminu rażąco narusza prawo. Oprócz tego norma kompetencyjna (art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości ) nie upoważnia rady gminy do regulowania kwestii dotyczących ponoszenia kosztów deratyzacji, co uczyniono w § 11 Regulaminu. Ponadto - jak słusznie zauważył Wojewoda - w uchwale brak jest określenia wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących dokonywanie napraw pojazdów samochodowych poza warsztatami naprawczymi. Obowiązek uregulowania tej kwestii wynika z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit c ustawy o utrzymaniu czystości. Niewyczerpanie zakresu przedmiotowego przekazanego przez ustawodawcę do uregulowania przez gminę skutkuje ułomnością uchwały, którą należy ocenić jako istotne naruszenie prawa, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności całej uchwały. Uchwała, która nie realizuje upoważnienia ustawowego w całości musi być oceniona jak sprzeczna z prawem.

W tym stanie sprawy pozostałe zarzuty skargi mają mniejsze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej uchwały. Należy jednak wskazać, że także inne przepisy Regulaminu zostały podjęte bez podstawy prawnej, wykraczają poza zakres upoważnienia ustawowego lub modyfikują obowiązujące przepisy ustawy o utrzymaniu czystości lub innych ustaw. Chodzi tu o postanowienia § 2 pkt 6, 8, 10, 16 i § 4 Regulaminu nakładające na właściciela nieruchomości obowiązek: uprzątnięcia z powierzchni nieruchomości i z wnętrza budynków każdej substancji lub przedmiotu, usunięcia nawisów (sopli) z okapów, rynien i innych części nieruchomości, wykaszania traw i chwastów na nieruchomości, selektywnego zbierania odpadów innych niż komunalne, powstających na terenie nieruchomości w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej oraz możliwości zagospodarowania drobnego gruzu budowlanego do utwardzenia lub naprawy zniszczonych dróg o nawierzchni gruntowej po uzgodnieniu z właścicielem lub zarządcą drogi. Zapisy te wykraczają poza delegację ustawową wskazaną w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości, gdyż nakładają na właścicieli nieruchomości znacznie szerszy zakres obowiązków, niż to wynika z ustawy. Ponadto nie znajduje umocowania regulacja zawarta w § 2 pkt 7 Regulaminu dotycząca obowiązku uprzątania przez właścicieli nieruchomości błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń, gdyż regulacja ta odbiega od normy zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości.

W zakresie upoważnienia zawartego w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości nie mieści się także nałożony § 5 ust. 3 Regulaminu obowiązek uzgodnienia przez właścicieli nieruchomości dróg dojścia i miejsca wystawienia pojemników do wywozu z jednostką wywozową, postanowienia § 5 ust. 5 dotyczące obowiązku umieszczenia czytelnej informacji zawierającej dane identyfikujące podmiot uprawniony odbierający odpady komunalne na pojemnikach do zbierania odpadów oraz określony w § 5 ust. 8 obowiązek dostosowania przez właścicieli nieruchomości wielkości zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe i przepustosowości przydomowej oczyszczalni ścieków. Poza delegację ustawową wykraczają też przepisy § 5 ust. 14 Regulaminu z uwagi na fakt, że – jak podniósł Wojewoda - kompostowanie odpadów nie stanowi formy pozbywania się tychże odpadów ale jest sposobem ich zagospodarowania. Nie należy również do materii regulaminowej regulowanie kwestii dotyczącej odbioru odpadów wielkogabarytowych (§ 5 ust. 11) i odpadów budowlanych rozbiórkowych (§ 5 ust. 15). Natomiast Rada zobowiązana jest - na podstawie art. 6r ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości - do określenia w drodze odrębnej uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów. Do materii regulaminowej nie należy również wynikający z § 6 ust. 10 obowiązek właścicieli nieruchomości polegający na przechowywaniu dowodów opłat za odbiór odpadów komunalnych oraz za wywóz i opróżnianie nieczystości ciekłych. Podstawę do podjęcia uchwały w tym zakresie stanowi art. 6 ust. 1a ustawy o utrzymaniu czystości, stanowiący, iż Rada gminy może określić, w drodze uchwały, w zależności od lokalnych warunków, inne sposoby udokumentowania wykonania obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3b.

Poza delegacją ustawową Rada wprowadziła też zapisy określone w § 2 pkt 13 Regulaminu, w którym Rada określiła warunki mycia pojazdów samochodowych poza myjniami, uzależniając je od niepowodowania przez powstające ścieki zanieczyszczeń wód i gleby, czy też uciążliwości dla sąsiadów. Ustawa o utrzymaniu czystości nie wprowadza bowiem generalnego zakazu mycia i naprawy pojazdów samochodowych na własnej nieruchomości. Ponadto uzależnienie możliwości mycia pojazdów od braku uciążliwości dla innych osób i środowiska, po pierwsze wkracza w regulację prawa sąsiedzkiego zawartą w art. 144 Kodeksu cywilnego, a po drugie wprowadza warunek braku zanieczyszczenia środowiska, który jest zbyt ogólny, aby adresaci normy mogli go dochować.

Podzielić należało stanowisko organu nadzoru, że w materii regulaminowej nie mieści się część przepisów rozdziału V Regulaminu. W myśl bowiem art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach Rada uprawniona jest jedynie do określenia obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi. Brak jest także podstawy prawnej dla wprowadzenia do Regulaminu § 7 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. d, zakazującego wpuszczania zwierząt do obiektów użyteczności publicznej oraz nakazującego poddawanie psów systematycznym szczepieniom przeciwko wściekliźnie.

Zasadnie zauważa skarżący, że w ramach przewidzianych art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy o utrzymaniu czystości wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach nie mieści się zapis § 8 ust. 4 pkt 5 regulaminu, dotyczącego trzymania pszczół w ulach, ustawionych w odległości, co najmniej 10m od granicy nieruchomości w taki sposób, aby wylatujące i przylatujące pszczoły nie stanowiły uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Jak słusznie zauważa skarżący kwestie dotyczące stosunków sąsiedzkich należą do sfery prawa cywilnego, w tym art. 144 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Organ uchwałodawczy nie ma zatem kompetencji do stanowienia przepisów administracyjnych regulujących te zagadnienia.

W zaskarżonej uchwale znajdują się także zapisy stanowiące powtórzenia uregulowań zawartych aktach rangi ustawowej, które nie powinny być zamieszczone w przedmiotowej uchwale. Chodzi tu postanowienia zawarte w § 2 Regulaminu, formułujące obowiązki właścicieli nieruchomości w zakresie wyposażenia nieruchomości w pojemniki do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywania tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym (pkt 1), wyposażenia nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, jeśli nieruchomość nie jest przyłączona do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej (pkt 3), gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych (pkt 4), oddzielnym gromadzeniu nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych w postaci ścieków bytowych oraz gnojówki i gnojowicy (pkt 5), utrzymywania rowów odwadniających przy drogach w stanie drożności i wykoszenia (pkt 9), utrzymywania rowów melioracyjnych w stanie drożności (pkt 11), gromadzenia obornika i płynnych odchodów zwierzęcych na terenie gospodarstwa rolnego w miejscach spełniających warunki ustawy o nawozach i nawożeniu (pkt 14), stosowania obornika i płynnych odchodów zwierzęcych zgodnie z przepisami ustawy o nawozach i nawożeniu (pkt 15). Przepisy te powtarzają zapisy: art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (pkt. 1, 3), art. 77 ustawy 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r, poz. 145) - pkt 9 i pkt 11, rozdział 3 i 4 ustawy z 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2007 r. Nr 147, poz. 1033, ze zm.) - pkt 14, 15, rozdziału 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach (Dz. U z 2007 r. Nr 17, poz. 115, ze zm.) - pkt 11, art. 9 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006r. 123, poz. 858, ze zm.) - pkt 5. Ponadto zawarte w § 3 Regulaminu zakazy, takie jak m.in. zakaz: gromadzenia w pojemnikach na odpady komunalne śniegu, lodu gruzu, żużla, szlamów, substancji toksycznych, żrących, wybuchowych, przeterminowanych leków, spalania odpadów na powierzchni ziemi oraz w instalacjach grzewczych, wyrzucania odpadów komunalnych do koszy ulicznych, wyprowadzania psów na tereny przeznaczone dla zabaw dzieci i uprawiania sportu, zakopywania padłych zwierząt, indywidualnego opróżniania zbiorników bezodpływowych, wylewania nieczystości ciekłych poza wyznaczonymi do tego celu stacjami zlewnymi, wykorzystywania nieczynnych studni kopanych do gromadzenia odpadów, zajmowania pasa drogowego celem składowania odpadów dotyczą materii uregulowanych w innych aktach rangi ustawowej, tj. w art. 13 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 71, 79b ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), art.126 i art. 145 ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.), art. 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), art. 7 i art. 10 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Także sformułowane w § 5 ust. 9 i § 6 pkt 8 Regulaminu obowiązki organizatorów imprez masowych dotyczące wyposażenia miejsca imprezy w pojemniki oraz szalety przenośne, usuwania odpadów i opróżniania toalet określa ustawa z dnia 20 marca 2009r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62, poz. 504 ze zm.).

W tym stanie spraw Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej uchwały Sąd podjął rozstrzygnięcie w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane.