Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 312/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122,  art. 187,  art. 190
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (spr.) Protokolant Anna Szokalska-Kruś po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na ten podatek I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że decyzja wymieniona w punkcie I. nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz A spółki z o.o. z siedzibą we W. kwotę 3809 (trzy tysiące osiemset dziewięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – Ś. z dnia [...] nr [...] i określająca Spółce:

- zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie [...],

- odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na ten podatek w łącznej kwocie [...].

Z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. wynika, iż organ I instancji określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie [...] i odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek w łącznej kwocie [...] stwierdził bowiem zawyżenie przez Spółkę kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]. Na kwotę tę składają się wydatki:

- w kwocie [...] poniesione w 1998 r. w związku z realizacją filmu M.,

- w kwocie [...] poniesione w 1999 r. na zakup kaset,

- w kwocie [...] wynikające z rachunków wystawionych przez Przedsiębiorstwo B – K. B. z siedzibą w W.,

- w kwocie [...] stanowiące wynagrodzenie Prezesa Zarządu Spółki W. W.

Pierwsze trzy z zakwestionowanych wydatków w ocenie organu nie powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie zostały poniesione w celu uzyskania przychodów – art. 15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 1993 r., Nr 103, poz.482 ze zm) – dalej w skrócie updp. Ostatni z wydatków nie jest kosztem uzyskania przychodów, bowiem umowa o pracę z Prezesem Zarządu Spółki została zawarta przez pełnomocnika Spółki powołanego z naruszeniem, art. 235 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks Handlowy (Dz. U. Nr 57, poz. 502 ze zm.) – dalej w skrócie Kh, co skutkuje nieważnością tej czynności prawnej (art. 58 Kodeksu cywilnego).

Ponadto w toku postępowania stwierdzono, iż Spółka przychód w kwocie [...] zaewidencjonowała w grudniu zamiast w lutym 1999 r. a przychód w kwocie [...] w grudniu zamiast w marcu 1999 r. Dokonanie prawidłowego rozliczenia za poszczególne miesiące 1999 r. spowodowało naliczenie odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek.

Od decyzji organu I instancji A spółka z o.o. z siedzibą we W. odwołała się wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Spółka zarzuciła naruszenia prawa materialnego:

- art. 15 ust. 1 updp przez nie uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych w związku z realizacją umowy zawartej z B SA z dnia [...] nr [...] ([...]) oraz z dnia [...] nr [...] ([...]) na wykonania dokumentacji do cyklu programów pt. "Historia Emigracji Polskiej".

- art.235 Kh przez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie także przy podejmowaniu uchwały Zgromadzenia Wspólników o ustanowieniu pełnomocnika spółki do zawierania umów we wspólnikami – członkami zarządu; strona powołała wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13.07.2000 r. nr II UKN 639/99, OSNP 2002/2/53,

Spółka zarzuciła także naruszenia przepisów prawa procesowego w szczególności art. 165 §1 i §2, art. 284b §3, art. 122 i art.187 §1, art. 124 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) dalej Ordynacja podatkowa.

W ocenie strony postępowanie kontrolne, poprzedzające postępowanie podatkowe, zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 284b §1, §2 i §3 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to nie zostało, bowiem zakończone w wyznaczonym przez organ terminie (tj. do dnia 31 marca 2005 r.), a protokół kontroli, który spowodował wszczęcie postępowania podatkowego doręczono [...]. Zdaniem strony z tych przyczyn protokół kontroli nie może stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym.

Strona zarzuca również, iż organ podatkowy nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a decyzji brak uzasadnienia prawnego i faktycznego.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. uwzględnił zarzut strony dotyczący kosztów uzyskania przychodów w części obejmującej wynagrodzenia Prezesa Zarządu Spółki W. W. Uznał, przywołując wyrok Sądu Najwyższego z 28.02.2001 r. sygn. akt IIUKN 244/00 (OSNAP 2002/20/486), iż o zakwalifikowaniu zatrudnienia jako czynności pracowniczych nie rozstrzygają przepisy prawa handlowego, ale przepisy charakteryzujące stosunek pracy.

W odniesieniu do pozostałych wydatków nieuznanych za koszt uzyskania przychodów organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, iż art. 15 ust 1updp stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów a to oznacza, że miedzy wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowo skutkowy tego rodzaju, że poniesienie wydatku ma lub w sposób uzasadniony może mieć wpływ na powstanie lub powiększenie przychodu. Powołał też art. 15 ust. 4 updp stanowiący, iż koszty są potrącalne tylko w roku podatkowym, którego dotyczą (tj. potrącalne są koszty z lat poprzednich ale dotyczące przychodu roku podatkowego oraz określone co do rodzaju koszty które zostały zarachowane, choć ich nie poniesiono, jeśli odnoszą się do przychodu danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są potrącalne w roku, w którym zostały poniesione).

Reguły tej nie spełnia, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej we W., wydatek poniesiony w 1998 r. w związku z realizacją filmu pt. "Meksyk", gdyż Spółka tego filmu do końca 1999 r. nie sprzedała, nie uzyskała z tego tytułu przychodu. Poniesione wydatki nie dotyczą przychodów ze sprzedaży usług "dokumentacja do cyklu programów pt. "Historia Emigracji Polskiej", które Spółka zrealizowała dla C SA w związku z umowa z dnia [...] co wynika z umowy i załączonego kosztorysu. Potwierdziła to także w piśmie z dnia [...] główna księgowa D SA Oddział we W.

Wydatki wynikające z rachunków wystawionych przez firmę B – K. B. z W. nie zostały poniesione w związku z realizacją umowy dla C SA zawartej dnia [...], gdyż prace dotyczące tej umowy zrealizowano do dnia [...], a firma B – K. B. wykonała usługi w okresie od czerwca do listopada 1999 r. Kolejnej umowy z C SA A spółka z o.o. z/s we W. nie zawarła, nie było też możliwe, mimo podjętych prób, uzyskanie informacji w tym zakresie od wykonawcy usługi K. B.

Zdaniem organu odwoławczego nie naruszono także przepisów procesowych. Kontrola podatkowa została zakończona w terminie, a pisma zawiadamiającego o nowym termin zakończenia kontroli strona nie odebrała i pozostawiono je ze skutkiem doręczani w aktach. W sprawie zebrano wszystkie dowody i dokonano ich oceny a uzasadnienie decyzji jest kompletne.

Organ odwoławczy określił A spółce z o.o. z/s we W. odsetek od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy za 1999 r. za okres od terminu płatności zaliczek do dnia złożenia zeznania podatkowego, a nie jak organ I instancji do dnia wydania decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu A spółka z o.o. z/s we W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 wywodząc podobnie jak w odwołaniu, że ustalenia w zakresie realizacji cyklu programów pt. "Historia Emigracji Polskiej" miały już miejsce w 1997 r., były kontynuowane w 1998 r. czego dowodem jest m in. kosztorys programu oraz harmonogram dokumentacji filmu, które zobowiązywały skrzącą do realizacji uzgodnionego przedsięwzięcia i poniesienia kosztów ([...]). Podnosi także, iż kosztorys stanowiący dowód w sprawie wskazuje, że realizacja miała obejmować również teren Ameryki Północnej i Ameryki Południowej i dotyczyła lat 1998-2000 co oznacza, że strony umowy miały zamiar stałej i kompleksowej współpracy przy realizacji całego cyklu ( jeden z odcinków cyklu miał dotyczyć Meksyku),

2) naruszenie prawa procesowego tj.:

- art.122, art.187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej

- art. 172 i art.173 Ordynacji podatkowej

Strona wskazuje, iż to na organie podatkowym spoczywa ciężar przeprowadzenia postępowania dowodowego i w związku z tym organ winien ustalić, z zarządem D SA w W. tj. z osobą uprawnioną do reprezentowania tej firmy jakie były etapy realizacji cyklu programów oraz przesłuchać na okoliczność realizacji poszczególnych prac Pana K. B. Jednocześnie kwestionuje prawidłowość dokonanych w toku postępowania ustaleń wskazując, iż informacji na temat realizacji umowy udzieliła główna księgowa Oddziału D SA we W., podczas gdy umowę w 1997 r. strona podpisała z centralą C SA w W., a osoba udzielająca odpowiedzi nie uczestniczyła na żadnym etapie jej podpisywania. Ponadto strona wskazuje, iż poniosła wydatki na realizację dalszych części cyklu programów pt. "Historia Emigracji Polskiej", gdyż kosztorys obejmował lata 1998-2000. Z umowy wycofała się C SA. Skarżąca kwestionuje też prawidłowość przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka S. B., zatrudnionego jako producent w Oddziale D SA, gdyż A spółki z o.o. z/s we W. nie zawiadomiono o terminie przeprowadzenia tego dowodu. Tym samym uniemożliwiając udział w tej czynności procesowej.

- art. 124 i art. 210 Ordynacji podatkowej, przez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi podkreślił, iż nie można w 1999 r. uznać za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych w 1998 r. w związku z realizacja filmu pt. M., którego spółka przed końcem 1999 r. nie sprzedała. Wydatki te nie są związane z umową zawartą z C SA Oddział we W. i zrealizowaną do końca marca 1999r., z umowy nie wynika, aby obejmowała realizację filmu M.

Jednocześnie organ wyjaśnił, iż umowa zawarta w 1997 r., na którą powołuje się strona w skardze zobowiązywała Spółkę do "wykonania materiałów literackich na scenariusz" w terminie do [...]. Opracowanie to zostało wykonane i zafakturowane w dniu [...] (faktura VAT [...]). Sporna jest natomiast umowa z dnia [...], którą Spółka zawarła z Oddziałem D SA we W., co oznacza, iż główna księgowa tego Oddziału miała wiedzę na temat zleconych i wykonanych przez skarżącą Spółkę opracowań.

Ponadto stwierdza, iż powoływany przez stronę kosztorys nie zobowiązywał Spółki do ponoszenia jakichkolwiek kosztów w związku z realizacja filmu M.

Organ odwoławczy nie kwestionując zasadności zarzutu wyjaśnił, iż zeznania świadka S. B. nie miały wpływu na wynik sprawy i organ nie powoływał się na nie w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kryterium legalności przewidziane, w art. 1 §2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 §1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie upsa).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przyjmując, iż podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy mają ustalenia faktyczne w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. Punktem wyjścia do dalszych rozważań może być, bowiem wyłącznie prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy.

Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe zobowiązane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącą naczelną zasadą postępowania. Znajduje ona rozwiniecie w art. 187 Ordynacji podatkowej, nakazującym organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Obowiązki wynikające dla organu podatkowego z zasady prawdy obiektywnej to określenie, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz przeprowadzenie tych dowodów. Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczna całość (por. C.Kosikowski, H.Dzwonkowski, A.Huchla Komentarz Ustawa Ordynacja Podatkowa, Dom Wydawniczy ABC Warszawa 2004 r., str.499 ).

W rozpoznawanej sprawie, organy podatkowe, w ocenie Sądu, nie wywiązały się z obowiązków nałożonych przywołanymi wyżej przepisami. W postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej we W. w trybie art.229 Ordynacji podatkowej zlecił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.-Ś. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie (pisma z dnia [...] i z dnia [...]). W szczególności wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o:

- stanowiące załączniki (tj. kosztorys i harmonogram czynności) do umowy zawartej przez skarżącą Spółkę z D SA Oddział we W. w dniu [...],

- zeznanie świadka S. B. odpowiedzialnego ze strony D SA Oddział we W. za realizacje umowy z dnia [...],

- ustalenie czy wystawione przez skarżącą Spółkę faktury nr [...] oraz nr [...] potwierdzają faktyczny przebieg operacji gospodarczych,

- ustalenie czy C SA zlecała A spółce z o.o. z/s we W. produkcję filmu M. oraz kiedy nastąpiło rozliczenie między stronami z tego tytułu,

- ustalenie czy skarżąca zawarła umowę z C SA na realizację dalszych odcinków filmu pt. "Historia Emigracji Polskie" i na jakich zasadach.

W pismach tych, zatem organ odwoławczy określił niezbędny zakres postępowania dowodowego, pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wskazane dowody przeprowadzono jednak albo z udziałem osób nie mających wiedzy w niezbędnym zakresie, albo w sposób naruszający przepisy procedury podatkowej.

Skarżącą Spółkę jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego z C łączyły dwie umowy:

1) zawarta w dniu [...] z C SA reprezentowaną przez dyrektora i zastępcę dyrektora programu satelitarnego E obejmującą "wykonanie materiałów literackich na scenariusz, będących podstawa produkcji cyklu filmów dokumentalnych pt. "Historia Emigracji Polskiej" realizowanego przez TVP".

2) zawarta w dniu [...] z C SA reprezentowaną przez Dyrektora Oddziału Terenowego D SA we W., (umowę podpisał także pracownik D SA Oddział we W. S. B.), umowa obejmowała wykonanie dokumentacji do cyklu programów pt. "Historia Emigracji Polskiej".

Organ odwoławczy nie ustalił czy w ramach tych umów skarżąca realizowała film pt. M. oraz czy C SA zawierała kolejne umowy na realizację cyklu programów pt. "Historia Emigracji Polskiej" czy cykl ten zakończono czy też przerwano jego realizację. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie ograniczono do korespondencji z główną księgową D SA Oddział we W. (pismo z dnia [...]), protokołu z czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniu [...] w C Oddział we W. z udziałem głównej księgowej oraz przesłuchania w charakterze świadka S. B. zatrudnionego w D Oddział we W. jako producent.

Organ odwoławczy pominął, zatem całkowicie ustalenia dotyczące zakresu umowy zawartej w dniu [...] z C SA w W. Nie można uznać za wystarczające także ustaleń dotyczących zakresu umowy zawartej przez skarżąca Spółkę z Odziałem D SA we W. Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-Ś. pytania dotyczące zawieranych przez C umów skierował do głównej księgowej D Odział we W. tj. osoby, która nie jest uprawniona do wypowiadania się w tym zakresie w imieniu C SA Oddział we W.

W ramach postępowania uzupełniającego pracownicy Urzędy Skarbowego W.-Ś. sporządzili protokół z czynności sprawdzających przeprowadzonych z główną księgową D we W. "w związku z okazanymi dokumentami dotyczącymi postępowania podatkowego prowadzonego w Spółce z o.o. A z/s we W. Podjęte przez pracowników organu czynności nie mają charakteru czynności sprawdzających, o jakich mowa w art.272 Ordynacji podatkowej. Czynności sprawdzające są wstępną fazą kontroli podatkowej i zmierzają do ustalenia poprawności formalnej dokumentów złożonych przez zobowiązanego. Merytoryczna kontrola w ramach czynności sprawdzających dopuszczalna jest wyłącznie w zakresie wskazanym w dziale V Ordynacji podatkowej. Podjęte przez pracowników organu podatkowego czynności zostały przeprowadzone w C SA i nie dotyczyły formalnej poprawności dokumentów składanych przez ten podmiot, ale prawidłowości rozliczeń spółki z o.o. A s/z we W. Czynności te miały, zatem charakter dowodu z zeznań świadka, przeprowadzonego z naruszeniem art. 123 i art.190 Ordynacji podatkowej, a nie czynności sprawdzających.

Zasada wyrażona w art. 123 Ordynacji podatkowej zobowiązuje organy podatkowe do zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Realizacja tej zasady jest zapisane w art.190 Ordynacji podatkowej, który nakłada na organ podatkowy obowiązek zawiadomienia strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma prawo zadawać świadkowi pytania i składać wyjaśnienia.

Wszelkie ustalenia poczynione, zatem przez organ podatkowy w ramach przeprowadzonych w dniu [...] czynności sprawdzających nie mogą być uwzględnione bowiem przeprowadzono je z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej.

Organ podatkowy nie zawiadomił także strony o terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka S. B. Wyjaśnienia organu odwoławczego, iż nie powoływał się na zeznania tego świadka, a zatem fakt, iż dowód ten przeprowadzono z naruszeniem art. 123 i art.190 Ordynacji podatkowej pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, zdaniem Sądu nie zasługują na akceptację. Organ odwoławczy sam w pismach z dnia [...] i z dnia [...] zakreślił ramy postępowania dowodowego wskazując, jakie dowody należy przeprowadzić Wśród tych dowodów wskazał jako konieczne przesłuchania w charakterze świadka S. B. Uwzględniając, iż S. B. uczestniczył w realizacji umowy z dnia [...] zawartej z D SA Oddział we W., zasadnie organ odwoławczy uznał za konieczne przeprowadzenie tego dowodu. Okoliczności, które świadek ten mógł przedstawić organ nie ustalił przeprowadzając inne dowody Twierdzenie, zatem po przeprowadzeniu tego dowodu z naruszeniem art. 123 i art. 190 Ordynacji podatkowej, iż nie był w sprawie istotny nie znajduje, w ocenie Sądu, żadnego uzasadnienia.

Zarzut strony dotyczący nie przesłuchania w charakterze świadka K. B. jest bezpodstawny. Organy podatkowe podjął próby przeprowadzania kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez K. B.. W tym celu wystąpiły w ramach pomocy prawnej do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W. Pismami z dnia [...] i z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. W. poinformował, iż w miejscu wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności (tj. W., ul. G. [...]) nikogo nie zastano, a z informacji Delegatury Biura Adresowego wynika, że K. B. i wymeldował się z w/w adresu nie podając informacji o nowym miejscu zamieszkania. Wymienione pisma znajdują się w aktach sprawy, zatem stronie skarżącej informacje te winny być znane. Jeśli nadal wnosiła o przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka winna wskazać adres umożliwiający wezwanie tego świadka. Również dołączone do skargi oświadczania osób zatrudnionych w skarżącej Spółce, sporządzone po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji nie miały wpływu rozstrzygnięcie w sprawie.

Ponownie prowadząc postępowanie organ podatkowy winien ustalić, czy C zlecała skarżącej Spółce realizację filmu M. oraz jak przebiegała realizacja tego filmu (ewentualne rozliczenie), czy film ten był elementem cyklu pt. "Historia Emigracji Polskiej", a także czy C SA zawarła ze skarżąca Spółka jakąkolwiek umowę na realizację cyklu pt. "Historia Emigracji Polskiej", która mogła być wykonywana w okresie od czerwiec-listopad 1999 r. Ustaleń tych należy dokonać z udziałem osób, uprawnionych do reprezentowania C SA i posiadających wiedzę w tym zakresie. Dowód z zeznań świadków, w tym z zeznań S. B. oraz głównej księgowej D SA Oddział we W., organ odwoławczy winien przeprowadzić zgodnie z art. art. 190 Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe Sąd odstąpił od merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego.

Uwzględniając, iż w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy naruszył przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie z zakresie wykonalności decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku uzasadnia art. 152 w/w ustawy procesowej, a w zakresie kosztów postępowania sądowego art. 200 tej ustawy.