Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 870/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1, 132a, art. 135j ust. 2 pkt 6, art. 135j ust. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Ł. S. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia winy i wymierzenia kary nagany 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Komendanta Policji na rzecz Ł. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] wymierzył Ł. S. (zwanemu dalej również "Skarżącym") karę nagany. W uzasadnieniu decyzji Komendant Miejski Policji wyjaśnił, że w dniu [...] października 2019 r. Skarżący przedłożył Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] płytę CD z zapisem nagrań rozmów. Jak wskazał organ I instancji Plan ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. przewiduje, iż w strefie ochronnej II (obejmującej pomieszczenia służbowe Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w [...]) zabrania się fotografowania oraz rejestrowania obrazu i dźwięku. Na drzwiach wejściowych do strefy II budynku Komendy Miejskiej Policji w [...] znajdują się graficzne oznaczenia informujące o obowiązującym zakazie. Skarżący zapoznał się z niniejszym Planem, czego potwierdzenie znajduję się na karcie zapoznania z "Planem ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 roku". Zdaniem Komendanta Miejskiego Policji nagrywanie współpracowników bez ich wiedzy i zgody stanowi naruszenie zasad współżycia społecznego, jakie może przyjąć u siebie konkretny pracodawca. W odniesieniu zaś do funkcjonariuszy Policji może zostać poczytane za czyn dyscyplinarny.

Ponadto organ wskazał, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim Skarżący prowadził prelekcje dla dzieci w Przedszkolu Nr [...] imienia "[...]" w [...] przy ul. [...]. Komendant Miejski Wyjaśnił, że absencja chorobowa Skarżącego obejmowała okres od [...] października 2018 r. do [...] lutego 2019 r. Zdaniem organu podczas zwolnienia lekarskiego policjant zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby oraz wykonywania innych związanych z nią czynności. Adnotacja na zaświadczeniu lekarskim "chory może chodzić" oznacza, że choroba nie wymaga leżenia w łóżku. Taki zapis upoważnia jedynie do wykonywania zwykłych czynności dnia codziennego np. poruszania się po mieszkaniu, udaniu na zabieg czy kontrolę lekarską. Udział w prelekcji oznacza również brak lojalności wobec pracodawcy i współpracowników obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. Za niezgodne z celem zwolnienia uznaje się takie postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości, co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta nie wskazuje bezpośrednio, że wykorzystanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem jest naganne. Przepis ten nie określa wymiaru kary jednak wskazuje, że policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji.

W ocenie Komendanta Miejskiego Policji zasadnym było ukaranie Skarżącego policjanta karą nagany, która jest najmniej dotkliwą spośród enumeratywnie wymienionego katalogu kar zamieszczonego w art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.; zwanej dalej "ustawą o Policji"). Ilość przewinień dyscyplinarnych zarzuconych Skarżącemu nie wpływa na rodzaj zastosowanej kary, albowiem ustawodawca nie przewidział niższej kary niż kara nagany, która byłaby zastosowana nawet w przypadku dopuszczenia się jednego przewinienia dyscyplinarnego.

W odwołaniu Skarżący zarzucił orzeczeniu Komendanta Miejskiego Policji:

- naruszenie art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie w skutek nieuwzględnienia przez organ okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku, podczas gdy w świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że Skarżący naruszył dyscyplinę służbową, czy popełnił przewinienie dyscyplinarne;

- naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji polegające na jego błędnym zastosowaniu i przyjęciu, iż Skarżący naruszył dyscyplinę służbową poprzez przedłożenie Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] płyt CD z zapisem nagrania rozmowy z Naczelnikiem Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w [...], podczas gdy jedynie przekazał i przedłożył Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] płytę CD z nagraniem, co zgodnie z zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji uzyskane przez pełniącego służbę policjanta informacje, mogące w jego ocenie świadczyć o popełnieniu przez innego policjanta lub pracownika Policji przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub przestępstwa skarbowego, niezwłocznie przekazuje bezpośredniemu przełożonemu, było zasadne;

- naruszenie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie Zasad Etyki Zawodowej Policjanta polegające na jego błędnym zastosowaniu i przyjęciu, iż Skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej w ten sposób, że będąc w trakcie zwolnienia lekarskiego realizował je nie zgodnie z jego celem, podczas gdy nie stanowi przewinienia dyscyplinarne wykonywanie w czasie zwolnienia lekarskiego pracy, która nie jest sprzeczna z zaleceniami lekarskimi;

- naruszenie art. 121e ust. 3 i ust. 7 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, w szczególności uznanie, iż prowadzenie prelekcji dla dzieci w umundurowaniu służbowym jest wykorzystywaniem zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, w sytuacji, gdy schorzenie policjanta było schorzeniem o podłożu psychicznym a nie fizycznym, a Skarżący zgodnie z treścią orzeczenia i zaleceniami lekarza psychiatry mógł chodzić i miał zalecony kontakt z dziećmi;

- naruszenie art. 134h ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji poprzez błędne jego niezastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności mających wpływ na złagodzenie wymiaru kary, w szczególności zaś nieumyślnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;

- naruszenie art. 135e ust. 1 ustawy o Policji poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności: nie wyjaśnienie z jakiego rodzaju chorobą mamy do czynienia w konkretnym przypadku; niewyjaśnienie, czy z uwagi na stwierdzoną przez lekarza chorobę, zachowanie policjanta utrudniało mu powrót, do zdrowia i pełni sił; pominięcie dowodu z zeznań świadków wskazanych przez Skarżącego w toku postępowania (w tym w szczególności zeznań lekarza prowadzącego) oraz nie przeprowadzenia innych dowodów w tym w szczególności dowodu z opinii biegłego, który mógłby ustalić faktyczny wpływ zachowania policjanta na proces leczenia i terapię.

Skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Policji orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji.

W ocenie organu odwoławczego dokonanie przez Skarżącego nagrania rozmowy z nadkom. J. K. w pomieszczeniu nr [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] sprzeczne było z zasadami zawartymi w "Planie ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...]". W regulacji tej wskazano, iż "na terenie obiektu Komendy Miejskiej Policji w [...] w strefie ochronnej II zabrania się fotografowania oraz rejestrowania obrazu i dźwięku ". Ponadto czynu sierż. szt. Ł. S. nie może usprawiedliwiać rozmowa przeprowadzona z Komendantem Miejskim Policji w [...], bowiem ten co prawda prosił o dostarczenie mu materiału (nagrania) z udziałem nadkom. J. K., ale nie miał świadomości, gdzie nagranie to miało miejsce. Natomiast po dostarczeniu nagrania przez obwinionego i ustaleniu, że jego zapis nastąpił na terenie KMP w [...], zaistniała podstawa do przypisania Skarżącemu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

Jeżeli chodzi o zarzut dotyczący nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, to Skarżący w okresie od [...] października 2019 r. do [...] listopada 2018 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. W sytuacji zwolnienia z zajęć służbowych przez lekarza nie powinien więc w dniu [...] października 2018 r. uczestniczyć w prelekcji w przedszkolu, do której zaproszony został jako policjant. Winien on poinformować dyrektora przedszkola o powodach niemożności prowadzenia zajęć i ewentualnie ustalić inny termin prelekcji - po powrocie do służby ze zwolnienia lekarskiego. Policjanta w powyższej sytuacji nie może usprawiedliwić nawet zapis na druku zwolnienia lekarskiego: "Wskazania lekarskie" - "chory może chodzić". Powyższe oznacza jedynie, że Skarżący nie musiał podczas zwolnienia przebywać w domu. Nie oznacza to z kolei możliwości wykonywania czynności służbowych - bo takową czynnością było prowadzenie prelekcji w przedszkolu, do którego zaproszony został niejako osoba prywatna, ale jako funkcjonariusz KMP w [...]. Natomiast przesłuchanie w charakterze świadka lekarza, który wystawił Skarżącemu zaświadczenie o niezdolności do służby - na okoliczność choroby sierż. szt. Ł. S. - stanowiłoby naruszenie tajemnicy lekarskiej, wynikającej z ustawy o zawodzie lekarza.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji popełnienie przez Skarżącego przewinień dyscyplinarnych jest bezsporne. Zaistnienie czynów, sprawstwo i wina Skarżącego nie budzą wątpliwości.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego Ł. S. zarzucił decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji:

- naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji polegające na jego błędnym zastosowaniu i przyjęciu, iż skarżący naruszył dyscyplinę służbową poprzez przedłożenie Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] płyt CD z zapisem nagrania rozmowy z Naczelnikiem Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w [...], podczas gdy jedynie przekazał i przedłożył Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] płytę CD z nagraniem, co zgodnie z zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji uzyskane przez pełniącego służbę policjanta informacje, mogące w jego ocenie świadczyć o popełnieniu przez innego policjanta lub pracownika Policji przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub przestępstwa skarbowego, niezwłocznie przekazuje bezpośredniemu przełożonemu, było zasadne;

- naruszenie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie Zasad Etyki Zawodowej Policjanta poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności zaś błędne przyjęcie, iż Skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej w ten sposób, że będąc w trakcie zwolnienia lekarskiego realizował je niezgodnie z jego celem, podczas gdy nie stanowi przewinienia dyscyplinarnego wykonywanie w czasie zwolnienia lekarskiego pracy, które nie jest sprzeczna z zaleceniami lekarskimi, w szczególności zaś:

1) w sytuacji, w której na wystawionym zwolnieniu lekarskim nie był zawarty zakaz prowadzenia prelekcji dla dzieci, a wręcz przeciwnie w zaświadczeniu od lekarza, który to zwolnienie wystawił i który leczył Skarżącego zostały dodatkowo potwierdzone zalecenia jakie Skarżący otrzymał w związku z procesem leczenia w postaci, w szczególności kontaktu z dziećmi;

2) pomimo tego, iż Skarżący nie podjął żadnych działań, które w okresie zwolnienia lekarskiego miałyby na cele spowodowanie lub mogły spowodować pogorszenie jego stanu;

3) doprowadzono tym samym do dowolnego uznania przez organy obu instancji jakie zachowania naruszają korzystanie ze zwolnienia lekarskiego;

- naruszenie art. 121e ust. 3 i ust. 7 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, w szczególności uznanie, iż prowadzenie prelekcji dla dzieci, w umundurowaniu służbowym jest wykorzystywaniem zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, w sytuacji, gdy schorzenie Skarżącego było schorzeniem o podłożu psychicznym a nie fizycznym, a Skarżący zgodnie z treścią orzeczenia i zaleceniami lekarza psychiatry mógł chodzić i miał zalecony kontakt z dziećmi;

- naruszenie art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie w skutek nieuwzględnienia przez organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku, podczas gdy w świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że Skarżący naruszył dyscyplinę służbową, czy popełnił przewinienie dyscyplinarne;

- naruszenie art. 134h ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji poprzez błędne jego niezastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności mających wpływ na złagodzenie wymiaru kary, w szczególności zaś nieumyślnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;

- naruszenie art. 135 e ust. 1 ustawy o Policji poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności:

1) niewyjaśnienie z jakiego rodzaju chorobą mamy do czynienia w konkretnym przypadku;

2) niewyjaśnienie, czy z uwagi na stwierdzoną przez lekarza chorobę, zachowanie policjanta utrudniało mu powrót do zdrowia i pełni sił;

3) nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, w tym w szczególności zeznań lekarza prowadzącego i wystawiającego zwolnienie lekarskie;

4) nieprzeprowadzenie innych dowodów, w tym w szczególności dowodu z opinii biegłego, który mógłby ustalić faktyczny wpływ zachowania policjanta na proces leczenia i terapię.

Skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wbrew twierdzeniom organów, nie sposób stwierdzić, iż przedmiotowa rozmowa, zapisana na płycie CD odbyła się bez udziału osób postronnych. Skarżący wchodząc do pomieszczenia, w którym znajdował się nadkom. J. K. nie zamknął za sobą ani drzwi prowadzących na korytarz, ani tych oddzielających pomieszczenie numer [...] od znajdującego się obok sekretariatu oraz pomieszczenia zajmowanego przez zastępcę Naczelnika podkom. M. G.. Na nagraniu słychać także inne osoby, w szczególności pracowników sekretariatu i osoby przechodzące korytarzem. Nie słychać, jednak odgłosu zamykanych drzwi, co miałoby potwierdzić twierdzenia organów obu instancji o przebywaniu w pomieszczeniu wyłącznie Skarżącego i nadkom. J. K.. Nie można również zgodzić się z zarzutem, jakoby Skarżący nie zastosował się do poleceń Komendanta Miejskiego Policji w [...] wynikających z Planu ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., dotyczących tego, że "na terenie obiektu Komendy Miejskiej Policji w [...] w strefie ochronnej II zabrania się fotografowania oraz rejestrowania obrazu i dźwięku", albowiem Skarżący nie dokonał nagrania rozmowy z Naczelnikiem Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w [...], a jedynie przekazał i przedłożył płytę CD z nagraniami Komendantowi Miejskiemu Policji w [...].

Skarżący zaznaczył dodatkowo, że zgodnie z Opinią Prawną sporządzoną przez Komendę Główną Policji, Biuro Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej, Wydział Pomocy Prawnej z dnia [...] stycznia 2018 r. dotyczącą możliwości utrwalania poprzez nagranie rozmów, w tym przebiegu odpraw, spotkań i posiedzeń o charakterze służbowym istnieje możliwości dokumentowania w ten sposób zachowań wypełniających znamiona występków lub czynów naruszających prawo, ale tylko w sytuacji uprzedniego zainicjowania takich postępowań przed właściwymi organami państwa. Przed Prokuraturą Rejonową w [...], toczy się postępowanie w sprawie o sygn. akt: PR Ds. [...]. Co więcej, Skarżący informował Komendanta Miejskiego Policji w [...], mł. ins. P. K., już w październiku 2018 r., o tym jak nadkom. J. K. wyraża się w stosunku do Skarżącego oraz jak traktuje go w obecności innych osób oraz co o nim mówi w różnych sytuacjach.

Odnosząc się do zarzutu przeprowadzonych prelekcji Skarżący stwierdził, że organ powinien w niniejszym postępowaniu wykazać, że kwestionowana czynność utrudniała Skarżącemu powrót do zdrowia, czego nie zdołał wykazać przedstawiając jedynie ocenę zachowania Skarżącego z pominięciem zasady obiektywizmu. Podejmując wybiórczą i tendencyjną interpretację przepisów, myląc zalecenia lekarskie z nakazem danego zachowania, organ wykazał rzekomą nieprawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, pomimo, że Skarżący nigdy nie został zapoznany z pismami, wytycznymi, interpretacjami prawnymi dotyczącymi wykorzystania zwolnień lekarskich i w dobrej wierze realizował wskazówki lekarskie.

Ponadto w ocenie Skarżącego organ w nieprawidłowy sposób ustalił przesłanki przemawiające za wymiarem kary, a w konsekwencji także sam wymiar kary. W niniejszej sprawie istniały okoliczności o charakterze łagodzącym, a zupełnie pominięte i niepoddane analizie przez organ. Organ nie rozważył w ogóle kwestii dotyczących okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, a w szczególności nie ustosunkował się do pobudek działania Skarżącego, a także jego zachowania przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego, po jego popełnieniu oraz dotychczasowego przebiegu służby.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Jak wynika z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Natomiast z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji wnika, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W art. 132 ust. 3 ustawy o Policji ustawodawca zawiera przykładowy katalog czynów mogących stanowić naruszenie dyscypliny służbowej, przy czym katalog ten nie ma charakteru zamkniętego, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności". Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności m.in. odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 (pkt 1) oraz niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (pkt 3).

Przepis art. 132a ustawy o Policji określa, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:

1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi;

2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Karami dyscyplinarnymi są:

1) nagana;

2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5) obniżenie stopnia;

6) wydalenie ze służby (art. 134 ustawy o Policji).

Przy czym w myśl art. 134a ustawy o Policji Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.

W zaskarżonej decyzji zarzucono Skarżącemu naruszenie dyscypliny służbowej polegające na dokonaniu nagrania rozmowy z przełożonym służbowym w pomieszczeniu nr [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], które sprzeczne miało być z zasadami zawartymi w "Planie ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...]", a ponadto naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta polegające na wykonaniu prelekcji w przedszkolu w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim.

Odnosząc się do zarzuconego Skarżącemu naruszenia dyscypliny służbowej wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że ze znajdującego się w aktach sprawy Planu ochrony Informacji Niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wynika, że na terenie obiektu Komendy Miejskiej Policji w [...] w strefie ochronnej II zabrania się fotografowania oraz rejestrowania obrazu i dźwięku. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że nagranie rozmowy przeprowadzonej między Skarżącym, a nadkom. J. K. zostało wykonane w strefie ochronnej II Komendy Miejskiej Policji w [...]. Z akt sprawy wynika również, że Skarżący zapoznał się z niniejszym Planem, czego potwierdzenie znajduję się na karcie zapoznania z "Planem ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Tym samym dokonanie nagrania dźwięku wbrew zakazowi wynikającemu z ww. planu ochrony informacji niejawnych może być kwalifikowane jako naruszenie dyscypliny służbowej .

W ocenie Sądu prawidłowe są ustalenia Komendanta Wojewódzkiego Policji, iż przedmiotowe nagranie zostało wykonane przez Skarżącego. Sąd nie dał wiary twierdzeniom Skarżącego, iż to nie on wykonał przedmiotowe nagranie. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez Skarżącego na wstępnym etapie postępowania. Z treści odwołania od orzeczenia z dnia [...] marca 2019 r. wynika, że nagranie było niezbędne do zobrazowania traktowania Skarżącego przez jego przełożonego. Ponadto Skarżący nie wykazał aby w trakcie nagranej rozmowy w pomieszczeniu znajdowała się jeszcze jakaś osoba mogąca dokonać nagrania rozmowy. Nie jest również wiarygodne w ocenie Sądu twierdzenie Skarżącego jakoby nagrania zostało dokonane z innego pomieszczenia dzięki otwartym drzwiom do pomieszczenia, w którym odbywała się rozmowa.

Bez znaczenia dla takiej oceny zachowania Skarżącego pozostaje zdaniem Sądu przywołany w skardze § 4 ust. 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, bowiem nie odnosi się on do okoliczności, za które wymierzona została w niniejszej sprawie kara dyscyplinarna. Tak samo znaczenia dla takiej oceny nie miała przywołana w skardze opinia prawna sporządzona przez w Komendzie Głównej Policji, bowiem nie stanowi ona źródła prawa.

W ocenie Sądu omawiane zachowanie Skarżącego zostało prawidłowo zakwalifikowane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji jako naruszenie dyscypliny służbowej, co mogło pozwalać organowi na wymierzenie kary dyscyplinarnej.

Poważne zastrzeżenia budzi natomiast w ocenie Sądu sposób uzasadnienia zarzucanego Skarżącemu naruszenia zasad etyki zawodowej oraz sposób uzasadnienia kary jaką wymierzono Skarżącemu.

Organ dyscyplinarny uznał, że wykonanie prelekcji w przedszkolu w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przez funkcjonariusza Policji stanowi naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta. Zarzut ten w ocenie Sądu nie został należycie uzasadniony. Organ ograniczył do wskazania, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim Skarżący nie powinien uczestniczyć w prelekcji w przedszkolu. Pomimo iż ze zwolnienia lekarskiego nie wynikało aby Skarżący nie mógł on chodzić, to zdaniem organu nie mógł on wykonywać czynności służbowych.

Zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołany przepis wprawdzie szczegółowo nie określa konkretnych elementów uzasadnienia, to jednak przyjąć należy, iż uzasadnienie faktyczne powinno wskazywać okoliczności faktyczne, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, jak i przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest bowiem konieczne dla późniejszego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może nasuwać żadnych wątpliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2574/15; http://orzeczenia.gov.pl). W ocenie Sądu stanowisko organu sprowadza się do wskazania oczekiwanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zbioru zachowań funkcjonariusza. Ograniczając się do przywołania § 2 zasad etyki zawodowej organ nie wykazał dlaczego działanie Skarżącego może zostać uznane za naruszenie zasad współżycia społecznego lub też działania Skarżącego naruszały zawartą w tym przepisie dyrektywę pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Organ nie wykazał jednak, aby stanowisko takie znajdowało oparcie w przepisach prawa. Brak szczegółowego wyjaśnienia omawianej kwestii powoduje, że zaskarżone orzeczenie wymyka się spod kontroli Sądu, co skutkować musi jego uchyleniem.

Odnosząc się do rodzaju wymierzonej Skarżącemu kary dyscyplinarnej wskazać trzeba, że dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Natomiast Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2687/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takiego rodzaju dyrektywy ustawodawca zawarł w przepisie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wskazując, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ponadto w ust. 2 i 3 przywołanego powyżej art. 134h ustawodawca wskazał na przesłanki, które mają wpływ na zaostrzenie i złagodzenie wymiaru kary. Dlatego też wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Gradacja kar dyscyplinarnych jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Wybór każdej z kar nie może być dowolny, ale uzasadniony i poparty konkretnymi argumentami, uwzględniającymi indywidualne właściwości samego obwinionego, a także indywidualny charakter przypisanego przewinienia dyscyplinarnego.

Dodatkowo zauważyć, że ustawodawca w art. 135j ust. 5 ustawy o Policji przewidział możliwość odstąpienia od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

Przepisy ustawy o Policji w określają również, w jakich okolicznościach można odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki służbowej rozmowę dyscyplinującą, kiedy nie wszczyna się postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umarza. I tak, zgodnie z art. 132 ust. 4b ustawy o Policji w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą. Notatkę, o której mowa w ust. 4b, włącza się do akt osobowych na okres roku (art. 132 ust. 4c ustawy o Policji).

Komendant Wojewódzki Policji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie odniósł się do zasadności wymierzenia konkretnej kary dyscyplinarnej, a także nie rozważył przesłanek ewentualnego odstąpienia od wymierzenia kary bądź też umorzenia postępowania na podstawie art. 132 ust. 4b ustawy o Policji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przewinienia dyscyplinarne, mające charakter incydentalny, obiektywnie niezamierzone, które nie wynikają ze złej woli funkcjonariusza, mogą być kwalifikowane jako przypadki mniejszej wagi (por. wyrok WSA w Olsztynie z 10 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Pol 867/13, wyrok WSA w Warszawie z 9 lutego 2012 r., sygn. II SA/Wa 2173/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczności te nie były rozważane przez organ odwoławczy. Wymaga zaznaczenia, że Sąd nie przyznaje tym samym racji Skarżącemu w jego działaniach będących – jak w części stwierdzono - deliktem dyscyplinarnym, ale wskazuje, że organ Policji powinien był wszechstronnie i przekonująco wyjaśnić, dlaczego uznał, że przewinienie dyscyplinarne zasługuje na wymierzenie kary wskazanej w decyzji dyscyplinarnej, czy też dlaczego nie zasługuje na ewentualne odstąpienie od wymierzenia kary dyscyplinarnej.

Ponownie prowadząc postępowanie Komendant Wojewódzki Policji wydane przez siebie orzeczenie powinien uzasadnić w sposób umożliwiający jego sądową kontrolę. W szczególności organ powinien należycie uzasadniać dlaczego wykonywanie przez Skarżącego prelekcji w przedszkolu stanowiło naruszenie zasad etyki zawodowej i powołać na tę okoliczność stosowne przepisy prawa. Organ zobowiązany będzie również uzasadnić zasadność wymierzenia Skarżącemu kary dyscyplinarnej lub ewentualnego odstąpienie od jej wymierzenia.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) uchylił zaskarżone orzeczenie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy uwzględniając wysokość wynagrodzenia adwokata reprezentującego Skarżącego ([...] zł)ustalonego jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) oraz kwotę opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ([...] zł).