Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 682/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 15 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg: Wspólnoty Mieszkaniowej [...], A. T. i E. T. oraz R. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 marca 2022 r. znak: SKO.ZP/415/488/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu skargi oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 7 października 2021 r. nr AU-2/6730.2/678/2021 umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy prowadzone na wniosek "[...] Spółka Jawna L. G. z siedzibą w K., dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego przebudowę zjazdu z ul. [...] oraz ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych - każdy z częścią usługową i garażem podziemnym, budową miejsc postojowych, dojść pieszych, dojazdów i infrastruktury technicznej - na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] w Krakowie".

W uzasadnieniu organ opisał dokonane w toku postępowania modyfikacje wniosku oraz chronologiczny przebieg postępowania w sprawie, z uwzględnieniem dwukrotnego rozpatrywania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie oraz wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłych w związku ze sprawą. Dalej organ podał, iż teren określony we wniosku nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano, że w trakcie prowadzenia postępowania na skutek zmiany przepisów postępowanie w zakresie, w jakim dotyczyło lokalizacji zjazdu na teren inwestycji, stało się bezprzedmiotowe. W związku z tym w tej części umorzono postępowanie. Podano, że w toku postępowania uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienia, w szczególności nową opinię Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 11 sierpnia 2021 r. w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego i obsługi komunikacyjnej, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 2 października 2019 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Wydziału ds. Jakości Powietrza UMK z dnia 24 września 2019 r. w zakresie ochrony powietrza, opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 30 września 2019 r. oraz uchwałę Rady Dzielnicy VI z dnia 15 maja 2014 r. Projekt decyzji był również przedmiotem opiniowania Zespołu Urbanistycznego. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Projekt decyzji sporządziła osoba posiadająca stosowne uprawnienia. Podano również, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy strony nie wnosiły uwag ani zastrzeżeń.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. J., Wspólnota Mieszkaniowa [...] K. i W. F., M. K., R. K., K. i M. S., A. T. oraz E. T..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 23 marca 2022 r., znak: SKO.ZP/415/488/2021 działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, nawiązując do treści art. 28 k.p.a., że stronami postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy są, poza inwestorem, właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości stanowiącej teren inwestycji oraz nieruchomości z nim sąsiadujących, jeśli znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a także, w niektórych sytuacjach, również inne osoby mające prawa rzeczowe do gruntów. Takie stanowisko znajduje uzasadnienie w treści art. 1 ust. 1 – 2 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. oraz w przepisach prawa cywilnego. Na gruncie przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż działka nr [...], na której znajduje się budynek przy ul. [...], znajduje się w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji. To ustalenie jest zresztą zbieżne z ustaleniami organu I instancji. Powyższe nie oznacza jednak automatycznie, że wszyscy mieszkańcy tego budynku, którzy złożyli odwołania, posiadają swój własny interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Podkreślono, że w sytuacji, w której dana nieruchomość pozostaje w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, oddziaływanie to polega co do zasady na wpływie na nieruchomość wspólną, a nie poszczególne, wyodrębnione lokale, znajdujące się w budynkach posadowionych na takiej pozostającej w zasięgu oddziaływania nieruchomości. Wyjaśniono, że co do zasady krąg stron przedmiotowego postępowania determinowany jest w zaistniałej sytuacji przez przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Wynika z nich, że w wypadku, w którym na danym terenie funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, to zarząd tej wspólnoty jest co do zasady jedynym podmiotem uprawnionym do reprezentowania jej na zewnątrz, w tym do działania w imieniu ogółu członków wspólnoty w postępowaniach administracyjnych dotyczących nieruchomości sąsiednich. Zatem w sytuacji, w której działka nr [...] obr. [...] pozostaje w zasięgu oddziaływania inwestycji, to interes prawny w postępowaniu z tego tytułu przysługuje jedynie funkcjonującej na tym terenie wspólnocie mieszkaniowej, której członkami są właściciele wyodrębnionych lokali.

Podniesiono, że prezentowane stanowisko nie wyklucza jednak, że w konkretnej sprawie za stronę postępowania administracyjnego będzie należało uznać zarówno wspólnotę mieszkaniową, jak i niektórych lub wszystkich właścicieli wyodrębnionych lokali w zarządzanym przez nią budynku. Stan taki dotyczy tylko przypadków, w których właściciele lokali, w stosunkach zewnętrznych, będą realizować swe prawa obok wspólnoty nie z tytułu prawa do nieruchomości gruntowej, lecz z uwagi na posiadanie własnego indywidualnego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z odrębną własnością konkretnych lokali. W niniejszej sprawie niektóre osoby wykazały, w odpowiedzi na wezwanie Kolegium, że inwestycja przedmiotowa będzie oddziaływać specyficznie na ich nieruchomości lokalowe poprzez możliwość ograniczenia dostępu do światła. Tego typu oddziaływanie jest niezależne od oddziaływania na całą nieruchomość gruntową, czy też cały budynek, co wykluczałoby podrzynanie indywidulanego interesu prawnego w sprawie. Z tego powodu Kolegium postanowiło uznać, iż K. F., W. F., M. K., R. K., K. S., M. S., A. T. oraz E. T. posiadają w niniejszej sprawie własny, odrębny pod Wspólnoty Mieszkaniowej reprezentującej mieszkańców budynku przy ul. [...], interes prawny w niniejszej sprawie.

W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił podstawę prawną decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zaznaczając, że po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Instrument wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy - jako dopuszczalny w odniesieniu do obszarów nieobjętych planem miejscowym - stanowi równoprawne źródło kształtowania sposobu zagospodarowania konkretnego obszaru.

Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony na podstawie nowej analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 60 ust. 4 u.p.z.p., datowanej na lipiec 2021 r. Analiza obejmuje część tekstową i graficzną oraz tabelaryczne zestawienia poszczególnych parametrów zabudowy z obszaru analizowanego i dokumentację fotograficzną. W analizie wskazano, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania na objętych wnioskiem działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] w Krakowie wyznaczono obszar analizowany. Jako front terenu inwestycji przyjęto jego południową krawędź, o szerokości 70 m. Z tego względu, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., obszar analizowany wyznaczono w odległości 210 m od granic terenu inwestycji. Sposób wyznaczenia obszaru analizowanego nie budzi zastrzeżeń Kolegium. Dokonując charakterystyki zabudowy w obszarze analizowanym wskazano, że rejon planowanej inwestycji położony jest w zachodniej części Krakowa, na południowym obrzeżu Bronowic, w obszarze zabudowy o zróżnicowanych funkcjach, formach i gabarytach. Obszar analizowany obejmuje strefę wysokiej zabudowy biurowej i wielorodzinnej przy [...], a także bardzo zróżnicowaną zabudowę wokół ul. [...], gdzie znajdują się zarówno budynki jednorodzinne, jak i niska oraz średniowysoka zabudowa wielorodzinna i biurowo - usługowa Sam teren inwestycji znajduje się bezpośrednio przy ul. [...] i sięga ok. 70 w głąb. Jest on zabudowany 4-kondygnacyjnym budynkiem usługowo - biurowym, parterowym budynkiem usługowym, nieużytkowany dwukondygnacyjnym budynkiem jednorodzinnym oraz parterowym budynkiem gospodarczym. Zabudowa ta poza wymienionym 4-kondygnacyjnym budynkiem usługowo - biurowym przeznaczona jest do rozbiórki. Analizując funkcję zabudowy w obszarze analizowanym oraz możliwość nawiązania do istniejącej zabudowy przy ustalaniu warunków dla przedmiotowej inwestycji wskazano, że znajduje się w nim zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, w tym z funkcją usługową, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa oraz drogi i obiekty infrastruktury technicznej. Z powyższego jasno i jednoznacznie wynika, że planowane przedsięwzięcie, jako budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy zastanej w sąsiedztwie. Z załącznika graficznego do decyzji jednoznacznie wynika, że od drogi publicznej - ul. [...], jest dostępna objęta obszarem analizowanym zabudowa wielorodzinna (np. dz. [...], [...], [...] z [...], [...]), z czego wynika, że istnieją działki sąsiednie zabudowane mogące stanowić punkt odniesienia dla kształtowania nowej zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Następnie weryfikacji poddano sposób ustalenia poszczególnych parametrów dla planowanej inwestycji. Co do linii zabudowy, wyznaczanej zgodnie z przepisami § 4 Rozporządzenia, wskazano, że z przeprowadzonej w sprawie analizy wynika, że relewantne dla ustalenia linii zabudowy planowanych budynków są odległości budynków znajdujących się po północnej - tej samej co teren inwestycji - stronie ul. [...]. Budynki te mają różne gabaryty i sytuowane są w różnych odległościach względem ulicy. Wskazano, że budynki wielorodzinne na działce nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z ternem inwestycji są posadowione w głębi terenu, a wysunięty element stanowi tylko wjazd do garażu podziemnego. Analiza wykazała jednak, że odległość ta nie jest właściwa do kontunuowania z uwagi na ład przestrzenny zastany w okolicy. Większość budynków sytuowana jest bowiem znacznie bliżej granicy działki drogowej, dotyczy to również budynku biurowego, który ma pozostać na terenie inwestycji. Wymóg kontynuowania zastanego ładu przestrzennego przemawia zatem za tym, aby kontynuować rozwiązania dominujące, tak, aby nie zmieniać charakteru zabudowy w okolicy, co byłoby sprzeczne z założeniami instytucji warunków zabudowy. Zasadnie zatem, w ocenie Kolegium, autorka analizy wskazała na potrzebę kontynuowania linii tworzonej przez większość budynków po tej stronie ul. [...], w szczególności budynku już znajdującego się na terenie inwestycji. Oznacza to wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 11,5 m od krawędzi jedni, w nawiązaniu do budynku przy ul. [...]. Ustalenie to, jako wynikające z analizy i w niej uzasadnione, nie budzi zastrzeżeń. W ocenie Kolegium wymóg wykazania w analizie, że zastosowanie odstępstwa od reguły ogólnej ustanowionej Rozporządzeniem jest uzasadnione, został w przedmiotowej sprawie spełniony.

Co do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wyznaczanego na podstawie przepisów § 5 Rozporządzenia, w przedmiotowej sprawie ustalono go w przedziale od 32% do 42%, łącznie dla zabudowy wnioskowanej i istniejącej. Wyznaczono także minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 30%. W analizie przedstawiono szczegółowe dane z obszaru analizowanego w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy generowanego przez poszczególne budynki. Z zestawienia tego wynika, że wskaźniki występujące w obszarze analizowanym są bardzo zróżnicowane (od 15% do 87%), a średni wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi ok. 40%. Budynki znajdujące się na terenie inwestycji generują wskaźnik na poziomie 32%. Ustalenia przedmiotowego parametru dokonano w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, dopuszczający odstępstwo od ustalenia tego parametru według podstawowej zasady, tj. na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, jeśli jest to uzasadnione wynikami analizy. Uzasadniając zastosowane odstępstwo wyjaśniono, że co do zasady ustalając omawiany parametr należy oprzeć się na średniej wartości z obszaru analizy. Pozwala to bowiem uwzględnić zróżnicowany charakter zabudowy tego terenu, obejmujący zarówno wielokondygnacyjne budynki wielorodzinne, jak i zabudowę jednorodzinną. Uwzględnienia wymaga także fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji występuje wskaźnik przewyższający średnią, wynoszący 42% (na działce nr [...] i [...]). Uwzględnienia wymaga także, że już obecnie na terenie inwestycji generowany jest wskaźnik na poziomie 32%, a także charakter obszaru, w jakim planowana jest inwestycja. Stąd też analiza wykazała, że z punktu widzenia uwarunkowań przestrzennych analizowanego obszaru właściwe jest ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy w przedziale od 32% (wskaźniki obecnie wystękujący na terenie inwestycji) do 42% (wskaźnik zbliżony do średniej, nawiązujący do sąsiadującej z terenem inwestycji zabudowy, a także uwzględniający fakt, że podcienie i nadwieszenia istniejących budynków nie są uwzględniane przy wyliczonej średniej). W efekcie w ocenie Kolegium w analizie wykazano, że właściwe w punktu widzenia ładu przestrzennego jest ukształtowanie wskaźnika w podanym wyżej przedziale. W ocenie Kolegium nie ma na gruncie analizy wątpliwości, że przyjęte ustalenie z jednej strony nawiązuje do zabudowy sąsiadującej z terenem inwestycji, pozwalając wpisać nową zabudowę w zastany ład przestrzenny, z drugiej nie doprowadzi do nadmiernej intensyfikacji zabudowy na tym terenie, mieszcząc się w ramach wartości wskaźnika występujących w obszarze analizowanym, a wprowadzona tolerancja znajduje uzasadnienie. Ustalone w tym zakresie warunki uznać zatem należy za prawidłowe.

W decyzji ustalono również minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, przyjmując go na poziomie 30%. Przyjęte ustalenie uzasadniono potrzebą nawiązania do wskaźników występujących w obszarze analizowanym (od 5% do 70%) oraz koniecznością zwiększenia powierzchni biologicznie czynnej na terenie inwestycji z uwagi na planowaną funkcję mieszkaniową (obecnie wskaźniki na terenie inwestycji wynosi 15%). Ustalenie to z punktu widzenia przepisów Rozporządzenia oraz u.p.z.p., jest wystarczające. Przepisy powszechnie obowiązującego prawa, mające zastosowanie w postępowaniu o ustalenia warunków zabudowy, nie zawierają w ogóle wymogu ustalania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Wskaźnik ten jest ustalany, jeżeli ze względu na uwarunkowania przyrodnicze analiza architektoniczno - urbanistyczna wykaże taką potrzebę i tak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Z tego względu nie ma również ustawowych zasad ustalania tego parametru, stąd też jeżeli ustalona wartość wynika z analizy i została w niej uzasadniona, to z punktu wodzenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego należy uznać to za wystarczające.

Organ wskazał, że stosownie do § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w przedmiotowej sprawie ustalono szerokość elewacji frontowej w przedziale od 30 m do 37 m dla budynku mieszkalnego planowanego od frontu terenu inwestycji oraz 22 m. - 30 m dla drugiego budynku, który ma się znajdować w głębi terenu. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że średnia szerokość budynków w obszarze analizowanym wynosi 16 m, przy czym wartości występujące w obszarze wahają się od ok. 6,5 m do 93 m. Wskazano, że tak niska średnia wynika przede wszystkim z faktu, iż w obszarze analizowanym liczne są budynki jednorodzinne, jednak w większości nie znajdują się one przy ul. [...] i nie tworzą bezpośredniego kontekstu przestrzennego dla przedmiotowej inwestycji. Również wskazana maksymalna wartość jest dla przedmiotowej inwestycji irrelewantna, jest to bowiem szerokość budynku szkoły, który ma odmienną funkcję i znajduje się przy innej ulicy. Analiza wykazała, że zastosowanie reguły ogólnej w analizowanym przypadku nie byłoby właściwe z punktu widzenia uwarunkowań przestrzennych, należy bowiem przede wszystkim uwzględnić bezpośredni kontekst urbanistyczny, jaki dla planowanej inwestycji stanowi obudowa ul. [...]. Z tego powodu podano, iż średnia szerokość budynków w obszarze analizowanym znajdujących się przy ul. [...] (bez względu na funkcję) wynosi 22 m. Z kolei ograniczając wyliczenia tylko do budynków o funkcji zbieżnej z wnioskowaną (wielorodzinnej i usługowej) średnia ta wynosi 32 m. Należy wskazać, że nawiązanie do budynków o analogicznej do wnioskowanej funkcji jest właściwe z punktu widzenia ładu przestrzennego, zasadne jest bowiem takie kształtowanie gabarytów budynków, aby odzwierciedlały one ich funkcję. Mając powyższe na uwadze ustalono dla budynku wielorodzinnego w głębi terenu inwestycji szerokość elewacji frontowej w przedziale od 22 m do 30 m. Z kolei jeśli chodzi o budynek frontowy, który ma powstać w miejscu budynku przeznaczonego do rozbiórki, wskazano w szczególności na potrzebę uwzględnienia szerokości tego właśnie obecnie istniejącego w tym miejscu budynku. Szerokość elewacji tego budynku to 37 m. Stąd też ustalono szerokość planowanego budynku na poziomie 37 m, z możliwością zmniejszenia tej szerokości do 30 m. Powyższe ustalenia nie budzą zastrzeżeń. Wynikają one z analizy i zostały w niej w sposób wyczerpujący uzasadnione, przy czym przedstawiona w analizie argumentacja nawiązuje do uwarunkowań przestrzennych obszaru analizowanego i uwzględnia kontekst urbanistyczny planowanej inwestycji. Stąd tez Kolegium nie ma zastrzeżeń do przyjętych ustaleń.

Co do wysokości planowanej zabudowy, ustalanej zgodnie z przepisami § 7 Rozporządzenia, w przedmiotowej sprawie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość do attyki dachu płaskiego) dla budynku frontowego ustalono na poziomie 14 m, z tolerancją +/- 50 cm, z dopuszczeniem zwiększenia tej wysokości o jedną kondygnację - o wysokości 17 m, pod warunkiem cofnięcia jej o minimum 1,5 m od płaszczyzn elewacji z każdej strony. Dodatkowo wskazano maksymalną rzędną terenu, której wysokość budynku nie może przekroczyć, wyznaczając ją na poziomie 224,50 m n.p.m. Z kolei dla budynku wielorodzinnego, który ma być usytuowany w oddaleniu od ul. [...] ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość do attyki dachu płaskiego) w przedziale od 11 m do 13,3 m. W tym wypadku ustalono również maksymalną rzędną terenu - na poziomie 222,3 m n.p.m. Dodatkowo zastrzeżono, aby wszelkie urządzenia techniczne i rozwiązania technologiczne mieściły się w bryle budynku i nie przekraczały wyżej ustalonej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Ustalenia poczyniono na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia.

Z analizy wynika, że wysokości budynków w obszarze analizowanym są bardzo zróżnicowane. Występują tu budynki o wysokościach od jednej do jedenastu kondygnacji. Podkreślono, że relewantnym ze względów przestrzennych układem urbanistycznym dla planowanych budynków jest obudowa ul. [...], a nie ul. [...] (gdzie znajdują się budynki głównie jednorodzinne), ani też [...] - gdzie znajdują się jedenastopiętrowe budynki biurowe. Z tego względu średnia z obszaru analizy byłaby wartością przypadkową, a w związku z tym nieprzydatną dla kształtowania nowej zabudowy w tym rejonie. W analizie podano szczegółowo, jakie wysokości mają budynki stanowiące obudowę ul. [...]. Na tej podstawie ustalono, iż średnia wysokość górnych krawędzi budynków po obu stronach ul. [...] wynosi 12,6 m. Z kolei średnia liczona tylko dla budynków po północnej strome ul. [...] wynosi 10,6 m. Średnia z kwartału zabudowy, w której znajduje się teren inwestycji to 11,3 m. Dodatkowo wskazano, że budynek znajdujący się na terenie inwestycji, który nie jest przeznaczony do rozbiórki, ma wysokość 14,5 m, natomiast zabudowa bezpośrednio sąsiadująca na działce nr [...] ma 4 kondygnacje i wysokość 15 m do kalenicy , przy czym ostatnia kondygnacja znajduje się w ramach dachu mansardowego. Mając powyższe na uwadze ustalono, iż dla budynku, który ma znajdować się od frontu terenu inwestycji, należy nawiązać do budynku przy ul. [...] (na terenie inwestycji) oraz do zabudowy na działce sąsiedniej (nr [...]) poprzez nawiązanie do wysokości załamania dachu mansardowego z czwartą kondygnacją budynku (w obu przypadkach 14 m.). Wprowadzono 0,5 - metrową tolerancję uzasadnioną koniecznością dokonania precyzyjnego pomiaru geodezyjnego na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Na wniosek inwestora dopuszczono dodanie jednej kondygnacji i zwiększenie tym samym wysokości budynku do 17 m. Możliwość tę dopuszczono pod warunkiem cofnięcia tej kondygnacji od lica wszystkich elewacji, tak, aby nie wpływała ona na dostęp sąsiednich nieruchomości do światła oraz na odbiór parametrów wysokościowych budynku z perspektywy ulicy. Możliwość taką uzasadniono faktem, iż budynki pięciokondygnacyjne występują w sąsiedztwie terenu inwestycji, przy ul. [...] (dz. nr [...] i [...], wysokość 15 m do okapu i 19 m do kalenicy), a budynek na działce nr [...] posiada jeszcze szóstą kondygnację cofniętą w analogiczny sposób (jego wysokość to 17 m + 3 m dodatkowej kondygnacji). Tym samym budynek wpisze się w zastany ład przestrzenny w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. Jeśli chodzi o wysokość drugiego z planowanych budynków, to będzie on znajdował się w odległości ok. 45 m od ul. [...], w głębi terenu, bliżej ul. [...] i znajdującej się tam drobniejszej zabudowy. Z tego powodu jego wysokość musi być niższa niż budynków frontowych. Budynek znajdujący się najbliżej ma 11 m, a dalej znajdują się budynki o wysokościach 8, m, 10 m, 12 - 12,5 m. i 14 - 15 m. Jako właściwą dla kształtowania wysokości tego budynku uznano średnią z kwartału zabudowy, w którym będzie się znajdować, tj. 11 m. Dopuszczono zwiększenie tej wysokości do 13,3 m nawiązując do wysokości budynku na działce nr [...], gdzie załamanie dachu mansardowego znajduje się na poziomie rzędnej 222,3 m n.p.m. Tę rzędną ustalono jako maksymalną wysokość przedmiotowego budynku, co odpowiada wysokości ok. 13,3 m nad poziomem terenu. W ocenie Kolegium w analizie przedstawiono argumenty przemawiające za wskazanym sposobem ukształtowania parametrów wysokościowych przedmiotowych budynków, a argumentacja ta jest w ocenie Kolegium wystarczająca i odnosi się do wymogów ładu przestrzennego w sąsiedztwie terenu inwestycji i do konkretnych uwarunkowań tego terenu. Analiza bardzo szczegółowo przedstawia uwarunkowania przestrzenne sąsiedztwa terenu inwestycji i wyciąga z nich wnioski, które są w ocenie Kolegium logiczne i przekonujące. Stąd też Kolegium nie znajduje w tej sytuacji podstaw do kwestionowania przyjętych ustaleń. Należy podkreślić, że ustalone wysokości obu budynków wpisują go w ład przestrzenny w rejonie terenu inwestycji. Zastosowanie przepisu § 7 ust. 4 Rozporządzenia jest dopuszczalne, jeśli zasadność jego zastosowania wynika z analizy i została w niej uzasadniona. Ten warunek został w ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie spełniony.

W świetle § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. W przedmiotowej sprawie ustalono w przypadku obu budynków krycie dachem płaskim o wysokości do attyki na poziomie ustalonym powyżej Z analizy w sposób jednoznaczny wynika, że dachy o analogicznej geometrii występują w obszarze analizowanym. Konstatacja ta jest wystarczająca z punktu widzenia przesłanki ujętej w § 8 rozporządzenia.

Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że sporządzona w sprawie analiza, jest kompletna i przekonująca i może być uznana za wiarygodny dowód na spełnienie podstawowej przesłanki ustalenia warunków zabudowy wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jak wykazano, wyznaczone na jej podstawie parametry przyszłej zabudowy ustalone zostały prawidłowo. Organ I instancji określił także szczegółowe warunki zabudowy w zakresie ochrony środowiska, ochrony przyrody i ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W ramach tych ustaleń organ I instancji ustalił w sposób wiążący wymaganą liczbę miejsc parkingowych w przeliczeniu na jedno mieszkanie, a także w stosunku do powierzchni użytkowej biur, sprzedaży i handlu oraz liczbę osób zatrudnionych. W ocenie Kolegium takie ustalenie liczby miejsc postojowych jest prawidłowe i spełnia wymogi, jakie wynikają z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c i d u.p.z.p. oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustalono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej -ul. [...], z której odbywać się będzie wjazd na teren inwestycji, co wynika z pozyskanej opinii zarządcy drogi z dnia 2 października 2019 r. (karta 979, t. II). Za udowodnione także uznać należy, że istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W aktach sprawy znajduje się aktualna informacja MPWiK S.A. dotyczącą zaopatrzenia inwestycji w wodę i odprowadzania ścieków (informacja z dnia 6 czerwca 2019 r., karta 921, t. II), aktualna informacja techniczna Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A. z dnia 14 maja 2019 r. (karta 905, t.II) oraz aktualna informacja dotycząca warunków zagospodarowania wód opadowych (karta 909, t. II) i aktualna informacja techniczna potwierdzająca możliwość zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną (informacja T. D. S.A. z dnia 13 sierpnia 2019 r.). Z ww. dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, że istniejące uzbrojenie terenu przedmiotowej inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Jeśli natomiast chodzi o uzbrojenie terenu w zakresie drogi dojazdowej, spełnienie tego warunku potwierdza pozytywna opinia Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 2 października 2019 r. (karta 979, t. II). Z opinii tej wynika, że projektowane uzbrojenie w zakresie drogi uznać należy za wystarczające dla obsługi przedmiotowego zamierzenia (przy uwzględnieniu ograniczenia tonażu pojazdów wjeżdżających na ten odcinek ul. [...]), a jego obsługa komunikacyjna ma się odbywać od drogi publicznej ul. [...], poprzez planowany do przebudowy, istniejący zjazd.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Osiedla [...] w K. zarzucając naruszenie:

1/ § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 5 (obecnie uchylone) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i wadliwe wyznaczenie granicy obszaru analizowanego skutkiem przyjęcia za front działki frontu całej działki nr [...] (odpowiadającej frontom dwóch działek o nr [...] i [...]), podczas gdy tak oznaczony odcinek nie stanowi części działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę oraz w sytuacji, gdy tak oznaczony odcinek nie stanowi części działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę - co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości;

2/ § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p poprzez błędną wykładnię i wadliwe ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu dla zamierzenia inwestycyjnego tj. na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, w sytuacji, gdy zastosowanie wyższego wskaźnika nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie i nie wynika z przeprowadzonej w sprawie analizy - co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości;

3/ § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i wadliwe ustalenie szerokości elewacji frontowej dla zamierzenia inwestycyjnego, tj. z odstępstwem od średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, w sytuacji, gdy zastosowanie większej szerokości nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie i nie wynika z przeprowadzonej w sprawie analizy - co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości;

4/ § 7 ust. 1-4 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i wadliwe ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla zamierzenia inwestycyjnego, tj. na poziomie wyższym niż jego średnia wielkość występująca na obszarze analizowanym, w sytuacji, gdy zastosowanie wyższego poziomu nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie i nie wynika z przeprowadzonej w sprawie analizy - co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości;

5/ § 8 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i wadliwe, ustalenie dopuszczalności zastosowania dachu geometrii dachu płaskiego dla zamierzenia inwestycyjnego w sytuacji, gdy organ nie przeprowadził analizy dominującej geometrii dachów, na analizowanym obszarze oraz nie przeanalizował zasadności zastosowania proponowanego rozwiązania w ramach planowanego zamierzenia inwestycyjnego - co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości;

6/ art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe ustalenie warunków zabudowy z naruszeniem wymagań ładu przestrzennego prowadzące do nadmiernej intensyfikacji zabudowy na terenie zamierzenia inwestycyjnego podczas gdy organ administracji winien kierować się zasadami kształtowania polityki przestrzennej w interesie publicznym - co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości;

7/ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a zwłaszcza oparcie swojej decyzji na nieaktualnej kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (24.10.2019 r.) oraz nieaktualnych opiniach Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (06.05.2014 r. i 17.06.2014 r.), Wydziału ds. Jakości Powietrza (24.09.2019 r.), Miejskiego Konserwatora Zabytków (30.09.2019 r.), Zarządu Dróg Miasta Krakowa (13.05.2019 r. i 2.10.2019 r.), Wydziału Kształtowania Środowiska (2.10.2019 r., 12.05.2014 r., 23.06.2014 r.), Rady Dzielnicy VI Bronowice (15.05.2014 r.), Zespołu Urbanistycznego (9.01.2020 r., 12.03.2020 r.) oraz zaniechanie przedstawienia ustalenia średnich wskaźników występujących na obszarze analizowanym, przeprowadzenia analizy intensyfikacji zabudowy w tym rejonie - co, w ocenie skarżącej, doprowadziło do błędnych ustaleń i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

8/ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie i zaniechanie obowiązku sformułowania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w sposób, który wyjaśnia stronom zasadność przesłanek, którymi organ II instancji kierował się przy rozpoznaniu sprawy oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji z uwagi na brak wskazania kluczowych obliczeń i podstawy faktycznej i prawnej przyjętych wskaźników - co, w ocenie skarżącej, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Na powyższą decyzję skargę wnieśli również A. T. i E. T. zarzucając naruszenie:

1/ art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 7 i art. 77 § 1 kpa, polegające na wadliwym przeprowadzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie kontroli prawidłowości działania organu l instancji oraz braku należytej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, wskutek czego SKO w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu l instancji, a naruszenie powyższych przepisów pozostaje w związku z naruszeniem:

a/ art. 10 § 1 w zw. z art. 15 kpa, przejawiającym się w nieprawidłowym uznaniu przez SKO w Krakowie, że naruszenie przez organ l instancji art. 10 § 1 kpa, które w sprawie bezsprzecznie nastąpiło, nie uzasadniało uchylenia zaskarżonej decyzji, podczas gdy naruszenie to pozbawiło skarżących, a także pozostałych członków Wspólnoty Mieszkaniowej [...], którzy stronami postępowania stali się dopiero na etapie postępowania przed organem II instancji, uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w związku z czym zastrzeżenia te, w tym także istotne informacje, których organ l instancji nie wziął pod uwagę, skarżący zmuszeni byli zgłosić dopiero w odwołaniu, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

b/ art. 28 kpa w związku z art. 61 § 4 oraz art. 9 kpa, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że w toku postępowania przed organem l instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, poprzez brak zapewnienia udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkich osób, którym przysługuje status stron, a mianowicie także poszczególnych członków Wspólnoty Mieszkaniowej [...], będących właścicielami lokali położonych w budynku nr [...] przy ulicy [...], w tym skarżących, którym na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej przysługuje prawo własności lokalu nr [...], albowiem ustalenie warunków zabudowy zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa, która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO w Krakowie, oddziaływało będzie wprost na lokal skarżących, który jest dwupoziomowy, a wszystkie okna lokalu wychodzą na planowaną inwestycję, której realizacja istotnie ograniczy dostęp lokalu skarżących do światła słonecznego, co wpłynie negatywnie na standard życia skarżących oraz spowoduje obniżenie wartości ich nieruchomości,

c/ § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegającym na błędnym przyjęciu przez organ II instancji, że organ l instancji prawidłowo wyznaczył wskaźnik zabudowy dla terenu objętego wnioskiem inwestora w wysokości wyższej niż wartość średnia z obszaru analizowanego,

d/ § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na błędnym uznaniu, że szerokości elewacji frontowej wyznaczona została przez organ l instancji prawidłowo, podczas gdy organ l instancji nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny, z uwagi na dużą różnorodność budynków w analizowanym obszarze, przyczyn ustalenia tego parametru o wartości wyższej niż wynikająca z powołanych przepisów rozporządzenia;

e/ § 7 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia, polegającym na błędnym stwierdzeniu, że w decyzji WZ wysokości elewacji frontowej zamierzenia budowlanego wyznaczona została prawidłowo i zgodnie z przepisami, podczas gdy nastąpiło to z naruszeniem zasady wynikającej z § 7 ust. 1 rozporządzenia, co znajduje potwierdzenie w treści sporządzonej w sprawie analizy architektoniczne - urbanistycznej, w której w toku analizy pod kątem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej odstąpiono od ustalenia jednej średniej wielkości dla analizowanego obszaru, w konsekwencji czego organ I instancji przyjął w zasadzie dowolną wielkość w tym zakresie, przy całkowitym braku jej powiązania z jakimikolwiek względami ładu urbanistycznego;

f/ art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 upzp w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, przejawiającym się w błędnym uznaniu przez SKO w Krakowie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy wnioskodawca nie przedstawił ani umowy ani też warunków technicznych przyłączenia zamierzenia budowlanego do sieci dystrybucyjnej energii elektrycznej T. D. SA, a jedynie niewiążącą dla T. D. S.A. informację o możliwości zaopatrzenia projektowanych budynków w energię elektryczną - na warunkach określonych przez dysponenta sieci, bez określenia jakichkolwiek szczegółowych parametrów w tym zakresie, podobna sytuacja występuje w przypadku zaopatrzenia w wodę oraz w energię cieplną, tj. brak przedstawienia przez wnioskodawcę umowy ani też warunków technicznych przyłączenia zamierzenia budowlanego do w/w sieci, z tą jednak różnicą że w części II Warunków Zabudowy (Warunki l Szczegółowe Zasady Zagospodarowania Terenu oraz Jego Zabudowy) pkt 4 a wskazano na informację techniczną MPWiK S.A. w zakresie zaopatrzenia w wodę oraz informację techniczną o możliwości przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej uzyskaną od MPEC S.A. w Krakowie;

g/ art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 upzp oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia oraz uchwały Nr LIII/723/12 Rada Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2021 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa", polegające na błędnym uznaniu, że organ l instancji prawidłowo określił liczbę miejsc parkingowych dla projektowanej inwestycji, podczas gdy utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzja WZ nie określa liczby osób zatrudnionych u właścicieli (względnie najemców) lokali, które mają powstać w projektowanych budynkach.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli również R. i M. K. przedstawiając analogiczne zarzuty, co w skardze A. T. i E. T., i w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na powyższe skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odnosząc się do zreferowanych powyżej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zmian.), zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Postanowieniami z dnia 15 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył sprawy ze skarg A. T. i E. T. oraz M. K. i R. K. na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla [...] w K..

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że wszystkie skargi nie są zasadne, nie stwierdzając uchybień uzasadniających uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Przedmiot kontroli sądowej stanowi decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana na podstawie przepisów ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. 2022 r., poz. 503.; dalej: u.p.z.p.), w brzmieniu ustalonym na podstawie art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, z wyjątkiem terenów zamkniętych, w stosunku do których właściwy jest wojewoda (art. 60 ust 3). Jak stanowi art. 60 ust. 4 ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

Sposób ustalania parametrów zamierzenia inwestycyjnego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U. Nr 164, poz. 1588; dalej: r.n.z.z.t.). Analizę przeprowadza organ, rozpoczynając od wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Dla tego obszaru przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Niewątpliwie analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi kluczowy dowód w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyciągnięte z przeprowadzonej analizy wnioski przekładają się bowiem bezpośrednio na stwierdzenie możliwości ustalenia warunków zabudowy.

Kontekst prawny kontrolowanej sprawy tworzą również wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 czerwca 2016 r., II SA/Kr 166/16 (którym oddalono skargę na decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 listopada 2015 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2018 r. (oddalający skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie).

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz projektu decyzji sporządzonych przez mgr inż. arch. J. S.-B. w lipcu 2021 r. Sporządzona analiza obejmuje część tekstową i graficzną, tabelaryczne zestawienia poszczególnych parametrów zabudowy z obszaru analizowanego i dokumentację fotograficzną. Autorka analizy sformułowała również wnioski wynikające z analizy, na podstawie których sporządzony został projekt decyzji w przedmiotowej sprawie. Pod względem formalnym spełnia ona wymogi ustawowe. Wspomniana analiza spełnia również wymogi materialnoprawne, o czym niżej.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone prawidłowo. Teren inwestycji obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] w Krakowie. Jako front terenu inwestycji przyjęto jego południową krawędź (granice działek [...] i [...]), przylegającą do ul. [...], o szerokości 70 m, a na tej podstawie promień obszaru analizowanego, którego granice znajdują się 210 m od granic terenu inwestycji, a więc zgodnie z § 3 ust. 2 r.n.z.z.t.

W ocenie Sądu analiza wykazała bezspornie, że planowana zabudowa nawiązuje do istniejącej w rozpatrywanym obszarze zabudowy. Znajduje się tam bowiem zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, także z funkcją usługową, dostępna od ul. [...] (np. dz. nr [...], [...], [...], [...] z [...], [...]), a zatem istnieją działki sąsiednie zabudowane mogące stanowić punkt odniesienia dla kształtowania nowej zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Analiza mogła stanowić również podstawę do ustalenia parametrów nowej zabudowy.

Sąd stwierdził, że autorka analizy przedstawiła w formie tabelarycznej parametry istniejącej zabudowy, wyliczyła średnie dla parametrów tego wymagających, a następnie wyprowadziła wnioski, uwzględniając wymogi ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), a także potrzebę ochrony prawa własności, przede wszystkim inwestora realizującego prawo zabudowy własnej nieruchomości, ale i właścicieli nieruchomości sąsiednich. Istotną rolę dla ustalenia parametrów zabudowy miał również kontekst przestrzenny terenu inwestycji. Znajduje się on w zachodniej części Krakowa, na południowym obrzeżu [...], w obszarze zabudowy o zróżnicowanych funkcjach, formach i gabarytach. Obszar analizowany objął strefę wysokiej zabudowy biurowej i wielorodzinnej przy Al. [...], a także zróżnicowaną zabudowę wokół ul. [...], gdzie znajdują się zarówno budynki jednorodzinne, jak i niska oraz średniowysoka zabudowa wielorodzinna i biurowo – usługowa. Sam teren inwestycji znajduje się bezpośrednio przy ul. [...] i sięga ok. 70 w głąb. Jest on zabudowany 4-kondygnacyjnym budynkiem usługowo - biurowym, parterowym budynkiem usługowym, nieużytkowanym dwukondygnacyjnym budynkiem jednorodzinnym oraz parterowym budynkiem gospodarczym. Zabudowa ta, poza wymienionym 4-kondygnacyjnym budynkiem usługowo-biurowym, przeznaczona jest do rozbiórki.

Sposób ustalania linii nowej zabudowy określa § 4 r.n.z.z.t. W przedmiotowej sprawie wyznaczono ją na podstawie § 4 ust. 4 r.n.z.z.t., zgodnie z którym dopuszcza się inne niż określone w ust. 1-3 wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (poprzednio § 3 ust. 1 r.n.z.z.t.). Jako przekonujące Sąd uznaje wyjaśnienia wskazujące na zasadność uwzględnienia w tym kontekście odległości budynków znajdujących się po tej samej stronie ulicy [...], co teren inwestycji. Przeanalizowano zasadność nawiązania w tym względzie do zabudowy na działce nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z ternem inwestycji, uznając, że budynki na tej działce są posadowione w głębi terenu, a wysunięty element stanowi tylko wjazd do garażu podziemnego. Wykazano, że odległość ta nie jest właściwa do kontynuacji ze względu na ład przestrzenny; większość budynków sytuowana jest bowiem znacznie bliżej granicy działki drogowej, w tym budynek biurowy na terenie inwestycji, nie przeznaczony do rozbiórki. W ocenie Sądu przekonujące są argumenty nawiązujące do potrzeby kontynuowania linii tworzonej przez większość budynków po tej stronie ul. [...], w tym budynku już znajdującego się na terenie inwestycji. Z tej przyczyny organ wyznaczył nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 11,5 m od krawędzi jedni, w nawiązaniu do budynku przy ul. [...]. Sąd podziela ocenę Kolegium, zgodnie z którą parametr tak ustalony należy uznać za prawidłowy i wynikający z analizy.

Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu ustala się, stosownie do § 5 ust. 1 r.n.z.z.t., na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (ust. 2). W przedmiotowej sprawie wskaźnik ten ustalono w przedziale od 32% do 42%, łącznie dla zabudowy wnioskowanej i istniejącej. W uzasadnieniu tak wyznaczonego parametru wskazano, że wskaźniki występujące w obszarze analizowanym są bardzo zróżnicowane (od 15% do 87%), a średni wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi ok. 40%. W ocenie Sądu przekonujące są ustalenia zawarte w analizie, w której uznano, że parametr ten powinien nawiązywać do średniej w obszarze analizowanym. Podnosząc wskaźnik o 2%, nawiązano do zabudowy na nieruchomości sąsiedniej (działki nr [...] i [...]), gdzie wynosi on 42%. Uwzględniono też, że już obecnie budynki istniejące na nieruchomości generują omawiany wskaźnik na poziomie 32%. W okolicznościach sprawy jako uzasadniona jawi się również ustalona rozpiętość dopuszczalnego wskaźnika od 32% (wskaźnik obecnie występujący na terenie inwestycji) do 42% (wskaźnik zbliżony do średniej, nawiązujący do sąsiadującej z terenem inwestycji zabudowy). Wszystko powyższe pozwala przyjąć, że wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu ustalony został prawidłowo, na podstawie wyników analizy.

Dostrzec należy w omawianym kontekście, że ustalony został również wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - na poziomie 30% terenu inwestycji. Rozporządzenie ani ustawa nie określa sposobu ustalania tego wskaźnika. Bez wątpienia jednak powinien on nawiązywać do ostatnio omówionego wskaźnika powierzchni zabudowy. Taki związek w przedmiotowej sprawie występuje. Z analizy wynika, że w obszarze analizowanym wskaźnik ten jest bardzo zróżnicowany (od 5% do 70%). W odniesieniu natomiast do terenu inwestycji stwierdzono, że wskaźnik ten kształtujący się obecnie na poziomie 15% wymaga zwiększenia, z uwagi na planowaną funkcję mieszkaniową. W ocenie Sądu zawarte w decyzji i analizie wyjaśnienia uzasadniają wystarczająco ustalony parametr.

Co się zaś tyczy szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy określa się ją na podstawie § 6 ust. 1 r.n.z.z.t., w pierwszej kolejności na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Również i w tym przypadku dopuszczalne jest jednak wyznaczenie w inny sposób szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy (ust. 2). W przedmiotowej sprawie ustalono szerokość elewacji frontowej w przedziale od 30 m do 37 m dla budynku mieszkalnego planowanego od frontu terenu inwestycji oraz 22 m - 30 m dla drugiego budynku, który ma się znajdować w głębi terenu. Taki sposób ustalenia parametrów zabudowy również uzasadniono tym, że wprawdzie średnia szerokość budynków w obszarze analizowanym wynosi 16 m, to jednak istnieje duża różnorodność tego wskaźnika. Wartości występujące w obszarze analizowanym wahają się bowiem od ok. 6,5 m do 93 m. W ocenie autorki analizy niska średnia wynika z licznego występowania budynków jednorodzinnych, które jednak w większości nie znajdują się przy ul. [...] i nie tworzą bezpośredniego kontekstu przestrzennego dla przedmiotowej inwestycji. Również wskazana maksymalna wartość jest dla przedmiotowej inwestycji irrelewantna; jest to bowiem szerokość budynku szkoły, a więc budynku o odmiennej funkcji, a dodatkowo znajdującego się przy innej ulicy. Przekonują zawarte w analizie oraz w zaskarżonej decyzji wyjaśnienia, że zastosowanie podstawowego sposobu ustalenia szerokości elewacji frontowej nie byłoby właściwe z punktu widzenia uwarunkowań przestrzennych, nie uwzględniałoby bowiem bezpośredniego kontekstu urbanistycznego, który dla planowanej inwestycji stanowi obudowa ul. [...]. Z analizy wynika następnie, że organ poszukiwał adekwatnego wskaźnika zabudowy, analizując średni wskaźnik budynków przy ul. [...], który bez względu na funkcję budynków wynosi 22 m, zaś 32 – w odniesieniu do budynków o funkcji zbieżnej z wnioskowaną (wielorodzinnej i usługowej). W ocenie Sądu wyjaśnienie przyjętych parametrów, nawiązujące do wymogów ładu przestrzennego, z uwzględnieniem aktualnie istniejących na terenie inwestycji obiektów, pozwala przyjąć że szerokość elewacji frontowej została ustalona prawidłowo, na podstawie wyników analizy.

Wreszcie, zgodnie z § 7 ust. 1 r.n.z.z.t. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Jeżeli wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się inny sposób wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy (ust. 4). W przedmiotowej sprawie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość do attyki dachu płaskiego) dla budynku frontowego ustalono na poziomie 14 m, z tolerancją +/- 50 cm, z dopuszczeniem zwiększenia tej wysokości o jedną kondygnację - o wysokości 17 m, pod warunkiem cofnięcia jej o minimum 1,5 m od płaszczyzn elewacji z każdej strony. Dodatkowo wskazano maksymalną rzędną terenu, której wysokość budynku nie może przekroczyć, wyznaczając ją na poziomie 224,50 m n.p.m. Z kolei dla budynku wielorodzinnego, który ma być usytuowany w głębi terenu inwestycji ustalono wysokość attyki dachu płaskiego ustalono na poziomie 11 m do 13,3 m, również ustalając maksymalną rzędną terenu na poziomie 222,3 m n.p.m. Doprecyzowano przy tym, że urządzenia techniczne i rozwiązania technologiczne powinny mieścić się w bryle budynku, nie przekraczając ustalonej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. W odniesieniu do obu budynków parametr wysokościowy został wyznaczony na podstawie § 7 ust. 4 r.n.z.z.t., tj. na podstawie analizy, co też i w tym przypadku nie budzi wątpliwości Sądu. W analizie wykazano konieczność uwzględnienia kontekstu przestrzennego terenu inwestycji, tj. lokalizacji pomiędzy zabudową bardzo wysoką (budynki usługowe przy ul. [...]) oraz niską (budynki jednorodzinne przy ul. [...]), a także – bardzo istotnego w przypadku tego parametru – bezpośredniego sąsiedztwa, zwłaszcza zabudowy tworzącej pierzeję ulicy [...]. Słusznie zauważono, że średnia z obszaru analizowanego byłaby wartością przypadkową. Uzasadniono również przekonująco zróżnicowanie wysokości obu planowanych budynków.

Nie budzą istotnych wątpliwości ustalenia co do geometrii dachu, których dokonano w nawiązaniu do § 8 r.n.z.z.t. Wykazano, że w obszarze analizowanym występują budynki kryte dachami płaskimi, co pozwoliło organowi I instancji ustalić parametry zabudowy dla planowanych budynków o takich właśnie dachach.

Podsumowując, w ocenie Sądu zalegająca w aktach sprawy analiza urbanistyczno-architektoniczna z lipca 2021 r. stanowiła wystarczającą podstawę do ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Sąd dostrzega, że parametry zabudowy zostały wyznaczone w większości z odstępstwem od ogólnych reguł wyznaczania parametrów, czy to z prostego odwzorowania zabudowy sąsiedniej, czy to ze średniej z obszaru analizowanego. Sąd dostrzega jednak równocześnie, że w sprawie organy wykazały, iż te odstępstwa były całkowicie uzasadnione m.in. położeniem w obszarze zróżnicowanej i przeważnie dość intensywnej zabudowy wielkomiejskiej. Wywody zawarte w analizie oraz dokonane na ich podstawie ustalenia organów administracji są logiczne i spójne. Tym samym zarzuty skarżących w tym zakresie okazały się bezzasadne.

Bezsporne było ponadto spełnienie przez inwestycję warunku dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Teren inwestycji przylega bezpośrednio do ulicy [...]. Nie budzą również wątpliwości ustalenia organów dotyczące spełnienia warunku wystarczającego uzbrojenia (istniejącego bądź planowanego), o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Inwestor przedstawił zapewnienia gestorów mediów wskazujące na to, że planowane obiekty będą miały dostęp do koniecznej infrastruktury technicznej, co jest wystarczające na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ II instancji zweryfikował aktualność przedstawionych zapewnień. Wymóg ten obejmuje również kwestię obsługi komunikacyjnej planowanych obiektów. I w tym zakresie ustalenia należy uznać za wystarczające. W szczególności pozyskano opinię Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 2 października 2019 r. oraz z dnia 11 sierpnia 2021 r., która wskazuje na możliwość obsługi komunikacyjnej obiektu przez ul. [...], poprzez planowany do przebudowy, istniejący zjazd. Nie budzi wątpliwości spełnienie warunku dotyczącego ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Nie stwierdzono kolizji planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, jednocześnie dokonano ustaleń pozwalających na sformułowanie warunków wynikających z przepisów odrębnych, m.in. w zakresie ochrony środowiska i przyrody, czy też miejsc parkingowych. W tej ostatniej kwestii warto zauważyć, że przepisy u.p.z.p. oraz r.n.z.z.t. nie przewidują żadnych wytycznych co do sposobu ustalania ilości parkingowych. Na podstawie art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U Nr 164, poz. 1589), a także z uwzględnieniem uchwały Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa" organ ustalił dla zamierzenia inwestycyjnego wskaźnik 1,2 miejsca postojowego dla samochodów na jedno mieszkanie (w odniesieniu do zabudowy wielorodzinnej) oraz min. 20 miejsc postojowych dla samochodów na 100 zatrudnionych (w odniesieniu do usług). Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania tych ustaleń.

Odnosząc się do zarzutów skarżących E. T., A. T., R. K. i M. K., które koncentrowały się na naruszeniu prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu dwuinstancyjnym, tj. art. 10 § 1 i art. 15 k.p.a, a ponadto art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., Sąd wskazuje, że nie mogły doprowadzić do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Wskazani skarżący są współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr[...] w Krakowie, zabudowanej budynkiem wielorodzinnym, zlokalizowanym przy ul. [...], członkami wspólnoty mieszkaniowej. Skarżący wywodzili w toku postepowania, że posiadają swój własny interes prawny, uzasadniający ich udział w przedmiotowej sprawie, niezależnie od uczestniczącej w postępowaniu Wspólnoty. Sąd wskazuje, że w pełni trafne są rozważania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie odnoszące się do podstawy prawnej uznania skarżących za strony przedmiotowego postępowania. Niewątpliwie zasadniczym, normatywnym punktem odniesienia dla ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego jest art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dla wykazania interesu prawnego konieczne jest ustalenie takiej relacji między normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, w której zastosowanie tej normy wpłynie na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes ten powinien znajdować potwierdzenie w stanie faktycznym, który uzasadnia zastosowanie danej normy prawa materialnego. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy stronami, poza inwestorem, właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości stanowiącej teren inwestycji oraz nieruchomości z nim sąsiadujących, jeśli znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a także, w niektórych sytuacjach, również inne osoby mające prawa rzeczowe do gruntów. Przepisem prawa materialnego, z którego podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje w tej sprawie, pozostaje w szczególności art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. zgodnie, z którym każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, a także art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2022 r., poz. 1360). Konieczne jest również uwzględnienie, przy ustalaniu kręgu stron, regulacji ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048), w szczególności przepisów art. 20- 22, determinujących status wspólnoty mieszkaniowej reprezentowanej przez zarząd – jako strony postępowania dotyczącego nieruchomości wspólnej. Prawidło organy ustaliły w przedmiotowej sprawie, że skoro bezsprzecznie działka nr [...] obr. [...] pozostaje w zasięgu oddziaływania inwestycji, to interes prawny w postępowaniu z tego tytułu przysługuje funkcjonującej tam wspólnocie mieszkaniowej.

Za wyrokiem WSA w Krakowie z 7 czerwca 2016 r., II SA/Kr 166/16 (oraz powołane tam orzecznictwo) zważyć należało jednak, że także członek wspólnoty mieszkaniowej, jeżeli wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, może wystąpić jako strona w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której co do zasady występuje wspólnota. Uprawnienia wspólnoty mieszkaniowej i poszczególnego właściciela nie są wobec siebie konkurencyjne i nie wykluczają się wzajemnie. Ocenie organu powinno zatem podlegać czy właściciel wyodrębnionej nieruchomości lokalowej był w stanie wykazać, iż doszło do negatywnego oddziaływania na jego nieruchomość, poprzez dopuszczenie do realizacji określonych robót budowlanych. W związku z tym stanowiskiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło, wskutek złożonych odwołań, do udziału w postępowaniu, w charakterze stron m.in. skarżących A. T., E. T. R. K. oraz M. K.. W ocenie Sądu, chociaż organ I instancji nie uznał skarżących za strony postępowania, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając sprawę z uwzględnieniem odwołań skarżących, umożliwiło im wzięcie udziału w postępowaniu, zapoznanie się z aktami sprawy, złożenie wniosków dowodowych i przedstawienie swojego stanowiska. Uwzględnić należało również, że interes skarżących reprezentowany był w przedmiotowym postępowaniu pośrednio również przez Wspólnotę Mieszkaniową [...], przy czym z okoliczności sprawy, w szczególności ze zgłoszonych zarzutów nie wynika, by interesy skarżącej Wspólnoty, jak i skarżących członków tej wspólnoty były rozbieżne. Podkreślenia wymaga w związku z powyższym, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić przesłankę do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie takiej zależności Sąd się nie dopatrzył. Sąd nie dopatrzył się również w tej sytuacji podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w szczególności w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. określającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skoro skarżący wzięli udział w postępowaniu odwoławczym i mogli przedstawić w nim swoje racje, doręczono im decyzję, od której mogli wnieść skargę do sądu administracyjnego, to w okolicznościach sprawy nie zaktualizowała się przesłanka pozbawienia skarżących bez własnej winy udziału w postępowaniu, a co za tym idzie, nie zaszła podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji z tej przyczyny.

W podsumowaniu Sąd stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w sposób wyczerpujący wyjaśniło i przedstawiło stan sprawy i nie można zarzucić mu sktuecznie naruszenia art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Szerokie i wnikliwe uzasadnienie spełnia również wymogi wynikające z zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skargach.

Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargi, orzekając jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.