Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SO/Ke 7/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1-3, art. 249a,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. S. od postanowienia Starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w K. z dnia 18 października 2017 r. umarzającego postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy złożonego w związku z zamiarem wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 339/14 p o s t a n a w i a: utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 października 2017 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach, działając na podstawie art. 243 § 1, art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ("Ppsa"), umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy złożonego w związku z zamiarem wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 339/14.

W uzasadnieniu Referendarz, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. lI GPS 2/10, wyjaśnił, że prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata, przyznane stronie na podstawie art. 244 i art. 245 Ppsa, obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie. Oznacza to, że prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu przyznane K. S. postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 3 czerwca 2014 r. w sprawie II SA/Ke 339/14 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 3 marca 2014 r., znak: [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, rozciąga się również na postępowanie wznowieniowe. Adwokat M. G. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w Kielcach w dniu 5 czerwca 2014 r. na pełnomocnika z urzędu w sprawie II SA/Ke 339/14 będzie więc pełnił tę funkcję również w ewentualnym postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tut. Sądu z dnia 3 lipca 2014 r.

W świetle powyższego Referendarz uznał rozpoznanie wniosku K. S.o przyznanie prawa pomocy złożonego w związku z zamiarem wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem za podlegające umorzeniu, stosownie do art. 249a Ppsa.

W sprzeciwie od ww. postanowienia wnioskodawca przedstawił okoliczności mające świadczyć o tym, że wyrok wydany w sprawie II SA/Ke 339/14 jest dla niego krzywdzący. Zarzucił, że postepowanie w tej sprawie toczyło się bez jego udziału, a wyznaczony adwokat nie wywiązywał się ze swoich obowiązków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).

Stosownie do treści art. 249a Ppsa, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest ustalenie znaczenia zwrotu "zbędne". Na gruncie reguł języka powszechnego zwrot "zbędny" oznacza tyle, co taki, który nie jest koniecznie potrzebny i bez którego można się obejść (por. Wielki Słownik Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl).

W rozpoznawanej sprawie Referendarz trafnie stwierdził, że zachodzi przesłanka uprawniająca do umorzenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy, ponieważ rozpoznanie wniosku K. S. stało się zbędne. W obrocie prawnym funkcjonuje bowiem prawomocne postanowienie Referendarza z dnia 3 czerwca 2014 r. o zwolnieniu skarżącego od kosztów i ustanowieniu dla niego adwokata z urzędu wydane w sprawie II SA/Ke 339/14. Wnioskodawcy przysługuje więc już prawo pomocy, przyznane wcześniej w postępowaniu zwykłym, które rozciąga się na postępowanie wznowieniowe (por. uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10).

Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy co do osoby wyznaczonego adwokata, wyjaśnić należy, że w stosunku do strony, której przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, działanie Sądu sprowadza się do wystąpienia do organu właściwej korporacji prawniczej o wyznaczenie dla strony pełnomocnika z urzędu. Jeżeli wyznaczony pełnomocnik nie spełnił oczekiwań strony, bądź strona ma zastrzeżenia do sposobu reprezentowania jej interesów przez wyznaczonego pełnomocnika, może zwrócić się do organu samorządu zawodowego – w tym przypadku do ORA w Kielcach, o jego zmianę. Sąd (referendarz sądowy), nie może natomiast uwzględnić kolejnego wniosku o ustanowienie adwokata, ponieważ uprawnienie strony zostało w tym zakresie zrealizowane.

W świetle powyższego, wydanie postanowienia z dnia 3 czerwca 2014 r. w sprawie II SA/Ke 339/14 przyznającego stronie prawo pomocy ma zatem ten skutek, że rozpoznanie ponownego wniosku w tym zakresie stało się zbędne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 260 § 1-3 i art. 249a Ppsa.