Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 792/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1996 nr 87 poz 395
law: Ustawa z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1952/08 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

WYROKIEM Z DNIA 4 LUTEGO 2009 R. SYGN. AKT V SA/WA 1952/08 WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ S.B. NA DECYZJĘ KIEROWNIKA URZĘDU DO SPRAW KOMBATANTÓW I OSÓB REPRESJONOWANYCH Z DNIA [...] CZERWCA 2008R. NR [...] W PRZEDMIOCIE ODMOWY PRZYZNANIA UPRAWNIENIA DO ŚWIADCZENIA PIENIĘŻNEGO.

POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE WYDANE ZOSTAŁO W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:

WNIOSKIEM Z 17 STYCZNIA 2008 R. S.B. ZWRÓCIŁ SIĘ DO KIEROWNIKA URZĘDU DO SPRAW KOMBATANTÓW I OSÓB REPRESJONOWANYCH O PRZYZNANIE UPRAWNIENIA DO ŚWIADCZENIA PIENIĘŻNEGO PRZYSŁUGUJĄCEGO OSOBOM DEPORTOWANYM DO PRACY PRZYMUSOWEJ ORAZ OSADZONYM W OBOZACH PRACY PRZEZ III RZESZĘ I ZWIĄZEK SOCJALISTYCZNYCH REPUBLIK RADZIECKICH. DO WNIOSKU ZAŁĄCZYŁ M.IN.: OPINIĘ STOWARZYSZENIA KOMBATANTÓW ARMII KRAJOWEJ IM. JÓZEFA PIŁSUDSKIEGO W MŁAWIE, ZAŚWIADCZENIE POTWIERDZAJĄCE FAKT ZARZĄDZANIA GOSPODARSTWEM ROLNYM PRZEZ NIEMCA – C.B., ZAŚWIADCZENIE PÓŁNOCNEJ DYREKCJI OKRĘGOWEJ KOLEI PAŃSTWOWYCH W GDAŃSKU O DOLICZENIU DO OKRESÓW ZATRUDNIENIA W CZASIE DRUGIEJ WOJNY ŚWIATOWEJ OKRESU ZATRUDNIENIA OD 30 KWIETNIA 1942 R. DO 31 STYCZNIA 1945 R., PISMO ARCHIWUM PAŃSTWOWEGO Z DNIA 7 GRUDNIA 1995 R. INFORMUJĄCE O KONFISKACIE MAJĄTKU PAŃSTWA POLSKIEGO I JEGO OBYWATELI NA ZIEMIACH WCIELONYCH DO III RZESZY, ZAWIADOMIENIE O UZYSKANIU ŚWIADCZENIA ZE WSPÓLNYCH ŚRODKÓW FUNDACJI "POLSKO-NIEMIECKIE POJEDNANIE" ORAZ RZĄDU USA, ORAZ ZEZNANIA ŚWIADKA P. P.

KIEROWNIK URZĘDU DECYZJĄ WYDANĄ W DNIU [...] MARCA 2008 R. NR [...] NA PODSTAWIE ART.1 UST.1 I ART. 4 UST. 1 ORAZ ART. 2 PKT 2 LIT. A USTAWY Z DNIA 31 MAJA 1996 R. O ŚWIADCZENIU PIENIĘŻNYM PRZYSŁUGUJĄCYM OSOBOM DEPORTOWANYM DO PRACY PRZYMUSOWEJ ORAZ OSADZONYM W OBOZACH PRACY PRZEZ III RZESZĘ I ZWIĄZEK SOCJALISTYCZNYCH REPUBLIK RADZIECKICH (DZ. U. NR 87, POZ. 395 Z PÓŹN. ZM.) ODMÓWIŁ S.B. PRZYZNANIA UPRAWNIENIA DO WYŻEJ WYMIENIONEGO ŚWIADCZENIA.

UZASADNIAJĄC SWOJE ROZSTRZYGNIĘCIE ORGAN PRZYTOCZYŁ TREŚĆ PRZEPISU ART. 2 PKT 2 LIT. A WSKAZANEJ WYŻEJ USTAWY, ZGODNIE Z KTÓRYM "REPRESJĄ JEST DEPORTACJA (WYWIEZIENIE) DO PRACY PRZYMUSOWEJ NA OKRES CO NAJMNIEJ 6 MIESIĘCY Z TERYTORIUM PAŃSTWA POLSKIEGO, W JEGO GRANICACH SPRZED 1 WRZEŚNIA 1939R., NA TERYTORIUM III RZESZY I TERENÓW PRZEZ NIĄ OKUPOWANYCH W OKRESIE WOJNY W LATACH 1939 - 1945". Z UWAGI NA TO, IŻ W OCENIE KIEROWNIKA URZĘDU, STRONA NIE SPEŁNIA OKREŚLONEGO PRZEPISAMI WARUNKU DEPORTACJI DO PRACY PRZYMUSOWEJ POZA TERYTORIUM II RP, TYM SAMYM NALEŻAŁO JEJ ODMÓWIĆ PRZYZNANIA ŚWIADCZENIA PRZEWIDZIANEGO W CYT. USTAWIE.

PO PRZEPROWADZENIU POSTĘPOWANIA ZAINICJOWANEGO WNIOSKIEM S.B. O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY KIEROWNIK URZĘDU DECYZJĄ Z DNIA [...] CZERWCA 2008 R. NR [...] WYDANĄ NA PODSTAWIE PRZEPISÓW ART. 138 § 1 PKT 1 W ZWIĄZKU Z ART. 127 § 3 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960 R. - KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (TEKST JEDN. - DZ. U. Z 2000 R. NR 98, POZ. 1071 Z PÓŹN. ZM.), DALEJ: KPA ORAZ ART. 2 PKT 2 LIT. A I ART. 4 UST.1, 2 I 4 USTAWY Z DNIA 31 MAJA 1996 R. O ŚWIADCZENIU PIENIĘŻNYM PRZYSŁUGUJĄCYM OSOBOM DEPORTOWANYM DO PRACY PRZYMUSOWEJ ORAZ OSADZONYM W OBOZACH PRACY PRZEZ III RZESZĘ I ZSRR UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ WŁASNĄ Z DNIA [...] MARCA 2008 R.

ORGAN W UZASADNIENIU DECYZJI PONOWNIE PRZYTOCZYŁ TREŚĆ PRZEPISU ART. 2 PKT 2 LIT. A WW. USTAWY, A ODNOSZĄC SIĘ DO ZGROMADZONEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO STWIERDZIŁ, IŻ S.B. PRACOWAŁ W P. POW. D., TJ. NA TERYTORIUM PAŃSTWA POLSKIEGO W JEGO GRANICACH SPRZED DNIA 1 WRZEŚNIA 1939 R. W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM NIE NASTĄPIŁ W SPRAWIE FAKT DEPORTACJI WSKAZANY W USTAWIE Z DNIA 31 MAJA 1996 R.

W SKARDZE NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ S.B. WNIÓSŁ O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY DOTYCZĄCEJ ODMOWY PRZYZNANIA UPRAWNIEŃ KOMBATANCKICH. STWIERDZIŁ, IŻ W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE ZŁOŻYŁ WSZYSTKIE NIEZBĘDNE DOKUMENTY, A PRZEPROWADZONY W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM WYWIAD ŚRODOWISKOWY WYKAZAŁ, ŻE MIEJSCOWOŚĆ P. OD 1939 R. POŁOŻONA BYŁA NA TERENIE ZIEM OKUPOWANYCH, CO POTWIERDZA RÓWNIEŻ FUNDACJA POLSKO - NIEMIECKIE POJEDNANIE.

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ KIEROWNIK URZĘDU PODTRZYMAŁ ARGUMENTY ZAWARTE W ZASKARŻONEJ DECYZJI I WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE.

W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE POWOŁAŁ PRZEPIS ART. 2 PKT 2 LIT. A I ART. 4 UST. 1, 2 I 4 USTAWY O ŚWIADCZENIU PIENIĘŻNYM.

W OCENIE SĄDU ORGAN ADMINISTRACJI ZASADNIE PRZYJĄŁ, IŻ MIEJSCOWOŚĆ P. POWIAT D., TJ. MIEJSCOWOŚĆ W KTÓREJ PRACOWAŁ SKARŻĄCY, ZNAJDOWAŁA SIĘ PRZED 1 WRZEŚNIA 1939 R. W GRANICACH PAŃSTWA POLSKIEGO, CO STANOWI PRZESŁANKĘ NEGATYWNĄ DO PRZYZNANIA STRONIE ŚWIADCZENIA.

S.B. W TOKU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO PODAWAŁ, IŻ PRACĘ PRZYMUSOWĄ WYKONYWAŁ PRZEZ DWA LATA I DZIEWIĘĆ MIESIĘCY W OKRESIE OD 1942 R. DO 1945R., W MAJĄTKU ZIEMSKIM, KTÓRYM ZARZĄDZAŁ NIEMIEC – C.B. WYJAŚNIĆ W TYM MIEJSCU NALEŻY, IŻ SAM FAKT WYKONYWANIA PRACY PRZYMUSOWEJ BEZ DEPORTACJI (WYWIEZIENIA) NA TERYTORIUM TRZECIEJ RZESZY I TERENÓW PRZEZ NIĄ OKUPOWANYCH W OKRESIE WOJNY W LATACH 1939 - 1945, NIE WYPEŁNIA DYSPOZYCJI ART. 2 PKT 2 LIT. A W/W USTAWY.

W OCENIE SĄDU JEDNOZNACZNY, PRZYTACZANY W UZASADNIENIACH DECYZJI ORGANÓW OBU INSTANCJI ZAPIS USTAWY NIE POZWALA NA OBJĘCIE ŚWIADCZENIEM OSÓB, KTÓRE DO PRACY PRZYMUSOWEJ ZOSTAŁY WYWIEZIONE NA TERENY POŁOŻONE W GRANICACH POLSKI SPRZED 1 WRZEŚNIA 1939 R. A TAKIE POŁOŻENIE MIAŁY P. WOBEC TEGO, ŻE SKARŻĄCY PRACOWAŁ PRZYMUSOWO NA TERYTORIUM PAŃSTWA POLSKIEGO, NIE MOŻNA STWIERDZIĆ, IŻ ZOSTAŁ WYWIEZIONY (DEPORTOWANY) Z TEGO TERYTORIUM. TAKA INTERPRETACJA ART. 2 PKT 2 LIT. "A" USTAWY WYNIKA WPROST Z TREŚCI PRZEPISU, KTÓRY STAWIA WYMÓG DEPORTACJI " DO PRACY PRZYMUSOWEJ NA OKRES CO NAJMNIEJ 6 MIESIĘCY Z TERYTORIUM PAŃSTWA POLSKIEGO W JEGO GRANICACH SPRZED DNIA 1 WRZEŚNIA 1939 R.". W TYM ZAKRESIE ISTNIEJE RÓWNIEŻ UTRWALONE ORZECZNICTWO NSA, W KTÓRYM UZNANO, IŻ PRACA PRZYMUSOWA NA TERYTORIUM NALEŻĄCYM DO II RP W JEJ GRANICACH SPRZED WOJNY, PRZEZ OSOBĘ ZAMIESZKUJĄCĄ WCZEŚNIEJ RÓWNIEŻ NA TYM TERYTORIUM NIE SPEŁNIA WARUNKÓW ART. 2 PKT 2 LIT. "A" USTAWY.

ODMIENNA, ROZSZERZAJĄCA WYKŁADNIA OMAWIANEGO PRZEPISU ART. 2 PKT 2 LIT. "A" USTAWY NIE BYŁABY W OCENIE SĄDU UPRAWNIONA, JAKO SPRZECZNA Z BRZMIENIEM PRZEPISU I WYKRACZAJĄCA POZA WSKAZANY W TYTULE USTAWY ZAKRES REGULACJI, A PONADTO PROWADZĄCA DO UZNANIA ZA ZBĘDNY ART. 2 PKT 1, SKORO PRAKTYCZNIE KAŻDA PRACA PRZYMUSOWA, WYKONYWANA PRZEZ CO NAJMNIEJ 6 MIESIĘCY NA RZECZ III RZESZY W LATACH 1939 - 1945, UPRAWNIAŁABY DO ŚWIADCZENIA.

SĄD DOSZEDŁ DO WNIOSKU, ŻE NIEZWIĄZANE Z DEPORTACJĄ Z TERYTORIUM II RP PRZYMUSOWE ZATRUDNIENIE W LATACH 1942 - 1945 S.B. W MAJĄTKU ZIEMSKIM, ZARZĄDZANYM PRZEZ NIEMCA, POŁOŻONYM NA TERYTORIUM PAŃSTWA POLSKIEGO W JEGO GRANICACH SPRZED 1 WRZEŚNIA 1939 R., A PO TEJ DACIE OKUPOWANYM PRZEZ III RZESZĘ, NIE STANOWI REPRESJI W ROZUMIENIU ART. 2 PKT 2 LIT. "A" CYT. USTAWY Z DNIA 31 MAJA 1996 R. O ŚWIADCZENIU PIENIĘŻNYM PRZYSŁUGUJĄCYM OSOBOM DEPORTOWANYM DO PRACY PRZYMUSOWEJ.

PONADTO SĄD STWIERDZIŁ, IŻ W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE PRZEPROWADZONE ZOSTAŁO Z POSZANOWANIEM ZASADY PRAWDY OBIEKTYWNEJ SFORMUŁOWANEJ W ART. 7 K.P.A. MATERIAŁ DOWODOWY ZEBRANY I ROZPATRZONY ZOSTAŁ, ZGODNIE Z ART. 77 § 1 K.P.A, W SPOSÓB WYCZERPUJĄCY, A ORGAN DOKONAŁ OCENY CAŁOKSZTAŁTU MATERIAŁU DOWODOWEGO W GRANICACH SWOBODNEGO UZNANIA ADMINISTRACYJNEGO, ZGODNIE Z ART. 80 K.P.A.

OD POWYŻSZEGO WYROKU SKARŻĄCY WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ DO NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI ORAZ ZARZUCAJĄC MU NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO TJ. ART. 2 PKT 2 LIT. A USTAWY Z DNIA 31 MAJA 1996 ROKU O ŚWIADCZENIACH PIENIĘŻNYCH PRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIE POLEGAJĄCA NA NIEUPRAWNIONEJ, ZAWĘŻAJĄCEJ - W STOSUNKU DO BRZMIENIA LITERALNEGO - INTERPRETACJI.

SKARŻĄCY WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ORAZ O ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA.

STRONA SKARŻĄCA PRZYTOCZYŁA BRZMIENIE ART. 2 PKT 2 LIT. A USTAWY O ŚWIADCZENIACH PIENIĘŻNYCH. STWIERDZIŁA, ŻE DLA USTALENIA, ŻE OKREŚLONY STAN FAKTYCZNY SPEŁNIŁ PRZESŁANKI REPRESJI W ROZUMIENIU USTAWY KONIECZNE JEST USTALENIE TRZECH PRZESŁANEK:

1) FAKTU, ŻE DANA OSOBA ZAMIESZKIWAŁA NA TERYTORIUM PAŃSTWA POLSKIEGO W JEGO GRANICACH SPRZED 1 WRZEŚNIA 1939 R.;

2) FAKTU JEJ WYWIEZIENIA (PRZYMUSOWEGO);

3) FAKTU, ŻE WYWIEZIENIE TO NASTĄPIŁO NA TEREN OKUPOWANY PRZEZ III RZESZE W OKRESIE WOJNY W LATACH 1939 -1945.

SKARŻĄCY WSKAZAŁ, IŻ SPEŁNIŁ WSZYSTKIE WSKAZANE PRZESŁANKI. ODMIENNA INTERPRETACJA PRZEPISU ART. 2 PKT 2 LIT. A POWOŁYWANEJ USTAWY PRZEPROWADZONA PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY DOPROWADZIŁA W JEGO OCENIE DO POZAUSTAWOWEGO I NIEUPRAWNIONEGO OKREŚLENIA DODATKOWEJ PRZESŁANKI NEGATYWNEJ W POSTACI USTALENIA, ŻE MIEJSCOWOŚĆ P. (MIEJSCE DEPORTACJI) LEŻAŁA W GRANICACH PAŃSTWA POLSKIEGO SPRZED 1 WRZEŚNIA 1939 ROKU. ANALIZA TREŚCI KOMENTOWANEGO PRZEPISU WSKAZUJE TYMCZASEM, ŻE USTAWODAWCA NIE WPROWADZIŁ TAKIEJ PRZESŁANKI NEGATYWNEJ.

SKARŻĄCY POWOŁAŁ SIĘ NA ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH, KTÓRE BADAJĄC PRZESŁANKI USTAWOWE POJĘCIA REPRESJI, WSKAZYWAŁY BRAK EJ ISTNIENIA Z POWOŁANIEM SIĘ NA FAKT BRAKU DEPORTACJI TJ. WYWIEZIENIA. NAJCZĘŚCIEJ ORZECZENIA W TEJ MIERZE ZAPADAŁY W ODMIENNYM OD OBECNEGO STANIE FAKTYCZNYM, TJ. W TAKIM, ŻE OKREŚLONA OSOBA PRACOWAŁA PRZYMUSOWO, JEDNAKŻE W MIEJSCOWOŚCI, W KTÓREJ POPRZEDNIO ZAMIESZKIWAŁA.

W OCENIE STRONY SKARŻĄCEJ OCZYWISTYM JEST, ŻE WÓWCZAS BRAK BYŁO ELEMENTU WYWIEZIENIA TJ. PRZENIESIENIA W INNE ŚRODOWISKO, ODERWANIA OD MIEJSCA ZAMIESZKANIA ETC., WIĘC SĄDY ODMOWNIE ROZSTRZYGAŁY SKARGI NA DECYZJE ODMAWIAJĄCE PRZYZNANIA ŚWIADCZEŃ W TRYBIE WW. USTAWY. W SPRAWIE NINIEJSZEJ NATOMIAST FAKT WYWIEZIENIA MIAŁ MIEJSCE (CO NIE JEST KWESTIONOWANE), WOBEC CZEGO - ZGODNIE Z LITERALNYM BRZMIENIEM ART. 2 PKT 2 LIT. A POWOŁYWANEJ USTAWY SKARŻĄCY SPEŁNIŁ PRZESŁANKĘ OKREŚLONĄ W TYM PRZEPISIE. ODMIENNA INTERPRETACJA PROWADZIŁABY DO NIEUPRAWNIONEGO POKRZYWDZENIA OSÓB WYWOŻONYCH DO PRACY PRZYMUSOWEJ W LATACH 1939 - 1945.

NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

SKARGĘ NALEŻAŁO UWZGLĘDNIĆ.

ZGODNIE Z ART. 1 UST. 1 USTAWY Z DNIA 31 MAJA 1996 R. O ŚWIADCZENIU PIENIĘŻNYM PRZYSŁUGUJĄCYM OSOBOM DEPORTOWANYM DO PRACY PRZYMUSOWEJ ORAZ OSADZONYM W OBOZACH PRACY PRZEZ III RZESZĘ I ZWIĄZEK SOCJALISTYCZNYCH REPUBLIK RADZIECKICH (DZ. U. NR 87, POZ. 395 ZE ZM.) ŚWIADCZENIE PIENIĘŻNE (ZWANE DALEJ "ŚWIADCZENIEM") PRZYSŁUGUJE OSOBOM, KTÓRE W OKRESIE PODLEGANIA REPRESJOM OKREŚLONYM W USTAWIE BYŁY OBYWATELAMI POLSKIMI I SĄ NIMI OBECNIE.

REPRESJĄ W ROZUMIENIU USTAWY, W BRZMIENIU M. IN. PRZEPISU OBOWIĄZUJĄCEGO W DNIU WYDANIA WYROKU JEST DEPORTACJA (WYWIEZIENIE) DO PRACY PRZYMUSOWEJ NA OKRES CO NAJMNIEJ 6 MIESIĘCY Z TERYTORIUM PAŃSTWA POLSKIEGO, W JEGO GRANICACH SPRZED WRZEŚNIA 1939 R. NA TERYTORIUM III RZESZY I TERENÓW PRZEZ NIĄ OKUPOWANYCH W OKRESIE WOJNY W LATACH 1939 – 1945 – ART. 2 PKT 2 LIT. A TEJŻE USTAWY.

TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY W WYROKU Z DNIA 16 GRUDNIA 2009 R. SYGN. AKT K 49/07 (DZ. U. Z 2009 R. NR 220 POZ. 1734) STWIERDZIŁ, ŻE "ART. 2 PKT 2 USTAWY Z DNIA 31 MAJA 1996 R. O ŚWIADCZENIU PIENIĘŻNYM PRZYSŁUGUJĄCYM OSOBOM DEPORTOWANYM DO PRACY PRZYMUSOWEJ ORAZ OSADZONYM W OBOZACH PRACY PRZEZ III RZESZĘ I ZWIĄZEK SOCJALISTYCZNYCH REPUBLIK RADZIECKICH (DZ. U. NR 87, POZ. 395 Z 1998 R. NR 102, POZ. 1118, Z 1999 R. NR 28, POZ. 257, Z 2001 R., NR 154, POZ. 1788, Z 2003 R. NR 110, POZ. 1060 ORAZ Z 2005 R. NR 85, POZ. 725) W ZAKRESIE, W JAKIM POMIJA PRZESŁANKĘ DEPORTACJI (WYWIEZIENIA) DO PRACY PRZYMUSOWEJ W GRANICACH PRZEDWOJENNEGO PAŃSTWA POLSKIEGO, JEST NIEZGODNY Z ART. 32 UST. 1 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ".

TO ROZSTRZYGNIĘCIE NIE MOGŁO ZOSTAĆ UWZGLĘDNIONE PRZEZ ORGAN ADMINISTRACYJNY ORZEKAJĄCY W SPRAWIE A TAKŻE PRZEZ SĄD I INSTANCJI, CHOCIAŻ WYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO MIAŁBY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. ZGODNIE Z ART. 190 UST. 1 I 4 KONSTYTUCJI RP ORZECZENIA TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO MAJĄ MOC POWSZECHNIE OBOWIĄZUJĄCĄ I SĄ OSTATECZNE. NATOMIAST ORZECZENIE TRYBUNAŁU STWIERDZAJĄCE NIEZGODNOŚĆ Z KONSTYTUCJĄ PRZEPISU USTAWY, NA PODSTAWIE KTÓREGO ZOSTAŁA WYDANA OSTATECZNA DECYZJA ADMINISTRACYJNA STANOWI PODSTAWĘ DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA (ART. 145 A K.P.A.).

STOSOWNIE DO ART. 1 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269) NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ORAZ WOJEWÓDZKIE SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI PRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM CO OBLIGUJE TE SĄDY Z MOCY PRAWA DO UWZGLĘDNIANIA W SWOICH ROZSTRZYGNIĘCIACH ORZECZEŃ TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO, KTÓRE MAJĄ MOC POWSZECHNIE OBOWIĄZUJĄCĄ, PODOBNIE JAK AKTY NORMATYWNE WYMIENIONE W ART. 87 UST. 1 KONSTYTUCJI RP.

MAJĄC NA UWADZE POWOŁANE PRZEPISY ORAZ ZASADY WYRAŻONE W KONSTYTUCJI RP W ART. 2, 7 I 8 TJ. ODPOWIEDNIO ZASADĘ DEMOKRATYCZNEGO PAŃSTWA PRAWNEGO, LEGALIZMU I NADRZĘDNOŚCI KONSTYTUCJI W SYTUACJI, GDY PO WYDANIU WYROKU PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZAPADNIE WYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO O NIEZGODNOŚCI Z KONSTYTUCJĄ PRZEPISU USTAWY, KTÓRY MIAŁ ZASTOSOWANIE W SPRAWIE, WYROK TEN POWINIEN UWZGLĘDNIĆ W SWOIM ORZECZENIU NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NIEZALEŻNIE OD PODSTAW, NA JAKICH OPARTA ZOSTAŁA SKARGA KASACYJNA (POR. WYROK NSA Z DNIA 22 LUTEGO 2008 R., SYGN. AKT II OSK 1004/06 Z DNIA 16 PAŹDZIERNIKA 2008 R., SYGN. AKT II OSK 1200/07 Z DNIA 14 LISTOPADA 2008 R., SYGN. AKT II OSK 1374/07 ORAZ UCHWAŁA NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE Z DNIA 7 GRUDNIA 2009 R., SYGN. AKT I OPS 9/09).

MAJĄC POWYŻSZE OKOLICZNOŚCI NA WZGLĘDZIE I W PEŁNI PODZIELAJĄC TO STANOWISKO, SKŁAD ORZEKAJĄCY W SPRAWIE UZNAŁ KONIECZNOŚĆ UCHYLENIA ZASKARŻONEGO WYROKU I NA PODSTAWIE ART. 185 NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ORZEKŁ JAK W SENTENCJI.