Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 413/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107, art. 112 par. 1-4, art. 128, art. 200, art. 247 par. 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 33 par. 1, art. 91 ust. 1 art. 92 ust. 1, art. 203
journal: Dz.U. 1991 nr 118 poz 512
law: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo  upadłościowe - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Anna Kwiatek, Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 września 2007 r. sprawy ze skargi W. sp.z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie odpowiedzialności podatkowej za zaległości z tytułu podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. od decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] , Nr [...] w sprawie uchylenia decyzji Burmistrza z dnia [...] Nr [...] oraz orzeczenia odpowiedzialności za zaległe zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości Przedsiębiorstwa Remontowego Przemysłu Drzewnego "B" za lata 1999-2001, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. - Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż wnioskiem z dnia 31 października 2005r. "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] uchylającej decyzję Burmistrza z dnia [...], Nr [...] i orzekającej o odpowiedzialności za zaległe zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości Przedsiębiorstwa Remontowego Przemysłu Drzewnego "B" za lata 1999 - 2001. W uzasadnieniu wniosku wskazano rażące naruszenie prawa tj. art. 107 § 1 i art. 112 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 33 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe (tekst jedn. - Dz.U. z 1991 r. , Nr 118, poz. 512 ze zm.). Decyzją z dnia [...]., Nr SKO 972/05 Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...]. decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 20 października 2006r., sygn. akt: I SA/Lu 364/06 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze niewłaściwie zastosowało przepis art. 112 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż powołało się na przepis w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003r., natomiast zastosowało ten przepis w brzmieniu obowiązującym po tej dacie. Zmiana przepisu była istotna, gdyż przed 1 stycznia 2003r. za zaległości podatkowe odpowiadał obok nabywcy przedsiębiorstwa i jego zorganizowanej części także nabywca środków trwałych, jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami środki te były ujęte w prowadzonej ewidencji lub wykazie środków trwałych, a ich wartość w dniu zbycia wynosiła co najmniej tyle, ile wskazana w tym przepisie kwota. Ponadto zakres tej odpowiedzialności został wyznaczony proporcją, w jakiej pozostawała wartość zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub nabytego środka trwałego do wartości środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przedsiębiorstwa, które jest lub było prowadzone przez zbywcę. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ocenić wskazaną we wniosku przesłankę rżącego naruszenia prawa /art. 107 i art. 112 Ordynacji podatkowej/ z punktu widzenia treści tych przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2003 r.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło wytyczne zawarte w wyroku sądu i utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] Nr [...]. W ocenie Kolegium brak było bowiem przesłanek do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, ponieważ w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w administracyjnym toku instancji ocenie podlega sama decyzja, a nie proces postępowania dowodowego poprzedzający jej wydanie. Analiza decyzji oraz akt sprawy, na podstawie których została wydana nie pozwala na stwierdzenie, że decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Kolegium nie można uznać, aby nieruchomość nabyta przez skarżącą spółkę nie miała związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez upadłego podatnika, a składniki majątkowe objęte umową sprzedaży na rzecz skarżącej spółki nie są środkami trwałymi. Kolegium przyznało, iż kwestie ograniczenia odpowiedzialności nabywcy , o których mowa w art. 112 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej nie zostały objęte rozstrzygnięciem decyzji , której stwierdzenia nieważności domaga się Spółka, jednak żaden przepis prawa, w tym art. 108 i art. 210 Ordynacji podatkowej nie nakazuje zamieszczania w decyzji postanowień co do ograniczenia odpowiedzialności nabywcy majątku podatnika. Zatem wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma uzasadnionych podstaw.

W dniu 18 kwietnia 2007r. (data nadania w urzędzie pocztowym) "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...]. Powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła, iż nie uwzględnia przepisów art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa mimo, że została wydana z rażącym naruszeniem art. 112 § 1 - 4 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003r. w związku z art. 180 tej ustawy oraz z rażącym naruszeniem art. 33 § 1 Prawo upadłościowe. Z uwagi na powyższe skarżąca spółka wniosła o wydanie wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] oraz decyzji Burmistrza z dnia [...]., Nr [...], ewentualnie zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka wniosła również o zasądzenie na jej rzecz od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, ponieważ obarczono spółkę odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe osoby trzeciej z naruszeniem przepisów art. 112 § 1 do 4 Ordynacji podatkowej i art. 33 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe. Wbrew zawartemu a aktach materiale dowodowemu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że strona skarżąca nie wykazała w toku postępowania żadnych dowodów wskazujących na to, że na zakupionym majątku upadły nie prowadził działalności gospodarczej. W aktach znajduje się bowiem postanowienie Sądu Rejonowego w Z. V Wydział Gospodarczy z dnia [...] o ogłoszeniu upadłości Przedsiębiorstwa Remontowego Przemysłu Drzewnego "B" w B. D. z uzasadnienia którego wynika, że przedsiębiorstwo zaniechało spłacania długów w 1993r., natomiast zaprzestało prowadzenia działalności gospodarczej w 1997r. Takie stanowisko wyraził również w swych wyjaśnieniach likwidator upadłego przedsiębiorstwa R. C.. Ponadto ze względu na zaistniały przed ogłoszeniem upadłości pożar oraz dewastację budowli, budynków i urządzeń, od początku lat dziewięćdziesiątych, nie była prowadzona żadna działalność gospodarcza. W związku z tym syndyk opłacał podatek od tej nieruchomości jako nie związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, podobnie czyniła to skarżąca spółka po zakupie nieruchomości.

Zdaniem strony skarżącej nie do przyjęcia jest argumentacja Kolegium w sprawie wykonania wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w zakresie wyeliminowania wewnętrznej sprzeczności zawartej w uchylonej decyzji, będącej przedmiotem skargi z punktu widzenia treści przepisów obowiązujących przed 1 stycznia 2003r., a dotyczących zakresu odpowiedzialności nabywcy. Kwestie ograniczenia tej odpowiedzialności reguluje art. 112 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa wyznaczając proporcje odpowiedzialności nabywcy rzeczy. W szczególności nie do zaakceptowania jest pogląd, że skarżąca nie podnosiła tej okoliczności, skoro w piśmie z 7 października 2003r. podała, że upadłe przedsiębiorstwo w 95 % zostało zwrócone poprzedniemu właścicielowi, zatem odpowiedzialność Spółki może wynosić jedynie 5 % zaległości. Z zapisów art. 107 § 1 i art. 112 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, że odpowiedzialność osoby trzeciej jest solidarna ze zobowiązaniem podatnika, a więc niewątpliwym pozostaje, że nabywca majątku nie może odpowiadać za zaległości, które nie obciążają podatnika. Zatem Spółka nie powinna ponosić większej odpowiedzialności w zakresie odsetek niż upadły. Decyzja zaś Kolegium z dnia [...] nakłada na skarżącą spółkę obowiązek płacenia odsetek od zaległości podatkowych upadłego do dnia 24 kwietnia 2003r., mimo, że jego upadłość została ogłoszona dwa lata wcześniej, tj. [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz.1269 oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ - stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Sąd rozpatrując sprawę niniejszą jest związany wyrokiem wydanym w tej samej sprawie w dniu 20 października 2006 r. sygn. akt I SA/Lu 364/06. Sąd w wyroku tym wyraził pogląd, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien ocenić wskazaną we wniosku przesłankę rażącego naruszenia prawa - art. 107 i art. 112 Ordynacji podatkowej z punku widzenia treści tych przepisów w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r.

Zgodnie z art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej nabywca przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. § 2 powołanego wyżej przepisu stanowi natomiast, że § 1 stosuje się również do nabywców środków trwałych, jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami środki te były ujęte w prowadzonej przez zbywcę ewidencji lub wykazie środków trwałych, a ich wartość w dniu zbycia wynosi co najmniej 14.173,62

W świetle wyżej przytoczonych przepisów dla zaistnienia odpowiedzialności podatkowej nabywcy nieruchomości za zobowiązania zbywcy muszą być spełnione następujące przesłanki:

- zaległości podatkowe muszą mieć związek z prowadzoną działalnością gospodarczą;

-przedmiotem nabycia musi być przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część albo środki trwałe, jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami środki te były ujęte w prowadzonej przez zbywcę ewidencji lub wykazie środków trwałych, a ich wartość w dniu zbycia wynosi, co najmniej tyle, ile wskazana w w/w przepisie kwota.

Art. 112 § 3 Ordynacji podatkowej ogranicza zakres odpowiedzialności nabywcy do wartości nabytego przedsiębiorstwa, jego zorganizowanej części lub środka trwałego.

W § 4 tego przepisu ustawodawca przewidział dalsze ograniczenie tej odpowiedzialności i wskazał, iż w przypadku zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub środka trwałego zakres odpowiedzialności nabywcy ograniczony jest dodatkowo do wysokości zaległości podatkowych w takiej części, w jakiej wartość nabytej zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub nabytego środka trwałego pozostaje do wartości środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przedsiębiorstwa, które jest lub było prowadzone przez zbywcę.

Aby zatem można byłoby stwierdzić, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego rażąco narusza prawo w zakresie zastosowania wyżej przytoczonych przepisów art. 112 Ordynacji podatkowej należałoby w postępowaniu o stwierdzenie nieważności stwierdzić, iż :

- zaległości podatkowe zbywcy nie dotyczą działalności gospodarczej, lub

-przedmiotem nabycia nie jest przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część albo środek trwały,

a nadto, że naruszono ustawowe ograniczenie zgodnie, z którym:

-kwota zobowiązań zbywcy przenoszona na nabywcę nie może być wyższa od wartości nabytego przedsiębiorstwa, jego zorganizowanej części lub środka trwałego, a w przypadku zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub środka trwałego zakres odpowiedzialności nabywcy ograniczony jest ponadto do wysokości zaległości podatkowych w takiej części, w jakiej wartość nabytej zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub nabytego środka trwałego pozostaje do wartości środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przedsiębiorstwa, które jest lub było prowadzone przez zbywcę.

Podkreślić należy, że zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter samodzielny i nadzwyczajny w stosunku do "zasadniczego" postępowania podatkowego. Oznacza to, że organ prowadzący takie postępowanie nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać (por. np. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt III SA 1473/01 - publik., Biuletyn Skarbowy z 2004 r., nr 3, poz. 26, Lex nr 109544). Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy zachodzą, czy też nie przesłanki stwierdzenia nieważności wymienione enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji podatkowej, stanowi odstępstwo od zasady trwałości (legalności) tej decyzji, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej.

Dla wyznaczenia zakresu przedmiotowego kontroli sądu istotne będzie zatem wskazanie, że przedmiotem badania pod kontem istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] o uchyleniu decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] i orzeczeniu o odpowiedzialności "A" sp. z o.o. za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Remontowego Przemysłu Drzewnego "B" w podatku od nieruchomości, oraz za należne odsetki za zwłokę, a zatem nie mogą być przedmiotem badania zarzuty dotyczące funkcjonujących w obiegu ostatecznych decyzji z [...] i z [...] określających wysokość zaległości podatkowej zbywcy majątku.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kontem oceny wskazanych przez Skarżącą przesłanek naruszenia prawa stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności w pierwszej kolejności należy odnieść się do formułowanego przez skarżącą zarzutu niezgodnego z prawem obciążenia jej odsetkami za zwłokę naliczanymi po dniu ogłoszenia upadłości Przedsiębiorstwa Remontowego Przemysłu Drzewnego "B" (tj. po 13 listopada 2001 r.), od którego skarżąca nabyła składniki majątku (zabudowaną działkę położoną przy ul. S. w Z.). Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem nie istnieje zakaz naliczania i dochodzenia odsetek w stosunku do samego upadłego. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1992 r. sygn. akt III CZP 23/92 OSNC 992/9/16 zaprezentowano pogląd, iż znaczenie przepisu art. 33 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 października 1934 r. prawo upadłościowe (Dz.U. z 1991 r. Nr 118 poz. 512 z późn. zm) należy ustalać w ramach instytucji, na użytek której został on ustanowiony. Otóż zasadą jest, że wszystkie uznane wierzytelności uczestniczą w podziale funduszów masy, a jedynie podlegają zaspokojeniu w różnej kolejności (art. 203 i nast. prawa upadłościowego). Artykuł 33 § 1 prawa upadłościowego wyłącza od udziału w podziale odsetki od wierzytelności za czas od ogłoszenia upadłości. Jak wynika z brzmienia powołanego przepisu, wierzycielowi nie należą się odsetki od daty ogłoszenia upadłości tylko wówczas, gdy żąda zaspokojenia z funduszów masy. Należą się one natomiast od upadłego. Wierzyciel może zatem dochodzić ich od upadłego po zakończeniu upadłości. Ogłoszenie upadłości nie jest bowiem jednoznaczne z zakazem naliczania odsetek. Z art. 92 ust. 1 prawa upadłościowego wynika, że odsetki należne od upadłego za okres do dnia ogłoszenia upadłości nie mogą być zaspokajane z masy upadłości. Reguła ta lege non distinguente odnosi się do wszelkich odsetek bez względu na źródło ich powstania (odsetki ustawowe za opóźnienie, odsetki umowne, odsetki wynikające z orzeczenia sądowego). W stosunku do upadłego datą wymagalności wierzytelności jest data ogłoszenia upadłości chyba, że wierzytelność stała się wymagalna już wcześniej. Art. 91 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe stanowi, że z dniem ogłoszenia upadłości zobowiązania pieniężne upadłego, których termin płatności świadczenia jeszcze nie nastąpił, stają się wymagalne. Trudno zaś uznać, że to samo zobowiązanie upadłego traktować należy jako wymagalne, gdy chodzi o zaspokojenie z masy upadłości, i jako niewymagalne, gdy chodzi o zaspokojenie z innego majątku. Przyjąć więc należy, że z uwagi na to, że roszczenie o odsetki za okres po ogłoszeniu upadłości nie podlega zaspokojeniu z masy upadłości i nie może być dochodzone w trybie zgłoszenia wierzytelności, roszczenia tego można dochodzić przeciw upadłemu w drodze powództwa.

W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 107 Ordynacji podatkowej (kształtującego odpowiedzialność majątkową osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika), w związku z art. 33 Prawa upadłościowego, że nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ten ostatni przepis przesądza jedynie o niemożności zaspokojenia z masy upadłości należności z tytułu odsetek za okres od ogłoszenia upadłości. Nie kształtuje natomiast zakazu dochodzenia tych odsetek od upadłego, na co wskazuje w sposób kategoryczny powołana wyżej uchwała Sądu Najwyższego.

W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie drugi z formułowanych przez skarżącą zarzutów tj. wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne w ocenie skarżącej przyjęcie, że zaległości podatkowe było związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że okolicznością przesądzającą o charakterze zaległości podatkowej jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej są decyzje określające podatek dla upadłego przedsiębiorstwa, z których wynika, że przedmiotem opodatkowania były budynki, budowle oraz grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto podkreślić należy, że zbywcą było przedsiębiorstwo państwowe, które jako takie nie mogło prowadzić innej działalności poza działalnością gospodarczą, z której mogłyby powstać zaległości podatkowe. Ustalenia takie poczynione zostały w postępowaniu podatkowym prowadzonym w stosunku do podatnika i jako takie nie podlegają weryfikacji w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej. A zatem wskazywana przez Skarżącą okoliczność, że nabyła od syndyka masy upadłościowej nieruchomość, na której od 1997 r. nie była prowadzona żadna działalność gospodarcza, nie może być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.

W związku z tym należy stwierdzić, że prowadząc postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia, czy decyzja dotycząca przeniesienia (w postępowaniu zwykłym) odpowiedzialności nie została dotknięta jedną z wad określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, skutkujących nieważnością decyzji (ze szczególnym uwzględnieniem art. 247 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej), a w zaskarżonym rozstrzygnięciu szczegółowo uzasadniło stanowisko swoje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zapewniło również stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu, wzywając ją każdorazowo przed wydaniem decyzji do zajęcia stanowiska na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze skarżąca nie wskazała żadnych nowych dowodów na poparcie prezentowanego przez siebie stanowiska. Zatem należy przyjąć, że prowadzący postępowanie organ dokonał prawidłowych ustaleń w oparciu o akta sprawy, bez rozstrzygania sprawy, co do jej istoty oraz bez przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie, uwzględniając wytyczne zawarte we wskazanym wyżej wyroku Sądu z dnia 20 października 2006 r.

Na zakończenie wskazać również należy, że nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut rażącego naruszenia art. 112 § 3 i 4. Organy podatkowy postępowaniu o przeniesienie odpowiedzialności prawidłowo ustaliły, iż wartość zakupionego majątku stanowi 90.000 zł, natomiast wysokość przeniesionych zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę nie przekracza tej kwoty. Organy podatkowe nie czyniły natomiast żadnych ustaleń, co do ograniczenia odpowiedzialności określonej w § 4. Zarzut pominięcia takich ustaleń mógłby być zgłoszony jedynie w postępowaniu zwykłym, natomiast przeprowadzanie dowodów na tą okoliczność nie jest dopuszczalne w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Stąd też, w braku ustaleń w tym zakresie nie jest możliwe stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.