Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 769/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. B. (dalej: "skarżąca", "strona" albo "podatniczka"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej także: "organ odwoławczy") z dnia [...] r. nr [...] stwierdzające, że odwołanie podatniczki od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...]r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie [...]zł zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 216 oraz art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej: "O.p.").

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]organ pierwszej instancji określił podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie [...]zł. Decyzja powyższa wysłana została za potwierdzeniem odbioru na adres podatniczki, tj. ul. [...], [...]S.. Z adnotacji na niepodjętej przez podatniczkę przesyłce wynika, że awizowana była ona po raz pierwszy w dniu 10 grudnia 2012 r., powtórne awizowanie miało miejsce w dniu 18 grudnia 2012 r. Zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 27 grudnia 2012 r. Decyzja uznana została za doręczoną stronie w dniu 24 grudnia 2012 r. w trybie art. 150 O.p.

Następnie, na podstawie wystawionych w dniu 30 stycznia 2013 r. tytułów wykonawczych wszczęte zostało wobec podatniczki postępowanie egzekucyjne, obejmujące podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 r.

W piśmie z dnia 23 lutego 2013 r. skierowanym do Izby Skarbowej w K. za pośrednictwem organu pierwszej instancji, podatniczka wniosła o "uchylenie lub anulowanie" zajęcia konta bankowego, wskazując, że wszczęto wobec niej egzekucję bez podania, dlaczego czynności takie są wykonywane. Zaznaczyła, że nie otrzymała decyzji o wysokości zaległych podatków.

Następnie w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r. strona wniosła o "uchylenie Decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]nr [...]oraz o uchylenie lub anulowanie "zajęcia konta bankowego" i "wstrzymanie realizacji wystawionych tytułów wykonawczych". W piśmie tym strona m.in. wskazała, że o wydanej w dniu [...]r. decyzji dowiedziała się z postanowienia z dnia [...]r. o nr [...]. Do pisma załączyła plik dokumentów, stanowiących dokumentację medyczną.

W piśmie z dnia 12 sierpnia 2013 r. organ pierwszej instancji wezwał podatniczkę do sprecyzowania, czy pismo z dnia 2 sierpnia 2013 r. jest jednocześnie odwołaniem od decyzji z dnia [...]r. nr [...]dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. czy też żądaniem wznowienia postępowania.

Odpowiadając na wezwanie, strona w piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r. oświadczyła, że decyzji z dnia [...]r. nigdy nie otrzymała. W związku z tym, wnosiła o uchylenie tej decyzji, przesyłając w załączeniu plik dokumentów, świadczących o chorobie jej lub dziecka, co mogło mieć wpływ na nieodebranie przesyłki. Stwierdziła dalej, że pozostawia organowi pierwszej instancji do uznania, czy przywróci termin do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...]r., czy też uchyli tę decyzję jako bezzasadną.

W piśmie z dnia 15 listopada 2013 r. organ pierwszej instancji ponownie wezwał podatniczkę do sprecyzowania żądania, dotyczącego decyzji z dnia [...]r., wskazując, że decyzję tą uznano za doręczoną w trybie art. 150 O.p. w dniu 24 grudnia 2012 r., w związku z czym stała się ona prawomocna z dniem 8 stycznia 2013 r. Organ poinformował jednocześnie stronę między innymi o treści art. 168 § 2 O.p. oraz o treści art. 169 § 1 tej ustawy.

W piśmie z dnia 28 listopada 2013 r. podatniczka stwierdziła między innymi, że wnosi o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...]r. , zaś w przypadku negatywnego rozpatrzenia powyższego wniosku, wnosi o uchylenie tej decyzji w całości.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]organ pierwszej instancji pozostawił bez rozpatrzenia wniosek strony z dnia 2 sierpnia 2013 r., wskazując, że braki tego wniosku nie zostały usunięte w terminie.

Na powyższe postanowienie strona wniosła w piśmie z dnia 7 lutego 2014 r. zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] organ odwoławczy uchylił postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...]r. i umorzył postępowanie w sprawie pozostawienia wniosku podatniczki bez rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek pismo podatniczki z dnia 2 sierpnia 2013 r. było w swej treści niejednoznaczne, to kolejne jej pisma – z dnia 27 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 28 listopada 2013 r. wyraźnie odzwierciedlały wolę podatniczki, tj. wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W piśmie z dnia 29 maja 2014 r., adresowanym do organu odwoławczego strona wskazała, że nie otrzymała decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r., ponieważ chorowała zarówno ona, jak i 3 – letnie dziecko, które samotnie wychowuje. Podniosła, że nie miała możliwości udania się na pocztę po odbiór korespondencji, gdyż pozostawiłaby dziecko bez opieki. Dodała, że na awizach pocztowych brak jest informacji, co zawiera przesyłka. Stwierdziła też, że plik dokumentów świadczących o schorzeniach jej oraz dziecka nie pozwolił pracownikom urzędu skarbowego na wyciągnięcie stosownych wniosków; nie sprawdzono nawet, na jakie schorzenia cierpiała, a były to zaburzenia psychiczne. Wskazała jednocześnie, że w związku z przebytym zabiegiem operacyjnym wymagała opieki osób trzecich, dlatego "nie często" przebywała w miejscu swojego zamieszkania. Pozostawała wraz z dzieckiem pod opieką jej matki, zamieszkałej w tym czasie w Z.. Korespondencja adresowana do podatniczki po upływie określonego terminu wracała do nadawcy, ona sama zaś nie miała wiedzy o treści tej korespondencji i dlatego na nią nie reagowała. Podniosła też, że od momentu poprawy stanu zdrowia odbiera całą adresowaną do niej korespondencję i na nią reaguje.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie [...]zł.

Kolejno, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] stwierdził, że odwołanie podatniczki od tej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Skarga na to postanowienie podlega kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.

Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin do wniesienia odwołania jest terminem procesowym; gdy czynność procesowa nie została dokonana w terminie, zachodzi uchybienie terminu w postępowaniu podatkowym.

Przedstawiając następnie uregulowania, zawarte w art. 150 O.p., organ odwoławczy zaznaczył, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...]r. doręczona została w trybie, przewidzianym w tymże przepisie, w dniu 24 grudnia 2012 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru figuruje bowiem adnotacja o możliwości odbioru pisma z datą 10 grudnia 2012 r. oraz 18 grudnia 2012 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji upłynął w dniu 8 stycznia 2013 r. Odwołanie zostało natomiast złożone na piśmie ze znacznym przekroczeniem terminu do jego wniesienia. Organ odwoławczy zaznaczył, że podatniczka dopiero po wdrożeniu postępowania egzekucyjnego wykazała aktywność w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., chociaż niewątpliwie miała wiedzę o toczącym się wobec niej postępowaniu i jego skutkach, bowiem potwierdziła osobiście odbiór postanowienia o wszczęciu postępowania wymiarowego za 2006 r. Miała również wiedzę o tym, że w dniu 5 grudnia 2012 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego dotyczącego 2006 r., gdyż osobiście potwierdziła odbiór przesyłki z urzędu w tej sprawie (w dniu 12 grudnia 2012 r.). Akcentował, że wykazana przez stronę aktywność procesowa w drugim półroczu 2013 r. nie może wywoływać oczekiwanych przez nią skutków procesowych. Dopiero w piśmie z dnia 28 listopada 2013 r. strona dobitnie sprecyzowała ona swoje żądanie, domagając się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz przywrócenia terminu do złożenia odwołania od tej decyzji, powołując się na fakt nieskutecznego jej doręczenia. Niemniej jednak, termin i sposób wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej zdecydowanie wykracza poza unormowania prawa procesowego, ujęte w rozdziale 15 O.p.

Powołując się następnie na treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy zaznaczył, że stwierdzenie uchybienia terminu nie zależy od uznania organu, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy; każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] strona wniosła o jego uchylenie, jak również o uchylenie decyzji wymiarowej z dnia [...]r. Wniosła jednocześnie o "wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu zakończenia postępowania przed (...) Sądem (...)", o zwolnienie od kosztów postępowania oraz o ustanowienie pełnomocnika procesowego.

Uzasadniając skargę strona podkreśliła, że nieodebranie korespondencji z Urzędu Skarbowego nie było celowe ani zamierzone. Wskazała, że nie otrzymała decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r., ponieważ chorowała zarówno ona, jak i 3 – letnie dziecko, które samotnie wychowuje. Podniosła, że nie miała możliwości udania się na pocztę po odbiór korespondencji, gdyż pozostawiłaby bez opieki dziecko. Dodała, że na awizach pocztowych brak jest informacji, co zawiera przesyłka. Podniosła także, iż leczyła się w międzyczasie psychicznie, była również poddana zabiegowi operacyjnemu; plik dokumentów świadczących o schorzeniach jej oraz dziecka, dołączony został przez nią do pisma z dnia 2 sierpnia 2013 r. Wskazała jednocześnie, że w związku z zabiegiem operacyjnym wymagała opieki osób trzecich, dlatego "nie często" przebywała w miejscu swojego zamieszkania. Pozostawała wraz z dzieckiem pod opieką jej matki, zamieszkałej w tym czasie w Z.. Korespondencja adresowana do niej po upływie określonego terminu wracała do nadawcy, ona sama zaś nie miała wiedzy o treści tej korespondencji i dlatego na nią nie reagowała. Podniosła też, że od momentu poprawy stanu zdrowia odbiera całą adresowaną do niej korespondencję i na nią reaguje. Sformułowała także zarzuty dotyczące wymierzonego jej podatku i prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r. Sąd, w związku z zawartym w skardze wnioskiem strony o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego poinformował skarżącą, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpatrywania tego rodzaju wniosków i wobec tego nie będą w stosunku do tego wniosku podejmowane dalsze czynności.

Następnie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zwolnił skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niej radcę prawnego.

Na rozprawie Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego wyrokowania niniejszą sprawę oraz o sygn. akt I SA/Gl 770/14 ze skargi podatniczki na postanowienie organu odwoławczego odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Nadto na rozprawie pełnomocnik skarżącej złożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię kartotek medycznych z poradni lekarskiej dotyczących P. G. – wnuka skarżącej (dla którego jest rodziną zastępczą) oraz B. B. – z wnioskiem o dopuszczenie ich jako dowodu w sprawie.

Pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w osobistej skardze strony skarżącej i dodał, iż w zaskarżonym postanowieniu organy naruszyły art. 162, art. 228 § 2, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 O.p. Wskazał, że skarżąca nie mająca świadomości prawnej, działając sama, nie potrafiła w wielu przypadkach zrozumieć treści pism otrzymywanych przez nią, a w szczególności języka prawniczego, w nich używanego. Wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Spór w sprawie dotyczy kwestii, czy odwołanie od decyzji z dnia [...]r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., zawarte w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 27 sierpnia 2013 r. i pismem z dnia 28 listopada 2013 r., zostało wniesione w terminie, czy też z uchybieniem terminu – jak stwierdził organ odwoławczy w postanowieniu z dnia [...]r.

Stan faktyczny sprawy został wyżej przedstawiony. Natomiast w zakresie stanu prawnego wskazać trzeba w pierwszej kolejności na regulację zawartą w art. 228 O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy, który otrzymał odwołanie wraz z aktami sprawy podatkowej, ma obowiązek dokonać wstępnych ustaleń, czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty. Mając na uwadze treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy ocenia, czy odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie. Na podstawie tego przepisu stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Czynność ta jest zastrzeżona wyłącznie dla organu odwoławczego. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r., II FSK 372/09, LEX nr 786866). Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Tym samym organ podatkowy, wobec nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, nie tylko jest uprawniony lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. (wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., I FSK 854/08, LEX nr 537058). Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości (art. 128 O.p.).

Zachowanie terminu do wniesienia odwołania podlega stwierdzeniu w świetle przepisów regulujących: zasady doręczania decyzji przez organ pierwszej instancji, prawidłowość pouczenia o środkach zaskarżenia oraz zasady wnoszenia odwołań.

Zgodnie z art. 211 O.p. decyzję doręcza się stronie na piśmie. Stosownie do art. 148 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego, 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3).

W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 149 O.p.).

Natomiast w myśl art. 150 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

Przytoczony przepis zapobiega tamowaniu biegu postępowania podatkowego przez uznanie czynności podjętych na jego podstawie za równoważne w skutkach doręczeniu pisma. Stosowanie do tego uregulowania adresat ma możliwość odebrania pisma w określonym czasie, a jeżeli tego nie uczyni, przyjmuje się fikcję doręczenia, która pozwala na prowadzenie czynności postępowania. Przepis ten musi być stosowany z należytą starannością, gdyż z zawartej w nim fikcji doręczenia wypływają bardzo daleko idące skutki dla strony postępowania. Dlatego konieczne jest precyzyjne ustalenie, czy wszystkie elementy doręczenia zastępczego w sprawie zaistniały; niedopuszczalna jest jakakolwiek liberalizacja oceny wypełnienia wszystkich wymogów trybu doręczenia zastępczego.

Stosownie do art. 210 § 1 pkt 7 O.p. decyzja, od której służy odwołanie winna zawierać pouczenie o trybie odwoławczym.

W ramach badania wstępnego odwołania organ odwoławczy stwierdza, czy strona wniosła odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Zasady liczenia terminu między innymi do wniesienia odwołania określa art. 12 O.p., który w § 1 stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, sąd rozpoznaje sprawę w przedmiocie tego uchybienia, nie zaś w merytorycznym przedmiocie sprawy podatkowej, w której uchybienie to miało nastąpić.

Odnosząc powyższe teoretyczne wywody do okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że prawidłowo organ odwoławczy ustalił datę i tryb doręczenia decyzji wymiarowej z dnia [...]r. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy jednoznacznie wskazują, że decyzja ta została wysłana została za potwierdzeniem odbioru na niekwestionowany adres podatniczki, tj. ul. [...], [...]S.. Z adnotacji na niepodjętej przez skarżącą przesyłce wynika, że awizowana była ona po raz pierwszy w dniu 10 grudnia 2012 r. Powtórne awizowanie miało miejsce w dniu 18 grudnia 2012 r. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym S. 7 wraz z informacją o możliwości jej odbioru umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej. Zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 27 grudnia 2012 r. Decyzja została prawidłowo przez organ odwoławczy uznana za doręczoną skarżącej w dniu 24 grudnia 2012 r. w trybie art. 150 O.p., gdyż zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie. Organ odwoławczy wykazał, że przesyłka była dwukrotnie awizowana w sposób wynikający z ww. przepisu. Operator pocztowy zawiadomił skarżącą o nadejściu pisma, poprzez umieszczenie w odpowiednim miejscu i czasie stosownej treści zawiadomienia. Informacja o umieszczeniu zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej została ujawniona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Adnotacje na niepodjętej przesyłce nie wzbudzają jakiejkolwiek wątpliwości. Od dnia następnego, tj. od dnia 25 grudnia 2013 r. zaczął biec 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, ponieważ zgodnie z art. 12 § 1 O.p. nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie będące początkiem terminu określonego w dniach (tu: doręczenie).

Decyzja z dnia [...]r. zawiera prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w K. Wydział IV w C. ul. [...], za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., w terminie 14 dni od daty jej doręczenia.

W tym stanie rzeczy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 7 stycznia 2013 r. (poniedziałek). Organ odwoławczy stwierdził, że termin upłynął w dniu 8 stycznia 2013 r., jest to jednak uchybienie, które w okolicznościach badanej sprawy nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że odwołanie zawarte w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r. uchybiło terminowi do wniesienia odwołania. W sytuacji, gdy organ odwoławczy postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. odmówił przywrócenia tego terminu, zaskarżone postanowienie prawidłowo stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; stwierdza obiektywną okoliczność, iż odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu i to bardzo znacznym. Jak już wyżej wskazano takie ustalenie obliguje organ do zakończenia postępowania odwoławczego na etapie badania wstępnego, ostatecznym postanowieniem tamującym możliwość merytorycznego rozpatrzenia odwołania. W tym stanie rzeczy Sąd ocenia zaskarżone postanowienie jako odpowiadające prawu.

Podniesione w skardze zarzuty, analizowane łącznie z zarzutami sformułowanymi przez pełnomocnika na rozprawie, nie mogą podważyć tej oceny. Powody dla których strona nie odbierała korespondencji (problemy zdrowotne strony i wnuka) nie dają podstaw do zanegowania kluczowych dla oceny terminowości odwołania, ustaleń związanych z prawidłowością doręczenia decyzji oraz ustaleń dotyczących upływu terminu do wniesienia odwołania. Dla prawidłowości doręczenia ustawodawca nie wymaga – wbrew przekonaniu strony, która podnosiła, że decyzji z dnia [...]r. nie otrzymała – fizycznego doręczenia do rąk adresata, co wyżej wyjaśniono w omówieniu fikcji prawnej doręczenia (art. 150 O.p.). Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia pozostają zarzuty strony dotyczące decyzji wymiarowej, sytuacja finansowa i rodzinna strony oraz stan postępowania egzekucyjnego. Są to bowiem okoliczności pozostające poza granicami rozstrzyganej sprawy.

Na marginesie Sąd wskazuje, że wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., I SA/Gl 770/14 oddalił skargę na wzmiankowane wyżej postanowienie organu odwoławczego z dnia 12 czerwca 2014 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Z powodów wyżej szczegółowo opisanych Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.