Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2125/98
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2000-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Powołane przepisy: article: poz. 589
journal: Dz.U. 1998 nr 9 poz. 3
article: poz. 101
journal: Dz.U. 1980 nr 2 poz. 5
article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 5 ust. 2, art. 32, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a-b
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Brak oceny inwestycji, jako mogącej pogorszyć stan środowiska i zdrowia ludzi przesądza o braku także sprzeczności lokalizacji na obszarze parku krajobrazowego.

TEZY

Brak oceny inwestycji, jako mogącej pogorszyć stan środowiska i zdrowia ludzi przesądza o braku także sprzeczności lokalizacji na obszarze parku krajobrazowego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krzysztofa K. na decyzję Wojewody W. z dnia 27 października 1998 r. (...) w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 września 1998 r. (...) - Kierownik Urzędu Rejonowego w M. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz na podstawie art. 104 Kpa - zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. w W., ul. Ch. 8 stacja bazowa telefonii komórkowej GSM na "kominie kotłowni Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w M. przy ul. K. 29 na działce o numerze ewidencyjnym 37/2 AM 18 obręb M. - autor projektu Biuro Obsługi Budownictwa Zakład Usług Projektowych w K. z zachowaniem warunków zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 i 2 powyższej ustawy budowlanej. Zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu podano, że złożony przez inwestora przy wniosku z dnia 20 sierpnia 1998 r. projekt budowlany dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stosownie do art. 35 ust. 4 cytowanej ustawy. Należało jak wyżej.

Decyzją z dnia 27 października 1998 r. (...) - Wojewoda W. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ - utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu podał, że organ I instancji nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę po sprawdzeniu przedstawionej dokumentacji budowlanej i stwierdzeniu jej zgodności z wymogami przepisów art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Do wniosku inwestor dołączył projekt budowlany wraz z wymaganymi przepisami szczególnymi uzgodnieniami, opiniami i pozwoleniami. Argumenty Krzysztofa K. nie zasługują na uwzględnienie w sytuacji gdy organ II instancji badał lokalizację pod kątem jej zgodności z planem miejscowym jak i przepisami towarzyszącymi. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/. Wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie zasługuje na uwzględnienie zgodnie też z art. 40 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Przytoczone zaś przykłady szkodliwego działania energii mikrofalowej na organizmy żywe z opracowania cytowanego przez Krzysztofa K. nie mogą być też uwzględnione w tej sprawie, kiedy została opracowana ocena oddziaływania na środowisko tejże projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej GSM w M. przez uprawnionego z listy Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa Rzeczoznawcy mgr Leonarda N., który w swoim opracowaniu z czerwca 1997 r. (...) twierdzi, że stacja bazowa telefonii komórkowej GSM zlokalizowana w M. przy ul. K. 29, na kominie kotłowni należącej do Spółdzielni Mieszkaniowej "B." mieszczącej się pod tym samym adresem, nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludności oraz będzie spełniać wymagania sanitarne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1980 r. w sprawie szczególnych zasad ochrony przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym szkodliwym dla ludzi i środowiska /Dz.U. nr 25 poz. 101/. Zgodnie z powyższym stacja ta może otrzymać pozytywną decyzję o rozwiązaniu projektowym oraz warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie również do wymogów art. 68 ust. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./ projekt budowlany na podstawie oceny rozwiązań projektowych inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej GSM w M. został uzgodniony pozytywnie przez Wojewodę W. decyzją z dnia 10 grudnia 1997 r. (...) jak i Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w M. Wobec powyższego, dlatego wydano decyzje o powyższej treści.

Skargę na powyższą decyzję złożył Krzysztof K. Zarzucił, że wydana decyzja jest sprzeczna z prawem. Domagał się jej uchylenia.

W uzasadnieniu podał, że opracowana ocena oddziaływania na środowisko z czerwca 1997 r. nie spełnia wymagań dla inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska a taką jest przedmiotowa inwestycja zgodnie z par. 2 pkt "k" rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji - Dz.U. nr 93 poz. 589. Przedmiotowa decyzja jest nieważna gdyż pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Wprowadza urządzenie z promieniowaniem szkodliwym dla ludzi ok. 3.500. Zabudowa mieszkalna nie przekracza 50 m a nie jak podano jest w odległości ponad 100 m. Pozostaje też w sprzeczności z innymi przepisami skoro zlokalizowano ją na obszarze parku krajobrazowego. Narusza też prawa skarżącego jako osoby trzeciej, skoro emituje promienie i wpływa na stan zdrowia ludzi i innych żywych organizmów.

Brak dokładnych badań w tym zakresie wpływa na zasadność podniesionych zarzutów. Skarga wobec tego jest uzasadniona.

Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wydaną decyzje w sprawie oraz jej uzasadnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 22 cytowanej wyżej ustawy/. Takie wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Zaskarżona zaś decyzja wynika z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego a dokonana ocena prawna stanu faktycznego jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Trafnie organy uznały, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1980 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym szkodliwym dla ludzi i środowiska /Dz.U. nr 25 poz. 101 ze zm./ - wydane w oparciu o delegację ustawową a mianowicie art. 63 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6 ze zm./.

Nie ulega wątpliwości, że trafnie powołane przez organy podstawy prawne upoważniały do zatwierdzenia opracowanego projektu budowlanego a także do wydania pozwolenia na zrealizowanie zamierzenia inwestycyjnego, skoro zamierzenie to wymagało spełnienia takich warunków. Zarówno projekt budowlany jak i wydane pozwolenie zostały poprzedzone wymaganiami o których mowa w art. 32 omawianej ustawy a więc uzgodnieniami, pozwoleniami, opiniami innych organów wymaganych przepisami szczególnymi dla określonych inwestycji. Oznacza to, że skoro inwestor spełnił wymogi przewidziane w przepisach - organ nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego a także odmówić wydania pozwolenia na jego realizację. Treść wydanych decyzji wskazuje także na trafnie nałożone w przyszłości obowiązki wobec inwestora. Dowodzi to za szerokim badaniem sprawy w ramach obowiązujących przepisów.

Problem w sprawie sprowadza się jedynie do oceny w związku z zarzutami skargi - czy projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 ustawy. Chodzi więc - czy zapewniona została ochrona przed uciążliwościami powodowanymi przez promieniowanie.

Sąd uznał jak to już wyżej wskazano, że organy prawidłową przyjęły ocenę, spełnienie także wszystkich wymogów skoro zgodne będą z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia i ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Stacja bazowa telefonii komórkowej GSM na kominie kotłowni Spółdzielni stanowi w zakresie promieniowania niewątpliwie sąsiedztwo z działką skarżącego. Wbrew wywodom skarżącego obiekt był przedmiotem rozpatrywania przez właściwe organy sanitarne i ochrony środowiska /postanowienie Terenowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia 24 października 1998 r. (...) oraz wydane przy ubieganiu się o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /PWIS/ decyzja Wojewody W. Wydziału Ochrony Środowiska z dnia 10 grudnia 1997 r./. Organy te zanim wydano pozytywną decyzję w przedmiocie zlokalizowania spornej inwestycji - pozytywnie oceniły jej budowę. Działały zatem w oparciu o przepisy wyżej powołane jak też art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /Dz.U. nr 12 poz. 49 ze zm./. Nie znalazły podstaw do zaliczenia tej inwestycji jako mogącej pogorszyć stan środowiska i zdrowia ludzi a więc w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 maja 1998 r. /Dz.U. nr 93 poz. 589 1998 ze zm./. Uznano, że usytuowanie inwestycji nie stanowi zagrożenia dla ludzi i środowiska. Powyższe oceny potwierdził także Wydział Ochrony Środowiska w decyzji ww. z 10 grudnia 1997 r.

Podniesiony zarzut przez skarżącego o braku badań nie zasługuje na uwzględnienie. Organy sanitarne działały także w oparciu o ocenę wykonaną przez rzeczoznawcę z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie ochrony przed promieniowaniem. Ocena ta została właśnie sporządzona do tej inwestycji i w oparciu o dane związane z lokalizacją tej inwestycji. Brano też pod uwagę odległości zakwestionowane także przez skarżącego. Nie znaleziono podstaw do ich kwestionowania a zebrane dowody w aktach przeczą twierdzeniom skarżącego.

Istotnie, organy budowlane przy wydawaniu decyzji są zobligowane na podstawie art. 35 ust. 1 lit. "a i b" ustawy do zbadania zgodności projektu z miejscowym planem i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organy takich sprzeczności nie dostrzegły a Sąd w pełni podziela powołaną ocenę. Brak oceny inwestycji jako mogącej pogorszyć stan środowiska i zdrowia ludzi przesądza o braku także sprzeczności lokalizacji na obszarze parku krajobrazowego.

Prawidłowe zastosowanie prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, przeprowadzonego z poprawnym wykorzystaniem procedury administracyjnej powoduje, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją mieszczą się w ramach obowiązującego porządku prawnego. W konsekwencji, na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skarga podlegała oddaleniu.

Z przyczyn powyższych należało orzec jak na wstępie.