Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 106/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 29, art. 53 § 1 pkt 3, art. 57, art. 161 § 1 pkt 1, art. 212, art. 220 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Agencji "W" Spółki z o.o. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 16 sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga Agencji "W" sp. z o.o. na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na nieudzieleniu informacji dotyczącej ustalenia terminu wywiadu telefonicznego z Prezydentem Miasta w sprawie likwidacji festiwalu [...] w 2016 r. Złożona skarga (przesłana do organu pocztą elektroniczną) nie była podpisana.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 sierpnia 2016 r. skarżąca Spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie: skargi własnoręcznie podpisanej

i dokumentu określającego umocowanie osoby, która składa podpis na przedmiotowej skardze do działania w imieniu skarżącej, w szczególności poprzez przesłanie aktualnego na dzień wniesienia skargi pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki.

Wezwanie doręczone zostało skutecznie adresatowi w dniu 5 września 2016 r.

Pomimo upływu wskazanego w wezwaniu terminu wymagane dokumenty nie zostały złożone.

Natomiast w przesłanym pocztą elektroniczną piśmie z dnia [...] września 2016 r. strona skarżąca zawarła oświadczenie o cofnięciu opisanej wyżej skargi, przy czym pismo to również nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem osoby uprawnionej do działania w imieniu skarżącej Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – określana dalej jako p.p.s.a.), dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez skarżącego należny wpis.

W myśl art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli pismo strony (skarga) nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W przedmiotowej sprawie złożona skarga zawierała braki formalne. Po pierwsze skarga nie była podpisana. Stosownie zaś do art. 57 § 1 p. p. s. a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jednym z wymogów dotyczących każdego pisma w postępowaniu sądowym jest niewątpliwie podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p. p. s. a.).

Dodatkowo strona skarżąca nie załączyła stosownych dokumentów potwierdzających umocowanie osoby, która złożyła skargę do działania w imieniu skarżącej. W przypadku osób prawnych, a skarżąca jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością do takich należy, zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. czynności w postępowaniu dokonywane są przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Realizacja obowiązku wynikającego z art. 29 p.p.s.a. w praktyce sądowej oznacza obowiązek złożenia odpisu z KRS (oryginału lub uwierzytelnionego odpisu), gdyż informacje dotyczące sposobu reprezentacji danego podmiotu są obligatoryjnie umieszczone w aktach rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 324/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 1463/12 (CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie polega na przedstawieniu dokumentu, z którego wynikałoby takie umocowanie. Odczytywane łącznie regulacje mają na celu usunięcie wątpliwości w kwestii dla sprawy kluczowej, czyli ustalenia czy skarga została wniesiona przez uprawnioną osobę.

Mając powyższe na uwadze zgodnie zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie: skargi własnoręcznie podpisanej i dokumentu określającego umocowanie osoby, która złożyła podpis na przedmiotowej skardze do działania w imieniu skarżącej, w szczególności poprzez przesłanie aktualnego na dzień wniesienia skargi pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki.

Powyższe wezwanie doręczone zostało skutecznie w dniu 5 września 2016 r. Tym samym termin do wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku upłynął w dniu z dniem 12 września 2016 r. W tym terminie nałożony na skarżącą Spółkę wymóg usunięcia braków formalnych skargi nie został zrealizowany.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Odnosząc się natomiast do oświadczenia skarżącego z dnia [...] września

2016 r. o cofnięciu skargi wskazać należy, iż uwzględnienie tego rodzaju oświadczenia jest możliwe dopiero wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wtedy, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Skutek ten następuje m.in. wówczas, gdy uiszczony został należny wpis sądowy od skargi i dochowano pozostałych wymogów jej dopuszczalności. Dopiero wtedy strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga nie została jeszcze opłacona i nie uzupełniono jej braków formalnych (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała skutecznie postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606 oraz postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 277/14, postanowienie WSA w Kielcach z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 180/14).

Dodatkowo pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi, z racji przesłania go pocztą elektroniczną, nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem strony, lecz kopią tego podpisu, nie spełnia zatem wymogów formalnych skutecznie wniesionego pisma, wynikających z art. 46 p.p.s.a. Pogląd taki potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach z 25 czerwca 2015 r., II OSK 1589/15; z 23 czerwca 2015 r., II GSK 1245/15; z 18 czerwca 2014 r., II OSK 1513/14 czy z 22 lipca 2009 r., II FSK 1779/08. Jednak z uwagi na opisaną wyżej bezskuteczność oświadczenia o cofnięciu skargi, w sytuacji gdy skarga nie została należycie opłacona oraz nie uzupełniono jej braków formalnych, ewentualne wzywanie strony o nadesłanie tego pisma prawidłowo podpisanego – było bezprzedmiotowe.

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do uznania oświadczenia o cofnięciu skargi za złożone skutecznie, bowiem jak wyżej wskazano, zachodziły przede wszystkim podstawy do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.