Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 180/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 us. 1 pkt 1 art. 1a ust. 1 pkt 3 art. 7 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 roku sprawy ze skargi A spółki z o.o. spółki komandytowej we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.T. z dnia [...] 2020 roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] r., którą określono A spółce z o.o. spółce komandytowej we W., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 rok.

Z akt sprawy wynika, że podatnik do zapłaty wykazał kwotę 0 zł. W załącznikach do deklaracji spółka wykazała następujące nieruchomości gruntowe: działkę nr 33/19 o pow. 1.457 m2, której jest właścicielem, oraz działkę nr 38/14 o pow. 8.409 m2, której jest właścicielem, obie położne w obrębie geod. [...] na terenie miasta B. Ponadto wykazała ww. nieruchomości gruntowe jako zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Starostwo Powiatowe w B. spółka jest właścicielem: działki nr 33/19 o łącznej pow. 0,2705 ha, której grunty oznaczone są symbolem Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - pow. 0,1457 ha i symbolem RVI (grunty orne) - pow. 0,1248 ha, a także działki nr 38/14 o pow. 0,8409 ha, której grunty oznaczone są symbolem Bp.

Według organu ww. grunty o pow. ogółem 9.866 m2, oznaczone symbolem Bp, spółka nieprawidłowo deklarowała w 2019 roku jako zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l jako nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione. Zatem dane wykazane w deklaracji są nieprawidłowe, dlatego też, określona została wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 rok w kwocie 8 682 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy powyższą decyzję przypomniało, że właścicielem gruntów jest spółka komandytowa, która powstała z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Spółka ta, jako przedsiębiorca wpisany do rejestru przedsiębiorców, prowadzący działalność gospodarczą, której przedmiotem jest m.in. realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, kupno i sprzedaż nieruchomości, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, będąca właścicielem gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów symbolem Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, winna płacić podatek od nieruchomości wg najwyższej stawki (właściwej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą). Według organu kryterium "zajęcia" gruntów na działalność gospodarczą będzie decydowało, ale w odniesieniu do gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub lasy.

Dalej organ zaznaczył, iż z przepisu z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, także w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy określając wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wykazane w ewidencji gruntów. Związanie organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oznacza, że organy podatkowe ani nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego, ani nie są uprawnione do weryfikowania klasyfikacji ujawnionej w ewidencji. Z powyższego wynika, że dopóki dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, klasyfikacji, obszaru działek gruntu nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący dla organu podatkowego przy wymiarze podatku.

Skoro zatem należące do spółki grunty działek nr 38/14 i nr 33/19 o łącznej pow. 0,9866 ha sklasyfikowane są jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp), to podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy. Okoliczności faktyczne, tj. że teren jest zadrzewiony i nie może być wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej, jak również to, że na powyższym terenie nie jest prowadzony "proces inwestycyjno-budowlany", zdaniem Kolegium w świetle ww. przepisów, nie mają istotnego znaczenia. To, że spółka wystąpiła pod koniec 2019 r. o aktualizację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, nie może rzutować na sposób ich opodatkowania w 2019 r.. Jeżeli w ewidencji wprowadzone zostałyby zmiany, to generalnie miałyby one skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną. Dane z ewidencji gruntów wskazują, iż w 2019 roku nie zostały wprowadzone w tej ewidencji żadne zmiany, które rzutowałyby na inne opodatkowanie stanowiących własność spółki gruntów działek nr 38/14 i 33/19 (nadal sklasyfikowanych jako Bp), niż wynikające z zaskarżonej decyzji. Dodano, iż przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie były grunty leśne, a grunty sklasyfikowane jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem Bp, a z ewidencji gruntów i budynków nie wynika, aby spółka była właścicielem gruntów sklasyfikowanych jako lasy. Nie można również przyjąć, że zadrzewione i zakrzewione grunty działki nr 38/14 i 33/19, które opisano w protokole sporządzonym w formie aktu notarialnego z 23 grudnia 2019 r., powinny być uznawane za tereny leśne, skoro nie zostały tak sklasyfikowane w ewidencji gruntów. Kolegium dodało, że znana jest z urzędu okoliczność, że wydane zostało zezwolenie na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej obszaru 0,9866 ha gruntów leśnych, w tym 0,8409 ha gruntów leśnych z działki o nr ewid. 38/14 oraz 0,1457 ha gruntów leśnych z działki o nr ewid. 33/19, położonych w obrębie [...] miasta B. (decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z [...] r.) to jednak grunty "wyłączone" nie mogą być uznawane za grunty leśne. Powodem, dla którego poprzedni współwłaściciele ww. działek występowali o wyłącznie z produkcji leśnej gruntów leśnych o pow. 0,9866 ha było przeznaczenie tych gruntów pod zabudowę usługową. Takie też przeznaczenie tego terenu, jakkolwiek nie decyduje ono o opodatkowaniu określonym podatkiem (rolnym, leśnym, od nieruchomości) jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla L., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r.. Podatkiem od nieruchomości opodatkowano tylko i wyłącznie grunty sklasyfikowane jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem Bp. Organ podatkowy nie kwestionował, że pozostałe należące do spółki grunty, oznaczone jako użytki rolne, nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym.

W skardze spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 7, 77 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, poprzez naruszenie słusznego interesu spółki z uwagi na wydanie decyzji bez wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności faktycznych oraz bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia spraw, w sytuacji gdy: wydanie decyzji nastąpiło na podstawie wadliwych danych nieruchomości ujawnionych w Ewidencji Gruntów i Budynków przez Starostę [...] z naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego, bez dokonania weryfikacji danych właściwych dla nieruchomości oraz zaniechanie przeprowadzenia oceny dowodów przedstawionych organowi przez spółkę, bądź przeprowadzenia postępowania dowodowego, które zweryfikowałoby twierdzenia skarżącej co nieprawidłowości informacji ujawnionych w Ewidencji Gruntów i Budynków;

- art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez błędne przyjęcie, że wyłączenie gruntów z produkcji rolnej lub leśnej może nastąpić bez lub przed wydaniem przez właściwy organ decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej lub leśnej;

- art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez błędne przyjęcie, że aktualizacja danych ujawnionych w Ewidencji Gruntów i Budynków nastąpiła wyłącznie na wniosek poprzedniego właściciela Nieruchomości, podczas gdy starosta ma obowiązek dokonywać z urzędu aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków m.in. w przypadku gdy zmiany te wynikają z wykrycia błędnych informacji lub dokumentów określonych w przepisach prawa; ponadto z zasad ogólnych k.p.a. wynika, że każdy starosta powinien stać na straży poprawności i rzetelności wpisów danych do ewidencji, weryfikować wszelkie wnioski składane przez stronę, a także podejmować wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, zapewniając w ten sposób, żeby przekazywanie danych do ewidencji nie następowało w sposób dowolny bez podstawy prawnej;

- art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez przyjęcie jako podstawy Postanowienia danych, które nie mogą stanowić prawidłowej podstawy informacyjnej, tj. danych sprzecznych ze stanem prawnym i faktycznym, a tym samym danych wadliwych i wprowadzających w błąd, niemogących w rzeczywistości stanowić podstawy prawidłowego postanowienia, poprzez przyjęcie, że na skarżącej ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości, podczas gdy przedmiotowe grunty powinny być opodatkowane podatkiem leśnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Sporna w analizowanej sprawie jest kwestia zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości - według stawek właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - należących do skarżącej spółki gruntów działek nr 38/14 i nr 33/19 o łącznej pow. 0,9866 ha, sklasyfikowanych jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp).

Według skarżącej spółki brak jest uzasadnienia do przyjęcia przez organy, że skarżąca spółka jest zobowiązana uregulować podatek w ustalonej wysokości, takiej jak od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (uznanych za takie przez organ wyłącznie wobec faktu posiadania przedmiotowej nieruchomości przez skarżącą spółkę), w sytuacji gdy wskazane działki gruntu nie są wykorzystywane przez skarżącą na jakiekolwiek cele, a więc nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i faktycznie są nadal zadrzewione i zakrzewione. Skarżąca nie zmieniła przeznaczenia tych nieruchomości gruntowych, poprzez realizację uprawnienia wynikającego z decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłączenie ich z produkcji leśnej. Spółka powołała przy tym art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, twierdząc że organy błędnie przyjęły, że wyłączenie gruntów z produkcji leśnej lub rolnej może nastąpić bez lub przed wydaniem przez właściwy organ o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej lub leśnej. Skarżąca podniosła, że informacje zawarte w ewidencji gruntów są sprzeczne ze stanem prawnym i faktycznym, a tym samym są wadliwe i wprowadzające w błąd, które nie mogą stanowić podstawy, do wydania zaskarżonej decyzji. Powołała się także na treść art. 24 ust. 2a p.g.k., zarzucając organom, że dokonały błędnej wykładni tego przepisu, przyjmując że aktualizacja danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków może nastąpić na wniosek właściciela gruntu, podczas gdy starosta ma obowiązek dokonywać z urzędu aktualizacji, jeśli dane zawarte są sprzeczne z dokumentami określonymi w przepisach prawa lub stanem rzeczywistym, w sytuacji wykrycia błędnych informacji.

Na wstępie wskazać należy na obowiązujący stan prawny.

Z art. 1a ust.1 pkt.3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych dalej "u.p.o.l." (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, które to zastrzeżenie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Z kolei art. 1a ust.3 u.p.o.l wprost odsyła do ewidencji gruntów, stanowiąc, że przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi – rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2. ust. 2). Natomiast jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) ustawodawca stwierdził, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.

Powyższy stan prawny uzasadnia stwierdzenie, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, bądź zwolnieniu z opodatkowania decyduje charakter i przeznaczenie gruntu, wskazane w klasyfikacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków. Uregulowanie zawarte w art. 2 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. odnosi się zatem do gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, a uregulowanie w art. 7 ust.1 pkt 10 tej ustawy odnosi się do gruntów sklasyfikowanych w ewidencji jako nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione.

Sporne działki sklasyfikowane zostały natomiast jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji gruntu, zatem wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.g.k, "odejście" od ewidencji jest możliwe w wyjątkowych sytuacjach np. wówczas, gdy budynek, który ma być przedmiotem opodatkowania, w ogóle nie widnieje w ewidencji. Wówczas organy podatkowe są zobowiązane ustalić rodzaj budynku na podstawie dostępnych dowodów, np. dokumentacji budowlanej – decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też decyzji o zezwoleniu na użytkowanie (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. w sprawie II FPS 1/09). W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych – niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W powołanej uchwale, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podniósł, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1, w związku z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności – także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei: (-) dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem, (-) czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dot. właśnie opisu nieruchomości. Zaprezentowane w powołanych wyżej dwu uchwałach poglądy obecne są także w późniejszym orzecznictwie tego sądu (wyrok z 15 lipca 2014 r., II FSK 2565/12, wyrok z 1 marca 2018 r., II FSK 458/16).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje wyżej przedstawione poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odwołując się do uchwały II FPS 2/13 wskazać wypada, że do kategorii bezwzględnie wiążących zapisów ewidencji gruntów i budynków należą zapisy definiujące rodzaj użytków gruntowych. Z punktu widzenia procesowego oznacza to, że przeprowadzanie dowodów - w postępowaniu podatkowym mającym za przedmiot ustalenie (określenie) zobowiązania w podatku od nieruchomości - jest zbędne. Nawet bowiem wówczas, gdyby dane zawarte w ewidencji były wadliwe, to i tak w toku postępowania podatkowego nie mogłyby być skutecznie podważone. Z tego punktu widzenia nie mają znaczenia dowody zaproponowane przez stronę: zaświadczenie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] r., zaświadczenie Starosty Powiatowego w B. z [...] r., zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] r., czy też notarialny protokół oględzin spornych nieruchomości z 23 grudnia 2019 r.. Dowody te wskazują na wadliwość faktyczną ewidencji, niemniej jak wyżej wspomniano, nie mogły w niniejszym postępowaniu służyć do podważenia szczególnej wartości dowodowej ewidencji, jako dokumentu urzędowego opisanego w art. 194 § 1 O.p. Jedynym środkiem służącym uzgodnieniu ewidencji z dokumentami i stanem rzeczywistym jest procedura przewidziana w art.24 ust. 2a p.g.k.. Zgodnie z tym przepisem, informacje zawarte w ewidencji gruntów podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: przepisów prawa, dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, materiałów zasobu, wykrycia błędnych informacji: 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. W myśl art. 24 ust. 2b p.g.k. aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie przepisów prawa, wpisów w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądów, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, aktów poświadczenia dziedziczenia, zgłoszeniu budowy budynku, zawiadomienia o zakończeniu budowy oraz zgłoszenia rozbiórki budynków, wpisów w rejestrach publicznych, wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, 2) w drodze decyzji administracyjnej. Z powołanych przepisów wynika zatem, że zmiana wadliwej ewidencji może nastąpić z urzędu lub na wniosek uprawnionego. Niemniej nawet wówczas, kiedy owa aktualizacja następuje z urzędu, to może zostać przeprowadzona, jeśli Staroście wadliwość ewidencji stanie się wiadoma (zostanie ujawniona) i to nawet wówczas, kiedy wpis do ewidencji będzie wadliwy prawnie. W tej sprawie skarżąca spółka zainicjowała wszczęcie postępowania aktualizacyjnego w dniu 23 grudnia 2019 r., a więc wyjątkowo późno, jeśli zważyć, że wszczęcie postępowania podatkowego w tej sprawie nastąpiło z dniem 15 października 2019 r., a informację IN-1 spółka złożyła w dniu 5 lutego 2019 r.. Należy także podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę spółki na decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 rok. Wyrok oddalający skargę zapadł w tej sprawie 4 kwietnia 2019 roku (I SA/Łd 789/18). W uzasadnieniu tego wyroku, w sprawie której przedmiot był przecież identyczny, sąd zwrócił uwagę na związanie organów ewidencją gruntów i budynków, nie zaś faktycznym sposobem użytkowania gruntów. Właściciel nieruchomości winien złożyć wniosek o zmianę danych zawartych w ewidencji w terminie 30 dni od daty ich powstania (art. 20 ust. 2 i art. 22 ust. 2 p.g.k). Stronie skarżącej przynajmniej od momentu kiedy zapadł wyrok w sprawie I SA/Łd 789/18 wiadomym było, że konieczna jest zmiana ewidencji, a mimo to praktycznie do końca roku podatkowego 2019 zwlekała ze złożeniem wniosku o aktualizację. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje także pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2018 roku w sprawie II FSK 552/18. Sąd ten stwierdził "(...)w sytuacji, gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, to organy podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji ewidencja gruntów ma moc dokumentu urzędowego, przeciwko treści którego mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej (tożsamy pogląd został już wyrażony w doktrynie – por. np. s. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, "Finanse Komunalne" 2008, nr 6, s. 26 i 28). Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy jednak traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych" (por. wyrok NSA z 9 lipca 2015r., II FSK 1457/13). Stan faktyczny jednak w niniejszej sprawie jest odmienny od zaprezentowanego w powołanym wyroku. Wprawdzie strona w niniejszej sprawie udowodniła, że złożyła wniosek o aktualizację ewidencji, niemniej żadne rozstrzygnięcie Starosty nie zostało wydane, więc trudno wywodzić, że wbrew przesłankom do zmiany ewidencji, organ nie przychylił się wniosku skarżącego. Nawet jeśli w oparciu o wniosek z dnia 23 grudnia 2019 r. dojdzie (doszło) do zmiany ewidencji gruntów w sposób oczekiwany przez skarżącą spółkę, to i tak owa zmiana nie może mieć wpływu na wynik tej sprawy, bowiem dokonane zmiany mogłyby wywołać skutki jedynie na przyszłość (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2012 r., w sprawie II FSK 37/11, wyrok WSA w Szczecinie z 19 lutego 2009 r., w sprawie I SA/Sz 570/08 oraz WSA w Bydgoszczy z 10 stycznia 2012 r., w sprawie I SA/Bd 884/11).

Na marginesie trudno zakładać – uwzględniając terminy załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym określone w art. 35 k.p.a. – aby wniosek o zmianę ewidencji gruntów i budynków został załatwiony jeszcze w 2019 roku, skoro złożony został 23 grudnia tamtego roku. W ocenie sądu zarzuty skargi oparte o treść art.11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz.U z 2017 r., poz. 1161) i art. 24 ust. 2a p.g.k są bezprzedmiotowe w tym postępowaniu. Ich właściwym adresatem powinien być organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków (starosta), nie zaś organy podatkowe, w toku postępowania o określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości. Organy podatkowe, ani sąd kontrolujący zgodność z prawem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe nie mają takich uprawnień.

Niesporne jest, że w ewidencji gruntów sporne działki sklasyfikowane są jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp). Niezależnie od wadliwości faktycznej i prawnej wpisu w zakresie klasyfikacji, to owa ewidencja winna stanowić podstawę wydania decyzji podatkowej w podatku od nieruchomości. Z powyższych rozważań wynika zatem, że zaskarżoną decyzją nie naruszono przepisów postępowania podatkowego, ani przepisów prawa materialnego.

Dlatego też sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a..

lp