Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 371/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 65 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]nr [...]z dnia [...]marca 2019 r., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz M. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Syg.akt VIII SA/Wa 371/19

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2019 roku, nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]( dalej jako SKO lub organ) działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 września 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2018 roku, poz. 2096 ze zm. dalej jako kpa), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym skargi [...] Szpitala Specjalistycznego sp. z oo w [...] na postanowienie SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2019 roku, nr [...]stwierdzające niedopuszczalność odwołania T. S. – dyrektora ds. Lecznictwa [...] Szpitala Specjalistycznego, od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku, nr [...], określającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu Szpitala Specjalistycznego – postanowiło uchylić zaskarżone postanowienie.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 roku, nr [...]SKO w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania T. S. – Dyrektora ds. Lecznictwa [...] Szpitala Specjalistycznego w [...] od decyzji z dnia [...] czerwca 2015 roku, określającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu szpitala.

Kwestia decyzji określającej poziom hałasu była przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego – SKO w [...] – decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 roku, nr [...], który to decyzją uchylił decyzję organu I Instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2016 roku, syg. akt VIII SA/Wa 879/15) uchylił decyzję SKO w [...], a skarga kasacyjna wywiedziona od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny – wyrok z dnia 20 lipca 2018 roku, syg. akt II OSK 2045/16. Podstawa wydanego rozstrzygnięcia przez Sąd była kwestia braku formalnego odwołania – brak podpisu pod odwołaniem drugiego członka zarządu szpitala, który to brak nie został dostrzeżony przez organ odwoławczy.

W dniu [...] grudnia 2018 roku organ odwoławczy wezwał Szpital Specjalistyczny do uzupełnienia braków odwołania. Pomimo doręczenia wezwania w dniu [...] grudnia 2018 roku w zakreślonym siedmiodniowym terminie szpital braku nie uzupełnił.

W związku z powyższym SKO w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 roku, nr [...]stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

W dniu [...] lutego 2019 roku Szpital Specjalistyczny złożył skargę na wyżej opisane postanowienie zarzucając między innymi, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania winno zostać doręczone pełnomocnikowi, nie zaś prezesowi zarządu Szpitala Specjalistycznego.

Skargę na powołane postanowienie w ocenie SKO uwzględniło w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.

Organ wskazał, iż braki odwołania faktycznie zostały uzupełnione przez szpital w zakreślonym terminie, pomimo że pismo zawierające odwołanie podpisane przez dwóch członków zarządu szpitala zostało błędnie przesłane do Prokuratury Rejonowej [...][...] w dniu [...] grudnia 2018 roku. Zdaniem organu odwoławczego należało uznać, iż braki formalne odwołania zostały uzupełnione w terminie. W tych okolicznościach organ uznał, iż skargę należało uwzględnić i w trybie autokontroli uchylić postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania szpitala

Skargę na postanowienie SKO w [...] z dnia [...] marca 2019 roku złożył M. M..

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucał naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art.134, art. 129 § 2 kpa oraz art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż złożenie uzupełnione odwołania w Prokuraturze Rejonowej w [...] skutkuje zachowaniem terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2015 roku, nr [...], podczas gdy złożenie pisma z uzupełnieniem braków formalnych w innej instytucji skutkuje niedopuszczalnością odwołania, w sytuacji braku wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Z tych też względów wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi odwoływał się do art. 134 kpa zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in., że termin upłynął i nie został przywrócony.

Nieprawidłowe było wydanie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie uchylenia postanowienia SKO z dnia [...] stycznia 2019 roku, nr [...]stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Niewłaściwe złożenie pisma do Prokuratury Rejonowej w [...] z uzupełnieniem braków nie mogło skutkować zachowaniem terminu ponieważ nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności. Jego zdaniem taki wniosek jest niezbędny, ponieważ w tym trybie postępowania, zainicjowanym takim wnioskiem badane są przesłanki do przywrócenia terminu. SKO bez takiego wniosku nie mogło ,, wzruszyć’’ postanowienia z dnia [...] stycznia 2019 roku.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienia), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy:

a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia;

b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów;

c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną;

d)wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy.

Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - zawarte w art. 6

i art. 7 kpa - zasada praworządności oraz zasada dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa decyzja, w tym przypadku postanowienie, powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

Jednocześnie zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania aby mogło stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotność naruszenia musi przejawiać się tym, iż tym, że brak tego uchybienia mógłby spowodować, że treść rozstrzygnięcia organu byłaby inna.

Wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie choć nie z przyczyn w niej podniesionych.

Istotną kwestią z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonego postanowienia jest ocena prawidłowości uzupełnienia braków formalnych odwołania. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 roku SKO w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2015 roku, nr [...]z powodu nieuzupełnienia braków formalnych odwołania. Następnie organ postanowieniem z dnia [...] marca 2019 roku, nr [...]w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. organ uchylił postanowienie z [...] stycznia 2019 roku uznając, iż braki odwołania zostały uzupełnione w terminie, ponieważ błędnie, lecz w zakreślonym terminie pismo z uzupełnieniem braków odwołania skierowano do Prokuratury Rejonowej w [...].

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 65 § 2 kpa podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Istotne jest jednak, że dla zachowania terminu w sposób o którym mowa w art. 65 § 2 kpa pismo musi być ono wniesione do podmiotu, będącego organem administracji publicznej. Przekazywanie sprawy w trybie art. 65 § 1 kpa może nastąpić wyłącznie pomiędzy organami administracji publicznej.

Należy zauważyć, iż Prokuratura Rejonowa nie jest organem administracji publicznej( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2007 roku, syg. akt I SA/Wa 1687/06, wyrok NSA z dnia 9 października 2018 roku, syg. akt I OSK 656/08). Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku Prawo o prokuraturze( DZ.U z 2016 roku, poz. 178) - Prokuratura wykonuje zadania z zakresu ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Szczegółowe zadania, które ustawa nakłada na prokuraturę wynikają z art. 3 wyżej powołanej ustawy i nie są to zadania organu administracji publicznej.

Z tego też względu stanowisko SKO w [...] należy uznać za błędne i zaskarżone postanowienie należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu zarzuty skargi w zakresie potrzeby wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności w kontekście przesłanek art. 65 § 2 kpa nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji gdyby w zakreślonym terminie braki zostały uzupełnione, a błędnie przesłano pismo do innego organu administracji publicznej nie zachodziłaby potrzeba występowania z wnioskiem o przywrócenie terminu.

W ocenie Sądu organ błędnie zastosował przepis art. 65 § 2 kpa do sytuacji gdy pismo z uzupełnieniem braków przesłano do Prokuratury Rejonowej w [...].

Z tych też względów biorąc pod uwagę art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.