Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 333/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38,  art. 106
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2013 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 106 ust. 5, art. 12, art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm.) z dniem 1 lipca 2011 r. uchylił decyzję z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie przyznania Z.K. zasiłku okresowego. W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że decyzja ta podjęta została z uwagi na stwierdzoną przez pracownika socjalnego dysproporcję między deklarowaną wysokością dochodu a rzeczywistą sytuacją majątkową, wskazującą na to, że rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby majątkowe. Organ ten w trakcie postępowania wyjaśniającego wykazał, że rodzina jest właścicielem samochodu osobowego [...] i nie była w stanie w sposób czytelny przedstawić sposobu jego nabycia podając rozbieżne informacje. Nadto organ zakwestionował informacje przekazywane przez stronę o sposobie wykorzystywania tego pojazdu. Podkreślono, że rodzina od 2005 roku korzysta ze świadczeń pomocy społecznej i w tym okresie nabyła ten samochód. W dalszej części uzasadnienia organ przywołał unormowania prawne dotyczące zasad przyznawania świadczeń z pomocy społecznej.

Odwołanie od tej decyzji wniosła strona, która wyraziła swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Z.K. podniósł między innymi, iż samochód został zakupiony z darowizny i o tym fakcie pracownik socjalny został poinformowany, a korzystanie z samochodu pomaga członkom rodziny w tym osobom niepełnosprawnym i schorowanym w przemieszczaniu się. Obszernie odniósł się do sytuacji materialnej, zdrowotnej i bytowej rodziny załączając w tym zakresie szereg dokumentów. W piśmie stanowiącym odwołanie strona zaskarżyła także osiem innych decyzji administracyjnych oraz obszernie odniosła się do ustaleń stanu faktycznego organu pierwszej instancji będących podstawą wydania decyzji oraz wskazała na uchybienia, jakie w jej ocenie wystąpiły i okoliczności stanu faktycznego, które zostały nieprawidłowo ocenione przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie odniosła się do dotychczasowej współpracy z pracownikiem socjalnym oraz wyraziła w tym zakresie swoją subiektywną opinię.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podejmowane w sprawie rozstrzygnięcia, a następnie omówił zadania i zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określone w ustawie o pomocy społecznej. Podniósł, że zgodnie z art. 106 ust. 5 tej ustawy, który stanowił podstawę działania organów orzekających w sprawie, decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5 powoływanej ustawy. Nadmieniono, iż z treści art. 12 ustawy o pomocy społecznej wynika, że w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości można odmówić przyznania świadczenia. Wskazano, że przesłanki określone w art. 12 ustawy o pomocy społecznej uprawniają organ do wszczęcia postępowania w celu zmiany bądź uchylenia decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, iż w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił różnicę w sytuacji dochodowej deklarowanej wcześniej przez członków rodziny i ich sytuacji majątkowej w kwestii zakupu i eksploatacji samochodu. Podniesiono, że na rozprawie administracyjnej okazano małżonkom K. cały zgromadzony materiał dowodowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, iż członkowie rodziny, w tym osoby niepełnosprawne starają się prawidłowo funkcjonować. Z.K. prowadzi samochód, a rodzina wyjeżdżała na wakacje, Z.K. prowadzi działalność gospodarczą itp. Tym samym nie podzielono zarzutu, iż członkowie rodziny nie wiedzieli co podpisują w protokole wywiadu środowiskowego. W ocenie organu odwoławczego niezaprzeczalnie małżonkowie K. nie poinformowali organu pierwszej instancji o fakcie zakupu samochodu. W analizach budżetu rodziny przeprowadzanych z czynnym udziałem strony, w protokołach wywiadu środowiskowego nie wykazano w okresie poprzedzającym wszczęcie przedmiotowego postępowania między innymi: kosztów eksploatacji samochodu (benzyna, naprawy, ubezpieczenia itp.). Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego rodzina K. od wielu lat otrzymywała systematycznie w różnej formie pomoc ze środków finansowych pomocy społecznej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, iż ustalenia stanu faktycznego zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji są należycie udokumentowane w przedłożonym materiale dowodowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zwróciło uwagę, iż regulacje prawne dotyczące pomocy społecznej należy rozumieć w ten sposób, że odpowiednie instytucje powołane do tego mają za cel udzielanie wsparcia osobom rzeczywiście go potrzebującym. Nie dopuszcza zatem wykorzystania środków społecznych przez osoby, które mają możliwość samodzielnego zaspokojenia potrzeb życiowych. Pomoc społeczna nie ma charakteru stałego i nie może sprowadzać się do prostego rozdawnictwa świadczeń. Ma ona przejściowo stanowić rodzaj wsparcia w celu pokonania trudności życiowych osób i rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. W żadnym razie świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być traktowane jako stałe źródło dochodu. Rolą organów pomocy społecznej jest również przeciwdziałanie traktowaniu świadczeń pomocowych, jako oczywistej i bezwarunkowej należności ze strony państwa. Celowi temu służy zobowiązanie stron do aktywności w zakresie przezwyciężenia swoich trudnych sytuacji życiowych. Dlatego też osoby, które korzystają ze świadczeń z pomocy społecznej na zaspokojenie własnych potrzeb mają obowiązek współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji (art. 4 ustawy o pomocy społecznej). Niedopuszczalne jest także, aby pomoc społeczna przyznawana była osobom, które środki te marnotrawią. Zdaniem organu odwoławczego, takie stanowisko organu pierwszej instancji jest prawidłowe, albowiem nie daje przyzwolenia na zachowania społeczne i moralne nieakceptowane. Kształtuje w sposób pozytywny świadomość społeczną, iż celowym jest zachowanie zgodne z przepisami prawa, bowiem pobieranie świadczeń z pomocy społecznej finalnie obciążą wszystkich podatników. Stąd też postawa rodziny K. nie może zostać uznana za zasługującą na aprobatę i daje w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej podstawę do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia z pomocy społecznej.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zaakcentował, że A. i Z.K., jako osoby pobierające świadczenia z pomocy społecznej od długiego okresu byli pouczeni o okolicznościach, których wystąpienie powoduje brak prawa do ich pobierania, a organ administracji nie posiadał wiedzy o okolicznościach stanu faktycznego dotyczących sytuacji rodziny strony mających wpływ na uprawnienia do pobierania przyznanych świadczeń. Takie ustalenia zostały poczynione przez organ administracji w dużej mierze bez współdziałania strony. Tym samym w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zaskarżona decyzja spełnia wymagania, jakie nałożone zostały treścią art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego strona otrzymująca pomoc w różnej formie zna doskonale zasady postępowania administracyjnego. Zaakcentowano, że wiąże się to nie tylko z uprawnieniami strony postępowania ale i obowiązkami, które rodzą skutki prawne. Zdaniem organu odwoławczego sankcja nałożona na rodzinę strony jest oparta na obowiązującej normie prawa powszechnie obowiązującego i została podjęta w ramach uznania administracyjnego, przy czym organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia granic tego uznania. Podkreślono, że przedmiotowa decyzja organu pierwszej instancji podjęta została po zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego wyjaśniającego okoliczności sprawy. Nadto podzielono stanowisko, że środki uzyskane przez rodzinę, a przeznaczone na zakup samochodu powinny zostać wykorzystane na zaspokojenie niezbędnych potrzeb rodziny. Uznano sankcję zastosowaną przez organ pierwszej instancji za dolegliwą, jednakże mającą umocowanie w normie prawnej i stanie faktycznym sprawy. Pomoc społeczna nie karze ale organy administracji winny działać wychowawczo do czasu kiedy postawa członków rodziny ulegnie zmianie. W konsekwencji zakup samochodu osobowego ze środków uzyskanych z darowizny uznany może być za dysproporcję, o której stanowi art. 12 ustawy o pomocy społecznej. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie można uchylić decyzji przyznającej świadczenie za okres wcześniejszy niż data wszczęcia postępowania administracyjnego, chyba że pobrano świadczenie nienależne. Zgodnie z art. 6 pkt 16 ustawy o pomocy społecznej świadczeniem nienależnie pobranym jest świadczenie pieniężne uzyskane na podstawie przedstawionych nieprawdziwych informacji lub niedoinformowania o zmianie sytuacji materialnej lub osobistej. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie doszło do pobrania nienależnego świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. W tym zakresie przeprowadzone będzie odrębne postępowanie administracyjne. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i nie narusza granic uznania administracyjnego, a postępowanie dowodowe w sprawie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy.

Z decyzją tą nie zgodził się Z.K., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wskazał, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Podniósł, że wspólnie z żoną są osobami niepełnosprawnymi, a organy administracji publicznej łamią prawa osób niepełnosprawnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona kontrola rozstrzygnięć podjętych w ramach niniejszego postępowania nie wykazała, aby organy administracji dopuściły się naruszeń prawa materialnego jak i prawa procesowego w takim stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie wniesionej skargi. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego czy też procesowego, jeżeli naruszenie to miało bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...]r. Nr [...], którą to decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ ten – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. w sprawie uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r. przyznającej stronie pomocy w formie zasiłku okresowego. Oznacza to, że przedmiotem kontroli w ramach niniejszego postępowania są decyzje wydane na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek wymienionych w art. 11, art. 12 lub art. 107 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do zawartego w Kodeksie postępowania administracyjnego unormowania zamieszczonego w art. 163, który zawiera unormowanie stanowiące, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w tym akcie, o ile przewidują to przepisy szczególne. Takie unormowanie oznacza, że art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może stanowić samodzielnej i wyłącznej podstawy podejmowania rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej, mocą której nastąpi wzruszenie decyzji, gdyż nie określa przesłanek jej podjęcia i pełni wyłącznie funkcję normy odsyłającej do przepisów prawa materialnego. Niezbędne przeto, obok przywołania art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego jest odwołanie się do unormowań zamieszczonych w przepisie prawa materialnego. Z tego też powodu zasadnie organ pierwszej instancji odwołał się do postanowień art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, jako podstawy weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Z uwagi na treść przywołanego powyżej art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej uznać przyjdzie, że decyzje wydane na tej podstawie uznane muszą być za decyzje konstytutywne. Nadto stwierdzenie występowania przez organ administracji publicznej jednej z obligatoryjnych przesłanek weryfikacji decyzji administracyjnej obliguje go do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Z prawidłowo przeprowadzonych ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że decyzją ostateczną z dnia [...]r. przyznano rodzinie strony zasiłek okresowy, ponieważ stan wiedzy posiadanej przez organ jak również przeprowadzona analiza sytuacji dochodowej i majątkowej rodziny uprawniała go do podjęcia takiego rozstrzygnięcia.

Dostrzec należy, że organy wypowiadające się w niniejszej sprawie trafnie zwróciły uwagę na fakt, iż zgodnie z art. 12 ustawy o pomocy społecznej w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między deklarowaną wysokością dochodu, a sytuacją majątkową osoby lub rodziny wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub też nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia. Podkreślić trzeba, że przepis ten dostrzega subsydiarną funkcję pomocy społecznej, ponieważ pomoc ta nie powinna być udzielana osobom i rodzinom, które są w stanie samodzielnie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, w której się znajdują. Możliwość samodzielnego pokonania trudnej sytuacji życiowej zależy zwykle od posiadania odpowiednich środków finansowych, a przyznanie świadczenia z pomocy społecznej zależne jest od sytuacji majątkowej potencjalnego świadczeniobiorcy, a w szczególności od jego sytuacji dochodowej. Ubiegając się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej osoba lub rodzina obowiązana jest do złożenia stosownych oświadczeń i przedłożenia zaświadczeń dokumentujących stan dochodów, nadto korzystanie ze stosownych świadczeń oceniane jest w ramach uznania administracyjnego. Przywoływany art. 12 ustawy o pomocy społecznej wprowadza pewien punkt odniesienia wskazując jakiego typu (rozmiaru) zasoby majątkowe winny być brane pod uwagę. Przesłanki określone w art. 12 ustawy o pomocy społecznej uprawniają organ administracji publicznej do wszczęcia postępowania, w celu zmiany bądź uchylenia ostatecznej decyzji przyznającej świadczenie pieniężne z pomocy społecznej. Mimo, że są to działania fakultatywne, organ pomocy społecznej powinien je podejmować mając na względzie ograniczone środki, którymi dysponuje pomoc społeczna oraz osoby, którym odmówiono przyznania wsparcia, udzielając go tym, którzy nie potrafią go spożytkować lub posiadają znaczne zasoby finansowe.

W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę na okoliczność dostrzeżoną i zasygnalizowaną przez organ odwoławczy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym nie można uchylić decyzji przyznającej świadczenie za okres wcześniejszy niż data wszczęcia postępowania administracyjnego, chyba że pobrano świadczenie nienależne. Zgodnie z treścią art. 6 pkt 16 ustawy o pomocy społecznej świadczeniem nienależnie pobranym jest świadczenie pieniężne uzyskane na podstawie przedstawionych nieprawdziwych informacji lub niepoinformowania o zmianie sytuacji materialnej lub osobistej.

Powyższa uwaga odgrywa w niniejszej sprawie kluczową rolę, ponieważ organy administracji publicznej obu instancji w ramach prowadzonego postępowania dowodowego wykazały, że w rodzinie skarżącego występuje dysproporcja między deklarowaną wysokością dochodów, a rzeczywistą sytuacją majątkową, w tym w zakresie zakupu i eksploatacji samochodu. Analiza zebranego materiału dowodowego wykazuje jednoznacznie, że rodzina K. nie informowała organu pierwszej instancji o fakcie zakupu samochodu (ich oświadczenia nie są wsparte przez jakikolwiek dokument lub inny dowód). W analizach budżetu rodziny przeprowadzonych z czynnym udziałem strony, w protokołach wywiadu środowiskowego nie wykazano w okresie ubiegania się o przedmiotowe świadczenie kosztów eksploatacji samochodu takich jak zakup benzyny, naprawy, ubezpieczenia. Powyższa okoliczność w powiązaniu z tym, że rodzina K. od dłuższego okresu korzysta ze świadczeń pieniężnych pomocy społecznej, będąc jednocześnie stale informowana o okolicznościach powodujących brak prawa do takich świadczeń, wskazuje jednocześnie na naganną postawę strony skarżącej. Podkreślić należy, że organy administracji nie dysponowały wiedzą na okoliczność stanu faktycznego dotyczącą sytuacji rodziny skarżącej mających wpływ na prawo do świadczeń pieniężnych. Zaznaczyć trzeba również, że przeprowadzone przez organ działania dotyczące ustalenia sytuacji związanej z posiadaniem samochodu poczynione zostały przez organ administracji publicznej praktycznie bez współdziałania strony. Dostrzec przyjdzie, że organy administracji w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć skupiły swoją uwagę na okolicznościach związanych z występowaniem dysproporcji między deklarowaną sytuacją dochodową a rzeczywistą sytuacją majątkową rodziny. Z treści uzasadnień obu kwestionowanych rozstrzygnięć wynika ukierunkowanie na występowanie sygnalizowanej dysproporcji i eksponowanie tego elementu, jako głównej podstawy uchylenia decyzji przyznającej rodzinie K. zasiłek okresowy. Zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanej sprawie kluczową rolę odgrywa przywołane powyżej stwierdzenie organu odwoławczego, odnośnie pobrania nienależnego świadczenia. Istota tej części uzasadnienia sprowadza się do tego, że organ odwoławczy dostrzegając sygnalizowaną okoliczność polegającą na tym, że zmiana lub uchylenie decyzji z mocą wsteczną możliwe jest jedynie w przypadku zaistnienia nienależnie pobranego świadczenia uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyczerpuje również znamiona pobrania nienależnego świadczenia, a tym samym daje organowi pierwszej instancji podstawę do wydania rozstrzygnięcia o treści zamieszczonej w osnowie decyzji. Podniesiona uwaga odgrywa kluczową rolę w ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponieważ pozwala uznać, że rozstrzygnięcia organów obu instancji są prawidłowe i odpowiadają obowiązującym unormowaniom prawnym. Oznacza to zarazem, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji trafne co do istoty nie zawiera uzasadnienia dającego podstawę do jego przyjęcia. Z kolei organ odwoławczy, jak zostało to wyeksponowane skupił swoją uwagę na okolicznościach dotyczących dysproporcji między deklarowaną sytuacją dochodową a rzeczywistą sytuacją majątkową, jednakże dostrzegł również, iż podstawą uchylenia lub zmiany decyzji może być jedynie pobranie nienależnego świadczenia. Skoro organy obu instancji podjęły prawidłową decyzję co do istoty, natomiast uzasadnienia podjętych przez nie rozstrzygnięć zawierają pewne ułomności, które jednakże przez organ odwoławczy zostały w istocie skorygowane, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi i wyeliminowania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z obrotu prawnego.

Na marginesie niniejszej sprawy przyjdzie dostrzec, że sankcja jaka została nałożona na rodzinę jest oparta na obowiązującej normie prawa powszechnie obowiązującego i została podjęta w ramach uznania administracyjnego. Organy obydwu instancji należycie sprawdziły okoliczności, które stanowiły przesłanki do odmowy przyznania świadczenia w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej, a ich decyzje wydane zostały po zgromadzeniu materiału dowodowego pozwalającego na udokumentowanie w sprawie występowania tych przesłanek.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 wyżej wymienionej ustawy należało skargę oddalić.

sw