Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 916/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2007r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., działający z upoważnienia Starosty Powiatu w M. Kierownik Działu Ewidencji i Świadczeń, na podstawie art. 37k ust. 1 i 6 oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej K.p.a. orzekł o przyznaniu W. P. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] czerwca 2002 r. w kwocie zaliczkowej w wysokości 120 % zasiłku określonego w art. 37k ust. 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stwierdzając, że prawo do świadczenia przyznaje się na okres uwarunkowany art. 37n ust. 1 wymienionej ustawy. W uzasadnieniu wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że zostały spełnione warunki do pobierania świadczenia przedemerytalnego w wysokości zaliczkowej z uwagi na trwające postępowanie dotyczące ustalenia przez organ rentowy wysokości emerytury.

Następnie, decyzją z dnia [...] r., działający z upoważnienia Starosty Powiatu w M. Kierownik Działu Ewidencji i Świadczeń, na podstawie art. 37k oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a. orzekł o przyznaniu W. P. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] czerwca 2002 r. w wysokości [...] zł. miesięcznie uzasadniając, że wymieniony spełnił warunki do pobierania świadczenia przedemerytalnego w określonej wysokości.

Pismem z dnia [...] r., W. P. wniósł o zmianę wysokości świadczenia przedemerytalnego uzasadniając powyższy wniosek zmianą przepisów.

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działający z upoważnienia Starosty, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w M. orzekł o odmowie zmiany wysokości świadczenia przedemerytalnego przysługującego W. P.. W uzasadnieniu podniósł, że prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, w tym kryteria przyznania statusu bezrobotnego, a więc nie mogła to być osoba zatrudniona. W. P. pozostawał w stosunku pracy w okresie od [...] r. do [...] maja 2002 r. Prawo do świadczenia przedemerytalnego uzyskał według stanu prawnego obowiązującego w dniu złożenia wniosku. Zmiana stanu prawnego w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczyła wysokości świadczenia przedemerytalnego w opisanej sytuacji.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. P. wniósł o jej uchylenie i ponowne ustalenie wysokości świadczenia przedemerytalnego na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2001 r. Wskazał, że w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, tj. [...] czerwca 2002 r. spełniał wszystkie warunki do przyznania świadczenia na zasadach określonych w wymienionej ustawie. Dodał, że według uzasadnienia decyzji, nie było obowiązku zarejestrowania w urzędzie pracy w dniu spełnienia powyższych warunków. Wobec tego nie powinien być pozbawiony praw tylko z powodu późniejszej rejestracji, która była wynikiem nieprzerwanego zatrudnienia u tego samego pracodawcy od [...] r.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Wojewoda [...], na podstawie art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U Nr 99 poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37k ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zm.), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z obowiązującym od 1 listopada 2005 r. przepisem art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. przysługuje osobom, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniły warunki do jego nabycia. Z dokumentacji wynika, że W. P. w okresie od [...] r. do [...] maja 2002 r. był zatrudniony. Nie spełnił zatem jednej z przesłanek ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tj. nie miał podstaw do uzyskania statusu bezrobotnego w dniu 12 stycznia 2002 r. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, za bezrobotnego mogła być uznana wyłącznie osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej. Skarżący spełnił warunki uznania za bezrobotnego dopiero [...] czerwca 2002 r., a zatem okoliczność, że na dzień 31 grudnia 2001 r. miał ponad [...]-letni staż pracy, nie daje podstaw do przyznania świadczenia przedemerytalnego w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. Art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie stanowi bowiem podstawy do zmiany wysokości świadczenia przedemerytalnego osobom, które wymagane warunki spełniły po 12 stycznia 2002 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, W. P. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podniósł, że do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnił wszystkie warunki do przyznania świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. Ponadto organ pierwszej instancji potwierdził w decyzji brak obowiązku zarejestrowania w urzędzie pracy w dniu spełnienia warunków do uzyskania świadczenia przedemerytalnego.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie skarżący ponownie wnosił i wywodził jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, uznać należało, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Pismem z dnia [...] r. skarżący zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w M. z wnioskiem o wydanie decyzji zmieniającej ostateczną decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...] r. o przyznaniu z dniem [...] czerwca 2002 r. świadczenia przedemerytalnego - w części dotyczącej wysokości tego świadczenia – uzasadniając wniosek zmianą przepisów w powyższym zakresie.

Wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej, miało zatem na celu ustalenie w trybie art. 155 K.p.a., czy występują przesłanki do zmiany wysokości świadczenia przedemerytalnego, przyznanego skarżącemu wyżej określoną decyzją.

Obowiązujący od 1 listopada 2005 r., przepis art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowi podstawę – między innymi - do ubiegania się o zmianę wysokości świadczenia przedemerytalnego osobom, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniły warunki do jego nabycia. Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje wówczas na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r.

Podkreślić zatem należało, że według art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2001 r., świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych wymagań ustawy co do wieku i okresu uprawniającego do emerytury.

Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, za bezrobotnego mogła być uznana wyłącznie osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej.

Organ administracji ustalił, że skarżący w okresie od [...] r. do [...] maja 2002 r. był zatrudniony i nie było przerw w jego zatrudnieniu.

Nie miał zatem podstaw do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku do dnia 12 stycznia 2002 r.

Niewypełnienie – do powyższego dnia - jednego z warunków wymienionych w art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu według stanu obowiązującego w dniu 31 grudnia 2001 r., uzasadniało wydanie decyzji o odmowie zmiany wysokości świadczenia przedemerytalnego przysługującego skarżącemu.

Na podstawie przytoczonych wyżej ustaleń dotyczących zatrudnienia W. P., organ – w zaskarżonej decyzji – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Trafnie podniósł w decyzji, że podstawowe znaczenie przy ocenie, czy dla ustalania wysokości świadczenia przedemerytalnego przysługującego W. P. mają zastosowanie przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu według stanu na 31 grudnia 2001 r., miała okoliczność, czy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnił warunki do uzyskania statusu bezrobotnego.

Zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że skarżący spełnił warunki uznania za bezrobotnego dopiero [...] czerwca 2002 r. Do [...] maja 2002 r. był bowiem zatrudniony. Natomiast okoliczność, że na dzień 31 grudnia 2001 r. miał ponad [...]-letni staż pracy – jak podkreślił organ - nie daje podstaw do przyznania świadczenia przedemerytalnego w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. Art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie stanowi bowiem podstawy do zmiany wysokości świadczenia przedemerytalnego przysługującego osobom, które spełniły ustawowe warunki po 12 stycznia 2002 r.

Z powyższych powodów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skarżącego, jakoby do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnił wszystkie warunki przyznania świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podkreślić należało, że decydujące znaczenie w niniejszej sprawie miało spełnienie kryteriów uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku do dnia 12 stycznia 2002 r., a więc nie miało znaczenia faktyczne zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy.

Nie ulegało wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony przez skarżącego – do dnia 12 stycznia 2002 r. - ustawowy warunek wymieniony w art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, tj. skarżący nie spełnił do tej daty kryteriów uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, a wobec tego nie było podstaw do zastosowania wobec niego – obowiązującego od 1 listopada 2005 r., przepisu art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ orzekający trafnie uznał istotne okoliczności sprawy za ustalone. Zastosował prawidłową ocenę prawną do ustalonego stanu faktycznego.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze cytowane na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skarga została oddalona.