Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 827/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Dudra, asesor WSA Urszula Wiśniewska, Protokolant straszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2008r. sprawy ze skargi F. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] strona wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości na 2003 r.

Podstawę wznowienia postępowania, wskazaną przez stronę, stanowiło wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi. Zdaniem wnioskodawcy, okolicznością taką było częściowe wykorzystywanie gruntów i budynków znajdujących się na terenie należącego do strony zakładu w L. do produkcji rolnej. W budynkach znajdujących się na tym terenie był garażowany sprzęt rolniczy i były przechowywane plony.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy L. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości na 2003 r. Organ I instancji stwierdził, że postępowanie wyjaśniające wykluczyło rolnicze wykorzystywanie części gruntów i budynków na terenie zakładu w L.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i wniósł o jej uchylenie.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca nabył nieruchomość położoną

w L. przy ul. [...] w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W akcie notarialnym, mocą którego strona nabyła ww. nieruchomość, występowała jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą. Sposób, w jaki ta nieruchomość była wykorzystywana potwierdza fakt wprowadzenia jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych oraz fakt wskazania w ewidencji działalności gospodarczej adresu przy ul. [...] w L., jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Przesłuchani w sprawie świadkowie nie potwierdzili okoliczności wykorzystywania części nieruchomości w L. do celów rolniczych, co starała się wykazać strona. Ponadto, w części ogrodzonej nie ma praktycznie możliwości uprawy roślin, ponieważ w części niezabudowanej teren nieruchomości od strony wjazdu utwardzony jest trelinką oraz nawierzchnią betonową, natomiast zabudowania są rozproszone. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło istnienia nowych okoliczności faktycznych, które istniałyby w dniu wydania dotychczasowej decyzji i które byłyby istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Na decyzję organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art. 191, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Strona wniosła

o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podała, że fakt rolniczego wykorzystywania części gruntów i budynków potwierdzają jej twierdzenia, które są także dowodem w sprawie, a których organ odwoławczy nie uwzględnił. Stanowisko strony skarżącej wbrew twierdzeniom organu znajduje uzasadnienie również

w zeznaniach świadka K. G., z których wynika, że strona uprawiała grunty rolne. Zapis w akcie notarialnym, że nieruchomość została nabyta w związku

z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie oznacza zdaniem podatnika,

że nie może ona w całości lub w części być wykorzystywana dla prowadzenia gospodarstwa rolnego. W jego ocenie, prowadzenie takiego gospodarstwa stanowi również działalność gospodarczą. Prowadzenia rolniczej uprawy, jak i wykorzystywania budynku dla przechowywania maszyn rolniczych nie wyklucza także utwardzenie fragmentu [...] ha gruntu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną.

Z materiałów sprawy wynika, że zaistniały między stronami spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2003, w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność strony skarżącej, a położonej w L. przy ul. [...], stwierdzono istnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych związanych z rolniczym wykorzystywaniem części nieruchomości, jak twierdzi strona skarżąca, czy też fakt częściowego wykorzystania nieruchomości na cele rolnicze nie miał miejsca jak stwierdziły to organy, co oznacza, że w sprawie nie została w sposób merytoryczny spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a tym samym nie było podstaw do zmiany decyzji ostatecznej w zakresie podatku od nieruchomości na rok 2003.

Mając na uwadze tak określoną istotę sporu, zadaniem Sądu, w trakcie kontroli legalności decyzji odmawiającej w ramach postępowania wznowieniowego uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej dotyczącej podatku od nieruchomości na rok 2003, będzie ocena, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem czy też bez naruszenia przepisów postępowania tj. art. 187, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Na tak postawione pytanie, co do zasady należy stwierdzić, że zdaniem Sądu organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozpoznania sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

W ramach prowadzonego z wniosku podatnika postępowania wznowieniowego, organ I instancji przeprowadził zawnioskowane przez niego dowody z zeznań świadków: A. C., K. G., A. J. oraz z urzędu liczne dowody z dokumentów, a w szczególności z ewidencji gruntów i budynków, planu zagospodarowania przestrzennego, aktu notarialnego zakupu przedmiotowej nieruchomości przez stronę skarżącą, arkuszy tabel amortyzacyjnych, danych z ewidencji o działalności gospodarczej itd. Ten niewątpliwie szeroki zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego nie daje żadnych podstaw do uznania, że mogło w sprawie dojść do naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej.

Również ocena tego materiału dowodowego, zdaniem Sądu, została dokonana przez organy w ramach swobodnej oceny dowodów, lecz bez przekroczenia ustawowych granic tejże oceny. Ocena tych dowodów inna od tej, którą sugeruje strona skarżąca już tylko z tej przyczyny nie może być uznana za ocenę dowolną. Analizując w szczególności zeznania świadków, w których nie ma wewnętrznych sprzeczności czy niejasności, zdaniem Sądu, organy miały w pełni uzasadnione podstawy do przyjęcia, iż nie wynika z nich fakt rolniczego wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości.

Biorąc nadto pod uwagę fakt, że strona skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość po [...] dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, że działalność tą w zakresie obróbki drewna prowadziła, że nie wskazywała w deklaracjach podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości na 2003 rok rolniczego wykorzystywania tejże nieruchomości, to zasadnie organy podatkowe przyjęły, iż w toku prowadzonego postępowania nie doszło do ujawnienia nowych faktów i dowodów istniejących w momencie wydania decyzji wymiarowej, z której wynikałoby, że przedmiotowa nieruchomość w roku 2003 w całości lub w części była wykorzystywana rolniczo.

Skoro zatem w ramach prowadzonego postępowania nie stwierdzono, faktu merytorycznego zaistnienia tak przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jak i innych przesłanek ustawowych, to zasadnie organy odmówiły uchylenia decyzji ostatecznej i rozstrzygnięcia tego nie można uznać jako wydanego z naruszeniem tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.