Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2664/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7,77,80,217,218
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1,2,1a, 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 916
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] września 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

M. M. [...] marca 2019 r. wystąpiła do Prezydenta [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...], ozn. jako działka ew. nr [...] z obrębu [...], uregulowanej w KW [...] w prawo własności w udziale związanym z współwłasnością lokalu niemieszkalnego w budynku przy ul. [...] w części związanej z własnością stanowiska postojowego nr [...].

Prezydent [...] postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści wskazując, że część działki nr [...] leży w pasie drogowym ul. [...], która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest ulicą publiczną. Ponadto na części działki nr [...] znajdującej się w pasie drogowym ul. [...] znajdują się budowle infrastrukturalne jak chodnik i miejsca parkingowe, wobec czego prawo użytkowania wieczystego tej nieruchomości nie podlega przekształceniu w prawo własności na mocy przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r. poz. 916 ze zm.).

M. M. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając sprawę stwierdziło, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 1a i art. 4 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. i zaznaczył, że art. 1 ust. 2 ustawy wskazuje na trzy rodzaje nieruchomości, które mogą podlegać przekształceniu z prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, tj.: 1) nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami lub, 2) nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokalu mieszkalne, lub 3) nieruchomości o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

SKO w [...] wskazało, że zbadano stan zabudowy na działce nr [...] za pomocą portalu mapowego [...]. Z analizy map wynika, że na części działki nr [...] znajdują się również latarnia i niewielkie fragmenty chodnika, które są obiektami budowlanymi zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186). Działka nr [...] nie jest więc nieruchomością, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 20 lipca 2018 r.

Zdaniem organu zależało zatem rozważyć, czy działka nr [...] stanowi nieruchomość, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, tj. nieruchomość zabudowaną domem mieszkalnym wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

W ocenie Kolegium fakt, że obiekty budowlane (latarnia i chodnik) położone są na terenach przeznaczonych w mpzp pod drogę publiczną, wyklucza traktowanie tych obiektów jako obiektów umożliwiających prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Są to bowiem obiekty infrastruktury publicznej, służącej nie tylko obsłudze budynku znajdującego się na działce nr [...]. Tym samym – zdaniem organu odwoławczego - nie można traktować działki nr [...] jako nieruchomości zabudowanej, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.

Kolegium uznało ponadto, że przedmiotowa nieruchomość nie jest również nieruchomością, o której mowa w art. 1a ustawy. Organ zaznaczył, że zastosowanie tego przepisu może mieć miejsce wyłącznie w przypadku jednoczesnego zabudowania działki gruntu jednym z budynków, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy oraz innym budynkiem niemieszkalnym, którego powierzchnia użytkowa nie przekracza 30% powierzchni budynku mieszkalnego. Zastosowanie art. 1a do nieruchomości zabudowanych wyłącznie budynkiem wielorodzinnym i innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, stałoby w sprzeczności z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy, który umożliwia przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym oraz innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, wyłącznie w przypadku, gdy obiekty te i urządzenia służą prawidłowemu i racjonalnemu korzystaniu z budynków mieszkalnych. Odstąpienie od badania przeznaczenia obiektów i urządzeń budowlanych w przypadku nieruchomości zabudowanych jednym budynkiem wielorodzinnym powodowałoby, że przepis art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy stałby się martwy, a ustawa byłaby wewnętrznie sprzeczna.

M. M. złożyła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła szereg zarzutów odnoszących się do zajętego przez organy stanowiska i przeprowadzonego postępowania, zarzucając w szczególności:

- negatywne rozpoznanie przesłanki z art. 1 i art. 1a w zw. z art. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów;

- niewyjaśnienie przez Kolegium faktycznych i prawnych powodów odmowy zastosowania przesłanki z art. 1 ust. 1 i art. 1a, co wskazuje na dowolność odmowy zastosowania pierwotnej i znowelizowanej przesłanki przekształceniowej;

- dokonanie rozszerzającej wykładni art. 2 ww. ustawy, w sytuacji gdy art. 2 stanowił i stanowi wyjątek od zasady powszechnego przekształcenia z urzędu z dniem 1 stycznia 2019 r. (art. 1 ust. 1a ustawy) i jako wyjątek, zgodnie z orzecznictwem i doktryną nie może być interpretowany rozszerzająco;

- nieprawidłową wykładnię przesłanek z art. 1 ust. 1 i 2, art. 1a ustawy i niewłaściwe ich zastosowanie;

- bezpodstawne ustalenie istnienia drogi publicznej i/lub pasa drogowego na działce nr [...] obręb [...];

- niewyjaśnienie przez SKO faktycznych i prawnych powodów przyjęcia istnienia na spornej nieruchomości drogi publicznej i/lub pasa drogowego;

- dokonanie ustaleń co do istnienia drogi publicznej wbrew zapisom w istniejących rejestrach (wypis z rejestru gruntów, odpis z księgi wieczystej, zapisy planu zagospodarowania przestrzennego) oraz wbrew przepisom ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o drogach publicznych;

- niezobowiązanie Prezydenta [...] do wykazania podstaw faktycznych i prawnych, w oparciu, o które w jego ocenie istnieje na nieruchomości droga publiczna i/lub pas drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, gdyż organ powinien wykazać istnienie podstaw do wydania zaświadczenia określonej treści posiadanymi przez siebie danymi w rejestrach i innych zbiorach danych;

- przyjęcie, bez weryfikacji, twierdzenia organu pierwszej instancji, że w odniesieniu do spornej nieruchomości istnieje zakaz obrotu (rzecz jest wyłączona z obrotu), podczas gdy taki zakaz nie istnieje, gdyż notariusze sporządzają akty notarialne, których przedmiotem jest zbycie mieszkania czy miejsca w lokalu garażowym, z jednoczesnym zbyciem udziału w działce, co do której istnieje rzekomo zakaz obrotu;

- nieuwzględnienie przez SKO nakazu rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony przy dokonywaniu wykładni przesłanki przekształceniowej oraz przy ustalaniu istnienia drogi publicznej, tj. naruszenie art. 81 a § 1 kpa;

- pominięcie i nieuwzględnienie, że plan zagospodarowania przestrzennego nie skutkuje powstaniem drogi publicznej od chwili uchwalenia tego planu, ale dopiero, w razie wdrożenia podziału, umożliwia po jego dokonaniu, wydzielenie działek "pod" ustanowienie "przyszłej" drogi publicznej, a zaświadczenie powinno być wydawane w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny, a nie w oparciu o przyszły stan faktyczny czy prawny;

- nieprawidłowe przyjęcie przez SKO, że przedmiotem zaświadczenia mogą być przyszłe stany faktyczne i prawne, tj. przyszłe drogi publiczne, skoro bowiem aktualnie nie ma drogi publicznej czy pasa drogowego, to należy rozumieć, że Kolegium rozstrzygało co do przyszłego stanu prawnego i faktycznego, co do mogącej powstać dopiero drogi publicznej/pasa drogowego, która jednak np. wskutek zmiany planu bądź braku działań miasta może nie powstać w przyszłości;

- dokonanie wykładni rażąco sprzecznej z art. 31 ust. 2 Konstytucji RP (wymóg nakładania obowiązków ustawą) i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności), art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (zasada równości wobec prawa, zasada niedyskryminacji) i sprzecznej z przepisami określającymi przedmiot i zakres wydawanego zaświadczenia (art. 217 kpa, art. 218 kpa);

- pominięcie przez SKO nielojalnego działania gminy, która przedstawia nieprawdziwe twierdzenia co do istnienia drogi publicznej oraz co do powodów niedokonania przez gminę wydzielenia planowanego pasa drogowego w sytuacji oczywistej możliwości dokonania takiego wydzielenia działki w oparciu o art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 6 pkt 1 tej ustawy;

- pominięcie przez SKO, że - pod pozorem odmowy wydania zaświadczenia - Miasto zmusza mieszkańców do wydzielenia działki pod pas drogowy na ich koszt, w sytuacji gdy zadania infrastruktury drogowej są finansowane przez gminę;

- pominięcie długoletniego zaniechania przez gminę wydzielenia działki pod pas drogowy z urzędu w oparciu o art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 6 pkt 1 tej ustawy i wykorzystywanie obecnie tego długoletniego zaniechania na niekorzyść mieszkańców przy odmowie przekształcenia.

- naruszenie art. 1 ust. 1 i 2, art. 1a oraz art. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. poprzez ich nieuwzględnienie i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji;

- naruszenie art. 218 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie;

- naruszenie art. 8 kpa poprzez jego niezastosowanie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W piśmie procesowym z 18 marca 2020 r. skarżąca odnosząc się do odpowiedzi na skargę podtrzymała podnoszone zarzuty i przedstawiła dodatkową argumentację na poparcie podnoszonych zarzutów. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Działu II (rozdział 4) kpa, albowiem w postępowaniu tym właściwy organ administracji publicznej o niczym nie rozstrzyga.

Zgodnie z art. 217 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, że jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 kpa).

Zaświadczenie ma potwierdzić istnienie określonych faktów lub stanu prawnego, znanych z urzędu organowi administracji publicznej. Jest ono aktem wiedzy organu, opartym na informacjach wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 kpa). Zgodnie z art. 218 § 2 kpa organ administracji publicznej może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to spełnia pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, ustalonej przede wszystkim w oparciu o dane wskazane w art. 218 § 1 kpa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się również, że zaświadczenie potwierdza informacje posiadane przez organ i nie rozstrzyga żadnych kwestii spornych, wymagających analizy, czy interpretacji przepisów. Zaświadczenie wydaje się, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] czerwca 2019 r. odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...], ozn. jako działka ew. nr [...] z obrębu [...], KW [...] w udziale związanym z współwłasnością lokalu niemieszkalnego w budynku przy ul. [...] w części związanej z własnością stanowiska postojowego nr [...].

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r. poz. 916 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub zabudowane na cele mieszkaniowe budynkami jedno lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1a ustawy).

Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek (art. 4 ust. 2 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji odmówiły wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uznając, że sporna nieruchomość nie podlega przepisom powołanej ustawy z 20 lipca 2018 r. Jak wskazano podstawą takiej oceny było ustalenie - na podstawie ewidencji gruntów i budynków, mapy z systemu GEOMAP oraz uchwały Rady [...] z [...] stycznia 2011 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Dworca [...] - że na spornej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny oraz inne obiekty budowlane, tj. pas drogowy zajęty pod drogę powiatową ul. [...], na którym znajdują urządzenia związane z ruchem drogowym, tj. chodnik i miejsca postojowe.

Zdaniem Sądu stanowisko organów jest wadliwe.

Zauważyć trzeba, że z analizy znajdującej się w aktach sprawy księgi wieczystej nr [...] wynika, że w Dziale I-O, jako sposób korzystania z działki nr [...] wskazano B–tereny mieszkaniowe. Podobna informacja zamieszona została w wydruku (do użytku służbowego) ewidencji gruntów i budynków, gdzie ww. działka opisana została jako użytek - tereny mieszkaniowe – B. Powyższe potwierdza także załączona do skargi kserokopia uproszczonego wypisu z rejestru gruntów oraz kserokopia wypisu z kartoteki budynków. Również w treści załączonej do zażalenia kserokopii decyzji z 1 sierpnia 2019 r. w sprawie ustalenia decyzji zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 r. wskazano, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] oznaczone są jako B- tereny mieszkaniowe. W decyzji tej wskazano ponadto, że zgodnie z informacją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Zarządu Dróg Miejskich pasem drogowym jest działka nr [...] z obrębu [...].

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że rozpoznając przedmiotową sprawę organy administracji publicznej nie dokonały prawidłowej oceny dokumentów w postaci informacji z księgi wieczystej oraz nie uwzględniły zapisów prowadzonej ewidencji gruntów i budynków odnoszącej się do przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że powoływany przez organ portal mapowy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 kpa. Nie może on zatem stanowić źródła dowodowego i ani organ ani Sąd nie mają podstaw do tego, aby na tego rodzaju dokumencie opierać ustalenia faktyczne.

Zdaniem Sądu zawarte ww. dokumentach informacje nie pozwalają zaaprobować stanowiska organów, że część spornej nieruchomości położona jest w pasie drogowym ul. [...], która jest drogą publiczną. Stanowiska tego nie można przy tym wywodzić, jak czynią to organy, z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje, że część przedmiotowej nieruchomości jest przeznaczona pod drogę publiczną. Jak podkreśla się w piśmiennictwie należy odróżnić ustalenie przeznaczenia terenu pod drogę publiczną (np. w planie miejscowym) od ustawowo zdefiniowanej drogi publicznej jako budowli o nadanej kategorii drogi publicznej (nadawanie takiej kategorii następuje w odrębnej procedurze dla każdej z kategorii dróg publicznych, więc nie można nadać drodze publicznej kategorii w planie miejscowym). Kategoria może zostać nadana drodze publicznej dopiero po jej wybudowaniu, jako obiektu budowlanego, i po uzyskaniu przez nią warunków techniczno-użytkowych określonych w przepisach jako odpowiednie dla danej kategorii drogi. Nadanie kategorii drodze publicznej następuje zatem po planistycznym przeznaczeniu gruntu pod drogę publiczną, ewidencyjnym i prawnym wydzieleniu tego gruntu i wybudowaniu drogi, jako budowli o określonych parametrach techniczno-użytkowych. Wcześniejsze nadanie kategorii jakiejś drodze byłoby też sprzeczne z art. 1 w zw. z art. 2, 2a, 4 pkt 1 i 2 oraz art. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także z art. 140 k.c. (E. Bończak – Kucharczyk. Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz aktualizowany, LEX 2020). Innymi słowy sam fakt planistycznego przeznaczenia danego gruntu pod drogę publiczną, bez ewidencyjnego i prawnego wydzielenia tego gruntu i wybudowania na nim drogi, nie ma znaczenia dla oceny stanu faktycznego istniejącego na gruncie w dacie istotnej dla przekształcenia.

Mając powyższe stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 76 § 1, art. 80 kpa oraz art. 4 ust. 1 i 4 w związku z art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 1a ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe ustalenie, że na części działki nr [...] znajduje się pas drogowy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni wskazane wyżej kwestie i dokonaną przez Sąd ocenę dokumentów urzędowych, a następnie ustali czy w świetle tych dokumentów istnieją podstawy do zastosowania w przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 powołanej