Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 442/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska sędzia WSA Łukasz Krzycki ( spr.) asesor WSA Jakub Linkowski Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2004r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2004r Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.. oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 442/04

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., postanowienie Starosty P. z dnia [...] stycznia .2004 r. (nr [...]) w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji tankowania gazem LPG, zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w miejscowości P., gmina B.

W uzasadnieniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydanego w wyniku złożenia zażalenia przez J. i E. W., wskazano między innymi, iż podstawę dokonywania uzgodnień przez Starostę w przedmiotowym przypadku stanowi art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Uzgodnienia dokonano na podstawie dokumentów wymaganych w świetle ust. 3 tego artykułu. W uzgodnieniu określono szereg wymagań służących zabezpieczeniu środowiska przed uciążliwością planowanego przedsięwzięcia. Wskazano, iż ostateczne rozstrzygniecie co do możliwości lokalizacji stacji tankowania gazem na przedmiotowej działce zostanie dokonane w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w sprawie wydania której właściwym jest wójt gminy. W postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławcze zwrócono uwagę, iż postanowienie organu I. instancji błędnie odniosło się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31. grudnia 2003 r. a więc przed datą wydania rozstrzygnięcia. Jednak z uwagi na zakres rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, organ odwoławczy uznał to uchybienie, jako nie skutkujące potrzebą uchylania postanowienia Starosty. Określone bowiem w postanowieniu Starosty warunki realizacji stacji nie są wprost wynikiem warunków wygasłego planu.

W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. W. podnosi, iż w toku postępowania odstąpiono od sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko chociaż obowiązek taki wynika z § 3 ust. 1 pkt 12 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz. 1490). Dalej skarżący wywodzi, iż lokalizacja przedsięwzięcia narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał w dniu wszczęcia postępowania. W ocenie skarżącego plan ten nie dopuszczał na przedmiotowej działce lokalizacji stacji paliw. Skarżący wskazuje także, iż w wyniku realizacji przedsięwzięcia zlokalizowane w sąsiedztwie należące do niego działki budowlane staną się bezwartościowe. Kwestionuje sprzeczność ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji, z których wynika, iż teren gdzie zlokalizowana ma być stacja paliw ma obecnie charakter rolniczy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikało jego przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniowa i usługowa dla rolnictwa. Skarżący zarzuca dodatkowo, iż nie doręczono mu postanowienia w przedmiocie konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo iż był on stroną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, odnośnie zarzutu niedostarczenia skarżącemu postanowienia w przedmiocie obowiązku sporządzenia raportu, iż kwestia ta, w przypadku potwierdzenia zarzutu, może stanowić przesłankę wznowienia postępowania, zakończonego ostatecznym postanowieniem Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2003 r. nr [...]. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygniecie nie narusza prawa.

Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest uzgodnienie wymagane na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, z organem ochrony środowiska, którym w danym przypadku jest starosta. Poprzedza ono wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponieważ przepisy określające wymóg uzgodnienia nie wskazują bezpośrednio jego merytorycznego zakresu, należy przyjąć, iż zakres ten wynika z wykonywaniem przez organ administracji zadań związanych z ochroną środowiska. Pojęcie "ochrony środowiska" definiuje art. 3 pkt 13 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jako podejmowanie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej. W tym kontekście przedmiotem rozstrzygnięcia organu ochrony środowiska w danym przypadku są kwestie dotyczące możliwości realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska. Kwestie te mogą dotyczyć zagadnienia dopuszczalności realizacji przedsięwzięcia w określonym miejscu albo - gdy lokalizacja taka generalnie jest możliwa - kwestii warunków rozstrzyganych na etapie wydawania decyzji poprzedzonej uzgodnieniem, które zapewnią wypełnienie wymagań ochrony środowiska. Generalnie rolą organu uzgadniającego w niniejszej sprawie nie jest przesądzanie o zgodności realizowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż kwestie te przesądza organ właściwy do określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazuje na to treść art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), który znajdzie w tym przypadku zastosowanie w związku z treścią art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Oczywiście organ uzgadniający jest równocześnie związany rzutującymi na wymagania ochrony środowiska postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego o ile plan taki dla danego terenu obowiązuje. W przypadku natomiast wątpliwości co do zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami planu nie dotyczącymi wymagań ochrony organ uzganiający może zasygnalizować swoje wątpliwości w tym zakresie. Nie może jednak w tym przypadku odmówić uzgodnienia - z uwagi na wskazany wyżej zakres własnych kompetencji w sprawie i wynikający stąd brak właściwości do przesądzania tych kwestii.

Oceniając w tym kontekście zaskarżone postanowienie trzeba stwierdzić, iż w sprawie nie wykazano konkretnych wymagań ochrony środowiska, które uniemożliwiałyby realizację stacji paliw na przedmiotowej działce. Organ ochrony środowiska dokonując uzgodnienia uwarunkował możliwość realizacji przedsięwzięcia od spełnienia wymagań w zakresie selektywnego magazynowania odpadów wytwarzanych na stacji oraz ujęcia wód opadowych z terenów zanieczyszczonych w system kanalizacji oraz podczyszczania ich przed wprowadzeniem do odbiornika. Określono planowany sposób gromadzenia ścieków bytowych. Skarżący nie wskazuje, aby zakreślony zakres wymagań był w danym przypadku niewystarczający z punktu widzenia ochrony środowiska.

Jak wskazano to w orzeczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji błędnie potraktował w swoim rozstrzygnięciu, jako obowiązujący w dacie orzekania, miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] października 1994 (Dz.U. Woj.[...]. Nr [...] poz. [...] i nr [...] poz. [...]). Plan ten utracił moc wobec treści art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bez znaczenia pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż plan ten obowiązywał w dniu wszczęcia postępowania (tj. [...] lipca 2003 r.). Organy orzekające w sprawie powinny uwzględnić stan formalnoprawny obowiązujący w dniu wydawania rozstrzygnięcia (art. 6 K.p.a.). Jednak, w ocenie Sądu, w rozpatrywanym przypadku potraktowanie planu jako obowiązującego nie spowodowało wadliwości rozstrzygnięcia organu I instancji, gdyż określone w rozstrzygnięciu wymagania nie odnosiły się faktycznie do postanowień tego planu. Stąd, jak słusznie uznało to wcześniej Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchybienie to nie miało wpływu na meritum orzeczenia.

W tym świetle, jako chybione należy ocenić zarzuty skargi, iż lokalizacja stancji stanowi naruszenie postanowień planu zagospodarowania przestrzennego oraz co do nie uwzględnienie rozbieżności pomiędzy postanowieniami planu a faktycznym aktualnym zagospodarowaniem okolicznych działek. Wobec nieobowiązywania planu w dacie orzekania przez organy obu instancji oraz przy uwzględnieniu dopuszczalnego zakresu ich orzekania rozważanie tych kwestii nie znajduje żadnego uzasadnienia. Nie może być uwzględniony także zarzut utraty wartości przyległych działek budowlanych stanowiących własność skarżącego wobec lokalizacji stacji paliw. Kwestie te nie podlegają ocenie na etapie wydawania rozstrzygnięcia przez organ ochrony środowiska z uwagi na wskazany wyżej zakres kompetencji organu uzgadniającego.

Niezasadny jest zarzut skarżącego oparty na twierdzeniu, że uzgodnienia dokonano z naruszeniem wymagania sprowadzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przedmiotowe przedsięwzięcie należy w świetle wcześniej przywołanego rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko do kategorii przedsięwzięć dla których wymaganie sporządzenia raptu może być nałożone na inwestora (przedsięwzięcia, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska). Jak wynika z akt sprawy, rozstrzygniecie w tym przedmiocie zostało wydane. Postanowieniem Wójta Gminy B. stwierdzono, na zasadzie art. 51 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, o braku obowiązku sporządzenia raportu przez inwestora. Rozstrzygniecie to, do czasu ewentualnego wyeliminowania go z obrotu, wiąże organy orzekające w sprawie. Podnoszony w skardze zarzut nie doręczenia przedmiotowego orzeczenia skarżącemu wymagał wyjaśnienia w drodze odrębnego postępowania administracyjnego, o ile skarżący wystąpiłby do właściwego organu z wnioskiem w tym przedmiocie. Uniemożliwienie stronie udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia, na które przysługuje zażalenie, mogło stanowić przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 §. 1 pkt 4 w zw. z art. 126 K.p.a.). Termin wystąpienia z odnośnym wnioskiem wynosi 30 dni od dnia gdy strona dowiedziała się o wydaniu postanowienia (art. 148 w zw. z art. 126 K.p.a.).

Z powyższych względów Sąd uznał, iż zaskarżone rozstrzygniecie nie narusza prawa.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.