Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 649/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. R., D. T., Z. C., M. K. i E. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także "Sądu") decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] (dalej także "zaskarżoną decyzją") Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej także "PKZGW"), po rozpatrzeniu odwołania S. R., Z. C., M. K., D. T. oraz E. K. (dalej "skarżących" albo "wnioskodawczyń"), reprezentowanych przez radcę prawnego A. M., od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. (dalej także "DRZGW") z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], utrzymał decyzję DRZGW w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez PKZGW zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r., przedstawia się następująco:

1. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], DRZGW uchylił punkt 11.2 decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej także "Prezydenta") z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], wydanej w trybie art. 64a ust. 5 ustawy Prawo wodne i w tym zakresie ustalił nowy termin usunięcia ziemi użytej do zasypania wody stojącej na części działki nr [...], obr. [...], tj. do dnia [...]kwietnia 2015 r.

2. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Prezydent przekazał wniosek skarżących, reprezentowanych przez radcę prawnego A. M. z dnia [...] maja 2015 r., o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. ostatecznej decyzji DRZGW z dnia [...] listopada 2014 r. poprzez zmianę terminu wykonania ww. obowiązku do dnia [...] listopada 2016 r., wskazując, iż przemawia za tym słuszny interes stron i interes społeczny. Wnioskodawczynie podkreśliły, że wykonanie powyższych prac wymaga dużego nakładu finansowego i organizacyjnego, do działania takiego trzeba się przygotować z odpowiednim wyprzedzeniem i może ono być wykonywane tylko w okresie letnim. Ponadto we wniosku podkreślono, że wykonanie nałożonych w decyzji prac może okazać się zbędne, gdyż strony przygotowują się do legalizacji obecnego stanu. Wnioskodawczynie zwróciły również uwagę na fakt, że decyzja Dyrektora RZGW w K. z dnia [...] listopada 2014 r. została zaskarżona do WSA w Krakowie. Wprawdzie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. WSA w Krakowie skargę oddalił (sygn. akt: II SA/Kr 118/15), ale z uwagi na złożoną skargę kasacyjną sprawa nadal pozostaje nierozpoznana i niezakończona.

3. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] DRZGW w K. odmówił zmiany (we wnioskowanym zakresie) ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., wskazując, że strony nie posiadają słusznego interesu przemawiającego za zmianą decyzji, a tylko subiektywny interes dla nich korzystny. Zdaniem Dyrektora RZGW w K. działania wnioskodawczyń zmierzają jedynie do uchylenia się od wykonywania obowiązku jaki został na nie nałożony w trybie art. 64a ust. 5 Prawa wodnego i ma charakter obligatoryjny. Wnioskowana zmiana decyzji stoi zatem w sprzeczności z interesem społecznym, albowiem doprowadziłaby do "zawieszenia" skuteczności obligatoryjnej decyzji.

4. Skarżące, reprezentowane przez pełnomocnika wniosły do PKZGW odwołanie od decyzji DRZGW z dnia [...] sierpnia 2015 r., zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 154 § 1 k.p.a. poprzez odmowę zmiany decyzji w sytuacji, gdy za zmianą przemawia interes społeczny i słuszny interes strony,

- art. 77, art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, przerzucenie na stronę ciężaru dowodu - organ nie wezwał strony do przedłożenia dowodów na okoliczność negatywnego wpływu na otoczenie prac polegających na usunięciu ziemi z wyrobiska,

- art. 7 k.p,a., gdyż organ wydał odmowną decyzje uznaniową, w uzasadnieniu wskazując, że nie może w całości uwzględnić żądania strony, podczas gdy w takiej sytuacji winien uwzględnić żądanie strony przynajmniej w części.

III. Jak już wskazano, zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., PKZGW rozpatrzył odwołanie skarżących od decyzji DRZGW z dnia [...] sierpnia 2015 r., utrzymując tę decyzję w mocy.

Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, PKZGW wskazał w szczególności, co następuje:

1. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 kpa stanowi nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznej. Stosownie do art. 155 kpa, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Wynika z tego, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wyklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt: II SA/Go 848/14).

Po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.

2. W piśmie z dnia [...] maja 2015 r. wnioskodawczynie, jako przesłankę do zmiany decyzji Dyrektora RZGW w K. z dnia [...] listopada 2014 r., wskazały słuszny interes stron i interes społeczny.

W wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt: VII SA/Wa 18/09 stwierdzono, iż "o interesie społecznym i słusznym interesie strony można mówić tylko w takich przypadkach, jeżeli uwzględnienie tych interesów nie narusza prawa (nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem)".

Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą decyzji ostatecznej należy brać pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony, lecz ustalić i rozważyć wszystkie okoliczności, które pozwalają na dokonanie oceny, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 kpa nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu tego przepisu musi znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa, bowiem wyrażona w art. 6 kpa zasada praworządności zobowiązuje organy do działania na podstawie przepisów prawa. Nie można ocenić jako słusznego interesu strony, jeżeli jest on sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem prawa bądź pozostaje w kolizji z należycie rozważonym interesem społecznym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt: III SA/Łd 1048/12).

Jak wynika z akt sprawy decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] wydaną w trybie art. art. 64a ust. 5 Prawa wodnego, zobowiązano Panią S. R., Panią Z. C., Panią M. K., Panią D. T. oraz Panią E. K. do usunięcia ziemi użytej do zasypania wody stojącej na części działki nr [...], obr. [...] w terminie do dnia [...] października 2014 r.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż nałożony na strony ww. obowiązek ma charakter obligatoryjny, gdyż zgodnie z treścią art. 64a ust. 5 ww. ustawy jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1 (wniosek o jego legalizację), lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku.

W przedmiotowej sprawie, pomimo iż strony były informowane o możliwości legalizacji wykonanych działań, z prawa tego nie skorzystały. W związku z powyższym organ decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nałożył na nie w ww. obowiązek, określając termin jego wykonania do dnia [...] października 2014 r.

Z uwagi na fakt, iż strony złożyły odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 rv Dyrektor RZGW w K. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. ustalił nowy termin wykonania ww. obowiązku na dzień [...] kwietnia 2015 r.

Strony nie wywiązały się jednak z nałożonego na nie obowiązku, tylko wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r., czyli po upływie określonego w ww. decyzji terminu, wystąpiły o zmianę decyzji w trybie art. 155 kpa. Z treści wniosku nie wynika nawet aby obowiązek ten został choć w części wykonany albo, żeby strony rozpoczęły jakiekolwiek prace tym zakresie. Swój brak działań wnioskodawczynie tłumaczą niezakończonym jeszcze w tej sprawie postępowaniem sądowoadministracyjnym oraz chęcią zalegalizowania obecnego stanu.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż wskazana przez wnioskodawczynie przesłanka w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania. Słuszny interes strony nie może być bowiem wyłącznie subiektywnym interesem strony dla niej korzystnym, lecz musi być słuszny w wymiarze obiektywnym.

W wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt: II SA/Kr 272/14 stwierdzono, że "samo określenie "słuszny interes strony" aczkolwiek niezdefiniowane, to wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej, z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Możliwość zastosowania art. 155 kpa w konkretnej sprawie należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego w tym znaczeniu, iż zmiana lub uchylenie decyzji musi pozostawać w zgodności z tymi przepisami

Jednocześnie podkreślić należy, iż przepis art. 155 kpa, nie może mieć zastosowania do decyzji, w drodze których są konsekwencje za czyny, zwane deliktami administracyjnymi (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1892/13). W przedmiotowej sprawie karą tego typu jest właśnie nakaz usunięcia ziemi użytej do zasypania wody stojącej na części działki nr [...], obr. [...], w określonym terminie, będący sankcją za naruszenie przepisów Prawa wodnego.

Ponadto jak wskazano w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt: II SA/Gd 787/07 "nie jest dopuszczalne dokonywanie zmiany decyzji w trybie art 155 kpa z powodu niewykonania decyzji i niemożności zrealizowania uprawnień w niej określonych".

Odnosząc się do naruszenia, zdaniem odwołujących, przez organ I instancji przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 84 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego oraz nie zawezwanie strony do przedłożenia dowodów na okoliczność negatywnego wpływu na otoczenie prac polegających na usunięciu ziemi z wyrobiska stwierdzić należy, że kwestie negatywnego wpływu wykonanych działań na otoczenie i inne nieruchomości były przedmiotem analiz zarówno przez Prezydenta Miasta [...], jak i organu odwoławczego tj., Dyrektora RZGW w K., w wyniku których wydana została decyzja nakazująca usunięcie na analizowanym obszarze ziemi użytej do zasypania wody stojącej. Ponadto, jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt: I GSK 792/11 "w postępowaniach, o których mowa w art 154 i art 155 kpa nie jest dopuszczalna merytoryczna kontrola wydanego rozstrzygnięcia. Strona nie może, powołując się na interes społeczny lub własny interes, domagać się w tym trybie ponownej oceny merytorycznej wydanej decyzji".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ I instancji prawidłowo przyjął, że objęta wnioskiem zmiana decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. w trybie art. 155 kpa była niedopuszczalna.

IV. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżące wniosły do tut. Sądu skargę na decyzję PKZGW z dnia [...] stycznia 2016 r., podnosząc przeciwko tej decyzji zarzuty naruszenia następujących przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy:

- art. 154 § 1 k.p.a. poprzez odmowę zmiany decyzji, w sytuacji, gdy za zmianą przemawia interes społeczny i słuszny interes strony;

- art. 77, art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, przerzucenie na stronę ciężaru dowodu; organ nie wezwał strony do przedłożenia dowodów na okoliczność negatywnego wpływu na otoczenie prac polegających na usunięciu ziemi z wyrobiska;

- art. 7 k.p.a. - organ wydał odmowną decyzję uznaniową, w uzasadnieniu wskazując, że nie może w całości uwzględnić żądania strony, podczas gdy w takiej sytuacji winien uwzględnić żądanie strony przynajmniej w części;

- art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania;

- art. 7 i 8 k.p.a. poprzez działanie organów I i II instancji w sposób naruszający powyżej powołane przepisy.

Uzasadniając zarzuty, skarżące podniosły, co następuje:

Zmiana terminu wyznaczonego w decyzji PKZGW z dnia [...] listopada 2014 r. jest uzasadniona niezakończeniem sądowej kontroli legalności tej decyzji (przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się bowiem postępowanie ze skargi kasacyjnej skarżących od wyroku WSA w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. II SA/Kr 118/15, oddalającego skargę skarżących). Zważywszy na fakt, iż w/w kontrola może się zakończyć zakwestionowaniem legalności decyzji PKZGW z dnia [...] listopada 2014 r. i w efekcie ostatecznym jej wyeliminowaniem obrotu prawnego, uprzednie wykonanie orzeczenia mogłoby prowadzić do całkowicie zbędnych, a jednocześnie daleko idących przekształceń nieruchomości, której decyzja dotyczy.

Unikniecie zbędnych robót na spornym obszarze leży w interesie społecznym. Pomimo, że zbiornik leży na terenie prywatnym, jest wykorzystywany przez mieszkańców Rzeszowa w celach rekreacyjnych, ponadto przedmiotowa działka graniczy nieruchomościami użytkowanymi przez inne osoby.

W słusznym interesie strony leży, aby uniknąć zbędnych prac i kosztów, które się z tym wiążą. Jeśli okaże się, że wykonanie tych prac będzie konieczne, zasadnym jest, aby strona miała czas, by się do dokonania tych prac przygotować — organizacyjnie i finansowo.

Na chwilę obecną warunki atmosferyczne i tak uniemożliwiać będą przez kilka miesięcy wykonanie czynności, do których strony zostały zobowiązane.

Usuniecie ziemi z wyrobiska będzie uciążliwe dla sąsiednich nieruchomości oraz stanowić będzie zbędną ingerencję w ekosystem.

Organy obu instancji naruszyły art.10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania - poprzez niewyznaczenie terminów do wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego - zarówno w I, jak i w II instancji.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] marca 2016 r., PKZGW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2016 r. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji PKZGW z dnia [...] stycznia 2016 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, prowadzonego na wniosek skarżących na postawie art.155 k.p.a., było rozstrzygnięcie, czy wystąpiły wskazane w tym przepisie przesłanki, upoważniające organy do zmiany decyzji DRZGW z dnia [...] listopada 2014 r. w zakresie oznaczenia terminu wykonania obowiązku, nałożonego na skarżące na podstawie art. 64a ust. 5 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. Trafnie oceniły orzekające w sprawie DRZGW i PKZGW, iż przesłanki, o których mowa powyżej, nie zostały spełnione, w konsekwencji czego żądanie skarżących należało rozpatrzeć odmownie. Zarzuty skargi nie zasługują w tej sytuacji na uwzględnienie.

2. Tryb i zasady zmienienia ostatecznych decyzji administracyjnych na podstawie art.155 k.p.a. przedstawiają się następująco:

Zgodnie z art. 155 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy, której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Przywołany wyżej przepis pozwala na uchylenie bądź zmianę decyzji ostatecznej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych uregulowanej w art.16 k.p.a.; nie służy natomiast sanowaniu decyzji dotkniętych rażącymi wadami, które winny być usuwane w innymi trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji bądź wznowienia postępowania. W toku postępowania prowadzonego w trybie art.155 k.p.a., które to postępowanie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, właściwy organ nie ma uprawnienia do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, ale do zweryfikowania wydanej już decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu widzenia, tj. czy uchyleniu lub zmianie decyzji na podstawie, której strona nabyła prawa nie sprzeciwiają się przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że pojęcie "nabycie prawa" należy rozumieć szeroko i obejmuje ono również sytuację, kiedy ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę obowiązki, a zatem wpływa na jej sytuację prawną. Decyzje takie są bowiem decyzjami, na mocy których pewne osoby nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 11 Wydanie str. 603 -604, wyrok NSA z 3.07. 2008 r. II OSK 771/07, wyrok SN z 12 grudnia 1997 r. III RN / 92/97 - OSNAPiUS 1998, Nr 10, poz. 290, wyrok NSA z 19 listopada 2008 r. II OSK 1402/07).

Należy mieć na uwadze, iż organ administracji publicznej na zasadzie uznania administracyjnego stosuje przepis art. 155 k.p.a. Działanie takie wymaga od organu respektowania postanowień art. 7 k.p.a., w konsekwencji wykorzystania posiadanych możliwości w celu pozytywnego załatwienia sprawy dla strony, jeżeli nie sprzeciwiają się temu konkretne racje interesu społecznego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 9, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2008, s. 721).

3. Odnosząc wskazane wyżej uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, co następuje:

Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Prezydent zobowiązał skarżące, na podstawie art. 64a ust. 5 w związku z art. 9 ust. 2 pkt. 1 lit. d ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, do usunięcia ziemi użytej do zasypania wody stojącej na części działki nr [...], w obr. [...], określając termin wykonania zobowiązania na [...] października 2014 r.

Decyzją z [...] listopada 2014 r., wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących od decyzji Prezydenta z [...] sierpnia 2014 r., DRZGW zreformował decyzję organu I instancji w części określającej termin wykonania zobowiązania, określając go na [...] kwietnia 2015 r.

Trafnie uznały organy obu instancji, że za zmianą decyzji DRZGW, zobowiązującą skarżące do usunięcia skutków dokonanego przez nich naruszenia przepisów Prawa wodnego, nie przemawia ani słuszny interes stron (który w rozpatrywanej sprawy ma wyłącznie wymiar subiektywny), ani interes społeczny. Przekonująco wykazały bowiem organy, iż w oczywistym interesie społecznym leży jak najszybsze doprowadzenie nieruchomości skarżących do stanu zgodnego z wymogami Prawa wodnego, podczas gdy postawa skarżących wyraża się w intencji uniknięcia dokonania takiej restytucji a co najmniej odłożenia jej na nieokreśloną przyszłość (świadczy o tym zarówno brak zainteresowania skarżących sugerowanym zalegalizowaniem ukształtowanego stanu faktycznego w trybie przewidzianym w art.64a ust.1 Prawa wodnego, jaku i późniejsze konsekwentne niewykonywanie nałożonego zobowiązania pomimo przedłużenia terminu decyzją DRZGW z dnia [...] listopada 2014 r.). Taka motywacja skarżących nie zasługiwała na uwzględnienie w postępowaniu opartym na art.155 k.p.a.

Na marginesie wskazać należy, w związku z wyrażoną w skardze obawą, że nieprzedłużenie terminu wykonania zobowiązania prowadziłoby do wykonania przez skarżące takiego obowiązku administracyjnego, który został nałożony w sposób prawnie nieskuteczny (skarga wiąże ten zarzut z niezakończeniem sądowej kontroli decyzji DRZGW z dnia [...] listopada 2014 r.), iż wyrokiem NSA z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1860/15, oddalającym skargę kasacyjną skarżących od wyroku WSA w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 118/15, oddalającego skargę skarżących na decyzję DRZGW z dnia [...] listopada 2014 r., legalność tej decyzji została potwierdzona.

4. Naruszenie przez organy art.10 § 1 k.p.a. (poprzez brak zawiadomienia o prawie ustosunkowania się do materiału dowodowego) nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy z racji niezgromadzenia w kontrolowanym postępianiu materiału nieznanego skarżącym i nie wykazanie w skardze, iż uchybienie to pozbawiło stron możliwości dokonania istotnej czynności procesowej.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.

-----------------------

10