Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 3/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1135/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wskazując że egzekucja zobowiązania może wywołać znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem skarżącej, naruszenia prawa procesowego i materialnego, których dopuściły się w sprawie organy podatkowe, uzasadniają prawdopodobieństwo wzruszenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Skarżąca wskazała przy tym, że wysokość zaległości podatkowej jest znaczna. Przy uwzględnieniu majątku strony oraz uzyskiwanych przez nią dochodów egzekucja zaległości doprowadziłaby zatem do niewypłacalności podatniczki, a w konsekwencji niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącej i jej rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że strona nie wykazała, aby istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty uzasadnieniem, ani dokumentacją, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. Skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnego wskazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki i znaczną szkodę.

W zażaleniu z 20 października 2016 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wyrażającej się w tym, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca.

Analiza uzasadnienia wniosku doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że wniosek ten nie został prawidłowo uzasadniony, tj. przede wszystkim nie wskazano w nim w sposób pełny i wyczerpujący okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy.

Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, że wykonanie aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ogólnikowe wskazania zawarte w przedmiotowym wniosku, same w sobie nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.

Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że w rozpatrywanym przypadku przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zostały spełnione.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.