Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1576/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19  ust. 1,  art. 86  ust. 1  i  ust. 7,  art. 99  ust. 12
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: Anna Terlecka, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 r. przy udziale sprawy ze skargi S.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił S.P., prowadzącemu działalność gospodarczą A w postaci świadczenia usług księgowych, zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r. w wysokości 2.079 zł.

W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu za kwiecień 2007 r. polegające na:

1) obniżeniu podatku należnego o naliczony wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia [...] wystawionej tytułem czynszu dzierżawy samochodu [...] na kwotę 700 zł. netto (podatek VAT 154 zł.) przez firmę B, podczas gdy stronie przysługiwało prawo do odliczenia jedynie 60% kwoty podatku wynikającego z tej faktury, zgodnie z przepisem art. 86 ust. 7 ustawy o podatku VAT, co skutkowało zaniżeniem zobowiązania podatkowego o kwotę 61,60 zł. W ocenie organu pojazd ten był samochodem osobowym, zatem w świetle art. 86 ust. 7 ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy dzierżawy, udokumentowanych fakturą, z tym, że suma kwot w całym okresie użytkowania samochodu nie może przekroczyć 6.000 zł. Zakwalifikowania samochodu jako osobowego dokonały organy w oparciu o: dowód rejestracyjny pojazdu, kartę pojazdu, pisma S.P. z dnia [...], zaświadczenia nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, informacji od C;

2) nie wystawieniu i niezaewidencjonowaniu za poszczególne miesiące od marca do lipca 2007 r. faktur za obsługę biura spółki cywilnej B. i G. K. w wys. netto 65,57 zł. VAT 14,43 zł. miesięcznie, przez co zaniżono zobowiązanie podatkowe o kwotę 14,43 zł.’

3) niezaewidencjonowaniu w ewidencji sprzedaży i nierozliczeniu w deklaracji VAT-7 podatku należnego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] – wartość netto 4.098,36 zł., podatek VAT 901,64 zł. wystawionej dla firmy D za obsługę biura w zakresie prowadzenia księgi handlowej, w związku z czym zaniżono zobowiązanie podatkowe o kwotę 901,64 zł.

4) ponadto strona złożyła cztery rejestry zakupów - inwestycje odnoszące się do miesięcy kwiecień, lipiec, sierpień i październik 2007 r. z wnioskiem o uwzględnienie w rozliczeniu za te okresy podatku naliczonego z zaewidencjonowanych w rejestrach faktur VAT związanych z zakupami inwestycyjnymi na budowę domu jednorodzinnego, które to wydatki organ zakwestionował jako nieponoszone w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Ostateczne rozliczenie strony skutkowało określeniem zobowiązania podatkowego za kwiecień 2007 r. w kwocie 2.079 zł.

Organ II instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Omówił organ mające zastosowanie w sprawie przepisy art. 86 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, podzielając stanowisko organu I instancji odnośnie kwestii dotyczącej obniżenia podatku naliczonego z tytułu czynszu dzierżawnego samochodu, powołał organ art. 86 ust. 3 i ust. 7 ustawy, omówił zgromadzony materiał dowody w sprawie wskazując na fakt, iż przedmiotowy samochód jest samochodem osobowym, a strona nie przedłożyła wymaganego zaświadczenia o badaniu technicznym samochodu w 2007 r. oraz dowodu rejestracyjnego zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu wymagań dla uznania go za pojazd, o którym mowa w art. 86 ust. 4 pkt 1 – 4 ustawy.

Przeanalizował organ dowody w kwestii dotyczącej nieprawidłowości polegającej na niewystawianiu faktur i nie rozliczaniu podatku należnego za poszczególne miesiące za świadczone usługi na rzecz Spółki Cywilnej K., jak: umowę nr [...] zawartą dnia [...] między wspólnikami a biurem strony, o prowadzenie ewidencji przychodów i rozchodów za okres od 28.12.2006 r. do nadal i obejmujące rozliczenie podatkowe za 2006 i 2007 r., której przedmiotem było m.in. przechowywanie dokumentacji podatkowej Spółki, kartotek wynagrodzeń, sporządzanie deklaracji miesięcznych VAT, prowadzenie rozliczenia podatku pobranego przez płatnika, doradztwo podatkowe; zgłoszenie identyfikacyjne NIP-2 Spółki z dnia [...] wg którego dokumentacja rachunkowa miała być prowadzona i przechowywana przez biuro strony; wystawione przez stronę na rzecz Spółki Cywilnej faktury VAT za obsługę biura – wszystkie na kwotę 65,57 zł. netto i VAT – 14,43 zł.; składane deklaracje VAT-7 za okres od lutego do grudnia 2007 r.; zeznania B.K, przyznając, że nie uznał za wiarygodne tych zeznań, które pozostawały w sprzeczności z powyższymi dowodami. Podkreślił, że skoro strona nie zaprzecza, że świadczyła usługi na rzecz Spółki na podstawie umowy z dnia [...] w miesiącach udokumentowanych wystawionymi fakturami, uznał organ, iż także w pozostałych miesiącach, za które faktur nie wystawiono, usługa była przez stronę świadczona. Podzielając stanowisko organu I instancji odnośnie nie zaewidencjonowania faktury VAT w ewidencji za kwiecień 2007 r., a w związku z tym nierozliczenia podatku należnego z faktury VAT wystawionej dla firmy D za obsługę biura w zakresie prowadzenia księgi handlowej w związku z zawartą umową, wskazał organ na przepis art. 19 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku VAT. Uznał za prawidłowe organ odwoławczy stanowisko organu I instancji, wg którego poniesione przez stronę wydatki inwestycyjne na budowę domu jednorodzinnego nie pozostawały w związku z czynnościami opodatkowanymi, bowiem wybudowany dom pełni wyłącznie funkcje mieszkaniową, żadne z pomieszczeń domu nie było przystosowane do przechowywania dokumentów jako archiwum A – brak odpowiednich mebli, tablicy informacyjnej na budynku , natomiast wyposażenie i umeblowanie pomieszczeń wskazuje na ich mieszkalny charakter.

W skardze od decyzji organu II instancji skarżący wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 122, art. 121 § 1, art. 199a i art. 120 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego m.in. przez odmowę wypełnienia obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie treści zawartych między stronami transakcji, łamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika. Podniosła strona, że postępowanie trwa cztery lata i dotyczy zobowiązania, którego wymagalność upłynęła w dniu 25 maja 2007 r. Mimo upływu 5 lat i 6 miesięcy od daty wymagalności nie została zastosowana zasada przekonywania. Odnośnie przysługującego skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z dzierżawą samochodu [...] podtrzymał swoje stanowisko, że przedmiotowy samochód był samochodem ciężarowym, wszelkie zmiany samochodzie nie były jego modyfikacjami czynionymi w jego konstrukcji, lecz jedynie w dokumentach, a były podyktowane częstymi zmianami prawa podatkowego. Zdaniem skarżącego racjonalne jest przyjęcie, że wskutek przeróbek dokumentacji samochodu czynionych przez poprzedniego właściciela doszło do fikcji prawnej, bowiem samochód wyprodukowany jako ciężarowy, po przeróbce dokumentów stawał się samochodem osobowym. Zmiana dokonana w dniu 3.02.2009 r. z pojazdu osobowego na ciężarowy była przywróceniem stanu poprzedniego pojazdu. Podniósł skarżący, że prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z użytkowaniem pojazdu istnieje niezależnie od tego czy pojazd posiada stosowne badania techniczne i zaświadczenia. Organ I instancji pominął stan prawny dotyczący prawa do odliczenia podatku VAT, należnego lub zapłaconego od niektórych pojazdów silnikowych i od paliwa nabywanego do napędy tych pojazdów jaki powstał po wydaniu wyroku ETS (sygn. C-414/07), a prawo do odliczenia dotyczy samochodów posiadających świadectwo homologacji jako ciężarowe. Wskazał skarżący, że wg C przedmiotowy pojazd został wyprodukowany w 2000 r. jako pojazd osobowy i otrzymał świadectwo homologacji nr [...], następnie przed pierwszą rejestracją został przekonwertowany przez C na samochód ciężarowy i otrzymał świadectwo homologacji nr [...]. Każda zmiana przeznaczenia samochodu musi znaleźć swój finał w świadectwie homologacji. Nieuprawnione jest wywodzenie odrębnych wniosków z faktury dokumentującej usługę regulacji zbieżności, sprawdzeniu układu kierowniczego i stanu technicznego. Zarzucił skarżący, iż nie sprawdzone i nie udowodnione są tezy o nieprawidłowościach polegających na nie wystawianiu przez skarżącego faktur i nie rozliczeniu podatku należnego za świadczone usługi na rzecz B. i G. K. spółka cywilna. Zarzucił skarżący, że zeznania świadka B.K. organ wybiórczo uznaje za wiarygodne lub też je pomija, w zależności od postawionej tezy. Nie wypowiada się organ na temat umowy zlecenia między B.K. a J.P. na prowadzenie księgi przychodów i rozchodów znajdującej się w aktach sprawy. Odnośnie faktury wystawionej dla D strona podtrzymuje swoje stanowisko, że dotyczyła ona 2006 r. i została ujęta w księgach z tamtego okresu. Nie zgodził się skarżący ze stanowiskiem decyzji w zakresie odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących zakupów inwestycyjnych na budowę domu jednorodzinnego jako nie wykazujących związku z czynnościami opodatkowanymi. Zdaniem skarżącego budowany obiekt był wznoszony jako służący do celów archiwalnych, adaptacja tych pomieszczeń do celów archiwalnych nie wymaga specjalnych zezwoleń. Ponadto powołując się na przepis art. 70 Ordynacji podatkowej zarzucił skarżący przedawnienie zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko i jego argumentację, odnosząc się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, w ramach przysługującej Sądowi kognicji wynikającej z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdził Sąd, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa skutkującego koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Dz. U. j. t. z 2012 r. Nr 270 ze zm.).

W zaskarżonej decyzji zakwestionowano:

1) odliczenie w pełnej wysokości podatku naliczonego z faktury VAT Nr [...] z dnia [...] wystawionej przez firmę B tytułem czynszu dzierżawy samochodu osobowego [...] podczas gdyż zastosowanie winien mieć przepis art. 86 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, czego następstwem było zaniżeniem zobowiązania podatkowego o kwotę 61,60 zł.,

2) nie wystawienie i niezaewidencjonowanie za poszczególne miesiące od marca do lipca 2007 r. faktur za obsługę biura spółki cywilnej B. i G. K. w wys. netto 65,57 zł. VAT 14,43 zł. miesięcznie, przez co zaniżono zobowiązanie podatkowe o kwotę 14,43 zł.

3) niezaewidencjonowaniu w ewidencji sprzedaży i nierozliczeniu w deklaracji VAT-7 podatku należnego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] – wartość netto 4.098,36 zł., podatek VAT 901,64 zł. wystawionej dla firmy D za obsługę biura w zakresie prowadzenia księgi handlowej, w związku z czym zaniżono zobowiązanie podatkowe o kwotę 901,64 zł.

4) odliczenie podatku naliczonego z faktur VAT związanych z zakupami inwestycyjnymi na budowę domu jednorodzinnego, jako nie poniesionych w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych, co dotyczyło faktur VAT zaewidencjonowanych w rejestrach zakupów – inwestycja za kwiecień, lipiec, sierpień i październik 2007 r.

Skutkiem przeprowadzonego postępowania podatkowego było określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r. w kwocie 2.079 zł.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu skargi, czyli przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień

2007 r. Przy badaniu kwestii przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów

i usług stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, istotne jest ustalenie daty początkowej i końcowej biegu terminu przedawnienia powyższego rozliczenia. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku od towarów i usług określony jest w przepisach ustawy o podatku od towarów usług. Stosownie do art. 99 ust. 1 u.p.t.u. podatnicy, o których mowa w art. 15, obowiązani są do składania

w urzędzie skarbowym deklaracji podatkowych za okresy miesięczne w terminie do

25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133. Z uwagi na powyższy termin składania deklaracji podatkowych,

w myśl art. 103 ust. 1 u.p.t.u. podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne

w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 2-4

i art. 33.

Stosownie do powyższych uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług termin płatności podatku od towarów usług za kwiecień 2007 r. upłynął w dniu

25 maja 2007 r. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego należy liczyć od końca roku 2007 r. W konsekwencji, początek biegu terminu przedawnienia przedmiotowego rozliczenia to dzień 1 stycznia 2008 r. Koniec biegu terminu przedawnienia, o ile nie nastąpiłoby przerwanie lub zawieszenie biegu terminu, przypadałby na dzień 31 grudnia 2012 r. Wobec powyższego decyzja organu drugiej instancji wydana została i doręczona podatnikowi przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (decyzja została doręczona podatnikowi w dniu 22 października 2012 r.). Nieuzasadniony jest więc zarzut podatnika odnośnie przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Przechodząc do oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania podatkowego, Sąd stwierdza że postępowanie to czyni zadość zasadom procesowym przewidzianym w przepisach Ordynacji podatkowej.

Bezpodstawny jest zarzut skarżącego naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej wskutek naruszenia obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Należy zauważyć, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uzupełnienie tej zasady zawiera zapis art. 187 § 1, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dodać należy, że zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W myśl art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,

a nie jest sprzeczne z prawem.

Oceniając przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie dowodowe stwierdzić należy, że organy podatkowe rzetelnie zgromadziły materiał dowodowy, umożliwiający dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonały jego całościowej oceny zgodnie z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a wyprowadzone przez organy podatkowe wnioski w zakresie oceny materiału dowodowego należy uznać za uzasadnione i nie przekraczające granic swobodnej oceny dowodów, przy czym organy skorzystały z wszelkich dopuszczalnych przepisami Ordynacji podatkowej dowodów.

Rozpatrując kolejne zarzuty skargi odnoszące się do rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej decyzji przywołać należy przepis art. 26 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) który stanowi, że podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Wprowadzony z dniem 1 maja 2004 r. (z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej) przepis art. 86 ust. 3 ustawy, który w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005 r. stanowił, że "w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej niż 6.000 zł. Natomiast zgodne z treścią art. 86 ust. 7 ustawy "W przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł."

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że użytkowany przez podatnika na podstawie umowy dzierżawy samochód [...] należy uznać za samochód osobowy w rozumieniu przepisów ustawy o podatku

o towarów i usług. Zgodnie z przywołanym art. 86 ust. 4 pkt 2 u.p.t.u. ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego nie dotyczą m.in. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków.

Stosownie do art. 86 ust. 5 u.pt.u. spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 4 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań. Kopię zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5, podatnik jest obowiązany dostarczyć, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, do naczelnika urzędu skarbowego (ust. 5a).

Powyższe uregulowania wskazują, że w celu niestosowania ograniczeń

w odliczaniu podatku naliczonego podatnik winien przedłożyć w organie podatkowym zaświadczenie o dodatkowym badaniu technicznym oraz dowód rejestracyjny

z adnotacją potwierdzającą, że pojazd spełnia wymagania określone m. in. w art. 86 ust. 4 pkt 2 u.p.t.u. W toku postępowania podatkowego skarżący nie przedłożył tego rodzaju dokumentów, a z materiału dowodowego sprawy wynika, że podatnik użytkował w roku 2007 samochód osobowy. Świadczy o tym treść wpisu zmieniającego, zamieszczonego na drugiej stronie karty pojazdu wystawionej przez C w dniu [...] (przedłożonej w trakcie postępowania kontrolnego), że od 2004 r. jest to samochód osobowy z 7 miejscami do siedzenia. Również wpis w dowodzie rejestracyjnym samochodu w roku 2004 oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu z dnia 16 stycznia 2009 r. potwierdza, że jest to samochód osobowy z 7 miejscami do siedzenia.

W ocenie Sądu, podatnik odliczając w pełnej wysokości kwotę podatku naliczonego z faktur dotyczących czynszu z tytułu dzierżawy samochodu naruszył art. 86 ust. 7 u.p.t.u. i zawyżył podatek naliczony. Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 7 u.p.t.u. w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący stanowiska organu odnośnie nie wystawienia i nie zaewidencjonowania przez stronę faktur za obsługę biura – usługi księgowe spółki cywilnej B. i G. K. za poszczególne miesiące od marca do lipca 2007 r., przez co w rozliczeniu za kwiecień 2007 r. zaniżono podatek należny o kwotę 14,43 zł. Organy podatkowe przyjęły, w oparciu o dokonane ustalenia, że świadczone, przez prowadzone przez stronę A, usługi księgowe miały charakter ciągły. Przemawiają za tym: zawarta umowa z dnia [...] o prowadzenie ewidencji przychodów i rozchodów za okres "od dnia 28.12.2006 r. do nadal i obejmuje rozliczenie podatkowe za 2006 i 2007 r.", zawierająca szczegółowe uzgodnienia w zakresie objętym jej przedmiotem; zgłoszenie identyfikacyjne NIP-2 spółki cywilnej, w którym wskazano A strony jako prowadzące i przechowujące dokumentację rachunkową; wystawione przez A strony faktury za obsługę spółki cywilnej za niektóre z miesięcy 2007 r. (luty, sierpień, wrzesień, październik, listopada, grudzień), każda na kwotę 65,57 zł. (VAT 14,43 zł.); składane deklaracje VAT-7 za okres od lutego do grudnia 2007 r., zeznania wspólniczki B.K. potwierdzającej prowadzoną działalność przez stronę. W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił przyczyny dla których odmówił uznania za wiarygodne zeznań w zakresie, z którego wynikało, że usługi księgowe na rzecz spółki cywilnej wykonywał brat skarżącego na podstawie umowy zlecenia, podkreślając, że brat skarżącego był pracownikiem A skarżącego, a więc usługi księgowe wynikające z umowy łączącej skarżącego ze wspólnikami spółki cywilnej jego brat wykonywał w ramach umowy o pracę, co ujawniane było w zeznaniu rocznym za 2007 r., natomiast jakiegokolwiek faktu uzyskiwania dochodów przez brata skarżącego z tytułu umowy zlecenia w spółce cywilnej nie wykazywał ani skarżący, ani też spółka cywilna jako płatnik poprzez odprowadzanie należnych zaliczek z tytułu zleconej pracy. Nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów stanowisko organu, iż umowa zlecenia zawarta dnia 1.09.2005 r. między B.K. a bratem skarżącego J. nie dotyczy czynności objętych umową zawartą między wspólnikami spółki cywilnej a skarżącym, tym bardziej, że spółka cywilna została zawarta znacznie później, bo 28.12.2006 r. Słusznie zatem organ ustalił, że skoro skarżący nie przeczy, że wykonywał usługi księgowe, na podstawie zawartej umowy z obojgiem wspólników z dnia [...], w miesiącach luty, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2006 r., które udokumentowano fakturami i dokonywał kolejnych czynności, to należy przyjąć, że usługa ta miała charakter ciągły i strona miała obowiązek również w pozostałych miesiącach, tj. marcu, kwietniu, maju, czerwcu i lipcu wystawienia faktur i rozliczenia podatku należnego, zgodnie z art. 19 ust. 1 i ust. 13 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Zaniechanie wystawienia faktury za miesiąc kwiecień 2007 r. i rozliczenia podatku należnego skutkuje zaniżeniem podatku należnego o kwotę 14,43 zł.

Bezpodstawny jest także zarzut skargi odnoszący się do uznania przez organy podatkowe, że nie zaewidencjonowano i nie rozliczono w deklaracji VAT – 7 podatku należnego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] o wartości netto 4.098,36 zł. , VAT 901,64 zł. wystawionej firmie D za obsługę biura w zakresie prowadzenia księgi handlowej, w związku z czym w rozliczeniu za kwiecień 2007 r. zaniżono podatek należny o kwotę 901,64 zł.

Przepis art. 19 ust. 1 ustawy o podatku VAT stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2 -21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Natomiast przepis art. 19 ust. 4 ustawy postanawia, że w sytuacji gdy dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Zatem obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, od usługi udokumentowanej fakturą z dnia [...] nr [...], powstał w kwietniu 2007 r. i skarżący winien rozliczyć podatek należny z tej faktury w deklaracji VAT-7 z kwietnia 2007 r.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza też przyjęte ustalenia, że faktury wystawione w związku z budową domu w S., w tym faktura z dnia [...] nr [...] wystawiona przez E za projekt domu oraz kosztorys, faktura nr [...] z dnia [...] wystawiona przez F z tytułu opłat za wydanie warunków przyłączenia [...], a także faktury wystawione przez G z tytułu robót ogólnobudowlanych na budowie domu jednorodzinnego w S., dokumentują wydatki związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych podatnika, tj. budową domu jednorodzinnego w S. W wyniku przeprowadzonych przez organ podatkowy w dniu [...] oględzin domu podatnika stwierdzono, że żadne z pomieszczeń w domu nie było przeznaczone i przystosowane do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym do przechowywania dokumentacji archiwalnej. Umeblowanie wszystkich pomieszczeń wskazywało na ich funkcje mieszkalne. Brak było regałów do przechowywania dokumentacji archiwalnej, jak i zbiorów w postaci dokumentacji archiwalnej. Żadne z pomieszczeń nie posiadało też dodatkowych zabezpieczeń. Brak było tablicy na budynku lub ogrodzeniu, wskazującej na prowadzenie w tym miejscu A. Należy też wskazać, że zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej miejscem wykonywania działalności gospodarczej przez podatnika jest K.G. ul. [...]. Pod tym adresem podatnik prowadzi A z pomocą zatrudnionych pracowników. W ocenie Sądu o prowadzeniu działalności gospodarczej w miejscu zamieszkania podatnika nie świadczą pojedyncze segregatory z dokumentacją stwierdzone w czasie oględzin domu oraz doraźne wykonywanie prac księgowych przez podatnika.

Wobec powyższego podatnikowi nie przysługuje prawo odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur z dnia [...] nr [...] wystawionej przez E, nr [...] z dnia [...] wystawionej przez F oraz faktur nr [...] z dnia [...], [...] z dnia [...], [...] z dnia [...] wystawionych przez G z tytułu robót ogólnobudowlanych na budowie domu jednorodzinnego w S. stosownie do art. 86 ust. 1 u.p.t.u., zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...), bowiem wydatki te nie były ponoszone w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej wskutek łamania zasady słuszności

i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika, jak również wskutek przeprowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Jak powyżej wyjaśniono, zaskarżona decyzja nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów prawa,

w związku z czym jako chybiony należy ocenić zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę legalizmu (praworządności). To, że treść decyzji nie odpowiada oczekiwaniom strony w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu, ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych. W sprawie nie występowały też wątpliwości, które organy podatkowe zobowiązane byłyby rozstrzygnąć na korzyść podatnika.

Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.