Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 174/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 10
journal: Dz.U. 2011 nr 244 poz 1454
law: Ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej I. uchyla punkt II zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja opisana w punkcie I wyroku nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2010r. na drodze krajowej nr [...], funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował W.K.. W trakcie kontroli ustalono, że wskazanym pojazdem wykonywano przewóz ziemi na potrzeby własne oraz stwierdzono naruszenia przepisu art. 92 ust. 1 tej ustawy o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nałożył na W.K. karę pieniężną w łącznej wysokości 7000 zł, za następujące naruszenia:

- nieokazanie wykresówek ani zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu w okresie od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] listopada 2010 r. (500 zł),

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące w postaci tachografu (3000 zł),

- wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych – brak karty opłaty za przejazd po drogach krajowych (3000 zł),

- wykonywaniu przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne – brak zaświadczenia o spełnieniu wymogów kwalifikacyjnych oraz nieposiadaniu ważnych badań lekarskich i psychologicznych (500 zł).

Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji W.K. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wnosząc o jej zmianę. Podniósł, iż w związku z wykonywaniem przewozu na potrzeby gospodarstwa rolnego w promieniu 100 km od siedziby gospodarstwa rolnego nie powinny mieć do niego zastosowania przepisy rozporządzenia 3821/85 w sprawie instalowania i użytkowania tachografów.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Wyrokiem z dnia 12 października 2011r., sygn. akt II SA/Go 575/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję GITD. W uzasadnieniu podniósł, że stanowisko organu co do wymogu zainstalowania w kontrolowanym pojeździe urządzenia rejestrującego – tachografu, ma oparcie w obowiązujących przepisach prawa, a za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 3000 zł. Zgodził się również ze stanowiskiem organu co do konieczności uiszczenia przez stronę skarżącą opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz nałożenia kary za zaniedbania tego obowiązku w wysokości 3000 zł. Sąd wskazał też, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący nie posiadał dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania na badania lekarskie i psychologiczne.

Nie podzielił natomiast stanowiska organu co do naruszenia przez stronę skarżącą przepisów polegających na nieokazaniu przez kierowcę wykresówek ani zaświadczeń o nie prowadzeniu pojazdu za dni od [...] listopada 2010r. do [...] listopada 2010r. Wskazał, że stosownie do treści przepisu zawartego w l.p. 1.7 załącznika do ustawy, wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty zagrożone jest sankcją w postaci kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że może on dotyczyć jedynie podmiotu obowiązanego do wyposażenia kierowcy w określone dokumenty. Czynność sprawcza nie polega zatem, w danym przypadku, na nieokazaniu określonych dokumentów, lecz na niewyposażeniu w nie kierowcy. Przy czym przepis ten należy interpretować w powiązaniu z pozostałymi przepisami ustawy. Organ przyjął, iż fakt nieokazania przez skarżącego podczas kontroli na drodze wykresówek, odręcznych zapisów, wydruków lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, nieokazania dokumentu za okres od [...] listopada do [...] listopada 2010 r., wyczerpuje dyspozycję art. 87 ust. 1 ustawy w związku z l.p. 1. 7 załącznika do ustawy. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie powyższych ustaleń. Jak bowiem wyżej podniesiono, w załączniku do ustawy pod pozycją 1.7 mowa jest o obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, natomiast w przepisie art. 87 ust. 1 ustawy obowiązek posiadania i okazania dokumentów ustawodawca nałożył na kierowcę wykonującego przewóz drogowy. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika natomiast okoliczność, aby skarżący prowadził gospodarstwo rolne oraz, aby faktycznie wykonywał transport na rzecz H.T.. Nadto nie wynika również, aby H.T. prowadził gospodarstwo rolne. Ustalenia dotyczące prowadzenia gospodarstwa rolnego przez H.T. oraz wykonywania na jego rzecz przewozu drogowego przez skarżącego oparte zostały jedynie na oświadczeniu skarżącego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy GITD decyzją z dnia [...] maja 2012r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na W.K. karę pieniężną w wysokości 3000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące.

Odnośnie naruszenia w postaci wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 8 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy

o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125. poz. 874 ze zm.) art. 42 traci moc z dniem 30 czerwca 2011 r. W obecnym stanie prawnym istnieje obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, co wynika z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.). Obowiązek ponoszenia niniejszej opłaty spoczywa na korzystającym z dróg publicznych, natomiast sankcja za naruszenie tego obowiązku nakładana jest na kierującego pojazdem, na co wskazuje treść art. 13k ustawy o drogach publicznych. Organ podkreślił, iż obecny system poboru opłat jest całkowicie odmienny od dotychczasowego. System elektronicznego poboru opłat nie stanowi także kontynuacji systemu "winietowego", który został uchylony z dniem 30 czerwca 2011 r. Świadczą o tym między innymi odmienności w sposobie uiszczania tej opłaty. W chwili orzekania przez organ II instancji zmienił się stan prawny. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244. poz. 1454) przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Według art. 11 powyższej ustawy z dnia 16 września 2011 r. ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Organ odwoławczy uznał, że w prowadzonym postępowaniu odwoławczym zastosowanie ma art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r., bowiem postępowanie zostało wszczęte przed wejściem ustawy w życie oraz nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 92a ust. 1 znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Konsekwencją tego rozwiązania jest obecnie treść Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 3000 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.

W zakresie natomiast naruszenia dotyczącego obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz nie posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiadania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy została wyłączona. Naruszenia te zostały bowiem zamieszczone w odrębnych załącznikach, tj. załączniku nr 1 i załączniku nr 2 ustawy o transporcie drogowym i odnoszą się one do kierującego oraz osoby zarządzającej przedsiębiorstwem, którzy za powyższe naruszenie podlegają karze grzywny. Następnie organ podał, że podczas kontroli stwierdzono, iż pojazd marki [...] o nr rej. [...] posiada dmc 20500 kg i nie jest wyposażony w tachograf. Jak stanowi art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty nie będące przedsiębiorcami stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne). Zdaniem organu odwoławczego posługując

się pojęciem podmioty nie będące przedsiębiorcami ustawodawca miał na myśli wszystkie te podmioty, które nie wykonują "działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Do podmiotów tych zaliczyć należy również te, które wykonują działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a to z uwagi na treść art. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przepisami regulującymi obowiązek wyposażenia pojazdów wykonujących przewozy drogowe w tachograf oraz sposób jego użytkowania jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 3185 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. WE L 370 z 31.12.1985 r. ze zmianami), gdzie na podstawie art. 3 ust. 1 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w państwach członkowskich i są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyjątkiem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Mimo to na podstawie art. 13 ust. 1 b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. 06. 102. 1) - o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub w porozumieniu z zainteresowanymi państwami, na terytorium innego Pańska Członkowskiego, mając zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych:

b) pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarska rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa.

Analizując powyższy przepis organ stwierdził, że nie znajduje on zastosowania w sprawie. Podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] należącego do skarżącego kierowca W.K. oświadczył, iż wykonuje przewóz na rzecz J.K. swoim pojazdem i nie jest zatrudniony w przedsiębiorstwie J.K. oraz okazał [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wystawiony przez J.K.. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. strona złożyła wyjaśnienia, w których poinformowała, iż kontrolowany przewóz miał charakter prywatny polegający na pomocy H.T. w przewiezieniu humusu w ramach prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego, a przejazd ten miał charakter nieodpłatny. Następnie pismem z dnia [...] marca 2011 r. przedsiębiorca J.K. złożył wyjaśnienia, w których oświadczył, iż dokument [...] z dnia [...] listopada 2010 r. był dokumentem wywozu materiału dla W.K., który towar otrzymał nieodpłatnie. Organ uznał więc, że kontrolowany przewóz nie stanowił przewozu w ramach gospodarstwa rolnego skarżącego, lecz był przewozem na rzecz H.T. na potrzeby prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego. Wyłączenie zawarte w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie znajduje zastosowania, gdyż pojazd był własnością strony i przez nią był prowadzony. Gospodarstwo rolne było jednak prowadzone przez H.T. a nie przez stronę.

Skargę na decyzję GITD z dnia [...] maja 2012r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W.K., w której wskazał, że skarżona decyzja została skierowana do niewłaściwej strony, ponieważ przewóz wykonywany był w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego, natomiast swój pojazd udostępnił jedynie innemu podmiotowi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa

w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd, rozstrzygając daną sprawę, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012r., którą organ uchylił decyzję Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011r. w całości i nałożył na W.K. karę pieniężną w wysokości 3000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Zaskarżona decyzja zapadła wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy z uwagi na wydany wcześniej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 października 2011r., sygn. akt II SA/Go 575/11, którym Sąd uchylił w całości poprzednią decyzję GITD z dnia [...] maja 2011r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podzielił stanowisko organu, że w pojeździe, którym wykonywany był przez W.K. przewóz drogowy rzeczy powinien zostać zainstalowany tachograf z uwagi na fakt, iż pojazd ten nie został objęty wyłączeniami, o których mowa w art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Jednocześnie stwierdził, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika okoliczność, aby skarżący prowadził gospodarstwo rolne oraz, aby faktycznie wykonywał transport na rzecz H.T.. Nadto z akt nie wynika, aby H.T. prowadził gospodarstwo rolne. Ustalenia dotyczące prowadzenia gospodarstwa rolnego przez H.T. oraz wykonywania na jego rzecz przewozu drogowego przez skarżącego oparte zostały jedynie na oświadczeniu skarżącego. Sąd uznał za konieczne ustalenie, czy przewóz drogowy wykonywany był na rzecz H.T. w ramach prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego, a nadto czy skarżący prowadzi gospodarstwo rolne oraz ewentualnie czy przewóz drogowy wykonywany był w ramach prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego. Wyjaśnienie tych zagadnień może mieć bowiem istotne znaczenie dla zakończenia sprawy. Dla wykazania zasadności nałożenia kary za powyższe naruszenie, Sąd uznał za konieczne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie.

Rozpoznając w niniejszym postępowaniu skargę na decyzję z dnia [...] maja 2012r. Sąd doszedł do wniosku, że pomimo związania wytycznymi zawartymi

w wyroku z dnia 12 października 2011r. organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie bezspornego stanu faktycznego, pozwalającego na wydanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia kary pieniężnej za niewyposażenie pojazdu w tachograf.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji GITD stanowiły przepisy ustawy z dnia

6 września 2001r. o transporcie drogowym znowelizowanej ustawą z dnia

16 września 2011r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U nr 244, poz. 1454). Na mocy art. 10 ustawy nowelizującej przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje

się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Ustęp 6 stanowi natomiast, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Jednym z takich naruszeń, wskazanym w Lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy, jest wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, za które to naruszenie przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 3000 zł. Aby można było w sprawie zastosować wskazane przepisy konieczne było ustalenie, czy W.K. wykonywał przewóz drogowy rzeczy, w związku z którym zobowiązany był umieścić w pojeździe tachograf. "Przewóz drogowy", to w rozumieniu art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

"Transport drogowy" natomiast, to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, a określenie to obejmuje również:

a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 ustawy).

W punkcie 4 artykułu 4 ustawy zawarta została definicja "niezarobkowego przewozu rzeczy", który zwany jest także "przewozem na potrzeby własne". Mianowicie, jest to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

O obowiązku umieszczania tachografów w pojazdach traktuje Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE.L. z 1985r. nr 370, poz. 8), który w art. 3 ust. 1, 2 i 3 stanowi, że urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia (ust. 2). Państwa Członkowskie, za zgodą Komisji, mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia pojazdy używane do przewozów, o których mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (ust. 3). Wyłączenia wskazane w art. 13 ust. 1b Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. U.E.L. z 2006r., nr 102, poz. 1) obejmuje pojazdy używane lub wynajmowane bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa. Zatem ustalenie, że pojazd, którym W.K. dokonywał przewozu używany był w w/w sposób, co skarżący podnosił w trakcie postępowania, pozwalałoby na zwolnienie skarżącego od obowiązku zamontowania w pojeździe urządzenia rejestrującego. Organ winien był więc przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe i ustalić, czy W.K. prowadzi jakąkolwiek działalność gospodarczą (np. poprzez wystąpienie do właściwego organu ewidencyjnego ze stosownym zapytaniem), na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz czy był on wykonywany w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego. Pomimo tego, że w wyroku II SA/Go 575/11 Sąd zobligował organ do dokonania ustaleń w tym zakresie, organ w zaskarżonej decyzji powtórzył tylko argumentację zawartą w decyzji uprzednio uchylonej przez Sąd bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, chociażby przesłuchania skarżącego, H.T. oraz J.K.. Tymczasem art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną, o której mowa we wskazanym przepisie oznacza, że ani organ administracji, ani sąd nie mogą, w tej samej sprawie,

w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien więc ustalić bezsporny stan faktyczny sprawy, który będzie stanowił właściwe oparcie dla decyzji kończącej postępowanie.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało orzec o uchyleniu punktu drugiego zaskarżonej decyzji.