Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 215/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 190 ust. 1, art. 190 ust. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Jan Rudowski, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Andrzeja G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA 2420/03 w sprawie ze skargi Andrzeja G. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia 1 sierpnia 2003 r. (...) w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Andrzeja G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Andrzeja G. na postanowienie Izby Skarbowej w W. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Powyższym postanowieniem Izba Skarbowa utrzymała w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, którym Urząd Skarbowy W.-M., jako organ egzekucyjny, uznał zarzuty wniesione przez Andrzeja G. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny prawidłowo postąpił kierując zarzuty do wierzyciela, celem wydania postanowienia zwierającego stanowisko odnośnie tych zarzutów. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 34 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowisko wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zaskarżone postanowienie Izby Skarbowej w W. nie narusza prawa materialnego będącego podstawą rozstrzygnięcia, jak również przepisów postępowania podatkowego, które posłużyły do uznania zarzutów, złożonych w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego jako nieuzasadnionych. Sąd w niniejszej sprawie podzielił stanowisko organu podatkowego zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wydanym w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zdaniem Sądu nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organy rozstrzygające sprawę art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. gdyż w zakresie podatków pozew jest niedopuszczalny. Sądy powszechne nie posiadają bowiem kompetencji do orzekania w przedmiocie istnienia należności podatkowych, względnie ich wysokości. Podniesiono, że wniesienie skargi na decyzję administracyjną, czy postanowienie do sądu administracyjnego nie jest równoznaczne z wytoczeniem powództwa. Złożenie skargi skutkuje jedynie badaniem zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem.

W zakresie postępowania egzekucyjnego wyłączona jest możliwość badania zasadności nałożonych podatków na Spółkę, czy też członków zarządu, odpowiedzialnych na podstawie decyzji wydanych w oparciu o art. 116 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności zobowiązań podlegających egzekucji.

W końcowej części uzasadnienia Sąd podkreślił jeszcze, iż rozstrzygnięcia zawarte w postanowieniach niekończących postępowania w sprawie /postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania/, wydanych na posiedzeniach jawnych, wpisuje się do protokołu bez spisywania odrębnej sentencji, jeżeli nie przysługuje na nie odrębne zażalenie.

W skardze kasacyjnej z dnia 14 marca 2005 r. Andrzej G. działając przez pełnomocnika, będącego adwokatem, zarzucił wyrokowi:

- naruszenie art. 190 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP w związku z dotyczącym w całości prowadzonej egzekucji prawomocnym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. K 24/03,

- nieuzasadnione oddalenie w dniu 13 grudnia 2004 r. dwóch wniosków skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego i o zawieszenie prowadzonej egzekucji w całości - wobec zgłoszonych nowych okoliczności w sprawie złożonej skargi - co miało nad wyraz istotny wpływ na rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi,

- nierozpoznanie przez Sąd wszystkich zarzutów skargi, a w tym w szczególności dotyczących naruszenia przepisów zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, ograniczając się wyłącznie do rozpoznania tylko wybranych zarzutów,

- że wyrok w dniu 13 grudnia 2004 r. został wydany przedwcześnie, tj. przed rozpoznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżącego z dnia 22 listopada 2004 r. na odmowę wstrzymania prowadzonej egzekucji.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zaleceniem uwzględnienia nowych okoliczności i wniosku skarżącego o wstrzymanie prowadzonej egzekucji i czynności egzekucyjnych oraz wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Tak sporządzona, jak w nin. sprawie skarga kasacyjna, musiała być uznana za oczywiście bezzasadną.

Jedyny wskazany w niej przepis to art. 190 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP powołany został w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2004 r. K 24/03. Autor skargi kasacyjnej nie zadał sobie nawet trudu by uzasadnić w jaki sposób ten przepis miałby zostać przez Sąd naruszony oraz jaki wpływ miał wyrok Trybunału /dotyczący konstytucyjności przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy/ na przedmiotowe postępowanie egzekucyjne.

Sąd kasacyjny nie ma obowiązku uprawniania w tym zakresie pełnomocnika skarżącego.

Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty /pkt 2-4/ nie wskazano żadnego przepisu, który - w ocenie Autora skargi kasacyjnej - miałby być naruszony przez Sąd I instancji. Tak zredagowana skarga nie daje żadnej możliwości kontroli zaskarżonego wyroku w świetle podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a

Wobec powyższego należało - na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 tej ustawy - orzec jak w sentencji.