Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1175/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów~Szef Służby Cywilnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59, art. 58, art. 134, art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu G. R. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Prezes Służby Cywilnej postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...] [...], po rozpatrzeniu wniosku A. S., na podstawie art. 59 w zw. z art. 58 oraz art. 134 w zw. z art. 127 § 3 kpa, postanowił:

1. odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy dotyczącej konkursu na stanowisko dyrektora [...],

2. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Do wydania powyższego postanowienia doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 18 stycznia 2005 r. wydanym w sprawie II SA/Wa 2183/04, w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora [...], odrzucił skargę A. S. Sąd stwierdził, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, albowiem nie złożył do Szefa Służby Cywilnej wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 127 § 3 kpa. Postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2005 r. zostało doręczone A. S. w dniu 11 kwietnia 2005 r.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2005 r. A. S. zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy składając jednocześnie ww. wniosek.

Szefa Służby Cywilnej przywołał treść art. 58 § 2 kpa, zgodnie, z którą prośbę o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności dla której określony był termin.

Zdaniem organu, termin na wniesienie prośby o przywrócenie terminu, w przedmiotowej sprawie, liczy się od daty doręczenia A. S. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2005 r. wydanego w sprawie II SA/Wa 2183/04.

Skarżący otrzymał odpis postanowienia Sądu w dniu 11 kwietnia 2005 r., wniosek o przywrócenie terminu złożył 25 kwietnia 2005 r., zatem składając wniosek o przywrócenie terminu nie zachował siedmiodniowego terminu określonego w art. art. 58 § 2 kpa.

Odnosząc się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego w dniu 25 kwietnia 2005 r. organ stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. Stosownie bowiem do art. 127 § 3 kpa w związku z art. 129 § 2 kpa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, która w przedmiotowej sprawie została doręczona skarżącemu 8 grudnia 2003 r.

Skargę na postanowienie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] września 2005 r. złożył A. S. wnosząc o jego uchylenie.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż stanowisko sądu nie zawiera terminu i warunku skuteczności wniosku o przywrócenie terminu określonego jako "siedem dni od daty doręczenia postanowienia wydanego przez WSA w Warszawie w sprawie

II SA/Wa 2183/04". Jest to jego zdaniem brak pouczenia. W takim wypadku termin nie biegnie. Zatem skarżący, składając wniosek o przywrócenie terminu, nie tylko zachował wymagany termin, ale złożył wniosek znaczenie wcześniej wyprzedzając ten termin, zwłaszcza, że przedmiotowe postanowienie zostało odebrane przez S. S., który nie jest domownikiem skarżącego, a pisma kierowane do niego odbiera z grzeczności.

W piśmie z dnia 25 sierpnia 2005 r. skarżący uzupełnił argumentację skargi podnosząc, iż rozstrzygnięcia organu zawarte w postanowieniu z dnia [...] września 2005 r. należy uznać za niezgodne z przepisami prawa administracyjnego, albowiem orzeczenie dotyczy dwóch odrębnych czynności, wynikających z różnych podstaw prawnych. Powinny być załatwione dwoma odrębnymi postanowieniami. W konsekwencji, za prawidłowe należałoby uznać najpierw wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a dopiero później postanowienie w zakresie uchybienia terminu.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Cywilnej wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r., na wniosek skarżącego, Sąd dopuścił dowód z akt sprawy II SA/Wa 2183/04.

Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiło postanowienie orzekające: w pkt 1 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w pkt 2 stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie zawiera więc dwa rozstrzygnięcia.

Instytucja przywrócenia terminu (art. 58 k.p.a.) stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia.

W świetle art. 58 k.p.a. przesłanki przywrócenia przez organ terminu są następujące:

a. uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę (zainteresowanego), że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wnoszący podanie (zainteresowany) musi zatem uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie,

b. wniesienie prośby o przywrócenie terminu.,

c. jednocześnie z wniesieniem prośby należy dokonać czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin,

d. wniesienie prośby o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Ten 7-dniowy termin jest nieprzywracalny (art. 58 § 3 kpa).

Tak więc warunkiem przywrócenia terminu, zgodnie z art. 58 § 1 kpa, jest uprawdopodobnienie, że jego uchybienie nastąpiło bez winy wnoszącego pismo. Jednocześnie skuteczność tego wniosku uzależniona jest od jego wniesienia w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia oraz dopełnienia uchybionej czynności (§ 2 tego przepisu).

Skuteczność złożonego wniosku o przywrócenie terminu jest uzależniona od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z art. 58 kpa, w tym dochowania terminu. Przesłanka dochowania terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Ten 7-dniowy termin jest bowiem nieprzywracalny (art. 58 § 3 kpa).

Stosownie do treści art. 58 § 2 kpa wniosek (prośbę) o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Datą, od której należy liczyć ten termin, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu.

Prawidłowo, zdaniem Sądu, przyjął organ, iż tą datą jest doręczenie A. S. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2005 r. wydanego w sprawie II SA/Wa 2183/04. W dacie jego doręczenia -11 kwietnia 2005 r.- skarżący dowiedział się o niewyczerpaniu przez niego przysługujących mu środków zaskarżenia. Od tej daty rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył 25 kwietnia 2005 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego art. 58 § 2 kpa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, żaden przepis prawa nie nakłada no organ obowiązku pouczenia strony o trybie i terminie wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Termin ten jest powszechnie znany, wynika z obowiązującego kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarżący podnosił także, że postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2005 r. wydane w sprawie II SA/Wa 2183/04 odebrał S. S., który nie jest domownikiem. Z analizy dowodu doręczenia zawartego w aktach II SA/Wa 2183/04 wynika, że powyższe postanowienie zostało doręczone w trybie przewidzianym art. 72 p.p.s.a. tj. dorosłemu domownikowi – S. S. Było więc prawnie skuteczne.

Zasadnie zatem Prezes Służby Cywilnej odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy dotyczącej konkursu na stanowisko dyrektora [...].

Ustanie przyczyny uchybienia terminu to z reguły ustanie przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia przez zainteresowanego, który dołożył należytej staranności. Ocena, czy strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, a w szczególności, czy przeszkoda ustała w dniu, w którym w mniemaniu zainteresowanego ustała przyczyna uchybienia, należy do organu administracji publicznej, który może odmówić przywrócenia terminu z powodu spóźnienia wniosku. W przedmiotowej sprawie tej oceny organ dokonał w sposób niebudzacy wątpliwości.

Z powodu odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, organ odwoławczy, stosownie do art. 134 kpa, ma obowiązek stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, w niniejszej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wobec tego, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpoznania odwołania lub zażalenia - art. 59 § 2 kpa (w przypadku gdy postanowienie wydał organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia, zażalenie nie służy, postanowienie wydane przez ten organ staje się ostateczne), a niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania stwierdza w drodze postanowienia, które w tej sprawie jest ostateczne, także organ odwoławczy (art. 134 kpa), zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W obu przypadkach jest to ten sam organ – Prezes Służby Cywilnej. Postanowienie Prezesa Służby Cywilnej zawiera dwa odrębne rozstrzygnięcia, a strona miała możliwość zakwestionowania każdego z nich w trybie skargi do Sądu, co uczyniła.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę z braku uzasadnionych podstaw.