Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 716/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: M.P. 2002 nr 6 poz 125 art. 1; art. 5 ust. 1; art. 6 ust. 1; art. 7;
law: Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzona  w Warszawie  dnia 18 maja 1992 r.
article: art. 28 ust. 1, ust. 3; art. 28a ust. 3; art. 87; 92a; lp. 3.3.1 załącznika nr 3; lp. 1.1.12 załącznika nr 3;
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 7a § 1; art. 8 § 1; art. 75 § 1, § 3; art. 76 § 3; art. 81a § 1;
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej jako "organ", "organ odwoławczy", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z [...] lutego 2020 r., nr [...], którą wymierzono K. K. z siedzibą w K. (Ukraina), dalej jako "strona", "skarżąca", karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] 2019 r. na terenie przejścia granicznego w [...] został poddany kontroli zespół pojazdów o nr rej. [...], którego kierowcą był I. V., obywatel Ukrainy, wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego na rzecz skarżącej. W wyniku kontroli pojazdu i okazanych przez kierowcę dokumentów stwierdzono brak zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Okazane przez kierowcę zezwolenie CEMT/ECMT 2019 UA nr [...] nie zostało uznane z uwagi na fakt, iż z zezwoleń ECMT można korzystać wówczas, gdy pojazdy posiadają ważne certyfikaty poświadczające spełnienie warunków technicznych i wymogów bezpieczeństwa. Okazany do kontroli certyfikat UA [...] potwierdzający spełnienie przez naczepę [...] o nr rej. [...] odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu był ważny do [...] 2019 r. co spowodowało, że przedmiotowy przewóz uznano za wykonywany bez zezwolenia. Wyniki kontroli zostały opisane w protokole nr [...] z [...] r., który kierujący pojazdem podpisał nie wnosząc żadnych uwag.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego wraz ze wspomnianym protokołem kontroli doręczono stronie [...] 2019 r. Postanowieniem z [...] 2020 r. organ I instancji zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się odnośnie do zebranego materiału dowodowego, wyznaczając jednocześnie siedmiodniowy termin do realizacji przysługującego jej prawa.

Decyzją z [...] lutego 2020 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie określone w lp. 3.3.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d." lub "ustawa", tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia oraz lp. 1.1.12 załącznika nr 3 do ustawy - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy decyzją nr [...] z [...] czerwca 2020 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił, że [...] 2019 r. skontrolowano wyżej wskazany pojazdu podczas wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. W trakcie kontroli przewoźnik okazał zezwolenie CEMT/ECMT 2019 UA nr [...] wraz z nieważnym w dniu kontroli certyfikatem potwierdzającym spełnienie przez naczepę o numerze rejestracyjnym [...] odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu. Termin ważności certyfikatu nr [...] dla ww. naczepy upłynął z dniem [...] 2019 r., natomiast kontrola miała miejsce [...] 2019 r.

W zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że zezwolenia EKMT są dokumentami upoważniającymi do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego towarów pomiędzy państwami członkowskimi stowarzyszonymi w ramach Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu (obecnie Międzynarodowym Forum Transportu), powołanej do życia protokołem sporządzonym w Brukseli dnia 17 października 1953 r. Rzeczpospolita Polska przystąpiła do protokołu w 1993 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 116, poz. 518). Z zezwoleń mogą korzystać pojazdy posiadające ważne certyfikaty odpowiednich warunków technicznych i wymogów bezpieczeństwa. Zezwolenie jest ważne z wypełnionym prawidłowo karnetem i powinno znajdować się w pojeździe od miejsca załadunku do miejsca wyładunku. Pojazdy mechaniczne i ich przyczepy muszą spełniać wymagania badań technicznych zgodnie z postanowieniami Dyrektywy 2009/40/EC, ze zmianami wprowadzonymi w Dyrektywie Komisji 2010/48/EU z późniejszymi zmianami lub zgodnie z postanowieniami Umowy UNECE z dnia 13 listopada 1997 r. z późniejszymi zmianami, odnośnie do przyjęcia jednorodnych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych oraz warunków wzajemnego uznania tych przepisów, ustanowionych dnia 13 listopada 2001 r. lub przepisów ustalonych w Rozporządzeniu Skonsolidowanym UNECE R.E.l (TRANS/SC.l/294/Rew.5), ze zmianami z roku 2001 (TRANS/WP. 1/2001/25) i z późniejszymi poprawkami. Natomiast w wyniku kontroli okazało się, że naczepa nie posiada ważnego certyfikatu potwierdzającego spełnienie odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, co skutkuje nieważnością okazanego zezwolenia EKMT. W związku z powyższym wezwano przewoźnika do okazania zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.t.d.

Odnosząc się do podniesionej w treści odwołania kwestii dysponowania dwoma certyfikatami, z których okazany do kontroli certyfikat UA [...] był ważny do dnia [...] 2019 r., natomiast drugi UA [...] ważny do dnia [...] 2020 r., organ odwoławczy wyjaśnił, że wobec wydania certyfikatu UA [...] w dniu [...] 2019 r., obowiązkiem przewoźnika było korzystanie z "nowego" certyfikatu, bez konieczności czekania na upływ ważności certyfikatu UA [...]. Jak wskazano, badania techniczne muszą być przeprowadzone raz na rok, tak aby świadectwo potwierdzające ich spełnienie nie miało więcej niż 12 miesięcy. Wobec powyższego, skoro przeprowadzono badanie techniczne z wynikiem pozytywnym i wydano certyfikat z dniem [...] 2019 r., to zasadnym było posługiwanie się tym certyfikatem.

Dalej organ podnosił, że art. 28a ust. 3 u.t.d. stanowi, iż kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. Stosownie do postanowień ust. 1 wspomnianego artykułu, zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany.

W rozpatrywanej sprawie kierowca kontrolowanego zestawu pojazdów okazał zezwolenie CEMT/ECMT 2019 UA nr [...] wraz z nieważnym na dzień kontroli certyfikatem potwierdzającym spełnienie przez naczepę o numerze rejestracyjnym [...] odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w momencie rozpoczęcia międzynarodowego transportu drogowego przewoźnik winien posiadać wymagane dokumenty. Brak ważnego zezwolenia w świetle wyżej przywołanych przepisów skutkować winno nałożeniem kary pieniężnej w przypadku dokonania kontroli. W treści załącznika nr 3 w pkt 3 u.t.d. pod poz. 3.3.1. wyszczególniono naruszenie "Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia". Wysokość kary w przypadku tego naruszenia wynosi [...] zł.

Dalej organ podnosił, że obowiązek posiadania zezwolenia przez obywateli ukraińskich wynika z postanowień umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzoną w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (M. P. z 2002 r., Nr 6, poz. 125), która określa zasady wykonywania międzynarodowych przewozów osób i ładunków między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą oraz w tranzycie przez ich terytoria realizowanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z umawiających się stron (art. 1 ust. 1).

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy organ odwoławczy uznał, że organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie [...]zł za naruszenie określone w lp. 3.3.1 załącznika nr 3 do ustawy - wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia oraz lp. 1.1.12 załącznika nr 3 do ustawy - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie zaznaczył, że zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.

W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że odpowiedzialność przewoźnika na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter administracyjny, co powoduje, że dla potwierdzenia zaistnienia tej odpowiedzialności wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony. Organ administracji nie bada winy sprawcy ani nie różnicuje wysokości kary, która jest wyznaczona w kwocie stałej bezpośrednio w ustawie, a jedynie ustala sam fakt naruszenia obowiązku określonego zachowania wskazanego w ustawie. Brak zezwolenia i tym samym jego nieokazanie do kontroli oznacza, iż przewoźnik naruszył ww. przepisy u.t.d.

Organ zauważył, że kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Jak podkreślił powołując się na stanowisko doktryny, najistotniejszym i bezpośrednim dowodem w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym jest protokół kontroli, zawierający ustalenia organu dokonane w trakcie czynności kontrolnych. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa dokumentem urzędowym, który sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół z kontroli drogowej korzysta, jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego. Jeżeli kontrolowany nie rozumie znaczenia dokonywanej przez siebie czynności bądź nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli, może odmówić jego podpisania lub składając podpis poczynić w swoim języku ojczystym adnotacje co do braku zrozumienia dokonanych ustaleń, czy też wyrazić inne zastrzeżenia do kontroli.

Z tego względu w ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie tłumaczenie, że omyłkowe okazanie przez kierowcę nieaktualnego zaświadczenia wynikło z faktu, że ważność zaświadczenia upłynęła w przeddzień kontroli, a kierowca nie posługiwał się językiem polskim w dostatecznym stopniu, by niezwłocznie zorientować się, że funkcjonariusz powziął wątpliwości co do prawidłowości dokumentów,

W ocenie organu odwoławczego zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez nienależyte i niewyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy podczas kontroli drogowej jest nietrafny. Wskazał, iż organ kontroli nie jest zobowiązany do powoływania tłumacza podczas kontroli drogowej, natomiast podmiot zagraniczny, który korzysta z usług kierowcy, który nie zna języka kraju, przez którego terytorium osoba ta ma realizować przewóz rzeczy, przyjmuje na siebie ryzyko wynikające z tej nieznajomości. Ponadto, ustawa o transporcie drogowym ani Kodeks postępowania administracyjnego nie stawiają wymogu posługiwania się przy czynnościach kontrolnych tłumaczem. Organ podkreślił, że jak wynika ze sporządzonego protokołu kierowca nie zgłosił zastrzeżenia, iż nie rozumie języka polskiego.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c u.t.d.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, tj.:

a. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, przy błędnym ustaleniu stanu faktycznego, bez wnikliwego rozpoznania sprawy i bez odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu;

b. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i oparcie się wyłącznie na treści wadliwego protokołu kontroli, co do którego prawidłowości i rzetelności istnieją uzasadnione wątpliwości, z pominięciem wniosku strony o przesłuchanie kierowcy kontrolowanego pojazdu w celu wyjaśnienia okoliczności kontroli przeprowadzonej [...] 2019 r.;

c. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, pomimo iż dowód ten był niezbędny do wyjaśnienia sprawy;

d. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, iż w toku czynności kontrolnych lub w toku postępowania na organie nie ciąży obowiązek zapewnienia tłumacza dla osoby, która nie posługuje się w sposób dostateczny językiem polskim, choć faktycznie stanowi to naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu i prawa strony do obrony jej praw oraz zasady równego traktowania poprzez utrudnienie osobom bez znajomości języka polskiego faktycznego udziału w postępowaniu;

e. naruszenie art. 7a § 1, art. 9 oraz art. 81a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości faktycznych i prawnych zaistniałych w sprawie na korzyść strony, a nadto niedopełnienie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

2. błędy w ustaleniach faktycznych polegające na niezgodnym z prawdą ustaleniu, iż:

a. organ I instancji nałożył decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. karę pieniężną na pana M. P., choć osoba taka nie ma związku z niniejszą sprawą i nie jest stroną postępowania, co wskazuje na wydanie skarżonej decyzji w sposób schematyczny i rutynowy bez wnikliwego przeanalizowania sprawy;

b. kierowca do kontroli okazał wyłącznie nieaktualny certyfikat warunków technicznych i wymogów bezpieczeństwa dla naczepy, podczas gdy faktycznie dysponował on dwoma certyfikatami - zapewniającymi ciągłość ważności dokumentów - i okazał je w toku kontroli niezwłocznie po zorientowaniu się, iż pierwotnie okazał nieaktualny certyfikat;

c. naczepa nie posiadała ważnego certyfikatu potwierdzającego spełnienie odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, co skutkować miało nieważnością okazanego zezwolenia EKMT, choć faktycznie dla naczepy został wydany nowy certyfikat, ważny do dnia [...] 2020 r., który kierowca posiadał przy sobie i okazał kontrolującemu w toku kontroli, a czego organ nie kwestionuje;

d. kierowca miał obowiązek posługiwać się nowym certyfikatem od momentu jego wydania, choć pierwszy certyfikat nie utracił ważności, a posiadanie ważnego certyfikatu i nieokazanie go w wyniku nieporozumienia pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy;

e. nieokazanie dokumentu jest równoznaczne z brakiem zezwolenia na przewóz już od chwili jego rozpoczęcia;

f. kierowca nie zgłaszał uwag do protokołu kontroli, podczas gdy kierowca nie posługuje się w dostatecznym stopniu językiem polskim, by mieć w ogóle możliwość skutecznego wniesienia uwag, a przy tym nie został pouczony o tym, iż może dokonać adnotacji na protokole w języku ojczystym, natomiast został poinformowany przez funkcjonariusza służby celno-skarbowej, iż zastrzeżenia winien zgłosić w toku postępowania administracyjnego;

g. brak znajomości języka polskiego nie wpływał na rozumienie przez kierowcę treści protokołu i możliwość dostrzeżenia nieodnotowania okazania kompletu dokumentów, a okoliczność, iż czynność była przeprowadzana przez funkcjonariusza celno-skarbowego świadczy o tym, iż kierowca rozumiał znaczenie dokonanych ustaleń i miał świadomość, jakiej treści jest protokół kontroli;

h. strona wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia;

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie prawa nastąpiło wskutek zdarzeń całkowicie niezależnych od strony, których w żaden sposób nie można było przewidzieć, co bez wątpienia dotyczy również sytuacji, że strona nie mogła przewidzieć, iż kierowca przedłoży nieaktualne zaświadczenie, dysponując ważnym certyfikatem, tym bardziej, iż sytuacja taka nie miała dotychczas miejsca.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest kara pieniężna nałożona za naruszenie określone w lp. 3.3.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d." lub "ustawa o transporcie drogowym", tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia oraz lp. 1.1.12 załącznika nr 3 do ustawy - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie sądu kara ta nałożona została prawidłowo z uwagi na stwierdzenie w toku kontroli, że kierowca wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego na rzecz skarżącej nie okazał zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, wymaganego zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzona w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (M. P. z 2002 r., Nr 6, poz. 125) uregulowała zasady wykonywania międzynarodowych przewozów podróżnych i ładunków między obu krajami i w tranzycie przez te terytoria wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z Umawiających się Stron (art. 1 ust. 1). Z umowy tej wynika obowiązek posiadania zezwolenia przez przewoźników ukraińskich. Zgodnie z art. 5 ust. 1 umowy przewoźnicy każdej Umawiającej się Strony mogą wykonywać przewozy ładunków oraz wykonywać przejazdy w stanie próżnym: a) między miejscem położonym na terytorium jednej Umawiającej się Strony a miejscem położonym na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, b) w tranzycie przez terytorium drugiej Umawiającej się Strony. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 umowy, z wyjątkiem przewozów określonych w artykule 7, przewozy ładunków wymienione w artykule 5 mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony.

Natomiast stosownie do treści art. 6 z wyjątkiem przewozów określonych w artykule 7, przewozy ładunków wymienione w artykule 5 mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony.

Natomiast stosownie do treści art. 6 z wyjątkiem przewozów określonych w artykule 7, który nie dotyczy przewozu w sprawie niniejszej, przewozy ładunków wymienione w artykule 5 mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony.

Jest poza sporem, że skarżąca takiego zezwolenia nie posiadała, nie wyposażyła w nie kierowcy i nie zostało ono okazane przez kierowcę w czasie kontroli.

Skarżąca zarzuca, że kierowca posiadał przy sobie i okazał kontrolującemu w toku kontroli zezwolenie CEMT/ECMT 2019 UA nr [...], uprawniające do wykonywania międzynarodowego przewozu rzeczy. Organ zezwolenia tego jednak nie uznał i wyjaśnił, że z zezwoleń ECMT można korzystać tylko wówczas, gdy pojazdy posiadają ważne certyfikaty poświadczające spełnienie warunków technicznych i wymogów bezpieczeństwa. Tymczasem okazany do kontroli certyfikat UA [...], potwierdzający spełnienie przez naczepę [...] o numerze rejestracyjnym [...] odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu był ważny do [...] 2019 r., co spowodowało, że przewóz uznano za wykonywany bez zezwolenia.

Sąd podziela stanowisko organu, że nieokazanie ważnego certyfikatu dla naczepy uniemożliwiało posługiwanie się przez przewoźnika zezwoleniem CEMT/EKMT 2019 UA nr [...]. Zezwolenia EKMT są to zezwolenia wielokrotne i wielostronne przyznawane krajom członkowskim Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu, która powołana została na w spotkaniu ministrów transportu 16 państw europejskich, zakończonym podpisaniem w dniu 17 października 1953 r. Protokołu Brukselskiego. Konferencja funkcjonuje obecnie pod nazwą Międzynarodowe Forum Transportu – ITF. W związku z realizacją celów statutowych Konferencji stworzony został system kontyngentów w zakresie międzynarodowego przewozu drogowego towarów pomiędzy państwami członkowskimi.

Polska przystąpiła do Protokołu dotyczącego Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu 31 maja 1993 r. (Dz. U. 1993 r., Nr 116, poz. 518). Skarżąca spółka jest przewoźnikiem ukraińskim. Ukraina również należy do CEMT/EKMT, skarżąca mogła zatem wykonywać przewóz międzynarodowy na podstawie zezwolenia CEMT/EKMT.

Słusznie uznał jednak organ, że skarżąca nie dopełniła warunków korzystania z zezwolenia CEMT/EKMT. Zasady posługiwania się zezwoleniami określone zostały w Instrukcji Korzystania z Kontyngentu Zezwoleń Transportowych ECMT dla urzędów oraz dysponentów, opublikowanej przez Międzynarodowe Forum Transportowe (ITF) w wersji ostatecznej przyjętej na posiedzeniu Zgromadzenia EKMT w dniach 24 – 25 marca w 2015 r. w Paryżu (ITF/TMB/TR/M(2014)1/FINAL).

Przewoźnik wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy na podstawie zezwoleń CEMT/EKMT obowiązany jest posiadać w pojeździe: a) zezwolenie CEMT/EKMT; b) książkę pojazdu; c) świadectwo zgodności z wymaganiami technicznymi względem poziomu emisji spalin oraz hałasu i z wymaganiami bezpieczeństwa: "EURO IV", "EURO V", "EEV", "EURO VI" (dokument koloru zielonego); d) świadectwo zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa dla przyczepy lub naczepy (dokument koloru żółtego); e) zaświadczenia o sprawności technicznej dla pojazdów silnikowych oraz dla przyczepy lub naczepy.

Z prawidłowych ustaleń organu wynika, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie okazał w czasie kontroli ważnego zaświadczenia o sprawności technicznej naczepy. Kierowca okazał certyfikat nr UA [...], który utracił ważność (obowiązywał do [...] 2019 r.). Dokonane przez organ ustalenia faktyczne znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. Okazany przez kierowcę certyfikat został (wraz z innymi dokumentami okazanymi przez kierowcę) szczegółowo opisany w protokole kontroli. Kierowca potwierdził fakt okazania nieważnego certyfikatu nr UA [...], podpisując bez zastrzeżeń protokół.

Nie ulega zatem wątpliwości, że certyfikat ten nie dawał podstawy do korzystania z zezwolenia CEMT/EKMT.

Skarżąca twierdzi, że kierowca dysponował dwoma certyfikatami i okazał je w toku kontroli niezwłocznie po zorientowaniu się, iż pierwotnie okazał nieaktualny certyfikat. Podnosi w związku z tym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Należy zatem stwierdzić, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by kierowca rzeczywiście przedstawił dwa certyfikaty. Przebieg kontroli i stwierdzone w jej wyniku naruszenia zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli, który stanowił podstawę ustaleń organu.

Bezpodstawny jest zarzut, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości i rzetelności protokołu kontroli. W ocenie sądu z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, by rzeczywiście istniały jakiekolwiek wątpliwości co do rzetelności przeprowadzonej kontroli i sporządzonego w jej wyniku protokołu.

Jak wynika z protokołu, kontrola przeprowadzona została przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, działającego z upoważnienia Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P.. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej upoważnieni są do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87 oraz warunków w nich określonych. W załączniku do protokołu zawarty został szczegółowy opis stanu faktycznego sprawy oraz opis stwierdzonych naruszeń.

Protokół został podpisany przez kierowcę bez wniesienia jakichkolwiek zastrzeżeń i uwag. Organ nie miał zatem żadnych podstaw do kwestionowania ustaleń zawartych w protokole. Nie jest zatem uzasadniony zarzut, że organ dokonał ustaleń na podstawie protokołu, z pominięciem wniosku strony o przesłuchanie kierowcy w celu wyjaśnienia okoliczności kontroli. Kierowca miał możliwość zgłoszenia zastrzeżeń do treści protokołu, mógł też – nie zgadzając się z jego treścią - odmówić podpisania protokołu i wskazać przyczynę odmowy. Tymczasem kierowca tego nie uczynił, słusznie zatem przyjmuje organ, że kierowca nie kwestionował dokonanych ustaleń i prawdziwości zawartych w protokole twierdzeń, brak było zatem podstaw do przeprowadzania dowodu z zeznań kierowcy w charakterze świadka. Należy także zauważyć, że protokół sporządzony został [...] 2019 r., a [...] 2019 r. kierowca wpłacił kaucję w kwocie [...]zł, nadal nie kwestionując wyników kontroli. Ponadto tego samego dnia na kierowcę nałożony został mandat karny, którego również nie zakwestionował.

Podkreślenia wymaga, że protokół kontroli pojazdu, z uwagi na niemożność późniejszego czynienia ustaleń faktycznych, uznawany jest w judykaturze za dokument urzędowy mający szczególną moc dowodową. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. protokół podpisany przez osoby uczestniczące w czynności stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, że dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe. Taki dowód nie został w sprawie niniejszej przedstawiony.

Nie sposób w tym miejscu nie zauważyć, że dopiero w piśmie z [...] 2020 r., które wpłynęło do organu [...] 2020 r. (k. 20 – 39 akt adm.), a więc po upływie ponad miesiąca od kontroli, podniosła skarżąca, że kierowca nie tylko posiadał, ale i okazał funkcjonariuszce dokonującej kontroli ważny w dacie kontroli certyfikat dla naczepy (nr [...]), a w kolejnym piśmie z [...] 2020 r., które wpłynęło do organu [...] 2020 r., zgłosiła skarżąca dowód z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, na okoliczność czy kierowca posiadał ważny certyfikat i czy okazał go osobie kontrolującej. Nie jest zrozumiałe, dlaczego skarżąca jako przewoźnik, który odpowiada za przewóz, nie zareagowała niezwłocznie, skoro twierdzi, że kierowca przedstawił ważny certyfikat, ale nie zostało to odnotowane w protokole. Trudno przypuścić, by kierowca nie zawiadomił skarżącej o wyniku kontroli, zwłaszcza, że zobowiązany był uiścić wysoką kaucję.

W ocenie sądu materiał dowodowy, którym dysponowały organy był wystarczający do rozstrzygnięcia. Przedstawione przez przez kierowcę dokumenty, w tym certyfikat nr [...], który utracił już ważność, zostały szczegółowo opisane w załączniku do protokołu kontroli, a zgodność z prawdą dokonanych przez organ ustaleń została potwierdzona przez kierowcę, który podpisał protokół bez zastrzeżeń. Słusznie zatem uznał organ odwoławczy, że wobec wszechstronnie zebranego materiału dowodowego, zarzut pominięcia dowodu z zeznań kierowcy podniesiony w odwołaniu jest nieuzasadniony. Nie było także w ocenie sądu podstaw do dopuszczania tego dowodu przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy był pełny i nie zachodziła potrzeba jego uzupełniania. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy. W konsekwencji za bezpodstawny uznać należy zarzut skargi, że organ odwoławczy naruszył art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka przeciwko treści dokumentu urzędowego. Nie był to – wbrew temu co twierdzi skarżąca - dowód niezbędny do wyjaśnienia sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że gdyby rzeczywiście kierowca okazał prawidłowy, ważny w dacie kontroli certyfikat, nie byłoby w ogóle podstaw do sporządzania protokołu kontroli, stwierdzającego określone naruszenia.

Dodać należy, że bez znaczenia jest okoliczność, czy skarżąca wyposażyła kierowcę w ważny certyfikat i czy kierowca posiadał go w dniu kontroli, skoro certyfikatu tego nie przedstawił w chwili kontroli, na wezwanie upoważnionego organu, mimo że miał świadomość obowiązku okazania ważnych certyfikatów wystawionych odrębnie dla pojazdu silnikowego oraz naczepy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że organ kontrolujący nie ma obowiązku zapewnienia tłumacza dla osoby, która nie posługuje się w sposób dostateczny językiem polskim, a także związanych z tak postawionym zarzutem podniesionych w dalszej części skargi zarzutów błędów w ustaleniach faktycznych, polegających na przyjęciu, że kierowca nie zgłaszał uwag do protokołu kontroli, podczas gdy kierowca nie posługuje się w dostatecznym stopniu językiem polskim, oraz że brak znajomości języka polskiego nie wpływał na rozumienie przez kierowcę treści protokołu stwierdzić należy, że zarzuty te są nieuzasadnione. Sąd podziela stanowisko organu, że w czasie kontroli organ nie miał obowiązku powoływania tłumacza. Przewoźnicy i kierowcy wykonujący międzynarodowe przewozy drogowe, przekraczający granice państw muszą liczyć się z koniecznością kontaktu z funkcjonariuszami rożnych służb w języku, który nie jest ich ojczystym. Kierowca powinien zatem wiedzieć, jakie dokumenty wymagane są przy wykonywaniu przewozu i powinien mieć je w pojeździe w celu okazania w przypadku kontroli.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kierowca kontrolowanego pojazdu doskonale orientował się, jakie dokumenty są wymagane i jakie należy przedstawić do kontroli. Z protokołu kontroli wynika wprost, że kierowca przedstawił wszystkie wymagane dokumenty, z tym że jeden z nich był w tym dniu już nieważny. Kierowca zrozumiał zatem polecenia funkcjonariuszki dokonującej kontroli i je wykonał. Podpisując protokół bez jakichkolwiek zastrzeżeń kierowca potwierdził fakt dostatecznego rozeznania w czynnościach kontrolnych. Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że kierowca nie miał świadomości co do treści protokołu kontroli. Nie było też żadnych przeszkód do wpisania zastrzeżeń, także w języku ojczystym kierowcy, gdyby rzeczywiście nie rozumiał on wydawanych poleceń lub treści protokołu.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7a § 1, art. 9 oraz art. 81a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości faktycznych i prawnych zaistniałych w sprawie na korzyść strony, a nadto niedopełnienie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W związku z tak sformułowanym zarzutem w pierwszej kolejności zauważyć należy, że strona od chwili wszczęcia postępowania w sprawie (zawiadomienie z [...] 2019 r., doręczone [...] 2019 r. - k. 18, 19 akt adm.) reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który pismami z [...] 2020 r. (k. 20 - 39 akt adm.) i [...] 2020 r. (k. 42 – 48 akt adm.) przedstawił obszernie stanowisko strony i nadesłał dokumenty, mające w jego ocenie znaczenie w sprawie. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że zarówno w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (k. 17 – 18 akt adm.), jak i w postanowieniu o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (k. 40 akt adm.) organ poinformował stronę o dokonanych w toku kontroli ustaleniach faktycznych oraz obowiązujących przepisach prawa materialnego i przepisach postępowania. Nie naruszył zatem w żaden sposób art. 9 k.p.a.

Jeśli chodzi natomiast o naruszenie art. 7a § 1 i art. 81a § 1 k.p.a., zauważyć należy, że powołane przepisy dotyczą wątpliwości co do treści normy prawnej oraz niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły. Nie było więc podstaw do rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, a zarzut naruszenia przepisów art. 7a § 1 i art. 81a § 1 k.p.a. uznać należy za nieuzasadniony.

Jak wskazano wyżej organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Ustalenia organu znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych są nieuzasadnione. Organ nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i oparcie się wyłącznie na treści protokołu kontroli.

Chybiony jest także zarzut błędnego ustalenia, że naczepa nie posiadała ważnego certyfikatu potwierdzającego spełnienie odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, co skutkować miało nieważnością okazanego zezwolenia EKMT. Należy podkreślić, że organ nie kwestionował faktu wydania dla naczepy certyfikatu ważnego do [...] 2020 r., a zatem ważnego w dniu kontroli. Jednak nieokazanie tego certyfikatu, który powinien znajdować się w pojeździe od chwili rozpoczęcia przewozu przez cały czas jego wykonywania i powinien być okazywany na każde żądanie uprawnionego organu, nie pozwalało na uznanie ważności zezwolenia EKMT. W konsekwencji naruszeniem, za które nałożona została kara nie był brak ważnych badań technicznych naczepy, ale wykonywanie przewozu międzynarodowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m. in kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu, a ponadto – w przypadku wykonywania przewozu drogowego rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem (pkt 3), a także: odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym (lit. a), certyfikat potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, jeżeli jest wymagany (lit. g).

Jest oczywiste, że tylko w przypadku okazania wymaganego i obowiązującego w dacie kontroli (ważnego) dokumentu mógłby organ stwierdzić wykonywanie przewozu zgodnie z przepisami. W załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym pod poz. lp. 3 określone zostały naruszenia przepisów o wykonywaniu międzynarodowych przewozów drogowych i przewozów kabotażowych oraz kary za poszczególne naruszenia. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia sankcjonowane jest karą w wysokości [...] zł (lp. 3.3.1). Natomiast 1.12. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – sankcjonowane jest karą [...] zł za każdy dokument (lp. 3.1.12.)

Akcentowany mocno przez skarżącą fakt wydania dla naczepy nowego certyfikatu, ważnego do dnia [...] 2020 r. nie zmienia zatem oceny zaskarżonej decyzji.

Ponownie należy podkreślić, że jak wynika z akt sprawy, ani w dniu kontroli, ani następnego dnia kierowca nie przedstawił ważnego certyfikatu, mimo że miał taką możliwość. Dokumenty przedstawione przez kierowcę zostały opisane w protokole, a ich kopie zostały dołączone do akt. Ważny certyfikat przedstawiła skarżąca dopiero przy piśmie z [...] 2020 r. Certyfikat ten został wystawiony [...] 2019 r., mimo że okres obowiązywania poprzedniego certyfikatu jeszcze nie upłynął. Podzielić jednak należy stanowisko organu, że wystawienie nowego certyfikatu powoduje obowiązek posługiwania się nowym certyfikatem od chwili jego wystawienia.

Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia, że organ I instancji nałożył decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. karę pieniężną na M. P., choć osoba taka nie ma związku z niniejszą sprawą stwierdzić należy, że jest to oczywista omyłka, a nie błąd co do ustaleń faktycznych. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy rozpoznawał sprawę skarżącej spółki K. T., a nie osoby o nazwisku M. P.. Oczywista omyłka nie miała zatem wpływu na rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 92a. ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.).

Kara w wysokości [...] zł nałożona została zatem na skarżącą prawidłowo.

Sąd podziela także stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia lub nie mógł tego przewidzieć. Sytuacja taka ma miejsce, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia i niezależne od przewoźnika należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie czy zaistnienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia nawet przy dołożeniu należytej staranności. Przepis ten ma zatem charakter wyjątkowy.

W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że wykonujący przewóz musi wykazać, że dołożył należytej staranności, to jest uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych całkowicie od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Zatem to na przewoźniku spoczywa ciężar przedstawienia dowodów na okoliczność braku wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie.

W rozpoznawanej sprawie nie zostały przez skarżącą wykazane okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie.

Organ dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. i prawidłowo stwierdził brak podstaw do jego zastosowania. W świetle przedstawionego wyżej jednolitego rozumienia przepisu art. 92c ust. 1 w doktrynie i orzecznictwie bezpodstawny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie prawa nastąpiło wskutek zdarzeń całkowicie niezależnych od strony, których w żaden sposób nie można było przewidzieć. Zdaniem skarżącej okolicznością, której nie mogła przewidzieć było to, że kierowca przedłoży nieaktualne zaświadczenie, dysponując ważnym certyfikatem.

Należy więc wyjaśnić, że w powołanym wyżej przepisie chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem pracowników. Nieprawidłowe działania kierowcy, w szczególności nieokazanie przez niego w czasie kontroli wszystkich wymaganych dokumentów nie jest okolicznością, której profesjonalny podmiot organizujący przewozy nie mógłby przewidzieć. Przeciwnie, jest to jedna z okoliczności, którą podmiot wykonujący przewozy i posługujący się w tym celu osobami trzecimi musi mieć zawsze na uwadze. Powinien w związku z tym podejmować działania mające na celu zapobieżenie takim sytuacjom. Z akt sprawy nie wynika, by skarżąca dołożyła należytej staranności w tym zakresie. W szczególności nie wykazała skarżąca, że wyposażyła kierowcę na czas przewozu w ważny certyfikat, wydany przed upływem terminu kolejnych badań i pouczyła o konieczności okazywania tego certyfikatu w czasie kontroli. Nie przedstawiła także wewnętrznych uregulowań, wskazujących na wprowadzenie systemu szkoleń i kontroli, który miałby zapobiec naruszeniom przepisów przez kierowców.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 15 stycznia 2021 r. zarządzającego zmianę trybu rozpoznania sprawy z rozprawy na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).