Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 5234/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska /spr./ Sędziowie WSA Wojciech Mazur asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Grażyna Dalba po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie organu I instancji 2. zasądza, od Ministra Kultury na rzecz skarżącego T. J. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002r. nr [...] Miejski Konserwator Zabytków w P. na podstawie art. 106 k.p.a. i art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1944 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / tj. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ uzgodnił projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na lokalizacji przenośnego garażu blaszanego przy. ul. [...] w P. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że nieruchomość, na której ma być zlokalizowana inwestycja znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z dnia [...] października 1982 r. Ponadto z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 1994 r. wynika zakaz wprowadzania w tym rejonie funkcji powodujących uciążliwość dla środowiska oraz kolidujących z mieszkaniowo-usługowym charakterem zabudowy. Wskazano również, iż inwestycja narusza ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] sierpnia 1995 r. w sprawie racjonalnego wykorzystania terenów przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele obsługi zabudowy mieszkaniowej. Z punktu widzenia konserwatorskiego lokalizacja garaży w obrębie zabudowy mieszkaniowej wpływa niekorzystnie na ład przestrzenny.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] Minister Kultury na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. po rozpoznaniu zażalenia T. J. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu oznaczonego symbolem [...]. Na tym obszarze niedozwolone jest lokalizowanie obiektów, które ze względu na swój charakter, przeznaczenie lub wyraz architektoniczny, wpływałby negatywnie na bezpieczeństwo, spokój lub porządek przestrzenny w sąsiedztwie. Ponadto przedmiotowa inwestycja jest niedopuszczalna ze względów konserwatorskich, gdyż teren obejmujący przedmiotową nieruchomość jest wpisany do rejestru zabytków jako układ urbanistyczno - architektoniczny Starego Miasta P. i za działania szkodliwe dla ochrony tych obszarów uznaje się realizację inwestycji tymczasowych lub takich, które formą architektoniczną i gabarytami nie są dostosowane do istniejącej, historycznej zabudowy.

Skargę na powyższą decyzję złożył inwestor T. J. zarzucając, iż została wydana z naruszeniem prawa, bo nie uwzględnia istniejącego stanu faktycznego i nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie narusza ochrony konserwatorskiej. Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na podstawie art. 106 k.p.a., który przewiduje współdziałanie organów administracyjnych wynikające z konkretnej normy prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie organy administracji działały w oparciu o przepis art. 40 ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 71ipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ich zadaniem była ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury / Dz.U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 ze zm./.

Jak wynika z akt sprawy nieruchomość, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja objęta jest Miejscowym Planem Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta P. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej miasta P. z dnia [...] grudnia 1994 r. na terenie oznaczonym symbolem [...]. Z wypisu znajdującego się k.5 i 6 wynika, że w ramach tego terenu znajdują się obszary o istniejącej zabudowie zbliżonej charakterem do oznaczenia m3 i należy ten charakter zabudowy nadal utrzymać i w miarę istniejących możliwości rozwijać. Brak jest w wypisie znajdującym się w aktach ustaleń co do terenu objętego symbolem m3. Dalszy ciąg wypisu znajdujący się na k.6 nie wiadomo, jakiego terenu dotyczy, ponieważ na karcie 5 znajduje się kserokopia strony 155 a na karcie 6 kserokopia strony 160 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1982 r. wynika, iż do rejestru zabytków województwa [...] wpisano zespół urbanistyczno - architektoniczny dzielnicy W., w której położona jest przedmiotowa nieruchomość, bez żadnych konkretnych nakazów i zakazów, ze stwierdzeniem, że tereny te mają wartości zabytkowe i historyczne. Bezsporne w sprawie jest, iż planowana inwestycja znajduje się w ciągu już istniejących garaży blaszanych, nie ustalono czy postawionych legalnie, jak twierdzi skarżący, czy bez wymaganych pozwoleń.

Zarówno organ I instancji jak i organ II instancji powołują się w uzasadnieniach swoich postanowień na zakazy realizowania planowanego zamierzenia na przedmiotowej nieruchomości, jednakże z dostępnego w aktach wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego takie zakazy nie wynikają. Odmawiając pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji należy wskazać konkretne przepisy, które zostają naruszone a obydwa postanowienia tego nie zawierają. Ponadto organ I instancji powołuje się na uchwałę Rady Miejskiej P. z dnia [...] sierpnia 1995 r., której tekstu jest brak w aktach sprawy, co przy braku również odpowiedniego wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia Sądowi kontrolę legalności zaskarżonego orzeczenia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy przede wszystkim zgromadzić w aktach odpowiednie dokumenty i później dopiero ustosunkować się do nich w uzasadnieniu orzeczenia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Należy mieć również na uwadze podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Stwierdzenie w odpowiedzi na skargę, ze "istnienie innych, podobnych garaży na przedmiotowym terenie, nie jest argumentem przemawiającym za dalszą degradacją tego zabytkowego fragmentu miasta" nie jest odpowiedzią na ten zarzut, tym bardziej, że nie wyjaśniono czy garaże postawiono legalnie.

Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 153 w/w ustaw przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawę rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.