Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 1359/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Janina Kosowska Marzenna Glabas (spr.) Beata Jezielska Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania: I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 stycznia 2003 r. "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., na podstawie art. 51 ust. l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126 z późn. zm.), nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w B. zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych związanych z wykonywaniem ciepłociągu pomiędzy budynkami nr 34 i 48 na osiedlu "[...]" w B., w oparciu o ustalenie, iż roboty te prowadzone są na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odwołaniu od tej decyzji A. S.A. wniosła o jej uchylenie i wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowej budowli.

Skarżąca zarzuciła, iż organ I instancji wydał swe rozstrzygnięcie na niewłaściwej podstawie prawnej. Stwierdziła, iż zgodnie z art. 50 ust. l Prawa budowlanego, przepis art. 51 ust. l pkt. l tej ustawy nie ma zastosowania gdy obiekt budowlany lub jego część jest w budowie lub został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sytuacja taka miała natomiast miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż decyzją z dnia 29 listopada 2002 r. Wojewoda uchylił decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia 4 września 2002 r. o pozwoleniu na budowę sieci cieplnej i umorzył postępowanie w tej sprawie. W odwołaniu podniesiono ponadto, iż wybudowanie przedmiotowej sieci cieplnej narusza interesy

A S.A. związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, polegającą na dostarczaniu energii cieplnej, chronione przez art. 5 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego. W związku z nielegalnym wybudowaniem sieci, spółka utraciła możliwość dostarczania energii cieplnej do budynku przy ul. "[...]" w B., do czego jest zobowiązana na podstawie umowy. Ponadto sieć ta ograniczyła niezbędny dostęp do istniejącej sieci cieplnej należącej do spółki.

Postępowanie odwoławcze zostało umorzone decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 3 marca 2003 r. "[...]", w wyniku odmówienia skarżącej przymiotu strony.

W uzasadnieniu tego stanowiska organ II instancji stwierdził, iż stosownie do art. 28 KPA stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, kto żądając czynności organu ze względu na swój interes prawny, domaga się wydania określonego aktu. Istotną cechą "strony" w rozumieniu art. 28 KPA jest to, że jest ona podmiotem własnych praw (interesów prawnych) lub obowiązków, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Zatem pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 KPA, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, w danym przypadku Prawa Budowlanego, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Skarżący-spółka A SA, wbrew swemu przekonaniu, w świetle ustawy Prawo Budowlane nie miała przymiotu strony określonego w art. 28 KPA, bowiem nie mają interesu prawnego w żądaniu nakazu rozbiórki przedmiotowych rur, a jedynie mają niewątpliwie interes faktyczny wynikający z ograniczenia możliwości sprzedaży energii cieplnej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A S.A. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego jako niezgodnej z prawem.

Skarżąca wyraziła przekonanie, iż w związku postanowieniami art. 28 kpa i art. 5 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego jest stroną w sprawie, stwierdzając, iż przepis ten daje jej uprawnienie do żądania, by w procesie budowlanym chronione były jej uzasadnione interesy. Ochrona ta dotyczy też interesów skarżącej naruszonych na skutek samowoli budowlanej, w wyniku pozbawienia jej możliwości dostarczania energii cieplnej. W związku z tym, jej zdaniem, postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia losu samowoli budowlanej dotyczy jej interesu, co przesądza o tym, iż przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w swej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przedmiotowa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późniejszymi zmianami).

Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ), sąd ad-

ministracyjny bada legalność zaskarżonych decyzji, tj. ich zgodności z przepisami prawa.

Zgodnie z zasadą zawartą w art. 107 § l i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późniejszymi zmianami), integralną część decyzji administracyjnej stanowi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Powinno ono wyjaśniać treść rozstrzygnięcia, z którym w logicznym związku winny pozostawać przytoczone fakty, dowody i przepisy prawa.

Wymogu tego nie spełnia ograniczenie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zdefiniowania pojęcia strony postępowania administracyjnego i stwierdzenia, iż A S.A. nie ma jej przymiotu ze względu na brak interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu I instancji. Skoro organ powołuje się na brak interesu prawnego, to winien w sposób wszechstronny uzasadnić, dlaczego prezentuje taki pogląd i dlaczego podnoszone przez skarżącą okoliczności uzasadniające jej udział w sprawie, wskazują, że jest to interes faktyczny a nie prawny, w rozumieniu art. 5 prawa budowlanego

Ponieważ zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), należało ją uchylić.

Stosownie do art. 152 wskazanej ustawy rozstrzygnięta została kwestia wykonalności uchylonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.