Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 413/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. M. na postanowienia Ministra [....] z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Skarżąca – M. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienia Ministra [....] z dnia [....] grudnia 2017 r. znak: [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w kwocie 500 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania szczepieniom ochronnym małoletniej córki.

W piśmie z dnia 2 marca 2018 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniosła, że grzywna przymuszająca do szczepienia może spowodować, że rodzice zaszczepią dziecko, co może spowodować nieodwracalne skutki dla jego zdrowia. Co więcej, w chwili wyegzekwowania przymusowego grzywny organ administracji, mógłby nałożyć kolejną grzywnę, aż do chwili wykonania obowiązku przymusowego szczepienia, z którym skarżąca się nie zgadza, a który to zabieg ma charakter nieodwracalny. Zdaniem skarżącej, w dniu wystawienia tytułu wykonawczego dziecko skarżącej nie miało wykonanego aktualnego badania kwalifikacyjnego, zatem obowiązek szczepienia był i jest niewykonalny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Ponadto, zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero podczas rozpoznawania sprawy.

W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że wniosek strony nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Skarżąca nie wskazała z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się wiązać wykonanie zaskarżonego postanowienia, a tylko takie okoliczności mogą być podstawą do udzielenia ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania aktu.

Ponadto, zaznaczyć należy, że postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku, nie jest z zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie tego rodzaju dotyczy świadczenia pieniężnego, które z reguły jest odwracalne, a w przypadku zaskarżenia go do sądu administracyjnego i ewentualnego uwzględnienia takiej skargi, pozostaje możliwość domagania się jego zwrotu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 210/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie brak jest konkretnych odniesień, co do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej, rodzinnej i finansowej. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na negatywne konsekwencje i potencjalnie nieodwracalne skutki wykonania obowiązku szczepienia, nie zaś na negatywne konsekwencje nałożenia na nią postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Skarżąca nie wykazała także, w jaki sposób obowiązek uiszczenia grzywny spowoduje dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki, bądź znaczną szkodę. Nie wskazała na żadne okoliczności i nie przedstawiła żadnych dokumentów, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Przedmiotem postępowania toczącego się przed sądem w niniejszej sprawie nie jest bezpośrednio kwestia obowiązku poddania dziecka skarżącego szczepieniom ochronnym, lecz kwestia nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Jedynie grzywna może być objęta postępowaniem egzekucyjnym, obowiązujące przepisy nie przewidują przymusowego dokonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Tak długo jak skarżąca nie podda dziecka szczepieniu, tak długo nie zostanie ono wykonane.

Stanowisko zaprezentowane przez Sąd w niniejszym postanowieniu, jest zbieżne z podglądami zaprezentowanymi w postanowieniu: NSA z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt II OZ 209/18, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1989/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 306/18, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Go 773/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1477/14, sygn. akt VII SA/Wa 1580/14, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 510/15, z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 812/15.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.