Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 146/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. J.-B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1525/11 odmawiającego wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 22 września 2011 r. nr [...] w sprawie ze skargi B.J.-B. na decyzję decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 22 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki cywilnej w podatku dochodowym od osób fizycznych za luty i kwiecień 2010r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 7 grudnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 1525/11 odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki cywilnej w podatku dochodowym od osób fizycznych za luty i kwiecień 2010 r.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał m.in., że B.J.-B. , wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, nie wykazała zaistnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", nie wskazała bowiem żadnych zdarzeń (okoliczności), które potencjalnie mogłyby zaistnieć, gdyby zaskarżona decyzja została wykonana przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny. Nie wykazała w szczególności, jakie w jej konkretnej sytuacji finansowej, życiowej i osobistej szczególnie chronione przez system prawny wartości (tj. np. zdrowie, życie, egzystencja) zostałyby zagrożone w przypadku uiszczenia zobowiązania podatkowego i na czym owo zagrożenie miałoby polegać. Skarżąca przyznała, iż posiada wierzytelność z tytułu zysku spółki za 2010r. w kwocie 62.577,14 zł oraz za 2009r. w wysokości 287.725,48 zł. Skarżącej przysługuje też, jak wynika z wniesionego przez nią pozwu z dnia 3 stycznia 2011r. w związku z umową spółki, wierzytelność z tytułu udziału w majątku i środkach pieniężnych likwidowanej spółki, wynoszącego, jak sama wskazała, 596.382,00 zł. Środki z tego tytułu, pomijając to, że znajdują się, jak stwierdziła, w dyspozycji drugiego wspólnika, przekraczają sporną w niniejszej sprawie zaległość wynoszącą 15.103,00 zł, a ponadto skoro nie są w posiadaniu skarżącej, to zajęcie przysługującej skarżącej wierzytelności z tych tytułów pozostaje bez wpływu na ewentualne spowodowanie niebezpieczeństwa czy wyrządzenia innej szkody. Sformułowane w skardze, zawierającej przedmiotowy wniosek, i jej uzasadnieniu, zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji (jej sprzeczność z przepisami prawa podatkowego i zasadami współżycia społecznego) oraz argumenty mające potwierdzać ich zasadność, również nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, nie zostały one bowiem wymienione w art. 61 § 3 ppsa jako przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła m.in., że posiadane przez nią wierzytelności wobec byłego wspólnika są dochodzone przed sądem i nie mogą być traktowane jako składnik majątku, który zrekompensuje zapłatę zobowiązania podatkowego. Ponadto z uwagi na wszczęcie postępowania egzekucyjnego została pozbawiona wszelkich wpływów. Zdaniem skarżącej, Sąd I instancji pominął również okoliczność, że oprócz zadłużenia wobec Urzędu Skarbowego, spółka M. posiada również zadłużenie wobec ZUS i PFRON w łącznej wysokości 309.769 zł. Ściągnięcie należności wynikających z zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowych firm prowadzonych przez skarżącą co może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Uznała również, za niedopuszczalny argument WSA w Łodzi, że okoliczność spłaty części zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, czyni rozpoznawany wniosek o wstrzymanie jej wykonania, częściowo bezprzedmiotowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej "p.p.s.a.", ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tego względu sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien kierować się jedynie przesłankami wyczerpująco określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wyjaśnić należy, że w przepisie tym chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ciąży na stronie. Uzasadnienie tego wniosku powinno wskazywać konkretne zdarzenia, na podstawie których sąd będzie mógł wywieść, że wstrzymanie wykonania danego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do skarżącego.

Należy zaznaczyć, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w przypadku, gdy występują w sprawie przesłanki, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Skarżąca w niniejszej sprawie powołała się jedynie na ogólnikowe twierdzenia dotyczące jej sytuacji finansowej. Natomiast z akt sprawy i z twierdzeń wynikających z zażalenia nie wynika, aby przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodziły.

Pomimo przedstawienia szeregu dokumentów sytuacja finansowa skarżącej pozostaje niejasna. Poza wskazanymi w zaskarżonym postanowieniu posiadanymi wierzytelnościami, skarżąca dysponuje dochodami z pozostałych firm – A. i E s.c., przy czym pierwsza z nich w listopadzie 2011 r. (a więc już po złożeniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji) dokonała zakupów towarów handlowych i materiałów za kwotę kilkukrotnie przekraczającą pozostałe do uiszczenia zobowiązanie podatkowe. Ponadto wskazane w zażaleniu zadłużenie likwidowanej spółki M. wobec ZUS i PFRON jest mniejsze od podanych w pozwie z 3 stycznia 2011r. wierzytelności z tytułu udziału w majątku i środkach pieniężnych tej spółki, co powoduje, że nawet uwzględnienie tego zadłużenia nie mogło mieć wpływu na orzeczenie Sądu I instancji.

Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że w sprawie skarżąca nie wykazała przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wbrew twierdzeniu skarżącej, okoliczność spłacenia części należności wynikających z zaskarżonej decyzji, ma a nawet musi mieć wpływ na ocenę wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Wykonanie części decyzji skutkuje bowiem, tak jak to wskazał WSA w Łodzi, przedmiotowością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie w jej części niewykonanej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.