Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 25/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. D. w sprawie ze skargi E. D. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 08 lutego 2011 r. wydanym w sprawie niniejszej tutejszy sąd odrzucił zażalenie E. D. wskazując, że jego przedmiot – treść wydanego zaświadczenia - nie mieści się w kategorii aktów sądowych zaskarżalnych zażaleniem. Sąd wyjaśnił, nawiązując do powoływanego przez stronę wyroku NSA z 21 grudnia 2005 r. w sprawie II GSK 255/05, że brak było podstaw do wydawania w sprawie niniejszej postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia żądanej treści, bowiem wydane zaświadczenie obejmowało zakres przedmiotowy wniosku strony z dnia 20 grudnia 2010 r.

Jak wskazano w uzasadnieniu powyższego orzeczenia, skarżący w dniu 20 grudnia 2010 r. wystąpił o wydanie zaświadczenia na podstawie akt sprawy o dokumentach: "1. oznaczonych pieczęcią urzędową Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. w związku z przepisem § 11.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 38, poz. 249 ze zm.); 2. wskazujących na osobę pełniącą funkcję Prezesa Sądu Okręgowego w Ł., uprawnioną do działania w sprawie, w związku z wykładnią prawa przedstawioną przez Sąd Najwyższy w wyroku, z dnia 9 stycznia 2009 r., I CSK 304/08 (OSNC – ZD 2009, Nr D, poz. 96) oraz w uchwale z dnia 17 listopada 2009 r., III CZP 86/09 (OSNC 2010/5/70)".

Natomiast dnia 04 stycznia 2011 r. skarżącemu wydano zaświadczenie o następującej treści: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II zaświadcza, że w aktach oznaczonych sygnaturą II SAB/Bk 25/10 na kartach: 2, 6, 16, 43, znajdują pisma kierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, podpisane przez Prezesa Sądu Okręgowego J. W. i ostemplowane pieczątką wskazującą na pełnioną funkcję.

W aktach oznaczonych sygnaturą II SAB/Bk 25/10 nie znajdują się dokumenty oznaczone pieczęcią urzędową Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. w związku z przepisem § 11.1. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, z dnia 23 lutego 2007r., regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 38, poz. 249 ze zm.) oraz dokumenty wskazujące na osobę pełniącą funkcję Prezesa Sądu Okręgowego Ł., uprawnioną do działania w sprawie, w związku z wykładnią prawa przedstawioną przez Sąd Najwyższy w wyroku, z dnia 9 stycznia 2009r. I CSK 304/08 (OSNC – ZD 2009, Nr D, poz. 96) oraz w uchwale z dnia 17 listopada 2009r., III CZP 86/09 (OSNC 2010/5/70)".

Zaskarżenie powyższego zaświadczenia zażaleniem było zatem – jak stwierdził WSA w postanowieniu z 08 lutego 2011 r. – niedopuszczalne, tym bardziej że w sprawie nie wydano po złożeniu wniosku o zaświadczenie innych orzeczeń, które podlegałyby kwestionowaniu zażaleniem.

Postanowienie z 08 lutego 2011 r. – wobec nieodebrania awizowanej przesyłki pod adresem wskazywanym przez stronę – złożono do akt ze skutkiem doręczenia na dzień 17 marca 2011 r. (k. 160).

W dniu 05 maja 2011 r. do tutejszego sądu wpłynęło kolejne zażalenie E. D. o identycznej treści jak złożone wcześniej w dniu 12 stycznia 2011 r. (k. 140) i już rozpoznane wymienionym wyżej postanowieniem z 08 lutego 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało odrzuceniu.

Obecnie złożony środek zaskarżenia z 05 maja 2011 r. pozostaje w związku z wnioskiem skarżącego z 20 grudnia 2010 r. i wydanym mu w dniu 04 stycznia 2011 r. zaświadczeniem. Zawiera również identyczną treść jak zażalenie już rozpoznane w dniu 08 lutego 2011r.

Wyjaśnić zatem należy, że sąd podtrzymuje w całości własne stanowisko z uzasadnienia postanowienia z 08 lutego 2011 r. co do niedopuszczalności zażalenia, którego przedmiot określono jako "odmowę zaświadczenia, na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej, w żądanym zakresie". Przedmiotowe stanowisko wynika z zamkniętego katalogu czynności sądu (postanowień, zarządzeń), na które zażalenie przysługuje, zawartego w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej jako p.p.s.a. Do tego katalogu nie należy ani czynność wydania zaświadczenia, ani – jak określa to strona – bezprawna odmowa jego wydania. Zwłaszcza że zdaniem sądu, a wbrew stanowisku skarżącego, wydane w sprawie niniejszej zaświadczenie odpowiadało oczekiwaniom strony co do jego zakresu przedmiotowego. Jeżeli zatem w zaświadczeniu potwierdzono okoliczności wnioskowane przez stronę, nie było potrzeby wydawania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia w ogóle czy zaświadczenia określonej treści.

W tych okolicznościach powoływanie przez stronę wyroku NSA w sprawie II GSK 255/05 jako zawierającego odmienne stanowisko – nie może odnieść zamierzonego skutku. Wskazano w nim bowiem, że "Wydając zaświadczenie, organ nie może zatem w jakikolwiek sposób odbiegać od zgłoszonych oczekiwań zainteresowanego. Nieporozumieniem jest pogląd, że treść zaświadczenia może nie być zgodna z wolą zainteresowanego". Taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie.

Zgodnie z przepisem art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również takie, których braków strona nie uzupełniła w terminie. Zażalenie złożone na akt lub czynność nieprzewidziane w art. 194 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalne z uwagi na brak ustawowego przedmiotu zaskarżenia. Dlatego na podstawie wskazanych przepisów orzeczono jak w sentencji.