Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 413/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Asesor sądowy WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi T. Z. M. O. S.A. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] nr [...] odmawiającą [...] S.A. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ powołał się na następujący stan faktyczny. Pismem z dnia [...] strona skarżąca powołując się na art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 09 grudnia 2003r. do dnia 31 grudnia 2006r. wniosła o zwrot nadpłaconego podatku od nieruchomości za lata 2004-2006r. Uzasadniając przedmiotowy wniosek strona wskazała, że w pierwotnie złożonych deklaracjach błędnie ujęła budowle dróg, stanowiące jej własność jako przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta B. odmówił stronie stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty w podatku od nieruchomości. W ocenie organu I instancji od stycznia 2004r. w dalszym ciągu z opodatkowania wyłączone były tylko drogi publiczne.

W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, iż w przedmiotowej sprawie nie zebrano materiału dowodowego pozwalającego jednoznacznie stwierdzić czego dotyczy wypis z rejestru gruntów , czy dokonano zmian w zapisie i ewentualnie w jakim okresie czasu.

Po uzupełnieniu postępowania dowodowego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] nr [...] ponownie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła jej naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2004r. oraz art. 74a Ordynacji podatkowej. Dalej podniosła, iż w latach 2004 - 2006 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały wszystkie drogi oraz wszystkie pasy drogowe bez względu na to, czy miały charakter publiczny czy prywatny.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko strony odwołującej się, iż na podstawie przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003r. do dnia 31 grudnia 2006r., wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegały nie tylko drogi publiczne, ale także drogi wewnętrzne. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczaniem i obsługą ruchu. Na tej podstawie wyłączeniu od podatku od nieruchomości podlegają drogi publiczne ale także drogi inne niż publiczne np. drogi wewnętrzne, oczywiście z zachowaniem innego kryterium warunkującego czyli związania budowli lub jej części z działalnością gospodarczą. W ocenie organu definicja ujęta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych a dotycząca budowli oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Nie mniej organ podkreśla, iż ustawa prawo budowlane ma ograniczone zastosowanie i sprowadza się do definicji budowli i urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym zawartym w art. 3 pkt 3. Tym samym wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy – prawo budowlane pojecie drogi należy rozumieć nie tylko drogi publiczne ale wszystkie inne stanowiące wytyczoną trasę wyposażoną w urządzenia techniczne dostosowaną do ruchu środków transportu, poruszania się ludzi i zwierząt. Istnienie drogi winno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania inne uregulowania zwarte w ustawie Prawo budowlane oraz w ustawie o drogach publicznych , gdyż każda z tych ustaw określa przedmiot swojej regulacji a ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie daje podstawy do poszukiwania znaczenia pojęć poza art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Dalej organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie podstawowe znaczenie ma oznaczenie opodatkowanych podatkiem od nieruchomości gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 7a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej. Powyższe uregulowanie koresponduje z zapisami zawartymi w ustawie z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), która w art. 21 ust. 1 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu, nie są również uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji o ile nie zostały skutecznie czyli zgodnie z prawem zakwestionowane w innym postępowaniu administracyjnym.

Organ podtrzymał swoje stanowisko, że jeżeli drogi wewnętrzne, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych są sklasyfikowane i stosownie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków to zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Nie mniej zdaniem Kolegium, argumentacja wnioskodawcy dotycząca analizy kwalifikacji gruntów w oparciu o treść rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. nie stanowi uzasadnienia dla twierdzenia , iż drogi wewnętrzne winny być zwolnione z podatku od nieruchomości. Treść przepisu zgodnie z którym grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia i że grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego według organu oznacza, iż drogi wewnętrzne , które stały się treścią wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 podlegają w ewidencji gruntów i budynków oznaczeniem – teren zabudowy przemysłowej "Ba". Tym samym organ podatkowy nie musi przeprowadzać postępowania dowodowego na okoliczność istnienia lub nieistnienia dróg wewnętrznych. Zbędne jest potwierdzanie istnienia dróg wewnętrznych, ponieważ nikt tego nie kwestionuje.

W skardze skierowanej do Sądu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie:

-- art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych brzmieniu obowiązującym w 2004, 2005 i 2006r., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pasem drogowym jest wyłącznie grunt, który został oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako droga i że pasem takim nie jest grunt zajęty pod wewnętrzną komunikację poszczególnych nieruchomości,

- art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym w 2005 i 2006r. poprzez błędną jego wykładnię w myśl które treść powołanego przepisu wyklucza prawną możliwość uznania przedmiotowych gruntów skarżącej za grunty pasów drogowych skoro są one sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków inaczej niż jako drogi,

- ust. 3 pkt 7 lit. a zdanie przedostatnie i ostatnie załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 200 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) poprzez jego niezastosowanie,

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 207 § 11 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu strona podniosła, iż odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, podobnie jak jej stwierdzenie winno nastąpić oddzielnie za poszczególne lata podatkowe, w rozpatrywanej sprawie oddzielnie za rok 2004, 2005 i 2006r., co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, a tym samym naruszono art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dalej za błędne i sprzeczne z prawem strona skarżąca uznała stanowisko organu, że podstawowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma oznaczenie opodatkowanych podatkiem od nieruchomości gruntów w ewidencji gruntów i budynków, a ponieważ przedmiotowe grunty nie zostały oznaczone w ewidencji symbolem "dr" (droga) to nie jest możliwe stwierdzenie nadpłaty. W ocenie strony art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązujący w 2004, 2005 i 2006r. nie uzależnia wyłączenia od opodatkowania pasów drogowych wraz z drogami od sklasyfikowania ich jako drogi w ewidencji gruntów i budynków. Dodanie takiego warunku narusza powołany przepis i stanowi niedozwolone zawężenie stosowania przedmiotowego wyłączenia. Dalej spółka podniosła, że wskazana ewidencja może być podstawą do wymiaru i poboru podatków jedynie wtedy, gdy klasyfikuje kategorię gruntów wskazanych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. "Pas drogowy to grunt, a dla tej kategorii ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje żadnego szczególnego oznaczenia. Grunty te mogą być sklasyfikowane jako "dr" (drogi), ale także w inny sposób. W szczególności oznaczenie "dr" nie będzie właściwe dla gruntów pod tzw. drogami wewnętrznymi" (por. Dowgier R., Etel L. glosa do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007r., I SA/Ol 582/06).

Dalej strona podniosła, że art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych definiuje pojęcie pasa drogowego, a art. 8 ust. 1 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2004r. samodzielnie definiuje również pojęcie drogi wewnętrznej.

Ponadto spółka wskazała, że kwestię klasyfikacji gruntów do poszczególnych gruntów, objętych ewidencją gruntów i budynków reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. (Dz. U. Nr 38, poz 454)., które zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. nr 100, poz. 1086 ze zm.). Z § 68 ust. 3 pkt 7 cytowanego rozporządzenia wynika, że grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na: tereny komunikacyjne, w tym: a) drogi, oznaczone symbolem - dr, b) tereny kolejowe, oznaczone symbolem - Tk, c) inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem - Ti. Przepisy powołanego rozporządzenia samodzielnie, niezależnie od przepisów ustawy o drogach publicznych, regulują pojęcie drogi. Ma to miejsce w załączniku nr 6 do rozporządzenia z którego wynika (ust. 3 pkt 7), że gruntami zabudowanymi i zurbanizowanymi są tereny komunikacyjne, w tym drogi (lit. a). Stanowi się tam, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 958). Wymienia się przykładowe grunty, które zalicza się do dróg, tj. grunty zajęte pod: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne, drogi w osiedlach mieszkaniowych, drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz do obiektów użyteczności publicznej. Wymienia się również niektóre drogi wewnętrzne, tj. place postojowe i manewrowe przy dworcach kolejowych, autobusowych i lotniczych, portach morskich i rzecznych i innych oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych. Dalej strona podnosi, iż ustawodawca jednoznacznie wskazał, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia i że grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. W ocenie strony powyższe przepisy wskazują, że grunty pod drogami dojazdowymi do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców - używając terminologii przepisów ustawy o drogach - nie są uznawane przez rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. za drogi i w konsekwencji grunty te nie mogą być oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" (droga).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w całości podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalanie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego jak i procesowego w stopniu , który skutkowałby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przede wszystkim niezrozumiałym jest zarzut naruszenia 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z art. 207 § 1cyt. ustawy, organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. W niniejszej sprawie stroną jest spółka - podatnik, wnioskodawca, a sprawę załatwiono w formie decyzji, co narzuca art. 207 § 1. Organ nie rozliczał podatku - tu nadal pozostają w obrocie dotychczasowe deklaracje podatnika, gdyż stwierdził, że spółka nie miała racji wskazując na podstawy do stwierdzenia nadpłaty. Natomiast kontrolowana przez Sąd decyzja kończyła postępowanie toczące się z wniosku skarżącego (w jego granicach), którego podstawę stanowił art. 75 § 2 pkt 1) lit. a) ordynacji. Odmowa stwierdzenia nadpłaty za trzy lata podatkowe zawarta w jednej decyzji a nie w trzech, nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, co dopiero wówczas mogłoby skutkować uchyleniem jej przez sąd administracyjny (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. )

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy zasadnie organy podatkowe odmówiły stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2006 z uwagi na niewykazanie w ewidencji gruntów i budynków dróg wewnętrznych znajdujących się, jak podaje strona skarżąca, na terenie zakładu produkcyjnego strony skarżącej. Natomiast bezsporne pomiędzy stronami stało się w wyniku postępowania odwoławczego, że drogi wewnętrzne nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w latach 2004 - 2006 na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

Odczytując ten przepis, przede wszystkim należy wskazać na jego charakter, który determinuje jego interpretację. Otóż jest to zwolnienie z podatku (nie wyłączenie spod ustawy), czyli przedmiotowo musi mieścić się w zakresie opodatkowania z ustawy. Zatem co do zasady przedmiot ten jest objęty opodatkowaniem. Nie ma racji skarżący rozdzielając wymiar podatku od ustalenia przedmiotu opodatkowania. Wymiar podatku obejmuje takie pojęcia jak kto, od czego i ile jest zobowiązany wobec budżetu.

Zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. tj. z 2000, Nr100, poz. 1086 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd rozpatrując niniejszą sprawę, podziela pogląd organu odwoławczego, iż ustalenie obowiązku w podatku od nieruchomości następuje w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni jak również, iż dane te są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym i ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004r., sygn. akt III SA/Wa 3016/03; WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006r., sygn. akt. I SA/Gd 348/04; NSA: z dnia 15 listopada 1994r., sygn. akt SA/Ka 2592/93; z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94; z dnia 18 maja 1994r., sygn. akt III SA 1685/93). Ewidencja gruntów i budynków stanowi bowiem urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004r., sygn. akt III SA/Wa 257/04; z dnia 5 października 2005r., sygn. akt SA/Wa 1718/05, z dnia 7 lipca 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05).

Zatem określenie wymiaru podatku w jego całości nie może być sprzeczne z odzwierciedlającymi rzeczywistość, danymi ewidencji. Z osadzenia zwolnienia o jakim mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy podatkowej w przedmiotowym zakresie objętym tą ustawą, wynika jeszcze jeden wniosek, mianowicie, że zwolnienie nie dotyczy każdej drogi czy pasa drogowego w rozumieniu potocznym, ale takich, o jakich można powiedzieć, że są to budowle w rozumieniu prawa budowlanego (art. 2 ust 1 w zw z art. 1a ust. 1 pkt 2) tejże). Na gruncie prawa budowlanego nie jest budowlą utwardzenie gruntu (art. 29 ust. 2 pkt 5) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, które w znaczeniu potocznym mogłoby za taką uchodzić. Taka budowla podlega wielu reżimom prawnym, miedzy innymi prawu geodezyjnemu. Aby wybudować drogę, uzyskać pozwolenie na jej budowę, należy legitymować się projektem, opartym na pomiarach gruntu. Wytyczenie drogi skutkuje zmianami w oznaczeniu zajętego pod nią gruntu (art. 33 ust. 2 pkt 1) Pr. Bud.). W sytuacji niezgodności danych zawartych w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika z danymi wynikającymi z ewidencji rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych odmiennych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu.

Podatnik w korektach deklaracji załączonych do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wyłączył obiekty określone przez siebie jako budowle drogi i budowle parkingu. Organ nie uznał tego, powołując się na brak stosownego oznaczenia w ewidencji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego na okoliczność tego, co funkcjonuje u podatnika pod pojęciem budowli wyłączonych spod opodatkowania przedstawiono wypisy z rejestru gruntów, w których teren jako całość oznaczono "Ba". Żadna ze stron nie stwierdziła, że są to oznaczenia niezgodne ze stanem rzeczywistym. Stosownie do § 68 ust.3 pkt 7) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego I Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r. Nr 38, poz.454) nie są to tereny komunikacyjne. Natomiast takie oznaczenie świadczy o tym, że w sprawie chodzi o grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację nieruchomości i jest to zgodne z twierdzeniami strony, faktem nie kwestionowanym przez organ, nieistotnym w świetle uznania za determinujące odpowiednie oznaczenie w ewidencji, a więc czyniącym zarzut naruszenia art. 122 ordynacji za niezasadny.

Z tego zapisu wynika również, że ustawodawca odróżnia pojęcie wewnętrznej komunikacji od drogi (pasa drogowego). Za takie uznaje drogi publiczne: krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne oraz wymienione drogi wewnętrzne - odpowiednio do art. 2 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Tymczasem na mocy art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007r.) z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zwolnione są pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

W ocenie Sądu również ten zapis nie może być interpretowany w taki sposób, że każda droga (pas drogi) w pojęciu potocznym może korzystać z przedmiotowego zwolnienia. Zapis ten dotyczy dróg (pasów drogowych), które za takie są uważane w systemie prawa - są poddane reżimowi prawnemu również w zakresie ich ewidencjonowania. Skoro zatem w ewidencji, czego nie kwestionuje strona skarżąca, sporne tereny kwalifikowane są symbolem "Ba" to nie mogą korzystać z przywileju zwolnienia o jakim mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3) ustawy o podatkach lokalnych.

Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych przez stronę skarżącą przepisów art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych brzmieniu obowiązującym w 2004, 2005 i 2006r. oraz ust. 3 pkt 7 załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. (Dz. U. Nr 38, poz 454).

Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.