Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 505/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie zażaleniowe
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 6, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 81/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. 1) z dnia 19 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako byłego członka zarządu T. sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. 2) z dnia 21 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako byłego członka zarządu T. sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 81/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił A. M. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 19 i 21 listopada 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej strony, jako byłego członka zarządu spółki z o.o., za zaległości podatkowe tej spółki odpowiednio - w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r.

Postanowieniem z 6 października 2014 r., sygn. akt I FZ 348/14, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia A. M. uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazanego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji w zasadzie w żaden sposób nie odniósł się do okoliczności faktycznych przywołanych przez stronę we wniosku, przemawiających - zdaniem tejże strony - za zasadnością wstrzymania wykonania kwestionowanych decyzji. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ogranicza się do przytoczenia poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych i sformułowania ogólnych tez w zakresie wykładni art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), w oderwaniu od stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania zaskarżonych decyzji.

Sąd zauważył, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wyjaśniono, że po wydaniu wyroku oddalającego skargę, co miało miejsce w niniejszej sprawie, Sąd I instancji nie ma już możliwości wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Możliwe jest to bowiem tylko w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji poprzez zawarcie w wyroku rozstrzygnięcia na podstawie art. 152 P.p.s.a., natomiast rozstrzygnięcia tego nie stosuje się przy wyroku oddalającym skargę.

Sąd wyjaśnił, że po wydaniu wyroku oddalającego skargę tylko Naczelny Sąd Administracyjny w toku postępowania kasacyjnego może - stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. - wypowiedzieć się w przedmiocie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożonego po wydaniu wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, Lex 261365). W związku z powyższym Sąd I instancji odmówił wstrzymania zaskarżonych decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył, pełnomocnik skarżącej, zarzucając naruszenie:

- art. 61 § 3 i 4 P.p.s.a. polegające na braku zbadania i nieuwzględnieniu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji na bezpodstawnej odmowie wstrzymania jej wykonania,

- art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i dowolne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, co stało się podstawą do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji,

- art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na przyjęciu, że w zaistniałym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast wykonanie tej decyzji grozi wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków,

- art. 63 § 3 P.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w stanie faktycznym opisanym przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

- art. 133 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a. przez dokonanie oceny treści dołączonego do skargi wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego w sposób dowolny, przekraczający granice swobodnej interpretacji, co skutkowało wadliwymi ustaleniami faktycznymi,

- art. 141 § 4 w związku z art. 166 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i odstąpienie w uzasadnieniu postanowienia od podania zasadniczych motywów decyzji Sądu I instancji,

- art. 190 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a., polegające na naruszeniu zasady związania sądu, któremu została przekazana, wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W związku z powyższym wniesiono o zmianę orzeczenia Sądu I instancji, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie wyrokiem z 24 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 19 listopada 2013 r. oraz z dnia 21 listopada 2013 r.

Zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Oznacza to, że po wydaniu wyroku przez sąd postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności traci swoją moc. W tej sytuacji kwestia dotycząca rozstrzygnięcia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji staje się bezprzedmiotowa. W orzecznictwie wskazuje się, że postępowanie wszczęte na skutek zażalenia wniesionego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o wstrzymaniu lub oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji staje się bezprzedmiotowe, jeżeli przed rozpoznaniem tego zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zostanie wydane przez Sąd I instancji orzeczenie kończące postępowanie (vide postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 31/12, podobnie postanowienia NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 845/11, z dnia13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 591/08; orzeczenia dostępne w serwisie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi tu o bezprzedmiotowość wtórną określoną w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą strona może złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na etapie postępowania kasacyjnego (vide postanowienia NSA: z 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 79/13, z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2872/12, z 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2613/12 i II OSK 2602/12).

Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 6 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.