Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2744/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 922  par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku W. G. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2019r., nr [...], orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 1977r., nr [...].

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

Naczelnik [...] decyzją z dnia [...] września 1974 r., nr [...], orzekł o sprzedaży lokalu nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...] na rzecz jego najemczyni W. S., zastrzegając, że oddanie w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu nastąpi odrębną decyzją.

Powyższa decyzja o sprzedaży, została uchylona decyzją Naczelnika [...] z dnia [...] marca 1976 r., nr [...].

Następnie Naczelnik [...] decyzją z dnia [...] marca 1977 r., nr [...], odmówił W. S. oddania w użytkowanie wieczyste części gruntu położonego pod budynkiem przy ul. [...].

Prezydent [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 1977 r. nr [...], uchylił ww. decyzję z dnia [...] marca 1976 r. (dotyczącą wznowienia postępowania w sprawie sprzedaży lokalu), decyzję z dnia [...] marca 1977 r. (o odmowie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste) oraz decyzję nr [...] z dnia [...] września 1974 r. (dotyczącą sprzedaży lokalu) – stwierdzając, że była ona niewykonalna. Prezydent wskazał, że strona otrzymała już w użytkowanie wieczyste nieruchomość przy ul. [...], co wyklucza ubieganie się przez nią o nabycie lokalu mieszkalnego (art. 14 ust. 3, art.15a ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o zmianie ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach oraz ustawy o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych - Dz.U Nr 27 poz. 193).

Podstawą zaś uchylenia decyzji z dnia [...] marca 1976 r. oraz z dnia [...] marca 1977 r. było to, że zostały one wydane zgodnie z art. 137 k.p.a przez organ wyższej instancji.

Działając na wniosek W. S. z dnia 14 stycznia 2005 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2005r., nr [...], stwierdziło nieważność decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] marca 1976 r., nr [...], w części dotyczącej uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] września 1974 r. oraz stwierdziło, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1977 r. w części dotyczącej uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] września 1974 r. Naczelnika [...] w sprawie sprzedaży lokalu nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...] - została wydana z naruszeniem prawa.

W dniu 12 października 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek W. G. córki zmarłej W. S. o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 1977 r., nr [...]. Wnioskodawczyni wskazała, że przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym, gdyż zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] [...] Wydział Cywilny, z dnia [...] września 2007 r., sygn. akt [...], jest spadkobierczynią W. S., która była najemcą lokalu mieszkalnego nr [...], w budynku położonym w [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że nic nie stoi na przeszkodzie ponownemu rozpoznaniu sprawy o stwierdzenie nieważności tej decyzji, tym razem z uwagi na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Kolegium stwierdziło bowiem wadę decyzji określoną art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i ze względu na upływ czasu nie stwierdziło jej nieważności, ograniczając się do stwierdzenia, że wydana została z naruszeniem prawa. Natomiast przy stwierdzeniu nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie istnieje żadne ograniczenie czasowe.

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zawiadomiło o wszczęciu postępowania nadzorczego.

Z uwagi na powzięcie wątpliwości, czy wnioskodawczym W. G., ma legitymację do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, pismem z dnia [...] maja 2019 r., Kolegium wezwało pełnomocnika wnioskodawczyni adwokata T. M. do wskazania, czy W. G. ma tytuł prawny do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]. Kolegium wyjaśniło, że chodzi o ustalenie, czy W. G. wstąpiła w stosunek najmu przedmiotowego lokalu po swojej zmarłej matce W. S. w trybie art. 691 § 1 k.c.

Odpowiadając na ww. wezwanie pełnomocnik wnioskodawczyni ponownie wskazał, że W. G. wywodzi legitymację do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji z uwagi na fakt, iż zgodnie z postanowieniem spadkowym z dnia [...] września 2007 r. jest następczynią prawną W. S., Ponadto pełnomocnik poinformował, że W. G. nie wstąpiła w stosunek najmu z uwagi na fakt, iż jest posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości, a nie jej posiadaczem zależnym.

Decyzją z dnia [...] września 2019r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a umorzyło postępowanie administracyjne.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce, jeśli spełnione są przesłanki przedmiotowe i podmiotowe (wnioskodawca może być uznany za stronę postępowania). Stwierdzenie zaś braku przesłanki przedmiotowej czy też podmiotowej obliguje organ administracji publicznej do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a jeśli postępowanie zostało wszczęte, do jego umorzenia.

Kolegium podkreśliło, że stroną postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowej decyzji i postępowań zakończonych wydaniem decyzji, których przedmiotowa decyzja dotyczy, był najemca lokalu – W. S.. Tylko bowiem na rzecz najemcy lokalu mieszkalnego orzekano o sprzedaży lokalu i o oddaniu w użytkowanie wieczyste części gruntu pod budynkiem, w którym lokal się znajdował. Tym samym również w postępowaniu nadzorczym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej w ww. sprawach jego stroną może być tylko najemca lokalu.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawczyni jest spadkobierczynią W. S., (postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] [...]Wydział Cywilny z dnia [...] września 2007 r., sygn. akt [...]), do której została skierowana kwestionowana decyzja. Jednakże nie może być uznana za stronę postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Nie nabyła bowiem jako spadkobierczyni W. S. uprawnienia przysługującego dawnej najemczyni do żądania sprzedaży lokalu i ustanowienia związanego z prawem własności lokalu prawa użytkowania wieczystego gruntu. Uprawnienia te nie weszły w skład spadku po dawnej najemczyni. Dziedziczeniu podlegają jedynie prawa i obowiązki o charakterze cywilnoprawnym. Natomiast prawa i obowiązki wynikające z innych stosunków prawnych nie podlegają ogólnym regułom dziedziczenia, a ich przejście na spadkobierców osoby uprawnionej lub zobowiązanej wynikać musi z innych przepisów (zob. uchwała SN z dnia 26 marca 2002 r., III CZP 14/02).

Kolegium wskazało również, że wnioskodawczyni nie stała się najemczynią przedmiotowego lokalu. W chwili śmierci W. S. w świetle regulacji art. 691 k.c. (w dawnym brzmieniu) oraz art. 922 § 2 k.c. prawo najmu, jak już wskazano, nie wchodziło w skład spadku. Wnioskodawczyni mogła nabyć prawo najmu po W. S. jedynie na podstawie art. 691 k.c. Jednakże, jak wyjaśnił pełnomocnik W. G. odpowiadając na wezwanie Kolegium - wnioskodawczyni nie wstąpiła w stosunek najmu przedmiotowego lokalu.

Dlatego też w ocenie Kolegium, z uwagi na stwierdzony w rozpoznawanej sprawie brak przesłanki podmiotowej (brak przymiotu strony), uznano za zasadne umorzyć postępowanie administracyjne.

W wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy W. G., zarzuciła decyzji naruszenie art. 28 k.p.a poprzez nieuznanie jej za stronę postępowania mimo, że jest prawowitą spadkobierczynią zmarłej W. S. i ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1977r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2019 r., podzielając wcześniej wyrażony i uzasadniony pogląd.

W. G. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata T. M., na decyzję SKO w [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona wiosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 28 k.p.a, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy jest ona następcą prawnym po zmarłej W. S. na mocy postanowienia spadkowego z [...] września 2007 r., a zatem niewątpliwe posiada interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1977 r. Nr [...]. Ponadto stroną postępowania nadzwyczajnego, nie musi być wyłącznie podmiot będący stroną postępowania zwykłego w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W. G. wskazała, że jej interes prawny wynika również z faktu, że skarżąca do chwili obecnej zamieszkuje w lokalu, który był przedmiotem decyzji. Istotnym jest również, że jej zmarła matka, zapłaciła całą kwotę nabycia za przedmiotowy lokal określoną w wydanej decyzji z dnia [...] września 1974 r. i wezwaniu do zapłaty. Ostateczna cena zakupu wynosiła [...] zł. i w całości została wpłacona na konto Urzędu [...]. W obszernym uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację mającą jej zdaniem przesądzać o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji z [...] kwietnia 1977r. Strona wskazała m.in., że stwierdzenie nieważności decyzji, a tym samym wyeliminowanie z obrotu decyzji Nr [...] usunie wszelkie wątpliwości, co do dalszego obowiązywania decyzji nr [...] o wykupie lokalu. Podniosła, że już obecnie w związku ze stwierdzeniem, że decyzja Nr [...] została wydana z pogwałceniem elementarnych standardów (art 156 § 1 pkt 3 k.p.a), obalone zostało domniemanie zgodności z prawem pierwotnie wydanej decyzji Naczelnika [...] Nr [...], którą orzeczono o sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] na rzecz zmarłej W. S.. Dlatego też istnieją podstawy prawne do przeniesienia własności lokalu przy ul. [...] w [...] na rzecz skarżącej jako spadkobierczyni byłej najemczyni lokalu oraz adresatce decyzji o wykupie zajmowanego mieszkania.

W ocenie skarżącej nawet gdyby przyjąć, że decyzja Nr [...] (o sprzedaży) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, to nie można już jej dzisiaj wyeliminować z obrotu prawnego z tego powodu, gdyż upłynął już termin 10 lat przewidziany w art. 156 § 2 k.p.a. Termin ten nie został zachowany w związku z wydaniem w stosunkowo krótkim czasie (od wydania pierwotnej decyzji) decyzji Prezydenta Miasta [...] (rok 1977), gdyż podstawą uchylenia decyzji nr [...] z uwagi na nieważność nie była okoliczność, że decyzję tę wydał organ niewłaściwy, ale to, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 14 ust. 3 ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach), który to zarzut okazał się całkowicie nieuzasadniony (jak wynika z decyzji SKO).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kluczowym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy W. G. przysługuje prawo do bycia stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., a co za tym idzie może skutecznie domagać się stwierdzenia nieważności decyzji, której pierwotnym adresatem była jej zmarła matka.

Aby odpowiedzieć na to pytanie w pierwszej kolejności należałoby wskazać, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a). W przedmiotowej sprawie wszczęto postępowanie na wniosek osoby uznającej się za stronę postępowania.

Wskazać należy, że stroną postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w trybie nadzoru, o którym mowa m. in. w art. 156 i nast. k.p.a nie musi być wyłącznie podmiot będący stroną postępowania zwykłego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Co do zasady, z żądaniem wszczęcia tego postępowania na podstawie art. 157 § 2 k.p.a wystąpić może podmiot, będący stroną postępowania zakończonego decyzją, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności, ale też taki podmiot, który nie był stroną postępowania zwykłego, ale ma w tym interes prawny zdefiniowany w art. 28 k.p.a, wywodzony z normy prawa materialnego. Pogląd ten jest utrwalony i nie budzi wątpliwości w judykaturze (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2014 r., II SA/Po 369/14,; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2011 r., IV SA/Wa 248/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r., II SA/2164 i 23 lipca 2008 r., I OSK 373/07).

Trafnie wskazało SKO w [...], że na gruncie niniejszej sprawy z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie nieważności opisanej decyzji z dnia [...] kwietnia 1977 r. wystąpiła osoba, która nie może wykazać, że kwestionowana decyzja, dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, co uprawniało organ do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 105 § 1 k.p.a, czyli umorzenia niniejszego postępowania.

W postępowaniu administracyjnym, co do zasady status strony określa art. 28 k.p.a, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Reguła ta bazuje na przesłance interesu prawnego pojmowanego jako konkretny, indywidualny, aktualny, realny związek sytuacji prawnej danego podmiotu z treścią regulacji materialnoprawnej lub procesowej podlegającej konkretyzacji w danej sprawie administracyjnej. Interes prawny lub obowiązek wyznaczają normy prawa materialnego, przy czym musi występować bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy interesem prawnym strony, a wynikiem postępowania administracyjnego. Tego interesu oraz związku w niniejszej sprawie brak.

W przedmiotowej sprawie skarżąca wnioskiem z dnia 10 października 2016 r. zażądała stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1977 r., którą Prezydent [...], uchylił decyzję z dnia [...] marca 1976 r. (dotyczącą wznowienia postępowania w sprawie sprzedaży lokalu nr [...] przy ul. [...]), decyzję z dnia [...] marca 1977 r. (o odmowie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste) oraz decyzję nr [...] z dnia [...] września 1974 r. (dotyczącą sprzedaży ww. lokalu).

Z okoliczności faktycznych ujawnionych w sprawie wynika, że skarżąca po śmierci matki W. S. nie wstąpiła w trybie art. 691 k.c w stosunek najmu lokalu komunalnego nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...], w którym jak twierdzi nadal zamieszkuje. Dlatego też uznała, że stwierdzenie nieważności adresowanej do jej matki decyzji z dnia [...] kwietnia 1977 r., otworzy drogę do wykupu ww. lokalu. Ustaną bowiem wtedy "wszelkie wątpliwości, co do dalszego obowiązywania decyzji [...]".

Skarżąca wielokrotnie podkreślała, że swój interes prawny do kwestionowania decyzji z [...] kwietnia 1977 r. wywodzi z faktu, że jest spadkobierczynią byłej najemczyni spornego lokalu, której na mocy decyzji z nr [...] z dnia [...] września 1974 r. przysługiwało roszczenie o jego wykup. Oznacza to, zdaniem skarżącej, że wraz z nabyciem spadku po matce również i to roszczenie przeszło na nią.

Ze stanowiskiem takim nie sposób się zgodzić. Uprawnienie przysługujące dawnej najemczyni dotyczące sprzedaży lokalu i ustanowienia związanego z tym prawem użytkowania wieczystego nie podlegają dziedziczeniu. W myśl art. 922 § 1 k.c. spadek stanowi ogół praw i obowiązków majątkowych zmarłego o charakterze cywilnoprawnym. Stąd też przepisy spadkowe nie mają zastosowania do szeregu praw i obowiązków. Do spadku, z natury rzeczy, nie należą więc majątkowe prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające z przepisów należących do innych działów prawa (prawa administracyjnego, prawa finansowego), także wówczas, gdy skutki prawne śmierci osoby fizycznej są oceniane stosownie do przepisów kodeksu cywilnego regulujących spadkobranie (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., II GSK 586/10). Tym samym żadne uprawnienia związane z wykupem lokalu nr [...] przy ul. [...], jako prawa osobiste jej matki określone decyzją administracyjną, nie przeszły na skarżącą wraz ze spadkobraniem.

Ponadto przypomnieć należy, że status strony w postępowaniu administracyjnym można wyprowadzić jedynie z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu prawnego bądź obowiązku. Decyzja do stwierdzenia nieważności, której zmierza skarżąca, wydana została w trybie i na zasadach obowiązujących wówczas przepisów, ustawy z dnia 16 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. nr 32, poz. 159), zaś decyzja o sprzedaży lokalu nr [...] na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 10 maja 1970 r., w sprawie trybu oddawania w użytkowanie wieczyste terenów państwowych i sprzedaży położonych na nich budynków (t.j. Dz. U z 1973 r. nr 13, poz. 120 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 18 maja 1970 r., w sprawie sprzedaży przez Państwo budynków z równoczesnym oddawaniem działek w użytkowanie wieczyste (Dz. U. nr 20, poz. 118 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że najemcom tych nieruchomości przysługiwało prawo pierwszeństwa nabycia nieruchomości w razie sprzedaży nieruchomości przez nich wynajmowanych (§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM z 1973 r.). Wyżej wymienione przepisy w żaden sposób nie kreował roszczenia w stosunku do Państwa o sprzedaż nieruchomości, ustalając jedynie zasadę pierwszeństwa nabycia przez najemców. Celem decyzji o sprzedaży było potwierdzenie, że nieruchomość zbywana jest na cele zgodne z ustawą oraz na rzecz osoby posiadającej uprawnienia (najemcy) do nabycia konkretnej nieruchomości. Prawomocna decyzja administracyjna wydana w powyższym przedmiocie była podstawą do zawarcia umowy z określonym adresatem, która to umowa dopiero stawała się źródłem stosunku cywilnego między stronami. A zatem decyzja poprzedzająca zawarcie umowy ukształtowała wyłącznie osobistą sytuację prawną najemcy, czyli w przedmiotowej sprawie matki skarżącej, nie dając tym samym skarżącej przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a do wszczęcia postępowania nieważnościowego.

Obrana przez skarżącą droga, która według niej mogła doprowadzić do realizacji roszczenia o wykup lokalu w którym zamieszkuje, nie mogła okazać się skuteczna, bowiem nie istnieje podstawa prawna, która legitymizowałaby starania skarżącej o wyeliminowanie decyzji z dnia [...] kwietnia 1977 r. z obrotu prawnego.

Z akt sprawy wynika również, że skarżąca nie stała się najemczynią przedmiotowego lokalu. W chwili śmierci W. S. w świetle regulacji art. 691 k.c. (w dawnym brzmieniu) oraz art. 922 § 2 k.c. prawo najmu, zostało wyłączone ze spadku. W. G. mogła zatem nabyć prawo najmu po W. S. jedynie na podstawie art. 691 k.c. Tak się nie stało, przez co strona dodatkowo pozbawiła się legitymacji do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z 1977 r.

Kolegium prawidłowo zatem umorzyło na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1977 r. W. G. nie przysługuje bowiem przymiot strony tego postępowania, o której mowa w art. 28 k.p.a.

Jeżeli chodzi o podniesione w skardze okoliczności dotyczące sytuacji osobistej W. G. (podeszły wiek, problemy zdrowotne) oraz tego, że członkowie rodziny skarżącej zamieszkują wiele lat w lokalu mieszkalnym nr [...] i ponieśli koszty nabycia tego lokalu wpłacając całą należność za ten lokal na konto Urzędu [...] Sąd zwraca uwagę, że tego rodzaju argumenty mogłyby świadczyć o tym, że skarżąca ma co najwyżej interes faktyczny w domaganiu się wszczęcia postępowania o stwierdzenie przedmiotowej decyzji. To zaś nie wystarcza do wszczęcia postępowania nieważnościowego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.