Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1588/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 63  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wrocław dnia 18 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. G. o wstrzymanie zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r., nr [...].


UZASADNIENIE

Postępowanie w sprawie ze skargi M. K. G. (dalej wnioskodawczyni) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r., nr [...], zostało zawieszone na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 09 marca 2012 r.

Po uprawomocnieniu się tego postanowienia wnioskodawczyni złożyła wniosek

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go tym, że jej sytuacja majątkowa jest zła, a ewentualne wyegzekwowanie dochodzonej względem niej należności podatkowej doprowadzi do utraty przez nią płynności finansowej.

Podała, że jest współudziałowcem dwóch spółek jawnych (w których posiada odpowiednio [...] i [...] % udziałów), które jednak w 2011 r. poniosły straty,

a w pierwszym kwartale 2012 r. nie osiągnęły żadnych zysków. Ponadto egzekucja

z przysługujących jej udziałów okazała się bezskuteczna.

W związku z brakiem źródeł dochodu, mając na utrzymaniu wraz z mężem dwójkę małoletnich dzieci, rozpoczęła poszukiwania pracy i aktualnie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna.

Wskazała także, że jest właścicielką i współwłaścicielką dwóch zabudowanych nieruchomości gruntowych. Na jednej z nich się osiedliła, zaciągając w 2007 r. na ten cel, wraz z mężem, kredyt w wysokości 408.000 zł.

Wskazała ponadto, że jej mąż jest wspólnikiem dwóch spółek jawnych, które

w 2011 r. osiągnęły stratę. Z mężem pozostaje w stosunku rozdzielności majątkowej. Następnie podkreśliła, że obecnie na rachunku bankowym nie posiada dostatecznych środków by w pełni zaspokoić ciążące na niej zobowiązanie podatkowe.

Zajęcie tego rachunku wiązałoby się jednak z trudnymi do odwrócenia skutkami, bowiem z tego rachunku opłacany jest kredyt hipoteczny na mieszkanie. Niezapłacenie kilku rat będzie równoznaczne z postawieniem tego kredytu w stan natychmiastowej wymagalności, z czym będzie się wiązało dalsze pogorszenie sytuacji majątkowej wnioskodawczyni.

Skutek ten będzie natomiast nieodwracalny, z uwagi na to, że nawet

w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, kredyt taki będzie ponownie przywrócony przez bank.

Natychmiastowa wymagalność kredytu mogłaby oznaczać ponadto sprzedaż przymusową nieruchomości i utratę domu.

Skierowanie zaś przez organy podatkowe postępowania egzekucyjnego na drugą z nieruchomości, - w L. – będzie stanowić dla wnioskodawczyni niepowetowaną stratę, w związku z jej emocjonalnym przywiązaniem do niej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku.

W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków w majątku wnioskodawczyni.

Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone, w związku z czym oddala się w czasie perspektywa skontrolowania legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Natomiast wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonalności zaskarżonego aktu. Jak zaś wynika

z protokołu o stanie majątkowym wnioskodawczyni z dnia [...] stycznia 2012 r., wskazane przez nią nieruchomości stanowią jedyne składniki jej majątku, które mogą stanowić źródło zaspokojenia ciążących na niej zobowiązań podatkowych.

Nie może przy tym budzić wątpliwości, że przymusowa sprzedaż nieruchomości stanowi skutek trudny do odwrócenia, nawet w przypadku, gdyby zaskarżona decyzja okazała się być wadliwa i wnioskodawczyni otrzymałaby zwrot wyegzekwowanej kwoty. Nie gwarantowałoby to bowiem, że będzie ona wstanie odzyskać utracone nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.