Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1299/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92, art. 4 pkt 22 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w S., Austria na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. o nałożeniu na stronę – V. w S., Austria (dalej również jako: skarżąca) - kary pieniężnej w wysokości 2000 zł.

Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji oraz dopuszczenie do wykonywania transportu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy.

Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2013 r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości K. Kontrolowanym pojazdem kierował obywatel Rosji – I. B., wykonujący w imieniu i na rzecz strony postępowania: V. międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Węgier do Rosji. Strona kontrolowanym zespołem pojazdów składającym się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], wykonywała transport drogowy towaru o łącznej masie 13650 kg, co potwierdzają dokumenty przewozowe CMR Nr: [...] i [...] oraz dokumentacja fotograficzna.

Przebieg i wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W powyższym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] czerwca 2013 r. wydał decyzję administracyjną nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 (słownie: dwa tysiące) złotych.

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, iż spółka wykonywała przewóz

drogowy z naruszeniem Ip. 6.1.4 i Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy na podstawie art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) wskazane przez organ wymogi nie mają zastosowania do przewozu drogowego pojazdami nowymi, które nie zostały dopuszczone jeszcze do ruchu.

W ocenie skarżącego doszło także do naruszenia art. 7 i art. 77 § 3 poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego, które zdaniem skarżącego doprowadziło do błędnego ustalenia, iż kontrolowany pojazd został dopuszczony do ruchu w wyniku procedury rejestracyjnej w Austrii, podczas gdy jazda kontrolowanym pojazdem stanowiła przejazd "celem przemieszczenia pojazdu przez odbiorcę przy nabyciu pojazdu od zbywcy" i tym samym "jazdę próbną niedopuszczonymi do ruchu pojazdami" w rozumieniu art. 45 austriackiej ustawy o pojazdach Kraftfahrgesetz.

Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez błędną interpretację art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez uznanie, iż fakt podjęcia ładunku determinuje konieczność przestrzegania przez kontrolowanego kierowcę norm określonych stosowymi przepisami socjalnymi.

Pełnomocnik wskazał, iż przywołany artykuł art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady daje możliwość wyłączenia stosowania przepisów w zakresie obsługi i stosowania urządzeń rejestrujących w odniesieniu do pojazdów nowych, jeszcze niedopuszczonych do ruchu i nie uzależnia wyłączenia od faktu czy i jakie towary objęte wyłączeniem pojazd przewozi.

Skarżący załączając tłumaczenie przez tłumacza przysięgłego art. 45 ust. 1 austriackiej ustawy o pojazdach Kraftfahrgesetz podnosił, iż zgodnie z ww. przepisem jazdy próbne niedopuszczonymi do ruchu pojazdami, przyczepami albo podwoziami takich pojazdów odbywać można po drogach publicznych tylko za zgodą organu właściwego dla głównej miejscowości, dla jakiej wnioskodawcy przysługuje użycie tablic rejestracyjnych do jazdy próbnej. Jazdami próbnymi są jazdy celem stwierdzenia użyteczności albo sprawności pojazdów bądź ich części bądź też elementów wyposażenia a także jazdy służące prezentacji pojazdów. Za jazdy próbne uznaje się również (na które to wyłączenie powołuje się pełnomocnik strony):

2. przejazdy celem przemieszczenia pojazdu przez nabywcę przy odbiorze pojazdu od zbywcy.

Pełnomocnik podkreślił, iż kontrolowany pojazd został dopuszczony do ruchu w Austrii, lecz uzyskał zgodę właściwego organu na użycie tablic rejestracyjnych do jazdy próbnej zgodnie z art. 45 ust. 1, zd. 1 austriackiej ustawy o pojazdach Kraftfahrgesetz, przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych Austrii na potwierdzenie prezentowanych poglądów prawnych.

Skarżący przytoczył także orzeczenie WSA w Lublinie z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 87/13 zgodnie z którym "pojazd dostarczany na "własnych kołach" nie posiada jeszcze ostatecznej rejestracji, lecz tylko rejestrację tymczasową służącą przeprowadzeniu pojazdu z miejsca zbycia czy produkcji do innego państwa, nie spełnia wymogów definicji pojazdu zawartej w art. 2 pkt 1 rozporządzenia 1072/2009, która to definicja odnosi się do pojazdów służących do wykonywania zarobkowych przewozów rzeczy. Specyficzny charakter przejazdów "na własnych kołach" powoduje, iż nie mogą być one uznane za międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy w rozumieniu rozporządzenia nr 1072/2009, które reguluje dostęp do rynku przewozów międzynarodowych.

Jednorazowe przejazdy pojazdów, których celem jest dostarczenie niezarejestrowanych jeszcze na stałe środków transportu do nabywcy, a nie przewóz ładunków nie mogą być w jego ocenie objęte rozporządzeniem nr 1072/2009.

Organ odwoławczy wyraził natomiast pogląd, iż wyłączenie, o którym mowa w art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady nie dotyczy sytuacji, w jakiej znalazł się pojazd skarżącego w dniu kontroli. Podkreślił, iż w myśl ww. przepisu rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu, zaś z załączonego do akt przez stronę tłumaczenia art. 45 ust. 1 austriackiej ustawy o pojazdach Kraftfahrgesetz wynika, iż także wówczas przejazd dozwolony jest tylko za zgodą organu właściwego dla danej miejscowości, dla jakiej wnioskodawcy przysługuje użycie tablic rejestracyjnych do jazdy próbnej. Jazdami próbnymi są jazdy celem stwierdzenia użyteczności albo sprawności pojazdów bądź ich części bądź też elementów wyposażenia a także jazdy służące prezentacji pojazdów. Zajazdy próbne uznaje się również (...) przejazdy celem przemieszczenia pojazdu przez nabywcę przy odbiorze pojazdu od zbywcy", przy czym organ zauważył brak wymienionej w tym przepisie zgody w aktach sprawy.

Organ zakwestionował ponadto twierdzenie skarżącego, iż celem przewozu było przemieszczenie samego pojazdu, w sytuacji, w której strona wykonywała kontrolowanym pojazdem międzynarodowy transport drogowy rzeczy (przewóz używanych naczep z elementami ich konstrukcji).

Dokumentami potwierdzającymi ww. okoliczności są: protokół kontroli, dokumentacja fotograficzna oraz list przewozowy CMR, jak również umowa przewozu.

W powyższej sytuacji, w ocenie organu, zastosowanie miały przepisy nakazujące kalibrację urządzenia rejestrującego, których naruszenie skutkuje nałożeniem sankcji na mocy Ip. 6.1.4. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym stanowiącym, iż kara w wysokości 1000 zł nakładana jest za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji; nadto, iż kara w wysokości 1000 zł nakładana jest za dopuszczenie do wykonywania transportu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skarżący zarzuci naruszenie art. 6, 7, 8, 28, 77 § 3 i 4, 138 k.p.a. oraz art. 92a ust. 1, ust. 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym poprzez błędne jego zastosowanie w sprawie i brak uznania wyłączenia, o którym mowa w art. 3 lit. g Rozporządzenia 561/2006.

W oparciu o powyższe zarzuty, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie zaznaczenia wymaga, iż wykonywanie przejazdu z tachografem nie poddanym stosownej kalibracji nie było w sprawie sporne. Istnienia powyższego obowiązku w stosunku do przewoźników wykonujących m.in. międzynarodowy transport drogowy rzeczy również nie były przez skarżącą spółkę kwestionowane. Bezspornie strona nie spełniała zatem wymogów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, za które została nałożona kara pieniężna w łącznej wysokości 2000 zł.

Strona podnosiła jednak, że w stanie faktycznym sprawy podlega wyłączeniu spod działania ww. rozporządzenia na mocy art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, wskazując na fakt wykonywania "przewozu na własnych kołach" pojazdu z miejsca siedziby sprzedawcy do siedziby nabywcy.

Pogląd prawny skarżącej należy uznać za nieprawidłowy.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 1.12.1985, str. 21).

Stosownie do art. 92a ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Zgodnie z treścią ust. 1 rozdziału VI załącznika nr IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym Państwa Członkowskie zatwierdzają,

regularnie kontrolują i certyfikują instytucje odpowiadające za instalacje, sprawdzenia, inspekcje i naprawy.

Stosownie do treści ust. 2 rozdziału VI załącznika nr IB do ww. rozporządzenia każdy przyrząd, tak nowy jak i po naprawie, jest kontrolowany pod względem prawidłowego funkcjonowania oraz dokładności odczytów i rejestracji, w granicach ustanowionych w rozdziale III pkt 2.1. i 2.2, i otrzymuje plomby zgodnie z pkt 3 rozdział V oraz jest kalibrowany.

Zgodnie natomiast z treścią ust. 1 rozdziału V załącznika nr IB do ww. rozporządzenia:

Nowe urządzenie rejestrujące dostarcza się instalatorom lub producentom pojazdów w stanie nieaktywowanym, z wszystkimi parametrami kalibracyjnymi, wyszczególnionymi w rozdziale III pkt 20, ustawionymi na odpowiednie i ważne wartości domyślne. W przypadku gdy nie ma konkretnej, odpowiedniej wartości, parametry literowe należy ustawić jako łańcuchy "?" a parametry liczbowe należy ustawić na "0".

Przed aktywacją urządzenie rejestrujące umożliwia dostęp do funkcji kalibracji, nawet jeśli nie jest w trybie kalibracyjnym.

Przed aktywacją urządzenie rejestrujące nie może rejestrować ani przechowywać danych, o których mowa w rozdziale III w pkt 12.3.-12.9. i 12.12- 12.14. W czasie instalacji producenci pojazdów wstępnie ustawiają wszystkie znane parametry.

Producenci pojazdów lub instalatorzy aktywują zainstalowane urządzenie rejestrujące zanim pojazd opuści obiekt, w którym ma miejsce instalacja. Aktywacja urządzenia rejestrującego uruchamiana jest automatycznie przez pierwsze włożenie karty warsztatowej do któregokolwiek czytnika karty. Szczególne czynności parujące, wymagane między czujnikiem ruchu a przyrządem rejestrującym, gdy konieczne, odbywają się automatycznie przed lub w czasie aktywacji.

Po aktywowaniu urządzenia rejestrującego wszystkie funkcje i prawa dostępu do danych są w pełni wdrożone.

Po aktywowaniu urządzenia rejestrującego wszystkie funkcje rejestrowania i przechowywania są w pełni funkcjonalne.

Następnym krokiem po instalacji jest kalibracja.

W czasie pierwszej kalibracji między innymi wprowadza się numer VRN, a samą kalibrację wykonuje w terminie 2 tygodni od obecnej instalacji lub przypisania numeru VRN, w zależności od tego, która z tych czynności następuje później.

Urządzenie rejestrujące musi być umieszczone w pojeździe w taki sposób, aby kierowca miał ze swojego siedzenia dostęp do wszystkich, niezbędnych funkcji.

Konsekwencją powyższego jest Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji karą pieniężną w wysokości 1000 złotych.

W toku kontroli po zbadaniu urządzenia rejestrującego stwierdzono, iż kontrolowany pojazd wyposażony był w tachograf, który nie został poddany wymaganej kalibracji. W związku z powyższym stwierdzono, iż kontrolowany pojazd został wyposażony w tachograf, który nie został poddany wymaganej kalibracji.

W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego, i słusznie nałożył karę pieniężną w wysokości 1 000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Stosownie do treści art. 14 ust. 3 ww. rozporządzenia: Karta kierowcy określona w załączniku IB jest wydawana na wniosek kierowcy przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym kierowca posiada swoje miejsce normalnego zamieszkania. Państwo Członkowskie może wymagać posiadania karty kierowcy od każdego kierowcy podlegającego przepisom rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 oraz posiadającego miejsce normalnego zamieszkania na jego terytorium.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ww. rozporządzenia 1. Kierowcy nie używają brudnych lub uszkodzonych wykresówek lub karty kierowcy. Wykresówki lub karty kierowcy są w odpowiedni sposób zabezpieczone.

Konsekwencją powyższego jest ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje dopuszczenie do wykonywania transportu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy karą pieniężną w wysokości 1000 złotych.

W chwili zatrzymania do kontroli kierowca I. B. prowadził pojazd bez karty kierowcy w urządzeniu rejestrującym zainstalowanym w pojeździe. Kierowca oświadczył, iż takiej karty nie posiada i nie została mu ona wydana. W związku z powyższym stwierdzono naruszenie w postaci dopuszczenia do wykonywania transportu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy.

W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego, i słusznie nałożył karę pieniężną w wysokości 1 000 złotych za dopuszczenie do wykonywania transportu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy.

Jak wskazano wyżej, same ustalenia faktyczne nie były przez skarżącego w toku postępowania kwestionowane .

Kontrowersja dotyczyła wyłącznie sfery prawnej - zastosowania w niespornych w sprawie okolicznościach podnoszonego przez stronę wyłączenia spod przepisów rozporządzenia na mocy art. 3 lit. g tego aktu prawnego.

Zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady:

Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego:

g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego łub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu.

Powołując się na załączony w tłumaczeniu z jęz. niemieckiego wyciąg z ustawy austriackiej o pojazdach (art. 45 ust. 1), z której wynika, że wyłączeniu spod działania tej ustawy, a zarazem rozporządzenia nr 561/2006, podlegają m.in. pojazdy wykonujące przejazd celem przemieszczenia pojazdu przez nabywcę przy odbiorze

pojazdu od zbywcy". W kontekście przywołanej argumentacji skarżącego organ wyraził pogląd, iż nie można przyjąć, aby celem przemieszczenia pojazdu było przekazanie go przez zbywcę - nabywcy, przewozu, skoro z akt sprawy wynika, że strona wykonywała kontrolowanym pojazdem międzynarodowy transport drogowy rzeczy w łącznej masie 13 630 kg.

Sąd podziela powyższy pogląd organu.

Należy stwierdzić, iż przewóz towarów pozbawia przewóz cech, o których mowa w wyłączeniu spod działania rozporządzenia (art 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006).

Skoro strona sprowadzała przy pomocy pojazdu towar, to z całą pewnością sama nie traktowała tego przewozu jako wyjątku w postaci przewiezienia nowo nabytego pojazdu "na własnych kołach" od zbywcy (Węgry) do nabywcy (Rosja). Wyjątek od działania ww. rozporządzenia nie może prowadzić do omijania unormowań o charakterze zapewniającym - w minimalnym stopniu - bezpieczeństwo na drogach publicznych. Nie może być też traktowany rozszerzająco, sprzecznie z zamysłem ustawodawcy wspólnotowego. Nie jest także w ocenie Sądu możliwa do zaakceptowania sytuacja, w której - co do zasady - w "lepszej", czyli podlegającej mniejszym lub żadnym rygorom prawa transportowego podlegaliby przedsiębiorcy, którzy zdecydowali się połączyć działalność polegającą na transgranicznej sprzedaży aut jeszcze nie dopuszczonych do ruchu z przewozem towarów tymi samymi autami, aniżeli przedsiębiorcy, których pojazdy są zarejestrowane i w sposób jawny, nie zawoalowany, prowadzą transport drogowy rzeczy, poddając się w ten sposób kontroli ze strony właściwych służb, z dotkliwymi karami włącznie.

Zdaniem Sądu, używanie pojazdu w wyżej opisany sposób pozostaje także w sprzeczności z ratio legis wyłączenia, o którym mowa w art. 3 lit g. rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Celem tego wyłączenia (w zakresie, na który powołuje się strona skarżąca) jest zniesienie zbyt rygorystycznych obostrzeń w trakcie jednorazowego przemieszczenia pojazdu w związku z procedurą transakcyjną nabycia go przez następcę prawnego. Nabywca dopiero po dostarczeniu pojazdu na miejsce przeznaczenia będzie w stanie wyposażyć je w nakazane przepisami prawa urządzenia i zarazem sprostać wszelkim wymogom nałożonym przez ustawodawstwo wspólnotowe oraz krajowe w działalności transportowej.

Reasumując – należy za prawidłowy uznać pogląd organu, iż w kontrolowanej sprawie przewóz stanowił międzynarodowy transport drogowy rzeczy, podlegając wszelkim rygorom przewidzianym przez prawo transportowe dla tego typu działalności, w tym obowiązkowi kalibracji posiadanego tachometru. Kierowca powinien natomiast legitymować się ważną kartą kierowcy.

Z uwagi na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.