Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 78/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Andrzej Góraj Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. cofającej pozwolenie na broń myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] kwietnia 2009 r. cofnął K. K. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z uzyskaniem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] kwietnia 2008 r. uznającego ww. winnym popełnienia czynów z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k., polegających na tym, iż w dniu [...] listopada 2007 r. w R. wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wziął udział w pobiciu innej osoby w ten sposób, że uderzał ją rękoma i kopał po całym ciele narażając ją w ten sposób na doznanie co najmniej skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., a ponadto iż w tym czasie uderzył ją dwukrotnie w twarz, powodując u niej obrażenia w postaci [...], co spowodowało naruszenie czynności narządu jej ciała na okres powyżej 7 dni. Za czyny te skazano go na łączną karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym jej wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby trzech lat.

Dalej organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do cofnięcia K. K. pozwolenia na broń palną myśliwską, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Dyspozycja powyższych przepisów nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia broń, w przypadku gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny.

Dalej organ wskazał, że norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia na broń. Z zebranego materiału dowodowego wynika zaś, że K. K. dopuścił się przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Organ podkreślił, że ww. nie przestrzegał prawa, dopuszczając się przestępstwa.

W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że K. K. dopuścił się przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, a są to przestępstwa, z którymi ustawodawca wprost związał obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie że przestępstwo popełnione przez ww. stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy o broni i amunicji. Powołany artykuł 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, a art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Trzeba dodatkowo zauważyć, że dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa do stosowania środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie.

W kontekście powyższych rozważań podkreślenia wymaga również, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, bezsporne jest że skarżący dopuścił się popełnienia przestępstwa umyślnego, za które został skazany prawomocnym wyrokiem. Niewątpliwie popełnił przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu.

Sąd zgadza się z oceną organu, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego, a dowody zgromadzone w sprawie wskazują na brak jego poszanowania przez skarżącego.

W sprawie niniejszej organ, wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń wykazał i uzasadnił, że skarżący swoim postępowaniem nie daje rękojmi, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Jeszcze raz należy odnieść się do redakcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Użyte w przepisie sformułowanie "w szczególności" określa najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", a zatem niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymieniony w grupie pierwszej – obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak więc można przyjąć, że wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. W stosunku do tej kategorii osób organ nie musi przeprowadzać dodatkowej oceny. Powyższy przepis organ zastosował w sposób prawidłowy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.