Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1913/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Jadwiga Smołucha Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1913/17

UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].07.2017 r., Nr [...] działaj , po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...].05.2017 r., znak: [...], nakazującej [...] dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego z częścią usługową , zlokalizowanego przy ul. [...] w [...], na działce nr ewid. [...], wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

PINB w [...] decyzją nr [...] z dnia [...].09.2008 r. udzielił [...] pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego z częścią handlową położonego w [...] przy ul. [...] na działce nr [...].

Organ odwoławczy , po zapoznaniu się z odwołaniem [...], wydał decyzję nr [...], na mocy której umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, iż stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.

W wyniku rozpatrzenia skargi na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 01.04.2009 r., sygn. akt. VII SA/Wa 49/09 uchylił ww. decyzję organu odwoławczego.

Powyższy wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 10.06.2010 r., sygn. akt. II OSK 994/09 oddalił skargę kasacyjną.

W związku z ww. wyrokiem zaszła konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania [...] od decyzji PINB w [...] nr [...] z dnia [...].09.2008 r. Przy czym [...]WINB uchylił w/w rozstrzygnięcie PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku powyższego , w dniu 30.06.2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] sporządziła notatkę służbową, z której wynika, iż w aktach sprawy brak jest akt od dnia 09.06.2008 r. do dnia 24.09.2010 r. oraz od dnia 25.09.2010 r. do dnia 02.02.2015 r..

Następnie organ powiatowy pismami z dnia 11.08.2015 r. oraz 14.08.2015 r. zwrócił się do stron niniejszego postępowania o okazanie całości akt dotyczących przedmiotowej sprawy znajdujących się w ich posiadaniu.

W dalszej kolejności organ powiatowy pismem z dnia 14.09.2015 r. zawiadomił strony o ponownym rozpatrzeniu sprawy udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego z częścią handlową.

W dniu 06.11.2015 r. [...] złożyła w PINB w [...] wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku mieszkalnego z częścią handlową wraz z załącznikami.

PINB w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...].11.2015 r. zobowiązał [...] do uzupełnienia ww. wniosku o dokumenty wskazane w art. 57 ustawy Prawo budowlane.

Pismem z dnia 25.11.2015 r. [...] zwróciła się do organu powiatowego z prośbą o sprecyzowanie ww. postanowienia.

W związku z ww. pismem organ I instancji w dniu [...].11.2015 r. wydał postanowienie nr [...], na mocy którego wskazał inwestorowi jakie dokumenty winny zostać przedłożone przy wniosku z dnia 06.11.2015 r.

W odpowiedzi na ww. postanowienie [...] przedłożyła w dniu 08.12.2015 r. dokumentację związana z przedmiotowym budynkiem.

Decyzją nr [...] z dnia [...].12.2015 r. PINB w [...] odmówił udzielenia inwestorowi [...] pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego z częścią handlową, zlokalizowanego w miejscowości [...], gm. [...], działka nr ewid. [...].

Następnie organ powiatowy w dniu [...].01.2016 r. wydał postanowienie nr [...], na mocy którego sprostował z urzędu błąd pisarski polegający na błędnym umieszczeniu na stronie pierwszej ww. decyzji zapisu : Inwestorowi: [...], podczas gdy winno być: Inwestorowi: [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. rozstrzygnięcia złożonego przez [...] tut. organ decyzją nr [...] z dnia [...].02.2016 r. utrzymał decyzję PINB w [...] nr [...] z dnia [...].12.2015 r. w mocy. W uzasadnieniu ww. decyzji tut. organ wskazał, że PINB w [...] winien przeprowadzić względem spornego obiektu postępowanie legalizacyjne.

W dniach 10.03.2016 r., 11.03.2016 r. [...] przedłożyła do organu powiatowego oświadczenia [...], [...] i [...] z których wynika, że dwie części budynku zostały wykonane w 1994 roku.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...].05.2016 r. organ powiatowy nałożył na [...] obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30.07.2015 r. następujących dokumentów:

- zaświadczenia Burmistrza Gminy i Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu,

- oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Następnie organ I instancji - postanowieniem nr [...] z dnia [...].10.2016 r. - zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Burmistrza Gminy i Miasta [...] dotyczącego wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia złożonego przez [...] tut. organ postanowieniem nr [...] z dnia [...].12.2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W dniu 02.01.2017 r. [...] przedłożyła w PINB w [...] cztery egzemplarze projektu budowlanego, zaświadczenie Burmistrza Gminy i Miasta [...] o przeznaczeniu działki w planie zagospodarowania przestrzennego oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...].01.2017 r. organ powiatowy podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie administracyjne.

W wyniku analizy przedłożonej dokumentacji organ powiatowy ustalił, iż posiada ona braki wobec czego postanowieniem nr [...] z dnia [...].02.2017 r. nałożył na inwestora obowiązek dokonania - w terminie do dnia 31.03.2017 r. - uzupełnień i poprawek w złożonym projekcie budowlanym, tj.:

- załączyć zaświadczenie Burmistrza Gminy i Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem planu obowiązującego w dacie realizacji budynku jak i obowiązującego obecnie (data zakończenia budowy przedmiotowego budynku 2007r.)

- dostosować projekt budowlany do stanu zgodnego z wypisem i wyrysem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] załączonego do ww. projektu.

- w związku z lokalizacją przedmiotowego budynku bezpośrednio na granicy działek oraz bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce sąsiedniej wykazać, iż spełnione są warunki zawarte w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W związku z niewykonaniem w terminie obowiązków wynikających z ww. postanowienia organ I instancji w dniu [...].05.2017 r. wydał decyzję nr [...], znak: [...]. nakazującą [...] dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego z częścią usługową zlokalizowanego przy ul. [...] w [...], na działce nr ewid. [...], bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia z zachowaniem ustawowego terminu złożyła [...].

Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję wskazał, że w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 25.04.2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 214/07 Sąd przesądził, iż " cały budynek wykonany został samowolnie bowiem inwestorka nie zastosowała się do decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych prowadząc je w czasie obowiązywania zakazu ich prowadzenia". Nadto zauważył, iż w obrocie prawnym nie pozostaje żaden akt administracyjny, na mocy którego inwestor miałby prawo do prowadzenia robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego obiektu. Podkreślił, że nie można przyjąć, że budowa przedmiotowego budynku została zrealizowana na podstawie decyzji PINB w [...] nr [...] z dnia [...].01.2003 r. o pozwoleniu na wznowienie robót. Wskazał , że ww. decyzja, jak również decyzja [...]WINB nr [...] z dnia [...].04.2003 r. utrzymująca w mocy ww. rozstrzygnięcie, została uchylona przez WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 09.11.2004 r., sygn. akt : 7IV SA 1879/03. Podstawy do prowadzenia robót budowlanych związanych z budową ww. budynku nie stanowi także decyzja PINB w [...] nr [...] z dnia [...].07.2006 r., wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wznowienie robót prowadzonych przy budowie ww. budynku. Decyzja ta, jak i decyzja [...]WINB nr [...] z dnia [...].11.2006 r. utrzymująca ww. rozstrzygnięcie w mocy, zostały bowiem uchylone przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 25.05.2007 r., sygn. akt. VII SA/Wa 214/07, który posiada walor prawomocności.

Wobec tak ukształtowanego stanu faktycznego organ odwoławczy ocenił, że prawidłowo PINB w [...] wszczął względem przedmiotowego obiektu procedurę legalizacyjną, określoną w art. 48 Prawa budowlanego.

Ww. przepis reguluje kwestię samowoli budowlanej, polegającej na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, która skutkuje, co do zasady, nakazem rozbiórki. Nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, ustawodawca zobowiązuje bowiem do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna

z obowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy możliwe jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego

z prawem.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ powiatowy zasadnie wdrożył w niniejszej sprawie postępowanie legalizacyjne

i postanowieniem wydanym w oparciu o art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ww. ustawy.

Wprawdzie inwestor przedłożył wymaganą dokumentację, jednak zdaniem PINB w [...] posiadała ona braki i wymagała poprawek, stąd też wezwano [...] do jej uzupełnienia. Ze względu na fakt, iż inwestorka nie dokonała korekty dokumentów w wymaganym zakresie organ powiatowy na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazał dokonanie rozbiórki spornego budynku. Zgodnie bowiem z ww. przepisem " w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3 stosuje się przepis ust. 1".

Dokonując oceny prawidłowości decyzji [...]WINB stwierdził, że organ powiatowy właściwie uznał, iż w sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji rozbiórkowej. Inwestorka nie przedłożyła wszystkich wymaganych prawem dokumentów, niezbędnych do pozytywnego zakończenia procesu legalizacyjnego. W pierwszej kolejności brak jest w aktach sprawy zaświadczenia Burmistrza Gminy i Miasta [...] o zgodności przedmiotowego budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie w dniu 02.01.2017 r. [...] przedłożyła do organu powiatowego zaświadczenie Burmistrza Gminy i Miasta, jednak potwierdza ono, że "zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] października 2010 r. działka nr [...] położona w [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MNU1 - przeznaczonym na realizację i utrzymanie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi (..)" Zaświadczenie to jednakże nie odnosi się do kwestii zgodności przedmiotowego obiektu z zapisami ww. planu i jako takie nie spełnia wymagań oświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy dokonał - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (w tym projektu autorstwa inż. [...]) - oceny zgodności przedmiotowego budynku z ustaleniami ww. planu, w toku której ustalił, że budynek ten nie spełnia wymagań określonych w § 43 pkt 5 ww. planu, zgodnie z którym na terenie oznaczonym w planie symbolem MNU1 nie dopuszcza się realizowania zabudowy bezpośrednio przy granicy działki. Natomiast przedmiotowy budynek zlokalizowany jest w granicy z działką nr ewid. [...]

i usytuowanie to narusza ww. zapis, jak również przepisy techniczne zawarte w § 12 ust. 1 w związku z § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z ww. przepisem § 12 ust. 1 budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy) lub w odległości nie mniejszej niż 3 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych

w stronę tej granicy).

Nadto [...]WINB zauważył, iż zastosowania w niniejszej sprawie nie może mieć § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia bowiem obowiązujące przepisy planistycznie nie przewidują sytuowania obiektów budowlanych w odległościach bliższych niż te określone w przepisach technicznych. Nie spełnione są także warunki określone w § 12 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 ww. rozporządzenia gdyż szerokość działki na której posadowiony jest sporny obiekt wynosi więcej niż 16 m, ponadto budynek nie przylega całą swoją długością do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce.

Organ odwoławczy wskazał przy tym, że dokumentacja projektowa nie przewiduje robót budowlanych, których wykonanie pozwoli na doprowadzenie spornego budynku do stanu zgodnego z prawem.

Powyższe okoliczności przesądzają w ocenie [...]WINB o prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia przez organ powiatowy. Podkreślić także zdaniem organu II instancji należy, że zawarte przez ustawodawcę w art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego sformułowanie "w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa ust. 3" nie ogranicza się wyłącznie do sytuacji w której nie przedłożono żadnej dokumentacji i znajduje również zastosowanie w okolicznościach, w których wprawdzie inwestor przedłożył wymaganą dokumentację, jednak nie może ona zostać zatwierdzona, a inwestor nie dokonał jej uzupełnienia w wymaganym zakresie. W tym miejscu należy przywołać wyrok WSA w Łodzi z dnia 11.01.2017 r., sygn. akt II SA/Łd 620/16, zgodnie z którym "o trybie prowadzonego postępowania legalizacyjnego i rodzaju dokumentów, które inwestor zobowiązany jest przedłożyć, celem kontynuowania procesu legalizacyjnego decyduje organ administracyjny na podstawie ustalonego stanu faktycznego i obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Zatem, nie jest rolą strony decydowanie w zastępstwie organu, które

z dokumentów należy przedłożyć, a które - w jego ocenie - są zbędne ".

Organ wskazał przy tym, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.01.2017 r., sygn. akt: II OSK 1103/15 "Legalizacja jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora. Brak przedstawienia w zakreślonym terminie wymaganych dokumentów zobowiązuje więc organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu. Bez znaczenia przy tym dla wydania takiej decyzji pozostają czynniki społeczne, ponieważ na gruncie ustawy Prawo budowlane liczy się tylko obiektywny fakt popełnienia samowoli budowlanej ".

Podkreślił przy tym, iż użyte przez ustawodawcę sformułowanie "właściwy organ nakazuje" nie oznacza uprawnienia, lecz obligatoryjny obowiązek organu administracji publicznej wydania nakazu rozbiórki, jeśli zachodzą okoliczności o których mowa w przepisie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż decyzja nakazująca rozbiórkę podlega wykonaniu z dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Zgodnie z przepisami Prawa budowlanego jeżeli rozbiórka nie zostanie wykonana dobrowolnie przez adresata decyzji w terminie, wówczas właściwy organ podejmuje czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przepisy prawa nie przewidują możliwości przesuwania terminu wykonania obowiązku, który powinien być wykonany niezwłocznie po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ II instancji ocenił, że nie mają one wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. [...]WINB wyjaśnił, iż w aktualnym stanie prawnym nie obowiązuje przepis odnoszący się do niemożności wydawania nakazu rozbiórki w sytuacji w której upłynie 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu nie naruszającego ustaleń aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ww. zapis przestał obowiązywać w 2003 roku

i jako taki nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Na marginesie należy wskazać, że nawet gdyby przepis ten istniał w dacie wydawania niniejszej decyzji to

i tak nie znalazłby zastosowania bowiem sporny budynek nie jest zgodny

z obowiązującymi przepisami planistycznymi.

Nawiązując do stanowiska zawartego w piśmie z dnia 19.06.2017 r. zatytułowanym jako "Uzupełnienie odwołania od nakazu rozbiórki" organ wyjaśnił, iż przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku mają zastosowanie do budynków, których budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 roku. Jak wynika z akt sprawy budowa przedmiotowego budynku rozpoczęła się w 1994 roku i zakończyła w 2007 roku. W związku z powyższym [...]WINB wyjaśnia, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z tzw. ciągiem samowoli budowlanej. Zgodnie z tym pojęciem, kiedy samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat, to w takiej sytuacji zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2007 r. sygn.. akt: II OSK 782/06, uchwała NSA z dnia 16.12.2013r. II OPS 2/13). Z racji wykonywania szeregu robót budowlanych przed jak i po 1995 r. bez wymaganych prawem zezwoleń, zastosowanie znajdują przepisy obecnie obowiązującego Prawa budowlanego. W omawianej sprawie bezsporny jest fakt, iż przedmiotowy budynek mieszkalny został budowany etapami bez pozwolenia na budowę, a roboty zakończono po dniu 01.01.1994 r.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...].07.2017 r., Nr [...] wywiodła [...].

Skarżąca zarzuciła decyzji:

- art. 48 Prawa budowlanego, przez błędną jego interpretację w związku z uchwałą NSA z dnia 16.12.2013 r. II OPS 2/13,

- art. 153 p.p.s.a. przez brak uwzględnienia wskazań zawartych w wyroku WSA

w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2007 r.(sygn. akt VII SA/Wa 214/07),

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zakresie ustalenia stanu faktycznego tj. ustalenia momentu,

w której została rozpoczęta i zrealizowana inwestycja podlegająca legalizacji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania.

W przedmiotowej sprawie zaznaczyć należy , że tutejszy Sąd Administracyjny wydał wyroki z dnia 9 listopada 2004r., sygn. akt 7/IV SA 1879/03 oraz z dnia 25 kwietnia 2007r., sygn. Akt. VII SA/Wa 214/07. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wynikająca z uzasadnienia wyroku jest wiążąca zarówno dla organu administracji rozpatrującego sprawę ponownie jak i dla sądu. Z oceny tej wynika, że cały budynek , który jest przedmiotem postępowania w sprawie został wykonany samowolnie, bowiem inwestorka nie zastosowała się do decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych prowadząc je w czasie obowiązywania zakazu ich prowadzenia.

Co do zasady wskazać należy , że stosownie do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich .

Art. 28 ust. 1 prawa budowlanego przesądza, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. Wskazane przepisy zawierają wyliczenie obiektów i robót, na które nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę.

W sprawie niniejszej okoliczność, jak wskazano wyżej, że Skarżąca wybudowała przedmiotowy obiekt budowlany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przesądzona została wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 25 kwietnia 2005r. , sygn. VII SA/Wa 214/07.

Organy prawidłowo też wskazały , że zakończenie całości prac budowlanych , które wykonywane były etapami w tzw. ciągu samowoli budowlanej nastąpiło , ponad wszelką wątpliwość , po 1 stycznia 1995r. , co z kolei determinuje zastosowanie aktualnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Powyższe oznacza zaś, że zasadnie organy zastosowały tryb postępowania przewidzianego w art. 48-49 tej ustawy.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Istnieje również możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednak przy spełnieniu konkretnych wymogów formalnych, wg procedury określonej w art. 48 ust. 2-5 oraz art. 49 prawa budowlanego Ustalenie zaistnienia samowoli budowlanej i możliwości jej legalizacji wymaga zatem zbadania, czy jest ona zgodna z przepisami szczególnymi i dopiero w przypadku takiej zgodności organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie legalizacyjne. Odstąpienie od nakazu przymusowej rozbiórki obiektu lub jego części wymaga wykazania, że budowa nie narusza zwłaszcza przepisów techniczno - budowlanych oraz planistycznych.

W kontrolowanej sprawie organy ustaliły, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2010r. wynika, iż działka nr ew. [...] , na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt budowlany, położona jest w obszarze planistycznym oznaczonym symbolem MNU1 przeznaczonym na realizację i utrzymanie zabudowy jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi . Zgodnie z zapisem § 43 pkt.5 planu na wskazanym terenie nie jest dopuszczona realizacja zabudowy bezpośrednio przy granicy działki, jak to ma miejsce w omawianym stanie faktycznym , gdy sporna inwestycja zrealizowana została w granicy z działką nr ew. [...]. Oceny tej nie zmienia zaświadczenie Burmistrza Gminy i Miasta [...] złożone do akt sprawy , które - jak trafnie wskazano- nie odnosi się do kwestii zgodności omawianego budynku z zapisami planu .

Powyższe przesądza , że już sam fakt niezgodności inwestycji z przepisami planistycznymi wyklucza prawną możliwość jej legalizacji. Dodatkowo organy zasadnie zakwestionowały, że istniejąca lokalizacja budynku narusza przepisy §12 ust.1, 2, 3 i § 271-273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazując argumenty , które Sąd w składzie orzekającym w całości aprobuje.

Skoro zatem Skarżąca nie przedłożyła wszystkich wymaganych od niej dokumentów , a sam projekt nie przewiduje robót budowlanych , których wykonanie doprowadziłoby sporny budynek do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa, to tym samym kontrolowane decyzje uznać należy za prawidłowe.

W nawiązaniu do zarzutów skargi podkreślić należy, że uchwała NSA z dnia 16 grudnia 2013r. sygn. II OPS 2/13 nie ma w tej sprawie zastosowania skoro sporna inwestycja została całkowicie wybudowana po dniu 1 stycznia 1995r. Okoliczność tą potwierdza w skardze sama Skarżąca podnosząc , że " inwestycja została rozpoczęta i w części zakończona przed 1 stycznia 1995r. " a także oświadczenia [...], [...] i [...], którzy także potwierdzają , że częściowo prace budowlane były prowadzone po 1 stycznia 1995r. Sąd akceptuje także w pełni stanowisko organu, że zastosowanie w sprawie niniejszej art.49 prawa budowlanego z 1974r. jest wykluczone także z tej przyczyny , że wzniesiony przez Skarżącą obiekt narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu.

Mając to na uwadze, Sąd , na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie.