Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 993/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1, art. 4, art. 5 ust. 2, art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 9, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 37 § 1, art. 37 b § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Organizacji Związkowej [...] na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 993/12

U Z A S A D N I E N I E

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. Organizacja Związkowa [...] w Sądzie Okręgowym w R. wystąpiła do Prezesa Sądu Okręgowego o podanie informacji publicznej dotyczącej wysokości najniższego i najwyższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników zatrudnionych na stanowiskach protokolanta sądowego, starszego protokolanta sądowego, sekretarza sądowego, starszego sekretarza sądowego, inspektora ds. biurowości (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji), starszego inspektora ds. biurowości (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji), inspektora (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji), starszego inspektora (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji) oraz wysokości najniższego i najwyższego dodatku z tytułu pełnienia funkcji kierownika oraz zastępcy kierownika (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji).

Pismem z dnia z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Prezes Sądu Okręgowego udzielił wnioskodawcy informacji w zakresie najniższego i najwyższego wynagrodzenia osób zatrudnionych na stanowiskach sekretarza sądowego, starszego sekretarza sądowego, inspektora, starszego inspektora oraz najniższego i najwyższego dodatku z tytułu pełnienia funkcji kierownika wydziału, zastępcy kierownika wydziału, kierownika oddziału.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Prezes Sądu Okręgowego odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie wysokości najniższego i najwyższego wynagrodzenia zasadniczego osób zatrudnionych na stanowiskach protokolantów, inspektorów zatrudnionych w wydziałach, inspektorów zatrudnionych w punktach, starszych inspektorów zatrudnionych w sekcjach, zespołach i punktach oraz inspektorów ds. biurowości zatrudnionych w wydziałach, a także wysokości dodatków z tytułu pełnienia funkcji kierowników biur. Jako podstawę odmowy udzielenia informacji publicznej wskazano ograniczenie ze względu na prywatność osoby fizycznej, gdyż udzielenie szczegółowych informacji prowadziłoby do faktycznego ujawnienia zarobków konkretnych pracowników. Informacje o wysokości wynagrodzenia podlegają ochronie jako jeden z atrybutów dóbr osobistych, o których mowa w art. 23 i 24 kodeksu cywilnego.

W wyniku rozpoznania odwołania Organizacji Związkowej [...] Prezes Sądu Apelacyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Prezesowi Sądu Okręgowego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że odwołanie uznano za uzasadnione wyłącznie z tej przyczyny, że organ I instancji nie odebrał od pracowników oświadczeń w zakresie ewentualnej zgody na ujawnienie wysokości przysługującego im wynagrodzenia.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Prezes Sądu Okręgowego udzielił informacji publicznej w zakresie wysokości wynagrodzenia zasadniczego protokolantów sądowych zatrudnionych w Wydziale II Karnym, inspektora zatrudnionego w Wydziale II Karnym, starszego inspektora zatrudnionego w Sekcji ds. ochrony informacji niejawnych oraz wysokości dodatku z tytułu pełnienia funkcji kierownika Biura Podawczego.

Jednocześnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] organ I instancji odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie najniższego i najwyższego wynagrodzenia inspektorów zatrudnionych w wydziałach i w punktach, starszych inspektorów zatrudnionych w zespołach i punktach, inspektorów ds. biurowości zatrudnionych w wydziałach oraz wysokości dodatku z tytułu pełnienia funkcji kierownika biura - albowiem pracownicy zatrudnieni na wymienionych stanowiskach nie wyrazili zgody na ujawnienie wysokości przysługującego im wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku z tytułu pełnienia funkcji kierownika biura.

W podstawie prawnej organ powołał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. , Nr 98 , poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 16 ust. 1, 2, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001r. Nr 112 , poz. 1198 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą. W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i wyjaśniono, że podstawą wydania takiego rozstrzygnięcia była odmowa wyrażenia zgody ww. pracowników na udzielenie informacji o ich wynagrodzeniach.

Organizacja Związkowa w odwołaniu wniosła o jej uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi ponownego rozpoznania. Zakwestionowała sposób, w jaki pracodawca zobowiązał pracowników do złożenia oświadczeń w przedmiocie wyrażenia zgody na ujawnienie wysokości wynagrodzenia, w szczególności brak informacji, że pytanie dotyczy wyłącznie wynagrodzenia zasadniczego. Sposób sformułowania wezwań do złożenia oświadczeń mógł wywołać mylne wrażenie, że wynagrodzenie zostanie ujawnione z podaniem nazwisk osób oraz, że organizacja zwróciła się o podanie wynagrodzenia tylko konkretnego stanowiska pracy zajmowanego przez osobę, do której zostało skierowane wezwanie. Zdaniem skarżącej ujawnienie wynagrodzeń nie narusza prawa do prywatności, a ma na celu jedynie potwierdzenie faktów. Odwołująca zwróciła uwagę na potrzebę rozróżnienia pojęć "funkcjonariusza publicznego" (art. 115 § 13 kodeksu karnego) oraz pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" (art. 115 § 19 kodeksu karnego). Wskazała, że art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy określa, że ograniczenia praw do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, a takimi osobami są pracownicy sądów zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych (wykonujący zadania publiczne oraz otrzymujące wynagrodzenie ze środków publicznych). Zgodnie z definicją "osoby pełniącej funkcje publiczną" zawartą w art. 115 § 19 k.k. są to "inne osoby, których uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę". Ustawą określającą uprawnienia i obowiązki pracowników sądów, w tym urzędników sądowych jest Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. z 1998 r. nr 162, poz. 1125 ze zm.). Na poparcie swojego stanowiska odwołujący przytoczył poglądy wyrażone w piśmiennictwie. Takie działanie organu uniemożliwia sprawowanie rzeczywistej kontroli nad prawidłowością oraz zgodnością z prawem wydatkowania pieniędzy publicznych, a także przestrzegania praw pracowniczych. Gdy pracodawca gospodarujący środkami publicznymi odmawia podania informacji publicznych o wysokości wynagrodzeń zasadniczych pracowników, zaś strona związkowa nie ma możliwości sprawdzania działań pracodawcy w tym zakresie, to istnieją warunki do ewentualnych nadużyć np. nierespektowania zapisów kodeksu pracy dotyczących równego traktowania w zatrudnieniu oraz wynagradzaniu.

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Prezes Sądu Apelacyjnego utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego, w podstawie prawnej powołując art. 16 ust. 12 pkt 1 ustawy w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego i stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podał, że nie jest związany wykładnią wyrażoną przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. ponieważ ma ona charakter procesowy, niekształtujący stosunku materialnoprawnego. Równocześnie wskazał, iż stosownie do treści art. 110 k.p.a. wyrażającego zasadę związania organu wydaną przez siebie decyzją przy braku przesłanek zmiany stanowiska zajętego w zakresie wykładni art. 5 ust 2 ustawy, jest ono dla Prezesa Sadu Apelacyjnego wiążące, co czyni zbędnym powielane użytej uprzednio argumentacji. W ocenie organu brak jest podstaw do uznania wymienionych w zaskarżonej decyzji stanowisk za funkcjonariuszy publicznych, a tylko wobec nich uchylona jest w ustawie ochrona prywatności, do której należy informacja o wysokości wynagrodzenia za pracę. Ponadto liczba zatrudnionych na danych stanowiskach osób (1-2 osoby) przy podaniu żądanej informacji pozwala wnioskującemu w dostatecznym stopniu na identyfikację tych osób. Organ uznał za bezzasadny zarzut o możliwości wywołania treścią pisma z dnia [...] lipca 2012 r. mylnego wyobrażenia o treści składanych przez pracowników oświadczeń. Pracownicy mieli świadomość zakresu żądanej informacji, a w razie wątpliwości, co do intencji autora, jako uczestnicy na prawach strony, mieli zagwarantowaną możliwość wglądu w akta sprawy. Wybór sposobu wykonania zaleceń organu odwoławczego leżał w wyłącznej gestii organu I instancji.

W skardze na wskazaną wyżej decyzję Organizacji Związkowa wniosła o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, przekazanie sprawy do rozpoznania organowi pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu i zarzuciła, że Prezes Sądu Apelacyjnego naruszył prawo, bowiem przekroczył 14-dniowy termin określony w art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy do rozpoznania odwołania. Odwołanie od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego zostało złożone w dniu [...] sierpnia 2012 r., a wpłynęło do Prezesa Sądu Apelacyjnego w dniu [...] sierpnia 2012 r., dlatego decyzja odwoławcza powinna być wydana najpóźniej w dniu [...] września 2012r. Tymczasem organ drugiej instancji wydał decyzję dopiero w dniu 12 września 2012r. niewyjaśniając przyczyn tego uchybienia. Organy I i II instancji - uzasadniając odmowę udzielenia informacji publicznej ograniczeniem chroniącym prywatność osób fizycznych - złamały art. 5 ust. 2 ustawy. Skarżący wskazując na treść art. 107 § 3 k.p.a. stwierdził, ze uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada warunkom określonym w tym przepisie. Wbrew twierdzeniu organu, ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, nie tyle dotyczy funkcjonariuszy publicznych, ile osób pełniących funkcję publiczną (zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Pojęcia te należy rozróżniać. Organ nie odniósł się do tej materii - przedstawionej wcześniej w odwołaniu, a to narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy nie ustosunkował się również do argumentu strony skarżącej, że niemożliwe jest przypisanie konkretnej kwoty wynagrodzenia określonej osobie, gdy na tym samym stanowisku zatrudnione są co najmniej dwie osoby i podtrzymała pogląd, że ujawnienie wysokości wynagrodzeń pracowników sądów nie jest naruszeniem prawa do prywatności, a jedynie stwierdzeniem faktu. Ewentualnym naruszeniem prawa do prywatności byłoby jedynie udzielenie informacji publicznej, które zawierałoby szczegółowe dane o wynagrodzeniu zasadniczym (np. dane o kwotach egzekucji i potrąceń), co mogłoby faktycznie wkraczać w sferę prywatności danej osoby, np. pośrednio lub bezpośrednio ujawniając fakty z życia osobistego. Wezwanie pracowników do złożenie oświadczeń było nieuzasadnione i niepotrzebne, gdyż pracownicy sądowi są osobami pełniącymi funkcję publiczną i informacja publiczna o wysokości ich wynagrodzenia zasadniczego powinna być udzielona przez pracodawcę bez odbierania tego rodzaju deklaracji. Skarżąca wskazała, że zobowiązanie przez pracodawcę pracowników do złożenia oświadczeń w przedmiocie wyrażenia zgody na ujawnienie wysokości wynagrodzenia był również nieprawidłowy, co zostało wyjaśnione w odwołaniu i jest nadal aktualne. Większość pracowników w rzeczywistości nie miała świadomości zakresu żądanej informacji, jak też sposobu jej wykorzystania. Prezes Sądu Apelacyjnego nie ma racji uznając, że Prezes Sądu Okręgowego wzywając (wydając polecenie) pracowników do złożenia oświadczeń poinformował ich jednocześnie, że są uczestnikami postępowania na prawach strony w toczącym się postępowaniu. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że mieli świadomość posiadania praw strony, a co za tym idzie prawa wglądu w akta sprawy, gdzie zalega treść wniosku. Powyższe działanie organu narusza zasadę określona w art. 9 k.p.a. oraz w art. 10 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 -2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W niniejszej sprawie z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwana dalej ustawą, która kształtuje prawo do informacji publicznej w takim zakresie, w jakim dotyczy władzy publicznej, w szerokim rozumieniu tego pojęcia. Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także procedurę udostępniania informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje, a także podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne lub odnosząca się do tych podmiotów. Informacją publiczną będzie, zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Informacja odnosi się do faktów, w szczególności do spraw wymienionych w art. 6 ustawy. Przepis art. 4 wymienia podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej w katalogu, których niewątpliwie mieści się prezes sądu okręgowego.

Przepis art. 5 ust. 2 powołanej ustawy wskazuje wyjątki od zasady udostępniania informacji publicznej, stanowiąc między innymi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przewidziany w ustawie o dostępie do informacji tryb dotyczący rozpoznania wniosku o dostęp do informacji publicznej polegający na tym, że organ winien udostępnić danemu podmiotowi żądaną informację, albo też w formie decyzji odmówić takiego udostępnienia powinien zastosowany tylko wtedy, gdy żądana informacja okaże się informacją publiczną.

Skarżąca domaga się udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości najniższego i najwyższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników Sądu okręgowego w R. zatrudnionych na stanowiskach: protokolanta sądowego, starszego protokolanta sądowego, sekretarza sądowego, starszego sekretarza sądowego, inspektora do spraw biurowości (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji); starszego inspektora do spraw biurowości (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji); inspektora (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji); starszego inspektora (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji), a także wysokości najniższego i najwyższego dodatku z tytułu pełnienia funkcji kierownika oraz zastępcy kierownika (oddzielnie dla wydziałów, oddziałów, zespołów, punktów, sekcji).

Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. z 2011 r. nr 109, poz. 639 ze zm.) określa obowiązki i prawa urzędników oraz innych pracowników zatrudnionych w sądach powszechnych oraz w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury. W wykonaniu delegacji zawartej w art. 14 ust. 1 powołanej ustawy Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 30 marca 2010 r. w sprawie stanowisk i szczegółowych zasad wynagradzania urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury oraz odbywania stażu urzędniczego (Dz. U. nr 49, poz. 299 ze zm.). Załącznik nr 1 do tego rozporządzenia stanowi tabela stanowisk, na których są zatrudniani urzędnicy w sądach i w prokuraturze, oraz kwalifikacje wymaganych do zajmowania tych stanowisk. Część 1 tabeli dotyczy sądów powszechnych i wojskowych, w której wymienione są stanowiska wspomagające pion orzeczniczy takie jak: starszy inspektor ds. biurowości, inspektor ds. biurowości, starszy sekretarz sądowy, sekretarz sądowy, starszy protokolant sądowy, protokolant sadowy, migrator ksiąg wieczystych. Natomiast załącznik nr 3 zawiera tabelę wynagrodzenia zasadniczego przysługującego urzędnikom i innym pracownikom sadów i prokuratury, a załącznik nr 4 tabelę mnożników służących do ustalenia wysokości dodatku z tytułu zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji przysługującego urzędnikom i innym pracownikom sądów i prokuratury.

Ustawodawca stanowiska w stosunku, do których skarżąca domaga się udzielenia informacji publicznej w zakresie wysokości wynagrodzeń zaliczył do stanowisk wspomagających pion orzeczniczy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezes Sądu Okręgowego podjął szereg czynności zmierzających do udzielenia informacji publicznej. Świadczy o tym treść pisma z dnia [...] czerwca 2012 r. dotyczącego wynagrodzeń sekretarza sądowego, starszego sekretarza sądowego, inspektora, starszego inspektora oraz w zakresie wysokości dodatków funkcyjnych kierownika i zastępcy kierownika w wydziałach, kierownika w oddziałach.

Po kasacyjnej decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], Prezes Sądu Okręgowego wystąpił do pracowników zatrudnionych na stanowiskach wymienionych we wniosku o udzielenie informacji, czy wyrażają zgodę na wyrażenie zgody na ujawnienie przysługującego im wynagrodzenia. Po otrzymaniu stosownych oświadczeń od pracowników Prezes Sądu Okręgowego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. uwzględniając zgodę poszczególnych pracowników na udzielenie informacji o wynagrodzeniu udzielił informacji o wynagrodzeniach i dodatkach funkcyjnych na tych stanowiskach, a w pozostałym zakresie na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówił udzielenia informacji zaskarżoną decyzją. Odmowa została uzasadniona ochrona prywatności osób fizycznych, a wysokość wynagrodzenia jest jednym z atrybutów podlegających ochronie dóbr osobistych.

Skarżąca organizacja związkowa w skardze jak i w odwołaniu na poparcie twierdzenia, że pracownicy zatrudnieni na stanowiskach wspomagających pion orzeczniczy są osobami pełniącymi funkcję publiczną wskazała na art. 37 § 1, art. 37 b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. nr 98, poz. 1070 ze zm.), które dotyczą wykonywania wewnętrznego i zewnętrznego nadzoru administracyjnego nad działalnością administracyjną sądów w zakresie zapewnienia właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu związanego bezpośrednio ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości oraz wykonywaniem innych zadań z zakresu ochrony prawnej. Wskazane przepisy w żadnym stopniu nie dotyczą pracowników wymienionych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co dawałoby podstawę do uznania ich za osoby pełniące funkcje publiczne. Za chybione należy też uznać argumenty skarżącej wywodzone z zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 września 2012 r. zmiana zarządzenia w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. Min. Spr. 2012, poz. 157).

Skarżąca dla wyprowadzenia obowiązku udzielenia informacji publicznej odwołuje się również do regulacji zawartej w art. 115 § 13 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1987 r. Kodeks karny (Dz. U. nr 98, poz. 553 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.k. zawierającym definicję funkcjonariusza publicznego, którym między innymi jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba, że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Natomiast zgodnie z § 19 art. 115 k.k. osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej, dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone przez ustawę lub wiążąca Rzeczypospolitą Polską umową międzynarodową.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie wskazano, że stanowiska objęte wnioskiem skarżącego nie dają podstaw do uznania osób na nich zatrudnionych za funkcjonariuszy publicznych czy osoby pełniące funkcje publiczne. Zgodnie z § 19 art. 115 k.k. nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, osoba wykonująca wyłącznie czynności usługowe. Według załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 marca 2010 r. w sprawie stanowisk i szczegółowych zasad wynagradzania urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury oraz odbywania stażu urzędniczego, stanowiska objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej są zaliczone do stanowisk wspomagających pion orzeczniczy. Zatem osoby zatrudnione na tych stanowiskach wbrew twierdzeniom skarżącej wykonują czynności usługowe.

Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że informacją dotyczącą osoby jest zarówno informacją odnosząca się do niej wprost, jak i taka, która odnosi się bezpośrednio do przedmiotów czy urządzeń, ale poprzez możliwość powiązania tych przedmiotów czy urządzeń z określoną osobą pośrednio stanowi informację także o niej samej (wyrok NSA z 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1079/10 LEX nr 990136).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organy wykazały, że ze względu na strukturę organizacyjną nie istnieją żądne bariery przypisania wynagrodzenia konkretnemu pracownikowi zatrudnionemu na danym stanowisku. Takie działanie organu doprowadziłoby do naruszenia prywatności osoby fizycznej i dlatego decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie nie narusza prawa.

W ocenie Sądu trudno też przypisać pracownikom zatrudnionym w Sądzie Okręgowym, że nie zrozumieli postawionego pytania o wynagrodzenie w kontekście wniosku organizacji związkowej o udzielenie informacji publicznej. Brak zgody na udzielenie takiej informacji wyłączał, co do zasady podanie danych osobowych w zaskarżonej decyzji.

Sąd za błędny uznaje też pogląd skarżącej, w kontekście rozpoznawanej sprawy, że podanie wysokości wynagrodzenia pracowników sądu nie jest naruszeniem prawa, a jedynie podaniem faktu. Sąd stwierdza, że podanie faktu, co do wysokości wynagrodzenia pracownika sądu, który nie jest osobą pełniąca funkcję publiczną jest naruszeniem jego prywatności, o ile nie wyraził zgody na ujawnienie takiej informacji.

Za nieuzasadnione Sąd uznał argumenty dotyczące naruszenia art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie stanu faktycznego jak i zastosowanych przepisów prawnych. Organy orzekające działały na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dlatego też zarzut skargi o naruszeniu art. 28 ustawy o związkach zawodowych jest oczywiście bezzasadny.

Sąd pominął merytoryczną oceną zarzuty, skargi związane z działaniami mającymi na celu wyrównanie wynagrodzeń pracowników Sądu Okręgowego, gdyż te wykraczają poza granice sprawy, przedmiotem której jest dostęp do informacji publicznej.

Mając na względzie wyżej naprowadzony stan sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.