Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1197/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 132 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia WSA (del.) Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 12 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1593/20 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 lutego 2021 r., uwzględnił skargę O. S.A. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2020 r., w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, uchylając tą decyzję oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu 11 lipca 2017 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek skarżącej spółki o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], udzielonego na rzecz S. M. I. we W.. Powyższy znak towarowy został zgłoszony do ochrony w dniu 23 grudnia 2013 r. i przeznaczony do oznaczania towarów z kl. 2, takich jak: bejce do drewna, barwniki do drewna, oleje do konserwacji drewna, preparaty do konserwacji drewna, farby ognioodporne, farby podkładowe, farby do drewna, lakiery do drewna; wszystkie wymienione towary do stosowania w pracach remontowo-budowlanych. Jako podstawę prawną swojego żądania skarżąca podała art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.), wskazując, że sporny znak towarowy jest myląco podobny do zarejestrowanych na rzecz skarżącej z wcześniejszym pierwszeństwem, renomowanych znaków towarowych: [...][...] z pierwszeństwem od dnia 19 marca 2004 r. dla towarów z kl. 9,18, 20; [...][...] z pierwszeństwem od dnia 2 kwietnia 2013 r. dla towarów z kl. 1, 3, 4, 9, 10, 11, 12, 18, 20, 21, 24, 25, 27 i 28; [...] o nr [...] z pierwszeństwem od dnia 5 kwietnia 2013 r. dla towarów z kl. 1, 3, 4, 9, 10, 11, 12, 18, 20, 21, 24, 25, 27 i 28. Skarżąca wskazała, że towary sygnowane porównywanymi znakami, pomimo, iż należą do odmiennych klas towarowych, są do siebie podobne, gdyż mają taką samą naturę, komercyjne pochodzenie i kanały dystrybucji. Także same oznaczenia są do siebie bardzo podobne. Rodzi to ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które jest zwiększone z uwagi na rozpoznawalność należących do skarżącej znaków towarowych. Skarżąca spółka podkreśliła, że jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech marki [...] jest okoliczność, iż jest ona nierozerwalnie kojarzona z profesjonalnym sportem. Istnienie oraz używanie w obrocie spornego znaku towarowego jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru znaków towarowych należących do skarżącej, co może wpłynąć na zmniejszenie siły skojarzenia znaków [...] z firmą skarżącej oraz może powodować czerpanie nienależnych korzyści przez uprawnionego do spornego znaku towarowego, m.in. poprzez zdobycie klienteli bez ponoszenia kosztów.

Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy twierdząc, iż wbrew twierdzeniu wnioskodawcy towary sygnowane badanymi znakami nie wykazują podobieństwa, co więcej są przeznaczone do sygnowania towarów z całkowicie odmiennych branż, kierowanych do odmiennego grona odbiorów, co skutkuje tym, iż późniejszy znak uprawnionego nie będzie przywodzić na myśl wcześniejszych znaków wnioskodawcy. W ocenie uprawnionego, w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o

unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2002/18, uchylił wskazaną decyzję Urzędu Patentowego stwierdzając, że organ uznając za niezasadny zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 p.w.p. pkt 3 nie uzasadnił wystarczająco swojego stanowiska. Urząd nie przeprowadził dowodów wskazanych przez wnioskodawcę i nie dokonał ich szczegółowej analizy, co uniemożliwiało kontrolę legalności wydanej decyzji.

Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy RP oddalił wniosek O. S.A. w W. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], udzielonego na rzecz S. M. I. sp. z o.o. we W..

Organ stwierdził, że porównywane w przedmiotowej sprawie towary nie były podobne, wobec czego nie była konieczna ocena podobieństwa, o której mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. organ, w pierwszej kolejności wziął pod uwagę ustalenie, czy przeciwstawione znakowi spornemu znaki towarowe wnioskodawcy posiadają status znaków renomowanych. Organ uznał, że w wyniku działań marketingowych, promocyjnych i sponsorskich znaki wnioskodawcy cieszą się silną zdolnością odróżniającą oraz rozpoznawalnością i renomą na terytorium Polski, jednakże jedynie w odniesieniu do odzieży sportowej.

Dalej organ stwierdził, że sporny znak towarowy oraz trzy przeciwstawione mu znaki towarowe wnioskodawcy "[...]" są identyczne w warstwie fonetycznej, jak i koncepcyjnej oraz wykazują bardzo duże podobieństwo w warstwie wizualnej, ze względu na wspólny element "[...]", który u wnioskodawcy został przedstawiony przy pomocy pogrubionej, czarnej, stylizowanej czcionki.

Kolegium Orzekające, nie dopatrzyło się jakiegokolwiek podobieństwa pomiędzy odzieżą sportową a towarami, do oznaczania których został przeznaczony sporny znak towarowy tj.: bejce do drewna, barwniki do drewna, oleje do konserwacji drewna, preparaty do konserwacji drewna, farby ognioodporne, farby podkładowe, farby do drewna, lakiery do drewna; wszystkie wymienione towary do stosowania w pracach remontowo-budowlanych. W ocenie organu są to towary pochodzące z całkowicie odmiennych branż: remontowo-budowlanej oraz odzieży sportowej. Towary te mają zupełnie inny charakter i przeznaczenie, wytwarzane są przez inne podmioty i sprzedawane w innych punktach sprzedaży - towary oznaczane znakiem spornym - w sklepach z artykułami chemicznymi i/lub materiałami budowlanymi, zaś towary sygnowane renomowanymi znakami przeciwstawionymi - w sklepach odzieżowych lub sportowych. Towary te mają również odmienny krąg odbiorców - w przypadku znaku sporego są to specjaliści z branży budowlanej, zaś w przypadku znaków przeciwstawionych - zawodowi sportowcy lub miłośnicy sportu. Towary te należą do odmiennych gałęzi gospodarki i nie stanowią dla siebie żadnej konkurencji.

Organ uznał, że jest niemożliwe, aby określona część odbiorców towarów, do oznaczania których przeznaczony jest znak sporny oraz odbiorców towarów, w stosunku do których znaki wnioskodawcy cieszą się renomą, nawet jeśli w części te grupy się pokrywają, dokonała skojarzenia pomiędzy porównywanymi znakami, tj. ustaliła pomiędzy nimi związek, z uwagi na wyraźnie odmienny charakter towarów i związanie ich z odległymi segmentami rynku. Zdaniem Kolegium towary sygnowane poszczególnymi znakami towarowymi są na tyle różne, że późniejszy znak towarowy, w odczuciu właściwego kręgu odbiorców, nie będzie przywodził na myśl wcześniejszych znaków wnioskodawcy.

W tym zakresie organ wskazał, że wnioskodawca nie przedstawił przekonujących argumentów (dowodów), które wyjaśniałyby dlaczego odbiorcy towarów, do których skierowany jest sporny znak towarowy mieliby go skojarzyć ze znakami wnioskodawcy cieszącymi się renomą w odniesieniu do odzieży sportowej, która jest zupełnie niepodobna do towarów oznaczanych spornym znakiem towarowym i pochodzi z odmiennej dziedziny gospodarki.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję stwierdził, że organ patentowy naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2002/18 i zaniechanie dokonania całościowej oceny wszystkich czynników mających znaczenie dla istnienia związku (skojarzenia) pomiędzy oznaczeniami, tj.: stopnia podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami; charakteru towarów lub usług, dla których kolidujące ze sobą znaki zostały zarejestrowane; intensywności używania i renomy wcześniejszego znaku towarowego; stopnia samoistnego lub uzyskanego w następstwie używania charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego.

Sąd wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż znaki skarżącej są znakami renomowanymi, a to oznacza, że korzystają one z rozszerzonej ochrony realizowanej niezależnie od podobieństwa towarów i ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów.

Wobec tych ustaleń oraz okoliczności, że sporny znak towarowy oraz trzy przeciwstawione mu znaki towarowe wnioskodawcy "[...]" są identyczne w warstwie fonetycznej, jak i koncepcyjnej oraz wykazują bardzo duże podobieństwo w warstwie wizualnej, zdaniem Sądu I instancji, nie zostało uzasadnione stanowisko organu, zgodnie z którym zgłoszenie znaku spornego nie wywołuje prawdopodobieństwa działania na szkodę renomy znaków skarżącej i nie przynosi uczestnikowi nienależnej korzyści.

Powyższe stanowiło, zdaniem Sądu, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., przez wadliwe uzasadnienie decyzji polegające na braku wskazania przez Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których nie uwzględnił on przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego na okoliczność (1) istnienia związku pomiędzy znakami renomowanymi [...] skarżącej i znakiem spornym [...], (2) istnienia prawdopodobieństwa działania na szkodę odróżniającego charakteru znaków renomowanych [...] skarżącej oraz (3) istnienia prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści ze znaków renomowanych [...] skarżącej, a ponadto dokonanie wybiórczego i nadmiernie skrótowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., w którym organ jedynie w sposób ogólny wskazał motywy podjętej decyzji w zakresie braku związku (skojarzenia) pomiędzy oznaczeniami, nie odnosząc się do pozostałych czynników mających wpływ na ocenę takiego związku.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Urząd Patentowy nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2002/18 i zaniechał dokonania całościowej oceny wszystkich czynników mających znaczenie dla istnienia związku (skojarzenia) pomiędzy oznaczeniami w sytuacji, gdy Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji jednoznacznie i całościowo przedstawił argumentację przemawiającą za wydanym rozstrzygnięciem i uzasadnił szczegółowo zajęte stanowisko stosując się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2002/18;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego jest wadliwe z uwagi na brak wskazania przyczyn dla których Urząd Patentowy nie uwzględnił przedstawionego materiału dowodowego przez [pic]skarżącą na okoliczność istnienia związku pomiędzy [...] skarżącej i znakiem spornym [...]; istnienia prawdopodobieństwa działania na szkodę odróżniającego charakteru znaków renomowanych [...] skarżącej oraz istnienia prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści ze znaków renomowanych [...] skarżącej - w sytuacji gdy z [pic]uzasadnienia zaskarżonej decyzji wprost wynika, iż Urząd Patentowy przeanalizował cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a wnioski przeprowadzonej analizy zostały w sposób wyczerpujący przedstawione w wydanej przez Urząd decyzji;

3. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niemożność wywnioskowania z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jakie czynniki mające wpływ na ocenę związku lub jego braku pomiędzy oznaczeniami Urząd Patentowy miał badać przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Urząd Patentowy "nie odniósł się do pozostałych czynników mających wpływ na ocenę takiego związku" (dotyczącego badania związku bądź jego braku pomiędzy oznaczeniami) brak wskazania jednoznacznie, o jakie konkretnie czynniki chodzi i w jaki sposób powinny one zostać badane, uniemożliwia prawidłową kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W sytuacji ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy Urząd Patentowy jest związany wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku i nie może od nich odstąpić (art. 153 p.p.s.a.) — natomiast brak wskazania ww. czynników uniemożliwia ewentualną konieczność prawidłowego wykonania wytycznych zawartych w zaskarżonym wyroku.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu [pic]Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie. Wniósł również o zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W piśmie procesowym z dnia 24 września 2021 r. pełnomocniczka O. SA z siedzibą w W. wniosła o: 1) odrzucenie na podstawie art. 180 p.p.s.a. oraz art. 178 p.p.s.a. skargi kasacyjnej UP RP "ze względu na nieprawidłowe zakwalifikowanie przepisów procesowych jako materialnych", ewentualnie o 2) oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym w szczególności z uwagi na brak naruszenia przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a., 3) zasądzenie na podstawie art. 204 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że z uwagi na stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną, która zrzekła się przeprowadzenia rozprawy oraz brak żądania przeprowadzenia rozprawy przez pozostałe strony, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

W skardze kasacyjnej postawiono tylko zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, pomimo że skarżący kasacyjnie organ oparł swoje zarzuty na art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a., co niewątpliwie stanowi wadę konstrukcyjna przedmiotowej skargi kasacyjnej. Jednak mając na względzie treść tych zarzutów i ich uzasadnienie NSA postanowił je rozpatrzeć.

W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uznanie jego zasadności mogłoby wykluczyć możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie UP RP uzasadnił zarzut naruszenia przez Sąd I instancji w analizowanej sprawie tego przepisu, w ten sposób, iż w jego ocenie uzasadnienie sporządzone przez WSA nie spełnia wymogów tego przepisu: "poprzez niemożność wywnioskowania z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jakie czynniki mające wpływ na ocenę związku lub jego braku pomiędzy oznaczeniami Urząd Patentowy miał badać przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Urząd Patentowy <> (dotyczącego badania związku bądź jego braku pomiędzy oznaczeniami) brak wskazania jednoznacznie, o jakie konkretnie czynniki chodzi i w jaki sposób powinny one zostać badane, uniemożliwia prawidłową kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W sytuacji ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy Urząd Patentowy jest związany wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku i nie może od nich odstąpić (art. 153 p.p.s.a.) — natomiast brak wskazania ww. czynników uniemożliwia ewentualną konieczność prawidłowego wykonania wytycznych zawartych w zaskarżonym wyroku" (s. 2 skargi kasacyjnej, zarzut z punktu 3 petitum tejże skargi).

Przypomnieć trzeba, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. O naruszeniu tego przepisu można jednak mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków w taki sposób, że uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 9/09), bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z: 28 września 2010 r., sygn. I OSK 1605/09, 13 października 2010 r., sygn. II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie taki stan rzeczy nie ma miejsca. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera prawem przewidziane elementy. Możliwe jest prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości rozstrzygnięcia. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną Sądu pierwszej instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ocenianym uzasadnieniu w sposób prawidłowy przedstawił przesłanki którymi kierował się wydając zaskarżony wyrok. WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku zasadnie wskazał, iż UP RP przy wydawaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. (nr [...]) nie zastosował się do wskazań WSA w Warszawie pomieszczonych w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 kwietnia 2019 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2002/18), a tym samym naruszył art. 153 p.p.s.a. WSA w Warszawie zatem w zaskarżonym tu wyroku niewadliwie przytoczył ponownie wszystkie czynniki wskazane uprzednio przez Sąd I instancji w wyroku z dnia 17 kwietnia 2019 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2002/18) wskazując, iż ocena wszystkich czynników mających znaczenie dla istnienia związku pomiędzy oznaczeniami opiera się na ocenie: a) stopnia podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami, b) charakteru towarów lub usług, dla których kolidujące ze sobą znaki zostały zarejestrowane, c) intensywności używania i renomy wcześniejszego znaku towarowego, d) stopnia samoistnego lub uzyskanego w następstwie używania charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego. Jak podkreślił Sąd I instancji: "W ocenie sądu za uzasadniony uznać należy zarzut skargi, że organ rozpoznając ponownie sprawę nie wykonał wytycznych sądu lecz ograniczył się

wyłącznie do badania podobieństwa towarów, co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ, że nie istnieje związek (skojarzenie) pomiędzy oznaczeniami. Dla zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. jako podstawy unieważnienia spornego prawa ochronnego niezbędne jest ustalenie, że: 1) znak wcześniejszy jest znakiem zarejestrowanym w UP lub EUIPO; 2) znak wcześniejszy jest znakiem renomowanym; 3) znak późniejszy jest znakiem identycznym lub podobnym do renomowanego znaku towarowego; 4) znak późniejszy został zgłoszony dla jakichkolwiek towarów, tzn. towarów identycznych, podobnych oraz niepodobnych do towarów, których dotyczy renomowany znak towarowy; 5) występuje związek (skojarzenie) pomiędzy kolizyjnymi znakami, tzn. późniejszy znak towarowy przywodzi przeciętnemu, właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu konsumentowi na myśl wcześniejszy znak towarowy; 6) istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia jednej z form ingerencji w prawo ochronne na renomowany znak towarowy w postaci możliwości przyniesienia uprawnionemu nienależnej korzyści lub szkodliwości dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II GSK 1515/17, publ. LEX nr 2703754). A zatem ustalenie, że znaki strony skarżącej są znakami renomowanymi oznacza, że mogą być chronione, niezależnie od rodzaju towarów, dla oznaczenia których służą. Znak renomowany podlega bowiem daleko większej ochronie (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 715/13, publ. LEX nr 1519188)." (s. 14-15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Przechodząc do oceny zarzutów pomieszczonych w punkcie pierwszym i punkcie drugim petitum skargi kasacyjnej (których treść szczegółowo przytoczono wyżej) uznać trzeba, iż zasadnie Sąd I instancji wskazał, że w świetle stanowiska judykatury (a także doktryny), aby znak towarowy renomowany korzystał z rozszerzonej ochrony, nie jest konieczne – inaczej niż przy "zwykłych" (nierenomowanych) znakach – wykazanie prawdopodobieństwa wprowadzenia odbiorców w błąd. Wystarczy, aby stopień podobieństwa między znakami był na tyle duży, iż właściwy krąg odbiorców dostrzega związek między znakami. Nie musi zatem występować ryzyko pomyłki wśród odbiorców towarów lub usług, wystarczające jest, że klienci skojarzą sporne znaki. Ryzyko skojarzenia znaków przez odbiorców należy oceniać całościowo. Nadto podkreślić trzeba, iż ochrona przysługująca znakowi ze względu na jego renomę jest rozszerzona w stosunku do znaków nierenomowanych. Obejmuje ona zasadniczo wszystkie towary i usługi, a nie jedynie te, które zostały

wykazane w rejestrze. W celu wykazania naruszenia takiego znaku, nie jest wymagane aby zachodziło podobieństwo towarów lub usług, jak to ma miejsce w przypadku zwykłych znaków towarowych, lecz wystarczy podobieństwo znaków (tak w wyroku NSA z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II GSK 359/07; por też wyrok NSA z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 715/13) lub nawet nieznaczne podobieństwo znaków, powodujące, że późniejszy znak będzie kojarzył się lub przywodził na myśl znak renomowany, kojarzył się z nim lub był z nim jakkolwiek łączony w świadomości odbiorcy (por. Trzebiatowski M.: [w]: Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. J. Sieńczyło-Clabicz, Warszawa 2020, Wydawn. C.H.Beck, s. 822 i nast. oraz wskazana tam literatura przedmiotu i orzecznictwo sądowe). "Wobec powyższego zdaniem sądu organ błędnie założył, że brak podobieństwa pomiędzy towarami (co zostało już przesądzone w ramach badania przesłanek do unieważnienia na postawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.) uniemożliwia przyjęcie istnienia związku (lub skojarzenia) między oznaczeniami. W toku postępowania ustalone zostało, że znaki skarżącego są znakami renomowanymi, a to w ocenie sądu oznacza, że korzystają one z rozszerzonej ochrony realizowanej niezależnie od podobieństwa towarów i ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów. W świetle ustaleń, że znaki skarżącego są znakami renomowanymi a ponadto sporny znak towarowy oraz trzy przeciwstawione mu znaki towarowe wnioskodawcy "[...]" są identyczne w warstwie fonetycznej, jak i koncepcyjnej oraz wykazują bardzo duże podobieństwo w warstwie wizualnej, zdaniem sądu stwierdzić należy, że nie zostało uzasadnione stanowisko Urzędu Patentowego, zgodnie z którym zgłoszenie znaku spornego nie wywołuje prawdopodobieństwa działania na szkodę renomy znaków skarżącej i nie przynosi uczestnikowi nienależnej korzyści." (s. 15-16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Słusznie zatem WSA uznał, iż organ patentowy naruszył art. 107 § 3 k.p.a., przez wadliwe uzasadnienie decyzji polegające na braku wskazania przez Urząd Patentowy RP, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których nie uwzględnił on przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego na okoliczność (1) istnienia związku pomiędzy znakami renomowanymi "[...]" skarżącej i znakiem spornym [...], (2) istnienia prawdopodobieństwa działania na szkodę odróżniającego charakteru znaków renomowanych "[...]" skarżącej oraz (3) istnienia prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści ze znaków renomowanych "[...]" skarżącej. Za niewadliwą uznać także należy ocenę Sądu I instancji, iż UP RP dokonał wybiórczego i nadmiernie skrótowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., w którym organ patentowy jedynie w sposób ogólny wskazał motywy podjętej decyzji w zakresie braku związku (skojarzenia) pomiędzy oznaczeniami, nie odniósł się do pozostałych czynników mających wpływ na ocenę takiego związku, a w zamian większość uzasadnienia poświęcił rozważaniom dotyczącym braku podobieństwa pomiędzy towarami.

W oparciu o wyżej przytoczone rozważania i argumenty na ich poparcie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż niezasadne są zarzuty skarżącego kasacyjnie organu pomieszczone w punkcie 1) i punkcie 2) petitum skargi kasacyjnej. Wbrew stanowisku autorki skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył wskazanych tam przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, tj. nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach nie orzeczono z uwagi na fakt, iż wniosek pomieszczony w piśmie procesowym pełnomocnika O. SA z siedzibą w W. z dnia 24 września 2021 r. okazał się być spóźniony, a więc nieskuteczny (por. uchwała (7) NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).