Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 388/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 259 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1020/15 odrzucające sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1020/15 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw skarżącego M. B. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2016 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i umorzono postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, odpis ww. postanowienia z dnia 12 stycznia 2016 r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia został doręczy skarżącemu w dniu 19 stycznia 2016 r. Sprzeciw od niego skarżący złożył osobiście w dniu 10 lutego 2016 r., a ostatnim ustawowym dniem do jego wniesienia był 26 stycznia 2016 r. Ponieważ skarżący wniósł sprzeciw po upływie ustawowego terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł o jego odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. B., zarzucając mu naruszenie art. 243 P.p.s.a. poprzez nieprzyznanie mu prawa pomocy podczas, gdy z przedstawionego stanu faktycznego sprawy jednoznacznie wynika, że z uwagi na ciężką sytuację rodzinną i problemy zdrowotne przysługuje mu prawo pomocy. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przyznanie mu prawa pomocy, przyjęcie kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa oraz rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a. od postanowień referendarza sądowego m.in. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie zaś do art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu przez sąd.

W okolicznościach niniejszej sprawy, prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że sprzeciw skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2016 r. doręczonego mu osobiście wraz z pouczeniem o sposobie zaskarżenia w dniu 19 stycznia 2016 r., został złożony osobiście w dniu 10 lutego 2016 r., a tym samym wniesiono go z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 259 § 1 P.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że rozpoznając niniejsze zażalenie Sąd oceniał jedynie to, czy sprzeciw został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w powyższym przepisie. Z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji – odrzucenie środka zaskarżenia – analiza sytuacji materialnej skarżącego w kontekście przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy, wykraczała również poza granice rozpoznania niniejszego zażalenia.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.