Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 266/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr) Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 września 2010 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w L. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 124 i art. 125 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji: (Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) odmówił M. G. wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych t.j. od dnia 20 lipca 2004r. do dnia 6 lipca 2005r.

W uzasadnieniu, powyższego rozkazu podano, że w dniu 19 lipca 2004r. sierż. sztabowemu M. G. przedstawiono zarzut o czyn z art. 177 § 1 kk. W związku z tym, że treść przedstawionego zarzutu wskazywała, że czyn wyczerpywał znamiona przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego zainteresowanego zawieszono od 20 lipca 2004r. w czynnościach służbowych – na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Zawieszenie to przedłużone rozkazem z dnia [...] zostało uchylone z dniem 7 lipca 2005r.

Dnia 12 maja 2006r. skarżący złożył raport zawierający prośbę o zwolnienie zainteresowanego ze służby w Policji z dniem 10 sierpnia 2006r. z uwagi na fakt nabycia praw emerytalnych oraz stan zdrowia.

Wniosek został uwzględniony. Komendant Miejski Policji w L. zwolnił zainteresowanego ze służby we wskazanym terminie na mocy art. 41 ust. 3 powołanej ustawy.

Dnia 19 grudnia 2007r. do Komendy Miejskiej w L. wpłynęła prośba skarżącego dotycząca wypłaty zaległych poborów oraz nagrody rocznej za rok 2004. Do pisma tego został dołączony wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia [...], którym to zmieniono wyrok Sądu Rejonowego w J. i uniewinniono skarżącego w całości od popełnienia zarzucanego mu czynu. Żądanie wypłaty nagrody rocznej zostało rozpoznane w innym postępowaniu.

Komendant Miejski Policji w L. pismem z dnia 14 stycznia 2008r. odmówił wypłaty zaległego uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Przyznał jedynie prawo do wypłacenia 50% ostatnio należnego uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami za okres tymczasowego aresztowania, to jest, od 21 lipca 2004r. do dnia 11 sierpnia 2004r.

Na skutek polecenia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., po licznej wymianie pism pomiędzy skarżącym a Komendą Powiatową w L. w związku z pismami skarżącego i odwołaniami w sprawie wydania decyzji w przedmiocie żądań określonych we wniosku z dnia 19 grudnia 2007r., Komendant Miejski Policji w L. wydał opisany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...].

Stanowisko organu uzasadnił treścią art. 107 ustawy o Policji, uznając, że doszło do przedawnienia roszczeń. Termin ich wymagalności rozpoczął bieg pierwszego dnia miesiąca, za które przysługuje uposażenie.

Dodał też, iż analizując postanowienia art. 124 i art. 125 ustawy o Policji należy wskazać, że wypłata należnego uposażenia za okres zawieszenia na podstawie art. 124 op.cit. ustawy przysługiwałaby policjantowi o ile do dnia zwolnienia ze służby zapadłby prawomocny wyrok sądu, uniewinniający policjanta. W niniejszej sprawie taki wyrok zapadł ponad rok po zwolnieniu się funkcjonariusza.

Odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wniósł M. G.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego tj. treści art. 124 w związku z art. 125 ustawy o Policji polegające na błędnej wykładni w/w przepisów i ich niewłaściwej interpretacji i niezgodnego z prawem zastosowaniem, co powoduje nierówne traktowanie osób, którym potrącono uposażenie i przysługuje im jego zwrot w związku z uniewinnieniem, w zależności od tego kiedy zapadł wyrok uniewinniający,

2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że prawo do zwrotu potrącanej części uposażenia w związku z uniewinnieniem policjanta może nastąpić jedynie wobec policjanta, który jest nadal w służbie w chwili uniewinnienia w sytuacji gdy skarżący nie miał wpływu na termin wydania wyroku uniewinniającego,

3) niewszechstronne i niezgodne z przepisami rozpoznanie sprawy i bezczynność organu w czasie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w sytuacji gdy w aktach sprawy karnej od samego początku znajdowały się dowody wskazujące na brak winy po stronie skarżącego i nie było podstaw aby przedłużać toczące się postępowanie dyscyplinarne i w konsekwencji zawieszać w czynnościach oraz potrącać uposażenie.

Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji Komendanta Miejskiego Policji i nakazanie wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych wraz z należnymi odsetkami od dnia wymagalności roszczenia do dnia zapłaty.

Uzasadniając zarzuty i wnioski odwołania przywołał stan faktyczny odpowiadający ustaleniom dokonanym przez organ I instancji. Stwierdził, że swoje roszczenie opiera na art. 124 i art. 125 oraz art. 107 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Stwierdził, że stosownie do powołanego art. 107 ustawy o Policji roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

W ocenie zainteresowanego dopiero z datą wydania wyroku uniewinniającego, to jest od dnia 4 września 2007r. jego roszczenie stało się wymagalne, i do tego momentu ta wymagalność była uzależniona od warunku w postaci wydania wyroku uniewinniającego. Do takiego wniosku skłania art. 124 ustawy o Policji, stosownie do którego zawieszone wynagrodzenie należy wypłacić policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych, o ile nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 roku Nr 98 poz. 1071 ze. zm.), oraz art. 124 ust 2 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r., o Policji po zapoznaniu się z odwołaniem Pana M. G. z dnia 22 grudnia 2009 roku, od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. w sprawie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 20 lipca 2004 roku do dnia 6 lipca 2005 roku postanowił uchylić w całości zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] oraz wypłacić zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia tj. od dnia 20 lipca 2004 roku do dnia 6 lipca 2005 roku.

Uzasadniając swoje stanowisko przedstawił stan faktyczny sprawy odpowiadający ustaleniom organu I instancji i rozpoznając odwołanie skarżącego stwierdził, że Komendant Miejski Policji w L. błędnie zinterpretował przepis art. 124 ust. 2 powołanej ustawy o Policji. Z treści tego przepisu wynika, że znaczną część uposażenia wypłaca się policjantowi po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego będącego przyczyną zawieszenia, jeżeli policjant nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Zatem wysokość roszczenia powstaje z dniem uprawomocnienia się wyroku.

Z akt osobowych odwołującego wynika, że zwolnił się on ze służby w Policji na własną prośbę, zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy, po nabyciu praw emerytalnych. Nie został też skazany prawomocnym wyrokiem sądu jak też nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, a tylko takie zakończenie prowadzonych przeciwko policjantowi postępowań stanowiłoby podstawę odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia, o której mowa w powołanym przepisie art. 124 ust. 2 ustawy o Policji.

W przedmiotowej sprawie, nie zachodzi przedawnienie roszczeń policjanta o wypłatę uposażenia, w tym także zawieszonej części uposażenia. Zgodnie z art. 107 ustawy o Policji przedawnienie roszczeń następuje z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W niniejszej sprawie termin ten (wymagalności) rozpoczął bieg 5 września 2007r. bowiem wyrok tego Sądu Okręgowego w L. uniewinniający skarżącego, od popełnienia zarzucanych mu czynów zapadł [...].

Zainteresowany składając wniosek o wypłatę znacznej części uposażenia w dniu 19 grudnia 2007r. przerwał bieg przedawnienia, które nastąpiłoby z dniem 5 września 2010r.

Skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] w części, to jest, co do pkt 2 w zakresie polecenia wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wniósł M. G. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- niewszechstronne rozpoznanie sprawy polegające na pominięciu, że decyzja nie określiła w jakiej wysokości należy wypłacić przysługujące skarżącemu zawieszone uposażenie jak i pominięto uprawnienia do odsetek za zwłokę w płatności tych świadczeń,

- niezastosowanie przepisów kodeksu cywilnego w związku z kodeksem postępowania administracyjnego oraz w związku z ustawą o Policji,

- naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie przyznania policjantowi uposażenia i nagród i zapomóg (Dz. U. Nr 43, poz.277 ze zm.),

- naruszenie przepisów Konstytucji RP w zakresie równości obywateli wobec prawa w sytuacji nieterminowej wypłaty wynagrodzenia, które w niniejszej sprawie ma cechy wynagrodzenia za pracę i podlega szczególnej ochronie jak i nie jest pozbawione możliwości dochodzenia odsetek ustawowych za zwłokę w ich płatności w sytuacji gdy ewidentne zaniedbanie Komendanta Miejskiego Policji doprowadziło do nadmiernej zwłoki w przyznaniu uprawnień do nagrody rocznej,

i wniósł o:

- uchylenie pkt 2 zaskarżonej decyzji,

- zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w L. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. do określenia wysokości przyznanego uposażenia oraz wysokości obligatoryjnych podwyżek za okres zawieszenia oraz dodatkowych świadczeń wraz z odsetkami za zwłokę w płatności tych świadczeń, to jest, od dnia wymagalności do dnia zapłaty,

- zasądzenia kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko ponownie przywołał stan faktyczny ustalony przez organ i niesporny w sprawie. Ponownie też wskazując na treść art. 124 i art. 125 ustawy o Policji, podniósł, że zawieszone uposażenie, którego przyznania dochodzi, zgodnie z powołanymi przepisami, jest mu należne.

Dodatkowo też podniósł, że zaskarżona decyzja w pkt 2 jest niesłuszna, gdyż powoduje rozbieżności w jej interpretacji, przez osoby, które mają w dziale kadr i księgowości wykonać decyzję, a ponadto w pkt. 2 decyzja jest niezgodna z przepisami w zakresie pominięcia polecenia wypłaty należnych za zwłokę odsetek. Takie rozstrzygnięcie jest niesprawiedliwe ponieważ wynagrodzenie policjanta ma charakter wynagrodzenia za pracę i powinno podlegać takiej samej ochronie co wynagrodzenie ze stosunku pracy. W tym zakresie policjant, jak i inny pracownik winni być traktowani na równi wobec prawa skoro Konstytucja RP gwarantuje w tym zakresie równość obywateli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarzucił, że niniejsza sprawa jest tożsama ze sprawą IV SA/Wr 605/04, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozważał kwestię odsetek od nieterminowo wypłaconego uposażenia i wskazał, że sprawa o odsetki nie jest sprawą administracyjną. Tym samym trafnie i zgodnie z prawem organy Policji nie zajmowały się kwestią odsetek, wobec czego zaskarżona decyzja i poprzedzający rozkaz personalny milczą w kwestii odsetek. Gdyby zajęły się odsetkami i dały wyraz temu w decyzji, to wówczas byłaby podstawa do stwierdzenia ich nieważności – jak przyznano to w powołanym wyroku z dnia 27 lutego 2006r.

Z tych względów skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać – między innymi – wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], mocą której postanowiono uchylić w całości zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...], którym to odmówiono skarżącemu wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, od 20 lipca 2004r. do 6 lipca 2005r., i polecono wypłacić zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wynagrodzenia w okresie zawieszenia, to jest, od 20 lipca 2004r. do dnia 6 lipca 2005r.

Dokładnie zaś, jak to określono w skardze, pkt 2 decyzji, to znaczy, część sentencji decyzji zaczynającej się od polecenia wypłaty – ale w takim zakresie w jakim brak jest orzeczenia o odsetkach, i wysokości w jakiej są one należne, i w jakiej kwocie jest należne uposażenie wraz z obligatoryjnymi podwyżkami. Innymi słowy przedmiotem skargi jest ta część decyzji, której nie ma.

Tym samym podstawową kwestią staje się sprawa czy Sąd może orzekać w tym zakresie.

W ocenie Sądu skarga wnioskodawcy jest bezprzedmiotowa gdyż nie ma przedmiotu zaskarżenia. Organ II instancji nie wypowiedział się bowiem co do kwestii, o których mowa w skardze. Brak w tym zakresie nie tylko orzeczenia ale również uzasadnienia; brak jest w tej części jakichkolwiek rozważań.

Jest to zatem obszar, co do którego Sąd nie może się ustosunkować, bo brak jest w tym zakresie stanowiska organu.

Należy jeszcze, już na marginesie podać, że ustawa o Policji nie zawiera postanowień nakazujących obligatoryjne zasądzenie odsetek lub obliczenie kwoty należności pieniężnych.

Gdyby nawet takie świadczenia wynikały z innego aktu prawnego i miały charakter obligatoryjny w tym sensie, że wydający decyzję miałby obowiązek je orzec z urzędu – brak takiego orzeczenia w decyzji lub w innym akcie nie daje podstaw do zaskarżenia decyzji lub innego aktu prawnego a jedynie uprawnia do złożenia wniosku o uzupełnienie orzeczenia w tym zakresie. Art. 111 § 1 k.p.a stanowi: "Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego lub sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach".

W komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego pod redakcją B. Adamiak i J. Borkowski Wydawnictwo CH. Beck Warszawa 2005, str. 529 autorzy podają: "Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy będzie miało miejsce wtedy gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa, przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w samej rzeczy częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwić całą sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami."

Sąd rozpoznając złożoną skargę rozważał tylko kwestie proceduralne, dopuszczalność wniesienia skargi i wydania orzeczenia, z uwagi na przedmiot zaskarżenia.

Tym samym nie rozważał kwestii zasadności żądań wyartykułowanych w skardze, wydania orzeczenia w przedmiocie żądania odsetek, choć obecne stanowisko w tej sprawie w orzecznictwie i doktrynie jest jednolite.

Przedstawione wyżej rozważania dają podstawę do uznania, że skarga jest bezprzedmiotowa, i wydania orzeczenia na podstawie art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.