Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 150/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 1, ust. 1a, ust.2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: at. 7, art. 77 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt lit. a i c, art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] września 2011 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa i art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) oraz art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (Dz U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220 z późn. zm.), po rozpoznaniu zażalenia Wójta Gminy S., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], o odmówię uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego P., gmina S.położonego w granicach K. Parku Krajobrazowego oraz w Obszarze Natura 2000 [...] U.

W uzasadnieniu podano, iż pismem z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...], Wójt Gminy S. przedłożył do uzgodnienia, na podstawie art. 23 w zw. z art. 17 pkt 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obręb P., gmina S..

Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. postanowieniem z dnia [...].09.2011 r., znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego P., gmina S. położonego w granicach K. Parku Krajobrazowego oraz w Obszarze Natura 2000 [...] "U." Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji stwierdził m.in., że załączona prognoza oddziaływania na środowisko nie ocenia w sposób właściwy (poparty obiektywnymi dowodami i analizami w formie waloryzacji, na podstawie inwentaryzacji przyrodniczej), skutków realizacji zapisów planu na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 "U.". Wprowadzenie zabudowy na ww. terenie, spowoduje wystąpienie negatywnych oddziaływań na obszar Natura 2000, m.in. uniemożliwi lub utrudni przemieszczanie się zwierząt (powstanie efektu barierowego na szlaku wędrówek zwierząt), poprzez zwężenie korytarzy ekologicznych, co z dużym prawdopodobieństwem naruszy integralność obszaru, zmieni sposób wykorzystania przestrzeni przez zwierzęta (uszczuplenie terenów żerowania), nastąpi synantropizacja i ekspansja obcych ekologicznie i geograficznie gatunków, co wpłynie na pogorszenie stanu siedlisk przyrodniczych.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Wójt Gminy S. W ocenie skarżącego przedłożony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia ustalenia obowiązującego studium uwarunjkowań i kierunków zagospodarowania gminy S. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2005 r.

W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Art. 16 ust. 3 ustawy stanowi, że utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze uchwały sejmiku województwa (wcześniej rozporządzenia wojewody), która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Ustawa o ochronie przyrody w art. 17 zawiera katalog zakazów, które mogą zostać zgodnie z art. 16 ust. 3 fakultatywnie wprowadzone mocą uchwały sejmiku województwa (dawniej rozporządzeniem Wojewody).

Organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem uzgodnienia jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego P., gmina S.. Teren objęty projektem przedmiotowego planu znajduje się na terenie K. Parku Krajobrazowego oraz w granicach obszaru Natura 2000 "U.." [...], które zgodnie z ustawą o ochronie przyrody stanowią formy ochrony przyrody. W związku z powyższym, w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym ww. projekt planu wymaga przeprowadzenia analizy w zakresie jego zgodności z przepisami tworzącymi szczególny reżim prawny dla wskazanej formy ochrony przyrody. W projekcie planu, jak też w prognozie oddziaływania na środowisko przyrodnicze błędnie podano, że na terenie K. Parku Krajobrazowego obowiązują przepisy Rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].05.2006 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego. W dniu sporządzania tych dokumentów obowiązywała już uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...].04.2011 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. [...] poz. [...]). Zgodnie z § 3 pkt 7 ww. uchwały na terenie K. Parku Krajobrazowego obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z projektu planu wynika, że tereny oznaczone 02R przeznacza się na tereny rolnicze z funkcją uzupełniającą zalesienia i infrastrukturą techniczną, zaś z części tekstowej, że zasady obsługi komunikacyjnej dla powyższego obszaru (02R) ustalone zostały w oparciu o istniejące i projektowane drogi, gdzie dozwolony jest jeden wjazd. W § 3 pkt 4 zawarto natomiast zapis, zgodnie z którym stan prawny dróg wewnętrznych, wydzielanych na terenie planu, powinien zapewniać możliwość obsługi komunikacyjnej wszystkich terenów do nich przyległych oraz lokalizacji w niej sieci infrastruktury technicznej. Zdaniem organu powyższe ustalenia planu dopuszczają możliwość sytuowania obiektów budowlanych - dróg wewnętrznych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej Jeziora P., a tym samym narusza zakaz zawarty w § 3 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...].04.2011 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego. Realizacja drogi wewnętrznej nie kwalifikuje się jako lokalizowanie obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, a ponadto nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym czy realizacji inwestycji celu publicznego, robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Pojektowana inwestycja nie dotyczy istniejącego siedliska rolniczego, obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, dlatego też nie można również zastosować odstępstw od zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych zawartych w § 4 ust. 2 i 3 uchwały nr [...] z dnia [...].04.2011 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego. Zgodnie z treścią § 4 ust. 1 pkt 1 zakaz, o którym mowa w § 3 pkt 7 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach. Pojęcie zwartej zabudowy nie posiada legalnej definicji. Jednak w § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.02.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) została zawarta legalna definicja zabudowy śródmiejskiej, przez którą należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnym śródmieścia, który stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Można więc przyjąć, że zabudowa śródmiejska będzie wchodzić w skład obszarów o zwartej zabudowie. W związku z tym obszary o zwartej zabudowie występować będą wtedy, gdy takie ich przeznaczenie wyniknie z postanowień planu i zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - z intensywności zabudowy na danym terenie.

Z załączników graficznych załączonych do akt sprawy oraz z ortofotomap umieszczonych w portalu internetowym "Geoportal", obejmujących teren objęty przedmiotowym planem wynika, iż nie jest to teren położony w zwartej zabudowie, przez który należy rozumieć zgrupowanie intensywnej i zabudowy.

Organ stwierdził, iż drugi ustanowiony w § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa [...]. przypadek odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, dotyczy działek przyległych, a za takie można uznać jedynie te, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy. Prawodawca nie użył bowiem w § 4 ust. 1 pkt 1 in fine pojęcia "działki sąsiedniej", którym posłużył się ustawodawca w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarow/aniu przestrzennym. W ocenie organu pojęcie "działki przylegającej" oznacza jedynie działki bezpośrednio graniczące z działką przeznaczoną do zainwestowania. Przez pojęcie "przyległy" rozumie się teren, który przylega do czegoś, styka się z czymś lub jest bardzo blisko. Podobnie pojęcie "przylegać" oznacza dotykać do czegoś, stykać się ze sobą. Natomiast "sąsiedni" to znajdujący się obok czegoś, bliski, przyległy, pobliski. Z kolei o "sąsiedztwie" można powiedzieć bliskie, dalsze, najbliższe. Inne rozumienie pojęć "działki sąsiedniej" oraz "działki przylegającej" jako pojęć tożsamych pozostawałoby w sprzeczności z zasadą zakazującą wykładni synpnimicznej (nadającej różnym zwrotom to samo znaczenie). Z załącznika graficznego załączonego do akt sprawy obejmującego granice opracowania planu wynika, iż żadna z działek przyległych nie jest zabudowana. Organ stwierdził, iż skoro teren wokół obszaru objętego projektem miejscowego planu w ogóle nie jest zabudowany, to nie jest obecnie możliwe wyznaczenie linii zabudowy w rozumieniu § 4 ust 1 pkt 1 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [....].04.2011 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego. GIOŚ wskazał, że należy rozróżnić pojęcia: "uzupełnienie" oraz "rozwój" (kontynuacja) zabudowy. Wykładnia semantyczna i ścisła pojęcia "uzupełnienie" prowadzi do wniosku, iż powyższy wyjątek można zastosować w sytuacji, kiedy czyni się zwartą zabudowę kompletną, dodając to, co stanowi jej dopełnienie. Oznacza to, iż rozwój zabudowy w kierunku poszerzania jej granic nie stanowi uzupełnienia, o którym mowa w § 7 ust. 3 pkt 1 ww. uchwały. Zatem nie zostaną spełnione przesłanki wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1 nr [...] uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...].04.2011 r., tym samym nie można zastosować odstępstwa przewidzianego we wspomnianym przepisie.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Ustalenia przedmiotowego planu dotyczą terenów jo powierzchni 20,35 ha położonych wzdłuż Jeziora P., w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty "U.." ([...]). Zmiany przewidują wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz wprowadzenie funkcji terenów rolniczych z uzupełniającą funkcją, taką jak zalesienia i infrastruktura techniczna.

Obszar Natura 2000 "U." utworzony został dla ochrony 16 typów siedlisk, m.in. różnych typów buczyn oraz zróżnicowanych typologicznie torfowisk. Cechą wyróżniającą jest obecność dużych jezior, wśród nich eutroficznych i jednego ramieniowego, a także występowanie wielu niewielkich zbiorników dystroficznych. Niewielkie powierzchnie w ostoi zajmują typowo wykształcone łąki świeże, wartościowe florystycznie murawy bliźniczkowe i suche wrzosowiska. Przedmiotami ochrony są tu także gatunki ryb - koza i strzebla błotna, a takżej jeden gatunek bezkręgowca - trzepią zielona.

Zgodnie z inwentaryzacją przyrodniczą wykonaną w 2007 r. na zlecenie Lasów Państwowych ("Inwentaryzacja wielkoobszarowa siedlisk przyrodniczych i gatunków w aspekcie sieci Natura 2000 w Polsce") na działkach o nr ewid. [...], [...] oraz [...], które objęte są zmianą planu miejscowego, występują siedliska będące przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000 "U.", takie jak: łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (kod:91EO), niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (kod: 6510) oraz górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk (kod: 7230).

Zgodnie ze standardowym formularzem danych dla omawianego obszaru Natura 2000 wszystkie powyżej wskazane typy siedlisk cechują się bardzo ograniczonym występowaniem na terenie tego obszaru Natura 2000 - 0,94% pokrycia obszaru przez siedlisko 91EO, 0,01% dla siedliska 16510 oraz 0,32% dla siedliska 7230 przy łącznej powierzchni obszaru obejmującego swymi granicami ok. 3922 ha, powierzchnia tych siedlisk wynosi odpowiednio 36 ha, 0,39 ha oraz 12,5 ha. Mając na uwadze powyższe, szczególnie w przypadku łąk użytkowanych ekstensywnie, nawet niewielkie uszczuplenie powierzchni będzie istotne z punktu widzenia stanu zachowania siedliska. Organ podkreślił, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem zawartym w prognozie, iż po przyjęciu planu nie nastąpi zmiana warunków użytkowania ww. gruntów. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją na działkach o nr ewid. [...], [...] oraz [...] przewiduje się tereny rolnicze jako funkcję podstawową, zaś jako uzupełniającą zalesienia oraz infrastrukturę techniczną. W świetle takiego zapisu nie można wykluczyć zmiany obecnego użytkowahia gruntów, a co za tym idzie, wykluczyć ingerencji w występujące na tych terenach siedliska przyrodnicze. Prognoza oddziaływania na środowisko wykonana dla przedmiotowego planu miejscowego nie zawiera analiz, które świadczyłyby o dokonaniu prawidłowej oceny oddziaływania zapisów planu na obszar Natura 2000 "U.". Kwestię oddziaływania na obszar Natura 2000 potraktowano bardzo pobieżnie, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż realizacja dokumentu nie stwarza zagrożenia dla środowiska przyrodniczego, a jego ustalenia nie powodują znacznego oddziaływania ha środowisko przyrodnicze. Jak słusznie stwierdził w zaskarżonym postanowieniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G., prognoza oddziaływania na środowisko zawiera m.in. przewidywane znaczące oddziaływania, w tym oddziaływania bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótkoterminowe, średnioterminowe i długoterminowe, stałe i chwilowe oraz pozytywne i negatywne, na cel i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru, a także na środowisko (art. 51 ust. 2 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Zdaniem organu odwołaczego prognoza oddziaływania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego P., gmina S. nie pozwala na pełną ocenę oddziaływań jakje generować mogą ustalenia tego dokumentu. Nie wyklucza także w sposób uzasadniony znaczącego negatywnego oddziaływania.

W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, organ I instancji prawidłowo zaskarżonym postanowieniem odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego P., gmina S., ponieważ nie można jednoznacznie w tym wypadku wykluczyć możliwości zniszczenia siedlisk będących przedmiotem ochrony iw obszarze Natura 2000 "U.".

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że kwestia zgodności ustaleń projektu przedmiotowego miejscowego planu z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...].06.2005 r. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Z treści art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż w przypadku odmowy uzgodnienia projektu w przedłożonej wersji, organ współdziałający, aby uniknąć skutków przewidzianych przez art. 24 ust. 2 tejże ustawy, powinien przedstawić jednocześnie warunki, których spełnienie ma doprowadzić do zajęcia pozytywnego stanowiska odnośnie do przedstawionych projektów planistycznych. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie określenie takich warunków na obecnym etapie nie jest możliwe, ze względu na brak analiz, które świadczyłyby o dokonaniu prawidłowej oceny oddziaływania zapisów planu na obszar Natura 2000 "U.".

Skargę na powyższe postanowienie Wójt Gminy S. zarzucił naruszenia prawa poprzez:

1. błędną interpretację zapisów projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego P., gmina S., położonego w granicach K. Parku Krajobrazowego oraz w Obszarze Natura 2000 [...] "U." oraz odpowiednich przepisów ustawy z dnia 16.04.2004 r. ci ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151 poz. 1220 z późn. zm.) i uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...]. z dnia [...]04.2011 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]) i w konsekwencji obrazę art. 17 pkt 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647),

2. obrazę art. 24 ust. 2 z cyt. wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieokreślenie warunków, na jakich uzgodnienie projektu planu, o którym mowa w pkt 1, może nastąpić.

Skarżący organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G..

W motywach skargi podniesiono, że argumentacja organu nie jest przekonywująca, jako że przedłożone do uzgodnienia dokumenty nie pozwalają na wyciągnięcie zarzutów postawionych przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Otóż, projekt planu wyraźnie i jednoznacznie wydziela trzy jednostki urbanistyczne, których szczegółowe zasady zagospodarowania i zabudowy znalazły wyraz w zapisach na kartach terenów, tj. 01 MN, 02R i 03KDW. Ustalenia ogólne zawarte w § 3 projektu planu należy czytać i interpretować łącznie z zapisami w kartach poszczególnych terenów. Skoro w projekcie planu dla terenu objętego kartą 02R wskazuje się funkcję uzupełniającą w postaci zalesienia i infrastruktury technicznej, to nie wynika z tego, że na tym terenie dopuszcza się użytkowanie dróg wewnętrznych, a infrastrukturę w myśl tego zapisu ogranicza się do możliwości lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych cci wynika jednoznacznie z zapisu § 3 ust. 4 pkt 6 lit. d. projektu planu. Podstawowym i niezmiennym przeznaczeniem tego terenu jest przeznaczenie rolnicze, tak więc występujące na obszarze działek o numejrze ewidencyjnym [...], [...] i [...]., wchodzących w teren objęty karta 02R siedliska przyrodnicze nie są zagrożone. Droga wewnętrzna - jej usytuowanie zostało jednoznacznie wskazane na rysunku planu (03KDW). Odnośnie obszaru objętego w projekcie planu kartą terenu 01 MN z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną należy kategorycznie stwierdzić, że wyznaczona na rysunku linia zabudowy wskazuje, że zabudowa została dopuszczona wyłącznie w strefie powyżej i 100 m od linii brzegu jeziora P. (skala 1:2000), co jest zgodne z cyt. wyżej uchwałą Sejmiku Województwa [....]. w sprawie K. Parku Krajobrazowego. Wprawdzie trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że w projekcie uchwały jak i w prognozie oddziaływania na środowisko błędnie powołano przepisy Rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].05.2006 r., zamiast uchwały Nr [...]. Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., jednakże błąd ten nie ma żadnego merytorycznego wpływu na treść przedłożonych do uzgodnienia dokumentów. Wójt Gminy S. stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu w kwestii nie przedstawienia warunków, których spełnienie ma doprowadzić do zajęcia pozytywnego stanowiska odnośnie do przedstawionego projektu planu, tak więc dopuszczenie się przez ten organ obrazy art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący uznaje za oczywiste.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż w niej podniesionych.

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upup) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o opinie o projekcie planu m.in. do regionalnego dyrektora ochrony środowiska ( pkt 6 lit. a) , a następnie dokonuje jego uzgodnienia m. in. organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych (pkt 6 lit. b). Przepisem odrębnym, zobowiązującym do uzgodnienia projektu planu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska jest art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.), zgodnie z którym projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w części dotyczącej istniejącego lub projektowanego obszaru Natura 2000 wymagają uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 upzp organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa. W myśl ust. 2 powołanego art. 24 upzp wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić. Stosownie do art. 25 ust. 1 upzg wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 i 6 oraz art. 17 pkt 6, nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Stosownie zaś do art. 25 ust. 1 a upzp organ uzgadniający albo opiniujący może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 1, wskazując termin nie dłuższy niż 30 dni na przedstawienie opinii albo dokonanie uzgodnienia. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 2 upzp nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1 i 1 a, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu.

Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż wniosek Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. o uzgodnienie wraz projektem planu i prognozą oddziaływania na środowisko do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. według prezenty wpłynął w dniu [...] sierpnia 2011 r. Wójt we wniosku tym stosownie do art. 25 ust. 1 upzp, wskazał, iż termin do dokonania tej czynności ustala na nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dnia od dnia udostępnienia projektu planu wraz prognozą oddziaływania na środowisko. Z powyższego wynika, że zakreślony przez Wójta termin wydania postanowienia w kwestii uzgodnienia przedłożonego projektu planu dla organu uzgadniającego upływał w dniu [...] września 2011 r. Tymczasem postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie uzgodnienia przedłożonego projektu planu nosi datę sporządzenia [...] września 2011 r., a to oznacza, że uzgodnienia dokonano po upływie terminu określonego przez Wójta, co powoduje taki skutek, że projekt planu uważa się za uzgodniony przez organ uzgadniający ( art. 25 ust. 2 upzp). Inaczej ujmując, wobec nie zajęcia w terminie stanowiska przez organ uzgadniający doszło do przewidzianej przepisem art. 25 ust. 2 upzp powstania fikcji prawnej tj. do uzgodnienia projektu planu. W tej sytuacji działania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. po [...]. września 2011 r., przejawiające się w odmowie uzgodnienia przedstawionego projektu planu nie miały już żadnego prawnego znaczenia. Należy podzielić pogląd doktryny, że w świetle cytowanych wyżej przepisów, to organ powołany do zajęcia stanowiska w sprawie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ponosi odpowiedzialność prawną za powstanie negatywnych konsekwencji spowodowanych uznaniem projektu za uzgodniony w przypadkach określonych w art. 24 ust. 2 oraz w art. 25 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. T. Bąkowski: Komentarz do art. 24 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004).

Wymaga podkreślenia, że w świetle art. 25 ust. 1a upup, obowiązującego w dacie wydania postanowienia z dnia [...] września 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. nie posiadał kompetencji do samodzielnego przedłużenia terminu do zajęcia stanowiska odnośnie projektu planu do dnia [...] października, informując o tym Wójta Gminy S. pismem z dnia [...] września 2011 r. Powołany przepis stanowi bowiem, że organ uzgadniający albo opiniujący może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 1, wskazując termin nie dłuższy niż 30 dni na przedstawienie opinii albo dokonanie uzgodnienia. Z treści tej wynika jednoznacznie, że w niniejszej sprawie uprawnionym do przedłużenia terminu do dokonania uzgodnienia był wyłącznie Wójt Gminy S. na wniosek złożony przez RDOŚ w G..

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że zarówno organ pierwszej instancji wydając w dniu [...] września 2011 r. postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu planu dopuścił się naruszenia art. 25 ust. 1, 1a i 2 upzp w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zaś Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się również naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 15, art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, jak również treść art. 25 ust. 2 upzp Sąd odstąpił od oceny merytorycznej postanowień organów uzgadniających obu instancji.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. i a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.