Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 111/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4520/15 w zakresie odrzucenia skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4520/15, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) odrzucił skargę M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że postanowieniem z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt I GZ 660/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2016 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd kasacyjny wskazał, że w dniu 23 lipca 2015 r. nastąpiło doręczenie zastępcze , a ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był poniedziałek 24 sierpnia 2015 r. Zdaniem NSA, nie zaistniała jakakolwiek okoliczność, na podstawie której można byłoby powziąć wątpliwość co do skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję.

Tym samym Sąd I instancji stwierdził, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po terminie i dlatego podlegała ona odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. P., zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa pocztowego poprzez pominięcie, iż adresatowi nie przysługiwało prawo wszczęcia postępowania reklamacyjnego wobec faktu niezrzeczenia się przez nadawcę przesyłki (Dyrektora Izby Celnej w Warszawie) prawa dochodzenia roszczeń, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż skarżący nie podważył skuteczności doręczenia w drodze postępowania reklamacyjnego;

2. naruszenia art. 150 § 1a i 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 205 r. poprzez pominięcie, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma również powinno zawierać adnotację o miejscu jego pozostawienia oraz placówki pocztowej, w której można odebrać przesyłkę (w niniejszej sprawie brak było takiej informacji);

3. naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w:

a) pominięciu treści oświadczeń K. P. i K. M., z których wynika, iż co najmniej raz w tygodniu dokonywane było sprawdzenie, czy pod adresem przy ul. M. [...] w B. pozostawiane były awizo;

b) pominięciu treści pisma Poczty Polskiej z dnia [...] stycznia 2016 r., z którego wynika, iż nie ustalono, w których drzwiach zostało zostawione pierwsze i powtórne zawiadomienie;

c) pominięciu, iż zawiadomienie powtórne nie zawierało wskazania miejsca, w którym zostało pozostawione, zaś obydwa zawiadomienia nie zawierały informacji o tym, iż przesyłka zawiera trzy pisma w trzech różnych sprawach;

d) pominięciu, iż zawiadomienia nie zawierały informacji o ilości i rodzaju pism umieszczonych w przesyłce

- a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż skarżący nie podważył prawidłowości doręczenia przesyłki;

4. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia czy oświadczenia K. P. i K. M. oraz pismo Poczty Polskiej z dnia [...] stycznia Sąd uznał za wiarygodne, czy też odmówił im wiarygodności, a jeśli tak, to z jakich przyczyn i w jakim zakresie, jak też nieprzedstawienie w uzasadnieniu wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia oraz jego kompleksowej oceny;

5. naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, choć termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu, a zatem skarga winna zostać oddalona jako niedopuszczalna z powodu braku skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi do organu właściwego po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest data prawidłowego doręczenia skarżącemu przesyłki, zawierającej decyzję organu II instancji, od której to daty liczony jest termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił powyższą datę w oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] czerwca 2015 r. Stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenia przez pocztę pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 (tzw. doręczenia właściwego - do rąk adresata lub osoby upoważnionej), przechowuje ona to pismo w swojej placówce pocztowej przez okres 14 dni, o czym zawiadamia w stosowny sposób (tzw. awizo) adresata (§ 2 ww. przepisu). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (14 dni), a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej). Skoro w dniu 23 lipca 2015 r. nastąpiło doręczenie zastępcze to ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był poniedziałek 24 sierpnia 2015 r., bowiem trzydziesty dzień terminu wypadał w sobotę 22 sierpnia 2015 r.

W związku z powyższymi okolicznościami - ustalonymi już na wcześniejszym etapie postępowania i stwierdzonymi w postanowieniu NSA z dnia 20 stycznia 2017 r. o sygn. akt I GZ 660/16, rozstrzygającym kwestię odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, należało zatem uznać, że skarga złożona w dniu 20 października 2015 r. (por. koperta wraz ze stemplem pocztowym – karta akt sądowych nr 79), została złożona po terminie. W konsekwencji skarga ta, jako spóźniony środek zaskarżenia powinna zostać odrzucona zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W tych okolicznościach, odrzucenie przez Sąd I instancji skargi wniesionej 20 października 2015 r., czyli po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., było prawidłowe.

W konsekwencji poczynionych ustaleń, uznając zarzuty zażalenia za nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.