Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 806/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252 par. 2, art. 257, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt III SO/Lu 1/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie z wniosku J.H. o ukaranie grzywną Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15.06.2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek J.H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w dniu 12.03.2010 r. skarżący wezwany został do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i odesłania na adres Sądu w terminie siedmiu dni. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił jednak braków wniosku, dlatego też zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 19.05.2010 r. pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. J.H. wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza, jednakże Sąd I instancji uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie referendarza jest prawidłowe. Z tego też powodu Sąd pozostawił wniosek strony o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 257 w zw. z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a."

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.H., domagając się zmiany orzeczenia i przyznania mu prawa pomocy. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż w okresie, w którym wezwany został do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy przebywał w szpitalu, co potwierdzone zostało zaświadczeniem złożonym do akt w toku niniejszej sprawy. Okoliczność ta uniemożliwiała mu wykonanie wezwania Sądu w zakreślonym terminie, jednak przesłał on wypełniony formularz wniosku pismem z dnia 21.05.2010 r. Zdaniem skarżącego pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania stanowiło przekroczenie kompetencji Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie pozostawił bez rozpoznania wniosek J.H. o przyznanie prawa pomocy.

Zauważyć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W razie niezłożeni wniosku na formularzu strona wzywana jest do uzupełnienia tego braku, zakreślając przy tym termin do dokonania tej czynności. W razie nieuzupełnienia braków wniosku w zakreślonym terminie Sąd zobowiązany jest do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co wynika z art. 257 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją.

J.H. wezwany został do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Pismo zawierające wezwanie oraz formularz wniosku doręczone zostało w dniu 22.03.2010 r. żonie skarżącego. W zakreślonym terminie braki wniosku nie zostały uzupełnione, dlatego też pozostawiono go bez rozpoznania zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 19.05.2010 r., od którego to zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 260 P.p.s.a. skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje, iż zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będące przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Dlatego też nieprawidłowym było stwierdzenie Sądu I instancji, iż sprzeciw J.H. nie zasługiwał na uwzględnienie, a zarządzenie referendarza sądowego było prawidłowe. Zarządzenie to utraciło bowiem swą moc, a jego prawidłowość nie mogła podlegać jakiejkolwiek ocenie. Jednakże zauważyć należy, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji w konsekwencji orzekł tak, jakby rozpoznawał sprawę w przedmiocie nieuzupełnienia w terminie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i prawidłowo pozostawił ten wniosek bez rozpoznania.

Na marginesie zauważyć można, iż w aktach sprawy znajduje się wniosek J.H. o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu, który zostanie rozpoznany przez Sąd I instancji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.