Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1592/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 art. 7 ust. 3
law: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.

SENTENCJA

Dnia 5 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2022 roku sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] września 2021 roku nr [...] w przedmiocie ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

IIISA/Po [...]

Uzasadnienie

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...] wydaną na podstawie art. art. 138 k.p.a w zw. z art. 10 ust 1 i 2 oraz art. 29 ust 1 i 2 ustawy z dnia [...] maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( Dz.U. z 2019 r., poz. 1505 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] o ustaleniu Z. M. kwoty nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] czerwca 2020 r. Z. M. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K. wniosek o przyznanie płatności na 2020 r.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] przyznał skarżącemu płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. w wysokości [...] zł.

W dniu [...] kwietnia 2021r. Z. M. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K. wniosek o przyznanie płatności na 2020 r. w związku z przekazaniem gospodarstwa – jak wskazał Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. w uzasadnieniu decyzji.

W dniu [...] kwietnia 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją nr [...] przyznał Z. M. płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. w kwocie [...]zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, została ona wydana na wniosek złożony w dniu [...] czerwca 2020 r. przez I. M..

W dniu [...] czerwca Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwot nadmiernie pobranych płatności przez Z. M., w związku z wnioskami złożonymi w 2020 r.

Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] organ ustalił Z. M. kwotę nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wysokości [...] zł , zobowiązując do jej zwrotu.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] listopada 2020 r. na rachunek bankowy Z. M. wypłacono zaliczkę z tytułu płatności za 2020 r. w wysokości [...] zł.

W dniu [...] października 2020 r. na rachunek Z. M. ( pełnomocnika I. M.) wypłacono zaliczkę z tytułu płatności za 2020 r. w wysokości [...] zł.

W dniu [...] lutego 2021 r. i [...] maja 2021 r. ARiMR wypłaciła Z. M. płatności za 2020 r. w wysokości [...] i [...] zł

Jak wyjaśnił organ, kwota nadmiernie pobranych płatności stanowi różnicę pomiędzy kwotą płatności zrealizowaną na rachunek bankowy producenta w dniach [...].10.2020 r. , [...].11. 2020 r. [...].02.2021 r. i [...].05.2021 r. a kwotą przyznaną w decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...]. Stanowi ona płatność nadmierną w rozumieniu art. 7 ust 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 i jednocześnie , w ocenie organu, nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. 7 ust 3 ww. rozporządzenia.

Z. M. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, podnosząc, że nie popełnił żadnego błędu i nie miał świadomości, ze wypłacone na jego rachunek płatności będą wymagane do zwrotu.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że wypłacone skarżącemu kwoty ostatecznie zostały naliczone przez ARiMR błędnie, w zawyżonej wysokości. Jak wyjaśnił organ, sprawa dotycząca przyznania płatności skarżącemu na 2020 r. zakończyła się decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] , którą Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. przyznał Z. M. płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w kwocie [...]zł. Natomiast suma wypłaconych skarżącemu płatności wynosi [...] zł., wobec powyższego, powstała nadmiernie wypłacona na rachunek bankowy Z. M. płatność w wysokości [...] zł.

Jak wskazał jednocześnie organ odwoławczy, [...] kwietnia 2021 r. dokonano technicznego unieważnienia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. w wysokości [...] zł.

Z. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu , w której nie zgadzając się z ustaleniem nadmiernie pobranych płatności, wyjaśnił, że w dniu [...] października 2020 r. zmarł jego ojciec I. M., w związku z czym w dniu [...] r. , jako spadkobierca złożył w ARiMR wniosek o przyznanie płatności po zmarłym ojcu. Przyznał, że środki z wniosku złożonego przez I. M. zostały wypłacone na jego konto.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Tym samym, Sąd uwzględnił skargę.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] września 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] sierpnia 2021 r. o ustaleniu Z. M. kwoty nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Jak wynika z ustaleń organów, Z. M. w dniu [...] czerwca 2020 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K. wniosek o przyznanie płatności na 2020 r. Na skutek tego wniosku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] przyznał skarżącemu płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. w wysokości [...] zł.

W dniu [...] kwietnia 2021r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie płatności na 2020 r. w związku z przekazaniem gospodarstwa – jak wskazał Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. w uzasadnieniu decyzji. Jak wynika ze skargi wniesionej do Sądu, skarżący wystąpił do ARiMR z wnioskiem o przyznanie płatności po zmarłym w dniu [...] r. ojcu I. M..

W dniu [...] kwietnia 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją nr [...] przyznał Z. M. płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. w kwocie [...]zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, została ona wydana na wniosek złożony w dniu [...] czerwca 2020 r. przez I. M..

W ocenie organów ww. płatności zostały przyznane skarżącemu w nadmiernej wysokości. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że [...] kwietnia 2021 r. dokonano technicznego unieważnienia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. w wysokości [...] zł.

W sprawie bezsporne jest, że skarżącemu zostały przyznane i wypłacone na jego rachunek bankowy płatności wynikające z decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], w wysokości [...] zł. Płatności dokonano w dniach [...] listopada 2020 r. – zaliczka i [...] lutego 2021 r.

Kolejnych płatności dokonano na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] przyznającej skarżącemu płatność w wysokości [...] zł.

W tym miejscu należy jednak zauważyć, że jak wynika z ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. została ona wydana w związku z wnioskiem złożonym przez I. M. w dniu [...] czerwca 2020 r. Zaś wypłacona w dniu [...] października 2020 r., z tytułu płatności przyznanej tą decyzją, zaliczka w wysokości [...] zł, jak wskazał organ odwoławczy, wypłacona została na rachunek bankowy Z. M., jako pełnomocnika I. M.

Pozostała kwota płatności wypłacona została Z. M. również na jego rachunek bankowy w dniu [...].2021 r.

Ponadto, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, [...] kwietnia 2021 r. dokonano technicznego unieważnienia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. w wysokości [...] zł.

W ocenie zarówno Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., jak i Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. wypłacone skarżącemu kwoty z tytułu przyznanych płatności, zostały naliczone przez ARiMR błędnie w zawyżonej wysokości.

Mając na uwadze ustalenia i ocenę, dokonane przez organy, jak i okoliczności podnoszone przez skarżącego, należy przyjąć, że poza sporem jest to, że nienależne skarżącemu płatności zostały przyznane i wypłacone w wyniku pomyłki organu. Spór w sprawie dotyczy natomiast stwierdzenia, czy przeprowadzone przez organ postępowanie uwzględniało wszystkie aspekty sprawy, określone w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE L nr 227 z dnia 31 lipca 2014r., str. 69 ze zm., dalej jako "rozporządzenie Nr 809/2014"), które pozwoliłyby na uznanie, że nie zachodzą przesłanki odstąpienia od żądania zwrotu wypłaconych skarżącemu w nadmiernej wysokości ww. płatności za 2020 r.

Jak wynika zaś z ww. przepisu, obowiązek zwrotu nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego istotnych dla obliczania przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności.

W ocenie organów w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 809/2014, a tym samym brak jest podstaw do odstąpienia obowiązku zwrotu nadmiernie pobranych płatności. Organy stwierdziły bowiem, że błąd organu polegający na ustaleniu i wypłacie skarżącemu płatności w nadmiernej wysokości, mógł zostać w zwykłych okolicznościach wykryty przez Z. M..

Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko organów administracji uznać należy, co najmniej za przedwczesne. W szczególności zaś, nie jest wystarczające samo stwierdzenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, tak jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, że błąd organu polegający na ustaleniu i wypłacie skarżącemu płatności w nadmiernej wysokości, mógł zostać w zwykłych okolicznościach wykryty przez skarżącego.

Wskazać bowiem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela, ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym celem, określonego w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014, wyjątku od zasady, że płatności nienależnie lub nadmiernie pobrane powinny zostać zwrócone, jest zwolnienie z obowiązku zwrotu tylko w takich sytuacjach, w których to błąd organu spowodował wypłatę nienależnej płatności. Chodzić tu będzie o tę część rozstrzygnięcia, za którą w całości i niezależnie od rolnika odpowiada organ. Ocenę taką dodatkowo uzasadnia odwołanie się do reguł wykładni językowej. Przepis art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 stanowi, że nienależna płatność ma zostać dokonana "na skutek" pomyłki organu. Zwrot ten wskazuje, że chodzi tu o takie działanie organu, które jest czynnikiem sprawczym bezpodstawnego przyznania rolnikowi płatności. Przyjąć, zatem należy, że możliwość wykrycia błędu organu, o której mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014, to nie tylko sytuacja, w której beneficjent posiada wiedzę o rzeczywistym stanie prawnym i faktycznym w zakresie braku podstaw do dokonania płatności, ale również stan, w którym rolnik - przy dołożeniu należytej staranności - mógł się dowiedzieć, że część wypłacanych mu płatności kwalifikuje się jako nienależna (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2011r., II GSK 594/10; z 24 kwietnia 2013r., II GSK 315/13). Ocena, co do możliwości wykrycia błędu przez rolnika, winna uwzględniać zarówno charakter nieprawidłowości będącej podstawą ustalenia i wypłacenia kwoty nienależnie pobranych płatności, jak i akcentowane w orzecznictwie sądowym prawo rolnika do działania w zaufaniu do zgodności z prawem działań organu zajmującego się przyznawaniem płatności (por. wyroki NSA z 12 maja 2015r. sygn. akt II GSK 870/14, z 18 kwietnia 2018r., sygn. akt II GSK 1097/16).

W kontekście art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej procedującym w sprawie zwrotu nienależnie pobranych płatności, ciąży obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności wpływających na zwrot nienależnych płatności. Tym bardziej, że decyzja nakładająca na rolnika obowiązek zwrotu nie jest decyzją uznaniową, lecz związaną. Dlatego też organ, prowadząc postępowanie w przedmiocie odzyskiwania nienależnej płatności powinien szczegółowo rozważyć i umotywować istnienie lub brak wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 7 ust. 3 ww. rozporządzenia nr 809/2014.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznanej sprawy, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, w niniejszej sprawie istnieją istotne wątpliwości, zarówno co do charakteru błędu popełnionego przez organ jak i co do realnych możliwości wykrycia tego błędu przez skarżącego w zwykłych okolicznościach.

Wskazać bowiem należy, że po pierwsze, skarżący w dniu [...] czerwca 2020 r. złożył prawidłowy pod względem formalnym wniosek o przyznanie płatności na 2000 r. (z akt administracyjnych nie wynika, by był on w jakimkolwiek zakresie kwestionowany). Na podstawie ww. wniosku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] przyznał skarżącemu płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wysokości [...] zł. i na tej podstawie zostały skarżącemu wypłacone przyznane płatności. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednym zdaniem stwierdził, że [...] kwietnia 2021 r. dokonano technicznego unieważnienia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. w wysokości [...] zł.

Co nie może budzić wątpliwości, stwierdzenie organu odwoławczego, że dokonano technicznego unieważnienia decyzji, bez wyjaśnienia, czy i na jakiej podstawie ww. decyzja z dnia [...] grudnia 2020 r. została wyeliminowana z obrotu, czy skarżącemu taka decyzja została doręczona, czy jest to decyzja ostateczna, jakakolwiek ocena Sądu w tym zakresie nie jest możliwa. Okoliczność ta ma natomiast doniosłe znaczenie w przedmiotowej sprawie, bowiem wypłacone, m.in., na podstawie tej decyzji płatności, organ uznał za nienależne.

Ponadto, nie poddają się również kontroli Sądu, w świetle ww. przepisu. art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014, w tym błędu organu i możliwość wykrycia tego błędu przez skarżącego, decyzje organów w zakresie okoliczności związanych z przyznaniem skarżącemu płatności na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...].

Jak wynika ze skargi, Z. M., wystąpił do ARiMR o przyznanie płatności, jako spadkobierca I. M.. W ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. przyznającej płatność na 2020 r. Z. M., organ wskazał na wniosek złożony w dniu [...] czerwca 2020 r. przez I. M., nie czyniąc jednocześnie żadnych ustaleń, jak również nie wskazując nawet podstawy prawnej przyznania skarżącemu, jako spadkobiercy, wnioskowanych płatności.

Tym samym, jest oczywiste, że wszelkich ustaleń dotyczących okoliczności związanych z przyznaniem tych płatności, potraktowanych ostatecznie, jako nadmiernie wypłacone, organy zobowiązane były dokonać w decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2016 poz. 1512, ze zm.)tj. decyzji ustalającej skarżącemu nadmiernie pobrane płatności.

Wskazane wyżej braki zarówno w ustaleniach dokonanych przez organy jak i w ocenie istotnych dla sprawy okoliczności - w świetle wskazanych wyżej przepisów, nie pozwalają na skontrolowanie, czy w istocie w sposób prawidłowy organy uznały, że skarżący mógł wykryć błąd w zwykłych okolicznościach, co legło u podstaw wydanych w przedmiotowej sprawie decyzji.

Co należy również podkreślić, to przede wszystkim na organach administracji spoczywa obowiązek działania w każdej sprawie zgodnie z prawem. Są one zobowiązane z urzędu do wnikliwego rozpatrywania wszystkich spraw. Winny posiadać pełną wiedzę o obowiązującym prawie w zakresie przyznawania poszczególnych płatności, ale i też o wydanych przez siebie uprzednich decyzjach, dotyczących danego rolnika, a związanych w szczególności z przyznawaniem konkretnej płatności.

W kontrolowanej sprawie skarżący zarzuca, że pobierając przyznane mu płatności, nie miał najmniejszej świadomości, że wpłacane na jego rachunek bankowy środki, będą wymagane do zwrotu.

Zdaniem Sądu, w świetle wskazanych wyżej wątpliwości, wymagających przede wszystkim ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jak i wnikliwej, rzetelnej oceny okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia - w świetle wskazanych wyżej przepisów, skarga jest w pełni uzasadniona.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ będzie zobowiązany do uwzględnienia przedstawionej interpretacji przepisu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 oraz stanowiska Sądu dotyczącego oceny poszczególnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności powinien ocenić charakter błędu i wskazać, w sposób przekonujący, czy w stanie faktycznym tej sprawy występują tzw. "zwykłe okoliczności", i czy skarżący mógł błąd wykryć w "zwykłych okolicznościach". Dopiero wnikliwe wyjaśnienie powyższej kwestii pozwoli na ocenę, czy w sprawie wystąpiły przesłanki odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie wypłaconych skarżącemu płatności, na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c , art. 135 oraz art. 200 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.