Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 553/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7-8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 305
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 3-4, art. 140aa ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Z. R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji w [...] po rozpatrzeniu odwołania firma A (dalej jako skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Prezydent Miasta [...] zezwoleniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], zezwolił skarżącej na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji: III tabeli "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego" załącznika do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) dalej jako "ustawa – Prawo o ruchu drogowym" lub "p.r.d.".

Dnia [...] maja 2017 r. w Oddziale Celnym w [...] poddano kontroli pojazd członowy skarżącej (MAN numer rejestracyjny [...], ZREMB numer rejestracyjny [...]) przekraczający granicę państwa przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wykonane pomiary zewnętrzne pojazdu wykazały przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu o 8 cm tj. 2 %. Pomiar wysokości wykonano wysokościomierzem teleskopowym produkcji firmy [...], oznaczonym znakiem identyfikacyjnym "[...]", posiadającym świadectwo wzorcowania wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...], dnia [...] października 2006 r., nr [...] Na podstawie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że kontrolowany pojazd jest pojazdem nienormatywnym w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym i nie posada wymaganego zezwolenia. Kierowca pojazdu nie złożył żadnych uwag odnoście dokonanych czynności.

Z czynności kontrolnych sporządzono protokół nr [...] z dnia [...] maja 2017 r.

Z notatki służbowej z dnia [...] maja 2017 r. wynika, że kierowca pojazdu skarżącej okazał kopię wydanego zezwolenia.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego w sprawie przekroczenia dopuszczalnej wysokości pojazdu członowego. Wyjaśnił, że kierowca omyłkowo pobrał kserokopię posiadanego zezwolenia, którego oryginał znajduje się w siedzibie skarżącej. Załączył poświadczoną za zgodność kserokopię zezwolenia.

Wypowiadając się w sprawie zebranego materiału dowodowego, pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. powtórzył argumentację przedstawioną w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. Dodatkowo podkreślił, że stwierdzone przekroczenie dopuszczalnej wysokości mieści się w granicach błędu pomiarowego i nie może stanowić podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł.

Decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., wymierzono karę pieniężną w kwocie [...]zł za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii III określonego przepisami prawa o ruchu drogowym na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 Prawa p.r.d.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i wyjaśnił, że ruch pojazdu członowego skarżącej, który należy uznać za pojazd nienormatywny możliwy jest po uzyskaniu zezwolenia kategorii III. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom stosowne zezwolenie (art. 64 ust. 4 p.r.d.). W ocenie organu wobec braku stosownego zezwolenia przez kierującego pojazdem skarżącej w dniu kontroli uznano, że ruch pojazdu odbywał się bez zezwolenia. Podkreślono, że w trakcie wykonywania pomiarów nie odnotowano żadnych nieprawidłowości pomiaru, a uzyskane wyniki przyjęto za podstawę do wymierzenia kary pieniężnej.

W odniesieniu do wyjaśnień pełnomocnika skarżącej, stwierdzono, że tylko okazanie oryginału lub jego wypisu uprawnia do poruszania się po drogach publicznych pojazdu normatywnego. W zakresie zastrzeżeń do wykonanych pomiarów wskazano, że przeprowadzone pomiary wykonane były sprzętem posiadającym stosowne świadectwa wzorcowania, a obowiązujące przepisy nie wskazują na uwzględnienie granic błędów pomiarowych lub innych tolerancji pomiaru tych parametrów. Ponadto Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nie stwierdził wystąpienia okoliczności pozwalających na umorzenie postępowania zgodnie z art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym.

W odwołaniu od wydanej decyzji pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie wydanej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wyniki sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. dalej jako k.p.a.) poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, wyrażające się w braku inicjatywy dowodowej i zebrania kompletnego materiału dowodowego oraz niewłaściwej ocenie dowodów, czego konsekwencją jest brak prawidłowego uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami postępowania;

2. art. 8 i art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób budzący nieufność przedsiębiorcy do organu administracji publicznej, przejawiające się w szczególności w faktycznym braku odniesienia się do istoty problemu, braku właściwej oceny sytuacji strony w świetle przepisów prawa materialnego;

3. naruszenie prawa materialnego: art. 64 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że wskazane przepisy wymagają okazania oryginału zezwolenia w czasie kontroli, podczas gdy taki wymóg z nich nie wynika, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania art. 140aa ust. 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym i nałożenia kary za brak zezwolenia.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] bezzasadnie przyjął, że okazanie w trakcie kontroli kserokopii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym jest równoznaczne z brakiem takiego zezwolenia. Ponadto dokonane pomiary wykazały jedynie minimalne przekroczenie normy, mieszczące się w granicach błędu pomiarowego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie podzielił stanowiska pełnomocnika skarżącej zawartego w odwołaniu i decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Jako podstawę prawną wydanej decyzji przytoczono przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym: art. 2 pkt 35, art. 64 ust. 1, art. 140aa ust. 1-2, art. 129 ust. 1, ust. 2 pkt 2b i pkt 4 i ust. 4a, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2016 r., poz. 1440 ze zm.): art. 1, art. 41 ust. 1, art. 61 ust. 10, oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.): § 2 ust. 4. Wyjaśniono, że oddział celny został wyposażony w dopuszczone do użytkowania urządzenia, posiadające wydane przez właściwe organy, ważne świadectwa legalizacji i wzorcowania. Przeprowadzone w dniu [...] maja 2017 r. pomiary wykazały przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu z ładunkiem o 2% (8 cm). Taką samą wartość wpisano również przy parametrze wysokości pojazdu. Kierowca nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do czynności kontrolnych wobec czego uznać należy, że uzyskane wyniki świadczą o nienormatywności pojazdu skarżącej. Przejazd takiego pojazdu umożliwia zezwolenie kategorii III, którego kierowca nie posiadał w dniu kontroli. Podkreślono, że niepewność urządzenia użytego do pomiaru została wyznaczona dla potrzeb wzorcowania i została podana w treści świadectwa, gdzie błąd długości odcinka podziałki na długości 4000 mm wynosi 2,2 mm.

Powołując się na art. 64 ust. 3, art. 140 aa ust. 3 pkt 1 i 140 ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. stwierdzono, że wobec zawartych w protokole kontroli parametrów pojazdu oraz nieokazaniu zezwolenia przez kierującego pojazdem skarżącej, wysokość kary pieniężnej jest ustalona w prawidłowej wysokości.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie wystąpiły okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącej z art. 140aa ust. 4 pkt. 1 Prawa o ruchu drogowym. Podkreślono, że podmiot wykonujący przewóz jest zobligowany do staranności wymaganej od przewoźnika, czyli staranności profesjonalisty. Wiąże się ona z właściwą informacją o przewożonym ładunku. Powinien on ocenić jakie informacje wynikają z listu przewozowego, w którym wskazane zostały wymiary ładunku. Wskazując art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 129 p.r.d. wyjaśniono, że kierujący pojazdem nienormatywnym obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Zezwolenie kategorii III wydawane jest podmiotowi wykonującemu przejazd, bez wskazania numerów rejestracyjnych pojazdu i na określony czas wobec czego istotne jest okazanie do kontroli oryginału zezwolenia.

W zakresie zarzutu nie przeprowadzenia dowodów przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej powołując się na art. 136 k.p.a. wyjaśniono, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego nie było konieczne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca powtórzyła w istocie zarzuty stawiane w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przejazd bez zezwolenia pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu administracji w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej przez właściwy organ. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I (ust. 4). Za naruszenie powyższego przepisu ustawodawca przewidział karę pieniężną określoną w art. 140ab ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.

Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 35a Prawa o ruchu drogowym, pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Z przytoczonej powyżej definicji legalnej wynika, że dla uznania pojazdu za pojazd nienormatywny wystarczy spełnienie choćby jednej z wymienionych w art. 2 pkt 35a Prawa o ruchu drogowym cech pojazdu nienormatywnego, a więc przekroczenie przez pojazd dopuszczalnego nacisku na oś, bądź też przekroczenie dopuszczalnych wymiarów lub masy rzeczywistej. Wymiary, masy i naciski osi pojazdu zostały określone w dziale II rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Ze wskazanej regulacji wynika, że w polskim systemie prawnym zabroniony został ruch pojazdu nienormatywnego bez uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii (wnioskowanie a contrario z art. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym). Naruszenie przepisów w tym zakresie obwarowane zostało sankcją. W przypadku przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia (lub też niezgodnie z jego warunkami) nakłada się w myśl art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym w drodze decyzji administracyjną karę pieniężną w wysokości, o której mowa w art.140ab ust. 1 pkt 1-3 p.r.d.

Wysokość kary za przejazd bez zezwolenia została uzależniona od kategorii zezwolenia, które podmiot wykonujący przejazd powinien był posiadać, realizując po drodze publicznej przejazd pojazdu nienormatywnego. Przesłanki klasyfikacji pojazdu do określonej kategorii zezwolenia wymienione zostały natomiast w załączniku nr 1 do Prawa o ruchu drogowym. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 64 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, wskazując, że wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do tej ustawy. Zgodnie z pkt 3 tego załącznika zezwolenie kategorii III na przejazd powinny uzyskać pojazdy nienormatywne:

a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,

c) o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m.

W okolicznościach niniejszej sprawy organy bezspornie ustaliły, że transport wykonywał pojazd nienormatywny. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.).

Zasady ustalania tej kary uregulowane zostały w art. 140ab ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, który za brak zezwolenia kategorii III – VI przewiduje karę w wysokości 5000 zł (pkt 2).

Z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2017 r. wynika, że przeprowadzony pomiar parametrów pojazdu członowego, wykazał wysokość tego pojazdu 4,08 m.

Poczynione ustalenia stanowiły podstawę do uznania, że pojazd spełniał przesłankę pojazdu nienormatywnego, w tym zakresie zatem Sąd podziela stanowisko zajęte w sprawie przez orzekające organy administracji.

Wskazać bowiem należy, że zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, nie może przekraczać 4,00 m.

Biorąc pod uwagę treść art. 2 pkt 35a Prawa o ruchu drogowym, zawierającego definicję pojazdu nienormatywnego, uznać należało, że skoro stwierdzona w sprawie wysokość pojazdu wykonującego przewóz towarów wynosiła 4,08 m, była o 0,08 m wyższa od dopuszczalnej, co przesądza, że pojazd był pojazdem nienormatywnym.

Podzielić należy także stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Powołany przepis stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Odpowiedzialność wykonującego przejazd ma charakter obiektywny, niezależny od winy. Możliwość zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz od odpowiedzialności istnieje tylko w ściśle określonych sytuacjach i uzależniona jest od wykazania, że podmiot ten dołożył należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju, a do naruszenia doszło na skutek okoliczności od niego niezależnych, na które nie miał wpływu. Trafnie zwraca uwagę organ, że skarżąca jako przewoźnik wykonujący zawodowo przewozy drogowe obowiązani byli do sprawdzenia parametrów pojazdu i ładunku w celu ustalenia, jakiej kategorii zezwolenie będzie dla danego przewozu wymagane i wyposażyć kierowcę w takie zezwolenie. Jest to zwykła staranność, jakiej można wymagać od osoby zawodowo trudniącej się przewozem ponadnormatywnych ładunków z użyciem pojazdów o rozmiarach przekraczających wymiary dopuszczalne dla danego typu pojazdów. Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń organu, że w dniu kontroli drogowej kierowca M. Ś. nie dysponował zezwoleniem kategorii III. Zakwestionowała ocenę prawną tego zdarzenia, dając temu wyraz przy formułowaniu zarzutów i wniosków podniesionych nie tylko w odwołaniu od decyzji I instancji, ale również w powtórzeniu ich w skardze wniesionej do sądu.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący przeprowadzenia pomiarów pojazdu przy wykorzystaniu przyrządu, bez uwzględnianie możliwych błędów, które wystąpić mogą podczas pomiarów dokonywanych z jego wykorzystaniem.

Z akt sprawy wynika, że pomiaru wysokości pojazdu dokonano wysokościomierzem teleskopowym produkcji [...], o numerze identyfikacyjnym [...], posiadającym świadectwo wzorcowania numer [...] z dnia [...] października 2006 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...].

Oznacza to, że urządzenie do pomiaru wysokości pojazdu w dniu kontroli legitymowało się ważnym świadectwem wzorcowania. Przyrząd został wykorzystany do mierzenia wysokości, czyli zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

Wbrew zarzutom skargi, nie można podzielić stanowiska skarżącej o nieznacznym przekroczeniu wysokości mieszczącej się w zakresie błędu pomiarowego. Jak wyjaśnił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, zgodnie ze świadectwem wzorcowania błąd długości odcinka podziałki przy wskazaniach rosnących przy długości nominalnej odcinka podziałki 4000 mm wynosi 2,2 mm. Oznacza to, że organy prawidłowo ustaliły, że pomiar wysokości pojazdu został przekroczony o 8 cm dopuszczalnej normy pomiaru.

W opisanych okolicznościach zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może podważyć sama okoliczność dysponowania przez skarżącą ważnym w okresie kontroli zezwoleniem kategorii III, które dawało możliwość wielokrotnego wykorzystywania udzielonego zezwolenia przez dany podmiot w przejazdach wykonywanych wieloma pojazdami w różnym czasie. Dla wyłączenia podstaw do nałożenia kary za przejazd pojazdu nienormatywnego tego rodzaju zezwolenie powinno bowiem zostać okazane w toku kontroli przez kierowcę kontrolowanego pojazdu, a to stosownie do wymogu przewidzianego w art. 64 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Wbrew twierdzeniom skarżącej obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości posługiwania się kserokopią zezwolenia ani nawet jej poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopią.

Jak wskazał w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2031/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sama odbitka ksero nie jest dokumentem w rozumieniu przepisów k.p.a. i nie może dokumentu zastąpić. Nie zawiera ona bowiem oryginalnego podpisu wystawcy, który stanowi conditio sine qua non istnienia dokumentu. Zwykła odbitka ksero (tj. odbitka nie poświadczona, nie stanowiąca dokumentu) nie zastąpi nigdy dokumentu na bazie którego powstała. Jest tylko znakiem istnienia oryginału. Przeciwko traktowaniu niepoświadczonej odbitki ksero jako dokumentu przemawia również to, że w przypadku odbitki ksero jest z reguły niemożliwe ustalenie autentyczności dokumentu, który ona przedstawia. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że okazana w trakcie kontroli kserokopia zezwolenia pozbawiona była waloru dokumentu o którym mowa w art. 64 ust.. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 4 p.r.d. Zatem zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa materialnego uznać należy za bezpodstawne i nie mające pokrycia w zebranym materialne dowodowym. Skarżąca zresztą sama przyznaje, że w dniu kontroli kierowca nie posiadał przy sobie ważnego zezwolenia kategorii III na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.a.). Dokonana ocena jest spójna, logiczna, zgodna z wiedzą i zasadami doświadczenia życiowego. W rozstrzygnięciu organ odwoławczy szczegółowo określił, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a z jakich przyczyn odmówił wiarygodności innym dowodom. Sąd nie stwierdził również naruszenia zasady pogłębiania zaufania do obywateli (art. 8 k.p.a.) Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych w kontekście realizacji art. 8 k.p.a., doniosłą rolę pełni uzasadnienie decyzji. Nie może ono być sformułowane ogólnikowo. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne powody. (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1503/14). Przejawem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa jest m.in. rozstrzyganie tożsamych faktycznie i prawnie spraw w taki sam lub zbliżony sposób. (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1378/15). Podkreślić należy, że skarżąca nie wskazała jakie okoliczności stanu faktycznego nie zostały wyjaśnione, a w konsekwencji na czym polegało uchybienie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Zebrany materiał dowodowy nie został w żaden sposób podważony. Skarżąca nie wskazała jakie dowody powinny być jej zdaniem przeprowadzone, a które jej zdaniem zostały pominięte przez organ.

Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt I OSK 2790/14). W ocenie Sądu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy. Jest on zupełny i w pełni odzwierciedla zaistniały stan faktyczny. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ odniósł się obszernie do zaistniałych okoliczności uwzględniając wszystkie elementy zaistniałego stanu faktycznego, zgodnie ze skutkami wynikającymi z przepisów prawa materialnego. Podkreślić należy, że organy nie kwestionowały posiadania przez skarżącą zezwolenia kategorii III, a jedynie ustaliły, że w dniu przeprowadzonej kontroli przejazd pojazdu nienormatywnego skarżącej odbywał się bez tego zezwolenia.

W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 wyjaśnić należy, że obowiązkowym elementem decyzji administracyjnej jest jej faktyczne i prawne uzasadnienie. Prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi jeden z elementarnych warunków zgodnego z prawem działania organu administracji publicznej, do czego jest on zobowiązany z mocy konstytucyjnej zasady legalizmu. Do cech prawidłowego uzasadnienia decyzji zalicza się: logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość oraz prostota ujęcia oraz kompletność motywów. Uzasadnienie prawne decyzji to wywód prawniczy odzwierciedlający proces myślowy ustalenia konsekwencji stosowanej normy prawa administracyjnego w związku z określoną sytuacją faktyczną i prawną. Zasadniczym jego celem powinno być wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej jest wynikiem poprawnego logicznie stosowania normy prawa administracyjnego przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych, skutkiem czego treść rozstrzygnięcia należy uznać za zgodną z prawem (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2900/15). W ocenie Sądu uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wszystkie przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. elementy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał bowiem fakty, które uznał za udowodnione, wymienił dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu.

W ocenie sądu z powyższych powodów zarzuty skarżącej w zakresie naruszenia postępowania administracyjnego nie zasługiwały na uwzględnienie i w swojej istocie sprowadzały się do polemiki z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym i prawidłowo zebranym materiałem dowodowym.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę.