Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 196/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie : WSA Halina Jakubiec, NSA Wiesław Kisiel spr. Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 stycznia 2006 r. nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej l uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2005 roku, nr [...], Komendant Miejski Policji w N. nałożył na J.W. karę pieniężną w kwocie [...] złotych. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie na podstawie art.93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. r.2004, nr 204 poz.2088 z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 26 września 2005 r., nr 14/2005.

W dniu [...] 2005 r. w miejscowości T. skontrolowano samochód marki S. o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez K. S., a należący do J. W. Kontrolujący stwierdził brak w pojeździe tachografu. Przejazd był wykonywany na drodze krajowej, w związku z czym kierujący nie był zwolniony z obowiązku stosowania się do określonych prawem norm czasu pracy, w tym regulujących instalację i użytkowanie tachografu. Komendant Miejski Policji wskazał, iż podstawą prawną nałożenia kary pieniężnej są przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004, nr 92, poz.879) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.). J. W. naruszył przepis art.3 rozporządzenia oraz art.29-30 ustawy o czasie pracy kierowców, które nakazują instalowanie i użytkowanie tachografów w pojazdach wykorzystywanych do transportu drogowego, poza pojazdami wyłączonymi, o których mowa w tych dwóch aktach prawnych. W niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art.20 ustawy o czasie pracy kierowców oraz art. 13 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 1985 r., gdyż przewóz materiałów na potrzeby własne jest działalnością pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności budowlanej, zaś przewożone przez kierowcę w dniu kontroli materiały wykorzystywane były właśnie do prowadzenia przez przedsiębiorcę swej podstawowej działalności gospodarczej.

W odwołaniu od tej decyzji J. W. wniósł o jej uchylenie, a nadto o wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu jej ostatecznego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, iż art.4 ustawy o transporcie drogowym definiuje transport drogowy oraz niezarobkowy przewóz drogowy. "Niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne" to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (art.4 pkt 4 ustawy). Powołany przepis zawiera definicję niezarobkowego przewozu drogowego stanowiącego przewóz na potrzeby własne. Przewóz materiałów na budowę prowadzoną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej budowlanej, jest przewozem na potrzeby własne. Odwołujący się nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie przewozu, a przewóz był wykonywany pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności. Zatem spełnione zostały warunki dla przyjęcia, że przewóz był wykonywany na potrzeby własne.

J. W. podał, że w decyzji organu I instancji nie zostały wskazane przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, które winny być interpretowane w sposób ścisły (wyrok NSA z dnia 19 lutego 1998 r.). Nie jest prawnie dopuszczalne nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności bez powołania się na jedną z okoliczności wskazanych w art.108 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 24 maja 1983 r., I SA 20/83, ONSA 1983, nr 1 poz.36).

Decyzją z dnia 18 stycznia 2006 roku, nr [...], .Komendant Wojewódzki Policji, działając w II instancji na podstawie art.138 §1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w N. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] Organ odwoławczy oparł się na ustaleniach faktycznych poczynionych w I instancji.

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej do polskiego porządku prawnego weszły w życie między innymi: rozporządzenie Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r., nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenie Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r., nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Na podstawie art.29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004, nr 92 poz.879) i stosownie do art.13 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85/EWG i art.3 ust.2 rozporządzenia nr 3821/85 EWG wyłącza się ze stosowania wymienionych rozporządzeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art.13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia nr 3820/85/EWG. Przepisy określające pojazdy, które mogą zostać wyłączone z obowiązku posiadania tachografu określone w wyżej podanych rozporządzeniach Rady (EWG) w przypadku przedsiębiorstwa J. W. nie zaistniały i dlatego obowiązkiem przedsiębiorcy nawet w przypadku wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne było zainstalowanie i prawidłowe użytkowanie wymaganego urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju.

Zgodnie z art.93 ust.3 ustawy o transporcie drogowym decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. W., wnioskując o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, a nadto wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art.107 K.p.a. organ administracji zobowiązany był do wyjaśnienia stronie podstaw prawnych rozstrzygnięcia sprawy, a nie tylko - ich przytoczenia. Organ administracyjny ma w uzasadnieniu dokonać wykładni tych przepisów w kontekście konkretnego stanu faktycznego sprawy czyli odniesienie podstawy prawnej decyzji do stanu faktycznego sprawy. Brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powyższych informacji utrudnia stronie możliwość kontroli wydanej w jej sprawie decyzji, przez co naruszony został art.9 i 107 K.p.a. oraz art.8 K.p.a. nakazujący organom administracji publicznej prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Tylko taka decyzja w pełni respektuje ogólne zasady postępowania administracyjnego, np. zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.), zasadę czuwania nad interesem stron (art.9 K.p.a.). Dysponując tak skonstruowaną decyzją strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu administracyjnego będzie miała możliwość racjonalnego prowadzenia w przyszłości argumentacji, stanowiącej podstawę dla jej skutecznego podważania.

Gdy przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji jest nałożenie na stronę postępowania kary pieniężnej (a więc działanie represyjne) organ ten musi przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby w sprawie nie pozostawały żadne wątpliwości. Materiał dowodowy musi jednoznacznie wskazywać sprawcę dokonanego naruszenia prawa, za które nałożono karę.

Skarżący nie zgodził się z uzasadnieniem prawnym decyzji albowiem rozporządzenie nr [...] już w samym tytule odnosi się do wykonujących transport drogowy, czyli przewóz zarobkowy. Byłoby to zrozumiałe, gdyby definicję transportu traktować encyklopedycznie, czyli przyjąć odbiorców tych przepisów takich samych, jak rozporządzenie nr [...]. Natomiast ustawa o czasie pracy kierowców określiła w art.2, że stosuje się definicje zawarte w ustawie o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. W art.4 pkt4 ustawa o transporcie drogowym określa definicję nie zarobkowego przewozu drogowego.

Skarżący bowiem dopełnił obowiązku wynikającego z art.31 ust.1 ustawy o czasie pracy kierowców w myśl którego kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art.15 ust.7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej nieuwzględnienie jako bezzasadnej. Wskazał, iż w dniu [...] września 2005 r. w miejscowości T. na drodze krajowej nr [...] kontrolowany był K. S., pracownik Zakładu Ogólnobudowlanego J. W. K. S. kierował samochodem marki S. o numerze rejestracyjnym [...] należącym do wymienionego Zakładu przewoził materiały na budowę prowadzoną w C. Samochód nie był wyposażony w urządzenie samoczynnie rejestrujące prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, do czego obligowały przedsiębiorcę przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Artykuł 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004, nr 92 póz.879) stanowi, że urządzenia rejestrujące mają być zainstalowane i używane zgodnie z tymi przepisami w pojazdach zarejestrowanych w państwach członkowskich, wykorzystywanych do transportu drogowego osób i rzeczy, z wyłączeniem jedynie kategorii pojazdów wymienionych w art.13 ust.1 lit. b - k rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. Wyłączeniu takiemu podlegają więc tylko pojazdy używane: przez władze publiczne, przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze i leśne lub rybackie, pojazdy do przewozów odpadków lub szkieletów zwierzęcych, żywych zwierząt, materiałów i urządzeń na użytek kierowcy, służące do nauki prowadzenia pojazdu, używane jako sklepy, pojazdy poruszające się na wyspach o określonej powierzchni, ciągniki do prac rolnych i leśnych, a także pojazdy używane do przewozu rzeczy napędzane gazem wytwarzanym w pojeździe lub napędzane elektrycznie.

Organ odwoławczy podniósł, iż wykonując przewóz po drodze krajowej skarżący nie był zwolniony z omawianego obowiązku, także gdy przewóz odbywał się na potrzeby własne. Przepisy powyższe obowiązują w Polsce od czasu przystąpienia do Unii Europejskiej i skarżący prowadząc działalność gospodarczą, w trakcie której wykonuje przewóz rzeczy winien je znać i do nich się stosować. Przepisy w tym zakresie są jednoznaczne i zostały prawidłowo powołane w zaskarżonych decyzjach i odniesione do stwierdzonego stanu faktycznego, w związku z czym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut o braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

Bezzasadny jest również zarzut nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności bez powołania się na przesłanki określone w art.108 K.p.a., ponieważ rygor ten jest nakazany wprost przez ustawodawcę w art.93 ust.3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity - Dz.U. z 2004, nr 204 poz.2088 z późn. zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.) stanowi w art.3 ust.1, iż urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art.4 i art.14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Natomiast w myśl art.3 ust.2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.) Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art.13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o każdym wyłączeniu przyznanym na mocy niniejszego ustępu.

Przepis ten odsyła zatem do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE L z dnia 31 grudnia 1985r.). Powyższy akt prawny w art.13 ust. 1 stanowi zaś, iż każde Państwo Członkowskie może na swoim terytorium lub w uzgodnieniu z zainteresowanymi krajami na terytorium innego Państwa Członkowskiego, udzielić odstępstw od dowolnego przepisu niniejszego rozporządzenia odnośnie do przewozu pojazdem należącym do jednej lub kilku poniższych kategorii:

pojazdy używane do przewozu osób, które ze względu na swoją konstrukcję i wyposażenie służą do przewozu nie więcej niż 17 osób łącznie z kierowcą i są przeznaczone do tego celu;

pojazdy używane przez władze publiczne do świadczenia usług publicznych, które nie są konkurencyjne w stosunku do przedsiębiorstw transportu drogowego;

pojazdy używane przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne lub rybackie do przewozu rzeczy w promieniu 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu

łącznie z miejscowymi obszarami administracyjnymi, których ośrodki znajdują się w obrębie tego promienia;

pojazdy używane do przewozu odpadów zwierzęcych lub szkieletów zwierzęcych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi;

pojazdy używane do przewozu żywych zwierząt w gospodarstwach rolnych na miejscowy rynek i odwrotnie, lub z rynku do miejscowych rzeźni;

pojazdy używane jako sklepy na miejscowym rynku lub w handlu obwoźnym lub używanych jako ruchome punkty do wykonywania transakcji bankowych, walutowych, oszczędnościowych, do czynności związanych z kultem, do wypożyczania książek, płyt lub kaset, do obsługi wydarzeń kulturalnych lub wystaw i specjalnie przystosowane do tego celu;

pojazdy przewożące materiały lub urządzenia na użytek kierowcy w trakcie jego pracy w promieniu 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu, pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie stanowi głównej czynności kierowcy i że taki wyjątek nie narusza w sposób znaczący celów niniejszego rozporządzenia. Państwa Członkowskie mogą wprowadzić konieczność posiadania indywidualnego upoważnienia do takich wyjątków;

pojazdy poruszające się wyłącznie na wyspach o powierzchni nie przekraczającej 2.300 km 2, które nie są połączone z resztą terytorium państwowego mostem, brodem ani tunelem otwartym dla ruchu pojazdów silnikowych;

pojazdy używane do przewozu rzeczy i napędzane gazem wytwarzanym w pojeździe, napędzane elektrycznie lub wyposażone w regulator, jeśli takie pojazdy są uznane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zarejestrowania za równoważne pojazdom napędzanym benzyną lub olejem napędowym i których ciężar łącznie z przyczepą lub naczepą nie przekracza 3,5 tony;

pojazdy służące do nauki prowadzenia pojazdu, mającej na celu uzyskanie prawa jazdy;

ciągniki używane wyłącznie do prac rolniczych i leśnych.

Państwa Członkowskie mają obowiązek poinformować Komisję o wyjątkach udzielonych na mocy tego ustępu.

Polski ustawodawca skorzystał z możliwości jakie dają mu powyższe przepisy prawa wspólnotowego. Art.29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004, nr 92 póz.879 z późn.zm.) stanowi bowiem, że stosownie do art.13 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85/EWG i art.3 ust.2 rozporządzenia nr 3821/85/EWG wyłącza się ze stosowania wymienionych rozporządzeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art.13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia nr 3820/85/EWG.

W niniejszej sprawie ustalono, iż w dniu [...] września 2005 r. kierujący pojazdem, należącym do J. W., K. S. przewoził samochodem ciężarowym marki S. z K. do C. (odległość około 40 kilometrów) rusztowanie i łaty na dach. K. S. był zatrudniony przez J. W. od dnia [...] lipca 2005 r. do dnia [...] października 2005 r. jako robotnik budowlany (umowa o pracę - k. 9 akt organu). Do jego obowiązków należały roboty ciesielskie oraz inne pomocnicze ogólnobudowlane. Nie był natomiast zobowiązany do stałego wykonywania pracy kierowcy (zeznania świadka K. S. - k. 11 akt organu). K. S. wydane zostało zaświadczenie, że będzie prowadził samochód marki S. z K. do C., którym dokona przewozu materiałów budowlanych na budowę w C. Jako powód nie posiadania wykresówek czasu pracy kierowcy wskazano tę okoliczność, iż pojazd użyty będzie do przewozu materiałów na potrzeby własne firmy na budowę w C. (k. 8 akt organu). J. W. dysponował zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanym przez Starostę Powiatowego w N. ważnym od dnia [...] września 2003 r. do dnia [...] września 2008 r. (k. 7 akt organu).

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż wypełnione zostały przesłanki określone w art.13 ust. 1 lit. g Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.), skutkujące zwolnieniem z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego (w związku z art.3 ust.2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art.29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców).

Kierujący pojazdem K. S. przewoził bowiem materiały lub urządzenia na swój użytek (miał bowiem następnie pracować wykorzystując te materiały) w promieniu 50 kilometrów od miejsca normalnej bazy pojazdu, prowadzenie pojazdu nie stanowiło głównej czynności kierowcy.

W związku z powyższym organy administracji nie miały podstaw do nałożenia na J. W. kary pieniężnej, jako że wykonując przewóz drogowy nie naruszył obowiązków ani warunków określonych w art.92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity - Dz.U. z 2004, nr 204 poz.2088 z późn.zm.). Należy wskazać, iż J. W. dopełnił również obowiązku wynikającego z art.31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, gdyż wystawił kierowcy zaświadczenie, zawierające imię i nazwisko kierowcy, przyczynę nieposiadania wykresówek, miejsce i datę wystawienia, podpis.

Rację ma ponadto skarżący twierdząc, iż organ administracji zobowiązany był do wyjaśnienia stronie nie tylko podstaw prawnych decyzji. Niewystarczającym jest przytoczenie jedynie przepisów prawa - bez szczegółowego odniesienia do stanu faktycznego sprawy. Z art.107 K.p.a. wynika bowiem, iż decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zaś w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie organ wskazał adresatowi decyzji przepisy prawne, na których się oparł, nie wyjaśnił jednakże dlaczego do zaistniałego stanu faktycznego nie zastosował wyłączenia z art.13 ust. 1 lit. g Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.), skutkującego zwolnieniem z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego (w związku z art.3 ust.2

Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art 29 ustawy 2 dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców).

Nie ma natomiast racji skarżący zarzucając bezpodstawne nadanie decyzji nakładającej karę pieniężną rygoru natychmiastowej wykonalności. Art.93 ust.3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity - Dz.U. z 2004, nr 204 poz.2088 z późn.zm.) stanowi bowiem, iż decyzji nakładającej karę pieniężną nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Przepis nie przewiduje w tym zakresie uznania organu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 §1 pktl lit. "a" i lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, póz.1692 oraz 2005, nr 94, póz.788 i nr 169, póz. 1417 i nr 250, póz. 2118 oraz 2006, nr 38, póz. 268 i nr 208, póz. 1536).

O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art.200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.