Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 616/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-12-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 3,  art. 246  par.  1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odmówić przyznania prawo pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 21 listopada 2008 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienie adwokata wskazując w uzasadnieniu, że ma 66 lat, otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1.600 zł (netto), a gospodarstwo domowe prowadzi z żoną i studiującym synem. Oświadczył, że nie ma dostępu do danych o dochodach żony (pracuje w urzędzie skarbowym) oraz syna oraz dodał, że 1000 zł przeznacza na utrzymanie syna i współpartycypowanie w kosztach utrzymania mieszkania, a resztę przeznacza na wyżywienie oraz leczenie (stała kontrola ze strony laryngologa, chirurga naczyniowego, kardiologa, urologa) i lekarstwa.

Z załączonych do pisma z dnia 3 grudnia 2008 r. rachunków wynika, że wnioskodawca zobowiązany jest ponosić następujące wydatki: opłata za energię elektryczną- 57, 67 zł; za telefon - 66, 99 zł; składka na ubezpieczenie na życie- 129, 60 zł; koszt lekarstw- 72 zł; czynsz- 452 zł.

Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Odmowa uwzględnienia wniosku jest następstwem nie wykazania należycie przez wnioskodawcę spełniania przesłanki do przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W ocenie Sądu wnioskodawca nie wyjaśnił i nie udokumentował kilku istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową np. nie przedłożył zaświadczeń (ani nawet informacji) o wysokości dochodu syna i żony, z którymi prowadzi gospodarstwo domowe; nie złożył do akt wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie wyjaśnił czy korzysta z pomocy finansowej osób trzecich lub pomocy społecznej; nie określił wartości posiadanych przez siebie ruchomości; nie wykazał, że przekazuje kwotę 1000 zł na utrzymanie syna Ł. oraz na opłaty związane z utrzymaniem mieszkania.

O zasadności wniosku nie decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy o tym, iż kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy ale obiektywna ocena możliwości finansowych (w szczególności wysokość dochodu), zarobkowych i majątkowych wnioskodawcy przy uwzględnieniu niezbędnych (obiektywnie) dla utrzymania wnioskodawcy wydatków. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim

Sygn. akt III SA/Wr 616/07

osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł.

Sąd rozpoznający wniosek bada nie tylko stan majątkowy i sytuację materialną strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy, ale także wszystkich osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie. Brak jest w aktach dokumentu świadczącego o prawnym rozwiązaniu związku małżeńskiego skarżącego i jego żony, a stosownie do treści art. 27 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego oboje małżonkowie mają obowiązek przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych. W świetle powyższego żona skarżącego ma obowiązek wspierać go finansowo, skoro wskutek ponoszenia m.in. kosztów utrzymania wspólnego dziecka i kosztów wspólnego zamieszkania (w których stosownie do wyżej powołanego art. 27 KRiO każdy z małżonków winien partycypować) utracił on zdolność finansową w takim stopniu, że nie posiada środków na poniesienie kosztów postępowania prowadzonego w interesie całej rodziny.

Zaznaczyć należy, iż dochody rodziny skarżącego mają charakter stały, a deklarowana wysokość wydatków wynosi ok. 750 zł. Pamiętać przy tym należy, iż koszt ubezpieczenia na życie nie stanowi wydatku niezbędnego, który należałoby uwzględniać przy rozpoznaniu wniosku. Koszty postępowania należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Obniżenie standardu życia w danym miesiącu wskutek konieczności poniesienia kosztów sądowych nie można utożsamiać z uszczerbkiem w swoim niezbędnym utrzymaniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.