Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 30/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 par. 1, art. 154
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr., Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 sprawy ze skargi Z.R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania odwołania i publikacji decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., na podstawie art. 65 § 1 w związku z art. 154 k.p.a. przekazało Prezydentowi W., jako organowi właściwemu, podanie Z. R. z dnia 29 listopada 2012 r. - zatytułowane "Wniosek", o zmianę - na podstawie art. 154 K.p.a. – wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] 2012 r. ([...]), odmawiającej przyznania zasiłku celowego;

W podaniu z dnia 29 listopada 2012 r. Z. R. wskazał m. in.: "na podstawie art. 154 kpa [...] W związku z art. 227, art. 241 i art. 254 kpa. zwracam się z uprzejmą prośbą o zmianę ostatecznej Decyzji [...] z [...] 2012 r. odmawiającą mi pomocy w otrzymaniu pracy, w formie zasiłku celowego w postaci składki emerytalno rentowej do ZUS, na dopłatę do czynszu, itd., na wniosek złożony w dniu 19 października 2012 r. o udzielenie pomocy ze względu na bezrobocie, całkowity brak dochodów i stwierdzoną niepełnosprawność. [...] Twierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w swojej decyzji [...] także uzasadnia wniosek o nieodwoływaniu się do SKO jako bezskuteczne działanie. [...] Wszystko to przemawia za moim wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony w celu przeciwdziałania arogancji i bezprawiu wyalienowanej ze społeczeństwa administracji, dyskryminacji i wykluczeniu społecznemu";

Przekazując podania Z. R. z dnia 29 listopada 2012 r. organowi pierwszej instancji Kolegium wyjaśniło, że w myśl przepisu art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie prawa. Wynikająca z tej regulacji ustawowej zasada legalizmu odnosi się również do ścisłego przestrzegania unormowań dotyczących właściwości organu administracji publicznej. Żądania wyrażone przez Z. R. w podaniach z dnia 29 listopada 2012 r. nie budziły wątpliwości - nie były to odwołania od decyzji z dnia [...] 2012 r., lecz wnioski o zmianę tych decyzji, na podstawie art. 154 i art. 155 k.p.a. Kolegium zauważyło również, że stosownie do art. 154 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W przypadkach określonych w § 1 art. 154 k.p.a. właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji (art. 154 §2 K.p.a.). Podkreślono, że organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. może być organ administracji publicznej pierwszej instancji, jeżeli strona nie wniosła skutecznie odwołania od takiej decyzji lub organ odwoławczy, który wydał decyzję w wyniku odwołania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2012 r., VII SA/Wa 2902/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie zaś do art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio.

Kolegium podkreśliło, że nie wydało decyzji w wyniku rozparzenia odwołań od decyzji z dnia [...] 2012 r. Organem właściwym do uchylenia lub zmiany decyzji z dnia 14 listopada 2012 r. - na podstawie art. 155 i art. 154 k.p.a. - jest zatem Prezydent W. Wskazało również, że według art. 235 § 1 k.p.a., skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a.

Podsumowując Kolegium stwierdziło, że niezasadnym było przesyłanie organowi drugiej instancji przez organ pierwszej instancji podań Z. R. z dnia 29 listopada 2012 r. zatytułowanych "Wniosek", wraz aktami sprawy, na podstawie art. 133 k.p.a.

Następnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wpłynęło pismo Z. R. z dnia 28 grudnia 2012 r. nazwane "zażaleniem na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., w przedmiocie braku rozpoznania i publikacji decyzji na przesłane przez Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. do SKO, moich pism z 29 listopada 2012 r. zatytułowanych ,Wniosek', jako odwołania od decyzji [...] z [...] 2012 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...]". Z. R. domagał się "Rozpoznania odwołań i publikacji decyzji zgodnie z art. 104 i art. 107 kpa, w związku z art. 138 § 1 k.p.a.", "zgodnie z życzeniem pani kierownik". Uzasadniając swoje podanie wyjaśnił, że pismami z dnia 10 grudnia 2012 r. ([...]) "powiadomiono mnie o pozostawieniu moich pism z 29 listopada 2012 r., bez załatwienia wniesionych odwołań w zgodzie z rozdziałem 10 k.p.a. i zwrocie akt do organu pierwszej instancji w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a.". Stwierdził m.in., że "Fakt, że pisma zatytułowane są ,Wniosek' nie stoi tym razem na przeszkodzie, aby zostały rozpoznane równocześnie jako odwołania, jeżeli tak życzy sobie Kierownik Organu Pomocowego i czyni to dla dobra sprawy".

W skierowanym do Z. R. piśmie z dnia 15 stycznia 2013 r. - przypominając fakty wskazane w piśmie z dnia 10 grudnia 2012 r. - Kolegium stwierdziło, że do organu drugiej instancji nie wpłynęły odwołania Z. R. od opisanych na wstępie decyzji. Kolegium nie prowadziło więc postępowań odwoławczych w tych sprawach. Zauważono, że wprawdzie tryb odwoławczy ma pierwszeństwo przed trybem nadzwyczajnym, niemniej jednak o tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje ostatecznie strona, a nie organ administracyjny, do którego pismo zostało skierowane. Kolegium stwierdziło, że analiza wniosków Z.R. wykluczała możliwość potraktowania ich jako odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy w sposób wyraźny wnosił o ich rozpatrzenie w trybie art. 154 i art. 155 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2012 r. I OSK 445/12, LEX nr 1136704). Kolegium zaznaczyło, że nie ulega wątpliwości, iż postępowania odwoławczego nie można prowadzić z urzędu, ani na "życzenie" organu pierwszej instancji.

Kolegium nadmieniło, że z jego wieloletniego i bogatego doświadczenia orzeczniczego wynika, iż Z. R. potrafi prawidłowo formułować różnorakie środki zaskarżenia (m.in. odwołanie, skargę na decyzję Kolegium, skargę na bezczynność Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), zna szereg przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i różnych innych aktów powszechnie obowiązującego prawa, których treść zamieszcza w swoich podaniach; zna również od lat kompetencje organów pierwszej i drugiej instancji. W piśmie z dnia 3 stycznia 2013 r., będącym odpowiedzią na wezwanie Kolegium w innej sprawie przekazanej przez organ pierwszej instancji organowi wyższego stopnia ([...]) Z. R. podkreślał zresztą, że swoje żądania przedstawia jasno i precyzyjnie.

Podsumowując Kolegium stwierdziło, że w świetle wyżej powiedzianego nie jest zrozumiałe opisane "zażalenie na bezczynność" i domaganie się "rozpoznania i publikacji decyzji", co do których Z. R. nie wniósł odwołania, tym bardziej w sytuacji, gdy sam wskazuje, iż "życzyła sobie" tego Kierownik ZTPS nr [...], nie zaś on.

Kolejną czynnością Z. R. była - skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga na bezczynność Kolegium w przedmiocie "braku rozpoznania i publikacji decyzji na przesłane przez Kierownika [...] w MOPS we W. do SKO moje odwołania z dnia 29 listopada 2012 r. I), Nr [...] II), Nr [...] lll), Nr [...]" i bezczynność w przedmiocie "Doręczenia opublikowanych decyzji na powyższe odwołanie". Autor skargi żąda stwierdzenia bezczynności i ukarania Kolegium za rażące naruszenie prawa. Uważa, że wniesione przez niego zażalenie na bezczynność z dnia 28 grudnia 2012 r. powinno zostać załatwione przez Kolegium w formie postanowienia. Również i w tym przypadku - zdaniem autora skargi - Kolegium pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. W motywach stanowiska Kolegium stwierdzono, że choć w ostatnim czasie można niekiedy odnieść takie wrażenie (z racji ilości wystąpień), Z. R. nie jest jedyną osobą, która zwraca się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. W zasadzie każde działanie (zaniechanie) Kolegium w sprawie Z. R. stanowi od lat przedmiot skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Nie budzi więc żadnych wątpliwości Kolegium, że Z. R. wie, iż bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego może być przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego i że kolegia nie są właściwe do wydawania w takich przypadkach jakichkolwiek postanowień. Dlatego otrzymawszy wystąpienie oznaczone jako "zażalenie na bezczynność" Kolegium, postanowiono przypomnieć Z.R., jak przedstawiała się sytuacja faktyczna w sprawie, w której takie zażalenie sporządził. Z racji ilości spraw inicjowanych przed Kolegium przez Z. R. istniało bowiem domniemanie, że być może zapomniał, iż nie wnosił odwołania od wskazanych w zażaleniu decyzji. Jednocześnie Kolegium było przekonane, że w przypadku, gdy takie domniemanie okaże się błędne, Z. R. niezwłocznie sporządzi w sposób prawidłowy skargę na bezczynność Kolegium skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wniesie ją za pośrednictwem Kolegium. Tak też się stało.

Dodano też, że z racji bogatego doświadczenia Kolegium nie uważało za celowe wzywania Z. R. do wyjaśnienia, czy opisane wyżej "zażalenie na bezczynność" jest skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, bo na wezwania Kolegium Z. R. z reguły odpowiada, że napisał jasno o co mu chodzi. Podkreśla też, że skoro wyraźnie wskazuje adresata wystąpienia, to właśnie od niego żąda odpowiedzi (ostatnio prowadzona ze Z. R. korespondencja znajduje się w kolejnych skargach na bezczynność Kolegium, przekazywanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – [...]). Jednocześnie, za przedwczesne uznano przekazanie opisywanego "zażalenia na bezczynność" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak wspomniano, Kolegium przyjęło domniemanie graniczące z pewnością, że prędzej czy później Z. R. sporządzi nowe wystąpienie, tym razem prawidłowo nazwane i skierowane.

Jeszcze raz Kolegium podkreśliło, że Z. R. nie wniósł odwołań od wskazanych w skardze decyzji. Również poinformowany o wadliwym przekazaniu jego wniosków do Kolegium nie twierdził, że były to odwołania. Wręcz przeciwnie wskazał, że jego wnioski powinny zostać rozpatrzone "równocześnie jako odwołania, jeżeli tak życzy sobie Kierownik Organu Pomocowego i czyni to dla dobra sprawy". Domagał się więc "Rozpoznania odwołań i publikacji decyzji zgodnie z art. 104 i art. 107 kpa, w związku z art. 138 § 1 k.p.a.", "zgodnie z życzeniem pani kierownik". Zresztą już w treści samych wniosków z dnia 29 listopada 2012 r. jednoznacznie wskazywał, że "Twierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w swojej decyzji (...) także uzasadnia wniosek o nieodwoływaniu się do SKO jako bezskuteczne działanie. (...) Wszystko to przemawia za moim wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony w celu przeciwdziałania arogancji i bezprawiu wyalienowanej ze społeczeństwa administracji, dyskryminacji i wykluczeniu społecznemu". Z. R. jest więc konsekwentny w twierdzeniu, że jego wnioski z dnia 29 listopada 2012 r. nie były odwołaniami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Sąd nie przejmuje więc sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że w podaniu z dnia 29 listopada 2012 r. Z. R. jednoznacznie stwierdził, że na podstawie art. 155 k.p.a., w związku z art. 227, art. 241 i art. 254 K.p.a. zwraca się z prośbą o zmianę przedmiotowej decyzji z dnia 14 listopada 2012 r. Ponadto dodał, że twierdzenie Kolegium zawarte w jego decyzji także uzasadnia wniosek o nieodwoływaniu się do SKZ, jako ,,bezskuteczne działanie". Wszystko to, jak uznał przemawia za wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony w celu przeciwdziałania arogancji i bezprawiu wyalienowanej ze społeczeństwa administracji.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że w myśl art. 63 § 2 k.p.a. każde podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Wymaganie w postaci zawarcia w podaniu żądania wiąże się z wyznaczeniem przedmiotu postępowania, brak ten jeśli nie zostanie usunięty powoduje zatem bezskuteczność wniesionego podania. Określenie żądania bądź jego sprecyzowanie należą zawsze do wnoszącego podanie. W konsekwencji w przypadkach, gdy treść żądania budzi wątpliwości, organ administracji publicznej nie jest uprawniony do samodzielnego jej precyzowania, mogłoby to bowiem prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. O tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje bowiem ostatecznie strona, a nie organ administracyjny, do którego strona pismo to skierowała. W razie wątpliwości, organ administracyjny winien zatem wezwać stronę do wyrażenia swego stanowiska tak aby jednoznacznie ustalić intencję strony zarówno co do samego charakteru wniesionego pisma, jak też zakresu zgłoszonego żądania. Reguła powyższa dotyczy zarówno wniosków wszczynających postępowanie administracyjne, jak też innych podań składanych w toku już prowadzonego przez organ postępowania. Powinna ona znaleźć zastosowanie zawsze gdy pismo strony zredagowane zostało w sposób niezręczny bądź niezrozumiały, nie pozwalający na jego jednoznaczne odczytanie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1134/05). W konsekwencji stwierdzenie, iż wniesione do organu administracji publicznej podanie budzi wątpliwości co do treści żądania, obliguje ten do podjęcia działań zmierzających do ustalenia rzeczywistej woli osoby, od której podanie pochodzi.

Z pisma skarżącego z dnia 29 listopada 2012 r. jednoznacznie wynika, że żądał on wszczęcia postępowania w sprawie w jednym z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w art. 154 lub 155 k.p.a. Motywował to ,,arogancją i bezprawiem wyalienowanej ze społeczeństwa administracji", co – jego zdaniem – uzasadnia wniosek o nieodwoływaniu się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako bezskutecznym działaniu. O tym, że w intencji skarżącego pismo z dnia 29 listopada 2012 r. nie miało być odwołaniem od decyzji organu I instancji z dnia [...]

2012 r. mogą świadczyć i takie okoliczności, że zostało ono wyraźnie skierowane do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., a nie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zgodnie z pouczeniem zawartym w przedmiotowej decyzji. Adresatem tego pisma nie jest zatem organ właściwy do rozpatrzenia odwołania od decyzji. Ponadto, pismo skarżącego z dnia 29 listopada

2012 r., nie zawiera skonkretyzowanych zarzutów pod jej adresem, lecz skupia się na formułowaniu pretensji dotyczących sposobu orzekania przez organy administracji i sądy w sprawach skarżącego. Jednocześnie, mając na uwadze treść pism i wniosków składanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego należy zauważyć, iż skarżący doskonale orientuje się w procedurze administracyjnej i przysługujących mu jako stronie postępowania środkach prawnych, jest zatem mało prawdopodobne, aby nie posiadał wiedzy w jaki sposób winno być sporządzone i wniesione odwołanie od decyzji organu administracji.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy skonstatować, że w dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życia ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 18). Przepis art. 65 § 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. stanowi, iż jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.

W literaturze i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że obecnie organ, który otrzymał podanie, a jest przekonany, że właściwym w sprawie jest inny organ administracji publicznej, ma obowiązek przekazania podania organowi uznanemu przez siebie za właściwy, przy czym musi to uczynić niezwłocznie, zawiadamiając jednocześnie wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Formą obrony organu, któremu podanie przekazano, przed koniecznością przystąpienia do rozpoznania sprawy, jest wdanie się w spór kompetencyjny (o właściwość) w trybie art. 22 k.p.a. (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 312, 313, A. Plucińska – Filipowicz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do zmian ..., Lex/el 2011, por. także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 sierpnia 2012 r., IV SA/Gl 1175/11, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Dokumentacja analizowanej sprawy nie pozostawia wątpliwości, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. spełniło wszystkie przesłanki prawidłowości postępowania w sprawie, a mianowicie po wniesieniu doń podania przez skarżącego, w związku z uznaniem swej niewłaściwości w sprawie, podanie niezwłocznie przekazało organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu zawierało obszerne uzasadnienie.

Powyższe oznacza, że Kolegium z pewnością nie pozostawało w bezczynności w załatwieniu sprawy skarżącego. W orzecznictwie przyjmuje się, że przekazanie przez organ wniosku strony według właściwości innemu organowi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, choćby nawet przekazanie to było wadliwe (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 października 2012 r., II SAB/Ol 80/12, Lex nr 1234542).

Odnosząc się do wniosku skarżącego z dnia 18 czerwca 2013 r. i 27 czerwca 2013 r. odnośnie otwarcia zamkniętej rozprawy na nowo to wskazać należy, że przepis art. 133 § 2 p.p.s.a. nie określa wypadków, w których sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo. Wobec tego, że unormowanie zawarte w art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. dotyczy niewątpliwie sytuacji wyjątkowych, należy przyjąć, że w wypadku tym decyzja sądu powinna wynikać z ważnych powodów. Wskazać jednocześnie należy, że podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności) zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Sąd administracyjny nie dokonuje także własnych ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada. czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2,

poz. 31). W świetle powyższego nieuzasadnione było żądanie otwarcia zamkniętej rozprawy na nowo pod zarzutem niedostatecznego wyjaśnienia przez sąd żądań zawartych w skardze. Zarzut taki może być przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego.

Inne wnioski zgłoszone przez skarżącego podczas postępowania sądowego zostały przekazane do odrębnych postępowań.

Z przytoczonych względów, skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie

art. 151 p.p.s.a.