Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 517/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2164
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do rozpatrzenia wniosku G. P. z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz G. P. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

G. P. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zwanego dalej: "Prezesem ZUS") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (zwany dalej: "ZUS") wszczął postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na "Świadczenie usług ciągłości działania dla środowiska systemowego [...]", w ramach którego swoje oferty złożyło pięciu wykonawców (zwanych dalej: "Wykonawcami").

W celu weryfikacji doświadczenia do wykonania zamówienia, ZUS stworzył Załącznik nr 9 do Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia pod nazwą "Poświadczenie o posiadanym doświadczeniu" (zwany dalej: "Poświadczeniem"), które wystawił dla pracowników dwóch spośród zgłoszonych Wykonawców.

Wykonawcy, którzy otrzymali Poświadczenia, przedłożyli je jako załączniki do ofert, zastrzegając przy tym dane w nich zawarte jako tajemnicę przedsiębiorstwa. ZUS nie uznał tego zastrzeżenia za skuteczne i odtajnił dokumenty z wyjątkiem danych osób (imienia i nazwiska), których Poświadczenia te dotyczyły.

Jeden z Wykonawców, którego wspólnikiem jest Skarżący, złożył wniosek o wgląd do ofert w ramach postępowania o udzielnie zamówienia publicznego. ZUS nie uwzględnił tego wniosku z uwagi na toczące się postępowania odwoławcze dotyczące odtajnienia dokumentów złożonych w postępowaniu.

Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. – przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej – Skarżący wystąpił do Prezesa ZUS o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie:

1) skanów wszystkich Poświadczeń dla osób fizycznych wystawionych przez Centralę ZUS a dotyczących kompetencji informatycznych obejmujących którąkolwiek z pozycji z poniższej listy:

- doświadczenie w zakresie Administrowania systemem operacyjnym z/OS,

- doświadczenie w zakresie Administrowania bazą danych DB2,

- doświadczenie w zakresie Administrowania wskazanymi narzędziami do automatyzacji,

- doświadczenie w zakresie Administrowania usługą/oprogramowaniem GDPS,

- doświadczenie w zakresie Administrowania bazą danych ADABAS,

- doświadczenie w zakresie Administrowania oprogramowaniem IBM CICS;

2) skanów dokumentów, z których wynikał zakres poświadczonych kompetencji/ doświadczenia dla tych konkretnych osób dla których wydano Poświadczenia;

3) skanów pełnomocnictwa dla osoby podpisującej Poświadczenie w imieniu ZUS (całego łańcucha pełnomocnictw, jeżeli pełnomocnictwo do tej czynności nie pochodzi bezpośrednio od Prezesa ZUS).

Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. – przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej – poinformowano Skarżącego, iż organ nie może udostępnić mu informacji, o które wnioskuje. Wskazano przy tym, iż wniosek został złożony w sprawie prywatnej, bowiem bez wątpienia dotyczy indywidualnych interesów, związanych z udzielałem spółki, w której Skarżący jest wspólnikiem. W konsekwencji organ uznał, że wniosek nie dotyczy sprawy o charakterze publicznym, co sprawia, że żądana informacja nie jest informacją publiczną.

Skarżący wniósł skargę z dnia [...] sierpnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o nakazanie organowi niezwłocznego udostępnienia żądanej informacji publicznej lub wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji oraz stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wniosek dotyczył informacji o charakterze publicznym, bowiem Skarżący wystąpił o dokumenty wystawione w imieniu organu administracji publicznej. Zdaniem Skarżącego, żądana informacja nie jest ani "dokumentem wewnętrznym" ani "dokumentem prywatnym", a co istotne, nie została wytworzona w postępowaniu, którego stroną czy uczestnikiem był Skarżący. Zaznaczono przy tym, iż organ nie ma prawa dociekać z jakich względów wystąpił o informację, zaś próba ustalenia jego interesu pranego lub faktycznego stanowi, w jego ocenie, rażące naruszenie prawa. Organ nie jest bowiem uprawniony do badania tego, jakim celom ma służyć wnioskowana informacja. Ponadto Skarżący zauważył, iż nawet gdyby przyjąć, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, to organ winien udzielić odpowiedzi na wniosek, w terminie 14 dni, czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż bez wątpliwości Skarżący jest osobiście i bezpośrednio zainteresowany zarówno przebiegiem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, jak również jego wynikiem. Zdaniem organu, można przypuszczać, że celem uzyskania wiedzy na temat doświadczenia pracowników konkurencyjnych firm jest ocena własnej pozycji w przedmiotowym postępowaniu, bądź też zamiar zebrania materiałów i przygotowania się do ewentualnych postępowań przez Krajową Izbą Odwoławczą lub postępowań sądowych. Należy stwierdzić zatem, że wniosek o udostępnienie żądanych dokumentów nie służy wskazywanym przez orzecznictwo celom publicznym, został on natomiast złożony w sprawie prywatnej. Wniosek ten bez wątpienia dotyczy indywidualnych interesów Skarżącego, związanych z udziałem spółki, w której jest wspólnikiem, w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego.

W dniu [...] września 2018 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe Skarżącego (omyłkowo datowane na dzień [...] sierpnia 2018 r.), w którym podtrzymano wszystkie żądania skargi. Dodatkowo podniesiono, iż nie jest jasne czy organ powołuje się na tajemnicę przedsiębiorstwa, a jeśli tak, to winien wydać w sprawie decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej z tego względu. Skarżący zauważył także, iż żądane dokumenty nie występują w jakimkolwiek postępowaniu przetargowym i jest sprawą publiczną, na jakiej podstawie pracownik organu wystawia te Poświadczenia.

Pismem procesowym z dnia [...] października 2018 r. organ wyjaśnił dodatkowo, iż Poświadczenia zawierają oświadczenia wiedzy osoby, która je podpisała w imieniu Prezesa ZUS, na podstawie Regulaminu organizacyjnego ZUS. Ponadto organ wskazał, iż Poświadczenia, których domagał się Skarżący "zostały już udostępnione Skarżącemu – jedynie bez imienia i nazwiska osoby fizycznej, której poszczególne poświadczenia dotyczyły". W tym zakresie Skarżący nie skorzystał z prawa zaskarżenia czynności Prezesa ZUS w postaci odmowy udostępnienia imienia i nazwiska osób wskazanych w ofertach dwóch z Wykonawców. Jednocześnie podniesiono, iż pismami z dnia [...] lipca 2018 r. organ poinformował wszystkich Wykonawców, "w tym Skarżącego", o zakończeniu badania zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa, a "Skarżący dysponował prawem wniesienia odwołania na tę czynność", z którego to prawa "nie skorzystał". Z tych względów Prezes ZUS wniósł o rozważenie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; zwanej dalej: "u.d.i.p.") bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podnosi się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takich informacji.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p. Prezes ZUS jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

Dokonując natomiast oceny tego, czy przedmiotem żądania Skarżącego była informacja publiczna, wskazać należy, iż definicję "informacji publicznej" zawiera art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Powyższy przepis stanowi ustawową regulację konstytucyjnej normy zawartej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, która daje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio.

Ponieważ wniosek Skarżącego dotyczył udzielenia informacji odnoszących się do postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (postępowania zamówieniowego), przypomnieć również należy ugruntowane już stanowisko orzecznictwa dotyczące wzajemnych relacji pomiędzy u.d.i.p. oraz ustawą z dnia 29 stycznia 2014 r. – Prawo zamówień publicznych (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1986 ze zm.; zwanej dalej: "u.p.z.p.").

Przyjmuje się mianowicie, iż przepisy tych dwóch ustaw pozostają w stosunku do siebie w relacji przepisu ogólnego do szczególnego. Wynika z tego, że do spraw wszczętych w trybie dostępu do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosuje przepisy u.d.i.p. przy uwzględnieniu unormowań u.p.z.p. W szczególności chodzi tu o art. 96 ust. 3 i art. 139 ust. 3 u.p.z.p. W myśl tych przepisów protokoły i umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Tego rodzaju regulacja nie oznacza jednak, że inne niż umowy i protokoły dokumenty, dotyczące postępowań przetargowych i szeroko pojętej realizacji zamówień nie zawierają informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. Zasada jawności postępowania o udzielenie zamówienia publicznego rozciąga się również na inne dokumenty związane z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. Zatem z u.d.i.p. wynika także obowiązek udostępniania innych niż protokoły i umowy dokumentów posiadających walor informacji publicznej, a dotyczących postępowań przetargowych i szeroko pojętej realizacji zamówień, skoro dostęp do informacji publicznej dotyczy sfery faktów. Ustawa ta zawiera zatem uregulowania szczególne, które należy uwzględniać przy stosowaniu trybu dostępu do informacji publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 9 października 2009 r. o sygn. akt I OSK 322/09; z dnia 27 marca 2012 r. o sygn. akt I OSK 155/12; z dnia 14 grudnia 2012 r. o sygn. akt I OSK 2208/12; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać dodatkowo należy na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 20111 r. o sygn. akt I OSK 1372/11, zgodnie z którym, wszelkie dokumenty związane z wykonywaniem czy wykonaniem umów w sprawach zamówień publicznych, w szczególności dokumenty dotyczące złożonych zamówień, informacje o postępie prac, faktury, reklamacje, noty odsetkowe i obciążeniowe oraz dokumenty związane ze sporami pomiędzy zamawiającym a wykonawcami, posiadają walor dokumentacji urzędowej, stanowiącej informację publiczną. Dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i pkt 4 lit. a, b, c u.d.i.p., a więc tworzą informację o sprawach publicznych zgodnie z jej art. 1 ust. 1, podlegając udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych.

Przenosząc powyższe poglądy na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdza, iż informacje, o które wystąpił Skarżący we wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r., stanowiły informacje o charakterze publicznym, a w konsekwencji Prezes ZUS był obowiązany do rozpatrzenia wniosku Skarżącego w trybie przepisów u.d.i.p. z uwzględnieniem regulacji szczególnych zawartych w u.p.z.p.

Jak wynika z niespornego stanu faktycznego niniejszej sprawy, Prezes ZUS nie udostępnił Skarżącemu żądanych dokumentów, informując go pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., iż żądana informacja nie jest informacją publiczną. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż wniosek został złożony w sprawie prywatnej, bowiem bez wątpienia dotyczy indywidualnych interesów, związanych z udzielałem spółki, w której Skarżący jest wspólnikiem.

W ocenie Sądu, stanowisko organu nie jest prawidłowe.

Przede wszystkim wskazać należy, iż fakt, że określona informacja zawiera dane dotyczące prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy, czy też inne prawem chronione tajemnice, nie oznacza, że traci ona w ogólności charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia danej informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. zobligowany jest wydać stosowną decyzję w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018 r. o sygn. akt I OSK 213/14).

Następnie podnieść trzeba, iż Prezes ZUS dokonał nieprawidłowego założenia, iż sytuacja Skarżącego – jako wspólnika jednego z Wykonawców – jest tożsama z sytuacją strony w postępowaniu zamówieniowym. W ocenie Sądu nie można tutaj postawić znaku równości, a tym samym nie można przyjąć, że Skarżący miał pełny i swobodny dostęp do dokumentacji ofertowej, jak również, że mógł realizować swoje prawa w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Skarżący bez wątpliwości nie posiadał przymiotu Wykonawcy i nie był stroną postępowania zamówieniowego, a zatem nie można było przyjąć, że jego uprawnienie do żądania informacji publicznej zostało wykluczone z uwagi na regulację art. 1 ust 2 u.d.i.p. Jak to się bowiem podnosi w orzecznictwie, stosowanie przepisów u.d.i.p. jest niedopuszczalne tylko wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, osiągalne są przez wnioskodawcę w innym trybie. Stanowiska tego nie może również zmienić okoliczność, iż Skarżący – jako wspólnik jednego z Wykonawców – mógł mieć dostęp do dokumentacji wytworzonej w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, bowiem okoliczność ta nie czyni z niego ani Wykonawcy ani tym bardziej strony tego postępowania. Z tego względu nie ma również znaczenia okoliczność czy organ ustalił jaki był ewentualny zakres informacji, do których Skarżący mógł mieć dostęp, biorąc pod uwagę to, iż Wykonawcą tym było konsorcjum osób prawnych, z których tylko jedna stanowiła spółkę, w której Skarżący był wspólnikiem.

Bez wątpliwości natomiast, Skarżący był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Takie prawo gwarantowała mu nie tylko Konstytucja RP, ale również art. 2 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, prawo do informacji publicznej przysługuje "każdemu", z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Dodać także należy, iż w art. 8 ust. 1 u.p.z.p. zawarta została zasada jawności postępowania w sprawie zamówień publicznych, co gwarantuje przejrzystość prowadzonego postępowania. Zasada ta jest jednym z czynników mających duże znaczenie gospodarcze w warunkach wolnego rynku, bowiem gwarancja powszechnego dostępu do informacji o prowadzonych postępowaniach pozwala na urzeczywistnienie zasad uczciwej konkurencji i równości traktowania wykonawców.

W ocenie Sądu, przyjęte przez organ założenie jest również chybione z tego powodu, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie tylko nie ma prawa do badania interesu prawnego czy faktycznego wnioskodawcy, ale również nie powinien prowadzić swoistego dochodzenia, czy wnioskodawca jest w jakikolwiek sposób "powiązany" z podmiotami uczestniczącymi w postępowaniu zamówieniowym, jeśli nie posiada w nim przymiotu strony bądź uczestnika. Takie założenie organu mogłoby bowiem doprowadzić do kuriozalnych sytuacji, w których można by odmówić danej informacji charakteru publicznego tylko z tego powodu, że wnioskuje o nią osoba spokrewniona, spowinowacona, a nawet pozostająca w każdym innym stosunku "znajomości" z podmiotem uczestniczącym w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Można by przy tym zadać pytanie Prezesowi ZUS, jaki jest krąg osób, które miałyby – zdaniem organu – interes "prywatny" w dostępie do dokumentów postępowania przetargowego i czy za taką osobę można by na przykład uznać kolegę Skarżącego, który wystąpiłby z takim wnioskiem, a następnie przekazał uzyskaną informację samemu zainteresowanemu. Takie błędne założenie prowadziłoby do sytuacji, w której jeden obywatel byłby w sytuacji uprzywilejowanej wobec innego, u którego organ doszukuje się "prywatnego interesu" w pozyskaniu informacji publicznej.

W konsekwencji okoliczność, iż Skarżący był jednocześnie wspólnikiem jednego z Wykonawców nie mogła sama w sobie doprowadzić do przyjęcia, że żądane przez niego informacje nie miały charakteru publicznego.

Jak to już wyżej wskazano, organ mógłby odmówić Skarżącemu udostępnienia żądanych informacji (wydania dokumentów), jednakże mogłoby to nastąpić tylko w warunkach i w sposób określony w u.d.i.p. z uwzględnieniem przepisów u.p.z.p. Przypomnieć raz jeszcze należy, iż zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do uzyskania informacji publicznej podlega stosownym ograniczeniom i w takim przypadku organ może odmówić udostępnienia danej informacji, jednakże stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zobligowany jest wydać stosowną decyzję w tym przedmiocie. Dodatkowo wskazać trzeba, iż przepis art. 8 ust. 2 u.p.z.p. przewiduje, że zamawiający może ograniczyć dostęp do informacji związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia tylko w przypadkach określonych w ustawie. Odstępstwa od zasady jawności w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego określone zostały w przepisach art. 8 ust. 3 i ust. 4 u.p.z.p.

Z tych względów stwierdzić należało, iż do dnia wniesienia skargi organ nie załatwił (nie rozpatrzył) wniosku Skarżącego z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, wobec czego pozostaje w bezczynności.

Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 (...), zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne uzasadniają, w ocenie Sądu, uznanie zasadności skargi oraz zobowiązanie organu do załatwienia wniosku Skarżącego w zakreślonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Jak to się bowiem podkreśla w orzecznictwie, owo "przekroczenie" musi być bowiem pozbawione racjonalnego uzasadnienia, niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. W ocenie Sądu, nierozpatrzenie wniosku w sposób określony w przepisach u.d.i.p., aczkolwiek naganne, nie jest zachowaniem godzącym w ład demokratycznego państwa prawa ani nie wywołuje dotkliwych skutków dla samego Skarżącego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oparto na przepisach art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 p.p.s.a.