Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 314/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego z powodu niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 885/10 w przedmiocie robót budowlanych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu P.K. ze Skarbu Państwa -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 kwietnia 2011 r., sygn.. akt II SA/Gd 885/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi P. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 marca 2010 r. w przedmiocie robót budowlanych uchylił zaskarżoną decyzje oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 września 2009 r. oraz zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego P. K. kwotę 541,60 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 8 maja 2015 r. P. K. wniósł o wymierzenie Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny za niewykonanie wyroku WSA w Gdańsku poprzez niedokonanie zwrotu kosztów postępowania zasądzonych wyrokiem z 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 885/10.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu 29 lipca 2011 r. została wysłana skarżącemu kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po upływie 3 lat P. K. pismem z 10 kwietnia 2014 r. wezwał organ do natychmiastowego uregulowania zasądzonej kwoty wraz z odsetkami. Po otrzymaniu od organu pisma z informacją, że należność została mu przekazana, wskazał, że nie miało to miejsca, a odcinek przekazu dotyczy innej osoby. Organ odwoławczy zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. o udzielenie informacji kto odebrał przedmiotową należność. Operator pocztowy udzielił odpowiedzi, że należność została odebrana przez P. K. w dniu 16 sierpnia 2011 r..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Powyższy przepis daje skarżącemu możliwość wystąpienia z żądaniem przymuszenia organu administracji publicznej do wykonania wyroku sądu administracyjnego. Nie ulega jednak wątpliwości, że odnosi się on wyłącznie do niewykonania wyroku sądowego w zakresie dotyczącym przedmiotu sprawy administracyjnej, nie stanowiąc natomiast podstawy do wymierzenia grzywny w przypadku, gdy organ nie wykona orzeczenia w części dotyczącej zwrotu zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

Z brzmienia przywołanego unormowania wynika, że niewykonanie wyroku sądu polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej. Niewykonanie wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania nie może zatem stanowić bezczynności organu administracji, o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., z uwagi na fakt, że nie występuje tu konieczność podjęcia przez ten organ działań takich jak wydanie decyzji administracyjnej ewentualnie innego aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Między organem a stroną, na rzecz której orzeczono zwrot kosztów postępowania, powstaje cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, gdzie organowi przypada rola dłużnika, zaś stronie skarżącej - wierzyciela. W konsekwencji zawiązania stosunku zobowiązaniowego, w razie niewykonania przez organ administracyjny orzeczenia sądu w części dotyczącej kosztów postępowania po uprzednim stwierdzeniu jego prawomocności, dochodzenie jego wykonania odbywać się będzie w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, nie zaś w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 789/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 154/08, Lex nr 505363; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 21 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Łd 774/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

W świetle powyższego skarga P. K. w przedmiocie niewykonania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2011 r. w zakresie dotyczącym zasądzonych kosztów, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Stosownie do treści art. 232 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego (pkt 1). W okolicznościach niniejszej sprawy wpis od skargi w kwocie 200 zł uiszczony został w sprawie, gdzie skarga została odrzucona.

Wobec powyższego, zachodzą warunki do zwrotu stronie skarżącej opłaty od skargi i z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 232 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił jak w pkt 2 sentencji.