Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 21/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 w zw. z art. 145 par. 6; art. 200 i 205 par. 2 w z zw. z art. 64 par 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. N. o wymierzenie Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), za nieprzekazanie skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] postanawia: 1. wymierzyć Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, 2. zasądzić od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz J.N. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 21 listopada 2019 r. J. N. (dalej: "skarżący") reprezentowany przez r. pr. G. W. złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Skarżący w uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że w o odpowiedzi na pismo z dnia 22 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 18 listopada 2019 r. sygn. akt VII KO/Wa 76/19 poinformował, że na dzień

23 października 2019 r. nie wpłynęła do Sądu skarga J. N. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r.

nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Wskazał, że to oznacza, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie wywiązał się z obowiązku, do którego był zobowiązany na mocy art. 54 § 2 p.p.s.a.,

tzn. do dnia 7 października 2019 r. nie przekazał skargi wraz z aktami sprawy

i odpowiedzią na skargę.

W odpowiedzi na złożony wniosek organ poinformował, że akta sprawy dotyczące postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...], utrzymującego w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. znak [...], nakładające na J. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł (słownie: pięciu tysięcy złotych) z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] oraz nakładającego obowiązek uiszczenia kwoty 50,00 zł (słownie: pięćdziesięciu złotych) tytułem opłaty za wydanie postanowienia, zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę J. N.

z dnia 4 września 2019 r. na postanowienie z dnia [...] lipca 2019 r. znak

[...].

Ponadto organ wyjaśnił, że skarga J. N. z dnia 4 września 2019 r. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...], została omyłkowo przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 13 września 2019 r. przy piśmie z dnia

11 września 2019 r. stanowiącym odpowiedź na skargę J. N. z dnia

4 września 2019 r. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...]. Organ zaznaczył, że oryginał skargi z dnia 4 września 2019 r. na postanowienie z dnia [...] lipca 2019 r. znak

[...], znajduje się w aktach sądowych o sygn.

VII SA/Wa 2074/19, bowiem nie został zwrócony do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.

Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania

(art. 54 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Powołane wyżej przepisy przewidują dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie organowi grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, ma charakter bezwzględny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania wskazanych wyżej dokumentów sądowi administracyjnemu

w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny, które za tym stały. Okoliczności te powinny natomiast zostać wzięte pod uwagę przez sąd przy wymierzaniu grzywny, gdyż zasadniczo wpływać będą na jej wysokość. Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany. Pozostaje środkiem prawnym o charakterze jednocześnie dyscyplinującym, represyjnym, a zarazem prewencyjnym

(por. postanowienie NSA z 25 września 2019 r. sygn. II OZ 800/19; postanowienie NSA z 12 stycznia 2016 r. sygn. II OZ 1368/15; postanowienie NSA z postanowienie NSA

z 12 lutego 2014 r. sygn. I OZ 72/14)

Na gruncie niniejszej sprawy za niesporne należy uznać, że skarga na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r.

nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wpłynęła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniu 6 września 2019 r. Zgodnie z przytoczonymi na wstępie przepisami obowiązkiem organu było zatem jej przekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

w terminie 30 dni, czyli do 7 października 2019 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego temu zobowiązaniu niewątpliwie uchybił, przekazując ww. skargę na wezwanie Sądu z 29 stycznia 2020 r. przy piśmie z 10 lutego 2020 r. oraz nadsyłając

w dniu 4 lutego 2020 r. (data wpływu do Sądu) akta administracyjne wraz z odpowiedzią na skargę.

Określając wysokość grzywny Sąd zważył na to, że ustawodawca wprowadził górną granicę grzywny opartą zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., na wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, pozostawiając jednakże jej dolną granicę uznaniu sądu. Miarkując wymiar grzywny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił w niniejszej sprawie okres zwłoki w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy

i odpowiedzią na skargę oraz powody, które nie pozwoliły organowi zachować trzydziestodniowego terminu. Wprawdzie wskazana przez organ okoliczności dotyczące omyłkowego dołączenia przez organ skargi z dnia 4 września 2019 r. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r. znak

[...] i przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 13 września 2019 r. przy piśmie z dnia

11 września 2019 r. stanowiącym odpowiedź na skargę J. N. z dnia

4 września 2019 r. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] przyczyniły się do czteromiesięcznego opóźnienia w przekazania skargi, w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a., to jednak, w ocenie Sądu, nie wynikało to z lekceważenia obowiązków procesowych spoczywających na organie oraz z celowego działaniu organu. Z tych powodów za adekwatną Sąd uznał grzywnę w wymiarze 200 zł.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie 1 postanowienia na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od wniosku w kwocie 100 zł, koszt zastępstwa procesowego skarżącego 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.