Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 225/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Alicja Jaszczak- Sikora Hanna Raszkowska (spr.) Katarzyna Matczak Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004r. sprawy ze skargi Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w O. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 13 lutego 2004r. nr "[...]" w przedmiocie protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w O. kwotę 540 zł (pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Agencja Mienia Wojskowego - Odział Terenowy w O. wniosła protest do ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O., dotyczących nieruchomości znajdujących się w jej zasobie, w tym między innymi nieruchomości oznaczonej jako działka nr 156/3 w obrębie l miasta O., wnioskując aby w planie nieruchomość ta została przeznaczona pod zabudowę pensjonatową.

Uchwałą nr "[...]" z 13 lutego 2004 r. Rada Miejska w O. uwzględniła protest w odniesieniu do działek o nr 411/28, 411/30, 411/47, 411/43, 411/44, 411/45 i 411/46, natomiast nie uwzględniła go co do zmiany przeznaczenia działki nr 156/3.

W jej uzasadnieniu stwierdzono, iż protest nie może być uwzględniony w całości ze względu na: 1) zasady zagospodarowania terenów wynikające z polityki przestrzennej Miasta i Gminy O. przyjętej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy O. w celu prowadzenia prawidłowej gospodarki przestrzennej na terenach mających rangę obszaru chronionego krajobrazu. Zasady zagospodarowania terenów określone w projekcie planu są zgodne z art. 72 ust. l pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627 z późn. zm.), 2) to, iż istniejące na tym terenie grunty objęte są ochroną na podstawie ustawy z dnia 3 grudnia 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych (Dz. U. Nr 16, póz. 78 z późn. zm.).

W skardze na uchwałę Agencja Mienia Wojskowego - Oddział Terenowy w O. wniosła o stwierdzenie jej nieważności w części nie uwzględniającej protestu.

Skarżąca zarzuciła, iż przedmiotowe grunty nie są objęte ochroną na podstawie ustawy z dnia 3 grudnia 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż nie są to grunty rolne bądź leśne w rozumieniu tej ustawy. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów obrębu l miasta O. grunty w działce nr 156/3 są oznaczone jako tereny różne. Zgodnie z dotychczasowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta O., działka nr 156/3 była oznaczona symbolem B30 MW - teren lasu pozostający we władaniu administracji wojskowej - jako przedłużenie istniejącego ośrodka wypoczynkowego. W tej sytuacji w przypadku zmiany przeznaczenia na przewidziany w projekcie planu teren lasów, wartość rynkowa tej działki będzie wielokrotnie niższa, gdyż korzystanie z tej nieruchomości w dotychczasowy sposób stanie się niemożliwe. Dlatego też w/w uchwała w części zaskarżonej narusza uprawnienia strony skarżącej przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. Postanowienia projektu planu w części zaskarżonej też są problematyczne z uwagi na fakt, iż teren pomiędzy działką 156/3 a jeziorem jest nadal terenem istniejącego ośrodka wypoczynkowego. Z powyższych względów postanowienia projektu planu naruszają art. 140 Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając iż złożony protest do projektu planu został rozpatrzony zgodnie z art. 18 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Twierdzenie Skarżącego o rzekomym braku przekonującego uzasadnienia jest opinią subiektywną. Przedmiotowa działka według mapy pochodzącej z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w Starostwie w P., na której opracowano projekt planu, znajduje się na terenach oznaczonych w ewidencji jako tereny leśne, co nie jest sprzeczne z danymi zawartymi w przedstawionym przez skarżącego wypisem z ewidencji, gdzie tereny te oznaczono jako tereny leśne, co nie wyklucza że również leśne. Skarżący powołuje się na nieobowiązujący obecnie Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania przestrzennego Miasta O. Niezasadne jest oczekiwanie skarżącego, że wszystkie tereny w granicach opracowania Planu będą miały takie same funkcje i zasady zagospodarowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż podane w skardze. Na początku należy zauważyć, że Rada Miejska w O. błędnie zakwalifikowała zarzut skarżącej jako protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 24 ust l ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), obowiązującej w chwili prowadzenia przedmiotowego postępowania planistycznego, zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Należy podkreślić, że Agencja Mienia Wojskowego, której Skarb Państwa powierzył wykonywanie prawa własności w stosunku do działek położonych na obszarze objętym planem, miała interes prawny w przedmiotowej sprawie.

Zakwalifikowanie pisma jako zarzut powoduje skutki określone w art. 24 ust 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czyli o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale powinna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swojego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (wyrok NSA z 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, nie publ.).

W rozpoznawanej sprawie pismo skarżącej zakwalifikowane zostało jako protest, w wyniku którego wydana została zaskarżona uchwała. Uchwała ta zawiera błędnie określone podstawy jej wydania a mianowicie powołuje się na art. 23 i 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że organ z jednej strony zakwalifikował pismo skarżącej jako protest, z drugiej powołał przepisy odnoszące się do protestu i zarzutów. Zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, w związku z czym nie spełnia wymogu z art. 24 ust 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 147 § l w zw. z art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.