Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 927/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Nowotomyskiego z dnia 28 czerwca 2017 r. nr [...], a także decyzję Starosty Nowotomyskiego z dnia 09 stycznia 2017 r. nr [...]


UZASADNIENIE

IV SA/Po 927/17

UZASADNIENIE

[...] (dalej również: "skarżąca") w dniu 05.12.2016 r. zarejestrowała się jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w Nowym Tomyślu. W tym dniu przedłożyła dokumentację (świadectwo pracy, umowy zlecenia, zaświadczenia), na podstawie której przyznano jej decyzją Starosty Nowotomyskiego nr 1[...] z dnia 9.01.2017 r., prawo do zasiłku od dnia 05.12.2016 r. na okres 180 dni (w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku i w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku).

Starosta Nowotomyski decyzją z dnia 28.06.2017r. nr [...] wydaną podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017r. poz.1065 ze zm., dalej u.p.z.) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.), orzekł o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku od dnia 03.06.2017r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że utrata prawa do zasiłku nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania przez skarżącą.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca wskazując, że się z nią nie zgadza. Zarzuciła, że z dokumentów, które złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Nowym Tomyślu wynika, że jej staż pracy wynosi ponad 31 lat i przysługuje jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych przez okres 1 roku, a nie 6 miesięcy.

W aktach sprawy znajduje się wezwanie z dnia 01 sierpnia 2017 r., w którym organ zobowiązał skarżącą do odpowiedzi na pytanie, czy w latach 1990-2014 była zatrudniona jako osoba współpracująca u męża. W dniu 07 sierpnia 2017 r. złożono organowi II instancji zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z którego wynika, że skarżąca w okresie od 05.051993 r. do 31.12.1998 r. (z przerwami) podlegała ubezpieczeniu jako osoba współpracująca u [...].

W dniu 07 sierpnia 2017 r. organ odwoławczy sporządził raport (zestawienie okresów zaliczanych), z którego wynika, że w przypadku skarżącej okres uprawniający do zasiłku wynosi 23 lata, 10 miesięcy i 27 dni, a wysokość zasiłku wynosi 120 % zasiłku podstawowego.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 22.08.2017r. nr [...]utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty Nowotomyskiego nr [...] z dnia 28.06.2017 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ I instancji orzekł o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku w oparciu o dokumentację przedstawioną przez nią w dniu rejestracji. W oparciu o posiadane dokumenty, organ ten prawidłowo ustalił, iż okres posiadania przez skarżącą prawa do zasiłku wynosił 180 dni. W ocenie organu II instancji decydujące znaczenie dla ustalenia okresu pobierania zasiłku ma moment nabycia prawa do zasiłku. Długość tę ustala się jednorazowo. Skarżąca, rejestrując się w PUP w Nowym Tomyślu w dniu 05.12.2016 r., nabyła prawo do 180-dniowego okresu zasiłkowego, który w całości wykorzystała. Decyzją nr [...]z dnia 9.01.2017 r., na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 u.p.z. zostało jej przyznane prawo do zasiłku na okres 180 dni, bowiem organ I instancji dokonał analizy dokumentów dostarczonych przez skarżącą w dniu rejestracji.

Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 6 u.p.z. "W przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1." W ocenie organu odwoławczego na podstawie ww. przepisu nie jest możliwe uchylenie zaskarżonej decyzji o utracie prawa do zasiłku, ani poprzedzającej jej decyzji o przyznaniu tego prawa, bowiem skarżąca udokumentowała dodatkowy okres uprawniający do zasiłku dopiero dnia 07.08.2017 r.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w ustawowym terminie wniosła [...] zarzucając, że przy składaniu wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych nie została poinformowana, że ma dostarczyć wszystkie świadectwa pracy potwierdzające cały okres zatrudnienia. Wskazała, że po przyznaniu zasiłku na okres 180 dni nie odwoływała się od pierwszej decyzji, ponieważ była przekonana, że otrzyma świadczenie przedemerytalne z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Po otrzymaniu decyzji o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dnia 28.06.2017 r. złożyła odwołanie do Wojewody Wielkopolskiego za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w Nowym Tomyślu. Wskazała, że po kilku dniach od wysłania odwołania otrzymała telefon od Pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w Nowym Tomyślu o złożeniu oświadczenia o zatrudnieniu w okresie od 1990 r. do 2004 r. bez wyznaczonego terminu. Wskazała, że po doinformowaniu się, że o świadczenie przedemerytalne można ubiegać się pod warunkiem zatrudnienia na umowę o pracę, a nie na umowę zlecenie, podjęła działania w celu uzupełnienia stażu pracy. Skontaktowała się z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w Wolsztynie i Nowym Tomyślu prosząc o potwierdzenie okresu ubezpieczenia jako osoba współpracująca z osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Wskazała, że w/w zaświadczenie nie jest wydawane "od ręki", więc czas oczekiwania na zaświadczenie wydłużył się do 07.08.2017 r. Wskazała, że na dzień złożenia wniosku o prawo do zasiłku staż pracy uprawniał skarżącą do zasiłku dla bezrobotnych przez okres 12 miesięcy. Z uwagi na niedoinformowanie skarżącej o dostarczeniu wszystkich świadectw pracy(stażu pracy) uzupełniła brakujące dokumenty dopiero po rozmowie telefonicznej z dnia 25.07.2017 r. oraz wezwaniu z dnia 01.08.2017r. nr [...].

Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty Nowotomyskiego z dnia 28 czerwca 2017 r. nr [...] orzekającą o utracie przez [...]prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Sąd orzekający wskazuje, że zaskarżona decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nowotomyskiego z dnia 28 czerwca 2017 r. nr [...] orzekającą o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest wadliwa. Sąd uznał, że również decyzja Starosty Nowotomyskiego z dnia 9 stycznia 2017 r., nr [...] o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku jest wadliwa.

Sąd wskazuje, że normy określone w art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. dopuszczają możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyte w obu tych przepisach pojęcie "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje oparcie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Jednakże warunkiem dopuszczalności takiej kontroli sięgającej "w głąb" sprawy jest uprzednie stwierdzenie przez Sąd, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa determinującym uwzględnienie skargi. Istotą konstrukcji ukształtowanej przepisem art. 135 p.p.s.a. jest powiązanie obowiązku sądu orzekania "w głąb sprawy" z przesłanką niezbędności takiego rozstrzygnięcia dla jej końcowego załatwienia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego innej niż zaskarżona do sądu decyzja ostateczna wchodzi w grę jedynie wówczas, gdy bez tego zabiegu załatwienie sprawy byłoby niemożliwe lub co najmniej utrudnione. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zatem zakresem rozpoznania sądu są wszystkie rozstrzygnięcia wydane w ramach danej sprawy administracyjnej. Działania takie służyć mają zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania Sąd uznał, że konieczne jest również uchylenie decyzji Starosty Nowotomyskiego z dnia 09 stycznia 2017 r., nr [...] o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku. Decyzja ta jest wadliwa i ściśle związana z decyzjami zaskarżonymi w niniejszej sprawie.

Zaskarżona decyzja Wojewody Wielkopolskiego z 22.08.2017 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Nowotomyskiego z 28.06.2017, a także decyzja Starosty Nowotomyskiego z dnia 9 stycznia 2017 r. o przyznaniu prawa do zasiłku nie spełniają podstawowych zasad określonych w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."). Zostały więc wydane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a.).

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Artykuł 8 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Natomiast zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W myśl z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 k.p.a., stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14 (LEX nr 1519889) trafnie stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14 (LEX nr 1465425) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507).

Uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234).

W ww. decyzjach organy w sposób lakoniczny opisały stan faktyczny sprawy. Decyzja Starosty Nowotomyskiego z 09.01.2017 r. o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku nie zawiera opisu stanu faktycznego sprawy. Jest niezwykle lakoniczna i ogólnikowa. W szczególności w uzasadnieniu tej decyzji organ nie wskazał jakie konkretnie okresy zostały wzięte pod uwagę i na podstawie jakich dokumentów. W ocenie Sądu uzasadnienie tej decyzji powinno zawierać szczegółowy opis wszelkich okresów składkowych mających wpływ na prawo do zasiłku. Ponadto organ powinien w uzasadnieniu decyzji wyszczególnić warunki określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ w uzasadnieniu powinien dokonać subsumpcji stanu faktycznego i powołanych w podstawie wydania decyzji przepisów. Decyzja taka nie poddaje się kontroli, ponieważ z jej treści nie można odczytać podstawowych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a jej charakter jest ogólny. Decyzja taka nie może się ostać i powinna zostać uchylona na podstawie wyżek opisanego art. 135 p.p.s.a.

Decyzja z dnia 28.06.2017 r. również nie zawiera żadnego opisu stanu faktycznego. Organ wskazał jedynie, że utrata prawa do zasiłku nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Organ nie wskazał jaki to okres, kiedy upłynął, na podstawie jakiej decyzji został określony. Decyzja ta również podlega uchyleniu, ponieważ ma charakter ogólny i nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Decyzja Wojewody Wielkopolskiego z 22.08.2017 również nie spełnia podstawowych wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Organ opisał stan faktyczny w sposób lakoniczny. Również nie wskazał konkretnie jakie okresy zatrudnienia zostały wzięte pod uwagę oraz na podstawie jakich dokumentów. Ta kwestia wymaga dokładnego wyjaśnienia w treści uzasadnienia. Tym samym organ odwoławczy zaaprobował uchybienia zawarte w decyzji organu I instancji.

Skarżąca wskazała, że w rozmowie telefonicznej nie została pouczona o terminie złożenia dodatkowych dokumentów. Sąd wskazuje, że nie wiadomo kiedy została sporządzona znajdująca się w aktach administracyjnych notatka służbowa dotycząca rozmowy telefonicznej ze skarżącą. Brak na niej daty sporządzenia, brak datownika, dekretacji. Dokument ten nie ma żadnego numeru i w ocenie Sądu nie można przyjąć, że świadczy on o skutecznym pouczeniu skarżącej (zwłaszcza, że podnosi ona, że nie została pouczona o terminie złożenia dokumentów). Podobne wątpliwości wzbudza wezwanie z dnia 01 sierpnia 2017r., do którego nie dołączono zwrotnego potwierdzenia odbioru. W aktach sprawy znajduje się kartka (k.39) wskazująca, że przesyłka o numerze [...] została doręczona w dniu 03 sierpnia 2017r., jednak nie wiadomo co to była za przesyłka, do kogo kierowana, co zawierała i kto ją odebrał. Brak na niej pieczęci urzędowych. W tych okolicznościach, na podstawie tego dokumentu nie można wywodzić żadnych negatywnych skutków dla skarżącej.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm., dalej: "u.p.z.") okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku. Natomiast zgodnie z art. 71 ust. 6 u.p.z. w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.

Organ ponownie rozpoznając sprawę zastosuje wykładnię wskazaną w niniejszym orzeczeniu. Organ szczegółowo zbada stan faktyczny sprawy. Przede wszystkim organ dokona prawidłowego wyliczenia okresu uprawniającego skarżącą do zasiłku, dokona pełnej analizy prawnej i opisze swoje rozważania w uzasadnieniu decyzji z poszanowaniem art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.