Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 892/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7,77, par. 1, art 75, 80,107
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 34 i art 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1311
law: Ustawa z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju (dalej również jako "Minister/organ") decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej również jako "Wojewoda/organ I instancji") z [...] października 2019 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] października 2000 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położnego w gminie [...], obręb [...] – [...], oznaczonego jako działka nr [...], o pow. [...] ha, dla której Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...].

Zaskarżona decyzja Ministra Rozwoju wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej również jako "[...]/[...]") z [...] kwietnia 2019 r., Wojewoda [...], działając na podstawie art. 34 i art. 35 ustawy z dnia [...] września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (Dz. U. z 2018 r., poz. 1311 ze zm.), oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 29), decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] października 2000 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położnego w gminie [...], obręb [...] – [...], oznaczonego jako działka nr [...], o pow. [...] ha, dla której Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że oceniając spełnienie przesłanek wymienionych w art. 34 ww. ustawy, nie może opierać się wyłącznie na domniemaniu, iż przedmiotowy grunt zajęty był pod linię kolejową. Wobec nie wykazania faktu posiadania przez [...] przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] grudnia 1990 r., organ I instancji wydał decyzję odmowną.

Odwołanie od powyżej decyzji Wojewody [...] złożyły [...] S.A.

Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Rozwoju decyzją z [...] utego 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]

z [...] października 2019 r., nr [...].

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Minister Rozwoju wskazał na brzmienie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]", wyjaśniając przy tym, że przesłankami niezbędnymi do stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego przez [...] w trybie art. 34 ww. ustawy komercjalizacyjnej jest, aby w dniu [...] grudnia 1990 r. grunt Skarbu Państwa znajdował się w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych.

Minister ustalił, na podstawie treści księgi wieczystej nr [...], iż grunt oznaczony jako działka nr [...] o pow. [...] ha w dniu [...] grudnia 1990 r. oraz aktualnie stanowi własność Skarbu Państwa, która została ujawniona w obecnej księdze wieczystej spornej nieruchomości na podstawie treści dawnej księgi wieczystej [...] Tom IV karta 69.

Zdaniem Ministra, nie została natomiast spełniona przesłanka posiadania przez [...] gruntu Skarbu Państwa. W tym zakresie Minister zwrócił uwagę, że znajdujące się

w aktach sprawy dokumenty przedłożone przez [...] m. in. wypis z rejestru gruntów oraz wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia [...] lutego 2019 r., wydruk z księgi wieczystej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., wypis z ewidencji środków trwałych dotyczący działki nr [...], a także oświadczenie z dnia [...] kwietnia 2019 r. Pani A. S. - Dyrektora Oddziału i Pana D. O. - Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Eksploatacji, nie świadczą o tym, iż sporny grunt oznaczony jako działka nr [...] w dniu [...] grudnia 1990 r. był w posiadaniu [...].

Ponadto, organ podniósł, że Wojewoda [...] dwukrotnie występował

z wezwaniem do [...] S.A. o przedłożenie dokumentów potwierdzających przesłankę posiadania przez wnioskodawcę przedmiotowego gruntu w dacie [...] grudnia 1990 r., wraz z informacją kiedy znajdujące się na niej urządzenia infrastruktury kolejowej zostały wybudowane oraz czy linia [...] - [...] jest linią kolejową czynną. Minister zauważył, że wnioskodawca nie odpowiedział na żadne wezwanie organu I instancji.

Końcowo Minister Rozwoju uznał, że wobec braku łącznego spełnienia wszystkich przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji

i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]", decyzja Wojewody [...] z [...] października 2019 r., nr [...] jest prawidłowa.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Rozwoju z [...] lutego 2020 r., wywiodły [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej wniósł również

o zasądzenie od Ministra Rozwoju na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych oraz o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu

z dokumentu – wydruku ze strony internetowej.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa:

1) art. 75 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż [...] S.A. nie przedłożyła

w niniejszym postępowaniu dowodów pozwalających stwierdzić, iż [...] S.A. było posiadaczem przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] grudnia 1990 roku oraz przez błędne uznanie, iż oświadczenie osób reprezentujących wnioskodawcę/skarżącą nie może stanowić podstawy do przyjęcia, iż przedmiotowy grunt był w posiadaniu [...] S.A. w tej dacie,

2) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny tj. poprzez wadliwe przyjęcie przez organ, że:

- sporna nieruchomość nie pozostawała w dniu [...] grudnia 1990 roku we władaniu [...] S.A.,

- nieistotny jest fakt znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości naniesień w postaci rowu odwadniającego, które jednoznacznie potwierdzają ich przeznaczenie jako infrastruktury kolejowej linii [...] -[...], co w pełni koresponduje z oznaczeniem działki nr [...] w rejestrze gruntów jako terenu [...],

- nieistotny jest fakt, że linia [...] nr [...] na odcinku [...] -[...] została ujęta w wykazie linii [...] o znaczeniu państwowym, który stanowi załącznik do rozporządzenia rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii [...] o znaczeniu państwowym (pozycja nr [...]),

- data powstania linii [...][...] -[...] nie jest faktem powszechnie znanym i w związku z tym okoliczność ta wymaga dodatkowego dowodzenia przez wnioskodawcę/skarżącą;

3) art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;

4) art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez mylne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej, iż sporna nieruchomość stała się przedmiotem użytkowania wieczystego [...] S.A.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że organy błędnie ograniczyły własne działania jedynie do wystąpienia do samego wnioskodawcy, przyjmując, iż dokumenty istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy możliwe są do pozyskania tylko u wnioskodawcy, czyli [...] S.A. W ocenie pełnomocnika skarżącej organy powinny poczynić ustalenia z urzędu w zakresie tego, od kiedy nieruchomość objęta niniejszym postępowaniem jest terenem kolejowym. Nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, iż linia kolejowa nr [...] na odcinku [...] -[...] została ujęta w wykazie linii kolejowych o znaczeniu państwowym, który stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii [...] o znaczeniu państwowym (pozycja nr 121).

W ocenie strony skarżącej, organy niesłusznie odmówiły mocy dowodowej, a co za tym idzie wiarygodności dokumentowi w postaci oświadczenia przedstawicieli [...] S.A. z [...] kwietnia 2019 roku, w którym jednoznacznie stwierdzono, że przedmiotowa działka była w dniu [...] grudnia 1990 r. w posiadaniu [...] . [...] S.A. przedłożyła bowiem szereg dowodów, które w jej ocenie, pozwalają na wydanie decyzji administracyjnej zgodnie z wnioskiem skarżącej.

Ponadto w ocenie skarżącej, organy administracyjne winny uwzględnić, że przed

II wojną światową oraz w okresie międzywojennym państwu przysługiwał monopol

w zakresie transportu [...]. Uprawnienia te były wykonywane przez Skarb Państwa od 1926 r. za pomocą przedsiębiorstwa państwowego [...]. Uwzględniając powyższe, zdaniem skarżącej, nieruchomości objęte przez [...] w zarząd i użytkowanie w 1926 r. do dzisiaj znajdują się we władaniu [...] S.A. Na nieruchomości objętej przedmiotowym postępowaniem znajdują się naniesienia należące do [...] S.A. w tym rów odwadniający, zatem nieruchomość ta była i jest od dawna we władaniu [...].

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).

Postanowieniem z 17 listopada 2020 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji są przepisy art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r.

o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (Dz. U. z 2018 r., poz. 1311 ze zm., dalej również jako ustawa komercjalizacyjna). Zgodnie z brzmieniem art. 34 ust. 1 ww. ustawy, grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu [...] grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia

z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy

(tj. z dniem [...] października 2000 r.), z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...]. Natomiast budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością [...]. Nabycie ww. praw nie może naruszać praw osób trzecich. Stosownie natomiast do treści art. 35 ust. 1 ustawy komercjalizacyjnej, nabycie praw, o których mowa w art. 34 ust. 1 i ust. 3, potwierdza wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, po złożeniu wniosku przez [...] lub [...] SA. Cytowany powyżej przepis art. 34 ustawy komercjalizacyjnej określa zatem trzy przesłanki, od których łącznego spełnienia uzależnione jest nabycie przez [...] z mocy prawa z dniem [...] października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów

i własności znajdujących się na nim naniesień. Są to:

1) przysługiwanie Skarbowi Państwa prawa własności do gruntów;

2) posiadanie przez [...] w dniu [...] grudnia 1990 r. tych gruntów oraz;

3) brak po stronie [...] dokumentów o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej.

Wskazać należy także na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

[...] stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (Dz. U. Nr 4, poz. 29, dalej jako rozporządzenie), który to akt w § 2 ust. 1 określa na podstawie jakich dokumentów następuje potwierdzenia posiadania przez [...] gruntów, o których mowa w § 1. Z kolei w § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia przewidziano, że jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego posiadania gruntów [...] można dokonać zgodnie z brzmieniem art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że grunt oznaczony jako działka nr [...]

o pow. [...] ha zarówno w dniu [...] grudnia 1990 r., jak i [...] października 2000 r., stanowił własność Skarbu Państwa, co wynika z wpisów w dziale II księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla przedmiotowego gruntu. Niekwestionowane jest również to, że [...] nie legitymuje się żadnym dokumentem o przekazaniu mu tego gruntu w formie prawem przewidzianej.

Kwestią, która w niniejszej sprawie jest sporna jest z kolei to czy przedmioty grunt w dacie [...] grudnia 1990 r. znajdował się w posiadaniu [...]. Powyższe ustalenie dla niniejszej sprawy ma zasadnicze znaczenie z uwagi na to, że stanowi przesłankę niezbędną do stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego na rzecz [...]

w trybie art. 34 ww. ustawy komercjalizacyjnej.

W ocenie organu, samo oświadczenie [...] S.A.

z [...] kwietnia 2019 r., zgodnie z którym działka numer [...], była w dniu [...] grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], przy jednoczesnym braku dostatecznego wykazania istnienia w dniu [...] grudnia 1990 r. na przedmiotowej działce infrastruktury [...], nie może stanowić podstawy do przyjęcia, iż grunt ten pozostawał

w posiadaniu [...]. Jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, organ I instancji podejmował dodatkowe czynności mające na celu uzyskanie materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne ustalenie przebiegu linii [...] na działce numer [...], a także jakie dokładnie elementy infrastruktury [...] znajdowały się na wskazanej powyżej nieruchomości w dniu [...] grudnia 1990 r. Wobec braku reakcji ze strony [...] organ I instancji uznał, że nie może opierać się wyłącznie na domniemaniu, iż przedmiotowy grunt zajęty był pod linię [...] i wydał decyzję odmowną. Minister Rozwoju, ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, podzielił argumentację organ I instancji i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Sądu, stanowisko organów obu instancji w niniejszej sprawie jest prawidłowe.

W ocenie Sądu, nie ma racji skarżąca, że to organy nie dopełniły obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia powoływanych przez nią okoliczności. Wbrew stanowisku strony skarżącej, ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał nie na organie, lecz na skarżącej. Owszem, zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ obowiązek prowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale nie zwalnia z inicjatywy dowodowej strony postępowania, o czym świadczy aktualne brzmienie art. 7 k.p.a. Jest niewątpliwe, że organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie jego oceny

z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Jednak po noweli art. 7 k.p.a., dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., strona nie może pozostać bierna w zbieraniu materiału dowodowego (patrz: Wojciech Chróścielewski "Zmiany

w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r.", ZNSA 2011/4/, s. 11-12, oraz por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1631/19, LEX nr 3041375). W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że obowiązywanie

w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3577/18, orzeczenie dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Z treści przepisów k.p.a. normujących postępowanie dowodowe nie można bowiem wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona, mimo wezwania, środków takich nie przedstawia (por. wyroki NSA: z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1830/11, CBOSA; z 9 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1203/15, Lex nr 2348966 oraz z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3581/18, Lex nr 2690526). Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia bowiem strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3719/17, Lex nr 3031035). Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela powyższy pogląd.

Wyjaśnić należy w tym miejscu, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia [...] kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "[...]" (Dz. U. z 1989 Nr 26 poz. 138 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] grudnia 1990 r., do zadań [...] należało utrzymywanie i naprawa obiektów, [...]

i urządzeń [...] w stanie zapewniającym sprawne wykonywanie przewozów, regularność i bezpieczeństwo ruchu [...], ochronę środowiska naturalnego

i przeciwpożarową oraz wymogi sanitarne, jak też budowa, przebudowa i modernizacja kolei. Ustawodawca powierzył zatem temu przedsiębiorstwu uprawnienie do budowy, utrzymania i eksploatacji infrastruktury [...]. Z istoty zarządzania infrastrukturą [...], o której jest mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia [...] kwietnia 1989 r.

o przedsiębiorstwie państwowym "[...]", wynikały zatem określone powinności [...] związane z utrzymywania eksploatowanych linii [...], co w ocenie Sądu, uzasadnia w realiach niniejszej sprawy, poszukiwanie u tego właśnie podmiotu informacji na temat elementów infrastruktury [...] zlokalizowanej na działce nr [...].

A skoro tak, to brak było, zdaniem Sądu, podstaw do poszukiwania materiału dowodowego dotyczącego ustalenia przebiegu linii [...] nr [...][...] – [...] na spornej działce nr [...] czy szczegółów istniejącej na tym gruncie infrastruktury [...], w innym miejscu jak tylko u wnioskodawcy, czyli [...]. Nie ma zatem racji skarżąca twierdząc, że w powyższym zakresie organy winny wystąpić do Starostwa Powiatowego w [...]. W ocenie Sądu, Starostwo nie posiada w tym zakresie żadnych wiadomości, ponieważ nie jest, i nie było zarządcą linii [...] nr [...].

Sąd chciałby zwrócić uwagę, że niewątpliwie obowiązkiem skarżącej w niniejszej sprawie było, zanim wystąpiła z żądaniem wszczęcia postępowania, staranne przygotowanie całości dokumentacji potwierdzającej w sposób niebudzący wątpliwości fakt posiadania przez [...] spornego gruntu w dacie [...] grudnia 1990 r. Tymczasem [...] przedstawiała dokumenty wykazujące stan istniejący na datę o wiele późniejszą, niż relewantna data [...] grudnia 1990 r., przedstawiły bowiem wypis z rejestru gruntów oraz wyrys z mapy ewidencyjnej według stanu na dzień [...] lutego 2019 r., jak też wydruk

z księgi wieczystej nr [...]według stanu na dzień [...] kwietnia 2019 r. Zauważyć należy przy tym, że przedstawiony przez [...] wypis z ewidencji środków trwałych dotyczący działki nr [...] nie jest opatrzony żadną datą, nie może zatem potwierdzać, zdaniem Sądu, istnienia na spornym gruncie w dacie [...] grudnia 1990 r. wyszczególnionych w nim: rowu odwadniającego, skarpy czy podtorza. W powyższym zakresie Sąd akceptuję w całości ustalenia organu.

Z kolei, sama treść oświadczenia z [...] kwietnia 2019 r. A. S. - Dyrektora Oddziału i D. O. - Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Eksploatacji, nie świadczy o tym, jak słusznie wskazał organ, iż sporny grunt oznaczony jako działka nr [...], w dniu [...] grudnia 1990 r. był w posiadaniu [...]. Oświadczenie tej treści nie może bowiem, zdaniem Sądu, automatycznie zastępować dokumentów, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzania. Potwierdza to chociażby brzmienie § 2 ust. 2 rozporządzenia, w którym ustawodawca przewidział, że jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego posiadania gruntów [...] można dokonać zgodnie z brzmieniem art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na żadnym etapie niniejszego postępowania [...] nie podnosiły natomiast, że istnieją obiektywne przeszkody

w przedstawieniu ww. dokumentów z powodu ich utraty lub zniszczenia. Brak było zatem podstaw do zastosowania w takim przypadku reguły określonej w art. 75 k.p.a.

w miejsce wymogów określonych przez § 2 ust. 1 rozporządzenia. W związku z czym, zdaniem Sądu, organ słusznie przyjął, że dowód w postaci oświadczenia z [...] kwietnia 2019 r. A. S. - Dyrektora Oddziału i D. O. - Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Eksploatacji, nie potwierdza, że działka nr [...] w dniu

[...] grudnia 1990 r. była w posiadaniu [...].

Co równie istotne w tej sprawie, nawet gdy organ I instancji dwukrotnie zwracał się z prośbą do [...] o wyjaśnienie powstałych w sprawie wątpliwości, w tym związanych z brakiem infrastruktury kolejowej na przedmiotowym gruncie

i przedstawienie właściwych dokumentów potwierdzających fakt posiadania spornego gruntu przez [...] w dacie [...] grudnia 1990 r. (pisma z [...] maja 2019 r. oraz [...] lipca 2019 r.), [...] ani razu nie uznały za stosowane udzielnie odpowiedzi na ww. pisma organu, choć niewątpliwie leżało to w ich interesie jako strony postępowania.

Sąd zwraca także uwagę, że po odzyskaniu przez Polskę niepodległości weszła w życie ustawa z dnia [...] czerwca 1924 r. o zakresie działania Ministra [...]

i o organizacji urzędów [...] (Dz. U. Nr 57, poz. 580). Następnie [...] września 1926 r. weszły w życie:

1) rozporządzenie Prezydenta RP z dnia [...] września 1926 r. w sprawie ustanowienia urzędu Ministra [...] (Dz. U. Nr 97, poz. 567);

2) rozporządzenie Prezydenta RP z dnia [...] września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "[...]" (Dz. U. Nr 97, poz. 568).

Z art. 4 tego ostatniego rozporządzenia wynikało, że przedsiębiorstwo "[...]" prowadzi eksploatację wszystkich linii [...], zarządzanych dotychczas przez Ministerstwo [...], i w tym celu obejmuje w zarząd powierniczy i użytkowanie cały ich majątek nieruchomy.

Dnia [...] grudnia 1930 r. zmieniony został art. 2 tego ostatniego rozporządzenia, na mocy art. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia [...] listopada 1930 r. w sprawie zmian i uzupełnień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia [...] września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "[...]" (Dz.U. Nr 82, poz. 641). Do art. 2 dodano nowy ustęp w brzmieniu: "organom przedsiębiorstwa "[...]" służą wszystkie publiczno-prawne uprawnienia dotychczasowego państwowego zarządu [...]". Ze zmiany tej wynika, że organy przedsiębiorstwa państwowego [...] zastąpiły państwowe jednostki organizacyjne - zarządy kolejowe, funkcjonujące dotychczas w strukturach administracji [...].

Z dniem [...] sierpnia 1948 r., na mocy art. 1 pkt 19 dekretu z dnia [...] lipca 1948 r.

o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia [...] września 1926 r.

o utworzeniu przedsiębiorstwa "[...]" (Dz. U. Nr 36, poz. 255), zarząd powierniczy stał się zarządem.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z 27 lutego 2017 r. sygn. akt I OPS 2/16, zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa [...], w brzmieniu jednolitym ustalonym obwieszczeniem Ministra [...] z dnia [...] grudnia 1930 r. (Dz.U. R.P. Nr 97, poz. 568), a następnie i art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia w brzmieniu jednolitym, ustalonym obwieszczeniem Ministra [...] z dnia [...] sierpnia 1948 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 312), przedsiębiorstwo "[...]" uzyskało z mocy ustawy zarząd powierniczy, który następnie uległ przekształceniu w zarząd poprzez skreślenie użytego w tekście przedwojennym słowa "powierniczy". Jednakże na mocy art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia [...] grudnia 1960 r. o [...] (Dz.U. Nr 54, poz. 311) utraciło moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia [...] września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "[...]", a skutek ten – zgodnie z art. 47 tej ustawy następował z dniem jej ogłoszenia, tj. z dniem [...] grudnia 1960 r. Ustawa

o kolejach z 1960 r. nie zawierała żadnych postanowień w zakresie określenia tytułu prawnego do nieruchomości posiadanych przez [...]; w szczególności nie potwierdzała prawa zarządu tego przedsiębiorstwa do jakichkolwiek gruntów z czego – uznając koncepcję racjonalnego ustawodawcy - wyprowadzić należy wniosek, że nie było intencją ustawodawczą utrzymanie tego prawa.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkiem prawnym, wywołanym uchyleniem rozporządzenia Prezydenta RP z 1926 r. przez ustawę z 1960 r., było m.in. to, że wolą suwerena uchylony został tytuł prawny (ustawowy) do zarządczego władania gruntami przez [...].[...]utraciły tym samym [...] grudnia 1960 r. zarząd nieruchomościami, przyznany rozporządzeniem z 1926 r., gdyż zarząd powstały ex ege nie może istnieć bez ważnej i obowiązującej podstawy prawnej jego powstania. Ustawa o kolejach nie potwierdziła bowiem przysługiwania tego szczególnego prawa w rozdziale 2 "Przedsiębiorstwo [...]", przyznając temu przedsiębiorstwu uprawnienie wyłącznie do "budowy, utrzymania

i eksploatacji [...] użytku publicznego". Oznacza to również, że nie było wolą ustawodawcy potwierdzenie przysługiwania [...] zarządu, o którym stanowiło uchylone rozporządzenie Prezydenta z 1926 r. po zmianach.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedsiębiorstwo [...], jako wykonawca narodowego planu gospodarczego, mogło więc po 1960 r. – wobec uchylenia przez ustawę o [...] z 1960 r. rozporządzenia RP z dnia

[...] września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa [...], a co za tym idzie upadku podstawy prawnej dotychczasowego zarządu nieruchomościami - uzyskać grunt w zarząd i użytkowanie, występując ze stosownym wnioskiem i uzyskując prawem przewidziany dowód powstania zarządu w postaci protokołu zdawczo-odbiorczego.

Jak wskazał z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z 26 lutego 2018 r., sygn. akt I OPS 5/17, pełna wykładnia – językowa, systemowa i celowościowa - art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o kolejach prowadzi do wniosku, zgodnie z którym [...] grudnia 1960 r. odpadła podstawa normatywna prawa zarządu przedsiębiorstwa [...]. Wykładnia językowa przepisu stanowiącego, że "traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia [...] września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "[...]" nie pozostawia wątpliwości, że z chwilą wejścia w życie ustawy

z dnia [...] grudnia 1960 r. o kolejach podstawy normatywne prawa zarządu przedsiębiorstwa [...] (które to prawo wynikało ex lege) przestały istnieć, skoro utraciły moc przepisy, w których podstawy te były zawarte, a zatem od tego momentu przedsiębiorstwo [...] nie legitymowało się tytułem prawnym do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Przedsiębiorstwo [...] chcąc powołać się na prawo zarządu po wejściu w życie ustawy z dnia [...] grudnia 1960 r. o [...] powinno udokumentować tego rodzaju tytuł prawny do nieruchomości powołując się na zdarzenia, które po tej dacie stanowiły w polskim porządku prawnym podstawę uzyskania prawa zarządu, tj. decyzję administracyjną właściwego organu lub umowę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że [...] nie legitymowało się żadnym prawem do przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w dacie [...] grudnia 1990 r. Z dniem [...] grudnia 1960 r. [...] utraciło bowiem prawo zarządu ([...]) do przedmiotowego gruntu.

Dodatkowo należy przywołać pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który podziela Sąd orzekający w sprawie, że kwestia prawa zarządu do gruntu w sprawie uwłaszczenia w trybie art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji nie ma żadnego znaczenia, gdyż w tym postępowaniu najistotniejsza jest kwestia posiadania gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa przez [...] w określonej dacie. Istnienie takiego tytułu (prawa zarządu nieruchomością) nie jest warunkiem uwłaszczenia osoby prawnej w omawianym trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 674/16, CBOSA).

Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, że [...] nie wykazały faktu posiadania przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] grudnia 1990 r., co uniemożliwiło przyznanie [...], na podstawie art. 34 i 35 ustawy komercjalizacyjnej, prawa użytkowania wieczystego na działce nr [...].

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ przeprowadził postępowanie i rozpatrzyły sprawę w jej całokształcie, zgodnie

z wymogami art. 6, 7, 75, 77 i 80 k.p.a. Nie sposób bowiem podzielić zdania skarżącej, że organ orzekający w sprawie dopuścił się naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Pełna ocena materiału dowodowego, dokonana przez organ, znalazła następnie odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia – w myśl art. 107 § 3 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał za niezasadny także zarzut skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 34 ustawy komercjalizacyjnej.

Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku dowodowego zawartego w skardze – wydruku ze strony internetowej przedstawiającego zdjęcie [...][...]

w [...] z 1927 r., ponieważ wykracza on poza ramy przewidziane w 106 § 3 p.p.s.a., jako nie mający znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przede wszystkim Sąd chciałby podkreślić, jak zresztą podniosła sama skarżąca, że okoliczność daty powstania linii [...] na odcinku [...] -[...] jest faktem powszechnie znanym, co nie wymaga w tym zakresie dowodu (art. 106 § 4 p.p.s.a.). Niemniej jednak, powyższa okoliczność nie świadczy w żaden sposób, zdaniem Sądu, że sporna działka nr [...] była w dniu [...] grudnia 1990 r. w posiadaniu [...].[...] nie wykazała bowiem w sposób jednoznaczny istnienia w dniu

[...] grudnia 1990 r. na przedmiotowej działce elementów infrastruktury [...].

W ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącą zdjęcie budynku [...] w [...] z 1927 r. nie może wpłynąć na inną ocenę tej sprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy od dnia 17 października 2020 r. obszarem czerwonym, a także mając na względzie zarządzenie nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym oraz zarządzenie nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w Zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r., stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.