Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 140/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi C. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

[...] wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu [...] pozwolenia na budowę bulwaru [...] wschodniego od Mostu [...] do ulicy [...] w [...]. We wniosku podnosił, że powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż będąc stroną, bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Nadto twierdził, że roboty budowlane oddziałują na jego nieruchomość, doszło do uszkodzenia jego budynku, zwiększy się ruch pieszych, nasili się hałas oraz zostanie zasłonięta jedna ze stron jego budynku i z okien nie będzie dotychczasowego widoku.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012r. na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...] - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2010r., którą organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu [...] pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie bulwaru [...] wschodniego od Mostu [...] do ulicy [...], realizowanej w ramach przedsięwzięcia : "Rewitalizacja Bulwaru [...] Wschodniego w [...] poprzez adaptację infrastruktury technicznej na cele kulturowe, rekreacyjne i turystyczne".

W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wskazał, że [...] jest właścicielem działki nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...] (akt notarialny z [...] grudnia 2009r. Repertorium A nr [...]). Objęte kwestionowanym pozwoleniem na budowę roboty zaprojektowano bezpośrednio przy granicy z działką stanowiącą jego własność oraz bezpośrednio przy ścianie budynku położonego na tej nieruchomości.

Projektowane prace budowlane polegają między innymi na wykonaniu głębokiego odkopu nasypu, na którym umieszczony jest budynek. W projekcie budowlanym zaznaczone zostało, iż od strony budynku, wykop należy zabezpieczyć obudową zabezpieczającą przed przesunięciem gruntu, zaś nieprawidłowe wykonanie obudowy może doprowadzić do katastrofy budowlanej. Ponadto prace budowlane obejmują swoim zakresem również działkę nr ew. [...], przez którą wnioskodawca ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Zdaniem organu, nieruchomość stanowiąca własność wnioskodawcy niewątpliwie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej ww. decyzją o pozwoleniu na budowę.

Jednak podniesiona przez [...] okoliczność, iż bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, to przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

Dalej organ wskazał, że projekt budowlany zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy (decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2009r. i decyzja z dnia [...].04.2010r.) oraz wymaganiami ochrony środowiska, projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Ponadto projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Zatwierdzony projekt budowlany spełniał warunki określone w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponadto inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył dokumenty wymagane zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się do argumentów wnioskodawcy, organ I instancji wskazał, iż zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.09.1998r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 1998r., Nr 126, poz. 839) kategorię geotechniczną obiektu określa projektant w uzgodnieniu z osobą upoważnioną, na podstawie odrębnych przepisów, do ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego. Kategoria geotechniczna może ulec zmianie w przypadku stwierdzenia w trakcie czynności geotechnicznych oraz budowy, innych od założonych warunków gruntowych. W przedmiotowej sprawie obiekt molo zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej, a pozostałe obiekty do pierwszej kategorii geotechnicznej.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany winien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych w sytuacji, gdy zachodzi taka potrzeba. Obowiązek przedłożenia takiej dokumentacji nie został przez ustawodawcę sformułowany w sposób bezpośredni i obligujący do spełnienia tego wymagania w przypadku wszystkich zamierzeń inwestycyjnych.

Poza tym Wojewoda [...], rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wskazał, że nie jest organem kompetentnym do oceny, czy w trakcie realizacji zamierzenia inwestycyjnego mogło dojść do uszkodzenia budynku stanowiącego własność wnioskodawcy. Za przyjęte w projekcie budowlany rozwiązania projektowe odpowiedzialność ponosi projektant, zaś organ administracji architektoniczno - budowlanej nie posiada uprawnień do podważania ich prawidłowości. Projektant składa w tym zakresie oświadczenie, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. W przedmiotowej sprawie zespół projektowy również złożył takie oświadczenie. Ocenie organu nie mógł podlegać także sposób wykonania zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, kontrola zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego (art. 84a ustawy). Natomiast ewentualnych roszczeń z tytułu poniesionej szkody można dochodzić na drodze sądowej.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego zwiększenia ruchu pieszych, nasilenia hałasu oraz pogorszenia widoku z okien budynku Wojewoda wyjaśnił, iż inwestycja polega na budowie elementów służących celom wypoczynku, rekreacji i propagowania kultury. Imprezy okolicznościowe będą miały jedynie charakter sporadyczny. Potencjalne źródło hałasu stanowi parking, nie przewiduje się jednak występowania uciążliwości hałasowej na terenach chronionych akustycznie.

Organ właściwy do oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia (decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].04.2010r.). W zakresie lokalizacji miejsc postojowych nie zostały naruszone normy określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. Nr 75, poz.690 ze zm.). Zwiększenie ruchu pieszych nie powoduje samo w sobie naruszenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, kwestia naruszenia obowiązujących w tym zakresie norm może pojawić się i zostać zbadana dopiero na etapie eksploatacji inwestycji i nie należy do kompetencji organu administracji architektoniczno - budowlanej na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skoro organy właściwe do oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko pozytywnie zaopiniowały to przedsięwzięcie, to organ wydający pozwolenie na budowę nie mógł tego stanowiska podważać i był związany ustaleniami decyzji.

Powyższe skutkowało stwierdzeniem, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2010r. nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wojewoda [...] nie stwierdził także wystąpienia innych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

[...] wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. - poprzez dokonanie wadliwej oceny dowodów, pominięcie, że skarżący jest właścicielem działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w [...], przy ul. [...], bezpośrednio sąsiadującej z działkami, na których wykonywane były prace;

b) art. 8 k.p.a. - poprzez rażące naruszenie zasad związania organu obowiązującymi przepisami prawa oraz pogłębiania zaufania obywateli do działania administracji publicznej;

c) art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na przebudowę bulwaru [...];

d) 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 k.p.a. - poprzez błędną wykładnię i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo że istniały do tego podstawy prawne;

II. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj.: art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez niewłaściwe niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo że została wydana bez umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu.

Skarżący domagał się przeprowadzenia dowodu z opinii technicznej z listopada 2010 r. sporządzonej przez dr inż. P. S. - na okoliczność niezgodności pozwolenia na przebudowę bulwaru [...] z zasadami sztuki budowlanej i nieprawidłowości, jakie wskutek tego zaistniały. Uchylenia zaskarżonej decyzji i stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Prezydenta [...] dnia [...] maja 2010 r.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany był wadliwy, prace wykonywane na jego podstawie pozostają w sprzeczności z zasadami sztuki budowlanej.

Prace budowlane doprowadziły do istotnego pogorszenia stanu działki skarżącego i posadowionego na niej budynku. Spowodowały wystąpienie pęknięć, a także powstanie wtórnego stanu odkształceń i uszkodzeń ściennych.

Prace w zakresie mola prowadzone były bezpośrednio przy budynku skarżącego, do głębokości posadowienia obiektu, nieprawidłowo wybrano urobek przy ławach budynku, bez zabezpieczenia gruntu przed zjawiskiem wyporu spod fundamentu i obsunięcia się skarpy.

Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętej decyzji wskazał, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt. VII SA/Wa 170/13, po rozpoznaniu skargi [...], uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r.

Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po ponownym rozpatrzeniu odwołania [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu [...] pozwolenia na budowę bulwaru [...] wschodniego od Mostu [...] do ul. [...], realizowanego w ramach przedsięwzięcia: "Rewitalizacja Bulwaru [...] Wschodniego w [...] poprzez adaptację infrastruktury technicznej na cele kulturowe, rekreacyjne i turystyczne" na działkach o nr ew. [...],[...],[...] i [...],[...],[...], obręb [...] oraz nr ew. [...], obręb [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 170/13, uchylił decyzję GINB z dnia [...] listopada 2012 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że " (...) Organ winien był zatem zbadać przeznaczenie nieruchomości skarżącego według przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustalić jak nieruchomość (czy też nieruchomości) skarżącego może być zabudowana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnymi. Następnie winien był ustalić czy planowana inwestycja wpłynie na zgodny z przepisami sposób zagospodarowania działek skarżącego, przy czym należy wziąć pod uwagę nie tylko obecnie ustalone zagospodarowanie działki lecz również dopuszczalną w świetle przepisów zmianę tego zagospodarowania, a więc zbadać również w jaki sposób sporna inwestycja będzie wpływała w przyszłości na zagospodarowanie działki skarżącego.

W kontekście tych okoliczności należy przypomnieć, że roboty budowlane przy inwestycji zaplanowane zostały w trzech granicach działki skarżącego. Poza parkingiem na 40 samochodów w bezpośredniej bliskości z nieruchomością skarżącego winny być przeprowadzone roboty budowlane związane z budową innego obiektu budowlanego jakim jest molo. Przy czym projekt budowlany przewidywał szczególne zabezpieczenie tych prac w związku z możliwością spowodowania katastrofy budowlanej polegającej na uszkodzeniu lub zawaleniu się budynku skarżącego wobec prowadzenia prac w zbliżeniu z jego fundamentami. W związku z tym za niewystarczające dla oceny obszaru oddziaływania inwestycji należało uznać odniesienie się wyłącznie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wobec przyznania skarżącemu przymiotu strony przez organ I instancji na organie odwoławczym spoczywał obowiązek wykazania, że interes prawny skarżącego nie wynika z żadnej normy prawnej (...) Ponownie rozstrzygając sprawę organ administracji przy ustalaniu stron postępowania, mając na względzie treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, weźmie pod uwagę przedstawioną wyżej ocenę prawną, w szczególności pod kątem spełnienia wymogów dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz wskazania wszystkich mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Ewentualne przyznanie skarżącemu przymiotu strony nie przesądza oczywiście o zasadności zgłoszonych przez niego zarzutów do decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzuty te będą mogły być rozpatrywane w postępowaniu drugoinstancyjnym, jeżeli skarżący zostanie przez organ uznany za stronę".

W tych okolicznościach, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ponownie rozpatrując odwołanie wystąpił do Urzędu Miasta [...] o udzielenie informacji, czy dla działki nr ew. [...] (własność [...]), położonej przy ul. [...] w [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ewentualnie, czy wydawana była dla niej decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na powyższe, Prezydent Miasta [...] poinformował, że dla działki [...], położonej przy ul. [...] w [...] "brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" oraz, że "została wydana decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2010 r. dla inwestycji polegającej na: przebudowie, nadbudowie oraz rozbudowie budynku ze zmianą sposobu użytkowania na funkcje gastronomiczne i zamieszkania zbiorowego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. [...] obręb [...] - "[...] " przy ul. [...] w [...] ".

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wobec przepisów ustawy z 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r. poz. 647), jak również faktu, że roboty budowlane przy inwestycji zaplanowane zostały w trzech granicach działki skarżącego (w tym parking na 40 samochodów w bezpośredniej bliskości z nieruchomością skarżącego oraz molo), a projekt budowlany przewidywał szczególne zabezpieczenie tych prac, a także mając na uwadze art. 5 ustawy Prawo budowlane, [...] jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2010 r.

Analizując, w trybie nieważności kwestionowane pozwolenie na budowę, organ wskazał, że inwestor - Miasto [...] wraz z wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. o pozwolenie na budowę, przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr ew. [...],[...],[...] i [...],[...],[...], obręb [...] oraz nr ew. [...], obręb [...] w [...], na cele budowlane.

Z powyższego oświadczania, wynika kto je złożył, jakich dotyczy nieruchomości (działki nr ew. [...],[...],[...] i [...],[...],[...], obręb [...] oraz nr ew. [...], obręb [...] w [...]), jaki jest tytuł prawny przysługujący wnioskodawcy do wskazanych nieruchomości (prawo własności do działek nr ew. [...],[...],[...] i [...],[...],[...], oraz stosunek zobowiązaniowy, przewidujący uprawnie do wykonywania robót i obiektów budowlanych, co do działek nr ew. [...] i [...]).

Inwestor uzyskał ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009r., o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bulwaru [...] wschodniego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu [...] "[...] " w obszarze od Mostu [...] do ul. [...] w [...] jako inwestycji zmierzającej do zwiększenia potencjału turystyczno-kulturowego miasta, oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bulwaru [...] wschodniego w części obejmującej dolny poziom bulwaru pod Mostem [...] wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu w tym pływające fontanny po zachodniej stronie mostu na działce nr ew. [...] (rzeka [...]) z obrębu "[...] " w [...].

W analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Sporna decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco ustaleń decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r., oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., o warunkach zabudowy.

W szczególności, parametry projektowanej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń decyzji o warunkach zabudowy co do rodzaju inwestycji i jej lokalizacji. Jak wskazano w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r., w punkcie 1 c (warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego) z uwagi na fakt, że planowana Inwestycja przewiduje nową zabudowę jedynie w pawilonowej formie (obiekt typu "igło", woliera) odstąpiono od określenia obowiązującej linii zabudowy, ustalenia szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz określenia procentowej zabudowy posesji.

Ponadto decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r., oraz decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., o warunkach zabudowy, przewidywały "uzyskanie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zwalniającej z zakazów określonych w art. 82 ust. 2 Prawa Wodnego oraz uzyskanie pozwolenia wodno prawnego dla którego organem właściwym jest Marszałek Województwa".

Do projektu budowlanego dołączono kserokopię decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2010 r., zwalniającą z zakazów określonych w art. 82 ust. 2 pkt 1 i 3 Prawa wodnego i zezwalającą na budowę Bulwaru [...] Wschodniego w [...], od Mostu [...] do ul. [...], znajdującego się na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią rzeki [...] na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] oraz działki nr ew. [...] obręb [...].

Dla planowanej inwestycji inwestor uzyskał decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., udzielającą Miastu [...] pozwolenia wodnoprawnego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik do kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r., wynika, że jedynym budynkiem przewidzianym do realizacji w ramach planowanej inwestycji jest pawilon "iglo" (pawilonu typu szkielet drewniany z wypełnieniem szkłem; obiekt przeznaczony na cele gastronomiczne i punkt miejskiej informacji turystycznej - punkt. 6.1. rozwiązania materiałowo-konstrukcyjne projektu budowlanego str. 30).

Obiekt ten został zaprojektowany w odległości 5 m od działki nr ew. [...], zaś od działki nr ew. [...] tj. działki należącej do [...] w odległości ok. 190 m (projekt zagospodarowania terenu).

Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość wydzielonych miejsc postojowych, od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż: 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie; 20 m - w przypadku większej liczby stanowisk.

Przepis § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie; 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk.

Z projektu budowlanego wynikało, iż w ramach planowanej inwestycji zaprojektowano parking na 40 samochodów. Został on zlokalizowany w odległości ok. 25 m od budynku (oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu symbolem i3) znajdującego się na działce ew. [...], oraz w odległości 6,23 m od granicy z działką budowlaną nr ew. [...] (odległość zwymiarowana na projekcie zagospodarowania terenu). Z kolei od granicy działki nr ew. [...] (działka drogowa ul. [...]) planowany parking oddalony jest o ok. 7 m.

Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Ponadto nie stwierdził, aby wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Odnosząc się do zarzutów, iż pominięto skarżącego w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia budowlanego, organ stwierdził, że może to stanowić przesłankę wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ("W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), a nie do stwierdzenia nieważności art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W zakresie zarzutów dotyczących generowania w przyszłości zwiększonego hałasu, drgań związanych z użytkowaniem projektowanej inwestycji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż w projekcie budowlanym (str. 33) wskazano, "w trakcie eksploatacji projektowanego obiektu nie przewiduje się ponadnormatywnej emisji, wibracji, promieniowania jonizującego, pola energetycznego, ani innych zakłóceń". Brak spełnienia tych warunków może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych, w tym wnioskodawcy odpowiednich roszczeń cywilnoprawnych. W żadnym wypadku nie może jednak skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z załączonych wizualizacji projektowych organ stwierdził, że działając w trybie nieważnościowym bada jedynie samą decyzję wraz z zatwierdzonym nią projektem budowlanym. Planowana inwestycja, nie ogranicza osób uprawnionych do działki nr ew. [...] w możliwości jej zagospodarowania, w szczególności [...] będzie mógł usytuować budynek z otworami drzwiowymi lub okiennymi skierowanymi w stronę wschodnią w najbliższej dopuszczalnej odległości z działką sąsiednią (4 m od granicy z działką nr ew. [...]).

[...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., zarzucając jej:

1. Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.

a) art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a.: poprzez dokonanie wadliwej oceny dowodów, brak wszechstronności w rozważeniu zebranego materiału, pominięcie, że skarżący jest właścicielem działki, bezpośrednio sąsiadującej z działkami, na których wykonywane były prace,

b) art. 8 k.p.a. - poprzez błędną wykładnię, która spowodowała rażące naruszenie zasad związania organu przepisami prawa oraz pogłębiania zaufania obywateli do działania administracji publicznej,

c) art. 9 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało nie poinformowanie skarżącego o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na przebudowę bulwaru [...] w [...],

d) art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż postępowanie objęte decyzją Prezydenta Miasta [...], nie dotyczyło interesu prawnego i obowiązku skarżącego,

c) art. 25 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. przez organ niewłaściwy gdyż stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest miasto [...] reprezentowane przez Prezydenta Miasta [...], a organem właściwym do wydania pozwolenia na budowę jest starosta którego funkcję sprawuje Prezydent Miasta [...],

i) art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego, o wszczęciu postępowania, co spowodowało naruszenie jego praw.

g) art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 k.p.a. - poprzez błędną wykładnię i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo że istniały do tego podstawy prawne,

h) art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...].

2. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez błędną wykładnię i pominiecie skarżącego jako strony w chwili wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r.,

b) art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane - poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nieruchomość należąca do skarżącego tj. działka o nr ew. [...], położona przy ul. [...] w [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia,

c) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego - poprzez niewłaściwe zastosowanie i nie uwzględnienie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżącego,

cl) art. 61 § 1 ust. 1 z zw. art. 63 § 2 w zw. z art. 64 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wobec nie wykazania, że dla zaskarżonej decyzji została wydana wymagana prawem opinia innego organu - regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r., oraz uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r.

W uzasadnieniu skargi podał, że organ odwoławczy analizując sprawę poprzestał na wyliczeniu warunków formalnych, których spełnienie pozwala na uzyskanie pozwolenia na budowę.

W szczególności organ nie odniósł się do wymaganej prawem opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W przedmiotowej sprawie nie brano pod uwagę, (o czym świadczy treść uzasadnienia skarżonej decyzji) skutków oddziaływania na środowisko całego przedsięwzięcia.

Organ nie wykazał, że inwestycja będzie spełniać wymagania ochrony środowiska w zakresie akustycznym i nie będzie oddziaływać poza teren należący do inwestora.

Skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności, między innymi wskazując na przekroczenie dopuszczalnych norm poziomu hałasu inwestycji na terenie nieruchomości stanowiących jego własność. Kwestia oddziaływania związanego z hałasem, w ogóle nie była przedmiotem oceny.

Zdaniem skarżącego doszło, do naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z którego wynika obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W związku z pracami budowlanymi na bulwarze doszło do licznych uszkodzeń budynku przy ul. [...], co zostało stwierdzone opinią techniczną dr inż. P. S., której organ II instancji nie wziął pod uwagę. Pace budowlane nad bulwarem spowodowały zamknięcie przewodów wentylacyjnych w nieruchomości należącej do niego. Organ nie odniósł się w żaden sposób do tych nieprawidłowości.

Nadto skarżący wskazał, że do wydania przedmiotowej decyzji doszło z naruszeniem art. 25 § 1 k.p.a. Prezydent Miasta [...] działał również jako starosta. Zatem Prezydent Miasta [...] reprezentując interes majątkowy miasta [...] i będąc inwestorem wydał pozwolenie na budowę działając jako starosta. Naruszenie art. 25 k.p.a. daje podstawę do stwierdzenia nieważności.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skargę należało oddalić.

Na wstępie należy przypomnieć, że za rażące naruszenie prawa rozumie się takie naruszenie prawa, które jest oczywiste, a ponadto powoduje skutki, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. Aby stwierdzić, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy wykazać, że treść badanej decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Kwestionowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia budowlanego na inwestycję dotyczącą rewitalizacji bulwaru [...] wschodniego w [...] poprzez adaptację infrastruktury technicznej na cele kulturowe, rekreacyjne i turystyczne, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...],[...],[...], w [...].

W jej ramach zaprojektowano m. in. pawilon typu "Iglo"; pływające fontanny; wolierę; plac zabaw z elementami zabawowymi; altany (4 szt.); zegar słoneczny, sadzawkę, miejsce pod lokalizację sceny głównej z elementów składanych; stanowiska rzeźb plenerowych; plac wydarzeń artystycznych z mapą świata w posadzce (koncerty, teatry uliczne), parking na 40 samochodów, molo, pływające pomosty, kule granitowe, schody terenowe, murki oporowe, balkony z roślinnością, gazony z roślinnością przy filarach wiaduktu, instalacje: elektroenergetyczna zasilana i oświetleniowa z latarniami, monitoringu, nagłośnienia, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej.

W odniesieniu do zbliżenia projektowanych prac budowlanych do nieruchomości skarżącego, to polegały one między innymi na wykonaniu głębokiego odkopu nasypu, na którym umieszczony jest jego budynek. W projekcie budowlanym zaznaczono, iż od strony budynku, wykop należy zabezpieczyć obudową zabezpieczającą przed przesunięciem gruntu, zaś nieprawidłowe wykonanie obudowy może doprowadzić do katastrofy budowlanej. Ponadto prace budowlane obejmują swoim zakresem również działkę nr ew. [...], przez którą wnioskodawca ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Te okoliczności wskazują niewątpliwie, że nieruchomość stanowiąca własność skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Fakt, iż skarżący pozbawiony został udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. i bez własnej winy nie brał w nim udziału jest jednak przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., będącą podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego i nie może jednocześnie stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

W przedmiotowym postępowaniu organy wykazały, że kwestionowany projekt budowlany zgodny jest z decyzjami o warunkach zabudowy. Inwestor uzyskał ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009r., o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bulwaru [...] wschodniego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu [...] "[...] " w obszarze od Mostu [...] do ul. [...] w [...] jako inwestycji zmierzającej do zwiększenia potencjału turystyczno-kulturowego miasta, oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bulwaru [...] wschodniego w części obejmującej dolny poziom bulwaru pod Mostem [...] wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu w tym pływające fontanny po zachodniej stronie mostu na działce nr ew. [...] (rzeka [...]) z obrębu "[...] " w [...].

W toku postępowania wykazano również, że projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył dokumenty wymagane zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę, słusznie organ I instancji wskazał, iż zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.09.1998r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 1998r., Nr 126, poz. 839) kategorię geotechniczną obiektu określa projektant w uzgodnieniu z osobą upoważnioną, na podstawie odrębnych przepisów, do ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany winien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych w sytuacji, gdy zachodzi taka potrzeba.

Podnoszona teoretyczna możliwość, uszkodzenia budynku stanowiącego własność skarżącego, nie mogła być podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, skoro inwestor wywiązał się ze wszystkich wymagań wynikających z przepisów prawa. Ocenie organu, dokonywanej w trybie stwierdzenia nieważności nie podlega natomiast sposób wykonania kwestionowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Wskazywane przez skarżącego uciążliwości inwestycji - zwiększenie ruchu pieszych, nasilenie hałasu, wibracje - zostały wykluczone skoro inwestycja polega na budowie elementów służących celom wypoczynku, rekreacji i propagowania kultury. Imprezy okolicznościowe ze swej natury mają charakter sporadyczny. Poza tym w projekcie budowlanym (str. 33) wskazano, "w trakcie eksploatacji projektowanego obiektu nie przewiduje się ponadnormatywnej emisji, wibracji, promieniowania jonizującego, pola energetycznego, ani innych zakłóceń". Brak spełnienia tych warunków może uzasadniać powstanie po stronie wnioskodawcy odpowiednich roszczeń cywilnoprawnych. W żadnym wypadku nie może jednak skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

W kontekście zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, należy wskazać, że właściwy do oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia (decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].04.2010r.). Skoro organ właściwy do oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, pozytywnie zaopiniował to przedsięwzięcie, organ wydający pozwolenie na budowę nie mógł tego stanowiska podważać i był nim związany.

Przewidziana w projekcie lokalizacja miejsc postojowych nie narusza normy określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. Nr 75, poz.690 ze zm.). Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość wydzielonych miejsc postojowych, od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż: 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie; 20 m - w przypadku większej liczby stanowisk.

Przepis § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie; 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk.

Parking na 40 samochodów został zlokalizowany w odległości ok. 25 m od budynku (oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu symbolem i3) znajdującego się na działce ew. [...], oraz w odległości 6,23 m od granicy z działką nr ew. [...]. Z kolei od granicy działki nr ew. [...] (działka drogowa ul. [...]) planowany parking oddalony jest o ok. 7 m.

Zatem w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Parametry projektowanej inwestycji nie naruszają ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, co do rodzaju inwestycji i jej lokalizacji. Jak wskazano w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r., w punkcie 1 c (warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego) z uwagi na fakt, że planowana Inwestycja przewiduje nową zabudowę jedynie w formie pawilonowej (obiekt typu "igło", woliera) odstąpiono od określenia obowiązującej linii zabudowy, ustalenia szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz określenia procentowej zabudowy posesji. Z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik do kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r., wynika, że pawilon "iglo" (pawilonu typu szkielet drewniany z wypełnieniem szkłem; obiekt przeznaczony na cele gastronomiczne i punkt miejskiej informacji turystycznej) został zaprojektowany w odległości 5 m od działki nr ew. [...], zaś od działki należącej do [...] - nr ew. [...], w odległości ok. 190 m (projekt zagospodarowania terenu).

Ponadto decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r., oraz decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., o warunkach zabudowy, przewidywały "uzyskanie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zwalniającej z zakazów określonych w art. 82 ust. 2 Prawa Wodnego oraz uzyskanie pozwolenia wodno prawnego dla którego organem właściwym jest Marszałek Województwa".

Dlatego inwestor uzyskał decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2010 r., zwalniającą z zakazów określonych w art. 82 ust. 2 pkt 1 i 3 Prawa wodnego i zezwalającą na budowę Bulwaru [...] Wschodniego w [...], od Mostu [...] do ul. [...], znajdującego się na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią rzeki [...] na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] oraz działki nr ew. [...] obręb [...].

Nadto dla planowanej inwestycji inwestor uzyskał decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., udzielającą Miastu [...] pozwolenia wodnoprawnego.

Słuszne były zatem ustalenia organów, że kontrolowana decyzja nie narusza rażąco przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto nie stwierdzono, aby wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Planowana inwestycja, nie ogranicza osób uprawnionych do działki nr ew. [...] w możliwości jej zagospodarowania. W szczególności skarżący będzie mógł usytuować budynek z otworami drzwiowymi lub okiennymi skierowanymi w stronę wschodnią w najbliższej dopuszczalnej odległości z działką sąsiednią (4 m od granicy z działką nr ew. [...]).

Zdaniem Sądu organ dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy, ustosunkował się do twierdzeń strony oraz uwzględnił w rozważaniach szczególny charakter postępowania nadzwyczajnego jakie prowadził. W sposób wyczerpujący ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 § 1 k.p.a. - wobec wydania decyzji z dnia 19 maja 2010 r. przez organ niewłaściwy, skoro stroną postępowania było miasto [...] reprezentowane przez Prezydenta Miasta [...], a organem właściwym do wydania pozwolenia na budowę był starosta, którego funkcję sprawuje Prezydent Miasta [...], należy zauważyć że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego starosta jest organem administracji architektoniczno – budowlanym. Do jego podstawowych obowiązków należy m.in. wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą (art. 81 ust.1 pkt 2 ).

Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym prezydent miasta na prawach powiatu posiada uprawnienia do działania jako organ powiatu, tj. starosta, zaś na podstawie art. 26 ust.1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. jest organem wykonawczym gminy.

W konsekwencji tych rozwiązań prawnych prezydent miasta łączy w sobie uprawnienia do realizacji zadań z zakresu samorządu gminnego jak i samorządu powiatowego. Prezydent miasta na prawach powiatu jest więc jednocześnie starostą a pracownicy urzędu miasta w procesie wydawania decyzji przez starostę stają się pracownikami starostwa ( wyrok NSA z dnia 20 lutego 2006 r., sygn. akt OSK 346/05, lex 1962/90).

Przepisy ustawy – Prawo budowlane nie przewidują wyłączenia prezydenta na prawach powiatu w sprawach, w których stroną stosunku materialnoprawnego, podlegającego konkretyzacji w postępowaniu w indywidualnej sprawie, jest gmina lub inna jednostka samorządu terytorialnego, jak w rozpatrywanej sprawie Gmina - Miasto [...] (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011r., sygn. akt. II OSK 703/10).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.