Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1191/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-12-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 7 i 8a, art. 18b ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 92a ust. 1 i 6, art. 89b ust. 3, art. 85 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 78 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2136
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. sp. k. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. sp. k. z/s w [...] (dalej: Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu.

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z art. 18b ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm. - dalej u.t.d.), nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000 zł, za naruszenie określone pod lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Organ podał, że w dniu 12 lutego 2018 r. przeprowadzono kontrolę stacjonarną przewoźnika [...] Sp. z o.o. sp. k., wykonującego przewóz osób w ramach linii komunikacyjnej [...], posiadającego zezwolenie nr [...] z dnia 6 września 2017 r. na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego. Kontrolę przeprowadzono w formie obserwacji pojazdów na przystanku w miejscowości "[...]" w godzinach od 8:50 do 10:25. W jej trakcie stwierdzono, że o godz. 9:34 na w/w przystanku autobusowym zatrzymał się pojazd przewoźnika marki Mercedes o nr rej. [...] z wyświetloną przednią tablicą o treści "[...]", pomimo braku na przystanku informacji o obowiązującym rozkładzie jazdy. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia 12 lutego 2018 r., który kierowca pojazdu podpisał bez wnoszenia uwag.

W ocenie organu w sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. wskazujące na możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, tj. nie wystąpiły okoliczności niezależne od strony.

Od powyższej decyzji odwołał się Skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 6, art. 8 w zw. z art. 75 § 1, art. 7 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.) poprzez m.in. niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności nieuwzględnienie wszystkich podnoszonych przez stroną argumentów oraz poprzez niewyjaśnienia wszystkich przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, a także pominięcie niektórych istotnych aspektów sprawy. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 20a ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92a ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.t.d. Zdaniem Skarżącego Organ błędnie przyjął, że w sprawie nie wystąpiły niezależne od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów zgodnie z wydanym zezwoleniem. Przewoźnik umieścił bowiem na przystankach w miejscowości [...] rozkłady jazdy, które zostały odklejone w bliżej nieokreślonych okolicznościach przez nieustalone osoby trzecie, za co nie podnosi odpowiedzialności. Ponadto podniesiono, że kierowca pojazdu nie posiadał wiedzy, iż w momencie, w którym zatrzymał się na przystanku "[...]" nie było tam umieszczonego rozkładu jazdy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], SKO w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 18b ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie zbiorowym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2200), utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu decyzji Organ wyjaśnił, że obowiązek przewoźnika polegający na podaniu rozkładu jazdy do publicznej wiadomości, jak również statuowany w art. 18b ust. 2 pkt 2 u.t.d. zakaz zatrzymywania się przewoźnika na przystankach, na których brak jest rozkładu jazdy - bez względu na to, z jakich powodów nie ma tej informacji, mają bezwzględny charakter. Jak wskazał Organ, to na przewoźniku ciąży obowiązek takiego sporządzenia i zamocowania rozkładów jazdy na przystankach, by maksymalnie zabezpieczyć je (czy wręcz uniemożliwić) przed dewastacją przez osoby trzecie. Wymaga to zatem zwiększonej staranności ze strony przedsiębiorcy świadczącego tego typu usługi. Organ zaznaczył również, że okoliczności usunięcia rozkładu jazdy przez osoby trzecie nie zostały w żaden sposób nawet uprawdopodobnione. Kolegium nie podzieliło również zarzutu naruszenia przepisów procesowych dotyczącego niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odwołaniu nie wykazano bowiem jakich konkretnie czynności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy organ zaniechał i jakich konkretnie okoliczności stanu faktycznego nie ustalił. Skarżący nie sprecyzował również na czym polega niekompletność materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zdaniem Organu nie może być również mowy o braku uwzględnienia podnoszonych przez Skarżącego argumentów, gdyż w ramach prowadzonego postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją, strona nie zajęła stanowiska w sprawie i żadnych argumentów nie podniosła.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący wniósł o uchylenie opisanej wyżej decyzji Kolegium oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dołączonych do skargi dokumentów tj. polecenia służbowego skierowanego do kierowców, oświadczeń kierowców o wykonaniu polecenia służbowego, zdjęć przystanku "[...]" z dnia 19 września 2017 r. z widoczną tablicą informacyjną na której umieszczony jest rozkład jazdy Skarżącego oraz wydruków ze stron internetowych Skarżącego, na okoliczność wykonywania przewozu na trasie [...], kontroli przez Skarżącego prawidłowego umieszczenia rozkładów jazdy na przystankach oraz niszczenia rozkładów jazdy przez osoby trzecie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, polegających na tym, że Skarżący zamieścił na przystankach pn. "[...]" rozkład jazdy, a rozkład ten został usunięty przez osoby trzecie, za co Skarżący nie ponosi odpowiedzialności;

2. art. 136 k.p.a. poprzez nie powołanie dodatkowych dowodów z zeznań świadków. Organ wadliwie zgodził się z organem I instancji, że materiał dowodowy będący podstawą decyzji jest pełny oraz wystarczająco uprawdopodabnia, że nie jest możliwe, aby nieustalone osoby trzecie regularnie zrywały rozkład jazdy z przystanków, gdzie skarżący wykonywał przewóz zgodnie z posiadanym zezwoleniem. Ponadto, błędne logicznie jest utrzymanie stanowiska organu I instancji, że skoro rozkłady jazdy innych przewoźników umieszczone były na kontrolowanym przestanku i nie zostały zerwane przez osoby trzecie, to tyczy się to również rozkład jazdy skarżącego. Organ pominął dowód z wyjaśnień skarżącego, że rozkłady jazdy zostały usunięte przez działanie nieustalonych osób trzecich;

3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na arbitralnie przyjętych przez organ założeniach oraz poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, przejawiającą się w przyjęciu, że brak rozkładu jazdy na przystanku "[...]" jest wynikiem zaniedbania skarżącego;

4. art. 8 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. polegające na niepopartym jakimkolwiek dowodem ustaleniu, że brak rozkładu jazdy na przystanku "[...]" jest wynikiem zaniedbania skarżącego, oraz poprzez niezastosowanie i niezebranie przez organ materiału dowodowego w sposób rzetelny i pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności:

- bezzasadne nieuznanie wyjaśnień skarżącego, że brak rozkładu jazdy na przystanku w dniu kontroli był wynikiem wandalizmu, oraz odmowę przeprowadzenia dodatkowych dowodów z zeznań świadków, w celu ustalenia czy, a jeżeli tak to jak często dochodziło do dewastacji rozkładu jazdy skarżącego i czy w sprawie nie zachodzą okoliczności z których wynika, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a także w celu ustalenia czy i jeżeli tak, to z jaką częstotliwością skarżący uzupełniał brakujące publikacje rozkładu jazdy na kontrolowanym przystanku;

- nie uwzględnienie, że podstawę decyzji organu I instancji stanowi jednostkowa kontrola stacjonarna przeprowadzona dwukrotnie na tym samym przystanku będącym jednym z 40 przystanków na linii komunikacyjnej objętej przedmiotowym zezwoleniem. Przy czym, protokół z drugiej kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lutego 2018 r., tj. już po złożeniu przez skarżącego wyjaśnień, nie wykazuje przeprowadzenia dodatkowych działań kontrolnych mających na celu dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej, tj. uprawdopodobnienie lub wykluczenie wyjaśnień skarżącego, że rozkład jazdy jest niszczony przez osoby trzecie, co jednoznacznie wskazuje że cel kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lutego 2018 był subiektywny i służył wyłącznie potwierdzeniu tezy organu I instancji, iż brak rozkładu jazdy na przystanku "[...]" jest efektem zaniechań skarżącego;

- nie uwzględnienie przy ustalaniu prawy obiektywnej, kontekstu gospodarczego, w którym prowadzona jest działalność przewozową na linii [...];

5. art. 92 a ust. 1 u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie wobec Skarżącego kary pieniężnej, a także, poprzez jego nadinterpretację powodującą ignorowanie faktu, iż ustawodawca nie przewidział żadnych sankcji w przypadku zaistnienia "czynnika trzeciego" przy niedochowaniu przez przewoźnika warunku publikacji rozkładu jazdy na przystanku lub dworcu. Organ nie uwzględnił zasadniczego celu tej regulacji jakim jest ukaranie przewoźników nierzetelnych lub niespełniających wysokich wymogów stawianych im ze względu na ich znaczenie dla zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa i ochrony interesów podróżnych w ruchu drogowym i przewozowym;

6. art. 92 c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. a zw. z art. 20 a u.t.d. poprzez ich niezastosowanie i orzeczenie kary pieniężnej, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć i im przeciwdziałać;

7. art. 18 b ust. 1 okt. 2 u.t.d. w zw. z art. 18 b ust. 2 pkt. 2 u.t.d. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący nie podał rozkłady jazdy do publicznej wiadomości poprzez jego wywieszenie na przystanku "[...]", a także korzystał z przystanku w sposób nieuprawniony ponieważ nie została na nim umieszczona informacja o rozkładzie, podczas gdy skarżący dopełnił ciążących na nim obowiązków tj. zamieścił na tym przystanku rozkład jazdy, który w następstwie został zerwany przez osoby trzecie. Ponadto, skarżący obwieścił rozkład jazdy z wyszczególnieniem przystanku "[...]" na swoich stronach internetowych;

8. art. 18 b ust. 1 pkt. 3 u.t.d. w zw. z art. 18 b ust. 2 pkt. 3 u.t.d poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący w sposób nieuprawniony zabrał i wysadził pasażerów poza przystankiem określonymi w rozkładzie jazdy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona.

W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przedmiotem swej skargi Spółka uczyniła decyzję SKO wydaną w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów dotyczących wykonywania przewozów regularnych. Zebrany przez Organy materiał dowody był wystarczający do zastosowania wobec skarżącej Strony przepisów prawa materialnego. Został on również wszechstronnie oceniony, dzięki czemu rozstrzygnięcie Kolegium mogło zostać przez Sąd skontrolowane w kontekście prawidłowości przyjętej wykładni i sposobu zastosowania przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.; zwana dalej u.t.d.).

Z przesłanych akt administracyjnych wynika, że decyzja SKO oraz poprzedzającą ją decyzja Marszałka Województwa [...] stanowiła konsekwencje czynności kontrolnych wykonanych względem przewoźnika wykonującego przewozy regularne, tj. [...] sp. z o.o. s.k. Przez tak określony przewóz przepis art. 4 pkt 7 u.t.d. nakazuje rozumieć publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983). Natomiast zasady wykonywania przewozów regularnych określa art. 18b ust. 1 u.t.d., gdzie stwierdzono, że rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach. Ponadto wsiadanie i wysiadanie pasażerów winno odbywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d.).

Wykładnia semantyczna wskazanych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym powinien umieszczać na przystankach i dworcach autobusowych, które są wymienione w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do udzielonego mu zezwolenia, pisemne informacje o rozkładzie jazdy (tak słusznie Strachowska, Renata. Art. 18(b). W: Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, wyd. III. System Informacji Prawnej LEX, 2012.). Przystanek o jakim mowa musi być wyposażony w rozkład jazdy, co potwierdza ustawowa definicja tego obiektu zamieszczona w art. 4 pkt 8a u.t.d. W jej świetle, przystankiem jest miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca.

Podane przepisy są adresowane do przewoźnika, nie zaś do zarządcy czy właściciela przystanku, stąd nie można doszukiwać się braku odpowiedzialnosci przewoźnika za naruszenie zasad wykonywania przewozów regularnych w tym, że to prawny dyponent przystanku zaniechał umieszczenia na tym obiekcie rozkładu. Innymi słowy, przewoźnik nie może zrzucać winy za brak rozkładu jazdy na przystanku na jego zarządcę, bowiem to nie zarządca posługuje się rozkładem jazdy; może to czynić w swym własnym interesie tylko przewoźnik. Wymaga też podkreślenia w tym miejscu, że przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 2016), nie stanowią dla zarządców przystanków źródła obowiązku, jaki stara się wywieść strona skarżąca. Uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych i dworców nie można bowiem mylić z obowiązkami przewoźnika do podania do publicznej wiadomości w tym poprzez umieszczenie na przystanku, treści rozkładu jazdy. Doręczenie właścicielowi lub zarządcy przystanku rozkładu jazdy o jakim mowa w art. 32 ust. 6 u.p.t.d. nie oznacza, że na podmiot ten zostaje przelane zadanie z zakresu informowania podróżnych o rozkładzie jazdy. Czynność doręczenia rozkładu jak również powiadamianie o jego zmianach, ma jedynie prowadzić do informowania dysponenta przystanku o aktualnym czasie przyjazdów i odjazdów autobusów należących do przedsiębiorcy, który z przystanku może korzystać. Do tego wniosku prowadzi zarówno wykładnia językowa w/w regulacji jak również wykładnia systemowa.

W funkcjonalnym związku z zasadami wykonywania przewozów regularnych, pozostaje zakaz wyrażony w art. 18b ust. 2 pkt 2 u.t.d.. Mocą tej regulacji ustawodawca wyraźnie zabronił przewoźnikom korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów.

Naruszenie zasad realizacji zezwolenia na przewóz regularny oraz związanych z nimi zakazów zostało przez ustawodawcę zagrożone sankcją administracyjną w postaci kary pieniężnej w wysokości stałej - 3000 zł. Stanowią o tym powołane w decyzjach przepisy prawa w postaci art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. oraz Lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do u.t.d.. Stosownie do treści tej regulacji wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących wyznaczonych przystanków skutkuje nałożeniem kary pienieznej w wysokości 3000 zł.

Dodać do tego wypada, iż zezwolenie na przewóz regularny, którego dotyczyło zakończone przed SKO postępowanie administracyjne zostało wydane z terminem ważności określonym w jego treści na 31 grudnia 2017 r. Pomimo tego, że ostatnia z dwóch kontroli przewoźnika miała miejsce 12 lutego 2018 r. i decyzje organów także zostały wydane po tej dacie, to postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na przewóz miało swój przedmiot, bowiem zezwolenie wydane na rzecz skarżącej Spółki zachowało swą ważność z mocy przepisów ustawy odrębnej od u.t.d.. Otóż zgodnie z art. 78 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2136 z późn. zm.), zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2017 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2018 r. Dlatego też nie było dla Sądu podstaw do uchylania decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.

Skarżący stwierdza, że SKO jak również Organ pierwszej instancji dopuściły się naruszenia art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 20a u.t.d., a więc przepisów wyłączających odpowiedzialność przewoźnika z tytułu naruszenia regulacji określających warunki realizacji transportu drogowego. WSA stanowczo odpowiada, że do tego naruszenia nie doszło, bowiem Przewoźnik miał wiedzę o tym, że rozkład jazdy umieszczony na przystanku w [...] może zostać zerwany lub inny sposób usunięty. Strona dała ewidenty dowód tej wiedzy w piśmie stanowiącym odpowiedź na wystąpienie pokontrolne Organu prowadzącego kontrolę z 28 listopada 2017 r., w którym poinformowano stronę o nierealizowaniu obowiązku podania do publicznej wiadomości rozkładu jazdy na przystanku autobusowym [...] oraz [...]. W piśmie z dnia 6 grudnia 2017 r. Prokurent Spółki odpowiedział Marszałkowi, że Spółka nie ma wpływu na przypadki wandalizmu i niszczenia rozkładów jazdy. Pomimo tej świadomości Spółka nie podjęła żadnych środków zaradczych w celu lepszego zabezpieczenia rozkładu jazdy, a więc realizacji zasad realizacji zezwolenia na przewóz regularny. O ewentualnych środkach zaradczych mógł kontrolujących poinformować kierowca autobusu, czego jednak nie uczynił podpisując bez zastrzeżeń protokół kontroli. W toku postępowania administracyjnego nie przedłożono żadnego dowodu na tego rodzaju działania, na co słusznie zwróciło uwagę SKO w uzasadnieniu swej decyzji. Natomiast polecenia służbowe skierowane do kierowców wykonujących przewozy na trasie [...] zobowiązujące te osoby do dokonywania kontroli prawidłowego umieszczania rozkładów jazdy na przystankach zostały złożone w toku postępowania sądowego, nie zaś administracyjnego przez co nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy cofnięcia zezwolenia. Podobnie też należało ocenić złożone przed Sądem kopie zdjęć przystanków na w/w trasie. Załączona do skargi kopia zdjęcia nie przedstawia przystanku [...], co można z łatwościa stwierdzić poprzez porównanie tej kopii ze zdjęciami wykonanymi w toku kontroli. Jeśli zaś chodzi o kopie zdjęć złożonych po zamknięciu rozprawy to z uwagi na fakt, że zostały one wykonane po zmierzchu i nie przedstawiają całej konstrukcji przystanku, to nie mogły stanowić dowodu na wywiązanie się Skarżącego z obowiązku upublicznienia treści rozkładu jazdy. Z uwagi na powyższe mankamanty, nie można mieć pewności, że przedstawiają one przystanek [...]. Trudno też zrozumieć, że Spółka reprezentowana w toku postępowania administracyjnego przez fachowego pełnomocnika nie złożyła tych dokumentów przed wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia. Sąd w całości podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 marca 2016 r., o sygn. III SA/Po 38/16, LEX, wydanym na kanwie okoliczności faktycznych bardzo podobnych do tych jakie stanowiły przyczyny cofnięcia zezwolenia w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono przekonująco, że skoro rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych - to na przewoźniku ciąży obowiązek takiego sporządzenia i zamocowania rozkładów jazdy na przystankach, by maksymalnie zabezpieczyć je (czy wręcz uniemożliwić) przed dewastacją przez osoby trzecie. Wymaga to zatem zwiększonej staranności ze strony przedsiębiorcy świadczącego tego typu usługi. Dlatego też Organy nie dopuściły się uchybień w wykładni i stosowaniu przepisów egzoneracyjnych. Nie może być też mowy o naruszeniu przepisu art. 20a u.t.d., tym bardziej że pozwala on na odstępstwo od warunków zezwolenia dotyczących przebiegu trasy, nie zaś warunków dotyczących korzystania z przystanków, czyli przedmiotu niniejszej sprawy.

Odpowiedzialności przewoźnika za przestrzeganie zasad określonych w art. 18b ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. nie wyłączają unormowania ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 2016; zwana dalej u.p.t.d.). z treści tych regulacji wynika jedynie, że przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie poinformować właściwe gminy, na obszarze których położone są przystanki, o uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia przewozu i przed rozpoczęciem przewozów doręczyć rozkład jazdy oraz schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami komunikacyjnymi, a następnie informować o dokonywanych zmianach (art. 32 ust. 6 u.p.t.d.). Z przepisów tej ustawy nie sposób wyprowadzić wniosku forsowanego przez stronę skarżącą, że obowiązek o jakim mowa art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d. spoczywa na zarządcy przystanku z którym przewoźnik ustalił zasady korzystania. Nawet gdyby tak miało być, to skutkami naruszenia zasady wynikającej z art. 18b ust. 2 pkt 2 w/w ustawy może być obciążony ten przewoźnik, który korzystał z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy.

Skarżący podniósł w toku rozprawy zarzut naruszenia przez Organy art. 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51; dalej zwane rozporządzenie nr 1071/2009), bowiem zarzucane przewoźnikowi naruszenie nie może być uznane w świetle tej regulacji za rażące naruszenie standardów. W myśl art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, państwa członkowskie przyjmują przepisy określające sankcje mające zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach w terminie do dnia 4 grudnia 2011 r. i niezwłocznie powiadamiają o wszelkich ich zmianach. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie wszystkich takich środków bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową przedsiębiorcy lub jego siedzibę. Natomiast według art. 22 ust. 1 w/w aktu, sankcje, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, cofnięcie takiego zezwolenia i stwierdzenie niezdolności zarządzających transportem do kierowania operacjami transportowymi.

Zdaniem Sądu powoływanie się na powyższą regulacje nie jest trafione bowiem przedmiotowe postępowanie dotyczyło nałożenia kary pieniężnej, nie zaś cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o jakim mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d. oraz przepisach rozporządzenia nr 1071/2009. W myśl art. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, rozporządzenie reguluje dostęp do zawodu przewoźnika drogowego i wykonywanie tego zawodu. Jego regulacje nie ustalają warunków wykonywania przewozów regularnych, lecz warunki niezbędne do uzyskania prawa do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu.

Nie doszło do naruszenia regulacji u.t.d., które gwarantowały Spółce prawo uczestniczenia w czynnościach kontrolnych, tj. art. 89b ust. 3 oraz art. 85 ust. 3 u.t.d. Otóż art. 89b w zw. z art. 89a ust. 4 u.s.d. doprecyzowuje sposób wykonywania czynności kontrolnych przez upoważnionych pracowników organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne (np. marszałka województwa) lub regularne specjalne. W myśl art. 89b ust. 4 u.t.d. kontrolujący wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Po pierwsze, należy wyraźnie odróżnić postępowanie kontrolne prowadzone według art. 84 i 85 u.t.d. wobec przedsiębiorcy, które organ udzielający zezwolenia czy licencji ma obowiązek przeprowadzać co najmniej raz na 5 lat, od kontroli dokonywanych podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego, o których mowa w kolejnych regulacjach tj. art. 87, art. 88 i art. 89 tej ustawy (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2006 r., sygn. IV SA/Wr 3/05, LEX).

Zdaniem WSA, kontrola na drodze nie jest uwarunkowana tak jak kontrola odbywająca się na terenie przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą od obecności osób reprezentujących w myśl stosownych przepisów przedsiębiorcę (np. członków zarządu spółki). Należy przyznać rację stanowisku, iż kierowca uczestniczący w kontroli drogowej pojazdu nie występuje jako pełnomocnik przewoźnika a jedynie w charakterze osoby kontrolowanej. Powierzenie kierowcy wykonania określonego przewozu przez przedsiębiorcę jest równoznaczne z tym, że przedsiębiorca ten godzi się z faktem, iż ewentualna kontrola drogowa będzie realizowana w obecności kierowcy, który będzie bezpośrednim adresatem pytań i uwag inspektorów i który jako pierwszy będzie musiał odnieść się do protokołu kontroli, a następnie pokwitować odbiór tego dokumentu (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2012 r., sygn. VI SA/Wa 2477/12, LEX).

Zebrany przez organy materiał dowodowy w zupełności usprawiedliwiał podjęte rozstrzygnięcia, co przekonująco wykazano w uzasadnieniu decyzji SKO. Wbrew stawianym zarzutom nie można przypisać organom działania sprzecznego z zasadami pogłębiania zaufania do organów państwa – art. 8 § 1 K.p.a. Na każdym etapie postępowania skarżąca miała zagwarantowane prawo do udziału w postępowaniu, przez możliwość kierowania zastrzeżeń do protokołu kontroli, do których organ ustosunkował się w wydanych decyzjach – art. 10 § 1 K.p.a. Należy również podkreślić, że Skarżącą dwukrotnie nie zachowała warunków zezwolenia w zakresie korzystania z przystanków na trasie objętym zezwoleniem na przewóz regularny na w/w trasie. Naruszenie przez Spółkę przepisów u.t.d. dotyczących zakazu korzystania z przystanku w [...] z uwagi na brak rozkładu jazdy w dniu 17 listopada 2017 r., zostało potwierdzone decyzjami Organów o wymierzeniu kary pieniężnej, zaś skarga Spółki na te decyzje została przez WSA w Rzeszowie oddalona na mocy wyroku z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. II SA/Rz 870/18, CBOSA.

Reasumując, w niniejszej sprawie Organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w taki sposób, który przesądzałby o innym wyniku sprawy niż ustalony w zaskarżonej do WSA decyzji o nałożeniu kary pienięznej. Sąd administracyjny działając z urzędu także nie dostrzegł takich błędów, które mogłyby zadecydować o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a.

Dlatego wyłożone względy musiały zadecydować o oddaleniu skargi w całości w oparciu o art. 151 p.p.s.a.