Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 269/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

z dnia 30 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] stycznia 2015 r. nr [.] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gier - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną w sentencji decyzję B.G. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, której natychmiastowe wykonanie może w jej ocenie zrodzić dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W niniejszym postępowaniu nałożono na nią bowiem karę w wysokości 12 000 zł, a w odrębnym postępowaniu także karę w takiej samej wysokości, łącznie 24 000 zł, za urządzanie gier poza kasynem. Konieczność uiszczenia takiej należności będzie miało wpływ na jej sytuację rodzinną i finansową, może uniemożliwić zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Na utrzymaniu ma bowiem dwoje studiujących dzieci, których koszt utrzymania wynosi około 3300 zł, wydatki na utrzymanie domu to około 1250 zł, samochodów 707 zł, a po odliczeniu tych stałych wydatków na bieżące utrzymanie pozostaje jej i mężowi kwota około 2500 zł.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [.] nie odniósł się do ww. wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, choć rozpoznaje wniosek przy uwzględnieniu materiału zgromadzonego w aktach sprawy (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2014 r. II FPS 9/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl").

Analiza wniosku i jego uzasadnienia przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa nie dała podstaw do jego uwzględnienia. Wprawdzie skarżąca wymienia liczne wydatki, jednak w żaden sposób żadnego z nich nie dokumentuje. Nie dokumentuje również w jakikolwiek sposób wysokości uzyskiwanych dochodów, jak też aktualnej sytuacji materialnej, w tym posiadanych oszczędności i wartościowych składników materialnych. Z akt sprawy wynika, że prowadzi działalność gospodarczą, lokal gastronomiczny Pizzerię "[.]" w [.], jednak brak jest informacji o wysokości osiąganego dochodu. W oświadczeniu zawartym we wniosku o przyznanie prawa pomocy podała jedynie, że dochód z wynagrodzenia za pracę wynosi 1500 zł. Niemniej, już tylko na podstawie tego oświadczenia można ustalić, że rodzina dysponuje comiesięcznie dochodem wynoszącym niemal 10 000 zł.

Skarżąca nie konkretyzuje, na czym miałyby polegać w jej przypadku zdarzenia określone w art. 61 § 3 Ppsa. Jak podano wyżej, instytucja ochrony tymczasowej nie dotyczy jednak samego tylko faktu wykonania decyzji, ponieważ zapłata kwoty kary wynoszącej 12 000 zł stanowi zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz skutków dodatkowych, jakie mogą z tego wyniknąć, np. w postaci pozbawienia środków podstawowej egzystencji. Aby móc to ocenić, konieczne było wykazanie realnej sytuacji materialno-bytowej, w jakiej znajduje się wnioskodawczyni, czego jednak nie uczyniła. Sama zapłata nałożonej kary, nawet w łącznej wysokości wynoszącej 24 000 zł, wcale nie musi oznaczać, że skarżącej lub jej rodzinie zostanie wyrządzona znaczna szkoda lub powstaną trudne do odwrócenia skutki choćby dlatego, że w sprawach związanych z zapłatą należności zawsze istnieje możliwość odwrócenia skutków samej zapłaty poprzez zwrot określonej kwoty. Sąd nie mógł również ustalić, jakie to dla skarżącej mogą wyniknąć negatywne skutki powodujące istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, do której powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.