Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 125/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 29 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2022 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 9 grudnia 2021 r. nr [...], rozpatrzeniu sprawy z odwołania M. G. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z 30 września 2021 r. znak [...], wydaną w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

Decyzje te zostały wydane w następującym stanie sprawy.

Pismem z 9 października 2020 r. Starosta [...] (dalej również: Starosta; organ I instancji) zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego z Klubu "N. " (dalej również: "Klub") zlokalizowanego w B. , prowadzonego przez M. G. (dalej również: strona; zobowiązana; skarżąca).

Starosta [...] wszczął postępowanie na skutek otrzymanego z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P. Delegatury w L. (dalej: "WIOŚ w P. Delegatura w L.") sprawozdania nr [...] z wykonanych pomiarów hałasu emitowanych przez Klub "N. ". Następnie w piśmie z 17 września 2020 r. Starosta zwrócił się do Urzędu Gminy W. o podanie kwalifikacji terenu poza Klubem "N. ". W odpowiedzi wskazano, że działki ew.: nr [...], [...] i [...] to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] to tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Wyjaśniono, że przeważającym rodzajem terenu w sąsiedztwie Klubu są tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Ponadto podano, że pozostałe tereny sąsiadujące z Klubem nie stanowią terenów, dla których zostały określone dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, a są to nieruchomości wykorzystywane na cele handlowe, handlowo-usługowe oraz drogi wewnętrzne i drogi publiczne.

W dniu 24 listopada 2020 r. do Starostwa Powiatowego w L. wpłynęło pismo WIOŚ w P. Delegatura w L. z 24 listopada 2020 r., w którym wskazano, że kontrolę u przedsiębiorcy przeprowadzili inspektorzy Inspekcji Ochrony Środowiska od 21 sierpnia 2020 r. do 11 września 2020 r. Wskazano, że w dniu rozpoczęcia kontroli (21 sierpnia 2020 r.) w porze nocnej wykonano pomiary hałasu do środowiska z Klubu "N. ". Punkty pomiarowe zlokalizowano na najbliższym terenie podlegającym ochronie akustycznej, zgodnie z klasyfikacją terenu przedstawioną przez Wójta Gminy W..

Decyzją z 1 kwietnia 2021 r. Starosta [...] określił wielkość emisji hałasu z Klubu "N. " i zobowiązał stronę do określonych w tej decyzji działań. M. G. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z 11 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzji organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wobec powyższego Starosta w pismach z 20 lipca 2021 r. i 11 sierpnia 2021 r. zwrócił się do zobowiązanej o wskazanie jakie działania zamierza podjąć w celu zmniejszenia poziomu hałasu. W piśmie z 30 sierpnia 2021 r. skarżąca wskazała na szereg podjętych działań mających na celu zmniejszenie emisji hałasu.

Następnie w decyzji z 30 września 2021 r. znak [...] Starosta [...]:

I. określił wielkość emisji hałasu emitowanego z Klubu "N. " (dalej również: "Klub") zlokalizowanego w B., eksploatowanego przez M. G., wyznaczonego dopuszczalnymi poziomami hałasu LAeq,D i LAeq,N w odniesieniu do terenów zabudowy rekreacyjno-wypoczynkowej, na które zakład oddziałuje:

- równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (od godz. 6 do godz. 22) LAeq,D - 55 dB,

- równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (od godz. 22 do godz. 6) LAeq,N - 45 dB;

II. zobowiązał do: 1) wykonywania okresowych pomiarów hałasu emitowanego z zakładu raz na dwa lata, zgodnie z § 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1710); w przypadku źródeł hałasu pracujących sezonowo pomiary hałasu przeprowadza się w tym okresie; 2) przekazywania wyników tych pomiarów Staroście [...] i Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w terminie 14 dni od ich wykonania zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.); 3) podjęcia działań technicznych i organizacyjnych (w tym wyeliminowania jednoczesnego uruchamiania urządzeń będących źródłami hałasu) oraz wykonania zabezpieczeń akustycznych, które ograniczą do wartości dopuszczalnych rozprzestrzenianie hałasu związanego z działalnością Klubu w kierunku sąsiadujących z nim terenów zabudowy rekreacyjno-wypoczynkowej.

W podstawie prawną decyzji Starosta powołał:

- art. 115a ust. 1 i 3 oraz art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.), dalej: "P.o.ś.",

- przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), dalej: "rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku" lub "rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r.",

- art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "K.p.a.".

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. G. (dalej: zobowiązana; skarżąca) zarzuciła naruszenie: 1. art. 115a P.o.ś. przez oparcie decyzji na pomiarze hałasu wykonanym przez nieuprawniony podmiot, zamiast na własnym badaniu, w związku ze zmianą brzmienia art. 115a P.o.ś., która nastąpiła 23 września 2021 r.; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów w celu ustalenia stanu faktycznego, w tym: a. nieprzeprowadzenia oględzin w miejscu prowadzenia działalności i jego otoczeniu oraz b. niedokonania nowych pomiarów z uwagi na dokonanie przez odwołującą się zmian mających na celu ograniczenie hałasu.

W uzasadnieniu odwołania wskazano też na wadliwość uzasadnienia decyzji polegające na uznaniu, że organ 19 lipca 2021 r. (po zwrocie akt z organu odwoławczego) ponownie wszczął postępowanie.

Decyzją z 9 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium; organ odwoławczy; organ II instancji) na podstawie m. in. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję Starosty

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, co następuje.

Podstawą wszczęcia postępowania było przekazane organowi I instancji przez WIOŚ w P. Delegatura w L. sprawozdanie z badań nr [...] sporządzone przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska w P. (dalej: "GIOŚ w P."), dotyczące pomiarów poziomu hałasu od przedmiotowego Klubu,znajdującego się w B. przy ul. [...], prowadzonego przez M. G..

Powyższy dokument wskazywał, że badanie przeprowadzono przy pomocy dwóch punktów pomiarowych - jeden zlokalizowano na posesji w B. przy ul. I (mikrofon usytuowany był na statywie, skierowany do źródeł hałasu w odległości 5 m), a drugi - na posesji przy ul. II (mikrofon usytuowany był na statywie, skierowany do źródeł hałasu w odległości 5 m). Z powodu braku możliwości wyłączenia źródeł hałasu pomiar wykonano w cieniu akustycznym budynku w miejscowości B. przy ul. II. Punkt pomiarowy tła akustycznego był reprezentatywny dla pomiarów wykonanych w punkcie P1 i P2. Pomiary wykonano w nocy. Wyniki pomiarów hałasu przedstawione w sprawozdaniu pokazały, że poza terenem Klubu w punkcie pomiarowym P1 i P2 w nocy przekroczono dopuszczalne poziomy hałasu (P1 - 48,7 dB, P2 - 51,1 dB).

Ponieważ dowód, na którym oparł się organ ochrony środowiska, przeprowadzono przez podmiot wskazany w art. 115a ust. 1 P.o.ś., a wynik pomiarów kontrolnych przekroczył wartość normatywną, zaszła uzasadniona podstawa do wszczęcia z urzędu postępowania i orzeczenia dopuszczalnego poziomu hałasu zarówno w porze dziennej jak i nocnej. Już jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji z art. 115a P.o.ś.

Istotne znaczenie ma obszar, który należy uwzględnić, ustalając faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenów sąsiednich, o którym mowa w art. 115 P.o.ś. Tereny wyszczególnione w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. posiadają różny dopuszczalny poziom hałasu, dlatego też wymagane jest dokonanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozróżnienia terenów, aby móc je skutecznie chronić. Natomiast gdy dla danego obszaru nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jak to jest w niniejszym przypadku) dla oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. właściwy organ dokonuje kwalifikacji tego terenu z uwzględnieniem faktycznego jego zagospodarowania i wykorzystywania oraz wykorzystania terenów sąsiednich. Zgodnie z art. 114 ust. 2 P.o.ś., jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone dla przeważającego rodzaju terenu.

W toku sprawy ustalono, że tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej stanowią działki ew. nr [...], [...] i [...], a tereny rekreacyjno-wypoczynkowe stanowią działki ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Pozostałe tereny sąsiadujące z Klubem nie stanowią terenów, dla których określono dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, a są to nieruchomości wykorzystane na cele handlowe, handlowo-usługowe oraz drogi wewnętrzne i drogi publiczne. Przeważającym rodzajem terenu w sąsiedztwie Klubu są tereny rekreacyjno-wypoczynkowe.

Zidentyfikowanie istnienia w obszarze oddziaływania akustycznego jednego z terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. oznacza, że ten teren, w konkretnych granicach, podlega ochronie. W rezultacie organ I instancji prawidłowo przyjął, że analizowany teren należy zaliczyć do zabudowy rekreacyjno-wypoczynkowej. Na terenie sąsiadującym z zakładem emitującym hałas przeważa bowiem zabudowa rekreacyjno-wypoczynkowa o dopuszczalnym poziomie hałasu 55 dB (dzień) i 45 dB (noc).

Konieczne elementy decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wskazuje art. 115a ust. 3 P.o.ś., natomiast ust. 4 powołanego przepisu ma natomiast charakter fakultatywny.

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. 2021 r., poz. 1710), wydanego na podstawie art. 148 ust. 1 P.o.ś., okresowe pomiary hałasu w środowisku, który jest wyrażony wskaźnikami hałasu mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, prowadzi się dla zakładu, na którego terenie są eksploatowane instalacje lub urządzenia emitujące hałas, dla którego została wydana decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu. Zgodnie z § 8 ust. 2 tego rozporządzenia okresowe pomiary hałasu w środowisku, który jest wyrażony wskaźnikami hałasu mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska prowadzi się dla instalacji, dla której zostało wydane pozwolenie zintegrowane. Stosownie do § 8 ust. 3 powyższego aktu prawnego okresowe pomiary hałasu w środowisku prowadzi się raz na dwa lata, licząc od daty, w której decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu stały się ostateczne, z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu. W przypadku źródeł hałasu pracujących sezonowo pomiary hałasu przeprowadza się w tym okresie. Obowiązek wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku raz na dwa lata wynika zatem z mocy prawa. Organ nie ma też możliwości zwolnienia zakładu z obowiązku wykonywania pomiarów, jeżeli ten zakład posiada aktualną decyzję o dopuszczalnych poziomach hałasu. Sam fakt posiadania decyzji zobowiązuje zakład do wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku raz na dwa lata. Na wynik postępowania nie mają także wpływu działania zobowiązanej mające na celu minimalizację oddziaływania akustycznego zakładu. Już jednorazowe przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu wystarczy, aby mogła być wydana decyzja na podstawie art. 115a P.o.ś. Wyniki badań przeprowadzonych przez WIOŚ w P. Delegatura w L. potwierdziły przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

Nadto, organ I instancji zobowiązał skarżącą do podjęcia działań technicznych i organizacyjnych (w tym wyeliminowania jednoczesnego uruchamiania urządzeń będących źródłami hałasu) oraz wykonania zabezpieczeń akustycznych. Powyższe działania mają na celu ograniczenie do wartości dopuszczalnych rozprzestrzenianie hałasu związanego z działalnością Klubu w kierunku sąsiadujących z nim terenów zabudowy rekreacyjno-wypoczynkowej. Decyzja organu I instancji określająca dopuszczalny poziom hałasu jest zatem prawidłowa.

W dniu 23 września 2021 r. weszła w życie nowelizacja art. 115a P.o.ś. dokonana ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz. U. z 2021 r., poz. 1648), dalej: "nowela", niemniej jednak art. 6 ust. 1 noweli przewiduje, że do postępowań w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie noweli stosuje się art. 115a ustawy zmienianej w art. 2 noweli (czyli P.o.ś.) w brzmieniu dotychczasowym. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej, w sprawie stosuje się art. 115a P.o.ś. w brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie noweli.

Odpowiadając na zarzuty procesowe strony, Kolegium wskazało na treść art. 75 § 1 K.p.a. i stwierdziło, że niektóre fakty wymagają posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami. Poza tym to, czy dany dowód zostanie przeprowadzony, zależy od oceny jego przydatności dla wyjaśnienia okoliczności sprawy. Oględziny, zgodnie z art. 85 § 1 K.p.a. nie są obligatoryjną czynnością. O potrzebie ich przeprowadzenia decyduje organ, a nie subiektywne przekonanie strony o takiej konieczności. Starosta zrealizował obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., podejmując wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy i w sposób wyczerpujący zgromadził, a następnie rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a wyjaśnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

M. G. wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.], dalej: "P.p.s.a." w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez:

a. nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów w celu ustalenia stanu faktycznego, w tym:

- nieprzeprowadzenie oględzin w miejscu prowadzenia działalności i jego otoczeniu,

- nieprzeprowadzenie nowych pomiarów z uwagi na dokonanie przez zobowiązaną zmian mających na celu ograniczenie emisji hałasu; w tym kontekście skarżąca podniosła, że po wykonaniu 21 sierpnia 2020 r. pomiaru hałasu, które wykazało nieznaczne przekroczenie norm, dokonała licznych działań (wskazanych w skardze) mających na celu zmniejszenie poziomu hałasu, czego organ nie wziął pod uwagę mimo wezwania skarżącej o podanie, jakie działania w tym celu przedsięwzięła; wskutek działań skarżącej poziom ten obniżył się, stąd pomiar z 21 sierpnia 2020 r. jest już nieaktualny;

b. nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów skarżącej;

2. art. 115a P.o.ś. przez oparcie decyzji na pomiarze hałasu nieaktualnym w dniu wydania decyzji.

Przy takich zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., że: pomiary dokonane 21 sierpnia 2020 r. zmierzyły również hałas emitowany ze źródeł nienależących do skarżącej (np. innych lokali, przejeżdżających motocykli); organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionego w odwołaniu zarzutu wadliwości uzasadnienia decyzji organu I instancji, polegającej na uznaniu, że organ 19 lipca 2021 r. (po zwrocie akt z organu odwoławczego) ponownie wszczął postępowanie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie datowanym na 22 czerwca 2022 r. (k. [...]) stanowisko w sprawie zajęła uczestniczka postępowania M. P., wskazując, że: poszerzono teren instalacji o działki ew. nr [...], [...] i [...], co zwiększyło poziom hałasu, podczas gdy pomiarem objęto jedynie działki ew. nr [...] i [...]; pomiar przeprowadzono podczas ograniczeń dotyczących organizowania dyskotek w związku z pandemią COVID-19; dokonane przez skarżącą działania mające na celu zmniejszenie poziomu hałasu są nieskuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (aktualnie: Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm). Przedmiotowa sprawa została uprzednio skierowana do rozpoznania w takim trybie, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie odpowiedniego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Zarazem Sąd zapewnił stronom możliwość wypowiedzenia się w sprawie.

Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest decyzja Kolegium wydana w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. W tej sprawie Starosta określił wielkość emisji hałasu emitowanego z Klubu "N. " zlokalizowanego w B., eksploatowanego przez M. G.. Nastąpiło to w związku ze stwierdzeniem poza terenem Klubu w nocy przekroczono dopuszczalne poziomy hałasu (P1 - 48,7 dB, P2 - 51,1 dB).

W tym miejscu Sąd podkreśla, że nie były zasadne zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania.

Kwestia zawiadomienia stron o "ponownym wszczęciu postępowania", co też uczynił Starosta w piśmie z 20 lipca 2021 r. znak [...] po zwrocie akt przez organ II instancji w związku z wydaniem wcześniejszej decyzji kasacyjnej z 11 maja 2021 r. nr [...], nie stanowi uchybienia, które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w przedmiotowej sprawie obiektywnie było kontynuowane przez organ I instancji właśnie w związku uchyleniem pierwszej decyzji z 1 kwietnia 2021 r. znak [...], pod tym samym znakiem i na podstawie tych samym przepisów prawa materialnego. Organ II instancji nie musiał tej kwestii szczegółowo omawiać. Wystarczające było przy tym wyjaśnienie dotyczące wejścia w życie 23 września 2021 r. nowelizacja art. 115a P.o.ś., co nastąpiło ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz. U. z 2021 r., poz. 1648). Z uwagi na brzmienie art. 6 ust. 1 noweli, do postępowań w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie noweli stosuje się art. 115a ustawy zmienianej w art. 2 noweli (czyli P.o.ś.) w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie w przedmiotowej sprawie nie było zakończone, skoro pierwotna decyzja organu I instancji została wyeliminowana w trybie instancyjnym (zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 K.p.a.). W sprawie należało stosować art. 115a P.o.ś. w brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie noweli, jak to prawidłowo uczyniły organy ochrony środowiska.

Podsumowując stwierdzić należy, iż choć błędnym było ponowne wszczynanie przez organ I instancji postępowania administracyjnego, po uchyleniu przez organ odwoławczy jego wcześniejszej decyzji, to uchybienie to nie miało jakiegokolwiek wpływu na treść wydanego następnie rozstrzygnięcia. Co za tym idzie jakiegokolwiek w[pływu na treść rozstrzygnięcia nie miało także uchybienie organu II instancji polegające na braku odniesienia się do dotyczących tego zagadnienie argumentów podnoszonych w odwołaniu. Nie można bowiem uznać za mogące mieć istotny wpływ naruszenia przepisów postępowania braku odniesienia się przez organ odwoławczy do takich zarzutów odwołania, które nawet w przypadku ich rozpoznania nie mogłyby mieć jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W sprawie nie doszło do naruszenia prawa w związku z ustaleniem przekroczenia norm hałasu, jak i oparcia się na badaniu (pomiarze) hałasu z 21 sierpnia 2020 r. (sprawozdanie z badań nr [...], sporządzone 28 sierpnia 2020 r. przez GIOŚ w P.), dotyczące pomiarów poziomu hałasu od przedmiotowego Klubu. Kolegium odniosło się do wszystkich doniosłych prawnie okoliczności faktycznych sprawy i zagadnień procesowych. W tym względzie nie można organowi przypisać uchybień w zakresie wynikającym z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Decyzja odwoławcza jest wyczerpująco umotywowana, a tok rozumowania organu jest przejrzysty, konsekwentny i przekonujący.

Przede wszystkim trzeba mieć na wadze treść art. 115a ust. 1 P.o.ś., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. Otóż zgodnie z tym przepisem - w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zgodnie z art. 115a ust. 5 P.o.ś. postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu.

Z woli samego ustawodawcy pomiary wykonane przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska są wystarczającym dowodem potwierdzającym określone przekroczenia, a zarazem podstawą do wydania decyzji. Należy podkreślić, że prawodawca wskazał m.in. na taki wyspecjalizowany, kompetentny organ z dziedziny ochrony środowiska. Dla wszczęcia postępowania i wydania decyzji wystarczające jest pozyskanie przez właściwy organ ochrony środowiska jednego z dowodów wskazanych w art. 115a ust. P.o.ś. zebranych poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Zauważyć przy tym należy, że z przepisów działu V Prawa ochrony środowiska dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy nie wynika, aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania decyzji w oparciu o art. 115a P.o.ś. (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 6/10, dostępny w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec tego normę zawartą w art. 115a ust. 1 P.o.ś. należy rozumieć tak, że przepis ten zobowiązuje organ właściwy do wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji. Przepis ten nie wskazuje na jakiekolwiek przesłanki umożliwiające odstąpienie od jego zastosowania, w tym na konieczność badania przyczyn wystąpienia nadmiernej emisji poziomu hałasu (tak też NSA w wyroku z 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OS 754/12, dostępnym jw.). Ten tok rozumowania niewątpliwe zgodny jest z celami Prawa ochrony środowiska i rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie art. 115a tej ustawy. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma bowiem na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Sąd przy tym całkowicie podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność takiego podmiotu (por. wyroki NSA z 18 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 6/10 i 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 655/21, dostępne jw.).

Z wyżej przywołanego sprawdzania z 28 sierpnia 2020 r. wynika, że badanie przeprowadzono w nocy 21 sierpnia 2020 r. przy pomocy dwóch punktów pomiarowych - jeden zlokalizowano na posesji w B. przy ul. I (P1), a drugi - na posesji przy ul. II (P2). Przy czym wyjaśniono, że z powodu braku możliwości wyłączenia źródeł hałasu pomiar wykonano w cieniu akustycznym budynku w miejscowości B. przy ul. II, a punkt pomiarowy tła akustycznego był reprezentatywny dla pomiarów wykonanych w punkcie P1 i P2. Wyniki pomiarów hałasu przedstawione w sprawozdaniu pokazały, że poza terenem Klubu w punkcie pomiarowym P1 i P2 w nocy przekroczono dopuszczalne poziomy hałasu (P1 - 48,7 dB, P2 - 51,1 dB) – nawet przy uwzględnieniu niepewności rozszerzonej pomiaru (P1 – 0,87 +UR95+, P2 – 0,89 +UR95+). Wbrew stanowisku skarżącej, badanie to jednoznacznie potwierdza, że pomiary dotyczą hałasu emitowanego z budynku zakładu, a nie z drogi publicznej (przez przejeżdżające pojazdy). Chodzi tu o przekroczenia norm w sąsiedztwie Klubu, którym są przede wszystkim tereny rekreacyjno-wypoczynkowe podlegające ochronie akustycznej. Nie ma też znaczenia, czy skarżąca przekroczenia te uznaje za nieznaczne, skoro do przekroczeń norm hałasu o kilka decybeli obiektywnie doszło, tym bardziej, że odnosi się do "wrażliwej" pory dnia (doby), jaką jest noc. Ustalenia w tym względzie poczyniono z poszanowaniem przepisów art. 113 ust. 2 pkt 1 i art. 114 [ust. 2] P.o.ś. oznacza, że ten teren, w konkretnych granicach, podlega ochronie. Dla występującej w sąsiedztwie z zakładem emitującym hałas zabudowie rekreacyjno-wypoczynkowej obowiązują dopuszczalne poziomie hałasu 55 dB (dzień) i 45 dB (noc). Wynika to z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (załącznik Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku - Tabela 1, Lp. 3). Należy też podkreślić, że przedmiotowe pomiary zostały wykonane zgodnie z metodyką referencyjną określoną w ówcześnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2019 r., poz. 2286), zastąpionym następnie już wcześniej przywołanym rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji. Kwestia tła akustycznego została odpowiednio uwzględniona przy pomiarach, jak i opisana w sprawozdaniu z badań dla punktu P tło.

Nie było żadnych podstaw do przeprowadzenia dodatkowych pomiarów hałasu, skoro powyżej badanie stanowiło wiarygodny i wystarczający dowód potwierdzający wystąpienie określonych przekroczeń. Dotyczy to również ewentualnego przeprowadzenia dowodu z oględzin. Organom nie można zatem przypisać naruszenia przepisów art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 85 § 1 i art. 80 K.p.a. Następcze działania, jakie podjęła skarżąca w celu ograniczeniu emisji hałasu do środowiska z eksploatowanego zakładu (Klubu), należy uznać za własne działania prewencyjne i zaradcze, które oceniać należy zdecydowanie pozytywnie. Niemniej jednak nie stanowi to podstawy do przeprowadzenia przez organ ochrony środowiska kolejnych badań czy też ich zlecenia), względnie do zobowiązania zakładu do ich wykonania ani tym bardziej przesłanki do odstąpienia od obowiązkowego określenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla zakładu, w stosunku do którego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Tego rodzaju działania – niezależnie od ich skuteczności – nie stanowią negatywnej przesłanki, wyłączającej zastosowanie art. 115a ust. 1 P.o.ś.

W związku z tym Starosta zasadnie w decyzji z 30 września 2021 r. obowiązkowo określił na podstawie art. 115a ust. 3 P.o.ś. wielkość emisji hałasu emitowanego z Klubu "N." w odniesieniu do terenów zabudowy rekreacyjno-wypoczynkowej, na które zakład oddziałuje, wskazując równoważne poziomy dźwięku A dla pory dnia i dla pory nocy (pkt I osnowy), odpowiadające normatywom wynikającym z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. Również w pełni prawidłowe było określenie w pkt II osnowy wskazanych w nim obowiązków (dotyczących wykonywania pomiarów i działań technicznych i organizacyjnych oraz zabezpieczeń akustycznych). Znajduje to swoje umocowanie w treści art. 115a ust. 4 P.o.ś. Organ odwoławczy wyczerpująco omówił to zagadnienie, wskazując m.in. na konieczność wykonywania okresowych (raz na dwa lata) pomiarów hałasu zgodnie z § 8 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji Sam fakt posiadania decyzji zobowiązuje zakład do wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku raz na dwa lata. Jeżeli zaś skarżąca w ramach działań prewencyjnych w celu minimalizacji oddziaływania akustycznego zakładu ograniczyła hałas czy też osiągnęła cel wynikający z nałożonych obowiązków, będzie to miało znaczenie przy ocenie, czy zobowiązana prawidłowo wykonuje decyzję ostateczną.

Podsumowując, materiał dowodowy, na którym oparł się organ ochrony środowiska, spełniał wymogi wiarygodności i mocy dowodowej, ponieważ badanie poziomu hałasu przeprowadzono przez podmiot wskazany w art. 115a ust. 1 P.o.ś.. Wynik pomiarów kontrolnych przekroczył wartość normatywną, wobec czego zaszła uzasadniona podstawa do wszczęcia z urzędu postępowania z urzędu i orzeczenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla zakładu skarżącej - zarówno w porze dziennej jak i nocnej. Już jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji z art. 115a P.o.ś. Organ nie ma obowiązku wykonać (zlecać wykonanie) dodatkowego pomiaru hałasu (względnie zobowiązywać zakład do wykonania takiego badania), aktualnego na dzień wydawania decyzji. Zarzut naruszenia art. 115a ust. 1 P.o..s. jest w tym względzie całkowicie chybiony. Z kolei deklarowane działania prewencyjne podmiotu zobowiązanego nie stanowią podstawy do odstąpienia od prowadzenia postępowania w tym przedmiocie (i jego umorzenia) i wydania decyzji, o której mowa w art. 115a ust. 1 P.o.ś.

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w skardze zauważyć należy, iż dokonanie pomiarów także w cieniu akustycznym budynku w miejscowości B. przy ul. II przesądza nadto o bezzasadności zarzutów jakoby pomiary dokonane 21 sierpnia 2020 r. zmierzyły również hałas emitowany ze źródeł nienależących do skarżącej (np. innych lokali, przejeżdżających motocykli). Jak wynika bowiem z mapy na s. [...] sprawozdania nr [...] z pomiarów hałasu w środowisku punkt Ptło znajdował się w cieniu akustycznym jedynie względem emitującego hałas zakładu skarżącej, lecz nie był chroniony od hałasu pochodzącego z sąsiadujących dróg publicznych – ulic D. i B. , co oznacza, że hałasy generowane przez przejeżdżające pojazdy zostały uwzględnione w pomiarach i nie wpłynęły na zawyżenie wyników pomiarów wielkości emisji hałasu z zakładu skarżącej.

Skoro po stronie organów ochrony środowiska nie miały miejsca naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), ani też naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), jak również inne uchybienia skutkujące koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.