Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2467/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Marcin Bącal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. C. (zwana dalej skarżącą) pismem z dnia 14.10.2003r. zgłosiła do Wydziału Windykacji Urzędu Miejskiego następujące zarzuty na postępowanie egzekucyjne należności z tytułu opłat za parkowanie w strefie ograniczonego postoju (SOP) za lata 1997-1998:

- przedawnienie obowiązku,

- brak wymagalności obowiązku, z uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał uchwałę Zarządu Miasta w przedmiocie opłat za parkowanie za sprzeczną z prawem,

- błąd co do osoby zobowiązanej,

- niedopuszczalność egzekucji administracyjnej .

Skarżąca wniosła również o uchylenie w/w tytułu wykonawczego oraz wstrzymanie wszczętej już egzekucji administracyjnej tej należności budżetowej.

Ponadto w piśmie z dnia 05.04.2004 r. M. C. ponowiła zarzut przedawnienia dochodzonych od niej należności oraz podniosła, że Gmina nie jest uprawniona do ściągania w drodze egzekucji administracyjnej należności za parkowanie w odpłatnych strefach postoju.

Wydanym na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o egzekucji administracyjnej w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm. w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.e.a.) postanowieniem znak. [...] z dnia [...].04.2004 r., Prezydent Miasta R. uznał zarzuty zobowiązanej na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione w całości. Na to postanowienie M. C. wniosła zażalenie, w którym zażądała uchylenia w/w postanowienia, umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz zobowiązania urzędu by udowodnił, że zobowiązana była kierowcą pojazdu w czasie gdy jej samochód był zaparkowany w miejscach, w których obowiązywały. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (zwane dalej SKO) po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...].05.2004 r. uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...].04.2004r znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia . W postanowieniu z dnia [...].05.2004r znak: [...] SKO uznało, że Prezydent Miasta R. nie odniósł się do zgłoszonej w zażaleniu okoliczności faktycznej, iż zobowiązana w okresie, którego dotyczy sprawa posiadała zezwolenie na parkowanie w SOP.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 roku Prezydent Miasta R. uznał zarzuty skarżącej na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] za nieuzasadnione w całości. Odnosząc się do zarzutów stwierdzono, że opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych pobierane były na podstawie art. 13 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz.838 z późn. zm. w dalszej części powoływanej jako u.d.p.), który stanowi, że korzystanie z dróg publicznych może być uzależnione od wniesienia opłat drogowych i mogą one być pobierane za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach.

Zgodnie z treścią przepisów §§ 3 i 4 - obowiązującego wówczas - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 05 lipca1994r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach (Dz. U. Nr 89 poz. 416 z późn. zm. w dalszej części uzasadnienia powoływanego jako rozporządzenia), właściwym do wprowadzania tych opłat - w tamtym czasie - był organ zarządzający ruchem, w porozumieniu z zarządem drogi, po zaciągnięciu opinii właściwego organu samorządu terytorialnego. Pobieranie przedmiotowych opłat w strefie ograniczonego postoju ustanowionej na terenie miasta R. odbywało się na podstawie podjętych przez Zarząd Miasta uchwał:

Uchwały nr [...] z dnia [...].11.1996r.

Uchwały nr [...] z dnia [...].12.1997r

Uchwały nr [...] z dnia [...].12.1998r

Wszystkie funkcjonujące w obrocie prawnym uchwały są ważne, jedynie uchwała nr [...] Zarządu Miasta z dn. [...] grudnia 1998r. została unieważniona przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 października 2000r. - III SA 1432/99 ( co w efekcie spowodowało ograniczenie egzekwowanej kwoty do 138.50zł). Dlatego też zarzut braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym [...] z dnia [...].05.2000r po jego ograniczeniu, do kwoty wynikającej z ważnych uchwał Zarząu, jest zdaniem organu bezzasadny.

Zgodnie z treścią § 6 rozporządzenia przedmiotowe opłaty mogły być pobierane przez właściwe zarządy dróg. W tym zakresie Zarząd Miasta R. - stosownym zapisem w swoich uchwałach - upoważnił i zobowiązał do obsługi Strefy Ograniczonego Postoju (SOP) gospodarstwo pomocnicze Urzędu Miejskiego działające pod nazwą Z. (Z.). Zgodnie z § 7 w/w uchwał w razie nieuiszczenia opłat, Z [...] winien kierować sprawę na drogę egzekucji administracyjnej. Ponadto zgodnie z art 2 § 1 pkt b u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne, jeżeli pozostają we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach (Dz.U. Nr 51 poz. 608) § 8 stanowi, że do dochodzenia przedmiotowych opłat mają zastosowanie przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego też zarzut o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w zakresie przedmiotowych opłat zdaniem organu również jest bezzasadny.

Odnosząc się natomiast do kolejnego zarzutu przedawnienia egzekwowanego obowiązku organ stwierdził, że należności z tytułu opłat za parkowanie w SOP stanowią należności cywilnoprawne, które w myśl art. 2 § 1 pkt 1 oraz art 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm. w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p.), są samoistną kategorią, odrębną od podatków i niepodatkowych należności budżetowych. Dlatego też, zdaniem organu, w tym przypadku zastosowanie mieć będą przepisy ustawy z dnia 23.04.1964r. kodeks cywilny, którego art. 118 stanowi, iż termin przedawnienia roszczeń wynosi 10 lat. Stąd też, zdaniem organu objęte w/w tytułem wykonawczym należności z lat 1997-1998 były nadal należne.

Rozpatrując zarzut błędu co do osoby zobowiązanej organ stwierdził, że w związku z oświadczeniem o nie parkowaniu pojazdu przez M. C. w strefie ograniczonego postoju, została ona wezwana pismem z dnia [...].02.2004r – [...] oraz pismem z dnia [...].03.2004r – [...] do wskazania osób, które użytkowały samochód zgodnie z przedstawioną specyfikacją, obejmującą dzień, godzinę oraz dokładne miejsce zaparkowania pojazdu o nr rej. [...] podaną w piśmie z dnia [...] marca 2004r –[...] [...]/2004. Skarżąca wezwań tych nie wykonała. Wobec braku wskazania przez skarżącą osób które parkowały jej samochód w strefach płatnego parkowania, wierzyciel nie mógł uznać za uzasadniony zarzut o błędzie co do osoby zobowiązanej, opierając się jedynie na zapewnieniu skarżącej, że nie jest możliwe ażeby parkowała ona w /w pojazd w SOP w okresie objętym tytułem wykonawczym.

Pismem z dnia [...] czerwca 2004r znak:[...] organ wezwał skarżącą do dostarczenia do akt sprawy zezwolenia na parkowanie w SOP pojazdu o nr rej. [...] w okresie objętym tytułem wykonawczym.

W odpowiedzi na powyższe pismo M. C. załączyła kserokopię wystawionego w dniu [...] sierpnia1996r. zezwolenia nr [...] na wjazd na parking UM przy ul. [...] dla samochodu TOYOTA nr rej. [...]. Organ wskazał w postanowieniu, że dostarczone przez skarżącą zezwolenie nie uprawnia do parkowania w SOP, lecz na konkretnym parkingu należącym do Urzędu Miejskiego w R., a zatem zezwolenie to nie może być uwzględnione jako dowód w sprawie. Dlatego też, zdaniem organu, brak było również podstaw do uznania powyższego zarzutu za zasadny.

Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła pismem z dnia [...] maja 2005 r. zażalenie, w którym wywodziła, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. rozstrzygnęło o braku wymagalności nałożonego na nią zobowiązania. Na dowód powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Warszawie z dnia 17 sierpnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2059/03 oraz pismo Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia [...] listopada 2003 r. żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu SKO podniosło, iż art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienia okoliczności, które mogą być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Natomiast podane przez zobowiązaną w zażaleniu okoliczności, nie mieszczą się w katalogu zawartym w art. 33 u.p.e.a.. Sformułowany przez Skarżącą zarzut braku wykonalności nałożonego obowiązku nie przystaje do okoliczności wymienionych w powołanym przepisie. Analizując zarzut na tle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2002 r. należało zdaniem organu podkreślić, że w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że opłaty za parkowanie są daninami publicznymi, które winny być wprowadzone przepisami prawa miejscowego. Zaś zgodnie z art. 94 Konstytucji przepisy prawa miejscowego mogą być ustanowione wyłącznie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Warunek zgodności z Konstytucją RP nie został zachowany, bowiem upoważnienie takie zawarto w akcie wykonawczym do ustawy tj. w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych ( Dz. U. Nr 51, poz. 608). Przepis § 4 ust. 1 tegoż rozporządzenia utracił moc z dniem 30 listopada 2003 r. Zdaniem SKO w wyroku tym Trybunał nie stwierdził niedopuszczalności ustanowienia płatnych stref ograniczonego postoju. Wierzyciel zaś wyczerpująco uzasadnił przyczyny uznania zarzutów Skarżącej za nieuzasadnione.

Pismem z dnia [...] lipca 2005 r. M. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2005 roku nr [...], zarzucając:

- naruszenie art. 13 ust 4 u.d.p. w związku z art. 217 i 190 ust 4 Konstytucji RP i pominięcie faktu niekonstytucyjności tego przepisu upoważniającego do wprowadzania opłat i utraty przez niego mocy obowiązującej (wyrok TK z 10 grudnia 2002 r. w sprawie P 6/02)

- naruszenie art. 6,7, i 8 k.p.a. w związku z art. 2 i 7 Konstytucji RP polegające na egzekwowaniu bezprawnie nałożonych na obywateli obowiązków,

- naruszenie art. 5 Konstytucji RP polegające na żądaniu wskazania od osoby trzeciej kto jeździł w spornym okresie samochodem, gdy powinno być wiadomym, że może to być drugi współwłaściciel samochodu, czyli ojciec skarżącej H. W.,

- przedawnienie roszczeń – błędne zastosowanie art. 118 k.c., który dotyczy tylko roszczeń cywilnoprawnych

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 3, art. 2 § 1 ust. 1 u.p.e.a. w związku z przepisami art. 1 § 1 pkt 1, 104 § 1,2, art. 109 § 1, art. 110 §1 i art. 130 § 1 k.p.a. polegające na braku wydania decyzji w przedmiocie egzekwowanego roszczenia.

Zdaniem Skarżącej sporne opłaty zostały naliczone na podstawie przepisów u.d.p.i rozporządzenia, które były sprzeczne z Konstytucją. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych zostało wydane na podstawie art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który utracił moc zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 6/02. Skarżąca podnosiła, że orzeczenia Trybunału mają rangę powszechnie obowiązujących i są ostateczne, dlatego niezrozumiałe jest dla Skarżącej żądanie opłat na tej podstawie. Jako argument przemawiający na rzecz umorzenia postępowania powołano Wyrok WSA w Warszawie sygn. akt 6 II 2059/03.

Skarżąca podnosiła również fakt naruszenia praw obywatelskich, gdyż w stosunku do niej wszczęto egzekucję administracyjną bez doręczenia decyzji, formułując ten zarzut powołała się na treść orzeczenia NSA w Łodzi z dnia 6 czerwca 1997 r. w sprawie o sygn. I SA/Łd 418/96.

M. C. podnosiła, że wyklucza się możliwość dochodzeni roszczeń z tytułu spornej opłaty przed sądem powszechnym (z racji ich administracyjnego charakteru) natomiast w sytuacji, gdy obywatel broni się zarzutem przedawnienia, to organ administracji państwowej powołuje się na przepisy o przedawnieniu roszczeń cywilnych.

Skarżąca zarzuciła SKO również brak należytego wyjaśnienia pozycji jednostki na rzecz której należy uiścić sporną opłatę. Okoliczność ta była podnoszona w zażaleniu z dnia [...].1.2003 r. W tytule wykonawczym jako wierzyciel został wskazany Z. [...] R., ul. [...]. Natomiast zakład ten już nie istnieje, tym samym wg M. C. nieważny jest tytuł wykonawczy. Ponadto już sam Zakład Obsługi Transportu Zbiorowego nie był uprawniony do wystawienia tytułu wykonawczego, gdyż w toku postępowania nie wyjaśniono czy osoba podpisującą tytuł wykonawczy tj. J. A. był uprawniony do podpisywania tego typu dokumentów. Do tych zarzutów nie ustosunkował się organ prowadzący egzekucję, a SKO nie wyjaśniło dostatecznie tej sprawy. Według Skarżącej jeżeli zmienił się wierzyciel to powinien był zostać wydany nowy tytuł wykonawczy. Ponadto M. C. podniosła, że nie parkowała pojazdu w strefach odpłatnego parkowania w okresach wskazanych przez organy w toku postępowania, gdyż w tym czasie w ogóle nie korzystała z pojazdu, którego dotyczyło postępowanie, a zatem nie ma obowiązku ponoszenia ciężaru tych opłat. W ocenie skarżącej organ w toku postępowania nie wyjaśnił tej okoliczności faktycznej

SKO w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna,

jednakże nie z powodu wszystkich zarzutów w niej podniesionych. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej w zakresie skutków, jakie w jej sprawie wywarło orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P 6/02. W wyroku tym Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 13 ust. 4 u.d.p. uznając , że przepis ten w zakresie, w którym upoważnia Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz organu właściwego do ustalania tych opłat, jest niezgodny z art. 217 Konstytucji RP. Ponadto Trybunał w tym wyroku stwierdził, że przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych jest sprzeczny z przepisami art. 7, 92 ust. 1 i art. 94 Konstytucji RP, przepis § 4 ust. 1 tego rozporządzenia jest sprzeczny z art. 7 i 94 Konstytucji RP a także, że przepis § 8 ust. 2 tego rozporządzenia jest sprzeczny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP art. 13 ust. 4 i art. 21ust. 1 u.d.p. Trybunał stwierdził ponadto, że opłaty pobrane na podstawie przepisów powołanego rozporządzenia nie podlegają zwrotowi a przepisy których niekonstytucyjność została stwierdzona omawianym wyrokiem tracą moc z dniem 30 listopada 2003 r.

W tym miejscu należy podkreślić, że Trybunał nie zakwestionował zgodności z Konstytucją instytucji opłat za parkowanie a jedynie w powołanym orzeczeniu zakwestionował możliwość określenia istotnych elementów tych opłat, o których mowa w art. 217 Konstytucji RP, w drodze aktu prawnego rangi podstawowej a ponadto zakwestionował konstytucyjność delegacji przyznających uprawnienia Radzie Ministrów i jednostkom samorządu terytorialnego w zakresie wprowadzania opłat za parkowanie i określenia szczegółowych warunków ich poboru. Z tego względu, że orzeczenie to dotyczyło wyłącznie kwestii formalnych Trybunał wprost stwierdził, że pobrane opłaty nie podlegają zwrotowi, a przepisy których dotyczyło to orzeczenie mimo swej niekonstytucyjności zostały utrzymane w obrocie prawnym przez okres czasu wynoszący prawie jeden rok. Skoro przepisy te w ocenie Trybunały mimo ich wadliwości do dnia 30 listopada 2003 r. mogły funkcjonować w obrocie prawnym i stanowić podstawę prawną do pobierania opłat za parkowanie, to w realiach niniejszej sprawy Sąd nie mógł uznać, że niekonstytucyjność tylko art. 13 ust. 4 u.d.p. (niekonstytucyjności rozporządzenia z 5 lipca 1994 r. Trybunał nie stwierdził) może stanowić podstawę do uznania, że egzekwowane od skarżącej opłaty objęte były obowiązkiem, który nie jest wymagalny.

Skoro Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku zobligował prawodawcę do usunięcia nieprawidłowości istniejących w systemie aktów prawnych regulujących pobór opłat za parkowanie w terminie do 30 listopada 2003 r. i jednocześnie uznał, że orzeczenie to nie będzie rodzić uprawnień obywateli do zwrotu opłat pobranych przed datą wydaniem tego wyroku, to na podstawie tego wyroku żadną miarą nie można wywodzić, że opłaty za parkowanie w latach 1998 -1999 nie były należne od skarżącej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, gdyby chciał uznać zasadność zarzutów skarżącej związanych z niekonstytucyjnością przepisów na podstawie, których nałożono na nią obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie musiałby uznać, że przepisy rozporządzenia z 5 lipca 1994 r. są niekonstytucyjne i odmówić ich zastosowania w niniejszej sprawie, jednakże takie działanie byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, w którym wprost wskazano, że dopiero od dnia 1 grudnia 2003 r. przepisy prawa regulujące opłaty za parkowanie mają zostać uwolnione od wad wskazanych w tym wyroku i że wady te do tej daty nie wywierają skutków w zakresie funkcjonowania tych opłat.

Z tych względów podnoszony w skardze zarzut związany z niezgodnością przepisu art. 13 ust. 4 u.d.p. z przepisami art. 217 i 190 ust. 1 Konstytucji RP nie mógł stanowić podstawy do uznania skargi za zasadną.

Skoro jak już Sąd wskazał przepis art. 13 ust. 4 u.d.p. w obrocie prawnym funkcjonował do dnia 30 listopada 2003 r. a niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia z 5 lipca 1994 r. Trybunał nie stwierdził, to należało uznać, że strona skarżąca niezasadnie podnosiła w skardze, że w jej sprawie doszło do naruszenia art. 6,7 i 8 k.p.a. w związku z art. 2 i 7 Konstytucji RP przez to że nałożone na nią opłaty były bezprawne. Sąd nie mógł zgodzić się z tym poglądem, gdyż jak już zaznaczono, w obrocie prawnym funkcjonowały akty prawne na podstawie, których na skarżącą został nałożony obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie.

W ocenie Sądu nie stanowiło naruszenia art. 5 Konstytucji wezwanie skarżącej do zapłaty należnych opłat w sytuacji, gdy z dokumentów znajdujących się w dyspozycji organu wynikało, że samochód skarżącej był zaparkowany w strefach odpłatnego parkowania bez uiszczenia należnej opłaty. W ocenie Sądu fakt, że skarżąca była współwłaścicielem samochodu za parkowanie, którego nie uiszczono należnych opłat, stanowił wystarczającą przesłankę do skierowania do niej egzekucji należnych opłat. Jeżeli rzeczywiście, to drugi współwłaściciel parkował samochód bez uiszczenia należnych opłat w okresie, w którym skarżąca nie korzystała z pojazdu, to skarżąca winna była okoliczność tę wyjaśnić w toku postępowania i wskazać dowody potwierdzające jej twierdzenia w tym zakresie. Skarżąca nie przedstawiła dowodów zwalniających ją z odpowiedzialności za nieuiszczone opłaty a zatem organ zasadnie opłaty te od niej egzekwował. Prowadzone postępowanie w tym zakresie nie naruszyło przepisów art. 7 i 77 k.p.a. organ rozpatrując wniesione zarzuty podjął działania w celu wyjaśnienia, który ze współwłaścicieli nie uiścił należnych opłat skoro jednak postępowanie to nie dało podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie była obowiązana do uiszczenia tych opłat, to organ obowiązany był egzekwować je od niej.

Skarżąca niezasadnie podnosiła, że w jej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 3, art. 2 § 1 ust. 1 u.p.e.a. w związku z przepisami art. 1 § 1 pkt 1, 104 § 1,2, art. 109 § 1, art. 110 §1 i art. 130 § 1 k.p.a. polegającego na braku wydania decyzji w przedmiocie egzekwowanego obowiązku. Przedmiotowe opłaty wynikają z aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie § 3 rozporządzenia przez organ zarządzający ruchem. Zgodnie z treścią art. 87 § Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Tak więc skoro egzekwowany obowiązek wynikał wprost z przepisu prawa to zgodnie z art. 3 § 1 u.p.e.a. jego egzekucja była dopuszczalna bez wcześniejszego wydania decyzji w przedmiocie tego obowiązku.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącej co do wskazania w tytule wykonawczym jako wierzyciela podmiotu, który obecnie już nie istnieje. Nie jest przedmiotem sporu, że podmiot ten był wierzycielem dochodzonej należności a po jego likwidacji jego następcą jest gmina. Z tego względu tytuł wykonawczy należało uznać za prawidłowy, a podejmowane w sprawie działania organów gminy jako działania uprawnionego następcy prawnego wierzyciela.

Strona skarżąca w skardze powołuje się na przepisy art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a.). Przepisy te nie mają zastosowania do postępowania przed sądem pierwszej instancji, gdyż regulują one podstawy skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutu błędnego określenia przepisów prawa na podstawie, których należy oceniać przedawnienia egzekwowanego obowiązku Sąd nie podziela w tym zakresie zdania organów egzekucyjnych. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia przepisy ustawy o drogach publicznych a także przepisy wykonawcze do tej ustawy nie określały terminu przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie, jednakże zdaniem Sądu na podstawie charakteru tych opłat można było wskazać normy prawne regulujące termin przedawnienia tych opłat. W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że opłaty za parkowanie są daninami publicznymi, które wykazują cechy charakterystyczne dla podatków i jednocześnie z uwagi na fakt, że stanowią one wynagrodzenie za możliwość parkowania pojazdu w określonym miejscu, są one zbliżone do opłat za wykonanie świadczenia cywilnoprawnego. Trybunał opłaty te zaliczył do opłat lokalnych jednocześnie wskazując, że nie da się w sposób jednoznaczny określić w jakim zakresie są one podatkami a w jakim zakresie opłatami. W ocenie Sądu skoro Trybunał w powołanym wyroku uznał, że opłaty te podlegają rygorom przepisu art. 217 Konstytucji RP, który swym zakresem obejmuje podatki i inne daniny publiczne to opłaty te należy uznać za należności publicznoprawne zbliżone do podatków, które ze względu na element odpłatności nie mogą być uznane za podatek w ścisłym tego słowa znaczeniu. Jednakże z uwagi na fakt, że opłaty te stanowią dochód jednostki samorządu terytorialnego, mają charakter przymusowy, są określone aktem prawa miejscowego należy je uznać za niepodatkową należność budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Należność ta różni się od niepodatkowej należności budżetu jednostki samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 1 O.p. tym, że do jej ustalenia nie jest uprawniony organ podatkowy, którym w zakresie gmin - wójt, burmistrz (prezydent miasta). Do wprowadzenia tych opłat w realiach niniejszej sprawy uprawniony był zarząd gminy, którego pracami kieruje wójt, burmistrz (prezydent miasta), a zatem wskazana różnica nie ma tutaj zasadniczego znaczenia, gdyż w przypadku opłat za parkowanie, których dotyczy niniejsza sprawa ich ustalenie nastąpiło z udziałem organu podatkowego. Ponadto należy wskazać, że opłaty te jako opłaty lokalne w swej istocie niczym się nie różnią się od opłat lokalnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), które wymienione są w przepisie art. 2 § 1 pkt 3 O.p. Zdaniem Sądu mimo, że opłat za parkowanie pojazdów, nie da się wprost zakwalifikować do żadnej z kategorii wymienionych w przepisach art. 2 § 1 i 2 O.p. należności publicznych, do których stosuje się Ordynacje podatkową, to z uwagi na ich podobieństwo do opłat lokalnych objętych zakresem Ordynacji podatkowej, to w zakresie ich przedawnienia należało stosować przepisy Ordynacji podatkowej o przedawnieniu zobowiązań podatkowych. W rozpoznanej sprawie organy prezentowały pogląd, że do przedawnienia opłat za parkowanie mają zastosowanie przepisy prawa cywilnego i z tego powodu nie zbadały zarzutu skarżącej z uwzględnieniem przepisów Ordynacji podatkowej regulujących przedawnienie zobowiązań podatkowych czym naruszyły art. 7 k.p.a. w zakresie w jakim przepis ten nakłada na organy obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W rozpoznanej sprawie nie została wyjaśniona podstawowa przesłanka prowadzenia egzekucji a mianowicie wymagalność egzekwowanego obowiązku. W ocenie Sądu w przypadku egzekucji obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisu prawa, w zakresie których organ nie wydaje decyzji, w postępowaniu prowadzonym w skutek wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego winny zostać wyjaśnione kwestie związane z istnieniem obowiązku będącego przedmiotem egzekucji. Z tego względu zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenie art. 7 k.p.a. należało uznać za naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 179, poz. 1486 ze zm.) w art. 40d dodany został z mocą obowiązującą od 4 października 2005 r. przepis ustęp 3 według, którego termin przedawnienia opłat za parkowanie pojazdów w strefach odpłatnego parkowania przedawnia się z upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym opłata powinna zostać uiszczona.

W zaskarżonym postanowieniu organ nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego postanowienia SKO skupiło się jedynie na podnoszonych przez skarżącą kwestiach związanych z wpływem powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego na obowiązek ponoszenia przez nią opłata za parkowanie. Zgodnie z treścią art. 17 § 1 u.p.e.a. w toku postępowania egzekucyjnego organ wydaje rozstrzygnięcie w formie postanowienia, na które służy zażalenie o ile ustawa tak stanowi. Na podstawie art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. o ile przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. Na podstawie tego przepisu do postanowień wydawanych wskutek wniesionego zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 138 k.p.a. Z treści przepisów art. 138 § 1 pkt 1-3 i § 2 k.p.a. wynika, że organ drugiej instancji rozpoznaje sprawę co do jej istoty a nie tylko w zakresie zarzutów podniesionych w środku odwoławczym. Z tego względu organ drugiej instancji rozpoznając wniesiony środek zaskarżenia od orzeczenia organu pierwszej instancji, ma obowiązek zbadać całą sprawę od nowa i dać tego wyraz w uzasadnieniu orzeczenia wydanego w sprawie. W rozpoznanej sprawie SKO w zaskarżonym postanowieniu odniosło się wyłącznie do zarzutów podniesionych w zażaleniu, natomiast w całości pominęło kwestie związane z rozpoznaniem zarzutów skarżącej na postępowanie egzekucyjne. W wyniku tego doszło do naruszenia przepisów art. 7, 138 § 1 pkt 1-3 i § 2 i art. 107 § 3 k.pa. w zakresie obowiązku rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji i uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonego postanowienia, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 138 § 1 pkt 1-3 i § 2 i art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c., art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.