Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 540/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 12 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 27 czerwca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 729/11 w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności z tytułu wyłączenia z produkcji rolnej gruntów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 listopada 2011r., sygn.akt II SA/Wr 729/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] czerwca 2011r. Nr SKO [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności z tytułu wyłączenia z produkcji rolnej gruntów, oddalił skargę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana także jako: k.p.a.) oraz art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana także jako: ustawa) - po rozpatrzeniu zażalenia L. B. na postanowienie Starosty Świdnickiego z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011r. Starosta Świdnicki jako wierzyciel nie uznał za zasadne zgłoszonych przez skarżącego w oparciu o przepis art. 33 pkt 1 ustawy zarzutów dotyczących należności z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów w granicach działki nr [...] położonej w obrębie S. gmina S. Zarzuty strony, zgłoszone w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, sprowadzały się do następujących stwierdzeń:

– Starosta Świdnicki, pomimo korespondencji trwającej od stycznia 2008r., nie wskazał na podstawie jakiego upoważnienia informuje stronę o obowiązku wnoszenia opłat rocznych, podczas gdy powinność ta spoczywa na zbywającym daną nieruchomość,

– wystawienie przez Starostę Świdnickiego tytułów wykonawczych jest bezprawiem,

– strona została powiadomiona o obowiązku uiszczania opłaty rocznej dopiero po upływie roku i pięciu miesięcy od momentu załatwienia formalności w PBGiK w S.

Organ przypomniał, iż decyzją z dnia [...] stycznia 1995r. Wójt Gminy S. wydał zezwolenie ówczesnym właścicielom na wyłączenie z produkcji części działki nr [...] stanowiącej rolę kl. IVb położonej w S. o powierzchni 0,12 ha, przeznaczonej na działalność usługowo-handlową oraz ustalił stałą opłatę roczną z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej w wysokości 386 zł na okres 20 lat. W wyniku podziału geodezyjnego działki nr [...] została utworzona działka nr [...], na którą przypada opłata roczna ustalona w/w decyzją w wysokości 132,97 zł. Postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 2006r., sygn. akt [...] przysądzona została własność nieruchomości w postaci działki nr [...] o powierzchni 0,1051 ha zabudowanej budynkami małej gastronomii na rzecz małżonków L. B. i J. B. na prawach wspólności małżeńskiej. Dolnośląskie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych we Wrocławiu pismem z dnia 12 grudnia 2007r., powiadomiło Starostwo Powiatowe w Świdnicy o fakcie zmiany stanu własnościowego w/w nieruchomości.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2008r. Starostwo Powiatowe w Świdnicy poinformowało L. B. o powstałym, zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych), obowiązku uiszczania opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej położonych na działce nr [...].

W wyjaśnieniach skierowanych do L. B., pismo z dnia 23 kwietnia 2008r., Dolnośląskie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych we Wrocławiu wskazało, że prowadzi wyłącznie techniczno-finansową obsługę Terenowego Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych, natomiast obowiązki związane z wyłączeniem gruntów rolnych z produkcji rolniczej ustala miejscowo właściwy Starosta. Jednocześnie poinformowało o konieczności wnoszenia opłat rocznych w określonym terminie.

W dniu [...] marca 2010r. Starosta Świdnicki, będący wierzycielem należności z tytułu opłaty rocznej, wynikającej z wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów w granicach działki nr [...], za lata 2006-2009, wystawił tytuły wykonawcze. Tytuły te Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu, jako organ egzekucyjny właściwy miejscowo, doręczył zobowiązanemu L. B.

W piśmie z dnia 3 stycznia 2011r. L. B. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu, będący organem egzekucyjnym, pismem z dnia 1 kwietnia 2011r., zwrócił się do Starosty Świdnickiego o rozpatrzenie zgłoszonych przez L. B. zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie wystawionych przez Starostę Świdnickiego tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2010r. obejmujących zaległości z tytułu opłat rocznych za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej za lata 2006, 2007 i 2009 i wydanie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011r., Starosta Świdnicki nie uznał zarzutów zobowiązanego za uzasadnione, podkreślając, że Wydział Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Świdnicy, prowadzący sprawy związane z ochroną gruntów rolnych, przed wysłaniem informacji z dnia 25 stycznia 2008r. dot. przeniesienia opłat rocznych z tytułu wyłączenia nie posiadał wiedzy o dokonanej z dniem 8 czerwca 2006r. o zmianie stanu prawnego nieruchomości.

Zażalenie na powyższe postanowienie Starosty wniósł L. B., zarzucając, że organ kieruje się swoistym poglądem w oderwaniu od zapisu art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżący podkreślił, że Starosta Świdnicki nie dowiódł, iż na licytacji spornego gruntu L. B. został poinformowany o obowiązku uiszczania opłat rocznych z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej części gruntów działki nr [...], co wyklucza możliwość zastosowania art. 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem skarżącego, w następstwie sprzecznego z prawem postępowania Starosty, doszło do pozbawienia strony części świadczenia emerytalnego. W dalszej części zażalenia L. B. stwierdził, że Starosta wybrał najprostszą procedurę, w której uznano go za kogoś kto nie chce płacić opłaty rocznej. Wystawił tytuły wykonawcze, a Urząd Skarbowy w Wałbrzychu bezprawnie je zrealizował. Zarzucił też Staroście, że "udawał", iż nie wiedział o fakcie nabycia przez stronę nieruchomości na licytacji w Sądzie Rejonowym w S., zaś już w dniu 3 sierpnia 2006r. z inicjatywy strony zostały dokonane zmiany w Powiatowym Biurze Geodezji i Katastru w Świdnicy, o czym też wielokrotnie informował.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu stwierdziło, że kwestionowane postanowienie nie narusza obowiązującego prawa, a argumentacja zawarta w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie.

Kolegium stwierdziło, iż spór w sprawie sprowadza się do legalności wydanego w sprawie egzekucyjnej postanowienia wierzyciela - Starosty Świdnickiego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy. Rozpatrywana sprawa dotyczy zarzutów wniesionych przez stronę w toku prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. Postępowanie w powyższym zakresie toczyło się w trybie określonym w art. 34 § 1 ustawy. Stosownie do tego przepisu, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10 ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 ustawy, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zasięgnięcie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela co do zasadności wniesionych zarzutów jest obowiązkowe. Regułą wynikającą z powyższego przepisu jest obowiązek udzielenia przez wierzyciela merytorycznej wypowiedzi odnośnie podnoszonych przez zobowiązanego okoliczności i opartych na nich zarzutów.

Odnosząc się do zawartych w zażaleniu zarzutów, Kolegium stwierdziło, że Starosta Świdnicki nie uchybił powołanym przepisom. Orzeczenie tego organu wydane zostało w oparciu o prawidłową ocenę stanu faktycznego sprawy i odpowiada stanowi prawnemu. Zdaniem Kolegium kluczową kwestią było ustalenie, czy L. B. jest podmiotem zobowiązanym do uiszczania opłat za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Zgodnie z art. 1a pkt 20 ustawy zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Artykuł 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi jednoznacznie, że osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. W przedmiotowej sprawie wyłączenie z produkcji części działki nr [...] stanowiącej rolę kl. IVb położonej w S. o powierzchni 0,12 ha oraz ustalenie opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej w wysokości 386 zł na okres 20 lat miało miejsce za sprawą decyzji z dnia [...] stycznia 1995r. wydanej przez Wójta Gminy Świdnica byłym właścicielom działki nr [...] tj. W.L. i G. S.

Kolegium wskazało, że sposób ustalenia oraz termin i sposób uiszczenia opłaty rocznej wynika wprost z przepisów prawa. Art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych definiuje bowiem pojęcie opłaty rocznej, zaś przepisy art. 12 ust. 7, 8 i 14 tej ustawy określają szczegółowy sposób ustalenia jej wysokości. Przy czym w myśl art. 12 ust. 14 powołanej ustawy, opłatę roczną uiszcza się w terminie do dnia 30 czerwca tego roku. Żaden z powołanych przepisów nie wskazuje jednak, że wysokość opłaty rocznej jest ustalana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z orzecznictwem NSA w sytuacji, gdy obowiązek uiszczania opłaty wynika wprost z ustawy, dokonanie jej obliczenia nie powinno następować w drodze decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności materialnotechnicznej typu wykonawczego, w trybie pozaprocesowym lub w drodze samoobliczenia (wyrok NSA z dnia 19 lipca 1983r. sygn. akt II SA 771/83, publ. ONSA 1983/2/61; uchwała NSA z dnia 23 czerwca 1997r., sygn. akt OPK 1/97, publ. ONSA 1997/4/149). Zdaniem Kolegium, przedmiotowa opłata roczna, określona decyzją z dnia [...] stycznia 1995r., przeszła na stronę skarżącą na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kolegium wskazało, że jest niesporne, iż postanowieniem Sądu Rejonowego w Ś. z dnia [...] maja 2006r., przysądzona została własność nieruchomości w postaci działki nr [...]o powierzchni 0,1051 ha na rzecz małżonków L. B. i J. B. na prawach wspólności małżeńskiej. Kolegium podkreśliło, że zamiana osoby zobowiązanej do uiszczania opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji, w świetle omawianego art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, odbywa się w trybie regulowanym prawem cywilnym. Nabywca gruntów wstępuje w prawa i obowiązki zbywającego te grunty - na nabywcę przechodzi obowiązek uiszczania opłaty rocznej. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się też, że "ponieważ obowiązek wnoszenia opłat i należności związanych z wyłączeniem gruntów z produkcji rolniczej wynika bezpośrednio z przepisu prawa, a nie z decyzji administracyjnej, a zmiana osoby zobowiązanej do uiszczania opłat odbywa się w trybie regulowanym prawem cywilnym (nabycie gruntu rolnego), to w myśl art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, obowiązek uiszczenia opłat rocznych przechodzi na nabywcę z mocy prawa. Nabywca gruntu rolnego wstępuje w prawa i obowiązki zbywającego te grunty. W przepisach ustawy nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej dla nabywcy.".

Reasumując Kolegium stwierdziło, że ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych zobowiązała nabywców gruntów rolnych i leśnych do wnoszenia opłat z mocy prawa, a więc bez uprzedniego wezwania. Stąd też sam fakt stania się właścicielem nieruchomości L. B. winien był zgłosić do Starostwa, co pozwoliłoby uniknąć powstania zwłoki w regulowaniu opłat rocznych i związanych z tym odsetek za zwłokę. Kolegium uznało przy tym za słuszne stwierdzenie strony, że zbywający jest obowiązany uprzedzić nabywcę o tym, że obowiązek uiszczania opłat rocznych przechodzi na nabywcę, o czym stanowi art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zauważyło jednak, że forma tej czynności nie została określona przez ustawodawcę. Teoretycznie poinformowanie nabywcy nastąpić może zatem w dowolnej formie, pisemnie lub ustnie. Mimo, że ustawodawca zobligował zbywcę do powiadomienia nabywcy o opłatach i należnościach, brak takiego uprzedzenia nie może być powoływany przez nabywcę jako przyczyna niezapłacenia wymaganych kwot i nie zwalnia go od ciężaru ich spłaty. Kategoryczne wręcz brzmienie art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazuje, że obowiązek uiszczenia należności i opłat rocznych zawsze, z mocy ustawy obciąża nabywcę. Ustawa również nie określa sankcji za nie powiadomienie nabywcy o kosztach, które zobowiązany jest ponieść, jednak może on - o ile w wyniku tego poniósł szkodę - domagać się od zbywcy jej naprawienia (art. 415 k.c.).

Ponadto Kolegium zauważyło, że o obowiązku uiszczania opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej dokonanego decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] stycznia 1995r. L. B. był wielokrotnie informowany przez określone organy administracyjne, o czym świadczy obszerna korespondencja stanowiąca materiał dowodowy w niniejszej sprawie.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł L. B., podnosząc w niej, że podczas prowadzenia licytacji nie rozpatrywano kwestii wynikających z zapisów ujętych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tematyka tzw. opłat rocznych wcześniej nie była skarżącemu znana. Tego zagadnienia nie ujawniono też w trakcie licytacji. Dopiero po upływie niemalże dwóch lat od nabycia nieruchomości Starosta Świdnicki poinformował skarżącego o obowiązku czy też potrzebie uiszczania opłat rocznych, nie podając podstawy prawnej na jakiej występuje wobec skarżącego w świetle cytowanej ustawy. Ponadto tenże Starosta pozostawił liczne pytania skarżącego bez właściwej odpowiedzi w okresie od kwietnia 2008r. do 2010r.. Pozbawił skarżącego możliwości odwołania się do organu II instancji czy też do sądu administracyjnego. Unikał wydania decyzji administracyjnej, a ostatecznie w marcu 2010r. wystawił tytuły wykonawcze bez uwypuklenia w nich zaniedbań, o których mowa w art. 30 ustawy. Te tytuły wykonawcze skierował do egzekucji, która nastąpiła z uposażenia emerytalnego skarżącego w miesiącu styczniu 2011r. po podjęciu czynności przez Urząd Skarbowy w Wałbrzychu.

W uzasadnieniu skargi, strona podniosła ponadto, że w sposób rażący zostało naruszone prawo, bowiem sporządzając tytuły wykonawcze z dnia [...] marca 2010r. Starosta dopuścił się obrazy procedury chociażby z tego powodu, że wcześniej nie wydano decyzji administracyjnej oraz pozbawiono skarżącego możliwości odwołania się do organu II instancji, jeżeli chodzi o rzekomą należność już za 2006r.. Skarżący podkreślił, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości stał się na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 2006r. sygn. akt [...], przy czym prawomocność orzeczenia zapadła z dniem 8 czerwca 2006r.. Sukcesywnie dowiadywał się jakie ciążą na nim obowiązki. To z inicjatywy skarżącego zostały dokonane zmiany w danych ewidencji gruntów i budynków w Powiatowym Biurze Geodezji i Katastru w Świdnicy. Miało to miejsce w dniu 3 sierpnia 2006r.. Podczas załatwiania tych formalności nikt skarżącego nie powiadomił o potrzebie wnoszenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej w granicach działki nr [...]. Na początku kwietnia 2008r. ze Starostwa Powiatowego w Świdnicy oraz Dolnośląskiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych we Wrocławiu otrzymał szereg pism, w tym pismo z dnia 25 stycznia 2008r., które jednak nie jest decyzją administracyjną. Nie zawiera pouczenia, gdzie należy wnieść odwołanie w sytuacji gdyby nie zgadzał się z wyznaczeniem opłat za minione lata i ewentualnie następne. Nie wskazano terminu w jakim należałoby uregulować zaległości. Całkowicie pominięto podstawę prawną upoważniającą do egzekwowania należności za minione lata. W dalszej części skargi, skarżący podkreślił, że w okresie od 14 kwietnia 2008r., zwracał się o wyjaśnienie wielu kwestii, ale otrzymywał jedynie wymijające odpowiedzi i co istotne w żadnym przypadku odpowiedź nie wynikała z zapisów ujętych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem skarżącego, procedura zbywania gruntów jest szczegółowo opisana w ustawie i jej realizacja następuje przez wskazane osoby i w ściśle określonym czasie. A więc następujących po sobie zdarzeń nie można w okresie późniejszym odtworzyć. Jeżeli wiadomo kim był zbywający i w sytuacji gdy uchybił swoim obowiązkom, prawdopodobnie można wystąpić wobec niego z określonymi roszczeniami. Natomiast przedmiotowa ustawa nie przewiduje kim jest zbywający w przypadku, gdy do sprzedaży gruntów dochodzi na licytacji w sądzie. Toteż - zdaniem skarżącego - nie ma możliwości wystąpienia z roszczeniami, bowiem nie wiadomo kim był zbywający. Ustawodawca nie przewidział nałożenia obowiązku przekazywania informacji o potrzebie wnoszenia opłat rocznych, czy to na prokuratorze, czy to na komorniku lub przewodniczącym składu sędziowskiego, czy wreszcie na dotychczasowym właścicielu gruntów, który nie uczestniczył w licytacji.

Skarżący zarzucił także, że Starosta Świdnicki wystawiając cztery tytuły wykonawcze, zarzucił skarżącemu niewykonywanie określonych obowiązków, nie wyjaśniając, czy na licytacji w dniu [...] maja 2006r. powiadomiono skarżącego o potrzebie uiszczania tzw. opłat rocznych oraz czy dokonała tego właściwa osoba. Dopiero po stwierdzeniu uczynienia zadość wymogom przedmiotowej ustawy, organ miałby prawo do wystąpienia wobec skarżącego z roszczeniami jakie ujął w pismach, które otrzymał w kwietniu 2008r. jak też w kolejnych pismach. Skoro takich wyjaśnień nie dokonał, to zmuszanie skarżącego do określonego zachowania pozostaje poważnym nadużyciem prawa.

Ponadto skarżący zauważył, że stwierdzenie ujęte w środkowej części s. 6 zaskarżonej decyzji nie ma uzasadnienia, albowiem skarżący niezwłocznie zgłosił we właściwym miejscu fakt nabycia nieruchomości, a taka nowelizacja była dostępna Staroście Świdnickiemu od zaraz. Także wyszczególnienie pism, w których Starosta Świdnicki informował skarżącego o obowiązku uiszczania opłat rocznych /końcowa część s. 6 i dalej na s. 7/ nie ma uzasadnienia w sytuacji, gdy ustawodawca w sposób przejrzysty tą czynnością obciążył zupełnie kogoś innego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie zawiera takich wad, czy uchybień, które mogłyby skutkować jego uchyleniem, stąd też oddalono wniesioną skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., nr 270 - dalej jako p.p.s.a.).

Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] czerwca 2011r., jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, nie naruszają przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), co powoduje, że skarga wniesiona przez L. B. nie została uwzględniona.

Podstawę materialnoprawną podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia,

Sąd wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie skarżący w istocie nie kwestionuje podjętych postanowień, lecz konsekwentnie zarzuca, że podczas licytacji w wyniku której nabył wraz z żoną nieruchomość nie został poinformowany o obowiązku uiszczania rocznych opłat za wyłączenie z produkcji rolnej gruntów w granicach działki. Niesporne jest w sprawie, że decyzją z dnia [...] stycznia 1995r. Wójt Gminy Świdnica zezwolił ówczesnym właścicielom przedmiotowej działki na wyłączenie z produkcji części działki nr [...] przeznaczoną na działalność usługowo-handlową oraz ustalił stałą opłatę roczną z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej w wysokości 386 zł na okres 20 lat. W wyniku podziału geodezyjnego działki nr [...] została utworzona opisana wyżej działka nr [...], na którą przypada opłata roczna ustalona w/w decyzją w wysokości 132,97 zł. Sąd zauważył, iż zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych - także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. W myśl zaś ust. 4 powyższego artykułu w razie zbycia gruntów wyłączonych z produkcji, obowiązek uiszczania opłat rocznych przechodzi na nabywcę. Zbywający jest obowiązany uprzedzić o tym nabywcę. W świetle cyt. wyżej art.12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, na powstanie obowiązku uiszczania powyższych opłat rocznych nie ma wpływu okoliczność, uprzedzenia nabywcy przez zbywającego o istnieniu takiego obowiązku. Kluczowe natomiast znaczenie ma jedynie to, czy doszło do zbycia gruntów wyłączonych z produkcji.

Zważywszy, że omawiana ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawiera definicji pojęcia "zbycie gruntów", o jakim mowa w art. 12 ust. 4 ustawy, tym samym należy się odwołać do przepisów prawa cywilnego regulujących kwestię zbycia gruntów (nieruchomości), tj. przeniesienia ich własności - art. 155 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. – dalej jako k.c.). I tak w artykule 155 k.c. jest mowa, że umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Niewątpliwie, szczególną formą zbycia gruntów jest ich sprzedaż w drodze licytacji odbywającej się w toku postępowania egzekucyjnego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Artykuł 999 §1 k.p.c. stanowi, że prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów.

Należy również zwrócić uwagę na przepis art. 4 pkt 3b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651), zgodnie z którym pod pojęciem "zbywanie nieruchomości" należy rozumieć dokonywanie czynności prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste.

W niniejszej sprawie skarżącemu i jego żonie na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 2006r. została przysądzona własność nieruchomości w postaci działki nr [...] na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej.

Zgodnie z art. 987 kodeksu postępowania cywilnego po zamknięciu przetargu sąd w osobie sędziego, pod którego nadzorem odbywa się licytacja, wydaje na posiedzeniu jawnym postanowienie co do przybicia na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę, po wysłuchaniu tak jego, jak i obecnych uczestników. Postanowienie o udzieleniu przybicia L i J B. uprawomocniło się w dniu 19 kwietnia 2006r.. Artykuł 998 § 1 k.p.c. stanowi zaś, że po uprawomocnieniu się przybicia i wykonaniu przez nabywcę warunków licytacyjnych lub postanowieniu o ustaleniu ceny nabycia i wpłaceniu całej ceny przez Skarb Państwa sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu własności. W myśl art. 999 § 1 k.p.c. prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności jest także tytułem egzekucyjnym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości.

Uwzględniając powyższe przepisy, należało stwierdzić, że z dniem przysądzenia, tj. [...] maja 2006r., skarżący i jego żona stali się współwłaścicielami działki nr [...], co oznacza, że w tym dniu doszło do przeniesienia własności w/w nieruchomości, a to zaś musiało skutkować tym, że skoro działka nr [...] została wyłączona z produkcji rolnej, to obowiązek uiszczania opłat rocznych z dniem przeniesienia własności tej nieruchomości przeszedł z mocy prawa na nabywcę, tj. skarżącego i jego żonę.

W świetle powyższych ustaleń, wbrew zarzutom skargi, nie uprzedzenie skarżącego przez zbywającego o obowiązku uiszczania opłat rocznych, w świetle cyt. wyżej art.12 ust.4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest nieistotne, skoro, jak trafnie zauważa organ odwoławczy, obowiązek uiszczania tychże opłat przechodzi na nabywcę z mocy prawa.

Odnosząc się zaś do zarzutu skargi, że nie została podjęta względem skarżącego decyzja o ustaleniu przedmiotowej opłaty, należy wskazać na orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym prezentowany jest pogląd podzielony przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że obowiązek uiszczania opłaty wynika wprost z ustawy, dokonywanie jej obliczenia nie powinno następować w drodze decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności materialnotechnicznej typu wykonawczego, w trybie pozaprocesowym lub w drodze samoobliczenia. Ustalenie opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej ma charakter czynności materialno-technicznej. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu należało stwierdzić, że skoro obowiązek wnoszenia opłat i należności związanych z wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej wynika bezpośrednio z przepisu prawa, a nie z decyzji administracyjnej, a zmiana osoby zobowiązanej do uiszczania opłat odbywa się w trybie regulowanym prawem cywilnym (nabycie gruntu rolnego), to w myśl art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, obowiązek uiszczenia opłat rocznych przechodzi na nabywcę z mocy prawa.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu z dnia 24 listopada 2011r. złożył L. B.. Wskazując na przepis art. 173 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 w związku z art. 176 i w związku z art. 177 § 1 p.p.s.a. zaskarżył przywołany wyrok w całości i zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na mylnym przyjęciu, że postanowienie o przysądzeniu własności wydane przez Sąd Rejonowy w S. w dniu [...] maja 2006r., sygn. akt [...], odpowiada w swej treści pojęciu zbycia gruntu, o którym traktuje ww. przepis ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia treści ww. przepisu interpretację taką wyklucza.

Wskazując na powyższe uchybienie, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził, iż zaskarżone orzeczenie jest niesłuszne, albowiem nie odpowiada prawu i jako z nim sprzeczne winno zostać uchylone. Wskazał, że treść art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który jest kluczowy dla oceny zasadności wniesionych przez skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego zarzutów oraz będących później podstawą sformułowanego przez niego zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , a następnie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, brzmi następująco: w razie zbycia gruntów wyłączonych z produkcji, obowiązek uiszczania opłat rocznych przechodzi na nabywcę. Zbywający jest obowiązany uprzedzić o tym nabywcę. Aby zatem dokonać prawidłowej oceny zasadności podniesionych przez skarżącego zarzutów egzekucyjnych oraz prawidłowości samego rozstrzygnięcia wydanego przez WSA we Wrocławiu, należy odpowiedzieć na pytanie czy pod pojęciem zbycia, o którym traktuje art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych mieści się postanowienie o przysądzeniu własności wydane przez Sąd na podstawie art. 999 § 1 k.p.c.. W ocenie skarżącego odpowiedź na to pytanie jest zdecydowanie przecząca. Skoro bowiem ustawodawca w rzeczonej ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych posługuje się terminem zbycie, to termin ten powinien być rozumiany tak, jak w powszechnym użyciu dochodzi do zbycia jakiejkolwiek rzeczy, a co ma zwyczajowo miejsce w formie czynności prawnej odpłatnej bądź nie (umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, itp.). Rozumienie tegoż terminu jako czynności prawnej, na co wskazał sam WSA we Wrocławiu, nakazuje również sam ustawodawca chociażby w treści ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, gdzie jako zbywanie nieruchomości należy rozumieć dokonywanie czynności prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste - art. 4 pkt 3b ww. ustawy. Wskazuje na to również wnikliwa analiza treści art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w którym fakt przejścia obowiązku uiszczania opłat w związku ze zbyciem gruntów, ustawodawca łączy z jednoczesnym obowiązkiem poinformowania o takowym przejściu obowiązku przez zbywającego grunt. Gdyby zatem ustawodawca nie łączył definicji zbycia gruntu z czynnością prawną, lecz z każdym zdarzeniem powodującym przeniesienie własności nieruchomości, zapis dotyczący obowiązku informacyjnego po stronie zbywającego pozbawiony byłby sensu. Skoro bowiem z powstaniem obowiązku płatniczego po stronie nabywcy skorelowany jest obowiązek informacyjny o tym fakcie po stronie zbywający, to gdyby przyjąć, że w definicji zbycia pisanej w art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych mieści się również sytuacja opisana w art. 999 § 1 k.p.c., w jaki sposób nabywca mógłby realizować swoje roszczenie odszkodowawcze za brak obowiązku informacyjnego do zbywcy, o którym to roszczeniu, opartym na art. 415 k.c., wspomniało Samorządowe Kolegium Odwoławcze i co przytoczył Wojewódzki Sąd Administracyjny na str. 8 uzasadnienia skarżonego wyroku. Kim bowiem w zdarzeniu przenoszącym własność na zasadzie art. 99 § 1 k.p.c. jest zbywca, czy jest nim Sąd wydając postanowienie o przysądzeniu własności, czy też organ egzekucyjny prowadząc egzekucję, a może wierzyciel, na którego wniosek egzekucja była prowadzona. Faktem jest, że ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie uzależnia powstania obowiązku płatniczego nabywcy od faktu poinformowania go przez zbywcę o przejściu na niego obowiązku płatności, to jednak fakt wskazania w niej na istnienie takowego obowiązku po stronie zbywcy należy rozumieć jako znajdujący zastosowanie jedynie w przypadku gdy mamy do czynienia z przeniesieniem własności gruntów w drodze czynności prawnej. Nie można bowiem zapominać, że do zmiany stanu własności, a w efekcie z możliwością uzyskania statusu nabywcy własności nieruchomości może dojść w efekcie rozmaitych zdarzeń prawnych, również i tych niezależnych od woli człowieka. Gdyby zaakceptować pogląd organu odwoławczego oraz Sądu I instancji, że zbyciem o którym traktuje art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i towarzyszącemu mu przejściu obowiązku uregulowania opłat mielibyśmy do czynienia również w sytuacji nabycia własności nieruchomości w drodze dziedziczenia czy zasiedzenia, co trudno uznać za pogląd racjonalny i zgodny z ratio legis w/w zapisu ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W przypadku, gdy strona w skardze kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania jak i naruszenie prawa materialnego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, albowiem jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny może być przedmiotem subsumcji do dyspozycji przepisu prawa materialnego.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż autor skargi kasacyjnej nie podniósł zarzutów naruszenia przepisów postępowania, co za tym ustalony w sprawie stan faktyczny jako niekwestionowany uznać należy za ustalony w wyczerpujący sposób. Kasator sformułował jedynie zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na mylnym przyjęciu, że postanowienie o przysądzeniu własności wydane przez Sąd Rejonowy w S. w dniu [...] maja 2006r., sygn. akt [...], odpowiada w swej treści pojęciu zbycia gruntu, o którym traktuje ww. przepis ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia treści ww. przepisu interpretację taką wyklucza.

Przypomnieć trzeba, iż stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w razie zbycia gruntów wyłączonych z produkcji, obowiązek uiszczania opłat rocznych przechodzi na nabywcę. Zbywający jest obowiązany uprzedzić o tym nabywcę. Mając na uwadze przywołaną regulację prawną na tle ustalonego i niekwestionowanego stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji i przyjętą przez ten Sąd wykładnię tej normy prawnej. Przede wszystkim obowiązek uiszczenia kwestionowanej opłaty obciąża każdoczesnego właściciela, nabywcę nieruchomości. Niewątpliwie stronie skarżącej nie można odmówić przymiotu nabywcy nieruchomości, a skoro tak to jest ona zobowiązana do uiszczania opłaty, który to obowiązek wynika wprost z ustawy, dokonywanie jej obliczenia nie powinno następować zatem w drodze decyzji administracyjnej, lecz w drodze czynności materialnotechnicznej typu wykonawczego, w trybie pozaprocesowym lub w drodze samoobliczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 1983r., w sprawie II SA 771/83, publ. ONSA 1983/2/61; uchwała NSA z dnia 23 czerwca 1997r., w sprawie OPK 1/97, publ. ONSA 1997/4/149). Dalej podkreślić trzeba,

wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, iż prawidłowy jest wywód Sądu I instancji, że skoro ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawiera definicji pojęcia "zbycie gruntów" to należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm. – dalej jako k.c.) regulujących zbycie gruntów, nieruchomości tj. przeniesienia ich własności. I tak stosownie do art. 155 k.c. umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taką szczególną formą zbycia gruntów jest ich sprzedaż w drodze licytacji odbywającej się w toku postępowania egzekucyjnego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 2008r., w sprawie [...], które uprawomocniło się z dniem 08 czerwca 2006 r. na rzecz małżonków L. i J. B. przysądzona została własność nieruchomości nabytej w drodze licytacji. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów, jak wskazuje art. 999 § 1 k.p.c.. Naczelny Sąd Administracyjny staje na stanowisku, iż przysądzenie, o którym mowa w tej normie prawnej, ma walor klauzuli generalnej (ogólnej) przenosi wszystkie prawa ale i obowiązki na rzecz nowego właściciela. A skoro tak niewątpliwie na stronę skarżącą z dniem uprawomocnienia się przysądzenia, tj. z dniem 08 czerwca 2006r. nastąpiło przeniesienie własności tej nieruchomości i wówczas przeszedł na małżonków B., jako współwłaścicieli, nabywców, z mocy prawa obowiązek uiszczania opłat rocznych z tytułu wyłączenia nieruchomości z produkcji rolnej. Wyjaśniając wątpliwości autora skargi kasacyjnej w odniesieniu do rozumienia pojęcia "zbywca" w przypadku przysądzenia własności nieruchomości stwierdzić trzeba, iż ponieważ ustawodawca nie zdefiniował w żaden szczególny sposób pojęcia "zbywca" i nie wskazał jakichś szczególnych przesłanek uzależniających uznanie danego podmiotu za zbywcę, to przyjąć trzeba, iż dla potrzeb omawianego przepisu jest to umowne określenie. Zbycie należy bowiem rozumieć jako wszelkiej formy przejście prawa własności. I co ważne dla prawidłowości zastosowania art. 12 ust. 4 ustawy nie jest niezbędne ustalenie kto właściwie jest zbywcą w kontekście niniejszej sprawy, istotne jest, iż miało miejsce zbycie nieruchomości w drodze licytacji iż dniem przysądzenia skarżący stał się wraz z małżonką nabywcą, współwłaścicielem tej nieruchomości. Co za tym od tego dnia zobowiązany jest do uiszczania opłaty rocznej za wyłączenie gruntu z produkcji rolnej.

Z kolei fakt, iż zbywca nie poinformował nabywcy o obowiązku uiszczenia kwestionowanej opłaty pozostaje bez wpływu na sam obowiązek. I nawet jeżeli strona skarżąca nie została o nim poinformowana przed przystąpieniem do licytacji, w trakcie licytacji czy po przysądzeniu nie ma to wpływu na istnienie tego obowiązku. Skoro bowiem w omawianym przepisie art. 12 ust. 4 ani w pozostałych przepisach ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawodawca nie przewidział aby z tego rodzaju zaniechaniem wiązać określonego rodzaju następstwa, konsekwencje to nie można ich sztucznie tworzyć. A nadto obiektywnie oceniając sytuację należy przyjąć, iż strona przystępująca do licytacji zna stan nieruchomości, w tym obciążenia gruntu, którego nabycie ma w planach. Zauważyć przy tym trzeba, iż jak wynika z pisma strony z dnia 12 maja 2008r. złożonego do Starostwa w Świdnicy, strona nie kwestionuje opłat na bieżąco czyli od 2008 roku, kwestionuje w zasadzie obowiązek uiszczenia opłaty tylko za 2006 i 2007 rok, deklarując, iż oczywistym jest, że wniesienie stosowne opłaty w roku bieżącym tj. 2008. Tego rodzaju oświadczenie strony przeczy wywodom skargi kasacyjnej o zbyciu nieruchomości, gdyż stan faktyczny i prawny od daty przysądzenia nie uległ zmianie, skoro bowiem nie kwestionuje strona prawidłowości obowiązku przypadającego na 2008 rok, to na jakiej podstawie kwestionuje istnienie go w latach wcześniejszych. Decyzja nakładająca opłatę wydana została w dniu [...] stycznia 1995r. i pozostaje w obrocie prawnym, zaś obowiązek uiszczenia opłaty przechodzi na każdoczesnego nabywcę gruntu.

W świetle powyższego, zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do przytoczonych wyżej kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należy za niezasadne. W konsekwencji, stwierdzić należy, iż kwestionowany skargą kasacyjną wyrok znajduje pełne oparcie w przepisach prawa i ustalonym stanie faktycznym.

Z tych wszystkich względów, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.