Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 644/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 2, 3, art. 41 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 11, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi P. K.-R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia 22 lutego 2018 r., Komendant Miejski Policji w "[...]", zwolnił "[...]" ze służby w Policji z dniem 28 lutego 2018 roku. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ pierwszej instancji podniósł w uzasadnieniu, że rozkazem personalnym

"[...]" z dnia 2 lipca 2015 r., Komendant Miejski Policji w "[...]" zawiesił funkcjonariusza w wykonywaniu czynności służbowych na okres od dnia 2 lipca 2015 r. do dnia 2 października 2015 r., w związku z przedstawieniem zarzutów przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w "[...]". Rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia 30 września 2015 r., utrzymanym w mocy rozkazem nr "[...]" z dnia 12 listopada 2015 r., Komendant Miejski Policji w "[...]" przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r., Prokurator Prokuratury Okręgowej

w "[...]" uzupełnił postanowienie z dnia 26 czerwca 2015 r. o przedstawienie "[...]" kolejnych zarzutów.

Postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r., Prokurator Prokuratury Okręgowej

w "[...]" zastosował wobec podejrzanego "[...]" środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji z obowiązkiem zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi oraz zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji.

Dnia 16 sierpnia 2017 r., Komendant Miejski Policji w "[...]" wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Organ stwierdził, że określenie "można zwolnić", o którym mowa w tym przepisie oznacza, że zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny

i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Regulacja art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji wskazuje na istnienie dwóch przesłanek, jakie muszą wystąpić, by możliwym było podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby. Pierwsza z nich to upływ

12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, druga – to nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Łączne spełnienie obu przesłanek pozwala na zwolnienie funkcjonariusza ze służby.

Organ wskazał, że funkcjonariusz, który jest podejrzany o popełnienie przestępstwa powinien się oczyścić z zarzutów w ciągu 12 miesięcy. Inaczej może być zwolniony. Okoliczność, że postępowanie karne nie zostało zakończone, nie wpływa na możliwość wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, jeśli upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Okres zawieszenia nie jest okresem gwarancyjnym, w którym funkcjonariusz jest objęty ochroną przed zwolnieniem ze służby aż do czasu prawomocnego zakończenia jego sprawy w postępowaniu karnym. W ocenie organu, waga stawianych funkcjonariuszowi zarzutów w postępowaniu karnym determinuje rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zwolnienia. Dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Na uwagę zasługuje też fakt, że "[...]" od kilkunastu miesięcy nie wykonuje obowiązków służbowych. Sytuacja taka negatywnie wpływa na innych policjantów, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Z zawodem policjanta wiąże się wysoki stopień zaufania społecznego. Ujawnione okoliczności zarzucanego funkcjonariuszowi czynu przestępczego pozostają w konflikcie z zadaniami Policji, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji. Policjant, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa, nie cieszy się nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia już podstawowego warunku wskazanego

w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia w niej służby. Osoby egzekwujące prawo, same muszą prawa przestrzegać. Muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, że mogłyby łamać prawo. Policjant, któremu postawiono zarzut dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie takiego policjanta narusza ważny interes służby. Negatywne konsekwencje pozostawienia w służbie policjanta, który utracił przymiot "nieskazitelności charakteru" należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony".

Po rozpatrzenia odwołania strony od rozkazu personalnego z dnia 22 lutego 2018 r., decyzją "[...]" z dnia 25 czerwca 2018 r., Komendant Wojewódzki Policji w "[...]" uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby

w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień 6 marca 2018 roku, w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ stwierdził, że otrzymane materiały postępowania potwierdzają, że "[...]" został zawieszony w czynnościach służbowych na podstawie postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w "[...]" dnia 8 marca 2016 r., który zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci m.in. zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza policji.

Z uwagi na to, że nie ustały przyczyny, będące podstawą zawieszenia, Komendant Miejski Policji w "[...]" postanowił wszcząć postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a następnie wydał rozkaz personalny z dnia 22 lutego 2018 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.

Organ drugiej instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji spełnia ustawowe przesłanki zastosowania powyższego przepisu, tj.: warunek upływu okresu

12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych i warunek, iż nie ustały przyczyny, będące podstawą zawieszenia. Przyczyny zawieszenia trwają bowiem nadal, a rodzaj stawianych zarzutów nie da się pogodzić z charakterem pełnionej służby. Organ odwoławczy wskazał, że przedłużająca się niemożność pełnienia służby przez policjanta, która niewątpliwie wpływa na skuteczność wypełniania ustawowych zadań Policji oraz utrata nieposzlakowanej opinii, stanowią uzasadnienie interesu społecznego przemawiającego za zwolnieniem zawieszonego policjanta. Toczące się ponad 3 lata śledztwo nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań przez funkcjonariuszy KMP. Poza dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy, długotrwałe zawieszenie policjanta, pobierającego 50% uposażenia, wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, nie pozostaje także bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Funkcjonariusz zaś zawieszony nie może wykonywać żadnych zadań wewnątrz struktur Policji. Zawieszenie policjanta skutkuje zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza. Zatem, pomimo, że słuszny interes funkcjonariusza przemawia za pozostawieniem go w służbie, organ pierwszej instancji, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, prawidłowo uznał, że wobec nadrzędności interesu społecznego, sprawa nie może być załatwiona w sposób zgodny ze słusznym interesem strony.

W ocenie organu drugiej instancji, nie leży w interesie społecznym, aby policjant zawieszony w czynnościach służbowych pod zarzutami związanymi z pełnioną

służbą, który nie pełni jej prawie trzy lata, był nadal zatrudniony i pobierał 50 % uposażenia.

Organ odwoławczy uznał też, że organ pierwszej instancji słusznie przyjął, że na użytek postępowania nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu z materiałów prokuratorskich, świadczących o winie czy też niewinności strony. W postępowaniu wszczętym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie ma konieczności wykazania winy, czy niewinności, bowiem decydują przesłanki, o których mowa wyżej.

Organ wskazał też, że po umorzeniu postępowania w dniu 5 września 2016 r.

w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, organ nie jest pozbawiony możliwości wszczęcia innego postępowania w tym samym lub podobnym przedmiocie, jeśli przesłanki wynikające ze stanu faktycznego sprawy nakazują lub umożliwiają doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia. Od dnia wydania tej decyzji zmienił się stan faktyczny sprawy, bowiem postępowanie przygotowawcze zostało zakończone sporządzeniem aktu oskarżenia wobec skarżącego.

Za niezasadny organ drugiej instancji uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby. Wskazano też na art. 110 K.p.a. Organ odwoławczy wskazał też, że w związku

z faktem, iż rozkazowi personalnemu z dnia 22 lutego 2018 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a doręczono go stronie w dniu 6 marca 2018 r., należało rozkaz ten uchylić w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji

i określić datę zwolnienia na dzień 6 marca 2018 r.

Komendant Wojewódzki Policji zgodził się natomiast ze stroną co do naruszenia art. 35 i 36 K.p.a. Jednak – stwierdził – pomimo tego uchybienia, organ pierwszej instancji nie utracił uprawnień do wydania rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy, oceniając rozstrzygnięcie komendanta Miejskiego Policji

w "[...]" o zwolnieniu "[...]" ze służby nie znalazł przesłanek do uchylenia w całości zaskarżonego rozkazu personalnego.

W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, tj.:

1) art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy

w tej samej sprawie ten sam organ prowadził wcześniej postępowanie zakończone decyzją o umorzeniu, mimo, iż przesłanki umorzenia nie ustały;

2) Art. 7, 77, 107 § 1 K.p.a., poprzez nieprawidłowe prowadzenie postępowania dowodowego polegające na brakach we wszechstronnym zebraniu materiału dowodowego i rozważeniu zebranych materiałów, a wskutek tego błędne ustalenie, że zachodzą okoliczności do zwolnienia skarżącego ze służby

z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, bądź też zastosowanie innych środków w celu usunięcia naruszeń prawa również w stosunku do rozkazu personalnego z dnia 22 lutego 2018 r. oraz

o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje Sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu właściwych środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności administracyjnych związanych z przedmiotem danej sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa.

W sprawie bezspornym jest, że skarżący, w związku z podejrzeniem

popełnienia przestępstwa i wszczęciem postepowania dyscyplinarnego, a następnie także karnego, został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od

dnia 2 lipca do dnia 2 października 2015 roku, a następnie – rozkazem personalnym

z dnia 30 września 2015 r., przedłużono skarżącemu okres zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego. Postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r., prokurator Prokuratury Okręgowej w "[...]" przedstawił skarżącemu dodatkowe zarzuty, a postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r., zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji z obowiązkiem zakazu kontaktowania się

z określonymi osobami oraz zawieszenia w czynnościach służbowych.

Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji - policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie

o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie zaś z ust. 3 art. 39 -

w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Przyczyna zawieszenia zaś nie ustała, gdyż postępowanie karne nie zostało zakończone.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego należy przypomnieć, że rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny. Decyzje w tym zakresie podejmowane są

w ramach tzw. uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartych na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy nie nosi ona cech dowolności, tzn. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji, ustalenia stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona tej części decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki stosowania prawa w ramach luzów decyzyjnych stojących u podstaw decyzji uznaniowej. Sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, realizując określną politykę stosowania prawa administracyjnego. Sądy administracyjne badają w tego typu sprawach jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, tj. czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Sądy nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszność realizowanej przez nie polityki kadrowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1980/16).

Podkreślenia jednak wymaga - w przypadku decyzji, podejmowanych w ramach uznania administracyjnego – zasada przekonywania stron wyrażona w art. 11 K.p.a. Organ zobowiązany jest, w myśl tej zasady, do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował przy załatwianiu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do zasadności przesłanek, którymi kierował się organ i zasadności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji, a okoliczność, że przepisy prawa materialnego pozostawiają sposób rozstrzygnięcia sprawy uznaniu organu, nie zwalnia tego organu od szczegółowego uzasadnienia decyzji. Wskazanie motywów rozstrzygnięcia to jeden z ze wskazanych w art. 107 K.p.a. integralnych elementów prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej. Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne. W myśl art. 107 § 3 K.p.a. - uzasadnienie faktyczne decyzji powinno

w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Decyzje uznaniowe wymagają starannego uzasadnienia, opartego na wszystkich okolicznościach faktycznych sprawy.

Badając w takim zakresie legalność zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że organy nie przekroczyły przysługującego im granic uznania administracyjnego i prawidłowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcie.

W szczególności wszechstronnie przeprowadziły postępowanie dowodowe i w sposób wyczerpujący, obszernie i trafnie wskazały argumentację przemawiającą za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że skarżący, w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym, został zawieszony w czynnościach służbowych, a okres tego zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. W dniu rozwiązania stosunku służbowego upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i nie ustała przyczyna stanowiąca podstawę tego zawieszenia. Postępowanie karne nadal trwa. Tym samym, zostały spełnione w sprawie przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Organy zasadnie stwierdziły, że przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach skutkujące niewykonywaniem przez policjanta czynności służbowych przez okres ponad 12 miesięcy ujemnie wpływa na wykonywanie przez jego jednostkę organizacyjną zadań Policji, dezorganizując i utrudniając wykonywanie ustawowych działań i wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy. Już tylko to przemawia za zwolnieniem policjanta ze służby.

Nie ulega również wątpliwości, że dalsze pozostawanie w służbie policjanta, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne, ujemnie może wpłynąć na wizerunek Policji. Należy mieć na względzie to, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami, a zarzucane skarżącemu czyny uzasadniały przyjęcie, że dalsze jego pozostawanie w służbie Policji może negatywnie wpływać na jej wizerunek. Wskazać też należy, że ustawodawca nie zapewnił skarżącemu tak daleko idącej ochrony dalszego pozostawania w służbie i otrzymywania – aż do zakończenia sprawy karnej –

50 % uposażenia, mimo niewykonywania w tym czasie jakichkolwiek obowiązków służbowych. Instytucja z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji została wprowadzona przede wszystkim w interesie publicznym. W interesie Policji leży sprawne wykonywanie zadań powierzonych tej formacji. Wymaga to z kolei efektywnego wykorzystania wszystkich etatów i środków, jakimi dysponuje Policja.

Nie można podzielić również stanowiska skarżącego, że zwolnienie ze służby wyklucza decyzja Komendanta Miejskiego Policji z dnia 5 września 2016 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby.

Decyzja o umorzeniu nie rozstrzyga merytorycznie sprawy, jest jedynie zakończeniem formalnym postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Jest rozstrzygnięciem procesowym. Tym samym, organ administracji nie jest pozbawiony możliwości wszczęcia

i prowadzenia innego postępowania w tym samym lub podobnym przedmiocie, jeśli umożliwiają to przesłanki, wynikające ze stanu faktycznego, które umożliwiają doprowadzenie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W przedmiotowej sprawie zmienił się zaś stan faktyczny, bowiem postępowanie przygotowawcze zostało sporządzone wniesieniem do Sądu aktu oskarżenia wobec skarżącego.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które zostało przeprowadzone w sposób wszechstronny i prawidłowy, materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a uzasadnienie decyzji spełnia przesłanki, określone w art. 107 § 3 K.p.a.

Końcowo wskazać należy, że nawet uchylenie przez Sąd środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych oznacza jedynie, że zdezaktualizował się cel, dla którego taki środek został zastosowany. Jeżeli w toku pozostaje postępowanie karne, w związku z którym zawieszono policjanta w czynnościach służbowych, to nie można w ogóle mówić, by przyczyna takiego zawieszenia ustała (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 794/14).

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.