Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 393/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 34 a ust. 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2007 nr 14 poz 89
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 o zakładach opieki zdrowotnej
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Katarzyna Luto-Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do zakładu opiekuńczo-leczniczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2009 roku numer [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. przyznaje radcy prawnemu M. G. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.-


UZASADNIENIE

Starosta B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...], na podstawie art. 34 a ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. nr 14, poz. 89 z 2007 roku z późn. zm.), § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 grudnia 1998 roku

w sprawie sposobu i trybu kierowania osób do zakładów opiekuńczo – leczniczych

i pielęgnacyjno –opiekuńczych oraz szczegółowych zasad ustalania odpłatności za pobyt w tych zakładach (Dz. U. z 1998 roku, nr 166, poz. 1265) oraz art. 104 kpa – odmówił skierowania G. C. do Zakładu "Opiekuńczo – Leczniczego w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w B. P.

Organ podkreślił, ze decyzja została wydana z uwagi na treść opinii lekarskiej lekarza medycyny M. Z. – P. której wynikało, iż wnioskodawca nie wymaga ciągłej opieki pielęgniarskiej a jedynie okresowej pomocy osób drugich.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł G. C., podnosząc okoliczność braku miejsca, do którego mógłby się udać, bowiem jego dom został sprzedany, a w sali placówki są jeszcze wolne miejsca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2009 roku, nr [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swego orzeczenia organ odwoławczy podkreślił, że zarówno zaświadczenie lekarskie, jak też wywiad pielęgniarski świadczą o tym, iż odwołujący nie wymaga całodobowej opieki lekarskiej, a jedynie pomocy osoby drugiej, którą to pomoc może zapewnić córka i wnuczki.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku wywiódł G. C. za pośrednictwem pełnomocnika – córki E. S. , ustanowionej przez niego w niniejszej sprawie. Zdaniem strony skarżącej G. C. nie powinien być wypisany z Zakładu Opiekuńczo – Leczniczego, bowiem jak wynika z treści zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2009 roku i wywiadu pielęgnacyjnego z tej samej daty (k. 6 – 7 akt sądowych) – wymaga on całodobowej opieki i pielęgnacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w B. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył,

co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z 2002 roku z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku z poźn. zm.), sprowadzają się do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Sąd,, badając legalność zaskarżonych decyzji, w oparciu o wymienione wyżej kryteria i analizując całość materiału dowodowego zebranego w sprawie uznał, że doszło do naruszenia podstawowej zasady wyrażonej w art. 7 kpa, a mianowicie nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności dotyczących przedmiotowej sprawy.

Na podkreślenie zasługuje jedynie fakt, iż organy administracyjne prawidłowo zastosowały przepisy dotyczące procedury przy rozpoznawaniu niniiejszej sprawy, wynikajacej z art. 34 a ust. 1, 2 i 3 usatwy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. nr 14, poz. 89 z 2007 roku z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 grudnia 1998 roku

w sprawie sposobu i trybu kierowania osób do zakładów opiekuńczo – leczniczych

i pielęgnacyjno – opiekuńczych oraz szczegółowych zasad ustalania odpłatności za pobyt w tych zakładach (Dz. U. nr 166, poz. 1265 z 1998 roku) – poprzez zebranie dowodów w postaci: zaświadczenia lekarskiego, opinii lekarskiej i wywiadu pielęgniarskiego. Niemniej organy, w ocenie Sądu, nie wyjaśniły wszystkich okoliczności związanych z oceną merytoryczną wyżej wymienionych dowodów, do czego są obligowane z mocy prawa. Po pierwsze: nie wyjaśniły przyczyn dla których zaświadczenie lekarskie z dnia [...]marca 2009 roku sporządzone przez specjalistę chorób wewnętrznych G. M. oraz opinia z dnia [...] marca 2009 roku lekarza chorób wewnętrznych M. Z.– P. mimo tej samej treści merytorycznej co w zaświadczeniu lekarskim wystawionym przez lekarza E. K. i opinii z dnia [...] lutego 2009 roku specjalisty neurologa A. B., które były podstawą wydania przez Starostę B. decyzji w dniu [...] lutego 2009 roku, nr [...] o skierowaniu G. C. do Zakładu Opiekuńczo – Leczniczego na okres trzech miesięcy – różnią się innymi wnioskami końcowymi w postaci krańcowo różnych decyzji, bez podania przyczyny, uzasadniającej tak radykalną poprawę w stanie zdrowia skarżącego przez okres tylko 1,5 miesiąca. Te same wątpliwości budzi wywiad pielęgniarski z dnia 16 marca 2009 roku sporządzony przez J. J. W treści jest on tożsamy z wywiadem sporządzonym przez tą samą pielęgniarkę koordynującą w dniu 14 stycznia 2009 roku (do sprawy [...]) – ale zupełnie innym końcowym wnioskiem. Wyjaśnienia wymaga fakt dopisania słowa "nie" przed "Wymaga ciągłej opieki osób drugich" – przy którym to dopisie nie ma żadnej parafki (jedynie jest parafka przy zmianie kategorii).

W uzasadnieniach obu decyzji brak jest jakichkolwiek odniesień do przyczyn, dla których przy takich samych zapisach w zaświadczeniach i opiniach lekarskich oraz w wywiadach pielęgniarskich - organ w przeciągu 2 miesięcy wydaje dwie różne decyzje w swojej treści.

O potrzebie wyjaśnienia powyższych kwestii stanowi również okoliczność złożenia przez stronę skarżącą do akt nowego zaświadczenia o stanie zdrowia sporządzonego w dniu [...] maja 2009 roku przez lekarza J. A. oraz wywiadu pielęgniarskiego z tej samej daty dokonanego przez pielęgniarkę rodzinną A. S.– z których wynika niezbędność zapewnienia skarżącemu ciągłej opieki. Okoliczności te nastąpiły, co prawda, już po wydaniu ostatecznej decyzji

w sprawie niniejszej (10 dni) ale wskazują jednak na potrzebę jednoznacznego wyjaśnienia stanu zdrowia skarżącego w okresie obejmującym postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, które kwalifikowałyby go lub nie do umieszczenia w placówce opiekuńczo – leczniczej.

Mając całokształt powyższych rozważań na względzie Sąd orzekł jak

w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku z poźn. zm.).

Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy p.p.s.a.

O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cytowanej powyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 2 i 3, 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).