Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1623/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 53 ust. 4 pkt 5,9, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 54, art. 64
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: par. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity
article: par. 18 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. ... spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej (wcześniej K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w K.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1288/18 w sprawie ze skargi K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 lipca 2018 r. znak: ... w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1288/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 lipca 2018 r. znak: ... w przedmiocie ustalenie warunków zabudowy.

W skardze kasacyjnej K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku (dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, pomimo iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie spełniało wymogów określonych w opinii geologa powiatowego z dnia 8 stycznia 2013 roku, z dnia 14 stycznia 2013 roku oraz z dnia 18 kwietnia 2013 roku w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych,

b) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy, pomimo iż istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego,

c) art. 53 ust. 4 pkt. 9 u.p.z.p. w zw. z art. 54 u.p.z.p. w zw. z art 64 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że opinia Zarządu Infrastruktury i Transportu w K. (dalej: ZIKIT) ma dla Prezydenta Miasta K. charakter wiążący i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji, mimo braku ustalenia czy objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne ma zapewnioną należytą obsługę komunikacyjną,

d) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, pomimo iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie spełniał wymogów w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych,

e) § 8 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) przez utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mimo określenia parametrów dachu w sposób niezgody z geometrią dachów występujących na obszarze analizowanym,

f) art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 roku, Nr 151, poz. 1220) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 Rozporządzenia Nr ... Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 roku w sprawie B. Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Małopolskiego Nr 654, poz. 3997) przez nieuwzględnienie,

g) art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 18 pkt 2 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z 2003 r. nr 33, poz. 270 oraz z 2004 r, nr 109, poz. 1156) (dalej: Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.) przez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy mimo nieustalenia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, w szczególności nieokreślenie niezbędnej liczby miejsc postojowych przeznaczonych dla osób,

2. mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie przepisów postępowania, a to:

a) art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała opisane powyżej przepisy prawa materialnego,

b) art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 8 k.p.a. - przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącego do władzy publicznej oraz przez nierozważenie przesłanki interesu społecznego i słusznego interesu strony - w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy,

c) art. 151 p.p.s.a przez jego zastosowanie, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., tj. organy administracji rozpatrujące sprawę rozpoznały ją niedostatecznie wnikliwie, co przejawiało się w szczególności w braku wszechstronnego zebrania i przeanalizowania materiału dowodowego, braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz braku wszechstronnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie,

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak przeanalizowania wszystkich ze zgłoszonych w skardze zarzutów, brak skonfrontowania podniesionych w skardze zarzutów z ustaleniami faktycznymi sprawy i zgromadzonym w aktach sprawy materiałem dowodowym.

Spółka wniosła o chylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 marca 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz.1842 ze zm.) sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżoną decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie naruszył przepisów powołanych w podstawach kasacyjnych.

Niezasadny okazał się zarzut dotyczący art. 53 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., których naruszenie skarżąca Spółka upatruje w wadliwiej ocenie Sądu Wojewódzkiego co do przyjętych w decyzji warunków w zakresie odprowadzenia wód opadowych.

Przede wszystkim należy wskazać, że zarzut kasacyjny odnoszący się do powyższych przepisów powiązano z opiniami geologa z 2013 r., podczas gdy w niniejszej sprawie wiążące były uzgodnienia przedstawione w piśmie Geologa Powiatowego z 10 kwietnia 2014 r. oraz piśmie z 1 lipca 2016 r., w których zawarto nakazy warunkujące lokalizację i realizację przedmiotowej inwestycji. Z treści warunków zabudowy określonych w Załączniku Nr 1 do decyzji wynika, że w punkcie II 2a), stosownie do ustaleń zawartych w piśmie z 10 kwietnia 2014 r wskazano, iż planowana inwestycja znajduje się na terenie, w którym występuje zagrożenie osuwania się mas ziemnych, w związku z czym odprowadzanie wód opadowych winno spełnić warunki odpowiednie do uzgodnień. Dodatkowo w punkcie – Geologia – stwierdzono wymóg ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego zgodnie z rozporządzeniem MTBiGM z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych.

Uszczegółowione warunki w tym zakresie zawarte zostały w punkcie II. 4b) – w którym ustalono możliwość odprowadzenie wód opadowych w oparciu o rozwiązania indywidualne, do zbiorników retencyjnych, a jednocześnie w punkcie II. 6 powołano uzgodnienia z 10 kwietnia 2014 r. i 1 lipca 2016 r. oraz sprecyzowano warunki związane z ustaloną charakterystyką terenu inwestycji.

Wobec argumentacji strony skarżącej, podnoszącej zagrożenia dla terenów sąsiednich w razie realizacji przedmiotowej inwestycji, stwierdzić należy, że są one niezasadne, a przede wszystkim przedwczesne.

Podkreślenia bowiem wymaga, że w ustalonych warunkach zabudowy wprowadzono wymogów przeprowadzenia rozpoznania podłoża gruntowego dla oceny przydatności terenu wraz z ustaleniem geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego – z zastrzeżeniem, że w opracowaniu należy, prócz analizy właściwości geotechnicznych gruntu wskazać niezbędne rozwiązania projektowe (w tym wodno-kanalizacyjne), mające na celu skuteczne zabezpieczenie terenu przed intensyfikacją procesów geodynamicznych. Wyraźnie sformułowano warunek wprowadzenia niezbędnych rozwiązań projektowych, mających na celu skuteczne zabezpieczenie terenu przed intensyfikacją procesów geodynamicznych, w tym:

- odprowadzenia wód opadowych z powierzchni dachowych w sposób zorganizowany z wykluczeniem odprowadzania wód bezpośrednio do gruntu (m.in. przy wykorzystaniu studni chłonnych),

- wykluczenia zmiany stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu wody opadowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich,

- zachowania jak największej powierzchni biologicznie czynnej, w celu umożliwienia naturalnej filtracji i ograniczenia zintensyfikowanego spływu powierzchniowego wód opadowych,

- wykonania wszelkich prac ziemnych wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę, zgodnie z ustaleniami projektu budowlanego, który winien zawierać rozwiązania dotyczące zabezpieczenia stabilności skarp oraz zagospodarowania wód opadowych zarówno na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji.

Ponadto wskazano, że w zakresie zminimalizowania zagrożenia wystąpienia zjawisk geodynamicznych, sposób odprowadzania wód opadowych należy oprzeć o system kanalizacyjny i odprowadzenie wód do zbiornika (tj. rowu, cieku, miejskiej sieci kanalizacji).

W takim stanie sprawy należało uznać, że warunki określone w decyzji zostały ustalone z uwzględnieniem właściwości terenu inwestycji, zwłaszcza wskazaniami poczynionymi w uzgodnieniach dokonanych w trybie ar. 53 ust. 4 pkt 5 i 5a u.p.z.p. Tym samym nietrafnie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut, że inwestor nie ma możliwości zapewnienia należytego odwodnienia projektowanej inwestycji, co wobec ukształtowania terenu, może – zdaniem skarżącej Spółki – powodować zagrożenie osuwania się mas ziemnych z nieruchomości inwestora na działki sąsiednie .

Jak bowiem przyjęto w decyzji o warunkach zabudowy, na etapie projektowania wymagane będzie ustalenie geotechnicznych warunków posadowienia budynku, a więc to rozpoznanie podłoża gruntowego będzie determinować konkretne rozwiązania techniczne i dopuszczalność realizacji obiektu w danym miejscu.

Błędnie przy tym wskazano w skardze kasacyjnej na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., podczas gdy wbrew twierdzeniom strony skarżącej z informacji Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. nie wynika, aby istniejące i projektowane uzbrojenie było niewystarczające dla realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Chociaż w piśmie z 18 września 2015 r. zastrzeżono, że MPWiK nie może przyjąć wód opadowych pochodzących z odwodnienia terenu planowanej inwestycji do kanału ogólnospławnego, to jednak wskazano jednocześnie (pkt 15), iż w dokumentacji projektowej należy przedstawić sposób zagospodarowania wód opadowych na przedmiotowej nieruchomości.

Wobec powyższego zasadne było stwierdzenie przez Sąd Wojewódzki prawidłowości stanowiska organów obu instancji w zakresie spełnienia przesłanek z art. 53 ust. 4 pkt 5 i pkt 5a w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 5 oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku słusznie Sąd Wojewódzki zaznaczył, że decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi dla przyszłego inwestora ogólne określenie rodzaju inwestycji możliwej do zrealizowania na danym ternie. Konkretne ustalenia dotyczące szczegółowych rozwiązań technicznych planowanej inwestycji dokonywane są natomiast na kolejnym etapie realizacyjnym, czyli przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę, kiedy to inwestor dysponuje już stosownym projektem budowlanym oraz planem zagospodarowania terenu. Dopiero na tym etapie dochodzi do definitywnego sprecyzowania kształtu projektowanej inwestycji, a tym samym aktualizuje się wówczas uprawnienie stron postępowania zgłaszania uwag związanych z ewentualnym negatywnym odziaływaniem na sąsiednie nieruchomości. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca Spóła sformułowała zastrzeżenia w sposób nieadekwatny do etapu postępowania inwestycyjnego.

Ponadto niezasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że decyzja o warunkach zabudowy wydana została w oparci o nieaktualne informacje MPWiK z 10 grudnia 2012 r., w sytuacji gdy szczegółowe dane techniczne w zakresie możliwości zasilania w wodę i odprowadzania ścieków dla przedmiotowej inwestycji zawarte zostały w piśmie z 18 września 2015 r.

Chybiony okazał się również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 54 i art. 64 u.p.z.p. oraz art. 106 k.p.a.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego uprawnione było wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego co do prawidłowości ustaleń organów obu instancji w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu planowanej inwestycji. W szczególności brak było podstaw do zakwestionowania stanowiska Zarządu Infrastruktury Komunikacji i Transportu, który w kolejnych pismach z dnia 8 kwietnia 2014 r., 15 czerwca 2016 r. i 21 czerwca 2016 r. pozytywnie zaopiniował przedmiotową inwestycję pod względem dostępu do drogi publicznej oraz obsługi komunikacyjnej, wskazując szczegółowe ustalenia, podlegające uwzględnieniu w decyzji o warunkach zabudowy. Nie budzi również wątpliwości kwestia rezerwy terenowej pod planowaną Trasę Zwierzyniecką, skoro Wydział Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta K. w związku z Zarządzeniem Nr ... Prezydenta Miasta K. z 8 października 2010 r w sprawie wprowadzenia zasad współdziałania komórek organizacyjnych UMK i miejskich jednostek organizacyjnych w sprawie ochrony przez zabudową rezerw terenowych pod planowane inwestycje komunikacyjne – pozytywnie zaopiniował przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, wyjaśniając przy tym, że na terenie objętym wnioskiem nie planuje się realizacji strategicznych inwestycji drogowych oraz rozbudowy infrastruktury technicznej (pismo z 6 maja 2014 r. i 1 kwietnia 2016 r.).

Zauważyć również trzeba, że zarówno organy obu instancji oraz Sąd Wojewódzki przedstawiły w sposób wystarczający okoliczności mające istotne znaczenie dla oceny spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.z.p., wyjaśniając dodatkowo, że zachowanie wymagań technicznych dla zjazdu – stosownie do Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie – sprawdzane będzie na etapie pozwolenia na budowę.

W sposób właściwy ocenione zostały także ustalenie organu odwoławczego dotyczące miejsc postojowych na terenie inwestycji.

Sąd Wojewódzki, kierując się właściwą interpretacją przepisów art. 1 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 18 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zasadnie wskazał, że z uwagi na przeznaczenie i sposób zabudowy oraz wielkość nieruchomości przeznaczonej na inwestycję (w tym wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy) zagwarantowany został warunek dotyczący wymaganych miejsc postojowych dla przedmiotowego budynku jednorodzinnego. Tym samym niezasadny okazał się zarzut kasacyjny podniesiony w tym zakresie.

Nietrafne okazały się także zarzuty kasacyjne odnoszące się do przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 8 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uwzględniając część tekstową i graficzną analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz dokumentację zdjęciową, zaakceptować należało ocenę Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którą planowana zabudowa będzie stanowić kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich nr ..., ... i ..., dostępnych z tej samej drogi publicznej (ul. K. J.) oraz na stanowiącej część terenu objętego wnioskiem działce nr 263.

Trafnie Sąd Wojewódzki zaznaczył w uzasadnieniu wyroku, że prawidłowo sporządzona analiza wyznaczonego obszaru pozwoliła na ustalenie zgodności planowanej inwestycji z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Przedstawiona zaś w decyzji argumentacja organu odwoławczego, odnosząca się do poszczególnych wskaźników i parametrów ustalonych w warunkach zabudowy, dawała podstawę do stwierdzenia ich zgodności z przepisami Rozporządzenia wykonawczego z 23 sierpnia 2003 r.

W szczególności akceptacji podlegało wnioskowania Sądu Wojewódzkiego, że przyjęte w decyzji warunki określające parametry geometrii dachu, w tym jego kąta nachylenia znajdują oparcie w ustaleniach analizy architektonicznej.

Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z 16 kwietnia 2014 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 roku, Nr 151, poz. 1220) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 Rozporządzenia Nr ... Wojewody M. z dnia 17 października 2006 roku w sprawie B. Parku Krajobrazowego, bowiem z treści decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wynika, iż organ pierwszej instancji uwzględnił należycie unormowania wymienionych przepisów. Mianowicie w Załączniku Nr 1, w punkcie II.2 określono warunki ochrony przyrody wyznaczone wymogami Rozporządzenia w sprawie B. Parku Krajobrazowego, w tym dotyczące ograniczeń likwidacji terenów zieleni.

W warunkach dotyczących ochrony przyrody wyraźnie wskazano na obowiązek przestrzegania szczególnych celów ochrony Parku oraz wszelkich zakazów ustanowionych w ww. Rozporządzeniu Wojewody z 17 października 2006 r., w tym zachowania istniejącego naturalnego ukształtowania terenu. W zakresie ochrony zieleni, warunki określone przez organ pierwszej instancji zostały zmodyfikowane przez organ odwoławczy, w związku ze zmianą stanu prawnego. W rezultacie organ odwoławczy zawarł w decyzji szczegółowe wytyczne w przedmiocie ochrony drzew i krzewów na terenie inwestycji. Dodatkowa trzeba zauważyć, że w sporządzonej w sprawie opinii Wydziału Kształtowania Środowiska z 26 kwietnia 2018 r. zostały sformułowanie uwarunkowania dotyczące ochrony zieleni i ochrony przyrody, uwzględniające m.in. wymogi ustanowione w Rozporządzeniu w sprawie Parku Krajobrazowego, które znalazły odzwierciedlenie w decyzji organu odwoławczego. Z kolei organ pierwszej instancji przy ustaleniu warunków zabudowy oparł się na wcześniejszej opinii z 6 lipca 2016 r., w której przedstawione zostały szeroko zalecenia wskazujące na konieczność ochrony i utrzymania wysokich standardów przyrodniczych terenu, na którym zaplanowano przedmiotową inwestycję.

W konsekwencji uprawniona była ocena Sądu Wojewódzkiego, że kontrolowane decyzje wydane zostały na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz zgodnie z przepisami prawa materialnego, mającymi zastosowanie w sprawie, w tym przepisami powołanymi w podstawie kasacyjnej.

Tym samym niezasadne okazały się wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące art. 151 p.p.s.a. w zw. z przepisami art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Ponadto nietrafnie zarzucono Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom ustawowym, zwłaszcza zawiera argumentację odnoszącą się do zarzutów skargi w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

-----------------------

4