Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2105/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 13 lutego 2004rok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Andrzej Kuba Sędziowie WSA Dorota Wdowiak (spr.) asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2004rok sprawy ze skargi Z.G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2002 rok nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji przewozowej oddala skargę


UZASADNIENIE

IISA2105/02

UZASADNIENIE

Decyzja z dnia [...] maja 2002 roku [...] Minister Infrastruktury, po ponownym rozpoznaniu sprawy Z.G., utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2001 roku Nr [...] o cofnięciu na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 roku o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz. U. Nr 106, poz 677 ze zm./ licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, na dowód której wydano blankiet o nr [...] a którą objęto pojazd o nr rej. [...].

W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury powołał się na art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz na ustawę z dnia 1 marca 2002 roku o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. z 2002 roku, Nr 25, poz. 253/ zgodnie z którymi do postępowań administracyjnych wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się jej przepisy, zaś zgodnie z ust. 1 uprawnienia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2b ustawy z 6 września 2001 roku o transporcie drogowym licencję cofa się gdy jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. W ocenie Ministra Infrastruktury skarżący posłużył się wyłączonym z obrotu prawnego blankietem uprawnienia o nr [...], którym objęto pojazd nr rej. [...]. Potwierdzeniem tego faktu jest notatka z kontroli kierowcy wykonującego międzynarodowy transport drogowy z dnia [...] listopada 1999 roku oraz protokół sporządzony przez Urząd Kontroli Skarbowej w Z. z dnia [...] listopada 2000 roku tj. dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Zachowanie przedsiębiorcy, zdaniem Ministra Infrastruktury, wypełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 2b ustawy zatem decyzja Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej cofająca licencję przewozową odpowiada prawu a odwołanie od niej jest nieuzasadnione.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury złożył Z.G. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa mianowicie art. 156 § 1 kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt.4 kpa. Postępowanie administracyjne winno zostać zawieszone albowiem przed Sądem Rejonowym w W. toczy się sprawa karna a ustalenia poczynione przez sąd będą miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Nadto podstawa prawna rozstrzygnięcia nie jest właściwa. Ustawa z dnia 6 września 2001 roku wprowadza całkiem nowe uregulowania w zakresie wykonywania transportu drogowego i rozpoznanie sprawy na jej podstawie byłoby krzywdzące dla przedsiębiorcy. Pismem z dnia [...] lutego 2004 roku skarżący ponowił wniosek o zawieszenie postępowania . Jako podstawę zawieszenia wskazał art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr153 poz.1271/ sprawy, w których zostały wniesione skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie w nich nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podniesione w skardze zarzuty nie mogą zostać uwzględnione.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu naruszenia przepisów postępowania polegającego na bezpodstawnej odmowie zawieszenia postępowania i wydaniu merytorycznej decyzji. Podstawą zawieszenia postępowania miałby stanowić art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji państwowej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego. Ocena owego zaganiania , gdyby ono mogło być w sobie przedmiotem odrębnego postępowania ze względu na jego przedmiot, należy do kompetencji innego organu, np. sądu, aniżeli ten przed którym toczy się sprawa. Organ administracji zawiesza więc postępowanie administracyjne jedynie wówczas , gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego /tzn w oderwaniu od sprawy na tle której wystąpiło/ przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe.

Trafnie organ administracji uznał, że nie występuje związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym, którym miałoby być rozstrzygnięcie w sprawie karnej w kwestii winy. Ustawa o transporcie drogowym reguluje materię cofnięcia licencji samodzielnie. W sytuacji gdy okoliczności faktyczne zdarzenia nie były kwestionowane, organ administracji mógł samodzielnie ocenić zachowanie skarżącego w świetle obowiązujących przepisów o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać między innymi powołanie podstawy prawnej. Obie decyzje wskazują podstawę prawną rozstrzygnięcia. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej wskazał na art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 roku o wykonywaniu międzynarodowego transportu drogowego zaś Minister Infrastruktury na art. 15 ust. 1 pkt 2b ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. W toku postępowania administracyjnego nastąpiła zmiana przepisów praw materialnego. Zmiana przepisów prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, zobowiązuje organ odwoławczy do uwzględnienia nowego stanu prawnego, jeżeli z nowych przepisów nie wynika inny skutek. Minister Infrastruktury uwzględnił zmianę przepisów. Obie ustawy przewidują cofnięcie licencji ( koncesja stała się licencją z mocy art. 96 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 1999 roku Prawo o działalności gospodarczej /Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm./). Pierwsza z ustaw mówi o cofnięciu licencji przewozowej w przypadku niedotrzymania warunków określonych w licencji, nie przestrzeganiu przepisów ustawy, druga zaś o cofnięciu licencji w przypadku rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją objętych przepisami prawa. Różnica jest semantyczna. W sytuacji faktycznej w niniejszej sprawie zachowanie skarżącego wypełnia dyspozycję obu przepisów. Skarżący swoim zachowaniem nie dotrzymując warunków określonych w licencji nie przestrzegał przepisów ustawy co jednocześnie w świetle już nowego uregulowania stanowiło rażące naruszenie warunków określonych w licencji. Trudno inaczej ocenić wykonywanie transportu międzynarodowego pojazdem nie objętym licencją przewozową, na którą powoływał się wobec organów celnych a ponadto posłużył się blankietem wyłączonym z obiegu prawnego.

W tym stanie rzeczy brak było także podstaw do zawieszenia postępowania sądowo administracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.