Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1681/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 54 pkt 2 lit. c-d, art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 5 ust. 1 pkt 8, art. 7 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku O. sp. z o. o. w W., ustalił warunki oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - usługowego z parkingiem podziemnym na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W.

W decyzji wskazano, że:

- teren objęty wnioskiem znajduje się w obszarze zwartej wielofunkcyjnej zabudowy śródmiejskiej z przewagą funkcji usług kultury, administracji i mieszkalnictwa. Wnioskodawca planuje realizację budynku mieszkalno-usługowego, z usługami w parterze i trzypoziomowym parkingiem podziemnym z wjazdem od ul. [...]. Funkcje planowanego budynku są zgodne z funkcjami istniejącymi analizowanego obszaru;

- projektowany budynek swą wysokością nie może przekroczyć średniej wysokości sąsiadującej zabudowy przy ul. [...], tzn. siedem kondygnacji mieszkalnych, co odpowiada wysokości 24 m. Elewacja frontowa od ul. [...] powinna mieć wysokość sześciu kondygnacji, nie może przekroczyć 20,8 m i powinna być równa wysokości budynku T. oraz wysokości gzymsu parapetowego na siódmej kondygnacji budynku przy ul. [...] (§ 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; Dz. U. nr 164, poz. 1588; zwanego dalej "rozporządzeniem"). Wyższą, siódmą kondygnację należy wycofać z widoku z ul. [...];

- obowiązującą linię zabudowy od ul. [...] należy dostosować do usytuowania frontów sąsiadujących budynków (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Od strony zabudowy dopuszcza się usytuowanie nowego budynku w tzw. ostrej granicy, z wyłączeniem miejsc, gdzie sąsiadujące budynki są wycofane. Nieprzekraczalne wewnętrzne linie zabudowy (powyżej parteru) powinny zaczynać się na krawędziach tzw. ślepych ścian budynków sąsiadujących. Dopuszcza się zastosowanie płynnej kontynuacji powierzchni elewacji wewnętrznych;

- szerokość elewacji frontowej powinna odpowiadać szerokości frontu działki, tj. 21,70 m (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Projekt elewacji powinien uwzględniać rozmieszczenie ewentualnych reklam i znaków informacyjnych;

- wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do wielkości powierzchni działki nie może przekroczyć 0,75 (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Należy zapewnić minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w wielkości 25 % powierzchni terenu działki inwestycyjnej;

- dach należy kształtować jako płaski, o nachyleniu połaci dachowych nie przekraczających 20% (§ 8 rozporządzenia).

Organ wskazał, że szczegółowe rozwiązania planowanej inwestycji rozstrzygnięte zostaną na etapie pozwolenia na budowę, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.), ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. nr 162, poz. 1568 ze zm.). Prace budowlane, a zwłaszcza wykopy, należy prowadzić w sposób nie naruszający stabilności konstrukcyjnej budynków sąsiadujących.

Ponadto organ podniósł, że:

- teren planowanej inwestycji ma bezpośredni dostęp do ul. [...] (własność W.). Zarządca ulicy postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wjazd do parkingu podziemnego w części zachodniej działki. Niezbędne miejsca parkingowe należy zapewnić w podpiwniczeniu budynku w ilości nie większej niż wynikającej ze wskaźników: 5 stanowisk/1000 m2 powierzchni użytkowej biur, 10 stanowisk/1000 m2 powierzchni użytkowej handlu i usług i 1 stanowisko/mieszkanie oraz w zakresie pozostałych potrzeb na płatnych parkingach (poza pasami drogowymi przylegających ulic). W przypadku usytuowania wjazdu do garażu podziemnego od strony ulicy ustalenie lokalizacji i konstrukcji tego wjazdu na etapie projektu budowlanego należy uzgodnić z zarządcą ulicy, tj. Prezydentem W. za pośrednictwem działającego w jego mieniu Dyrektora Z. W przypadku konieczności zmiany organizacji ruchu drogowego należy uzyskać uzgodnienie Inżyniera Ruchu W.;

- w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interes osób trzecich przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności i dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby;

- inwestycja na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskała niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa, w tym:

▪ [...] Konserwatora Zabytków (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2007 r.). Nie widzi on przeciwwskazań co do realizacji inwestycji, dopuszcza jednak wzniesienie na działce nr [...] w obrębie [...] budynku, którego wysokość nie przekroczy siedem kondygnacji, natomiast ostatnia kondygnacja zostanie wycofana względem lica budynku. Górna krawędź szóstej kondygnacji sięgać będzie wysokości budynku przy ul. [...] i gzymsu parapetowego na siódmej kondygnacji budynku przy ul. [...], natomiast szerokość fasady będzie odpowiadała szerokości działki od ul. [...]. Obecna zabudowa wschodniej pierzei ul. [...] ma charakter współczesny i nie nawiązuje do wysokości zróżnicowanej przedwojennej zabudowy ul. [...] (według stanu z 1915 r. ilość kondygnacji budynków wschodniej pierzei ul. [...] wahała się od dwóch do sześciu kondygnacji). Ewentualna realizacja o wysokości powyżej siedmiu kondygnacji na przedmiotowej działce przekraczałaby znacznie wysokość istniejącej zabudowy ul. [...] i byłaby widoczna od strony wpisanego do rejestru zabytków [...];

▪ zarządcy ul. [...] (postanowienie z dnia [...] maja 2007 r.). Inwestycja nie koliduje z istniejącym układem komunikacyjnym oraz nie wpłynie na pogorszenie gospodarki drogowej i wykonanie zadań zarządcy drogi na tej ulicy pod warunkiem zapewnienia miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji w sposób określony w decyzji. Warunek ten wynika z deficytu miejsc parkingowych w centrum miasta i powinien być uwzględniony przy projektowaniu przyszłej inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P. S. A. w K.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W ocenie organu zgodnie z § 3 rozporządzenia dokonano w sposób właściwy wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego. Podobnie w sposób właściwy i wyczerpujący organ pierwszej instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 4 rozporządzenia wyznaczono obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Prawidłowo także wyznaczono na podstawie § 5 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrię dachu. Projektowana inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej.

Organ za przedwczesne uznał zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące możliwości pogorszenia stanu technicznego istniejącego budynku położonego przy ul. [...], stanowiącego własność odwołującego się. Kwestia warunków technicznych realizacji planowanej inwestycji należy bowiem do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na etapie wydawania pozwolenia na budowę, który winien rozważyć zgłoszone przez odwołującego się zarzuty.

Skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r. wniosła P. S. A. w K. zarzucając:

- naruszenie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności negatywnych skutków zaskarżonej decyzji dla posadowionego na nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja i w związku z tym pominięcie i nierozważenie słusznego interesu strony oraz względów społecznych wynikających z faktu, że budynek skarżącego jest zabytkowy i znajduje się pod ochroną konserwatora zabytków,

- naruszenie art. 63 § 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.", poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja odpowiadają przepisom u. p. z. p., podczas gdy stwarzają one ryzyko naruszenia prawa skarżącego do bezpiecznego użytkowania budynku stanowiącego jego własność.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący jest właścicielem zabytkowego budynku położonego przy ul. [...], który sąsiaduje z działką objętą wnioskiem. Zdaniem skarżącego organy pominęły oddziaływanie planowanej inwestycji na budynek należący do skarżącego. Decyzja organu pierwszej instancji nie uwzględnia prawidłowego zabezpieczenia sąsiedniej nieruchomości przed skutkami realizacji inwestycji. Zaskarżona decyzja została wydana przy założeniu, że zarzuty skarżącego są przedwczesne, a wszelkie zarzuty powinny zostać uwzględnione dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

W ocenie skarżącego już na etapie wydania decyzji ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy doszło do naruszenia prawa, gdyż przedmiotowa decyzja nie uwzględnia faktu, iż planowana inwestycja spowodować może uszkodzenia zabytkowego budynku położonego przy ul. [...], a nadto nie uwzględnia interesów skarżącego, jako właściciela sąsiedniego budynku. Zdaniem skarżącego charakter zabudowy i negatywne skutki związane z jej powstawaniem, można z powodzeniem przewidzieć już na obecnym etapie, podczas ustalania warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu. Nie trzeba specjalistycznej wiedzy, aby przewidzieć jakich prac wymagać będzie wybudowanie obiektu o charakterze usługowo-mieszkalnym z podziemnym garażem wymagającym bardzo głębokich i rozległych wykopów. Negatywny wpływ takich prac na budynek przy ul. [...] został przedstawiony na przykładzie opinii i analiz dotyczących poprzednich inwestycji i można wnioskować, że planowana budowa wpłynie na przedmiotowy budynek w dużo bardziej negatywny sposób.

Wskazano, że zaskarżona decyzja pomija kwestię, że w związku z realizacją planowanej inwestycji dojdzie do naruszenia konstrukcji budynku objętego ochroną [...] Konserwatora Zabytków, a będącego własnością skarżącego. Budynek skarżącego ulega systematycznej degradacji, a przyczyną wzrostu intensywności uszkodzeń jest nierównomierne osiadanie konstrukcji budynku spowodowane zrealizowaniem inwestycji pod nazwą "[...]" przy ul. [...] w W. Zaskarżona decyzja prowadzi do istotnego ograniczenia prawa własności skarżącego, gdyż już na tym etapie można stwierdzić, że planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na budynek przy ul. [...], ponieważ stopień intensywności dewastacji oraz zagrożenie katastrofą budowlaną z chwilą rozpoczęcia przedmiotowej budowy powiększy się jeszcze bardziej. Organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę, że decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia wymagań związanych z ochroną dziedzictwa kulturowego oraz zabytków.

Skarżący nie zgadza się, że prawidłowo określono w decyzji geometrię dachu, i że poprawna jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Norma prawna, zawarta w § 8 rozporządzenia nakazuje szczegółowe określenie geometrii dachu z uwzględnieniem kąta nachylenia dachu, wysokości i kierunku w stosunku do frontu działki głównej kalenicy oraz układu połaci dachowych. W opinii skarżącego opis geometrii dachu w decyzji organu pierwszej instancji nie czyni zadość powyższym wymaganiom ze względu na pominięcie wysokości i kierunku w stosunku do frontu działki głównej kalenicy. Brak przesądzenia w decyzji o warunkach zabudowy o kwestii geometrii dachu oznacza, że decyzja wbrew wymaganiom rozporządzenia nie określiła konkretnych wymagań dotyczących nowej zabudowy.

Ponadto wskazano, że w zaskarżonej decyzji odstąpiono od zasady egzekwowania pełnego pokrycia potrzeb parkingowych na terenie przyszłej inwestycji, co skutkować będzie stworzeniem dodatkowych uciążliwości dotychczasowym użytkownikom pobliskich nieruchomości. Należałoby uwzględnić kolejną planowaną inwestycję przy ul. [...], która dodatkowo pogłębi w przyszłości problemy parkingowe w okolicy. Opłaty parkingowe oraz opłaty za wjazd do centrum nie zmniejszą ilości parkujących w sąsiedztwie inwestycji samochodów z uwagi na to, że osoby mieszkające lub prowadzące działalność w centrum miasta stać na uiszczanie opłat parkingowych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalno - usługowego z parkingiem podziemnym na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W.

Dla obszaru przedmiotowej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 59 ust. 1 u. p. z. p., zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u. p. z. p., a mianowicie:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym,

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sąd podziela stanowisko organu, iż brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Zarzuty skarżącego wobec zaskarżonej decyzji są następujące:

1. realizacja zaplanowanej inwestycji naruszy konstrukcję należącego do skarżącego budynku przy ul. [...] w W.,

2. budynek ten jest zabytkowy, czego nie uwzględniła zaskarżona decyzja,

3. nieprawidłowo została ustalona geometria dachu planowanego budynku,

4. nie uwzględniono kwestii parkowania samochodów.

W związku z pierwszym zarzutem należy podnieść, iż określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u. p. z. p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2007 r., II OSK 1552/06, opubl. LEX 327513).

Zbadanie, czy planowana inwestycja może spowodować naruszenie konstrukcji sąsiednich budynków jest możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Na tym dopiero etapie ocenia się bowiem zgodność przedstawionego projektu z warunkami technicznymi określonymi w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym" oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych".

Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego i zawiera warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 8 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji oraz odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej.

Inny jest więc przedmiot postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a inny - postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Inny jest w związku z tym zakres ochrony osób trzecich w każdym z tych postępowań. Do ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ jest zobowiązany z mocy art. 54 pkt 2 lit. d u. p. z. p. w związku z art. 64 ust. 1 u. p. z. p. stanowiącego, że decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Ochrona na tym etapie nie może być więc oceniana w takim zakresie, jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach, wynikających z ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w istocie pozbawiłoby te osoby możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt.

Z punktu widzenia inwestora jest niedopuszczalne, aby obowiązki z innego postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę, były nakładane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d u. p. z. p. w związku z art. 64 ust. 1 u. p. z. p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem celem decyzji, zapadającej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest - w przypadku braku planu - przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w tych tylko granicach.

Ustalona linia orzecznicza sądów administracyjnych przyjmuje, że nie jest dopuszczalne przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2006 r., IV SA/Wa 1323/06, opubl. LEX 283553). Inwestor otrzymując decyzję o warunkach zabudowy, uzyskuje bowiem tylko ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza jednak, że inwestor otrzyma pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. W przypadku złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę możliwość realizacji konkretnej inwestycji będzie oceniana w świetle przepisów Prawa budowlanego i wydanych na jego postawie aktów wykonawczych. Na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę, organy są obowiązane badać wpływ realizacji planowanej inwestycji na konstrukcję budynku, należącego do skarżącego. Zatem na obecnym etapie zarzut skarżącego jest przedwczesny.

Drugi zarzut skargi dotyczy zabytkowego charakteru budynku skarżącego, czego (jego zdaniem) nie uwzględnia zaskarżona decyzja. Z zarzutem tym nie można się zgodzić. Jak wynika z akt sprawy, inwestycja na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskała uzgodnienie [...] Konserwatora Zabytków, który w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2007 r., w nie stwierdził przeciwwskazań do realizacji przedmiotowej inwestycji, pod warunkiem spełnienia określonych w tym postanowieniu wymagań, które w ocenie Sądu zostały spełnione. Wymagania te związane były z wysokością budynku, wycofaniem ostatniej kondygnacji oraz szerokością fasady budynku.

Nie można też - zdaniem Sądu - zgodzić się z zarzutem nieprawidłowego określenia geometrii dachu planowanego budynku. Zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Organ w decyzji ustalił, że dach należy kształtować jako płaski, o nachyleniu połaci dachowych nie przekraczających 20%. Choć organ powinien określić kąt nachylenie w stopniach, a nie w procentach, to jednak zdaniem Sądu, z treści decyzji organ określił kąt nachylenia dachu jako nieprzekraczający 20 stopni. Takie określenie geometrii dachu planowanego budynku nie stanowi wady, która zmuszałaby do uchylenia decyzji.

Jeżeli chodzi o kwestię określenia wymagań dotyczących miejsc parkingowych dla samochodów podnieść należy, że inwestycja na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskała uzgodnienie zarządcy ul. [...] (postanowienie z dnia [...] maja 2007 r.), zgodnie z którym inwestycja nie koliduje z istniejącym układem komunikacyjnym oraz nie wpłynie na pogorszenie gospodarki drogowej i wykonanie zadań zarządcy drogi na tej ulicy, pod warunkiem zapewnienia miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji w sposób określony w decyzji. Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. c w związku z art. 64 ust. 1 u. p. z. p. decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u. p. z. p. nie precyzuje jednak sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji, a w obowiązującym systemie prawnym nie ma żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1129/08). W związku z tym określone w decyzji wymogi dotyczące ilości miejsc parkingowych należy uznać za zgodne z art. 54 pkt 2 lit. c u. p. z. p.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).