Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1087/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2 art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Wójta Gminy Z. przeciwko A S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K. Postanowienie to doręczone zostało wierzycielowi w dniu 24 października 2007 r. z pouczeniem o prawie i trybie zaskarżenia go do sądu administracyjnego.

Skargę na powyższe postanowienie złożył Wójt Gminy Z., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, kierując skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K. w dniu 23 listopada 2007 r. (data nadania skargi).

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w K. przekazał skargę według właściwości Dyrektorowi Izby Skarbowej w K.

Dyrektor Izby Skarbowej przekazał skargę Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 21 grudnia 2007 r., z wnioskiem o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto, na mocy art. 54 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 ppsa).

W rozpatrywanej sprawie ostateczne postanowienie organu administracji publicznej zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 24 października 2007r. Wynika to ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru, znajdującego się w aktach administracyjnych.

Postanowienie to zawierało, co wynika również z akt sprawy, prawidłowe pouczenie co do trybu i terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Termin do wniesienia skargi upływał dnia 23 listopada 2007 r. W tym też dniu pełnomocnik strony skarżącej nadał w urzędzie pocztowym skargę do sądu administracyjnego, jednakże uczynił to za pośrednictwem innego organu niż ten, którego działanie było przedmiotem skargi. Organ niewłaściwy przekazał skargę właściwemu organowi postanowieniem z dnia 28 listopada 2007 r.

Z porównania zatem dat: doręczenia stronie zaskarżonego postanowienia oraz przekazania skargi według właściwości wynika, iż trzydziestodniowy termin przewidziany dla wniesienia skargi nie został zachowany. W przypadku bowiem wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, winna być ona przekazana właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez organ administracji pod adresem organu właściwego (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 131/06, LEX nr 284737).

Mając na względzie przedstawioną argumentację na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 58 § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji.