Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 861/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2022 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Strona", "Wnioskodawca", "Spółka") jest postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Organ", "Prezes") z dnia 17 lutego 2022 roku - znak sprawy: KZT.70.269.2021, wydane w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej : "organ regulacyjny", "Dyrektor RZGW") z dnia 23 czerwca 2021 r., BD.RZT.70.32.2021, w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z 9 czerwca 2021 r., Spółka zwróciła się - w oparciu o art. 122f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - do Dyrektora RZGW o wydanie w drodze postanowienia zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy prowadzonej przez ww. organ w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2021 r., , Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w [...] odmówił wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy z wniosku [...]. Organ I instancji wykazał, iż efektywny czas postępowania w sprawie o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków był krótszy niż 45 dni przy uwzględnieniu okresów podlegających wyłączeniu na podstawie art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W wyniku rozpoznania zażalenia Skarżącej spółki, Prezes, jako Organ II instancji, utrzymał w mocy postanowienie organu regulacyjnego. Podstawą rozstrzygnięcia była stwierdzona okoliczność, że organ I instancji nie dopuścił się przekroczenia 45-dniowego terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Organ II instancji dokonał sprawdzenia czasu procedowania przez organ I instancji, uwzględniając okresy podlegające wyłączeniu stosownie do art. 35 § 5 K.p.a., wskazując, iż decyzję odmawiającą zatwierdzenia taryfy wydano 33 dnia od wpływu akt wraz z wnioskiem o zatwierdzenie taryfy.

Organ odwoławczy wskazał, że wniosek [...] wpłynął do siedziby organu w dniu 22 lutego 2021 r. Wniosek ten posiadał braki formalne, które zostały uzupełnione 5 marca 2021 r. W tej sytuacji od dnia 5 marca 2021 r. uruchomił się termin przewidziany na wydanie decyzji taryfowej. Pismem z dnia 19 marca 2021 r., a wysłanym w dniu 22 marca 2021 r., organ regulacyjny wezwał Spółkę do przedłożenia informacji i dokumentów w ramach postępowania wyjaśniającego. Odpowiedź Skarżącego wpłynęła do organu w dniu 12 kwietnia. Pismem z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wysłanym w tej samej dacie) organ - z uwagi na skomplikowany pod względem merytorycznym charakter sprawy - ponownie wezwał Spółkę do przedłożenia informacji i dokumentów. Odpowiedź Spółki wpłynęła do organu w dniu 29 kwietnia 2021 r. Analogicznie do sytuacji jak na okoliczność wezwania z dnia 19 marca 2021 r., okres pomiędzy dniem 22 kwietnia a 29 kwietnia nie podlegał wliczeniu w bieg terminu 45 dni. Pismem z dnia 12 maja 2021 r., a wysłanym w dniu 13 maja 2021 r., organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania administracyjnego. Jednocześnie - stosownie do art. 79a § 1 KPA - organ wskazał przesłanki zależne od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Stanowisko Strony wpłynęło do organu w dniu 25 maja 2021 r. Wliczając do biegu terminu przedział czasowy pomiędzy dniem 13 maja a 25 maja ostateczny rachunek wykazuje, że organ wciąż procedował w ramach czasowych uregulowanych w art. 24c ust. 1 ustawy nie dopuszczając się ich przekroczenia, bowiem ostateczny termin, w którym organ mógł wydać decyzję przypadał na dzień 29 maja 2021 r. Decyzja została wydana w dniu 28 maja 2021 r., a więc 44 dnia od daty doręczenia do organu kompletnego wniosku o zatwierdzenie taryfy (17 +10 + 14 + 3).

Strona skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 17 lutego 2022 roku , wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów.

Postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. art. 122 f k.p.a. w związku z art. 24f ust. 2 w związku z art. 24c ust.1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzania ścieków poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu regulacyjnego I instancji odmawiającego wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy mimo wydania decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej po upływie terminu określonego w art. 24c ust. 1 tejże ustawy;

2. art. 122d k.p.a. poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie art. 79a i art. 10 k.p.a. mimo wyłączenia ich stosowania w sprawach załatwianych milcząco.

W odpowiedzi na skargę Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie. W ocenie organu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2028, dalej: ustawa, u.z.z.w.o.ś.), jak również ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) w myśl art. 27 c ust. 1 ustawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, należy podkreślić, że zgodnie z art. 27c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. do postępowania przed organem regulacyjnym mają zastosowanie przepisy k.p.a. Oznacza to, że organ taki ma prawo do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., oraz jest zobowiązany w oparciu o art. 77 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Na wstępie należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 24c ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy, jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia. Z kolei art. 24c ust. 1 ustawy stanowi, że organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2:

1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z:

a) przepisami ustawy,

b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;

2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Powołane przepisy wskazują więc, że ustawodawca określił inny termin do załatwienia wniosków taryfowych niż przewidują to przepisy k.p.a. Tym samym art. 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. stanowi lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Termin ustawowy, określany jest też jako termin prekluzyjny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej. Zgodnie art. 24f ust. 2 u.z.z.w.o.ś., organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia 45 - dni jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I GSK 514/20, LEX nr 3009380; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl).

Odrębną kwestią od charakteru przedmiotowego terminu jest sposób, w jaki jest on liczony. Zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. 45 - dniowy terminy do załatwienia wniosku taryfowego rozpoczyna swój bieg od momentu początkowego wskazanego w ustawie, a więc od dnia otrzymania wniosku taryfowego przez organ. Regulacja ta odpowiada podobnej regulacji w k.p.a. W myśl art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie jest dzień złożenia wniosku. Nie oznacza to jednak, że ostateczny termin załatwienia sprawy musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Wniosek strony powinien odpowiadać określonym prawem wymogom, co z kolei zobowiązuje organ do badać każdego wniosku czy spełnia on wymogi formalne. Jeżeli organ stwierdzi braki formalne wniosku (żądania), to wówczas, w zależności od wagi tych braków, albo podanie pozostawia bez rozpoznania, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, (art. 64 § 1 k.p.a.), czy też, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.).

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie - datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1777/07; dostępne tamże).

Mając na względzie wskazane okoliczności, NSA stanął na stanowisku, że w praktyce ów 45 - dniowy termin (z uwagi na niewliczanie do jego biegu np. przerw wynikających z okoliczności, o których mowa w art. 35 § 5 k.p.a.) może upłynąć później (i to znacznie). Ponieważ jednak ma charakter materialny (na co wskazują skutki jego przekroczenia wskazane w art. 24f ust. 2 u.z.z.w.o.ś.) nie ma do niego zastosowania możliwość przedłużenia w trybie art. 36 § 1 k.p.a. (patrz: cyt. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I GSK 514/20; dostępny tamże).

Rozważania te w realiach rozpoznawanej sprawy przekładają się na stwierdzenie przez Sąd, iż organy zasadnie odmówiły wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.

W tym zakresie Sąd w pełni akceptuje stanowisko Organu, który wskazał, że 45 - dniowy termin na załatwienie sprawy przez Organ regulacyjny należało liczyć z wyłączeniem okresu pomiędzy wezwaniem przez organ do uzupełnienia wniosku a otrzymaniem rzeczonych dokumentów przez organ.

W sprawie 45 - dniowy termin, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. w praktyce rozpoczął zatem bieg 5 marca 2021 r., jednakże należało wyłączyć okresy wskazane przez organy w zaskarżonych rozstrzygnięciach. Organ regulacyjny wydał swoją decyzję w dniu 28 maja 2021 r., co sprawia, że decyzja ta została wydana w przewidzianym prawem terminie 45 dni, zakreślonym w przepisie art. 24f ust. 2 u.z.z.w.o.ś.

Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 u.z.z.w. oraz art. 122f k.p.a. i art. 35 § 5 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię oraz zastosowanie.

Jak już wspomniano, powołane przepisy wskazują, że ustawodawca określił inny termin do załatwienia wniosków taryfowych niż przewidują to przepisy k.p.a. Artykuł 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. stanowi lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Termin ustawowy, określany jest też jako termin prekluzyjny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej. Zgodnie art. 24f ust. 2 u.z.z.w.o.ś., organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia 45 – dniowego jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej, przy obliczaniu, czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy jednak uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę.

W ocenie Sądu nie doszło też do naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym wskazanego art. 79a § 1 k.p.a.

Pismem z dnia 12 maja 2021 r. (wysłanym 13 maja) organ regulacyjny zawiadomił strony o zakończeniu postępowania administracyjnego. Jednocześnie - stosownie do art. 79a § 1 k.p.a. - organ wskazał przesłanki zależne od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.

Trzeba zatem zgodzić się z Organem, iż do naruszenia przepisu art. 79a § 1 k.p.a. mogłoby dojść, gdyby organ I instancji w przesłanym piśmie nie zamieścił informacji, iż w sprawie pozostały do wyjaśnienia przesłanki zależne od strony, które nie zostały na dzień wysłania pisma spełnione lub wykazane.

W ocenie Sądu Organ dokonał w sposób prawidłowy ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.

W ocenie Sądu nie doszło też do naruszeń w zakresie innych przepisów postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ ten w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych w przepisach ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a , art. 80 i art. 107 k.p.a.

Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone postanowienia odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję (postanowienie), musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11; dostępny tamże).

Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji (postanowienia) może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy rozstrzygnięcia byłoby lub mogłoby być inne.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.