Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 709/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek spr. Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi I. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 czerwca 2009 r. Nr : [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego s k a r g ę o d d a l a .


UZASADNIENIE

I. B. została przyjęta do służby i mianowana policjantem w służbie przygotowawczej z dniem 4 grudnia 2006 roku w Komendzie Miejskiej Policji na stanowisko kursanta Sekcji Policji [...]. I. B. odbyła szkolenie zawodowe podstawowe w okresie od 11 grudnia 2006 r. do 25 czerwca 2007 r. w Szkole Policji, które ukończyła z wynikiem ogólnym poprawnym. Z dniem 16 lipca 2007 roku została mianowana aplikantem Sekcji Policji [...]. Za okres służby od 04.12.2006 r. do 01.10.2007 r. uzyskała opinię służbową jako policjant: "przydatny na zajmowanym stanowisku służbowym – dobrze realizuje zadania i czynności służbowe". Na swój wniosek umotywowany miejscem zamieszkania w A. została przeniesiona z dniem 16 października 2007 roku do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji w A. na stanowisko aplikanta Sekcji Dochodzeniowo – Śledczej, gdzie w dniu 25.10.2007 r. wyznaczono jej opiekuna służbowego. Z dniem 1 stycznia 2008 roku I. B. została mianowana na stanowisko policjanta Sekcji Dochodzeniowo –Śledczej w Komendzie Powiatowej Policji w A. Za okres służby od 05.12.2007 r. do 04.11.2008 r. otrzymała opinię służbową jako policjant: "przydatny na zajmowanym stanowisku służbowym – dobrze realizuje zadania i czynności służbowe", przy czym w opinii zaznaczono, że policjantka prowadzi postępowania o małym ciężarze gatunkowym zaznaczając, że: "opiniowana w dalszym ciągu nie wykazuje pożądanej samodzielności", "wykonawstwo niektórych czynności dochodzeniowo śledczych sprawia jej pewne trudności (planowanie, terminowość, rzetelność czy też właściwa interpretacja przepisów prawa)", "opiniowana winna w większym stopniu prowadzić proces samokształcenia". Również sama policjantka oceniła się "poniżej wymagań" w zakresie: 1) znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania, 2) rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji, 3) planowanie i organizacja pracy, 4) samodzielność, 5) realizacja zadań i czynności.

Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w A. z dnia [...] 2009 roku zwolniono w Komendzie Powiatowej Policji w A. starszego posterunkowego I. B. – policjanta w służbie przygotowawczej - z dniem 15 marca 2009 roku z zajmowanego stanowiska policjanta Sekcji Dochodzeniowo – Śledczej i z dniem 16 marca 2009 roku przeniesiono z urzędu do pełnienia służby w Komisariacie Policji w B. mianując na stanowisko policjanta Zespołu Kryminalnego tego Komisariatu. Decyzję tę uzasadniono potrzebami służby, a konkretnie potrzebą zasilenia etatowego w/w zespołu. Jako podstawę prawną wskazano art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.

Z powyższym Rozkazem personalnym nie zgodziła się I. B. będąca policjantem w służbie przygotowawczej, która w odwołaniu podniosła, że w Komisariacie Policji w B. jest pełny stan etatowy, natomiast stan etatowy Sekcji Dochodzeniowo – Śledczej w A. posiada istotne braki, gdyż na koniec lutego odeszło na emeryturę dwóch doświadczonych funkcjonariuszy i w najbliższym czasie na emeryturę odchodzi kolejny funkcjonariusz. Podała też m.in., że: "1 policjant jest zawieszony, na długotrwałym zwolnieniu są 4 osoby z Sekcji, 2 kolejne są na L4 1-2 tygodniowym, 1 policjant został przeniesiony do pełnienia służby w CBŚ w zamian z KP C został przeniesiony 1 policjant z 3 letnim stażem służby, który w chwili obecnej jest na etacie tut. ZTK, kolejny doświadczony policjant złożył raport z prośbą o przeniesienie go do Sekcji Prewencji". Podnosząc przede wszystkim niecelowość jej przeniesienia z dotychczasowego miejsca pracy z uwagi na braki kadrowe odwołująca się zarzuciła panującą od kilku miesięcy w Sekcji Dochodzeniowo – Śledczej w A. złą atmosferę pracy. Nadto I. B. podniosła, że skierowanie jej do pełnienia służby w Komisariacie Policji w B. spowoduje konieczność poniesienia przez jednostkę Policji dodatkowych kosztów na jej dojazdy, a z uwagi na to, że jeden z funkcjonariuszy tego Komisariatu z dniem 1 marca 2009 roku został przeniesiony do służby w Sekcji Dochodzeniowo – Śledczej w A. koszty te wzrosną dwukrotnie, a to spowoduje pogorszenie sytuacji finansowej resortu. Jako kolejne argumenty świadczące o niecelowości jej przeniesienia odwołująca się wskazała zmniejszenie jej mobilności/dyspozycyjności z uwagi na odległość służby od miejsca zamieszkania, podjęcie przez nią "we własnym zakresie i na własny koszt" w październiku 2008 roku kolejnych studiów podyplomowych na Uniwersytecie z zakresu kryminalistyki, na które Komendant Powiatowy Policji w A. nie udzielił jej urlopu szkolnego, fakt, że od początku 2008 roku z opiekunem zajmują różne pokoje i ich służby rzadko się pokrywają, co spowodowało "zdecydowane ograniczenie nadzoru i możliwości pomocy", a w efekcie przydzielanie jej spraw o niższym ciężarze gatunkowym oraz okoliczność, że przed przeniesieniem służbowym Komendant Policji sugerował jej przeniesienie się na własną prośbę twierdząc, że w przeciwnym razie zrobi to z urzędu motywując tym, że skoro nie nauczyła się pracy dochodzeniowo śledczej w KPP, to może nauczy się jej w B. Odwołująca się podkreśliła, że tego rodzaju zachowania Komendanta jak opisane w odwołaniu, a w szczególności częste uwagi w rodzaju: "weź się do roboty, bo Naczelnicy się skarżą" i "nie pytaj, tylko weź się do roboty" negatywnie wpłynęły na efektywność wykonywanej przez nią pracy i "ingerują znacząco" w życie prywatne i rodzinne odwołującej się, a także w "komfort psychiczny w pracy". Odwołująca się podała, że jeden raz Naczelnik w obecności Komendanta zarzucił jej, że nie przychodzi z zeszytem pracy codziennie do kontroli, a nadto w czasie urlopu wezwano ją do pracy po to, aby poprawiła datę w akcie oskarżenia, jednakże jej zdaniem przykłady te świadczą o nieistotnych zarzutach pod jej adresem.

Przekazując odwołanie I. B. organowi odwoławczemu Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, że przeniesienie odwołującej się do dalszej służby w Komisariacie Policji w B. związane jest z konkretnymi potrzebami służby, albowiem w związku z przejściem na emeryturę dwóch doświadczonych funkcjonariuszy z Wydziału Dochodzeniowo Śledczego KPP w A., którzy realizowali poważne sprawy podjął decyzję o przeniesieniu z Komisariatu Policji w B. do tego Wydziału mł. asp. M. W. będącego doświadczonym funkcjonariuszem służby kryminalnej. Przy podjęciu decyzji o przeniesieniu policjantki w służbie przygotowawczej do Komisariatu Policji w B. miał na względzie treść opinii służbowych dotyczących odwołującej się i konieczność dalszego wzmożonego nadzoru ze strony przełożonych nad jej pracą.

Organ odwoławczy przed podjęciem decyzji w sprawie odwołania przeprowadził postępowanie wyjaśniające w kwestii wszystkich zarzutów odwołującej się zawartych w odwołaniu i w aktach zgromadzono oceny i opinie służbowe dotyczące policjantki, raport w sprawie udzielenia jej urlopu szkolnego, odpowiedź Komendanta na ten raport, wykaz w sprawie urlopów szkolnych dotyczących policjantów KPP A. w latach 2008 i 2009, zestawienie ilości dyżurów za lata 2008 i 2009 z wykazem imiennym policjantów Komendy w A. dotyczącym okresów przebywania na urlopach oraz zwolnieniach lekarskich w 2008 r. i w 2009 r., wykaz stanów etatowych Wydziału Dochodzeniowo Śledczego KPP A z Zespołem Techniki Kryminalistycznej oraz wykaz stanu etatowego Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w B., a także z wykaz "Faktycznego stanu zatrudnienia w Wydziale Dochodzeniowo – Śledczym oraz w Zespole Kryminalnym KP B.", wykaz "Zmian kadrowych w Wydziale Dochodzeniowo – Śledczym, które wystąpiły w okresie od 1 stycznia 2008 do 16 lutego 2009 roku (zwolnienia ze służby, delegacje, przeniesienia, powierzenie obowiązków, zawieszenie w czynnościach służbowych). W aktach sprawy znajduje się pismo Prokuratury Rejonowej z daty 01.09.2008 r. dotyczące uchybień w sprawie [...], 2 notatki wyjaśniające I. B. z dat: 28.08.2008r. i 19.09.2008r., notatka służbowa z daty 16 września 2008 roku z rozmowy przeprowadzonej przez Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo Śledczej i Zastępcę Naczelnika tej Sekcji z I. B. na temat stwierdzonych uchybień w jej pracy, a także notatka urzędowa Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego KPP w A. z dnia 11 maja 2009 roku opisująca zastrzeżenia do pracy policjantki, rodzaj prowadzonych przez nią spraw i stwierdzająca, że odwołująca się dysponuje potencjałem intelektualnym, który nie jest właściwie wykorzystywany w pracy zawodowej i w dalszym ciągu nie wykazuje pożądanej samodzielności.

Komendant Wojewódzki Policji Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 8 czerwca 2009 roku utrzymał w mocy zaskarżony Rozkaz personalny za wyjątkiem daty przeniesienia odwołującej się, którą zmieniono na dzień 16 czerwca 2009 roku. W uzasadnieniu decyzji opisano przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu stwierdzając po analizie zebranych dokumentów brak podstaw do zmiany decyzji – rozkazu personalnego organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że jednym z podstawowych warunków wykonywania służby w Policji jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie ich funkcjonariuszy. Granice dyspozycyjności wyznacza ustawa o Policji i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze. Podkreślono, że funkcjonariusz podejmujący dobrowolnie służbę w Policji "w sposób oczywisty godzi się z wynikającymi z tej służby ograniczeniami, a także uprawnieniami przełożonych do względnej dowolności w kształtowaniu stosunku służbowego". Zawarte w ustawie o Policji ograniczenia w zakresie rozstrzygnięcia o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko służbowe są wyjątkiem od ogólnej zasady dającej przełożonemu władzę jednostronnego kształtowania stosunku służbowego w ramach prowadzonej przez siebie polityki kadrowej, zapewniającej należyte funkcjonowanie Policji. Podkreślono, że odwołującą się przeniesiono na równorzędne stanowisko służbowe w tej samej jednostce organizacyjnej i Komendant Powiatowy Policji w A. miał prawo do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej mu jednostce organizacyjnej. Na poparcie powyższych stwierdzeń organ odwoławczy wskazał na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 107/07.

Z decyzją tą – rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodziła się I. B., która w obszernej skardze powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu zarzucając, że organy nie odniosły się szczegółowo do jej zarzutów, a w szczególności podając, że dyżury były przydzielane proporcjonalnie, nie uwzględniono tego, że pełniła dyżury za kolegów. Zdaniem skarżącej, w zakresie przeniesień nie ujawniono z jakich jednostek policjanci zostali przeniesieni i jaki mieli staż służby, nie wykazano z jakich powodów powstały wakaty i nie poruszono wielu kwestii, które opisała w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w wniósł o jej oddalenie motywując swoje stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego podkreślając, że przy przeniesieniu służbowym I. B. zachowano jej "parametry finansowe i stopień służbowy". Oraz podano, że miejscowość B. oddalona jest od A. zaledwie o 15 km i jest miejscowością pobliską w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji.

Na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. skarżąca potrzymała skargę podnosząc, że jej zdaniem – Komendant Policji kierował się względami subiektywnymi a nie obiektywnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarga I. B. jest nieuzasadniona.

Na wstępie należy zaznaczyć, że stan faktyczny sprawy jest niesporny. I. B. jest funkcjonariuszem Policji w służbie przygotowawczej i zaskarżonym rozkazem personalnym została przeniesiona z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji w B., a więc w innej miejscowości – odległej od siedziby Komendanta Komendy Powiatowej Policji w A., gdzie dotychczas pełniła służbę o około 15 km, przy czym Komisariat w B. podlega Komendantowi Komendy Powiatowej Policji w A. Skarżąca nie kwestionuje równorzędności stanowiska, na które została przeniesiona i kwestia ta pozostaje poza sporem stron.

Kwestią sporną jest przyczyna przeniesienia skarżącej do dalszej służby w innej miejscowości. Według skarżącej przyczyna są względy subiektywne Komendanta, natomiast – zdaniem organów – wyłącznie potrzeby służby.

Sąd zauważa, że problematykę związaną ze służbą w Policji reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007 roku, Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). Jako podstawę prawną zaskarżonego Rozkazu personalnego o przeniesieniu na równorzędne stanowisko I. B. - funkcjonariusza w służbie przygotowawczej - organ administracyjny I instancji wskazał art. 32 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 tej ustawy, a organ odwoławczy zaakceptował tę podstawę prawną utrzymaniem w mocy zaskarżonego Rozkazu w zakresie przeniesienia:

"Art. 32. 1. Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

2. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego."

"Art. 36. 1. Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę." Sąd zauważa, że przepisy ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych ograniczeń w sytuacji przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości i to niezależnie od tego, czy następuje to na prośbę policjanta, czy też z urzędu. Ma rację organ uzasadniając, że jednym z podstawowych warunków wykonywania służby w Policji jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie ich funkcjonariuszy, a granice dyspozycyjności wyznacza ustawa o Policji i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze. Z przepisów ustawowych ani z przepisów wykonawczych nie wynika, aby przeniesienie funkcjonariusza na inne, równorzędne stanowisko służbowe miało być w jakiś szczególny sposób uzasadnione. Decyzja o przeniesieniu jest bowiem wydana przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne. Takie uznanie administracyjne nie może nosić cech dowolności, przełożony nie może dokonać przeniesienia służbowego policjanta kierując się względami subiektywnymi – jak twierdzi to skarżąca – nie znajdującymi oparcia w stanie faktycznym, w dokumentach. Jednakże – zdaniem Sądu - wystarczającym jest, aby właściwy przełożony lub organ odwoławczy był w stanie wykazać, że przeniesienie służbowe policjanta spowodowane jest potrzebami służby.

W niniejszej sprawie – zdaniem Sądu - organy administracyjne jednoznacznie wykazały, że przeniesienie służbowe I. B. ze służby w Komendzie Powiatowej Policji w A. do służby w Komisariacie Policji w B. będącym miejscowością pobliską jest podyktowane względami służby. Jest bowiem bezspornym miedzy stronami, że z Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej w A. odeszło na emeryturę dwóch doświadczonych funkcjonariuszy i Komendant podjął decyzję o przeniesieniu do tej Sekcji z Komisariatu w B. doświadczonego policjanta wiążąc tę decyzję z przeniesieniem do Komisariatu w B. skarżącej jako osoby zdobywającej doświadczenie i wymagającej nadzoru ze strony przełożonych. Niewątpliwie przeniesienie to podyktowane było interesem samej policjantki, która wymagała zmiany warunków pracy przedstawiając w odwołaniu czy skardze złą – jej zdaniem - atmosferę w miejscu pracy, a także brak zrozumienia ze strony przełożonego i brak możliwości rozwoju z uwagi na przydzielanie spraw o coraz mniejszym ciężarze gatunkowym. Takie uzasadnienie znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym i wskazuje jednoznacznie na celowość przeniesienia skarżącej, a więc na względy obiektywne, do których należą ogólnie ujęte "potrzeby służby", którymi kierował się Komendant i interes samej policjantki wykazującej w swych pismach – odwołaniu i skardze swe niezadowolenie z dotychczasowej współpracy z przełożonym. Sąd zwraca uwagę także na to, że skarżąca twierdząc, iż Komendant kierował się względami subiektywnymi w żaden sposób ich nie wykazała. Już tylko te okoliczności powodują bezzasadność skargi I. B., która będąc policjantem w służbie przygotowawczej zapewne nie w pełni pojmowała charakter służby w Policji, co słusznie organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniu swej decyzji.

Na poparcie zajętego stanowiska Sąd przytacza stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pełni podziela, a w szczególności stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 274/07 (opubl. LEX nr 338245): "1. Decyzja o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu go do pełnienia służby w innej miejscowości wydawana jest przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne, po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. 2. Dokonanie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej policji i przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w oparciu o uznanie administracyjne, jest dopuszczalne zawsze, o ile owo przeniesienie nastąpi na równorzędne stanowisko służbowe. Taki wniosek wynika a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), który obwarowuje szeregiem przesłanek przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. 3. Dla oceny legalności decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), konieczne jest szczegółowe określenie w niej parametrów stanowiska służbowego funkcjonariusza niezbędnych dla oceny równorzędności stanowisk. Nie ma bowiem wątpliwości, że jeżeli w akcie mianowania policjanta, powodującym powstanie stosunku służbowego, określone zostało stanowisko służbowe oraz jednostka organizacyjna Policji, w której policjant ma pełnić służbę, zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go na stałe do innej jednostki organizacyjnej Policji zmienia treść stosunku służbowego, a jak wyżej podniesiono zmiana ta zawsze determinowana jest przez materialnoprawną podstawę jej dokonania."

Ma rację organ II instancji wskazując na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 107/07 (opubl. LEX nr 336565) i ma rację organ wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji charakter służby funkcjonariusza Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W tym zakresie Sąd przytacza pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1298/06 (opubl. LEX nr 328627): "1. Z art. 28 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) wynika, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Tak więc zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, co do zasady, daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby na równorzędnym stanowisku. 2. Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej, przy interpretacji art. 32, art. 36 ust. 1, art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), należy dojść do wniosku, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta."

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się uchybień organów w wydaniu zaskarżonych decyzji, a w szczególności nie stwierdził, aby decyzje te miały charakter dowolności i aby organ I instancji przy wydaniu rozkazu personalnego kierował się bliżej nie określonymi przez skarżącą względami subiektywnymi, a przeto skargi nie uwzględnił i w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.