Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 850/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o uzupełnienie wyroku - art.157 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 i 1a oraz art. 158
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska ( spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka, Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego w kwestii wniosku strony skarżącej o uzupełnienie i wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 850/16 p o s t a n a w i a: 1. odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku; 2. oddalić wniosek o wykładnię wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach oddalił skargę T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego.

Pismem z dnia 31 marca 2017 r., T. W. wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku i dokonanie jego wykładni, poprzez odniesienie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności ze względu na fakt wydania decyzji przez osoby nie posiadające stosownych kwalifikacji tj. brak uprawnień budowlanych i dokonywanie przez nich prawidłowości wykonania sieci teletechnicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o uzupełnienie wyroku podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. strona może w terminie 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do § 1a cyt. przepisu wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym.

Zatem termin 14 - dniowy na złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku

w sprawach, w których nie doręcza się z urzędu wyroku stronie, liczy się od dnia jego (wyroku) ogłoszenia. Takim wyrokiem jest wyrok oddalający skargę i taki wyrok zapadł w dniu 1 lutego 2017 r. Termin 14 - dniowy na zgłoszenie wniosku o jego uzupełnienie mijał zatem w dniu 15 lutego 2017 r. Tymczasem skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku Sądu w dniu 31 marca 2017 r. i tym samym

uchybił ustawowemu terminowi, co skutkowało odrzuceniem wniosku jako spóźnionego.

W tym miejscu dodać należy, że nie zmienia powyższej oceny fakt złożenia przez skarżącego wniosku o uzasadnienie wyroku i doręczenie mu wyroku

z uzasadnieniem.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 157 § 1 i 1a P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Zgodnie z kolei z art. 158 P.p.s.a sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Wniosek T. W. w tym przedmiocie okazał się niezasadny.

Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zatem zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać.

Wykładnia wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia poprzedniego orzeczenia. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku nie może mieć na celu udzielenia odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienia NSA z 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, z 5 kwietnia 2005 r., OZ 1226/04, z dnia 16 stycznia 2008 r., I OZ 1011/77). Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. (zob. postanowienia NSA: z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 15 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10, z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1757/11, z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 502/13 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W swoim wniosku T. W. domagał się wykładni wyroku poprzez wyjaśnienie, czy urzędnicy [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie posiadając stosownych kwalifikacji tj. brak uprawnień budowlanych, mogli dokonywać oceny prawidłowości wykonania sieci teletechnicznej i wydawać w tym przedmiocie decyzje.

Objęty przedmiotowym wnioskiem wyrok tut. Sądu z dnia 1 lutego 2017 r. oddalał skargę T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...]. Zatem na skutek tego wyroku zaskarżona decyzja została uznana za zgodną z prawem. Uzasadnienie wyroku zawiera jednoznaczne omówienie i wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii faktycznych i prawnych.

Uznając, iż żądanie skarżącego wykracza poza ramy dopuszczalnej wykładni wyroku, zaś sformułowania zawarte zarówno w wyroku oraz jego uzasadnieniu są jednoznaczne i nie wywołują wątpliwości co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego, na kwestię wykonania wyroku, czy też ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.