Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 503/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 5 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. P. kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 października 2004r. (wpłynęło do organu w dniu 11 października 2004r.) A. P. wystąpiła do Marszałka Województwa w wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii A-B.

Decyzją z dnia "[...]" Marszałek Województwa umorzył postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii A-B, wszczęte powyższym wnioskiem. W uzasadnieniu podano, iż w dniu 23 maja 2006r. strona wystąpiła o umorzenie przedmiotowego postępowania, a zatem decyzja uwzględnia jej żądanie w całości. Wskazano, iż umorzenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym.

Od decyzji tej odwołała się A. P. Wyjaśniła, iż wniosek swój cofnęła, gdyż

w rozmowie z Dyrektorem Departamentu Infrastruktury i Geodezji Urzędu Marszałkowskiego uzyskała zapewnienie, iż w przypadku cofnięcia przedmiotowego wniosku otrzyma zezwolenie na wykonywanie przewozów na tej samej linii z dniem 16 czerwca 2006r. z rozkładem jazdy zwiększonym o przystanki pośrednie oraz dwa dodatkowe kursy w stosunku do dotychczasowego zezwolenia. W związku z tym wraz z rezygnacją z wniosku z dnia 8 października 2004r. złożyła podanie o zezwolenie na przedmiotową linię w zakresie uzgodnionym z Dyrektorem Departamentu, lecz dotychczas takiego zezwolenia nie otrzymała. Wniosła o "wznowienie postępowania"

w niniejszej sprawie.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 105 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie jeśli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W postępowaniu międzyinstancyjnym zgasła jedna z przesłanek,

o których mowa w tym przepisie, a mianowicie strona cofnęła wniosek o umorzenie postępowania. W związku z tym organ winien kontynuować postępowanie

i rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty.

Decyzją z dnia "[...]" Marszałek Województwa odmówił wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym na linię komunikacyjną A-B. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym organ może odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w przypadku wykazania, iż projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych z wyjątkiem sytuacji kiedy linie te obsługiwane są tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. W związku z tym organ przeprowadził analizę sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu na wnioskowanej linii. Wskazano, iż kursy na linii A-B wykonują Spółka z o.o. A, B, C, D oraz wnioskodawczyni. Podniesiono, iż z projektu nowego rozkładu jazdy przedstawionego przez stronę wynika, iż w godzinach zbliżonych do tej propozycji linia obsługiwana jest przez innych przewoźników. Podano, iż biorąc pod uwagę liczbę połączeń, częstotliwość kursowania pojazdów oraz brak danych ze strony samorządów lokalnych o utrudnieniach lub potrzebie zwiększenia komunikacji na przedmiotowej linii brak jest podstaw do uruchomienia kolejnych 11 par kursów. Powołując się na treść art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. d powołanej ustawy podano, iż podstawą odmowy udzielenia lub zmiany zezwolenia może być okoliczność, iż wnioskodawczyni nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Wskazano, iż na wnioskodawczynię nałożone zostały kary pieniężne za naruszenia określone w art. 18b ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o transporcie drogowym. Podano także, iż w myśl art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych

i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym na linach komunikacyjnych wykraczających poza obszar jednego powiatu jednakże nie wykraczających poza obszar województwa wymaga zezwolenia wydanego przez marszałka województwa w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej.

W związku z tym zwrócono się do Starosty A. i B. oraz Prezydenta A. Jednakże Starosta B. postanowieniem z dnia "[...]" odmówił uzgodnienia wydania zezwolenia

w granicach powiatu. Zwrócono się także do Federacji Konsumentów z prośbą

o wydanie opinii w sprawie zezwolenia, lecz Federacja poinformowała iż nie jest

w stanie zaopiniować przedstawionych zmian w rozkładzie jazdy z uwagi na brak możliwości dokonania samodzielnej analizy materiału. Wskazano, iż organ nie podzielił stanowiska wnioskodawczyni, iż nałożone kary nie powinny być brane pod uwagę, gdyż dotyczą zezwolenia, którego ważność już wygasła. Znała ona bowiem przepisy

o transporcie drogowym i wiedziała o konsekwencjach ich naruszeń. Fakt trzykrotnego ukarania za to samo naruszenie świadczy w ocenie organu o rozmyślnym działaniu,

a przedmiotowy wniosek dotyczy tej samej linii. Organ nie podzielił także zarzutów strony co do rzetelności przeprowadzonej analizy wskazując, iż została ona dokonana pod kątem przesłanek określonych w art. 22a ust. 3 i 5, zaś sposoby oceny realnego zagrożenia są ograniczone ze względu na brak możliwości "testowego" wprowadzenia na rynek nowych przewoźników. Wskazano ponadto, iż wniosek był uzgadniany przez samorządy, lecz nie uzyskano informacji, aby zaistniała potrzeba dokonania zmian

w sieci komunikacyjnej od samorządów Miasta A oraz Miasta i Gminy C. Podniesiono także, iż strona otrzymała w dniu "[...]" zezwolenie na 6 par kursów z ważnością do

8 sierpnia 2011r. zgodnie z wnioskiem z dnia 24 maja 2006r., który zawierał także rezygnację z wniosku z dnia 8 października 2004r.

Od decyzji tej odwołała się A. P. Zakwestionowała ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące częstotliwości i liczby połączeń obsługiwanych przez innych przewoźników na przedmiotowej linii komunikacyjnej, a ponadto wskazała, iż nie może to stanowić podstawy do odmowy wydania jej zezwolenia. Wskazała, iż w decyzji brak jest informacji odnośnie cen biletów stosowanych przez jej firmę oraz innych przewoźników. Podniosła, iż organ nie może brać pod uwagę kar nałożonych na nią za naruszenia związane z zezwoleniem, które już wygasło, zaś obecnie posiada zezwolenie z dnia "[...]", którego warunków nie naruszyła. Natomiast warunki zezwolenia narusza A. Podniosła, iż zezwolenie z sierpnia 2006r. otrzymała pomimo tylko jednego uzgodnienia, podczas gdy obecnie odmawia się jej wydania zezwolenia przy dwóch uzgodnieniach. Zarzuciła, iż organ nie dopuszcza do powstania konkurencji na przedmiotowej linii, chroniąc interesy innego przewoźnika.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż Kolegium nie podziela stanowiska organu pierwszej instancji w części dotyczącej wystąpienia przesłanki dotyczącej zagrożenia dla już istniejących linii regularnych, gdyż brak jest dokumentacji potwierdzającej tę okoliczność. Samo zaś przytoczenie okoliczności związanych z porównaniem odstępów czasowych w ramach funkcjonujących kursów nie stanowi uzasadnienia takiego stanowiska. Jednakże Kolegium uznało, iż zaistniała podstawa do odmowy wydania zezwolenia, o której mowa w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit d ustawy o transporcie drogowym. W trakcie postępowania bezspornie bowiem ustalono, iż wnioskodawczyni naruszała oraz zmieniała warunki określone w zezwoleniu nr "[...]". Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż przewoźnik zna przepisy o transporcie drogowym i wie jakie są konsekwencje ich naruszenia,

a trzykrotne naruszenie tych samych warunków zezwolenia świadczy o rozmyślnym jego działaniu. Wskazano przy tym, iż ustawodawca wprowadzając możliwość odmowy wydania zezwolenia z uwagi na naruszenie warunków świadczenia usług przewozowych kierował się chęcią wyeliminowania przewoźników okazujących lekceważący stosunek dla zasad ukształtowanych przepisami, a także zapewnienia wykonywania usług transportowych przez przewoźników dających rękojmię bezpiecznego ich wykonywania oraz poszanowania uprawnień przysługujących innym podmiotom. Kolegium nie podzieliło przy tym argumentacji odwołującej się, iż nie można uwzględnić naruszenia warunków w odniesieniu do zezwolenia, które wygasło. Wskazano, iż przesłanka ta może być badana jedynie w odniesieniu do naruszeń zaistniałych w ramach prowadzonej działalności w oparciu o wydane uprzednio zezwolenie, zaś odmienne stanowisko pozwalałoby nierzetelnym przewoźnikom każdorazowo uchylić się przed negatywnymi konsekwencjami naruszeń warunków określonych w zezwoleniu przez jego zrzeczenie się. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podano, iż koncesje oraz zezwolenia stanowią formę reglamentacji w zakresie podejmowania działalności gospodarczej, o czym stanowi także powołana przez stronę ustawa. Odnosząc się do kwestii naruszeń przez innych przewoźników wskazano, iż wykracza ona poza ramy niniejszego postępowania. Ponadto dokonano analizy stosownych przepisów wskazując, iż organy uzgadniające są organami współdecydującymi

w sprawie wydania, bądź odmowy wydania zezwolenia a jego treść jest ukształtowana zgodnym oświadczeniem woli tych organów. Zatem wydane zezwolenia uzależnione jest między innymi od uzgodnienia właściwych reprezentantów jednostek samorządu terytorialnego, a w niniejszej sprawie jednego z takich uzgodnień brak.

Na tę decyzję skargę wniosła A. P. Zarzuciła, iż posłużenie się skrótem A wskazuje, iż Kolegium rozstrzygało sprawę uwzględniając podział przewoźników na prywatnych i państwowych. Podała, iż organ odwoławczy oparł się na fakcie odmowie uzgodnienia wydania zezwolenia przez Starostę B., pomijając fakt istnienia dwóch innych pozytywnych uzgodnień, kwestionując jednocześnie argumentację zawartą

w postanowieniu odmawiającym uzgodnienia. Wskazała, iż nie można odmówić wydania zezwolenia, jeżeli linie obsługiwane są przez jednego przewoźnika lub jedną grupę przewozową, jak ma to miejsce na terenie powiatu braniewskiego. Podała, iż pomimo braku takiego samego uzgodnienia uzyskała zezwolenie na linię A-B na pięć kursów od poniedziałku do piątku i dwa kursy w sobotę. Ponadto podniosła, iż uzgodnienie nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego zezwolenie, co wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2005r. Wyjaśniła, iż naruszenia warunków posiadanego wcześniej zezwolenia wynikały

z braku zrozumienia przez nią przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ponadto naruszenia dotyczyły zezwolenia, które nie tylko wygasło ale odnosiło się do linii bezpośredniej, podczas gdy niniejsza sprawa dotyczy linii pośredniej, tj. z możliwością zatrzymywania się na przystankach pomiędzy A a B. Podała, iż zezwolenie na taką linię posiada od 9 sierpnia 2006r. i warunków tego zezwolenia nie narusza. Zakwestionowała stwierdzenie Kolegium, iż fakt naruszeń warunków zezwolenia przez innych przewoźników wykracza poza ramy postępowania, wskazując iż w decyzji organu pierwszej instancji powołano się na okoliczność, iż inni przewoźnicy tych warunków nie naruszają. Ponadto skoro kwestia naruszeń warunków zezwolenia wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania, to organ nie powinien okoliczności tych uwzględniać także w odniesieniu do skarżącej. Autorka skargi zarzuciła, iż nie wzięto pod uwagę faktu, iż oferowane przez nią ceny biletów są niższe od proponowanych przez innych przewoźników, a ponadto skarżąca nie żąda zwrotu kosztów za bilety ulgowe. Podniosła, iż nieprawidłowo zostały ustalone okoliczności faktyczne dotyczące ilości aktualnych kursów na przedmiotowej trasie, a także preferencji podróżnych z linii tej korzystających. Zarzuciła także, iż nie dokonano analizy sytuacji rynkowej w odniesieniu do pozostałych przewoźników. W uzupełnieniu skargi skarżąca podniosła, iż skoro Kolegium nie podzieliło w całości argumentacji organu pierwszej instancji, to nie powinno decyzji tej utrzymywać w mocy. Podała także, iż pominięto fakt wydania w tym samym czasie zezwolenia na tę samą linię innemu przewoźnikowi, który także naruszał warunki zezwolenia, o czym organ pierwszej instancji był informowany.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, iż posłużenie się skrótem A wyniknęło z omyłki pisarskiej, tym bardziej iż w uzasadnieniu decyzji Kolegium niejednokrotnie wskazywano prawidłową nazwę Spółka z .o.o. A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podnieść, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.) wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Przy czym stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy w zezwoleniu określa się w szczególności przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, zaś zgodnie z ust. 1a tego artykułu załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy. Ponadto wskazać należy, iż w myśl art. 22b ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia wszelkie zmiany danych,

o których mowa w art. 22 (czyli między innymi proponowany rozkład jazdy), a jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w zezwoleniu przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia (art. 22b ust. 2 powołanej ustawy). Analiza powyższych zapisów prowadzi do wniosku, iż na wykonywanie przewozów regularnych na określonej linii komunikacyjnej wydaje się jedno zezwolenie, w przypadku zaś zmian dotyczących częstotliwości kursowania pojazdów (tym samym zmiany rozkładu jazdy) przedsiębiorca winien fakt ten zgłosić oraz złożyć wniosek o stosowną zmianę zezwolenia (w takim przypadku o zmianę załącznika do zezwolenia).

Z akt sprawy wynika, iż skarżąca złożyła w dniu 11 października 2004r. wniosek w wydanie zezwolenia na przewozy regularne na linii A-B na okres 1 roku, a następnie pismem z dnia 20 grudnia 2004r. zmodyfikowała go występując o wydanie zezwolenia na okres 5 lat. Postępowanie wszczęte na skutek tego wniosku zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji odmawiającej wydania żądanego zezwolenia. Z akt nadesłanych przez organ pierwszej instancji wynika jednakże, iż w dniu 24 maja 2006r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na tę samą linię komunikacyjną tj. A-B na okres 5 lat, na skutek którego Marszałek Województwa wydał w dniu "[...]" zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych z ważnością do 8 sierpnia 2011r. Z porównania obydwu wniosków wynika, iż różnią się one jedynie ilością kursów wykonywanych na tej samej trasie, czyli rozkładem jazdy. W związku z tym brak było podstaw do orzekania w niniejszej sprawie w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów na linii A-B, skoro w dacie podejmowania decyzji zarówno przez organ pierwszej instancji jak i przez organ odwoławczy funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja z dnia "[...]" udzielająca skarżącej zezwolenia na wykonywanie przewozów na przedmiotowej linii komunikacyjnej. Wprawdzie wniosek w niniejszej sprawie został złożony w październiku 2004r. (a wniosek na skutek którego wydano zezwolenie w maju 2006r.), jednakże z dniem wydania zezwolenia tj. "[...]" zmieniła się sytuacja faktyczna. W związku z tym należało wyjaśnić, czy w związku z wydaniem przedmiotowego zezwolenia skarżąca w dalszym ciągu domaga się wydania kolejnego zezwolenia, czy też jedynie zmiany wydanego wcześniej zezwolenia. Przy czym gdyby się okazało, iż strona podtrzymuje swój wniosek o wydanie nowego zezwolenia postępowanie w tym zakresie byłoby bezprzedmiotowe, gdyż dotyczyłoby sprawy już wcześniej rozstrzygniętej. Z wyżej podanych względów brak jest bowiem podstaw do wydawania kilku zezwoleń na wykonywanie przewozów na tej samej linii komunikacyjnej. Gdyby jednak okazało się, iż w tej sytuacji strona domaga się zmiany wydanego już zezwolenia należałoby przeprowadzić postępowanie pod kątem takiej właśnie zmiany (przy czym postępowanie w tym przedmiocie jest analogiczne, jak w sprawie wydania zezwolenia). Zatem analiza sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu na linii A-B winna być przeprowadzona z punktu widzenia zwiększenia ilości proponowanych kursów

i zmiany rozkładu jazdy, a nie uruchomienia nowej linii.

Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy

o transporcie drogowym nieprzestrzeganie warunków określonych w posiadanym zezwoleniu lub wykonywanie przewozów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem stanowi fakultatywną (a nie obligatoryjną) przesłankę odmowy wydania zezwolenia. Nie można przy tym podzielić stanowiska strony skarżącej, iż okoliczności tych nie można badać w odniesieniu do zezwolenia, które już wygasło. Taka interpretacja przepisu prowadziłaby - jak słusznie podniosło Kolegium – do możliwości jego obchodzenia poprzez zrzeczenie się przez przedsiębiorcę posiadanego wcześniej zezwolenia, o ile

w związku z wykonywaniem tego zezwolenia dopuściłby się naruszeń warunków w nim określonych. Ponadto niezasadne jest twierdzenie skarżącej, iż organ winien badać fakt naruszeń także przez innych przewoźników, gdyż każde postępowanie ma charakter indywidualny i dotyczy tylko strony biorącej udział w tym postępowaniu. Nie można także podzielić jej stanowiska strony, iż okoliczność ta w ogóle wykracza poza ramy postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia, skoro powołany wyżej przepis daje możliwość odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie przewozów

z tego powodu, a uwaga Kolegium o przekroczeniu ram postępowania dotyczyła kwestii badania naruszeń warunków zezwolenia przez innych przewoźników. Jednakże fakt, iż naruszanie warunków zezwolenia na wykonywanie przewozów stanowi fakultatywną przesłankę odmowy wydania zezwolenia, oznacza iż na organie ciąży ciężar wykazana, iż ocena tej przesłanki została dokonana w ramach uznania administracyjnego, a nie zupełnej dowolności. Na tę okoliczność zwróciło zresztą uwagę samo Kolegium

w swojej decyzji z dnia "[...]", dotyczącej wniosku o zmianę wcześniejszego zezwolenia, które jak wynika z twierdzeń skarżącej i organów wygasło w czerwcu 2006r.) Skoro zatem organ pierwszej instancji wydając skarżącej zezwolenie na wykonywanie przewozów z dnia "[...]" wiedział o naruszeniach warunków określonych w posiadanym wcześniej zezwoleniu (pismo z tą informacją wpłynęło do organu w dniu 29 maja 2006r.), to orzekając w niniejszej sprawie organ nie może ograniczyć się do samego wskazania faktu takich naruszeń, lecz winien wykazać z jakich względów okoliczność tę uznał za podstawę odmowy uwzględnienia wniosku w niniejszej sprawie, nie uznając ją za taką w sprawie zakończonej wydaniem zezwolenia.

Nie można także podzielić stanowiska organów, iż brak stosownych uzgodnień uniemożliwia uwzględnienie wniosku strony. Postanowienia wydane w trybie uzgodnieniowym były bowiem przedmiotem skargi do tut. Sądu, który wyrokami z dnia 15 listopada 2005r. (Sygn. akt II SA/Ol 585/05) oraz z dnia 30 września 2005r. (sygn. akt II SA/Ol 511/05) uchylił postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy odpowiednio postanowienie Starosty A oraz Starosty B w przedmiocie uzgodnień. Jednocześnie w uzasadnieniu tych wyroków Sąd stwierdził, iż odmowa uzgodnienia dokonana w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 1 lit f ustawy o transporcie drogowym nie wiąże organu wydającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Zgodnie zaś z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przy czym

w myśl poglądów wyrażonych przez Naczelny Sąd Administracyjny związanie organu oceną prawną obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd nieaktualnym (wyrok NSA z dnia 22 września 1999r. sygn. akt

I SA 2019/98, ONSA z 2000r. Nr 3 poz. 129), a ponadto pojęcie organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia obejmuje nie tylko organ załatwiający sprawę ale także organ współdziałający w procesie decyzyjnym w trybie art. 106 Kodeksu postępowania Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2001r. sygn. akt

II SA/Ol 896/00 ONSA z 2002r. Nr 1 poz. 38). Wprawdzie orzeczenia te zapadły na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, lecz poglądy w nich zawarte zachowują swą aktualność wobec analogicznego brzmienia aktualnie obowiązującego przepisu. Zatem organy orzekające w niniejszej sprawie są związane stanowiskiem Sądu odnośnie braku związania organów postanowieniami w przedmiocie uzgodnień.

Wobec powyższego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku, orzekając o kosztach postępowania zgodnie z art. 200 ustawy. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi iż w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.