Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1986/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 65 § 2, art. 73, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 16 grudnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) - Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2010 roku sygn. akt II SA/Łd 469/10 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 8 marca 2010 r. [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 469/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T. Z. na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2010 r. skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie siedmiu dni, wpisu sądowego od skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie wysłane na adres podany w skardze, zostało doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. w dniu 21 maja 2010 r. Sąd I instancji zaznaczył, że w zakreślonym, siedmiodniowym terminie wspomniany brak nie został uzupełniony. Z akt sądowych wynika, że wpis został uiszczony dopiero w dniu 21 lipca 2010 (K-33). Brak uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie obligował Sąd do odrzucenia skargi w trybie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Od powyższego postanowienia złożono skargę kasacyjną podnosząc zarzut naruszenia:

- art. 73 p.p.s.a poprzez błąd w wykładni prawnej i uznanie otrzymania zwrotnego potwierdzenia odbioru z adnotacją o niepodjęciu w terminie przesyłki za równoznaczne z dokonaniem doręczenia, mimo że takie stanowisko można uznać za słuszne wówczas, gdy placówka pocztowa wywiąże się z obowiązków zawartych w § 2 wskazanego artykułu.

- art. 220 § 3 p.p.s.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi pomimo, że stronie nie doręczono przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Przepis art. 73 p.p.s.a. reguluje doręczenie zastępcze poprzez pozostawienie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awiza) w miejscu zamieszkania adresata (umieszczenie w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe). Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. W rozpoznawanej sprawie wezwanie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi do uiszczenia wpisu od skargi zostało nadane jako przesyłka polecona pod numerem [...] na adres skarżącego wskazany w skardze. Pismo było awizowane dwukrotnie, o czym umieszczono odpowiednią adnotację na potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie, w której znajdowała się przesyłka. Z adnotacji urzędowych wynika bezspornie, że pismo Sądu nie mogło zostać doręczone skarżącemu osobiście z powodu jego nieobecności i w związku z tym faktem pozostawiono informację w drzwiach adresata o możliwości odbioru przesyłki poleconej w placówce pocztowej. Nieodebranie korespondencji w terminie, skutkowało uznaniem ww. zarządzenia na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. ze skutkiem doręczenia w aktach sprawy w dniu, w którym nastąpił upływ czternastodniowego terminu, w jakim pismo pozostawało w urzędzie pocztowym tj. 21 maja 2010 r. Pierwsze awizowanie nastąpiło w dniu 7 maja 2010 r., kolejne zaś miało miejsce w dniu 17 maja 2010 r. A zatem termin do odbioru przesyłki upływał w dniu 21 maja 2010 r. a przesyłka została zwrócona przez pocztę do nadawcy dopiero 25 maja 2010 r. Wskazać przy tym należy, że do doręczeń stosuje się na podstawie art. 65 § 2 p.p.s.a. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz.697 ze zm.). Zgodnie z § 9 ust. 3 jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór przesyłki w terminie siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata, pocztowa placówka oddawcza sporządza, według wzoru określonego w zał. Nr 3 do rozporządzenia powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia, które listonosz doręcza adresatowi. Dokonanie powtórnego zawiadomienia zaznacza się na przesyłce adnotacją "awizowano powtórnie dnia" na adresowanej stronie niedoręczonej przesyłki i podpisem.

Jak wynika z akt sprawy adnotacje na dokumencie potwierdzenia odbioru jak i przesyłce zostały dokonane przez urząd pocztowy należycie, wobec tego nie było wątpliwości co do prawidłowości zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki przez adresata.

Skarżący zaprzecza skuteczności doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, przedkładając na potwierdzenie swoich racji odpowiedź Poczty Polskiej S.A. z dnia 9 lipca 2010 r. na pismo skarżącego dotyczące braku doręczenia zawiadomienia o nadejściu listu poleconego oraz jego zwrotu do nadawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dla podważenia dowodu urzędowego, na którym oparł się Sąd I instancji odrzucając skargę, nie jest wystarczające samo zaprzeczenie adresata, konieczne jest w tym względzie poparcie jego stanowiska stosownymi dowodami. W tym zakresie, załączone do skargi kasacyjnej pismo Urzędu Pocztowego w P. z 9 lipca 2010 r. nie stanowi takiego dowodu, gdyż nie wynika z niego okoliczność, na którą powołuje się pełnomocnik Skarżącego, tj. brak zawiadomienia o złożeniu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu w placówce pocztowej. Z pisma tego wynika jedynie, że brak skrzynek lokatorskich mógł mieć wpływ na skuteczność doręczenia, jednakże wobec niepodania numeru przesyłki poleconej, poczta nie jest wstanie ustosunkować się ponad wszelką wątpliwość, której konkretnie przesyłki dotyczy reklamacja. Wobec nieskutecznego podważenia dokumentów urzędowych, i nie wykazanie, że brak było zawiadomienia o złożeniu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu w placówce pocztowej, wszelkie adnotacje zamieszczone na zwróconej przesyłce opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego, a zatem stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracji uznał, że ustalenia Sądu I instancji dotyczące doręczenia zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki – zarządzenia Sądu z dnia 30 kwietnia 2010 r. były prawidłowe i wystarczające do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro skarżący nie uiścił wpisu od skargi w zakreślonym przez sąd terminie, to skarga w myśl art. 220 § 3 podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji .