Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 237/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski / spr. / AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi Klasztoru [...] w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2004 r. Nr [...] w części dotyczącej § 108 w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej I. stwierdza nieważność § 108 zaskarżonej uchwały ; II. zasądza od Rady Miasta Krakowa na rzecz Klasztoru [...] w K. kwotę 300 / trzysta / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r., Nr CXIV/1025/98 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie.

Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 14 czerwca 2002 r. do dnia 12 lipca 2002 r.

Zarzut do w/w projektu wniósł pismem z dnia [...].07.2002r. Klasztor [...] w K. wnosząc "protest przeciwko Projektowi Miejscowego Planu zagospodarowania Przestrzennego Obszarów Zwolnionych z Rezerwy Pod Przebieg Trasy Zwierzynieckiej i Osiedla Salwator (...) w odniesieniu do obszaru własności norbertańskiej, uzasadniając protest w załączonym opracowaniu opisowo graficznym, zawierającym wnioski Klasztoru." W załączniku do wniesionego zarzutu Klasztor podniósł, że projekt planu narusza jego interes prawny i nigdy nie wyrazi zgody na nieskoordynowaną działalność planistyczną w obszarze swojej własności podzieloną na dwa odrębne plany. Podział obszarów planu jest sztuczny i całkowicie błędny. "Składając niniejszy PROTEST, Klasztor oczekuje, że nie będzie musiał mnożyć swoich stanowisk i wierzy, że oba opracowania przekazane miastu nie będą ze szkodą dla Klasztoru, ale i Miasta stanowić materiałów przetargowych, a prawnie i przestrzennie uzasadnione wnioski, zostaną uwzględnione w projekcie planów (obu!)." Wnioski dotyczące projektów obu planów dotyczą wspólnego opracowania przestrzennego "w sposób czytelny i logiczny pokazujące jednorodność przestrzeni w obszarze własności klasztornej; uwzględnienie w opracowaniach wjazdu z ulicy Księcia Józefa w posesję z zachowaniem prawo i lewo skrętu,; uwzględnienia w opracowaniach jednolitego węzła komunikacyjnego wg. inwentaryzacji geodezyjnej (najazdy mostowe); utrzymanie obsługi komunikacyjnej cmentarza wg. zatwierdzonego projektu jego rozbudowy zgodnej z projektem realizacji tej obsługi; poszerzenie obszaru MU5 wg. planu "Salwator" zgodnie z wnioskiem rysunkowym z 1.III.2002 (wg. planu "Rezerwy Trasy" obejmuje to część ZO 9, UC7, M4U2) wprowadzone oznaczenia są całkowicie nielogiczne; likwidacja drogi ZOKD - całkowicie niszczącej plateau widokowe w Podgórze, wymagającej ogromnego wcięcia w teren, Klasztor nie przyczyni się do zniszczenia walorów krajobrazowych miasta, nie odda terenu pod takie rozwiązanie; otwarta zieleń ogólno-dostępna musi podlegać publicznej pielęgnacji (...); zieleń cmentarza i obszaru MU5 będzie zrealizowana przez Parafię i Klasztor; kaplica cmentarna wg. odrębnych wniosków. Ogromny węzeł komunikacyjny mostu Zwierzynieckiego, stwarza naturalne warunki zlokalizowania w miejscu dawnego folwarku zajazdu turystycznego z pokaźnym parkingiem, połączonego z motelowym domem pielgrzyma."

Rada Miasta Krakowa w § 108 uchwały z dnia 7 października 2004 r., Nr [...] odrzuciła powyższy zarzut. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne".

W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez Klasztor Sióstr Norbertanek został szczegółowo zbadany przez Zarząd Miasta Krakowa w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (Uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia, wnioski zgłoszone do planu, opinie i uzgodnienia dotyczące projektu planu, zgłoszone zarzuty i protesty, informacja o zbadaniu spójności rozwiązań projektu z polityką przestrzenną Miasta określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa), dowodowe materiały merytoryczne (materiały analityczne stanu istniejącego i występujących uwarunkowań, koncepcja planu, projekt planu oraz prognoza wpływu ustaleń planu na środowisko, ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa zatwierdzonego Uchwałą Nr Vll/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r., obowiązującego do dnia 1 stycznia 2003 r.) oraz obowiązujące przepisy szczególne mające wpływ na przyjęte rozwiązania.

Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w oparciu o Uchwałę Nr CXIV/1025/98 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r. określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta, a wśród nich zarzut Klasztoru [...]. Zarząd Miasta działając w ramach kompetencji przyznanej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym rozpatrzył zarzut i postanowił o jego nieuwzględnieniu i stosownie do ustawowych wymogów skierował go do ostatecznego rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa.

Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że:

- projekt planu ustala lokalizację działki nr [...][...] w obszarze przeznaczonym na zieleń cmentarną oznaczoną symbolem 1ZC, działki nr [...] obr. [...] w obszarze przeznaczonym na tereny otwarte z zielenią o symbolu 9ZO, usług komercyjnych o symbolu 7UC, mieszkalnictwa jednorodzinnego i usług wraz z urządzeniami towarzyszącymi o symbolu 2M4U oraz trasy komunikacyjnej 20 KD. Część działek leży poza granicami opracowania, a więc nie dotyczą jej przesądzenia projektu planu.,

- w obowiązującym do 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa zatwierdzonym Uchwałą Nr Vll/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. przedmiotowy teren położony był w obszarze tras komunikacyjnych (KT), usług publicznych (UC) oraz miejskiej zieleni publicznej (ZP), a przeważająca część działki mieściła się jednakże w liniach rozgraniczających rezerwy terenów dla Trasy Zwierzynieckiej wg wariantu A jej przebiegu,

- problem niekwestionowanej konieczności realizacji powiązań międzydzielnicowych po zachodniej stronie miasta dla odciążenia z ruchów tranzytowych Alei 3 Wieszczy stanowi przedmiot dyskusji od 1977r. tj. tworzenia planu ogólnego Krakowskiego Zespołu Miejskiego. W wyniku przeprowadzenia szerokich dyskusji z udziałem specjalistów i społeczeństwa w raku 1998 Rada Miasta Krakowa podjęła dwie uchwały w przedmiotowej sprawie. Pierwsza dotyczyła wyboru wariantu dla przebiegu Trasy (przyjęto wariant "B" jako rozwiązanie optymalne z uwagi na konieczność minimalizacji kolizji z istniejącym magistralnym uzbrojeniem podziemnym), druga przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej dla uporządkowania sytuacji prawnej. Kwestionowanie rozstrzygnięć Rady Miasta w przedmiotowej sprawie (w tym wybranego wariantu Trasy i granic opracowania) nie może skutkować uwzględnieniem zarzutów składanych do planu. Konsekwencja prawną ich uwzględnienia byłaby bowiem konieczność zmiany uchwały Rady Miasta Krakowa nr CXIV/1024/98 z dnia 22 kwietnia 1998r. w sprawie wyboru wariantu przebiegu Trasy Zwierzynieckiej;

- w zakresie zarzutu dotyczącego nie zachowania wjazdu z ul. [...] na teren własności klasztoru [...] jako prawo i lewoskrętu stwierdzono brak możliwości jego uwzględnienia za względu na zrealizowany węzeł i rozjazdy (w tym jednokierunkowe);

Konieczność realizacji dojazdu do cmentarza (20 KD) i parkingu z nim związanego wynika z przyjęcia rozwiązania eliminującego ruch kołowy na górnym odcinku al. [...] i przeznaczenia go wyłącznie jako ciąg spacerowy ze szczególnymi walorami widokowymi na obszar miasta i okolic. Takie ustalenia występują także w planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Salwatora;

- podstawą wyznaczenia w planie terenu otwartego z zielenią (9ZOO była ochrona obszarów wolnych od zabudowy, o istotnym znaczeniu ekologicznym i widokowym. Likwidacja lub pomniejszanie terenów zielonych wpłynęłoby na pogorszenie warunków w tym zakresie;

- najbardziej właściwą forma dla programu urządzeń turystycznych jest zapis projektu planu właściwy dla usług komercyjnych zgodnie, z którym na obszarze o symbolu 7UC przewidziano hotele (w tym pojęciu rozumie się także motel, dom pielgrzyma), usługi w zakresie handlu, gastronomi oraz innych usług. W ramach użytkowania dopuszczalnego proponuje się parking. Natomiast przeznaczeniem podstawowym w zakresie usług dla terenów mieszkalnictwa jednorodzinnego i usług wraz z urządzeniami towarzyszącymi (2M4U) jest nauka, kultura, sztuka oraz gastronomia i handel detaliczny. W świetle zgłoszonej uwagi dotyczącej ujednolicenia zapisu przewiduje się pełne skoordynowanie zapisu w obu planach.

- rozpatrując zarzut w nawiązaniu do całości rozstrzygnięć planistycznych w przedmiotowym obszarze oraz możliwości wprowadzenia korekty satysfakcjonującej składającego zarzut uznano, że powyższe rozstrzygnięcie jest rozwiązaniem prawidłowym służącym zasadniczemu celowi, jakim jest zachowanie ładu przestrzennego i jest zgodne z polityką przestrzenną utrzymywaną dla tego terenu w kolejnych dokumentach planistycznych oraz w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa,

- złożony zarzut został również rozpatrzony w kontekście ujęcia całego obszaru w jednym planie, przy czym stwierdzono brak możliwości jego uwzględnienia ze względów formalnych - plan opracowuje się w granicach ustalonych przez Radę Miasta Krakowa w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kwestionowanie rozstrzygnięć Rady Miasta w przedmiotowej sprawie nie może skutkować uwzględnieniem zarzutów składanych do planu. Konsekwencją prawną uwzględnienia byłaby bowiem konieczność zmiany uchwały Rady Miasta Krakowa nr CXIV/1025/98 z dnia 22.04.1998r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej oraz uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Salwator" i powtórzenia całej procedury planistycznej dla obu planów.

Stwierdzono, ze wymienione wyżej okoliczności wpływają na brak podstaw do uwzględnienia przez Radę Miasta Krakowa zarzutu.

W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez Klasztor [...] wskazano, że generalną podstawą prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis l art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne". Przepis ten zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada gminy ma więc prawo do odrzucenia zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby, jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. Z uwagi na opisany wcześniej stan faktyczny Rada uznała, że w rozważanym przypadku istnieją przesłanki merytoryczne przemawiające za odrzuceniem zarzutu, co wprawdzie powoduje naruszenie interesu prawnego właściciela, ale nie stwarza stanu naruszenia prawa taką decyzją. W omawianym przypadku naruszenie interesu prawnego można określić jako brak możliwości zagospodarowania nieruchomości w sposób oczekiwany przez właściciela. Projekt planu nie tworzy dodatkowych nowych ograniczeń w zakresie sposobu wykonywania prawa własności.

Podkreślono także, iż plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie, jeżeli tak jak w rozpatrywanym przypadku zachodzi niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Poprzez opis stanu faktycznego i prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działek wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu, chociaż naruszają interes prawny właściciela, nie powodują stanu naruszenia prawa, mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Miasta Krakowa odrzucając zarzut nie działała zatem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego".

Organ planistyczny zaznaczył ponadto, że rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że uwzględnienie zarzutu wiązałoby się z przekreśleniem celu, dla którego postanowiono o potrzebie sporządzenia planu, w związku z czym zarzutu nie można uwzględnić.

Podniesiono wreszcie, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt 1), a także sprawy terenów rekreacyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 10), zaś jednym z podstawowych sposobów realizacji tego zadania jest sporządzanie i uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 nakazującego uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki, walorów krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi. Zaznaczono, że Rada Miasta Krakowa rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z pkt 5 cyt. przepisu, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny", w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2004 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Klasztor [...] w Krakowie, gdyż "skarga dotyczy zarzutu wniesionego przez Klasztor, zarzutu który jest daleko szerszy niż uzasadnienie zawarte w Uchwale Rady Miasta, nie wyjaśniające w pełni istoty zarzutu."

W uzasadnieniu skargi wskazano, że "autor planu Trasy Zwierzynieckiej jak i planu Osiedla Salwator jest dzisiaj dyrektorem Biura Planowania w Urzędzie Miasta i wnosi na Radę postulaty uzasadniające swoją prywatną uprzednio działalność. Powinien być z takiej działalność urzędowej w tej sprawie wyłączony. Może być nie obiektywny." Nie można także przyjąć uzasadnienia sztucznego podziału na obszary planów. Jest to ewidentny błąd zawodowy, działający na szkodę Klasztoru i szkodę Miasta. Wskazano, iż prowadzona w ostatnich latach działalność inwestycyjna w rejonie Salwatora stoi w sprzeczności w postulatami planu, a nadto była prowadzona z naruszeniem prawa. "Decyzje inwestycyjne Urzędu Miasta, wskazane w dokumentach Klasztoru (...) wydane zostały przez urzędników z naruszeniem prawa i dla dobra Miasta powinny być przedmiotem postępowania prokuratorskiego." Sam plan sporządzony został na nieaktualnym podkładzie sytuacyjno-wysokościowym, gdyż konfiguracja terenu po latach uległa zmianie. Przy projektowaniu węzła mostu Zwierzynieckiego popełniono błąd projektowy, który działa nie tylko na szkodę Klasztoru, ale także zakłóca ruch ogólny na tym węźle. Klasztor nie zgadza się również z odrzuceniem wniosku o nieznaczną zmianę przeznaczenia terenu w rejonie ul. [...]. "Opracowania szkicowo-projektowe złożone przez Klasztor Miastu, uzasadniają stanowisko Klasztoru i udowadniają równocześnie troskę nie tylko o egzystencję Klasztoru, ale też o wizerunek Miasta w jego funkcjonowanie w tak ważnym węźle jakim jest wlot do Miasta z mostu Zwierzynieckiego. (...) Klasztor nie uznaje postulatów zmian komunikacji pocmentarnej i nigdy nie odda na ten cel swojej własności, a zatem uchwała Rady jest bezprzedmiotowa, gdyż pozostaje bez możliwości realizacji. (...) Autorzy planów, urzędnicy, ale i Rada i Zarząd Miasta zupełnie nie starają się rozumieć zasad i podstaw egzystencji organizacji społecznych czy instytucji kościelnych, czego przykładem jest ta skarga."

W odpowiedzi na skargę organ planistyczny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, odniósł się do w sposób szczegółowy do stanowiska strony skarżącej i wniósł o oddalenie skargi.

Podniesiono, że po uchwaleniu studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w Studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu a zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te J polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.

Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodu innych przesłanek niż podniesione w uzasadnieniu skargi, gdyż te są całkowicie bezzasadne.

Otóż uzasadnienie zaskarżonej uchwały - tak faktyczne, jak i prawne - nie jest prawidłowe. Uzasadnienie prawne a nawet część uzasadnienia faktycznego różni się w niewielkim stopniu od innych - znanych sądowi z urzędu - uzasadnień uchwał odrzucających zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie. Należy podkreślić, że zarzuty mają charakter indywidualny i wymagają indywidualnego rozpatrzenia. Tymczasem argumentacja Rady Miasta Krakowa wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego aktu ma charakter generalny i jedynie opisuje stan faktyczny przedmiotowej nieruchomości, a nie wyjaśnia podjętego rozstrzygnięcia, w tym także w kontekście przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie. Przepisy te zostały wprawdzie przez organ przytoczone, ale nie zaprezentowano ich interpretacji na gruncie przedmiotowej sprawy, która to interpretacja uzasadniałaby podjęte rozstrzygnięcie. W tej sytuacji nie można przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresata uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie mu motywów rozstrzygnięcia.

Wprawdzie - co należy podkreślić - zarzut do projektu miejscowego planu zawarty w piśmie z dnia [...].07.2002 r. jest bardzo ogólnie sformułowany i błędnie nazwany ("protest"), to jednak organ wydający zaskarżoną uchwałę winien w sposób maksymalnie indywidualny odnieść się do złożonego zarzutu zwłaszcza, że zarzut ten odwołuje się także do dołączonego do niego załącznika. Rozpatrując wniesiony zarzut, który w dołączonym do niego załączniku odnosi się do wielu, chaotycznie wskazanych okoliczności, właściwy organ winien precyzyjnie określić i odnieść się do przesłanek związanych z rozpatrywanym projektem planu zagospodarowania przestrzennego, a w stosunku do pozostałych wyjaśnić dlaczego nie mogą być one rozpatrzone na tym etapie procedowania. W przedmiotowej sprawie zakres projektu planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozpatrywania wniesionych do niego zarzutów określa uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej z dnia 22.04.1998r., Nr CXIV/1025/98. Uświadomić bowiem należy skarżącemu, iż to organ administracji publicznej - rada gminy określa zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania a nie żaden inny podmiot. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego obszaru wedle żądań skarżącego, gdyż jego sporządzenie nie następuje na podstawie wniosku podmiotu zewnętrznego, lecz na podstawie aktu rady gminy, której wyłącznie przysługuje władztwo planistyczne. To jak ocenia skarżący zakres opracowania objęty projektem planu, jego racjonalność itp. są wyłącznie prywatnymi poglądami skarżącego, bez znaczenie w sferze obowiązującego prawa. Podobnie żadnego znaczenie dla poprawności procedury planistycznej w gminie nie ma fakt czy skarżący wyrazi lub nie wyrazi zgody na objęcie swojej własności procesem planistycznym. Nie są to bowiem działania ze sfery prywatnoprawnej, lecz publicznoprawnej i następują one bez potrzeby uzyskania takiej zgody ze strony podmiotów działających w sferze prywatnoprawnej.

Natomiast jeżeli skarżącemu znane są jakiekolwiek "decyzje inwestycyjne Urzędu Miasta, wskazane w dokumentach Klasztoru", które "wydane zostały przez urzędników z naruszeniem prawa", które "powinny być przedmiotem postępowania prokuratorskiego", to winien zawiadomić o tym niezwłocznie policję lub Prokuratora.

Odnośnie przedmiotu sprawy wskazać należy, iż w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem.

W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r., Nr CXIV/1025/98 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu w dniu 14 czerwca 2002 r. na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r., a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r.

W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Niezależnie więc od bezzasadności zarzutów podnoszonych w skardze a dotyczących konkretnych rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu miejscowego należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała w zakresie § 108 jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Fakt, iż zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, albowiem treść studium nie mogła determinować treści sporządzonego wcześniej projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Fakt ten będzie natomiast podlegał ocenie poprawności zachowania trybu postępowania planistycznego na etapie kontroli uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.