Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 1196/91
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1992-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 999
Powołane przepisy: article: art. 10
journal: Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127
law: Obwieszczenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 28 lutego 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
Teza: Przepisy art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 r. nr 30 poz. 127/ mają zastosowanie tylko do gruntów wymienionych w jej art. 1 ust. 1, to jest do gruntów przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy. Dokonanie podziału innych gruntów w tym trybie jest niedopuszczalne.

TEZY

Przepisy art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 r. nr 30 poz. 127/ mają zastosowanie tylko do gruntów wymienionych w jej art. 1 ust. 1, to jest do gruntów przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy. Dokonanie podziału innych gruntów w tym trybie jest niedopuszczalne.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Jadwigi T. na postanowienie Wojewody B-kiego z dnia 14 czerwca 1991 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania o podział nieruchomości i na podstawie art. 207 1 i 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Kierownika Urzędu Rejonowego w S., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Wojewody B-kiego kwotę dwadzieścia tysięcy złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 1991 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie podziału działki nr 616/2 o powierzchni 3008 m2, położonej w S. przy ul. P. nr 12. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Jadwiga T. wystąpiła z wnioskiem o podział działki w celu zbycia jej części. Jednakże brat właścicielki, Józef T., złożył wniosek o uchylenie aktu własności dotyczącego powyższej działki, gdyż uważa, że jej część powinna być jego własnością. Dlatego należało zawiesić postępowanie w sprawie podziału.

Po rozpatrzeniu zażalenia Jadwigi T. Wojewoda B-ki postanowieniem z dnia 14 czerwca 1991 r. nr GG.V.1415-17/91 utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, stwierdzając w uzasadnieniu, że rozstrzygnięcie sprawy o podział działki zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia dotyczącego własności, co uzasadniało zawieszenie postępowania.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jadwiga T. stwierdza, że wystąpiła o podział działki nr 616, a w postanowieniu wymienia się działkę nr 616/2. Jest postanowienie sądu dotyczące stwierdzenia nabycia spadku po ojcu, w którym jednak nie wymienia się Józefa T. Józef T. jest jej bratem przyrodnim. Akt własności uzyskała na działkę nr 616.

W odpowiedzi na skargę potwierdzono stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów geodezyjnych wynika, że wymieniona w akcie własności ziemi działka nr 616 jest tą samą działką, która jest oznaczona obecnie jako nr 616/2. Z tego względu w kwestionowanych przez skarżącą postanowieniach wymienia się działkę oznaczoną tym właśnie numerem.

Dalsze zarzuty zawarte w skardze, dotyczące braku uprawnień Józefa T. do tej działki, nie mogły być - wbrew twierdzeniom skarżącej rozstrzygane w toku postępowania administracyjnego o podział działki. W postępowaniu tym bowiem ocenia się kwestie dotyczące zgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, spór zaś co do własności może uzasadniać zawieszenie postępowania o podział.

Artykuł 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 r. nr 30 poz. 127/ określa grunty, do których mają zastosowanie przepisy tej ustawy. Są nimi grunty przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy. Ta generalna zasada sprawia, że tylko do takich gruntów mają zastosowanie przepisy art. 10 tej ustawy, dotyczące podziału. Dokonanie podziału innych gruntów w trybie przepisów tego artykułu jest niedopuszczalne, a dokonany podział dotknięty byłby nieważnością z powodu braku podstawy prawnej jego dokonania /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/. Ustalenie przeto, czy dzielony grunt należy do kategorii gruntów objętych przepisami omawianej ustawy, ma charakter zasadniczy i pierwszoplanowy. W razie stwierdzenia bowiem, że grunt nie ma takiego charakteru, powinna być wydana decyzja odmowna bez potrzeby dokonywania ustaleń co do dalszych przesłanek podziału, a także bez potrzeby podejmowania dalszych czynności w toku postępowania administracyjnego. Dotyczy to także zawieszenia postępowania. Takiego ustalenia zaskarżone postanowienie nie zawiera. Naruszony został również art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Przepis ten uzasadnia zawieszenie postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Brak wspomnianego ustalenia sprawia, że nie można stwierdzić, czy tego rodzaju zależność występuje, a w konsekwencji - czy zawieszenie postępowania było uzasadnione. W tej sprawie jest to szczególnie istotne, skoro w postępowaniu sądowym uczestnik postępowania twierdził, że działka stanowi grunt rolny.

Z przytoczonych względów na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 3 Kpa należało uchylić postanowienia organów obydwu instancji, zasądzając zwrot kosztów zgodnie z art. 208 Kpa.