Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 772/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 9 ust 4, art 20 ust 1, art 15 ust 1, art 10 ust 2, art 15 ust 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 101 ust 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Spółdzielnia [...] z siedzibą w [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniosła skargę na uchwałę z dnia [...] lipca 2008 r. Rady [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]), po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 6 czerwca 2014 r., doręczonym Radzie [...] w dniu [...] czerwca 2014 r.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1. art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez przyjęcie w planie na jednym terenie dwóch funkcji podstawowych, wzajemnie się wykluczających oraz wadliwych rozwiązań komunikacyjnych;

2. art. 1 ust.1 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 i 3 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w planie: a) ochrony prawa własności spółdzielni, a tym samym naruszenie władztwa planistycznego, b) wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych;

3. art. 15 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady ochrony środowiska, w tym braku odpowiednich zapisów w planie dotyczących ograniczenia hałasu oraz wadliwych zapisów planu, które sprzyjają pogorszeniu warunków akustycznych na terenach mieszkaniowych;

4. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez błędną definicję powierzchni biologicznie czynnej;

5. art. 20 ust.1 w zw. z art. 9 ust. 4 i art. 15 ust.1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu niezgodnego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. w zakresie zapisów dotyczących lokalizacji wielofunkcyjnych obiektów handlowych, funkcji przewidzianych dla strefy miejskiej, współczynników powierzchni biologicznie czynnej;

6. art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak korelacji tekstu uchwały z rysunkiem planu w zakresie ustaleń odnoszących się do dominanty wysokościowej.

Pełnomocnik skarżącej Spółdzielni wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 4 ust.1 pkt 2 i ust. 3; § 10 pkt 11 lit. a), c), d) i e); § 12 ust.1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1; § 13; § 31; § 32 ust. 4 pkt 2 w zakresie działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], oznaczonych symbolem 14 U( UC)(KDs) oraz odcinka [...] sąsiadującego z ww. terenem, oznaczonym symbolem 40.9 KDL oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca Spółdzielnia wskazała, iż jej interes prawny wynika z praw właścicielskich do nieruchomości położonych na obszarze objętym planem: działki o nr [...] z obrębu [...] oraz położonych bezpośrednio w sąsiedztwie planu: działki o nr [...] z obrębu nr [...] działki nr [...] i [...] z obrębu [...] – jako nieruchomości najbardziej narażonych na wprowadzane zapisy planu. Tereny te w planie oznaczone są symbolami: 10 MW, 11 MW, 16 MW, 19 MW i 23 MW. Wskazano, iż w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej, w odległości od 30 do 300 m w zależności od której działki znajduje się teren obecnego [...], oznaczony w planie symbolem 14 U(UXC)(KDs), dla którego plan przewiduje rozbudowę w centrum handlowe o znacznie powiększonej kubaturze.

Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż nieruchomości Spółdzielni znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów oznaczonych w planie symbolami 15 ZPc-j, 14U(UC)(KDs), 16 MW, 23 MW, 25 UOP oraz trenów oznaczonych symbolami 40.10 KDL, 40.16 KDD i 40.23 KDD. Kwestionowane zapisy planu odnoszące się do powyższych terenów bezpośrednio oddziaływują na nieruchomości Spółdzielni, ograniczając jej uprawnienia do korzystania z nich, naruszając tym samym jej interes prawny wynikający z prawa własności.

Zaskarżony plan zdaniem skarżącej narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., skoro w § 31 ust. 1 ustalono jako podstawowe przeznaczenie terenu - tereny usług i urządzeń komunikacyjnych, w tym: obiekty handlowe, parking "[...]", pętlę autobusową, natomiast w § 4 ust. 3 wskazano, że tereny oznaczone na rysunku planu symbolem 14 (UC)( KDs), 40.9 KDL przeznaczone pod parking "[...]" i pętlę autobusową są terenami przeznaczonymi pod inwestycję celu publicznego. W ocenie skarżącej nie jest dopuszczalne łączenie alternatywne funkcji usługowej z celem publicznym (parkingi, przystanki), gdyż stwarza to niepewność co do przeznaczenia terenu, narusza standardy określenia przeznaczenia w sposób jasny i przejrzysty. Nie da się także zlokalizować parkingu [...] bez zajęcia przynajmniej w części, nieruchomości [...]. Stwarza to ryzyko powstania parkingu [...], który będzie obsługiwał centrum handlowe (prywatny podmiot) a nie metro (cel publiczny), jak również przebudowy [...] oraz przesunięcia zjazdu do pętli autobusowej w kierunku Lasu [...], w konsekwencji czego wpłynie to negatywnie na obsługę komunikacyjną budynków mieszkalnych położonych po drugiej stronie [...] , mimo że znajdują się one poza granicami zaskarżonego planu. Zdaniem autora skargi występuje wewnętrzna sprzeczność w § 31 uchwały między ust. 1 a ust. 2 pkt 12 bowiem w ust. 1 w ramach podstawowego przeznaczenia wymienia się pętlę autobusową, gdy tymczasem ust. 2 pkt 12 wskazuje, że dopuszcza się utrzymanie pętli autobusowej w miejscu wskazanym na rysunku panu, co budzi wątpliwości czy pętla autobusowa to przeznaczenie podstawowe, czy dopuszczalne. W planie występuje niejednoznaczność zapisów uchwały, np. § 10 pkt 10 w odniesieniu do § 10 pkt 10 lit. a) i b) polegająca na scedowaniu uprawnień do wykonywania pomiarów promieniowania elektromagnetycznego przez bliżej nieokreślony podmiot; przyjęcie na terenie 14U(UC)(KDs) intensywności zabudowy znacznie przekraczającej intensywność zabudowy na sąsiednich terenach; brak wskaźnika minimalnej intensywności zabudowy zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. W § 32 ust. 4 pkt 2 planu jest mowa o ciągu pieszo-rowerowym, a raz o ciągu pieszo-jezdnym. Występuje niezgodność pomiędzy tekstem a rysunkiem planu, gdyż na rysunku nie został wskazany ciąg pieszo-jezdny, co narusza treść art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Nadto, jak wskazała Spółdzielnia, w zapisach planu doszło do naruszenia jej interesów poprzez intensyfikację usług na działkach należących do tzw. nieruchomości [...] (działki nr [...]), obręb [...], przy [...] , oznaczonych w planie symbolem 14U (UC)(KDs). Przyjęte w planie założenia co do rozbudowy [...], a w istocie skala tej rozbudowy, faworyzują jednego właściciela realizującego funkcję usługową, kosztem Spółdzielni realizującą funkcję mieszkaniową i stanowią przejaw przekroczenia władztwa planistycznego. Funkcje te mogą stanowić wzajemne uzupełnienie, jednakże pod warunkiem zachowania stosownych proporcji w zabudowie na działce [...] Wskazane naruszenie będzie miało wpływ na wzmożenie ruchu komunikacyjnego, zwiększenie hałasu, zwiększenie zanieczyszczenia środowiska i znaczne utrudnienie bytowania dla mieszkańców z najbliższej okolicy. Plan pozwala na realizację obiektu handlowego o charakterze ponadlokalnym, mimo że obszar objęty planem stanowi teren graniczny miasta, położony w sąsiedztwie Lasu [...]. To wszystko sprawia, że dopuszczalna w planie rozbudowa inwestycji pn. [...] wydaje się nadmierna i aby mogła być zaakceptowana pod względem normatywnych wyznaczników zrównoważonego rozwoju i ładu przestrzennego (podstawowe współczynniki dotyczące zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, ilości dopuszczalnych kondygnacji) winna być mniejsza. Ewentualnie normatyw dotyczący minimalnej powierzchni działki inwestycyjnej powinien być zwiększony. Zaskarżony plan w sposób nieuzasadniony dopuszcza taką komasację zabudowy handlowo-usługowej, która drastycznie zaburzy relację z otoczeniem oraz nadmiernie - w sposób rażący - naruszy proporcje architektoniczne w stosunku do zabudowy mieszkaniowej.

W ocenie skarżącej powyższa uchwała narusza także zasady ochrony środowiska – art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. – w tym brak odpowiednich zapisów dotyczących ograniczenia hałasu oraz wadliwe zapisy planu, które sprzyjają pogorszeniu warunków akustycznych na terenach mieszkaniowych. Na etapie planu zgodnie z art. 144 ust. 2 Prawa ochrony środowiska powinny znaleźć się odpowiednie zapisy dotyczące instalacji, o których mowa w tym przepisie. Tymczasem plan nie wprowadza nakazów co do budowy urządzeń wentylacyjnych, które zmniejszałyby emisję hałasów, również sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko nie zawiera wymagań odnoszących się do oddziaływania planu, w tym dopuszczonej w planie rozbudowy [...] – na środowisko, w tym na okoliczne tereny oraz Las [...] . W planie nie zawarto żadnego zapisu dotyczącego obowiązku stosowania rozwiązań technologicznych i technicznych minimalizujących wartości podstawowych uciążliwości dla ludzi i środowiska a przede wszystkim minimalizujących hałas; takich zapisów jak np. tzw. pasa wolnej przestrzeni, lokacji brył w sposób optymalny dla odbicia i ugięcia fal dźwiękowych, za wyjątkiem zapisu dotyczącego ogrodzenia § 31 ust. 1 pkt 24 uchwały, który jednak ze względu na wysokość ogrodzenia 2,5 m jest niewystarczający. W planie zabrakło także zapisu co do pozostawienia wolnej przestrzeni, co zmniejszałoby poziom hałasu w obszarze mieszkaniowym. Funkcji tej nie spełnia także teren oznaczony w planie symbolem 15 ZPc-j, tj. ciąg pieszo-jezdny – oddzielający teren obecnej i planowanej inwestycji od nieruchomości należącej do Spółdzielni.

Zaskarżony plan narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., gdyż błędnie definiuje powierzchnię biologicznie czynną. Zawarta w § 2 pkt 9 uchwały definicja narusza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) poprzez dokonanie modyfikacji przyjętej w nim pojęcia "powierzchni biologicznie czynnej". W planie przyjęto dwie różne definicje powierzchni biologicznie czynnej

(§ 2 pkt 9 oraz § 10 pkt 14 uchwały), co prowadzi do zróżnicowania sytuacji prawnej osób posiadających prawa do nieruchomości na obszarze objętym planem. Powyższe wady planu dyskwalifikują go w całości i winny stanowić o jego unieważnieniu.

Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej uchwale także niezgodność ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]., przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. w zakresie zapisów dotyczących: lokalizacji wielofunkcyjnych obiektów handlowych; funkcji przewidzianych dla strefy miejskiej; powierzchni biologicznie czynnej. Zapisy części II Studium dla terenu oznaczonego jako UH.20 przewidują przeznaczenie w postaci usług handlu wielkopowierzchniowego, na których ustala się priorytet lokalizacji wielofunkcyjnych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Natomiast w planie dla terenu oznaczonego symbolem 14 U(UC)(KDs) przewidziano podstawowe znaczenie w postaci m.in.: terenu usług komunikacyjnych w tym: obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2. Z wypisu ze studium z dnia 7 maja 2014 r. wynika, że obszar obejmujący nieruchomości skarżącej oraz nieruchomości użytkowanej przez [...] leży w strefie określanej jako "strefa miejska". Zapisy planu w szczególności jego § 31 nie realizują wskazanych w studium elementów dot. m. in. tworzenia nowych obszarów ogólnodostępnej zieleni urządzonej, parków, skwerów, a także wykształcenia układu przestrzeni

o charakterze reprezentacyjnym. Zatem plan nie odpowiada w tym zakresie zapisom studium. W studium ustalono wiążący wskaźnik powierzchni czynnej

25-40 %,natomiast w zaskarżonym planie w par. 31 ust. 2 pkt 1), 2), 3), 9), 10) i 11) dla terenu 14U(UC)(KDs) wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej określono w wysokości 7%.

Zaskarżony plan, zdaniem pełnomocnika skarżącej, narusza art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak korelacji tekstu planu z rysunkiem w zakresie pojęcia dominanta wysokościowa / dominanta wysokościowo-przestrzenna. W § 31 ust. 2 pkt 10 planu dopuszczono jedynie realizację dominanty wysokościowej, gdy tymczasem na rysunku planu wskazana jest dominanta wysokościowa i przestrzenna. Z definicji zawartej w § 2 pkt 18 i 19 wynika, że nie są to tożsame dominanty. Nieścisłości występują także w § 32 ust.4 pkt 2 planu, w którym raz jest mowa o ciągu pieszo-rowerowym, a raz o ciągu pieszo-jezdnym. Na rysunku planu nie został wskazany ciąg pieszo-rowerowy. Ranga wskazanych w pkt 7 i 8 uchybień planu jest na tyle istotna, że daje podstawę do stwierdzenia nieważności w całości zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady [...] wnosząc o jej oddalenie wyjaśnił, iż na terenie oznaczonym w planie symbolem 14 U(UC)(KDs) obecnie zlokalizowany jest budynek hipermarketu [...] z placem rozładunkowym znajdującym się od strony południowo-wschodniej naprzeciwko terenu 19 MW oraz parkingiem otwartym zlokalizowanym w narożniku ulic: [...] i [...] przy wyjściu ze stacji [...] . Wzdłuż [...] od strony zachodniej znajduje się pętla autobusowa. Teren z trzech stron otoczony jest urządzonymi terenami publicznymi - [...] , ul. [...] i terenem tzw. "parku linearnego" – ciągiem pieszo-rowerowym z zielenią oznaczony w planie symbolem 15 ZPc-j. Od strony południowej tereny nie są jeszcze zabudowane. Istniejąca zabudowa [...] wokół ma w przewadze wysokość 7 kondygnacji (ok.24 m). Budynki wyższe, wskazane w planie dominanty wysokości od 9 do 12 kondygnacji (do ok. 40 m) są zlokalizowane w narożnikach skrzyżowania [...] z ul. [...] i skrzyżowania ul. [...] z ciągiem ul. [...] i [...].

Zapisy planu ustalono biorąc pod uwagę następujące czynniki ładu przestrzennego: 1) odpowiednie rozmieszczenie przestrzenne funkcji (właściwe funkcje w optymalnych miejscach) – teren 14 U(UC)(KDs) jest zlokalizowany w narożniku głównych ulic, przy pętli autobusowej, stacji końcowej metra, w punkcie eksponowanym i łatwo dostępnym, w zgodzie z już istniejącym zagospodarowaniem terenu, 2) odpowiednie sąsiedztwo funkcji (bezkonfliktowe i dające najwięcej korzyści) – zgodnie planem teren 14 U(UC)(KDs) jest otoczony buforem przestrzeni publicznych – ulic i terenu zieleni 15 ZPc-j, a dodatkowo zlokalizowany jest w miejscach najbardziej eksponowanymi najlepiej dostępnym komunikacyjnie, a także komunikacją publiczną, 3) odpowiednia struktura pionowa (zachowanie proporcji wysokości, występowanie dominanty) – wysokości minimalne i maksymalne są adekwatne do istniejących w sąsiedztwie, dominanta zlokalizowana jest w narożniku [...] i ul. [...] jako kontynuacja istniejącego zagospodarowania zgodnie z opisem powyżej oraz zgodnie ze studium wyznaczającym w tym miejscu główną przestrzeń o charakterze reprezentacyjnym, 4) odpowiednia struktura pozioma (harmonijna struktura użytkowa i władania, odpowiedni kształt i wielkość działek, odpowiednie oddalenie podmiotów gospodarczych.

Gmina realizując zadania własne w granicach wynikających z u.p.z.p., w tym art. 15 ust. 2 pkt 1, może na tym samym terenie realizować różne zadania pod warunkiem, że nie są one wzajemnie sprzeczne. W § 31 planu dla terenu oznaczonego symbolem 14 U(UC)(KDs) ustalono funkcję usługową i urządzeń komunikacyjnych (w tym parking strategiczny i pętla autobusowa). Każda z tych funkcji może, ale nie musi być realizowana. Plan dopuszcza przeniesienie istniejącej pętli autobusowej i realizację w tym miejscu zabudowy handlowo-usługowej zgodnie z wyrysowanymi na rysunku planu nieprzekraczalnymi liniami zabudowy oraz nieprzekraczalnymi liniami zabudowy dla nadwieszeń i podcieni. Rozwiązanie takie da możliwość wytworzenia spójnej pierzei [...] poprzez kontynuację linii zabudowy przyjętej na południe od tego terenu, a tym samym wytworzenie głównej przestrzeni o charakterze reprezentacyjnym zgodnie ze Studium [...].

Na rysunku planu wskazano informacyjnie potencjalną strefę oddziaływania linii energetycznej 110 Kv. Kwestionowany zapis § 10 pkt 10 jest zapisem wynikającym z przepisów odrębnych, użytym w celu poinformowania przyszłych inwestorów o możliwości ograniczenia tej strefy do wielkości obliczonej z wartości pomiaru w konkretnym miejscu na etapie pozwolenia na budowę. Nie jest zadaniem planu określanie faktycznej szerokości takiej strefy, tym bardziej wskazywanie kto ma dokonywać pomiaru.

Brak wskaźnika minimalnej intensywności zabudowy zgodnie z art.15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika z faktu, iż zmiana ustawy wprowadzająca ten wskaźnik nastąpiła w 2010 r. (Dz. U 2010 r., nr 130, poz. 871), tymczasem skarżony plan został uchwalony w 2008 r. Wbrew skarżącej dla terenu U(UC)(KDs) przyjęto wskaźnik niższy i wynosi 1,5 podczas gdy na terenach zawierających działki skarżącej wskaźnik ten wynosi: dla terenu 16 MW – 2,0; dla terenu 17 MW – 2,5; dla terenu 22 MW -2,5.

W odniesieniu do kwestii ciągu pieszo-rowerowego pełnomocnik organu wskazał, iż w § 32 wyraźnie ustalono teren ciągu pieszo-rowerowego, jako 30 metrowy istniejący ciąg z zielenią, stanowiący odgrodzenie terenów mieszkaniowych, w tym działki nr [...] stanowiącej własność skarżącej od terenu marketu [...] W ust. 4 określono szczególne warunki zagospodarowania terenu, w tym utrzymanie istniejące dojazdu m.in. do budynku skarżącej. Teren 15 ZPc-j jest ciągiem istniejącym, przy czym na pewnym odcinku funkcjonuje jak ciąg pieszo-jezdny.

Odnosząc się do kwestii definicji powierzchni biologicznie czynnej, pełnomocnik organu uznał ten zarzut również za niezasadny, gdyż definicje w rozporządzeniu i w planie są tożsame. Wskazał, że część definicji zawartej w słowniczku dotyczy terenów znajdujących się w zasięgu Systemu Przyrodniczego [...] (SP[...]), dla których studium ustala, że do powierzchni biologicznie czynnej nie wlicza się sumy powierzchni tarasów i stropodachów urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki ( rozdz. XIII pkt A ).

Odnośnie zarzutów dot. parametrów obiektów wielkopowierzchniowych organ wskazał, że zgodnie z poprzednim brzmieniem art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w studium określa się obszary dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu na podstawie odrębnych przepisów, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej. Zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p. w planie określa się granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Treść powołanych przepisów została zmieniona na mocy art. 12 ustawy z dnia 17 maja 2007 r. tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. nr 127, poz. 880), która weszła w życie 18 września 2007 r. Dlatego, w ocenie organu, argumentacja skarżącej jest niezrozumiała skoro studium z 2006 roku dopuszcza obiekty handlowe powyżej 2000 m2 to tym samym plan miejscowy może przewidywać obiekt powyżej 400 m2 .

Niezasadny jest także zarzut dotyczący strefy miejskiej, gdyż zgodnie z ustaleniami studium nie odnosi się tylko do terenu (UH 20), ale obejmuje większy obszarowo teren, którym jest cały [...] wielorodzinny, od ul. [...] do ul. [...] i od [...] po Las [...] .

W odniesieniu do zarzutu dot. wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla terenu [...] 14 U(UC)(KDs) – 7 %, iż doszło do niezgodności ze studium określającym ten wskaźnik w przedziale 25-40% pełnomocnik wyjaśnił, że studium w rodz. XIII, pkt A1. zawiera zalecenie aby wskaźnik PBC kształtował się ww. przedziale na terenach zabudowy mieszkaniowej. Dla innych funkcji, poza funkcją zieleni i zabudowy mieszkaniowej studium nie ustala minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej.

Pełnomocnik organu odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi wskazał, iż zgodnie z art. 113 ust.1 Prawa ochrony środowiska na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w planie ustalono obowiązek ochrony przed hałasem i zapewnienie standardu akustycznego poprzez wskazanie terenów dla których obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Zgodnie z jego treścią określone wskaźnikami dopuszczalne poziomy hałasu są takie same dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, m.in. tereny oznaczone w planie symbolem MW przeznaczone na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, m.in. tereny oznaczone w planie symbolem ZPc-j przeznaczone na cele mieszkaniowo-usługowe – teren oznaczony w planie symbolem 14 U (UC)(KDs). Wobec tego na wszystkich tych terenach poziomy hałasu, uwzględniające rodzaj obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu, mają określone jednakowe granice. Oznacza to, że nowo powstałe obiekty powinny spełniać normy określone ww. rozporządzeniu.

Odnośnie zapisów dot. stosowania ogrodzeń pełnych na terenie oznaczonym symbolem 14 U(UC)(KDs) określonych w § 31 ust. 2 pkt 24 planu organ wyjaśnił, że są one wynikiem ustaleń z § 6 pkt 4 planu i związane są z istniejącym zagospodarowaniem terenu. Dopuszczenie pełnych ogrodzeń o wys. 2,5 m nie oznacza, że będzie to jedyna i konieczna forma zabezpieczenia przed hałasem. Organ stwierdził, że maksymalne i minimalne wskaźniki wyznaczają ramy dla inwestycji, która może tam powstać w przyszłości. Oznacza to, że inwestycja realizowana na podstawie pozwolenia na budowę i decyzji środowiskowej będzie musiała uwzględniać zapisy planu.

Nadto, pełnomocnik organu powołując się na treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminny stwierdził, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w całości, nie wykazała bowiem w jaki sposób, każdy z zapisów tej uchwały bezprawnie ingeruje w przysługujące jej prawo do gruntu, którego jest właścicielem. W ocenie organu, nie ma bezpośredniego związku pomiędzy zapisami planu dopuszczającymi rozbudowę [...] z możliwością korzystania z nieruchomości należących do Spółdzielni. Realizacja tej inwestycji będzie musiała spełniać parametry określone przepisami szczególnymi. Uciążliwości takie jak hałas, zapach i.t.p., na które wskazuje skarżąca, w żadnym razie nie wynikają z zapisów planu miejscowego ale ewentualnie z niewłaściwej organizacji i eksploatacji obiektu, a której plan nie reguluje. Kwestie ewentualnych nadmiernych immisji nie mogą leżeć u podstaw interesu prawnego w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podlegają one badaniu w innym postępowaniu, czy to cywilnym czy administracyjnym, jeśli przekroczono dopuszczalne normy określone przepisami ochrony środowiska.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej Spółdzielni odnosząc się do odpowiedzi na skargę podniósł, że nie neguje prawidłowości rozmieszczenia funkcji na obszarze 14 U(UC)(KDs), że występują dwie równorzędne funkcje dominujące, to jednak nie jest dopuszczalne łączenie funkcji usługowej z celem publicznym (parkingi i przystanki). Nie jest wiadome czy w obecnym miejscu pętli autobusowej będzie realizowana funkcja komunikacyjna, usługowa, czy też [...] . W odniesieniu do współczynnika zabudowy pełnomocnik wskazał, że Spółdzielnia nie neguje zasadności przeznaczenia usługowego ani pętli autobusowej i innych celów publicznych, które są wskazane w planie. Chodzi jedynie aby centrum handlowe było rozbudowane z pewnym umiarem i aby w swych wielkościach poszanowało inne wartości planistyczne chronione związane ze zrównoważonym rozwojem oraz dobre sąsiedztwo.

Rozpoznając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1764/14, oddalił ww skargę [...] Spółdzielni [...] na uchwałę Rady [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, co oznacza, że ustalić należy czy zaskarżona uchwała dotyczy interesu prawnego skarżącej, a jeżeli tak, to czy narusza ten interes prawny. Sąd podniósł, że skarżąca wywodzi swój interes prawny z prawa własności do nieruchomości położonych na obszarze objętym planem oznaczonych jako działki o nr [...] z obrębu [...] oraz do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie planu oznaczonych jako działki o nr [...] z obrębu [...] i działki nr [...] i [...] z obrębu [...], jako najbardziej narażone na wprowadzone zapisy planu, w szczególności tych, które przewidują rozbudowę istniejącego na terenie oznaczonym symbolem 14 U (UC)(KDs) obiektu handlowego [...] w centrum handlowe, położonego w bezpośrednim sąsiedztwie ww. nieruchomości Spółdzielni. Sąd uznał jednak, że interes prawny skarżącej Spółdzielni nie został kwestionowaną uchwałą naruszony. Sam fakt bycia właścicielem działek położonych na terenie objętym planem, czy też działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie planu, nie wystarcza do uznania naruszenia jego interesu prawnego przez plan. Skarżąca powinna bowiem wykazać, że kwestionowane przez nią rozwiązania planu w jakikolwiek sposób ograniczyły sposób korzystania z przysługującego jej prawa własności do ww. nieruchomości w chwili wniesienia skargi. Dopiero wykazanie takiego naruszenia umożliwia zgodnie z wolą ustawodawcy skuteczne zaskarżenie uchwały. Powoływane regulacje prawne w żadnej mierze nie dowodzą, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, pozbawiając Spółdzielnię przykładowo pewnych uprawnień lub uniemożliwia ich realizację. Zatem, Spółdzielnia nie wykazała zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą polegającego na zaistnieniu związku między tą uchwałą a własną, indywidualną, aktualnie istniejącą sytuacją prawną. Taki związek musi istnieć już obecnie a nie w przyszłości, a nadto powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków.

[...] Spółdzielnia [...] w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego:

art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 140 i 144 k.c. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 6 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej "u.p.z.p.");

2) niewłaściwe zastosowanie art. 15. ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 72 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3) ponadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: art. 134 § 1 p.p.s.a., oraz art. 138 p.p.s.a., w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez Skarżącą zarzutów, a zatem nieustosunkowania się do nich, przy jednoczesnym braku wykazania zasadności dokonanych przez sąd ocen;

b) art. 139 § 1 p.p.s.a. poprzez odroczenie ogłoszenia wyroku na czas 11 dni, pomimo że sąd posiadał kompletną dokumentację planistyczną, a sprawa nie miała charakteru zawiłego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając ww skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 roku w sprawie o sygn. II OSK 743/15 uchylił ww wyrok tut. Sądu i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, iż skarżąca Spółdzielnia [...] wykazała związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a sferą przysługujących jej praw właścicielskich do zabudowanych nieruchomości, które zostały naruszone poszczególnymi postanowieniami przedmiotowego planu miejscowego. Tym samym wykazała swój interes prawny w zaskarżeniu ww uchwały w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Oceniając legitymację procesową strony skarżącej należało bowiem wyjść od podstawowych ustaleń związanych z aktualnym stanem zagospodarowania określonego terenu i stanem przewidzianym w uchwalanym planie miejscowym. Istotne było rozważenie, czy wskutek postanowień nowego planu zmienił się stan prawno-planistyczny poszczególnych nieruchomości, a zwłaszcza czy nastąpiło pogorszenie sytuacji właścicieli nieruchomości w kontekście przysługujących im uprawnień do korzystania z nieruchomości zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i uprawnień wynikających z ochrony przed uciążliwymi imisjami. Niesporną okolicznością jest to, że do Spółdzielni [...] należą działki gruntu położone na obszarze objętym planem, bądź w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Natomiast jak zaznaczył NSA, badając uprawnienie konkretnego podmiotu do złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. - za dopuszczalne uznać należy zaskarżenie zapisów planu, które chociaż nie dotyczą bezpośrednio nieruchomości strony skarżącej, to jednak oddziałują na przysługujące jej prawo własności do nieruchomości objętych planem lub bezpośrednio sąsiadujących z terenami leżącymi w granicach planu. Nadto Naczelny Sąd podniósł, iż Spółdzielnia [...] z racji położenia jej nieruchomości zabudowanych budynkami wielorodzinnymi w sąsiedztwie terenu przewidzianego pod rozbudowę centrum handlowo-usługowego ma interes prawny w tym, aby w ramach kontroli sądowej zbadano czy w treści uchwały zostały prawidłowo określone wymogi dotyczące ochrony środowiska, zwłaszcza w zakresie ochrony przed hałasem, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 72 i 114 Prawa ochrony środowiska. W tym zakresie NSA wskazał, że Sąd Wojewódzki powinien mieć na uwadze potrzebę sprecyzowania w planie rozwiązań służących dotrzymaniu właściwego standardu akustycznego na danym terenie. Nakazy i zakazy związane z ochroną środowiska muszą być już określone w planie miejscowym, aby można było wymagać ich przestrzegania na etapach realizacji przedsięwzięć budowlanych dopuszczonych w planie miejscowym. Przy czym ocena, czy w uchwalanym planie prawidłowo określono wymogi w zakresie ochrony środowiska, w tym przed nadmiernym hałasem, musi być dokonana przy merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Ostatecznie Naczelny Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Sądu Wojewódzkiego będzie kontrola zachowania przez organ gminy wymogów prawnych dotyczących trybu i zasad sporządzania planu miejscowego w zakresie wyznaczonym interesem prawnym strony skarżącej, przy uwzględnieniu szczegółowych zarzutów sformułowanych w skardze i uzupełniającym piśmie procesowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, jak powyżej przedstawiono, iż sprawa niniejsza była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem podkreślić w tym miejscu należy, że na podstawie art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest zarówno wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, jak również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przesądzone są zatem te kwestie materialnoprawne i procesowe, co do których wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasacyjnym, przez dokonanie samodzielnej oceny lub wyraźne zaaprobowanie stanowiska sądu pierwszej instancji. A zatem Sąd ten ma obowiązek rozpoznać ją w całości, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez Sąd kasacyjny we wskazanym zakresie (wyrok NSA z 14.05.2015 r., II FSK 68/14, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając ww wyrok Sądu pierwszej instancji wskazał na błędną jego ocenę w zakresie braku możliwości zaskarżenia przez Spółdzielnię [...] ww uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Stwierdził bowiem, że skarżąca Spółdzielnia [...] w sposób nie budzący wątpliwości, wbrew stanowisku rozpoznającego Sądu Wojewódzkiego, wykazała legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Należy przypomnieć, iż przedmiotowa skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stąd też, orzekając ponownie w trybie art. 190 ppsa. Sąd uznał, iż niewątpliwie skarżąca Spółdzielnia [...] posiada legitymację do zaskarżenia ww uchwały, jednakże zdaniem Sądu, pomimo, iż jej interes prawny został naruszony zakwestionowanymi postanowieniami powołanej uchwały, to jednak naruszenie te odbyło się zgodnie z prawem a w szczególności organ nie nadużył władztwa planistycznego. W tym miejscu wyjaśnić należy, że samo naruszenie interesu prawnego nie oznacza automatycznie konieczności uwzględnienia skargi. W wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (sygn. akt II OSK 355/11, lex nr 920623) NSA wskazał, że obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Odnosząc się zatem do zarzutów skargi wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się przekroczenia władztwa planistycznego przez organ.

Ustalenia planu miejscowego nie naruszają kierunku zagospodarowania przestrzennego przewidzianego w studium, które w myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p. są wiążące dla organów przy sporządzaniu planów miejscowych. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, a mianowicie od zakresu i szczegółowości ustaleń w części tekstowej studium, a także stopnia powiązania części tekstowej z częścią graficzną. A zatem w studium dokonuje się kwalifikacji poszczególnych obszarów miasta i ich przeznaczenia. I chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną miasta i bezwzględnie wiąże organy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium, która to zasada nie została postanowieniami badanego planu naruszona.

W ocenie składu orzekającego wprowadzenie kwestionowanych zapisów planu nie jest konsekwencją przekroczenia władztwa planistycznego organów miasta, czy też arbitralnej ingerencji w uprawnienia skarżącego, albowiem plan całkowicie odpowiada założeniom przewidzianym w obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...]. , przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. Zarzut skarżącej Spółdzielni polegający na naruszeniu art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 i art. 15 ust. 1 ww ustawy poprzez: uchwalenie planu niezgodnego ze studium w zakresie: a) zapisów dotyczących lokalizacji wielofunkcyjnych obiektów handlowych, b) zapisów dotyczących funkcji przewidzianych dla strefy miejskiej, c) zapisów dotyczących współczynników powierzchni biologicznie czynnej nie zasługuje na uwzględnienie. Trzeba wskazać, że zapis studium dopuszcza powierzchnię sprzedaży powyżej 2000 m2, natomiast zapis planu dopuszcza powierzchnię powyżej 400 m2, Niezgodność ta wynika z faktu, iż przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy, zgodnie z którym (w pierwotnym brzmieniu), w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej, zmieniono ustawą z dnia 17 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, która weszła w życie z dniem 18 września 2007 r. Na mocy art. 12 cyt. ustawy zmieniono treść art.10 ust. 2 pkt 8 oraz art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wprowadzenie granicy minimalnej powierzchni 400 m2 zamiast uprzednio istniejącej 2000 m2. Stąd też, na skutek powyższych zmian w ustawie, koniecznym stało się dostosowanie do nich zapisów uchwalonego w dniu [...] lipca 2008 roku planu i wprowadzenie parametrów dla powyższych obiektów od 400 m2. Studium natomiast uchwalone było przed wprowadzeniem zmian do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. K 46/07 powołana ustawa o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, została uznana za niezgodną z konstytucją. Skutkiem stwierdzenia przez TK niezgodności z Konstytucją powołanej wyżej ustawy z 11 maja 2007 r. jest niewykonalność przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym we wskazanym zakresie. Wobec powyższego od dnia 11 sierpnia 2008 r. przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy nie wyznacza w ogóle powierzchni sprzedaży obiektów handlowych, które należy uwzględnić w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Skoro nie można stwierdzić, jaka powierzchnia sprzedaży obliguje organ gminy do ujęcia obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych najpierw w studium, a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia niezgodności istniejących zapisów studium z planem, tym bardziej w sytuacji kiedy w dacie uchwalania planu obowiązywała regulacja prawna przez organ uwzględniona.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy poprzez przyjęcie w planie (§ 4) na jednym terenie dwóch funkcji podstawowych, wzajemnie się wykluczających oraz wadliwych rozwiązań komunikacyjnych wskazać po pierwsze należy, że zakwestionowana treść planu nie dotyczy nieruchomości wykorzystywanych przez Spółdzielnię pod zabudowę wielorodzinną lecz terenów, które zostały przeznaczone w planie pod tereny usług i urządzeń komunikacyjnych, w tym: obiekty handlowe powyżej 400 m2, parking strategiczny "[...]", pętlę autobusową oraz teren przeznaczony pod ciąg pieszo-rowerowy. Po drugie co istotne, teren 14 U(UC)(KDs) zlokalizowany jest w narożniku głównych ulic, przy pętli autobusowej, stacji końcowej metra, w punkcie łatwo dostępnym, w zgodzie z istniejącym aktualnie zagospodarowaniem terenu. Gmina, realizując zadanie własne polegające na kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej na swoim terenie, w granicach wynikających z u.p.z.p., w tym art. 15 ust. 2 pkt 1, może w tym samym terenie realizować różne zadania pod warunkiem, że nie są one wzajemnie sprzeczne. Trudno uznać, że teren obiektu handlowego, projektowanego parkingu strategicznego "[...]" oraz istniejącej pętli autobusowej są terenami, które wzajemnie się wykluczają, szczególnie biorąc pod uwagę ich położenie przy ostatniej stacji metra [...]. Teren rezerwowany pod inwestycję celu publicznego w postaci podziemnego parkingu strategicznego jest położony obok terenu przeznaczonego pod komercyjną zabudowę handlowo - usługową, w związku z czym inwestycje mogą być realizowane niezależnie, a jedynie pewne ich elementy (np. wjazd z [...] ) będą wspólne i powinny być dostosowane do potrzeb obu obiektów. Należy także zwrócić uwagę, że realizacja obiektu oraz przynależnych do niego miejsc parkingowych może nastąpić jedynie na terenie, do którego inwestor ma tytuł prawny.

W § 31 planu dla terenu 14 U(UC)(KDs) ustalono funkcje: usługową i urządzeń komunikacyjnych (w tym parking strategiczny i pętla autobusowa). Plan dopuszcza przeniesienie istniejącej pętli autobusowej i realizację w tym miejscu zabudowy handlowo - usługowej zgodnie z wrysowanymi na rysunku planu nieprzekraczalnymi liniami zabudowy oraz nieprzekraczalnymi liniami zabudowy dla nadwieszeń i podcieni. Przyjęcie takiego rozwiązania pozwoli, zdaniem Sądu, na kontynuację linii zabudowy przyjętej na południe od tego terenu, a tym samym wytworzenie harmonijnej przestrzeni, zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] W tym kontekście Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, które w ocenie skarżącej polegają na naruszeniu władztwa planistycznego gminy jak i wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych. Zdaniem Sądu, założenia planu są spójne i w żaden sposób nie zaburzają istniejącego stanu zabudowy na omawianym terenie.

Według zarzutów skargi Spółdzielnia [...] naruszenia swych praw właścicielskich upatruje przede wszystkim w tym, że plan dopuszcza rozbudowę istniejącego marketu [...] do rozmiarów dużego centrum handlowego oraz budowę parkingu strategicznego i alokację pętli autobusowej - co pogorszy sposób korzystania z zabudowy mieszkaniowej Spółdzielni i jej obsługi komunikacyjnej. Trzeba w tym miejscu wskazać, iż podnoszony zarzut ma w większości charakter hipotetycznego naruszenia, mogącego powstać w przypadku realizacji przedsięwzięć na terenach, które zostały przeznaczone w planie na zabudowę handlowo-usługową. Tak jak nie można mówić o naruszeniu interesu prawnego jakiegoś podmiotu, gdy podmiot ten zamierza dopiero podjąć działalność na terenie objętym planem, tak samo nie można spodziewać się, że takie nieskonkretyzowane zamierzenie - rozbudowa centrum handlowego - już w momencie uchwalenia miejscowego planu rażąco naruszy interes prawny skarżącej. Zdaniem Sądu nie można domniemywać ewentualnego naruszenia konkretnego prawa czy uprawnienia, takie naruszenie musi bezwzględnie istnieć w chwili wniesienia skargi do Sądu. Musi zatem wystąpić fakt rażącego naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia naruszeniem, które skutkowałoby wyeliminowanie stosownego zapisu planu.

Natomiast powyższa inwestycja, jeśli w ogóle zostanie zrealizowana, będzie musiała spełniać określone parametry związane z ochroną środowiska, czy hałasem oraz zawierać takie rozwiązania techniczne, by na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę spełniać wymogi odkreślone szczegółowymi przepisami w tym zakresie jak chociażby Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Ponadto już w samym mpzp przewidziano stosowanie ogrodzeń pełnych w części stanowiącej zaplecze zespołu usługowo-handlowego. Oznacza to, iż inwestor decydujący się na rozbudowę albo zastosuje ww. ogrodzenia albo przedstawi organowi administracji architektoniczno-budowlanej inne rozwiązanie zapewniające spełnienie norm hałasu. Plan miejscowy z oczywistych powodów nie może określać tak szczegółowych parametrów, które wynikają z przepisów odrębnych, a które znajdują zastosowanie na etapie analizy projektu w procedurze pozwolenia na budowę.

Podobnie nie można się zgodzić ze stanowiskiem Spółdzielni, że przewidywana w planie skala rozbudowy obiektu usługowo handlowego i parkingu na tzw. terenie [...] sprawi, że funkcja usługowa oznaczonego terenu będzie rozwijana kosztem funkcji mieszkaniowej realizowanej na nieruchomościach należących do Spółdzielni [...]. Możliwość rozbudowy ww obiektu handlowego nie umożliwi Spółdzielni realizowania swoich zadań na własnym terenie, min. celem zachowania równowagi pomiędzy funkcją mieszkaniową a handlowo-usługową na omawianym obszarze, gdyż jego przeznaczenie w zakresie realizacji inwestycji mieszkaniowych nie uległo zmianie. Tym samym powyższe unormowanie planistyczne nie narusza art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 i art. 15 ust. 1 ww ustawy. Żadna z nieruchomości należących do skarżącej nie podlega ograniczeniom przewidzianym w zaskarżonej uchwale. Rażącego naruszenia interesu prawnego nie można upatrywać w tym, że organ, zgodnie z przyjętymi w planie ustaleniami, zadecydował o rozwiązaniach z którymi nie godzi się strona skarżąca.

Dla danego terenu możliwe jest ustalenie kilku funkcji pod warunkiem, że nie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy a w ocenie Sądu, nie można uznać, iż w sposób istotny różnią się od siebie funkcje mieszkaniowa i usługowa, zwłaszcza w sytuacji, gdy usługi mają charakter uzupełniający dla funkcji mieszkaniowej (wyrok z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. II OSK 2199/11). Przyjmuje się nawet, że ten sam teren może mieć w planie zagospodarowania różne przeznaczenie. Nie wyklucza tego obowiązek określenia w planie miejscowym linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, przewidziany w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2551/11).

Niewątpliwie dopuszczona w planie intensyfikacja zabudowy w zakresie wielofunkcyjnego obiektu handlowo-usługowego i garażu oraz przewidziane zmiany w zakresie obsługi komunikacyjnej oznaczonego obszaru pogorszą warunki korzystania z nieruchomości skarżącej Spółdzielni, jednakże powyższe niedogodności nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności ww uchwały.

Należy również uznać za niezasadny zarzut dotyczący strefy miejskiej. Strefa miejska określona w Studium nie odnosi się tylko do terenu (UH 20), ale obejmuje znacznie większy obszarowo teren, którym, jak zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, jest cały [...] wielorodzinny, od ulicy [...] do ul. [...] i od [...] po Las [...] . Ustalenia Studium dla tej strefy dotyczą zatem tego właśnie obszaru, traktowanego całościowo. Należy także podnieść, iż w istocie zapisy Studium nakazują tworzenie nowych obszarów ogólnodostępnej zieleni urządzonej (parki, skwery, zieleńce), to jednak trzeba mieć na uwadze, że strefa miejska obejmuje większy obszar niż tylko rezerwowany pod rozbudowę [...] a nadto plan przewidział swoisty zielony bufor na przedpolu Rezerwatu Las [...] , wyznaczył osie dojścia do Rezerwatu i zmniejszył współczynnik intensywności zabudowy dla działek, na których obecnie funkcjonuje market [...] z 3,5 do 1,5. Współczynnik ten dla działek Spółdzielni jest zdecydowanie wyższy i wynosi dla terenu 16 MW - 2; dla terenu 17 MW - 2,5; dla terenu 22 MW - 2,5. Brak wskaźnika minimalnej intensywności zabudowy zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 uopzp — wynika z z faktu, iż zmiana ustawy wprowadzająca wskaźnik min. intensywności zabudowy nastąpiła w 2010 r. po uchwaleniu skarżonego planu w 2008 r.

Również, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, w odniesieniu do określenia wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla terenu [...] 14 U(UQ(KDs) - 7% - także nie doszło do niezgodności Planu ze Studium. W rozdz. XIII, pkt A 1 Studium znajduje się zalecenie, aby wskaźnik PBC kształtował się w przedziale 25% - 40%, przy czym normatyw ten dotyczy terenów zabudowy mieszkaniowej. Dla innych funkcji, poza funkcją zieleni i zabudowy mieszkaniowej, Studium nie ustala minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Wskaźnik PBC określony został wyłącznie dla terenów ZW, ZP, Zf, dla terenów położonych w zasięgu Systemu Przyrodniczego [...] oraz dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Studium nie określa natomiast wskaźnika dla terenów usługowych. Zatem, powyżej wskazana wartość dla powierzchni usługowej, w ocenie Sądu, jest dopuszczalna.

Zdaniem Spółdzielni, zaskarżony plan narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., poprzez wprowadzenie dwóch różnych definicji powierzchni biologicznie czynnej w

§ 2 pkt 9 oraz § 10 pkt 14 uchwały, co prowadzi do zróżnicowania sytuacji prawnej osób posiadających prawa do nieruchomości na obszarze objętym planem. Zawarta w § 2 pkt 9 uchwały definicja narusza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) poprzez dokonanie przyjętej w nim modyfikacji pojęcia "powierzchni biologicznie czynnej". Wskazać jednak należy, że w powołanym rozporządzeniu (§ 3 pkt 22) zdefiniowano pojęcie "teren biologicznie czynny" a nie "powierzchnia biologicznie czynna" wskazana w uchwale. Uznanie za niedopuszczalny ww zapis uchwały byłoby możliwe wówczas, gdyby w definicji zawartej w planie zagospodarowania przestrzennego posłużono się wyrażeniem "teren biologicznie czynny" a nie jak ma to miejsce, "powierzchnia biologicznie czynna". Z powyższego wywieść należy, że zapisy planu nie stoją w tym zakresie w sprzeczności ani nie modyfikują powołanej wyżej definicji terenu biologicznie czynnego wskazanego w rozporządzeniu. Sąd również nie dopatrzył się sprzeczności wskazanych zapisów postanowienia § 2 pkt 9 oraz § 10 pkt 14 uchwały, które, zdaniem Sądu, wzajemnie się uzupełniają.

W skardze podniesiono nadto, że w ramach zapisów planu dotyczących ochrony środowiska brak jest rozwiązań minimalizujących uciążliwy hałas, który wzrośnie po rozbudowie obiektu handlowego wielkopowierzchniowego oraz parkingu. Skarżąca zarzuciła,, że spotęgowanie fal dźwiękowych emitowanych przez centrum handlowe ([...]), także przez parking ([...]) będzie oddziaływać także na terenach mieszkaniowych. W tym kontekście rozważenia wymagało, czy wskazana uciążliwość wynikająca ze sposobu zagospodarowania terenu 14U(UC)(KDs), w tym uciążliwość polegająca na emisji hałasu może stanowić o rażącym naruszeniu kwestionowanego planu. W badanym planie, wbrew stanowisku skarżącej, na co zwrócił uwagę również Naczelny Sąd Administracyjny w ww wyroku, ustalono obowiązek ochrony przed hałasem i zapewnienie standardu akustycznego poprzez wskazanie terenów dla których obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 114 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Paragraf 10 zawiera ustalenia określające zasady ochrony środowiska i krajobrazu, w tym dotyczące hałasu. Z treści pkt 11 tego paragrafu wynika obowiązek ochrony przed hałasem i zapewnienie standardu akustycznego, w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska, dla wskazanych terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami literowymi: MW, UO/U-Ks, UOp, U-Ks, ZP(US), ZP(U), ZP, ZPj, ZPc-j, ZL, U(UC)(KDs), U, MW/MN, MN. Zgodnie z załącznikiem do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dopuszczalne poziomy hałasu, określone wskaźnikami hałasu tam wskazanych, są takie same dla terenów objętych ww § 11 planu, tj. przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, na cele mieszkaniowo-usługowe. W związku z tym na wszystkich tych terenach poziomy hałasu uwzględniające rodzaj obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu mają określone jednakowe granice. Wynika z tego, że na wszystkich terenach wskazanych w pkt 11 § 10 uchwały obowiązują te same normy dopuszczalnego hałasu. Oznacza to, jak słusznie podniósł pełnomocnik organu, że przyszłe rozwiązania techniczne nowo powstających obiektów muszą spełniać normy określone w tym rozporządzeniu. Wobec tego obawy strony skarżącej, że realizacja rozwiązań planistycznych przyjętych w § 31 zaskarżonej uchwały spowoduje ponadnormatywny hałas, zakłócając spokojne zamieszkiwanie w zasobach mieszkaniowych Spółdzielni, nie mogą stanowić legitymacji do skutecznego jego wyeliminowania. Sposób zabezpieczenia nieruchomości przed nadmiernym hałasem określa się na etapie postępowania inwestycyjnego. Celem wyeliminowania hałasu w § 31 ust.2 pkt 24 planu, zostały zawarte zapisy dopuszczające stosowanie ogrodzeń pełnych na terenie 14 U(UC)(KDs), co jest związane z istniejącym zagospodarowaniem terenu. Powyższe jednak nie oznacza, jak słusznie podniósł organ, że będzie to jedyna i konieczna forma zabezpieczenia przed hałasem. Szczegółowe rozwiązania tej kwestii będą zależały bowiem od rozwiązań projektowych inwestycji, przedstawionych w projekcie budowlanym. A zatem, inwestor decydujący się na ewentualną rozbudowę albo zastosuje ww. ogrodzenia albo przedstawi organowi administracji architektoniczno-budowlanej inne rozwiązanie zapewniające spełnienie norm hałasu. Plan miejscowy z oczywistych powodów nie może określać tak szczegółowych parametrów, które wynikają z przepisów odrębnych, a które znajdują zastosowanie na etapie analizy projektu w procedurze pozwolenia na budowę. Wobec tego obawy strony skarżącej, że realizacja rozwiązań planistycznych przyjętych w § 31 zaskarżonej uchwały spowoduje ponadnormatywny hałas, zakłócając spokojne zamieszkiwanie w zasobach mieszkaniowych Spółdzielni, nie mogą stanowić podstawy skutecznego jego zakwestionowania.

Podkreślić także należy, że normy planu miejscowego mają charakter generalny i abstrakcyjny, odnoszą się do każdorazowego właściciela terenu i przede wszystkim jego ustalenia odnoszą się do terenu a nie obiektów (NSA II OSK 214/14).

Także należy wskazać, że określenie w planie wysokości zabudowy, wbrew stanowisku skarżącej, jest zgodna z treścią wypisu Studium. Studium w tym obszarze bowiem stanowi, że "wskaźniki dotyczące wysokości i intensywności są uśrednione, uszczegółowienie tych wskaźników oraz wskazanie lokalnych dominant wysokościowych będzie następowało w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przyjętych założeń urbanistycznych uwzględniających zagospodarowanie terenów otaczających i panoramy miasta." Nie ma natomiast unormowania nakazującego zastosowanie limitów do dominanty wysokościowej. Zatem Rada miała prawo do podjęcia takiego postanowienia uchwały z uwagi na wyżej wskazane umocowanie wynikające z powołanego zapisu w Studium.

Sąd nie podziela także zarzutów Spółdzielni dotyczących naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak korelacji tekstu planu z rysunkiem w zakresie pojęcia dominanta wysokościowa i dominanta wysokościowo-przestrzenna. § 2 pkt 18 stanowi, iż przez dominantę wysokościową - należy rozumieć budynek, budowlą lub część budynku, budowli, która może mieć wysokość większą, określoną planem, niż wysokość maksymalna dla całego terenu lub całego obszaru objętego planem zaś § 2 pkt 19 stanowi, iż przez dominantę przestrzenną - należy rozumieć obiekt budowlany wyróżniający się wśród pozostałej zabudowy lub zagospodarowania terenu, gabarytami, wybitną jakością architektury, reprezentacyjnością lub monumentalnością. § 31 ust. 2 dotyczący warunków zabudowy, w pkt 10 planu stanowi, iż: "ustala się realizację części zabudowy zespołu usługowo-handlowego na powierzchni zabudowy do 3000 m w formie dominanty wysokościowej liczącej od 28 m do 35 m wysokości nad poziom gruntu rodzimego i do 10 kondygnacji nadziemnych, w rejonie wskazanym na rysunku planu." Wskazuje zatem na dominantę zarówno wysokościową jak i przestrzenną (określona powierzchnia). Nadto, wskazany zapis w części tekstowej odnoszący się do obu rodzajów dominanty wysokościowej i przestrzennej znalazł swoje odzwierciedlenie w części graficznej planu. W dolnym lewym rogu terenu oznaczonego na planie (część graficzna) symbolem 14U(UC)(KDs), wskazane są obie dominanty: dominanta wysokościowa w postaci czarnego sześcianu oznaczającego, zgodnie z legendą, dominantę wysokościową i dominanta przestrzenna oznaczona kołem, otacząjącym ww sześcian. Sąd nie dopatrzył się zatem w tym zakresie żadnych nieścisłości. Nie można wymagać bowiem aby w planie w sposób bardzo kazuistyczny były wskazywane wszelkie parametry, tym bardziej, iż odnośnie dominanty przestrzennej bezsporna jest okoliczność, że na powyższym terenie znajduje się budynek [...]., który stanowi powyższą dominantę w omawianym obszarze a w kwestionowanym zapisie § 31 ust. 2 części tekstowej planu, jak wyżej podano, wskazana jest również powierzchnia zabudowy potencjalnego budynku do 3000 m

W zakresie obsługi komunikacyjnej nieruchomości należących do Spółdzielni [...] wskazano na niejednoznaczność zapisów dotyczących ciągu pieszo-rowerowego i ciągu pieszo-jezdnego przewidzianych planem. W ocenie Sądu również, wbrew twierdzeniom skargi, nie można się doszukać w tym wypadku nadużycia planistycznego ze strony organu (§ 32 ust. 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały). Podstawowym przeznaczeniem obszaru oznaczonego jako 15 ZPc-j są tereny ciągów pieszo-rowerowych w zieleni urządzonej. Ciąg pieszo-rowerowy jest celem publicznym albowiem służy ogółowi społeczeństwa i jest ogólnodostępny. Zauważyć należy, mając na uwadze cele publiczne wskazane w art. 6 pkt 1-10 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, iż droga dla rowerów jest oddzielona od innych dróg lub jezdni tej samej drogi konstrukcyjnie lub za pomocą urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Interpretacja treści art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, iż ścieżka przeznaczona do ruchu rowerowego stanowi element drogi, a więc można w tym przypadku mówić o inwestycji celu publicznego (tak - NSA w wyroku z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 750/12). Co istotne, w bezpośrednim sąsiedztwie ciągu pieszo-rowerowego, usytuowana jest nieruchomość skarżącej - działka nr [...], co stanowi także dodatkową ochronę akustyczną przed ewentualnym zwiększeniem hałasu na skutek potencjalnej rozbudowy powierzchni handlowej, gdyż ciąg ten, jak wskazał organ, ma odgradzać tereny mieszkaniowe od terenu marketu [...]. A nadto, również dzięki zapisowi ust. 4 pkt 2 § 10 uchwały zapewnione będzie utrzymanie dotychczasowego dojazdu m.in. do budynku Spółdzielni, gdyż na pewnym odcinku funkcjonuje on (ciąg pieszo-rowerowy) jako ciąg pieszo-jezdny.

Reasumując wskazać należy, że przepis art. 15 ust. 2 u.p.z.p. określa obligatoryjne ustalenia jakie muszą być w planie zawarte. Powyższe unormowanie znalazło wyraz w kwestionowanych zapisach planu, gdyż na etapie uchwalania planu miejscowego uwzględnione zostały wszystkie uwarunkowania faktyczne i prawne służące realizacji podstawowych zasad wynikających z art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym ochronie własności w aspekcie prawa sąsiedzkiego. W tym miejscu podkreślić należy, że dalsze uszczegółowienie elementów planu określone jest przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niezależnie od przedstawionych powyżej argumentów, podnieść należy, iż kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1999 r. o samorządzie gminnym trzeba dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny.

Wobec powyższego za niezasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia § 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, § 10 pkt 10 lit.a, c, d i e, § 12 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 i § 13, albowiem skarżąca Spółdzielnia nie wskazała aby zawarte w nich ogólne ustalenia planu w odniesieniu do działek będących jej własnością naruszały jej interes prawny w stopniu skutkującym ich wyeliminowanie. Zakwestionowana treść planu nie dotyczy nieruchomości wykorzystywanych przez Spółdzielnię pod zabudowę wielorodzinną, lecz terenów, które zostały przeznaczone w planie pod tereny usług i urządzeń komunikacyjnych, w tym: obiekty handlowe powyżej 400 m2, parking strategiczny "[...]", pętlę autobusową oraz teren przeznaczony pod ciąg pieszo-rowerowy. Spółdzielnia nie wykazała aby przewidziane zaskarżonym planem unormowania miały negatywnie wpłynąć na korzystanie przez nią ze swoich nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem i przeznaczeniem zawartym w aktualnym planie miejscowym.

Na marginesie należy podnieść, iż jakkolwiek sąd administracyjny nie dokonuje bezpośrednio oceny racjonalności, celowości, zasadności lub słuszności dokonywanych wyborów planistycznych przez właściwy organ, to jednak w zakresie jego kompetencji kontrolnych mieści się kwalifikacja procesu oraz rezultatu wyważania przez organ gminy istotnych (relewantnych) prawnie przesłanek z punktu widzenia zgodności z zasadami i wartościami konstytucyjnymi oraz celami i granicami przyznanej przez ustawodawcę kompetencji planistycznej.

W orzecznictwie podkreśla się, że tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnia wielokrotnie istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów, jak i kolizje interesów między poszczególnymi członkami wspólnoty samorządowej a samą wspólnotą i w procesie stanowienia tego planu gmina musi te konflikty rozstrzygać przyjmując optymalne rozwiązania mieszczące się w granicach obowiązujących przepisów. Obywatele mogą oczekiwać, że gmina, gospodarując przestrzenią, będzie to czyniła tak, aby ograniczyć ingerencję w sferę praw własnościowych do niezbędnego minimum, jednocześnie dając dowody racjonalności podejmowanych rozwiązań.

W ocenie Sądu, organ dopełnił wszelkich obowiązków podejmując zaskarżoną uchwałę, poprzez uwzględnienie zasad zagospodarowania i zabudowy terenu zgodnie z wymogami ładu przestrzennego, zrównoważonego rozwoju, z uwzględnieniem walorów architektonicznych, krajobrazowych i ekonomicznych przestrzeni, jak też wymaganiami w zakresie ochrony środowiska i ochrony własności, a także przy uwzględnieniu innych wartości przewidzianych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Sąd oczywiście nie kwestionuje stanowiska skarżącej i uznaje jej racje, że interes Spółdzielni w zaskarżeniu miejscowego planu, ww uchwałą został naruszony, niemniej jednak, jak wyżej wywiedziono, naruszenie te musi mieć znamiona rażącego naruszenia prawa przez organ, aby skutkował jego wyeliminowaniem w całości bądź w części, a tego w sprawie niniejszej Sąd się nie dopatrzył.

Dodatkowo należy podkreślić, iż Sąd, co powyższej zostało przedstawione, zgodnie z treścią art. 190 ppsa, wziął w całości pod uwagę stanowisko NSA wyrażone w powołanym wyżej wyroku, w przedmiocie wykazanego przez Spółdzielnię interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Naczelny Sąd wypowiedział się wiążąco w tym zakresie, pozostawiając pozostałe aspekty tj. merytoryczne rozstrzygniecie wniesionych zarzutów skargi Sądowi ponownie ją rozpoznającemu.

Zatem, skoro, w ocenie Sądu, skarżąca Spółdzielnia nie wykazała aby podjęcie zaskarżonej uchwały bądź kwestionowanych alternatywnie w skardze jej poszczególnych postanowień nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, to wniesioną skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.