Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 517/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135e ust. 1, art. 135j ust. 2, art. 135u ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi W.S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Komendant Miejski Policji we W. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierżantowi sztabowemu W.S., referentowi Ogniwa II Referatu Patrolowo – Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Patrolowego Komendy Miejskiej Policji we W. i przedstawić zarzut następującej treści:

I. w dniu 15 grudnia 2018 r. w B. jako funkcjonariusz Wydziału Prewencji i Patrolowego KMP we W., będąc zobowiązany do postępowania w sposób, który powinien być przykładem praworządności i prowadzić do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że zacierał ślady przestępstwa i udaremniał postępowanie karne, prowadzone przez Prokuraturę Rejonową dla W. w sprawie o sygnaturze akt [...] przeciwko M.B, pomagając sprawcy uniknąć odpowiedzialności karnej w zakresie popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przez niedopełnienie obowiązków w ten sposób, że zaniechał procesowego zabezpieczenia rzeczy stanowiącej dowód w sprawie w postaci zawiniątka z suszem roślinnym koloru brunatno- zielonego, a następnie ww. przedmiot zniszczył przez zdeptanie oraz pominął to zdarzenie w sporządzonej notatce urzędowej z interwencji, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) w związku z § 2 załącznika do zarządzenia 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta,

II. w dniu 18 grudnia 2018 r. we W. w Komisariacie Policji W., jako funkcjonariusz Wydziału Prewencji i Patrolowego KMP we W., będąc zobowiązany do postępowania w sposób, który powinien być przykładem praworządności i prowadzić do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w toku postępowania [...], prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową dla W., będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, z obawy przed odpowiedzialnością karną złożył zeznania mające służyć za dowód w sprawie, podając niezgodnie z prawdą okoliczności zabezpieczenia rzeczy stanowiącej dowód w sprawie w postaci zawiniątka z suszem roślinnym koloru brunatno- zielonego, gdy w rzeczywistości zaniechał procesowego zabezpieczenia ww. rzeczy, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) w związku z § 2 załącznika do zarządzenia 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta.

Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przez Rzecznika Dyscyplinarnego, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Komendant Miejski Policji we W. uznał sierżanta sztabowego W.S. winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Po rozpoznaniu odwołania funkcjonariusza od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Organ odwoławczy zauważył, że błędnie został sformułowany zarzut nr I przedstawiony obwinionemu, a błąd ten wynika z faktu przypisania tego samego czynu dwóm obwinionym, sierżantowi sztabowemu W.S. i starszemu sierżantowi K.Z. Konstrukcja identycznych zarzutów przedstawionych dwóm obwinionym stoi w oczywistej sprzeczności z treścią złożonych zeznań przez M.B. do protokołu przesłuchania świadka z dnia 6 sierpnia 2019 r. Organ pierwszej instancji nie podał też, czy daje wiarę czy też odmawia tego waloru zeznaniom tego świadka. Zeznania M.B. wskazują na sprawstwo czynu, polegającego na zniszczeniu suszu roślinnego koloru brunatno – zielonego, przez jednego policjanta. Konieczne zatem jest wykonanie dodatkowych czynności, które spowodują usunięcie błędów logicznych, a także przypisanie sprawstwa czynu jednemu z obwinionych funkcjonariuszy.

Ponadto, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, organ pierwszej instancji nie ustalił stanu faktycznego, mającego miejsce w sprawie. Ograniczył się jedynie w treści orzeczenia do przedstawienia wersji zdarzeń poszczególnych świadków przez przytaczanie części większej lub mniejszej ich zeznań, jak również wersji samego obwinionego. Dodatkowo organ pierwszej instancji nie wskazał dowodów, którym dał wiarę, a także tych, którym odmówił tego waloru. Nie wskazał też dowodów na podstawie których uznał winę obwinionego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Komendant Miejski Policji we W. uznał sierżanta sztabowego W.S. winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że funkcjonariusz w dniu 15 grudnia 2018 r. podczas wykonywania czynności służbowych zaniechał procesowego zabezpieczenia rzeczy stanowiącej dowód w sprawie w postaci zawiniątka z suszem roślinnym koloru brunatno- zielonego, a następnie ww. przedmiot zniszczył przez zdeptanie oraz pominął to zdarzenie w sporządzonej notatce urzędowej z interwencji. Przez zacieranie śladów przestępstwa, udaremniał postępowanie karne prowadzone przez Prokuraturę Rejonową dla W. w sprawie o sygnaturze akt [...] przeciwko M.B., pomagając sprawcy uniknąć odpowiedzialności karnej w zakresie popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Ponadto w dniu 18 grudnia 2018 r. w toku ww. postępowania, będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, z obawy przed odpowiedzialnością karną złożył zeznania mające służyć za dowód w sprawie, podając niezgodnie z prawdą okoliczności zabezpieczenia rzeczy stanowiącej dowód, gdy w rzeczywistości zaniechał jej procesowego zabezpieczenia. W powyższej sprawie Prokuratura Rejonowa w S. prowadzi śledztwo pod sygnaturą akt [...] i w jego toku w dniu 18 grudnia 2019 r. przedstawiła funkcjonariuszowi zarzuty o czyn z art. 239 § 1 k.k., art. 271 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 233 § 1a k.k.

Następnie organ pierwszej instancji przytoczył wybraną treść: wyjaśnień obwinionego z dnia 4 grudnia 2019 r., zeznań świadków: K.Z. z dnia 2 grudnia 2019 r., aspiranta sztabowego R.B., A.R., M.S., J.W., M.K., W.S. z dnia 18 grudnia 2019 r., P.Ś., D.R., M.B.,

W dalszej kolejności organ pierwszej instancji podał, że Komendant Wojewódzki Policji uchylił orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz przytoczył treść zaleceń organu odwoławczego.

Organ pierwszej instancji wskazał też, że Komendanta Miejski Policji w dniu [...] kwietnia 2020 r. wydał postanowienie nr [...] o zmianie zarzutów w postępowaniu przeciwko K.Z., zarzucając jedynie brak reakcji tego funkcjonariusza na zachowanie W.S. w zakresie zaniechania procesowego zabezpieczenia rzeczy stanowiącej dowód w sprawie w postaci zawiniątka z suszem roślinnym koloru brunatno – zielonego, a następnie zniszczenia tego przedmiotu przez zadeptanie oraz pominięcie tego zdarzenia w sporządzonej notatce urzędowej, przez co udaremnił postępowanie karne prowadzone przez Prokuraturę Rejonową dla W. w sprawie o sygnaturze akt [...] przeciwko M.B..

Organ pierwszej instancji przytoczył treść załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2005 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta oraz art. 132 ust. 1 i art. 132a ustawy o Policji. Organ uznał, że obwiniony zamiast dbać o pozytywny wizerunek Policji jako formacji, w której pełni służbę, nie podjął działań służących do budowania zaufania do niej, a przez swoje naganne zachowanie podważył pozytywną opinię społeczną dotyczącą zaangażowania oraz poprawnego wykonywania czynności służbowych przez innych funkcjonariuszy Policji. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości dowodzi o sprawstwie przewinienia dyscyplinarnego. Stopień zawinienia wskazuje, że obwiniony w sposób umyślny dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego. Obwiniony, aby osiągnąć swój cel przewidywał możliwość jego popełnienia i świadomie godził się na taką ewentualność. Ustalenia poczynione zostały w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i stanowią wynik wszechstronnej analizy całego materiału. Ocena faktyczna i logiczna tego materiału stanowi wynik dokładnego rozważenia wszystkich okoliczności i nie wykracza poza dyrektywę swobodnej oceny dowodów. Zdaniem organu, wymierzenie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby jest adekwatne do rodzaju i okoliczności zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, a ponadto spełni swój cel zapobiegawczy i wychowawczy.

W odwołaniu funkcjonariusz wniósł o uchylenie w całości orzeczenia i uniewinnienie go, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego ora dopuszczenie dowodu z postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. z dnia [...] czerwca 2019 r., zawieszającego śledztwo przeciwko obwinionemu i drugiemu funkcjonariuszowi z uwagi na konieczność przesłuchania przez prokuratora w charakterze świadka M.B. z udziałem biegłego psychologa, którego miejsce pobytu nie jest znane. Obwiniony zarzucił odstąpienie przez organ od ustalenia stanu faktycznego i ograniczenie się do powielenia treści zeznań poszczególnych świadków i wyjaśnień obwinionego, bez wykazania, którym dowodom i dlaczego dano wiarę, a którym odmówiono wiarygodności i z jakich przyczyn. Obwiniony zarzucił nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów i oparcie orzeczenia o niepełny materiał dowodowy i sprzeczne zeznania pracowników ochrony i M.B.. Nie podjęto również próby ustalenia, kto był kierowcą, a kto dysponentem pojazdu, podczas gdy drugi funkcjonariusz wskazuje, że także on mógł być dysponentem pojazdu, a obwiniony kierowcą. W konsekwencji obwiniony zarzucił naruszenie art. 135f ust. 7 w związku z art. 135g oraz art. 135j ust. 1 pkt 6 ustawy o Policji.

Po rozpoznaniu odwołania funkcjonariusza od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu dyscyplinarnym został ustalony stan faktyczny. Następnie organ odwoławczy opisał dokładnie zatrzymanie w dniu 15 grudnia 2018 r. przez pracowników ochrony firmy A pracownika produkcyjnego M.B. wraz ze skradzionymi przedmiotami, znalezienie w szafce tego pracownika woreczka z substancją przypominającą suszoną herbatę, odprowadzenie pracownika do osobnego pomieszczenia i pozostawienie tam również woreczka z substancją, przybycie patrolu Policji w składzie z obwinionym i drugim funkcjonariuszem, przekazanie funkcjonariuszom Policji przez pracowników ochrony firmy zatrzymanego pracownika i woreczka z suszem, zatrzymanie w drodze na komisariat przez K.Z. radiowozu i zniszczenie przez obwinionego zawartości woreczka. Organ odwoławczy wskazał również, że funkcjonariusz w dniu 18 grudnia 2018 r. w toku postępowania przeciwko M.B. podał niezgodnie z prawdą okoliczności związane z zatrzymaniem tej osoby i zabezpieczeniem dowodów.

Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i wyciągnął prawidłowe wnioski co do przebiegu zdarzeń związanych z zarzutami dyscyplinarnymi. Organ pierwszej instancji zebrał wystarczający materiał dowodowy, który wskazuje, kto był kierowcą, a kto dysponentem radiowozu. Są to zapisy z notatników służbowych obwinionego i drugiego funkcjonariusza, z których wynika, że to K.Z. był kierowcą, a obwiniony dowódcą patrolu. Również wyjaśnienia K.Z. jednoznacznie wskazują, kto był kierowcą, a kto pasażerem radiowozu. Wyjaśnił bowiem on: "nie pamiętam, żebym się zatrzymywał i aby z niego wysiadł S., który to niby miał coś zniszczyć i zdeptywać swoją nogą".

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, organ pierwszej instancji ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, wskazał dowody, którym dał wiarę – zeznaniom świadków, przytaczając ich treść i używając zwrotu "powyższe potwierdził również w swoich zeznaniach" oraz wskazał dowody, którym odmówił tego waloru – wyjaśnienia obwinionego. Natomiast rozstrzygnięcie sprawy, prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w S. nie ma znaczenia dla oceny zachowania obwinionego i popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, bowiem przełożony dyscyplinarny nie stwierdza i nie udowadnia popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa. Dowodami wskazującymi na popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu czynów są m. in. zeznania świadków: P.Ś., D.R., M.K., M.B., J.W.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, ze zachowanie obwinionego w czasie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wyczerpuje znamiona winy umyślnej. Wymierzona obwinionemu kara uwzględnia rodzaj winy, stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby, a także dotychczasowy przebieg służby obwinionego i opinię służbową o obwinionym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie:

-art. 135f ust. 7 w związku z art. 135g ustawy o Policji przez nieuzasadnione zastosowanie przy braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i odmowy przeprowadzenia dalszych niezbędnych czynności,

-art. 135l ust. 1 ustawy o Policji przez wydanie orzeczenia bez uzupełnienia materiału dowodowego,

-art. 135e ust. 9 w związku z art. 135e ust. 1 ustawy o Policji przez niezwrócenie się do Prokuratora Rejonowego w S. o udostępnienie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy [...] według stanu na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia,

-art. 135g ust. 2 ustawy o Policji przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący był dysponentem (siedział obok kierowcy) i opuścił się niszczenia dowodu, a fakt bycia dowódcą patrolu nie przesądza o braku możliwości bycia kierowcą radiowozu,

-art. 135h ust. 3 ustawy o Policji przez nie zawieszenie postępowania dyscyplinarnego do czasu przeprowadzenia czynności z udziałem świadka, tj. okoliczności tożsamej z podstawą zawieszenia śledztwa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do uregulowań ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360) - rozdział 10 Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów, stwierdzenie przez organ dyscyplinarny popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej. Na rzeczniku dyscyplinarnym spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (art. 135e ust. 1). Następnie przełożony dyscyplinarny na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego wydaje orzeczenie określone w 135j ust. 1-4 ustawy o Policji. Są to warunki niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego i rozstrzygnięcia sprawy. Przypisanie policjantowi winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej.

Zgodnie z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres.

W myśl powyższego przepisu do ustalenia stanu faktycznego w sprawie zobowiązany jest rzecznik dyscyplinarny w postępowaniu dyscyplinarnym, na podstawie dowodów zebranych w sprawie. Wyjątkowo wyższy przełożony dyscyplinarny może wpływać na modyfikację ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, może on uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres.

Stan faktyczny sprawy powinien być przedstawiony przez przełożonego dyscyplinarnego w uzasadnieniu wydanego orzeczenia dyscyplinarnego. Zgodnie bowiem z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji orzeczenie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołany przepis wprawdzie szczegółowo nie określa konkretnych elementów uzasadnienia, to jednak przyjąć należy, iż uzasadnienie faktyczne powinno wskazywać okoliczności faktyczne, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, jak i przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest bowiem konieczne dla późniejszego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może nasuwać żadnych wątpliwości.

Uzasadnienie orzeczenia winno zawierać logiczny proces rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego. Niedopuszczalne jest ogólne powoływanie się przez organ na przeprowadzone dowody, niezbędne jest bowiem ustalenie zależności każdego z nich, w całości lub w konkretnym fragmencie, od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W razie istnienia pomiędzy dowodami sprzeczności organ w uzasadnieniu orzeczenia powinien wyjaśnić, na których z nich się oparł i dlaczego oraz z jakich powodów innych nie uwzględnił. Oznacza to, że z taką samą starannością powinien oceniać zarówno dowody, które odrzuca, jak i te, na których opiera rozstrzygnięcie. Brak tego rodzaju wyjaśnienia i oceny uniemożliwia odparcie zarzutu przekroczenia przez organ granic swobodnej oceny dowodów, zaś obwinionemu zrozumienie wydanego w jego sprawie orzeczenia (wyrok NSA z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt [...]).

Wskazać należy, że wszystkie uzyskane przez organ środki dowodowe podlegają swobodnej ocenie dowodów, która jednak nie oznacza dowolności, gdyż w uzasadnieniu orzeczenia należy wykazać, dlaczego przyjęto taki, a nie inny stan faktyczny jako podstawę rozstrzygnięcia. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Powyższych elementów zabrakło jednak w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Przede wszystkim w uzasadnieniu orzeczenia przełożony dyscyplinarny nie przedstawił stanu faktycznego, nie wskazał okoliczności faktycznych, które uznał za udowodnione i które stanowiły podstawę orzekania w sprawie. W uzasadnieniu organ przytoczył na wstępie zarzuty przedstawione skarżącemu, następnie przytoczył wybraną treść: wyjaśnień skarżącego z dnia 29 listopada 2019 r., zeznań drugiego obwinionego funkcjonariusza K.Z. z dnia 2 grudnia 2019 r., zeznań aspiranta sztabowego R.B., aspiranta M.Z., A.R., M.S., J.W., M.K., W.S. z dnia 18 grudnia 2019 r., P.Ś., D.R., M.B., Zamieszczono również informacje o włączeniu do akt sprawy materiałów z postępowania prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej w S.. Organ nie wskazał również dowodów, którym dał wiarę i na których się oparł, jak również przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu orzeczenia przytoczono szerokie fragmenty wyjaśnień obwinionego oraz drugiego obwinionego funkcjonariusza, bez wskazania czy organ dał wiarę tym wyjaśnieniom, a jeśli nie, to z jakich względów. Uzasadnienie orzeczenia organu pierwszej instancji stanowi sprawozdanie z przebiegu przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego i nie odpowiada wymaganiom art. 135j ust. 2 pkt 6 oraz art. 135l ust. 1 ustawy o Policji. Stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania został ustalony dopiero przez organ odwoławczy (s. 4 – 5 orzeczenia organu odwoławczego), wbrew uregulowaniom art. 135l ust. 1 ustawy o Policji.

W niniejszej sprawie, organy dyscyplinarne stwierdziły, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza nieprzestrzeganie przez obwinionego zasad etyki zawodowej i uznały skarżącego winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. W ocenie Sądu taki wniosek jest przedwczesny, gdyż organy należycie nie wyjaśniły wszelkich okoliczności sprawy i nie uzasadniły, dlaczego nie dały wiary wyjaśnieniom skarżącego, a także zeznaniom drugiego obwinionego funkcjonariusza. Przede wszystkim organy nie wyjaśniły, który z policjantów wysiadł z radiowozu i zniszczył woreczek z zawartością, o czym zeznał M.B.. Okoliczność, kto wysiadł z radioiwozu, nie wynika z zapisów w notatnikach służbowych funkcjonariuszy, które wskazują jedynie, kto był dowódcą patrolu. Okoliczności zniszczenia woreczka przez obwinionego nie potwierdził również drugi obwiniony funkcjonariusz w wypowiedzi cytowanej przez organ: "nie pamiętam żebym się zatrzymywał i aby z niego wysiadał S., który to niby miał coś niszczyć i zdeptywać nogą". Organy nie wypowiedziały się także, czy przesłuchiwany w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową rozpoznał któregoś z obwinionych funkcjonariuszy, w reakcji na okazane mu zdjęcia.

Organy nie dokonały również oceny wiarygodności zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym przez świadka M.B., który wskazał na fakt zniszczenia przez obwinionego woreczka wraz z zawartością. W ocenie Sądu, istotne jest dla tej oceny, że prokurator prowadzący śledztwo przeciwko obwinionym postanowił osobiście przesłuchać M.B. z udziałem biegłego z zakresu psychologii na okoliczność zniszczenia zawartości woreczka, jako jedynego bezpośredniego świadka zdarzenia.

Ponadto organy powołały się na zeznania świadka M.K., dowódcy zmiany ochrony zakładu pracy. W dniu 27 grudnia 2019 r. świadek zeznała, że była "na recepcji, kiedy policjanci wyprowadzali zatrzymanego i wtedy wywiązała się taka rozmowa, a w zasadzie chyba to było zaraz na początku, kiedy policjanci przyjechali. (...) Jeden z nich, nie pamiętam jego wyglądu, wziął to do ręki i stwierdził właściwie, że za taką ilość, to ten zatrzymany nic nie będzie miał". Również w dniu 4 marca 2020 r. świadek zeznała, że "nie pamiętam tego na sto procent, ale generalnie to ja musiałam zanieść woreczek do pomieszczenia numer 8. (...) Pamiętam, że po jakimś czasie policjanci wracali z pomieszczenia numer 8 i przyszli do recepcji. Policjanci prowadzili ze sobą pracownika ujętego na kradzieży, z tego co pamiętam był skuty kajdankami. Pamiętam, że jeden z policjantów podniósł mi tak jakby do góry trzymany w swojej dłoni woreczek foliowy z zawartością substancji i tak jakby pokazał mi ten woreczek. Pamiętam, że ten policjant zwrócił się do mnie w związku z tym woreczkiem z zapytaniem, czy na pewno to zgłaszamy, ponieważ za taką małą ilość substancji, to ten pracownik i tak nie poniesie konsekwencji". Świadek zeznała także: "Pamiętam, że tamtego dnia pracowałam na zmianie dziennej, czyli od godziny 6.30 rano do godziny 18.30 po południu." Z materiału dowodowego sprawy wynika jednak, że funkcjonariusze przybyli do zakładu pracy na miejsce kradzieży około godziny 20.15 (notatniki służbowe funkcjonariuszy, zapisy z systemu SWD). Te sprzeczności w zeznaniach świadka nie zostały jednak wyjaśnione i nie ustalono, czy istotnie świadek M.K. była obecna w recepcji zakładu pracy w momencie przybycia funkcjonariuszy czy też w momencie wyprowadzania przez funkcjonariuszy osoby zatrzymanej i mogła widzieć w recepcji wychodzących z zakładu pracy funkcjonariuszy z przekazanym im woreczkiem z substancją.

W ocenie Sądu, postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 135e ust. 1, art. 135l ust. 1 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni powyższe rozważania Sądu, w szczególności w postępowaniu dyscyplinarnym zostanie ustalony stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Organ winien również wskazać, którym dowodom dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności i z jakich przyczyn, a także wyjaśnić rozbieżności w zeznaniach świadka.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.