Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1462/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. we [...] na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności informacji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z dnia [...] czerwca 2014 r., wniesionej przez C. B. P. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w związku z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014r., złożonym przez C. B. P. w sprawie stwierdzenia nieważności "decyzji [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] lutego 2007r., znak: [...] o odrzuceniu wniosku nr [...] z przyczyn formalnych lub też wydanie decyzji o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa".

Skarżący ubiegał się o przyznanie dotacji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz.U. Nr 116, poz. 1206, z późn.zm., dalej: ustawa o NPR), przewidującej m.in. wydatkowanie publicznych środków wspólnotowych na realizację programów operacyjnych.

[...] Agencja Rozwoju Regionalnego (Regionalna Instytucja Finansująca – RIF) poinformowała Wnioskodawcę, że złożony przez niego wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej, w związku z tym nie został zakwalifikowany do dalszej oceny techniczno-ekonomicznej i merytorycznej.

W dniu [...] lutego 2007 r. Skarżący wniósł od powyższego rozstrzygnięcia RIF odwołanie do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP).

Agencja pismem z dnia [...] marca 2007 r. uznała złożone odwołanie za bezzasadne.

W piśmie z dnia 16 stycznia 2014 r. skierowanym do organu, zatytułowanym "wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji", Skarżący wniósł o wydanie przez Ministra Gospodarki decyzji stwierdzającej nieważność "decyzji [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. we [...] z dnia [...] lutego 2007r. – pismo znak [...]o odrzuceniu wniosku nr [...] z przyczyn formalnych lub też wydanie decyzji o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa".

W wyniku rozpoznania wniosku organ, na podstawie art. 61a § 1 w związku z art. 124 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego wydał postanowienie z dnia [...] marca 2014 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności "decyzji [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. we [...] z dnia [...] lutego 2007r. – pismo znak [...] o odrzuceniu wniosku nr [...] z przyczyn formalnych lub też wydanie decyzji o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa".

W dniu [...] marca 2014 r. skarżący zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. postanowieniem, wnioskując o jego uchylenie i stwierdzenie nieważności "decyzji’’.

W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący zarzucił organowi niewłaściwe zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. Zdaniem Skarżącego stanowisko organu jest błędne. Skarżący podniósł, iż ustawodawca nie rozstrzygnął, czy w postępowaniu o przyznanie dotacji należy stosować, bądź też nie, przepisy kpa. Rozbieżności w orzecznictwie rozstrzygnęła Uchwała 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007r. sygn.akt II GPS 3/06. Minister Gospodarki zupełnie pominął treść tej uchwały, co miało znaczenie w sprawie. Zdaniem Skarżącego, argumenty organu, iż nie mamy do czynienia z władczym rozstrzygnięciem są oczywiście bezzasadne.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podtrzymując stanowisko w nim zawarte. W uzasadnieniu Minister Gospodarki wskazał - odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, że procedura przewidziana w ustawie o NPR wprost przewiduje, że udzielenie dofinansowania w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw następuje na podstawie umowy o dofinansowanie zawieranej pomiędzy instytucją wdrażającą działającą na zlecenie instytucji zarządzającej, a podmiotem ubiegającym się o wsparcie. Jeśli udzielenie pomocy finansowej nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, ale na podstawie umowy zawieranej między instytucją wdrażającą a podmiotem ubiegającym się o dotację, to przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania. Ustawodawca, rezygnując z formy decyzji administracyjnej, wprowadzając formę umowy cywilnoprawnej, jako podstawy do udzielenia pomocy finansowej ze środków publicznych, przesądził, że czynności związane z przyznawaniem tej pomocy nie mają charakteru administracyjnoprawnego. Konsekwencją odejścia przez ustawodawcę od drogi decyzji administracyjnej i zastosowanie formy umowy cywilnoprawnej, jako podstawy do udzielenia pomocy finansowej, jest uznanie, że taki też charakter mają czynności wstępne związane z zawarciem tej umowy. Na potwierdzenie powyższego Minister Gospodarki powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Jednocześnie wskazał, że choć środki finansowe, które przyznawane są beneficjentom zawierającym umowę o dofinansowanie należą do środków publicznych, nie odbiera to jednak tej czynności charakteru cywilnoprawnego. Sam przedmiot działania bowiem nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że instytucja wdrażająca może działać w tym zakresie tylko w formie decyzji administracyjnych.

Organ podkreślił, iż aby dany akt mógł zostać uznany za decyzję administracyjną musi istnieć podstawa materialnoprawna dla organu administracji publicznej do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia w stosunku do indywidualnego podmiotu w określonym stanie faktycznym. Należy jednocześnie podkreślić, że organ administracji publicznej może w drodze decyzji konkretyzować uprawnienia lub obowiązki podmiotów tylko wówczas, gdy norma prawa materialnego zezwala mu na podjęcie takiego działania.

Zważywszy, że procedura przewidziana w ustawie o NPR wprost przewiduje zawarcie umowy o dofinansowanie, to zdaniem organu oznacza, że ustawodawca nie przewidział w tym zakresie możliwości wydania przez RIF decyzji administracyjnej. Przyjmuje się, że zewnętrzny akt administracyjny o charakterze władczym musi być oparty na szczegółowym upoważnieniu ustawowym. RIF nie ma przypisanej generalnej kompetencji do działania w formach władczych. Dlatego też każdorazowe takie jej działanie musi mieć konkretną podstawę prawną określającą formy prawne, jakimi może się posługiwać. Działania podejmowane przez RIF na etapie oceny wniosków złożonych przez przedsiębiorców nie mają charakteru władczego, a przekazywane przez nią informacje o tej ocenie nie są decyzjami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wskazano, że RIF nie posiada samodzielnych kompetencji do decydowania o udzieleniu pomocy finansowej na rozwój przedsiębiorczości z sektorowego programu operacyjnego SPO-WKP, tj. nie rozstrzyga, który z wnioskodawców otrzyma środki finansowe z programu sektorowego przewidzianego dla przedsiębiorstw. W świetle przedstawionych regulacji prawnych, zdaniem organu, nie można kompetencji decyzyjnych przypisywać RIF. Organ wyjaśnił, iż przyznanie pomocy finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o NPR należy, co do zasady do instytucji zarządzającej.

W związku z powyższym organ stwierdził, że pismo [...]ARR z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] o odrzuceniu wniosku nr [...] z przyczyn formalnych nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego. Zawiera ono przekazywane przez RIF informacje, o których mowa w § 13 ust. 2 i § 14 ust. 5 rozporządzenia z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego – Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw (Dz.U. Nr 195, poz. 2010 ze zm.).

W dniu [...] listopada 2008 r. skarżący złożył powództwo cywilne o zapłatę tytułem odszkodowania za niedochowanie należytej staranności przy przeprowadzeniu oceny wniosku powoda złożonego w ramach programu operacyjnego SPO-WKP. Wyrokiem z dnia [...] maja 2009r. (sygn.akt [...]) Sąd Okręgowy w [...] powództwo oddalił. Apelacja także została oddalona. Wyrokiem z dnia [...] października 2009r. sygn.. akt [...] Sąd Apelacyjny wskazał, iż działania organów były prawidłowe i zgodne z trybem postępowania przewidzianym w ustawie o NPR i rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 27 sierpnia 2004 r. Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, wnosząc nadzwyczajny środek odwoławczy - skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. (sygn. akt I CSK 297/10) odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Zdaniem organu, skoro wskazane przez Wnioskodawcę pismo nie mieści się w kategorii decyzji administracyjnych, to tym samym zarzut naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zgłoszony we wniosku jest niezasadny. Przepisy prawne będące podstawą rozpatrywania wniosków nie zawierają przesłanek pozwalających na wnioskowanie, że w ramach ogólnej sprawy o udzielenie wsparcia na podstawie umowy można wyodrębnić sprawę administracyjną, w której rozstrzyga się władczo o przyznaniu lub odmowie przyznania dofinansowania.

Gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje, zgodnie z art. 61a § 1 kpa, postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek, określonych w art. 61a § 1 kpa, dyspozycja normy nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wydania wskazanego wyżej postanowienia. Należy zauważyć, że stosownie do art. 61a § 1 kpa przeszkoda przedmiotowa zaistnieje wówczas, gdy w złożonym do organu administracji publicznej wniosku zostanie zawarte takie żądanie, które w ogóle nie podlega rozpatrzeniu w formie prawnoadministracyjnej.

Niedopuszczalność prowadzenia postępowania z uwagi na charakter aktu, którego wniosek dotyczy jest przesłanką przedmiotową wyłączającą możliwość wszczęcia takiego postępowania i zainicjowania trybu nadzorczego przewidzianego w art. 156 k.p.a.

W dniu 4 czerwca 2014 r. Skarżący wniósł od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze przedstawił stan faktyczny sprawy i podtrzymał argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a dotyczącą niewłaściwego uznania przez organ, że czynności związane z przyznaniem pomocy na podstawie ustawy o Narodowym Planie Rozwoju nie mają charakteru administracyjnoprawnego, a w konsekwencji, że odrzucenie wniosku o dofinansowanie nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Podniósł, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie znajdują poglądy wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2004 r., sygn. akt II GPS 3/06

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o oddalenie skargi ,z uwagi na fakt, że zarzuty przedstawione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Postanowienie Ministra Gospodarki z [...] kwietnia 2014 r., jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] marca 2014 r., zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz.267 ze zm., dalej k.p.a.). Przepis ten, obowiązujący od dnia 11 kwietnia 2011 r., został dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz.18).

Nowelizacja ta pozwoliła na wyraźniejsze niż dotychczas rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego – jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest też zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, co oznacza, iż w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem o charakterze formalnym, a nie merytorycznym.

W niniejszej sprawie uczestnictwo Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w realizacji programu wynikało z zakresu jej działań, określonego ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275 z późn.zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, realizowała ona zadania z zakresu administracji rządowej, które zostały określone dla niej w programach rozwoju gospodarki, w szczególności w zakresie wspierania: rozwoju mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, eksportu, rozwoju regionalnego, działalności innowacyjnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. "o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz tworzenia nowych miejsc pracy, przeciwdziałania bezrobociu i rozwoju zasobów ludzkich". W oparciu zaś o ust. 1a tego artykułu uczestniczyła w realizacji programów operacyjnych, o których mowa w ustawie o NPR jako instytucja wdrażająca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom określonym w art. 6b ust. 1, lub jako beneficjent.

Ustawa o Narodowym Planie Rozwoju określiła również pojęcia: "beneficjenta", "instytucji wdrażającej" i “instytucji zarządzającej" . Zgodnie z art. 2 pkt 1 tejże ustawy "beneficjentem" jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, korzystające z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 7. Natomiast "instytucja wdrażająca" to podmiot publiczny lub prywatny, odpowiedzialny za realizację działania w ramach programu operacyjnego na podstawie umowy z instytucją zarządzającą (art. 2 pkt 4).

Minister Gospodarki i Pracy rozporządzeniem z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej"), określił szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach tego programu (§ 1 ust. 1). Oparł się przy tym na delegacji wynikającej z art. 6b ust. 10 ustawy o utworzeniu PARP.

Tryb udzielania wsparcia przedsiębiorcom unormowany został w Rozdziale 4 ww. rozporządzenia. I tak, wniosek o dofinansowanie składany jest przez przedsiębiorcę w regionalnej instytucji finansującej, dokonującej jego formalnej oceny (§ 13). W razie stwierdzenia uchybień formalnych we wniosku złożonym najpóźniej na 7 dni przed upływem danego terminu składania wniosków, regionalna instytucja finansująca wzywa przedsiębiorcę do usunięcia tych uchybień w terminie 3 dni roboczych od wezwania (ust. 3), przy czym RIF odrzuca wniosek zawierający uchybienia formalne, informując o tym przedsiębiorcę. Natomiast wnioski prawidłowe pod względem formalnym i techniczno-ekonomicznym regionalna instytucja finansująca przekazuje sukcesywnie Agencji (ust. 4).

Zgodnie natomiast z § 14 rozporządzenia Agencja przeprowadza drugi etap oceny techniczno-ekonomicznej i ocenę merytoryczną wniosków, o których mowa w § 13 ust. 4, stosując kryteria oceny określone w przepisach wydanych dla Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (ust. 1).

Agencja, w terminie 60 dni od dnia upływu danego terminu składania wniosków, przekazuje wyniki oceny wniosków, w postaci listy rankingowej, Instytucji Pośredniczącej Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (ust. 2). Instytucja Pośrednicząca weryfikuje wyniki oceny wniosków, o których mowa w ust. 2, a następnie w terminie 5 dni roboczych przekazuje zweryfikowaną listę rankingową Instytucji Zarządzającej (ust. 3). Instytucja Zarządzająca, kierując się zweryfikowanymi wynikami oceny, w terminie 30 dni od dnia przekazania przez Agencję listy rankingowej Instytucji Pośredniczącej zatwierdza listę rankingową wniosków kwalifikujących się do wsparcia, na podstawie której Agencja zawrze umowy o udzieleniu wsparcia. W przypadku wątpliwości co do oceny wniosku Instytucja Zarządzająca może zażądać od Agencji kopii wskazanego wniosku wraz z załącznikami (ust.4). Po zatwierdzeniu przez Instytucję Zarządzającą listy rankingowej wniosków kwalifikujących się do wsparcia Agencja niezwłocznie zawiadamia wnioskodawców o udzieleniu bądź odmowie udzielenia wsparcia (ust. 5).

Definicję "instytucji zarządzającej" zawiera art. 2 pkt 5 ustawy o NPR. Jest to właściwy minister, odpowiedzialny za przygotowanie i nadzorowanie realizacji programu operacyjnego albo za przygotowanie i nadzorowanie realizacji strategii wykorzystania Funduszu Spójności, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz. Urz. WE L 161 z 26.06.1999, L 198 z 21.07.2001 oraz L 158 z 27.06.2003; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 14, t. 1, str. 31) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającym Fundusz Spójności (Dz. Urz. WE L 130 z 25.05.1994, L 161 z 26.06.1999; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 14, i 1, str. 9 (w brzmieniu wówczas obowiązującym).

Zważywszy na wskazany stan prawny, zdaniem Sądu, działania podejmowane przez PARP odnośnie zgłaszanych wniosków nie mają charakteru władczego, a przekazywane przez nią informacje nie są decyzjami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Należy również podkreślić, iż w świetle przedstawionych regulacji RIF nie ma żadnych kompetencji decyzyjnych.

Ze względów wskazanych wyżej Sąd stwierdził, że skoro pismo [...]ARR z dnia [...] lutego 2007 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a., nie służyły tym samym od niego środki zaskarżenia, w tym nadzwyczajne, jak stwierdzenie nieważności, przewidziane w tym kodeksie.

Podkreślić należy, iż dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s. 18).

Pismo [...]ARR informujące o odrzuceniu wniosku, jego przyznaniu lub odmowie przyznania dofinansowania jest więc czynnością techniczną, której nie można przypisać cech władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, podlegającego kontroli sądów administracyjnych. Z tych też względów chybione jest powoływane się przez autora skargi na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 3/06. Zagadnienie prawne, jakie zostało rozstrzygnięte w tej uchwale dotyczyło bowiem odmowy dofinansowania przez instytucję wdrażającą działającą w imieniu instytucji zarządzającej (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 566/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 2873/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podobne stanowisko prezentował w tym przedmiocie tut. Sąd w wyrokach z dnia 3 lipca 2012r. sygn. akt V SA/Wa 657/12 oraz V SA/Wa 2223/13 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w pełni podziela ten pogląd.

Skoro zatem pismu [...]ARR nie można przypisać cech władczego rozstrzygnięcia administracyjnego podlegającego kontroli sądów administracyjnych, to tym samym nie mógł być wobec tych informacji zainicjowany tryb nadzorczy przewidziany w art. 156 k.p.a. Z tych samych względów bezpodstawny jest także zarzut podpisania pisma przez osobę nieuprawnioną.

Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego.

Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ innych przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.