Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1326/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Marek Stojanowski, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2006r. sygn. akt VI SA/Wa 548/06 w sprawie ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu zwierząt bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja

2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 548/06 uwzględnił skargę P. S.A. z siedzibą

w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia

[...] Nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu zwierząt bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 października 2005 r.

Z ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy wynika,

że decyzją z dnia [...] Nr -16 [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 października 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt (Dz. U. Nr 185, poz. 1809, zwanego dalej rozp.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004r., nr 204, poz. 2088, ze zm.), lp. 1.5.3. załącznika do tejże ustawy oraz art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 października 2005 r. w przedmiocie nałożenia na P. S.A. z siedzibą w [...] kary pieniężnej w kwocie 500 złotych za wykonywanie przewozu zwierząt bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji podjęte zostało w związku

ze stwierdzeniem w wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej pojazdu marki Jelcz nr rej. [...], prowadzonego przez W. M., który okazał obowiązującą

w czasie przeprowadzania kontroli umowę o pracę z P. S.A., naruszenia

art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt oraz § 6 ust. 1 pkt 2c rozp.

Za bezpodstawne organ II instancji uznał zarzuty przedstawione przez P. S.A. w złożonym odwołaniu, dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o ochronie zwierząt wraz z aktami wykonawczymi, poprzez pominięcie faktu, iż przewóz zwierząt odbywał się

w ramach przewozów wykonywanych na potrzeby własne skarżącego przedsiębiorcy o charakterze niezarobkowym, co wyłączało zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 2c rozp.

W ocenie organu II instancji każdy transport zwierząt, w efekcie którego dochodzi do zmiany właściciela ma charakter komercyjny i podlega przepisom ustawy o ochronie zwierząt i jej aktów wykonawczych.

Na powyższą decyzję P. S.A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła brak w jej uzasadnieniu odniesienia się do przedstawionej w odwołaniu argumentacji,

jak również podniosła błędne powołanie przez organ II instancji definicji przewoźnika zawartej w ustawie o transporcie drogowym, zamiast zamieszczonej w § 2

ust. 10 rozp..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W rozważaniach Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie dla jej rozstrzygnięcia istotne znaczenie miała kwestia ustalenia znaczenia pojęcia transportu zarobkowego, którego nie definiuje wprost rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt. Sąd zaznaczył, że organ II instancji za transport tego rodzaju uznał każdy transport zwierząt mający związek z prowadzoną działalnością zarobkową niezależnie od jej rodzaju i charakteru. Powołane jednakże w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji rozporządzenie Ministra Infrastruktury stanowiło akt wykonawczy do ustawy

o ochronie zwierząt, w związku z czym zasadnym było odwołanie się do przepisów tejże ustawy. Regulacje w niej zawarte, w tym w szczególności art. 24 ust. 4a wprowadzają rozróżnienie na zarobkowy transport drogowy i transport zwierząt związany z prowadzeniem innej działalności, nawiązując do pojęcia transportu niezarobkowego (przewóz na potrzeby własne) w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu, transport zarobkowy zwierząt w rozumieniu przywołanego rozporządzenia to transport polegający na wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie transportu, przez który nie należy rozumieć transportu zwierząt związanego z prowadzeniem innej działalności. Sąd zaznaczył,

że w przedmiotowej sprawie w przypadku strony skarżącej przewóz wykonywany był na potrzeby własne i miał charakter niezarobkowy. Organ II instancji w sposób błędny przyjął zatem, że każdy transport zwierząt, w efekcie którego dochodzi do zmiany właściciela ma charakter komercyjny i w konsekwencji wymaga stosownego orzeczenia lekarza weterynarii. Nie wziął jednakże pod uwagę okoliczności, iż skoro skarżący był producentem transportowanych tuczników to przedmiotem transakcji była ich sprzedaż a nie usługa przewozowa.

Od powyższego wyroku Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz o oddalenie skargi względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji,

a ponadto o orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 24 ust.4a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt oraz § 1 ust.2 pkt 1 i § 6 ust.1 pkt 2 lit c) rozp., poprzez nieuwzględnienie wykładni art. 24 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt.

W uzasadnieniu skargi organ II instancji wskazał, że WSA w Warszawie niezasadnie przyjął, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt nawiązują do terminologii ustawy o transporcie drogowym, w tym zwłaszcza w zakresie terminów "transport drogowy" i "przewozy niezarobkowe". Pogląd ten nie znajduje normatywnego uzasadnienia, bowiem powyższe akty są względem siebie neutralne. Stanowisko przyjęte przez sąd I instancji, iż transport zarobkowy w rozumieniu powołanego rozporządzenia i ustawy o ochronie zwierząt może oznaczać tylko transport wykonywany w zakresie działalności wyłącznie transportowej, nie uwzględnia treści delegacji ustawowej, na podstawie której wydano wzmiankowane rozporządzenie.

W ocenie organu, z treści art. 24 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt w sposób

nie budzący wątpliwości wynika, że w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy

o ochronie zwierząt miały zostać określone warunki transportu zwierząt. Ustawodawca nie dokonał jednakże w wymienionym przepisie upoważniającym

skonkretyzowania charakteru transportu.

Naczelny Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej P.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach :

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone

w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem żądanego uchylenia lub zmiany.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko nieważność postępowania.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego i zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 24 ust.4a ustawy z 21 sieprnia1997r. o ochronie zwierząt oraz § 1 ust.2 pkt 1 i § 6 ust.1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z października 2003r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt przez przyjęcie, że transport zarobkowy w rozumieniu powołanego rozporządzenia może oznaczać tylko transport wykonywany w zakresie działalności wyłącznie transportowej.

Nadto przez nieuwzględnienie delegacji ustawowej tj. art. 24 ust.5 ustawy

o ochronie zwierząt.

Wskazał też, że niezasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż przepisy wspomnianego rozporządzenia nawiązują do terminologii ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji przedstawionej

w skardze kasacyjnej.

Jak wynika rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 października 2003r.

w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt, a konkretnie

z § 6 ust.1 przewoźnik może przyjąć zwierzęta do przewozu tylko wówczas, gdy lekarz weterynarii wydał orzeczenie, że zwierzęta nadają się do transportu.

Natomiast § 2 pkt 10 rozporządzenia określa przewoźnika jako osobę fizyczną lub prawną dokonującą zarobkowo transportu zwierząt w imieniu własnym lub

w imieniu innej osoby albo dostarczającą środki transportu przystosowane do przewozu zwierząt.

Przepisów wspomnianego rozporządzenia nie stosuje się do transportu

o charakterze niezarobkowym.

Analiza pojęcia transportu o charakterze niezarobkowym powinna być prowadzona w oparciu o tekst ustawy o ochronie zwierząt.

W art. 24 ust.4a tej ustawy ustawodawca posłużył się pojęciem zarobkowy transport drogowy.

Należy więc przyjąć, że transport wykonywany na potrzeby własne producenta nie jest uznany za transport zarobkowy.

Brak jest też podstaw aby w oparciu o przepisy ustawy o ochronie zwierząt

i rozporządzenie wykonawcze (art. 24 ust.5) uznać, że każdy transport zwierząt związany z działalnością gospodarczą może być określony jako transport zarobkowy.

W ocenie Sądu intencją ustawodawcy było wyeliminowanie z tego pojęcia przewozów dokonywanych na potrzeby własne producenta i przy użyciu jego środków transportu. Nadto uznano, że w ramach przewozu na potrzeby własne nie ma potrzeby aby lekarz weterynarii wydawał orzeczenie, że zwierzęta nadają się do transportu. Jakkolwiek WSA w Warszawie bezzasadnie odwołał się do terminologii ustawy o transporcie drogowym to analiza wspomnianych przepisów ustawy

o ochronie zwierząt i rozporządzenia wykonawczego prowadzi do wniosku, że przedmiotowy przewóz nie miał charakteru zarobkowego.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.