Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 963/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Po 12/14 pozostawiające wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi B. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za bezzasadne postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Po 12/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej jako: "WSA") pozostawił bez rozpoznania wniosek B. Z. (dalej jako: "Skarżąca") o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi Skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (dalej jako: "Dyrektor IS") z dnia 31 października 2013 r. w przedmiocie uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za bezzasadne. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że pismem z dnia 6 grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła do WSA skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 października 2013 r. w przedmiocie uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za bezzasadne. Skarżąca wniosła jednocześnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 3 stycznia 2014 r., pismem z dnia 15 stycznia 2014 r., na podstawie art. 252 p.p.s.a. wezwano Skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie przedmiotowego wniosku na załączonym urzędowym formularzu w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Przedmiotowe pismo zostało doręczone Skarżącej w dniu 21 stycznia 2014 r. Wezwanie pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r. WSA odrzucił skargę Skarżącej.

Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2014 r. Referendarz sądowy, na skutek nie uzupełnienia braków formalnych, pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Zarządzenie zostało doręczone Skarżącej w dniu 14 marca 2014 r.

Pismem z dnia 21 marca 2014 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła sprzeciw od zarządzenia Referendarza - wskazując, że jedynie fachowy obrońca może złożyć skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik podniósł następnie, że zła sytuacja materialna skarżącej powoduje, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy jest zasadny.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony Skarżącej - w terminie 7 dni - pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 21 marca 2014 r. bez rozpoznania. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie pełnomocnik Skarżącej wysłał do Sądu w dniu 23 kwietnia 2014 r. stosowne pełnomocnictwo.

W uzasadnieniu WSA, powołując się na art. 257 p.p.s.a. podniósł, że Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci jego złożenia na urzędowym formularzu. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wnioskodawczyni nie wykonała wezwania Sądu, doręczonego stronie w dniu 21 stycznia 2014 r., i w ogóle nie złożyła wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF. Skarżąca została również pouczona o następstwie niezłożenia oświadczenia na urzędowym formularzu, mimo to zaniechała dopełnienia powyższego obowiązku.

Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu wskazała, że zła sytuacja materialna oraz fakt, iż zażalenie powinno być sporządzone przez fachowego obrońcę, powoduje złożony wniosek za zasadny. Wniosła ponadto o przychylenie się do wniosku oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, by nie została pozbawiona prawa do skutecznej obrony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W niniejszej sprawie nie ulega jednak wątpliwości, że Skarżąca, mimo skierowanego do niej wezwania, nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłała wymaganego, uprzednio przesłanego jej urzędowego formularza PPF. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek Skarżącej bez rozpoznania.

Z przedstawionych powyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.