Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2754/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] we [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 206/18 o odrzuceniu skargi Fundacji [...] we [...] na protokół Komisji Konkursowej z dnia 25 listopada 2016 r. w przedmiocie otwartego konkursu na powierzenie prowadzenia punktów nieodpłatnej pomocy prawnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 maja 2018 r., IV SA/Wr 206/18, odrzucił skargę Fundacji [...] we [...] na protokół Komisji Konkursowej z dnia 25 listopada 2016 r. w przedmiocie otwartego konkursu na powierzenie prowadzenia punktów nieodpłatnej pomocy prawnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że przedmiotowy zakres sprawy sądowoadministracyjnej określony został w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a."). Biorąc pod uwagę wymieniony enumeratywnie w art. 3 § 2 P.p.s.a. katalog spraw powierzonych sądom administracyjnym oraz przedmiot skargi, jej dopuszczalność można rozpatrywać co najwyżej z pozycji art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 6 P.p.s.a., a więc jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) albo jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego, niebędący aktem prawa miejscowego, podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

Następnie Sąd podkreślił, iż co do pierwszej kategorii aktów, w orzecznictwie ukształtował się pogląd wskazujący, że rozstrzygnięcie otwartego konkursu na prowadzenie jednego z punktów udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej nie stanowi aktu, ani czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. np.: postanowienie NSA z 11 stycznia 2017 r., I OSK 2805/16; postanowienie WSA we Wrocławiu z 22 września 2016 r., IV SA/Wr 116/16; postanowienie NSA z 30 listopada 2011 r., II GSK 2022/11; postanowienie WSA w Gliwicach z 27 września 2017 r., IV SAB/Gl 215/17).

Sąd I instancji dodał, iż nawet gdyby uznać inaczej, to skargę należałoby odrzucić z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Kwestionowane "rozstrzygnięcie" zostało bowiem podjęte w dniu 25 listopada 2016 r., przez co jego zwalczanie na drodze sądowoadministracyjnej, jako aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., dopuszczalne jest na zasadach określonych w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 P.p.s.a. w poprzednio obowiązującym brzmieniu (w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako "nowela"). Oznacza to między innymi, że dopuszczalność skargi uzależniona jest od uprzedniego pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 2 noweli).

Tymczasem jak wynika z powszechnie dostępnych danych Biuletynu Informacji Publicznej Wrocławia, protokół z posiedzenia Komisji Konkursowej dotyczący konkursu nr 1827 opublikowano już w dniu 25 listopada 2016 r., tak więc w tym dniu skarżąca mogła się dowiedzieć o treści protokołu. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca jednak skierowała do organu dopiero w dniu 9 marca 2018 r. (akta organu, tom III, k. 1845), a zatem z uchybieniem czternastodniowego terminu. Zdaniem Sądu, niedopuszczalne jest więc rozpatrywanie przedmiotowej skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Co do drugiej kategorii aktów, Sąd I instancji wskazał, że art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. dotyczy wyłącznie aktów pochodzących od organów samorządu terytorialnego. W konkretnym przypadku takim aktem organu samorządu terytorialnego powinien być akt Prezydenta, jako organu zarządzającego miastem na prawach powiatu, bowiem kwestionowane "rozstrzygnięcie" dotyczy realizacji zadania zleconego z zakresu administracji rządowej realizowanego przez powiat, co wynika z art. 8 ust. 1 ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej. W myśl zaś art. 92 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym, ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu reguluje ustawa o samorządzie gminnym. Z kolei art. 11a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że organami gminy są: rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent). Skarżąca Fundacja określiła przedmiot skargi jako rozstrzygnięcie z dnia 25 listopada 2016 r. otwartego konkursu nr 1827 na powierzenie prowadzenie punktów nieodpłatnej pomocy prawnej we Wrocławiu. Jedynym dokumentem opatrzonym wskazaną datą jest protokół z posiedzenia Komisji Konkursowej w ww. postępowaniu konkursowym. Jednym z załączników do tego protokołu jest zaś tabela wskazująca ilość punktów przyznanych przez Komisję poszczególnym ofertom spełniającym wymagania formalne (akta organu, tom III, k. 1634-1636). W istocie więc skarżąca kwestionuje protokół z posiedzenia Komisji Konkursowej. Dokument tego rodzaju nie jest jednak "aktem organu jednostki samorządu terytorialnego", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 11a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nie pochodzi on bowiem od organu samorządu terytorialnego, a więc w tym przypadku od Prezydenta Wrocławia. Oceny tej nie zmienia fakt, że członkinią pięcioosobowej Komisji Konkursowej była m.in. Zastępczyni Dyrektora Biura ds. Partycypacji Społecznej w Urzędzie Miejskim Wrocławia, która opatrzyła protokół dodatkowym (szóstym) podpisem "z up. Prezydenta". Sąd zwraca uwagę, że przepisy ustrojowe dopuszczają dekoncentrowanie przez prezydenta swoich ustawowych kompetencji jedynie na zastępcę prezydenta i sekretarza (art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym). Wyjątek stanowi kompetencja w zakresie wydawania decyzji administracyjnych oraz w zakresie składania oświadczeń woli dotyczących zarządu mieniem gminnym, gdzie odmiennie określono zakres podmiotowy dopuszczalnej dekoncentracji (zob. art. 39 ust. 2 i art. 46 ustawy o samorządzie gminnym). Kompetencja dotycząca wyboru oferty w otwartym konkursie ofert nie dotyczy jednak decyzji administracyjnych ani zarządu mieniem gminnym. Nie można zatem w tym przypadku podpisowi złożonemu "z up. Prezydenta" przez osobę nie będącą zastępcą organu ani sekretarzem przypisać skutku prawnego równoznacznego z oświadczeniem woli organu. Sąd zwrócił również uwagę, że zadaniem komisji konkursowej powoływanej w ramach procedury otwartego konkursu ofert jest jedynie "opiniowanie" ofert, a więc wsparcie organu samorządu terytorialnego w dokonaniu wyboru, co exspressis verbis wynika z art. 15 ust. 2a ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2016 r., poz. 1817, ze zm.). Komisję konkursową powołuje organ "w celu opiniowania ofert". Protokół z posiedzenia takiej komisji ma więc walor "opinii" pochodzącej od organu pomocniczego względem organu samorządu terytorialnego. Nie sposób kwalifikować takiego protokołu, czy załączników do niego jako "aktu organu jednostki samorządu terytorialnego", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 11a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wywiodła Fundacja [...] we [...], zaskarżając je w całości zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.

1) art. 138 P.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. poprzez błędne określenie przedmiotu i podmiotu zaskarżenia ("protokół Komisji Konkursowej z dnia 25 listopada 2016 r."), gdy w rzeczywistości skarga wyraźnie określała jako przedmiot zaskarżenia "rozstrzygnięcie z dnia 25 listopada 2016 r. otwartego konkursu nr 1827 na powierzenie prowadzenia punktów nieodpłatnej pomocy prawnej we Wrocławiu" i wyraźnie oznaczała podmiot (organ), którego działania skarga dotyczyła tj. Prezydenta Wrocławia, i dokonywanie oceny skargi przez Sąd wbrew jej literalnej treści wyznaczonej przez art. 57 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.;

2) art. 52 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kpa oraz niektórych innych ustaw, a także § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, ze skarga została wniesiona z uchybieniem terminu;

3) art. 3 § 2 pkt 6 w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym lub art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przez niezastosowanie przepisów ustawowych (samorządowych) w związku z prawem zasadniczym art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;

4) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 6 P.p.s.a., a także art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, co czyni rozstrzygnięcie arbitralnym i dowolnym.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, które wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że - jak wyżej wskazano - stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż wniesiona skarga kasacyjna zarzuca wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, czyli opiera się wyłącznie na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

Zarzut naruszenia art. 138 P.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z tym przepisem, sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. Przepis ten dotyczy nie tylko wyroków, ale również postanowień, zgodnie z art. 166 P.p.s.a. Uznać należy, że zarzut kasacyjny naruszenia art. 138 P.p.s.a. nie mógł zostać uznany za skuteczny, bowiem zauważyć trzeba, że sentencja zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy wskazane w cyt. przepisie. Co prawda rację ma skarżąca kasacyjnie Fundacja, że Sąd I instancji określił przedmiot rozstrzygnięcia oraz organ inaczej niż sformułowała to Fundacja w skardze do Sądu, jednak uchybienie to, zdaniem NSA, nie miało wpływu na wynik sprawy. Zauważyć bowiem należy, że przedmiotem skargi Fundacja uczyniła "rozstrzygnięcie z dnia 25 listopada 2016 r. otwartego konkursu nr 1827 na powierzenie prowadzenia punktów nieodpłatnej pomocy prawnej we Wrocławiu". Jako organ natomiast wskazała Prezydenta Wrocławia. Z sentencji postanowienia Sądu I instancji wynika, iż Sąd rozpoznał skargę Fundacji na protokół Komisji Konkursowej z dnia 25 listopada 2016 r. w przedmiocie otwartego konkursu na powierzenie prowadzenia punktów nieodpłatnej pomocy prawnej. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że jedynym dokumentem opatrzonym wskazaną datą jest protokół wraz z załącznikami z posiedzenia Komisji Konkursowej w postępowaniu konkursowym nr 1827, który w istocie zawierał rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania konkursowego.

Wskazać przy tym należy, że z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jasno wynika, że przedmiotem oceny Sądu I instancji było rozstrzygnięcie konkursu na prowadzenie punktów nieodpłatnej pomocy prawnej. Słusznie w tej kwestii Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie otwartego konkursu na prowadzenie jednego z punktów udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej nie stanowi aktu, ani czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Na poparcie tego stanowiska, Sąd I instancji powołał w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych wyrażających ten pogląd. W postanowieniu z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2805/16, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "Ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1255) nie zawiera przepisu, który stanowiłby podstawę materialnoprawną do wydawania w toku procedury konkursowej przez organ administracji publicznej ogłaszający konkurs, czy też powołaną przez niego komisję konkursową, decyzji administracyjnych czy też innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Omawiana ustawa nie zawiera także przepisu szczególnego, w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a. przewidującego sądową kontrolę. Przepisu takiego nie zawiera również ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 239 z późn. zm.), do którego odsyła art. 11 ust. 2 omawianej ustawy, stanowiąc, że organizację pozarządową wyłania się corocznie w otwartym konkursie ofert, o którym mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1118, z późn. zm.). Przepis art. 3 § 3 P.p.s.a. musi być wykładany w kontekście art. 184 Konstytucji RP, a więc przyjąć należy, że kognicja sądów administracyjnych obejmuje wyłącznie sprawy, w których przepisy szczególne przewidują sądową kontrolę administracji publicznej (por. R. Hauser, A. Kabat, Właściwość sądów administracyjnych, Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny z 2004 r., nr 2, s. 25 i n.)".

W niniejszej sprawie, podjęte rozstrzygnięcie otwartego konkursu ofert na powierzenie prowadzenia jednego z punktów udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej nie stanowiło ani aktu, ani czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zatem nie mogło być poddane kontroli sądu administracyjnego.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobligowany był odrzucić wniesioną skargę, jako niedopuszczalną. Wskazać w tym miejscu należy, że po wniesieniu skargi do sądu, sąd w pierwszej kolejności bada względy formalne skargi, m. in. dopuszczalność skargi. Dopiero po stwierdzeniu, że skarga spełnia warunki formalne, sąd przechodzi do badania jej pod względem merytorycznym. W niniejszej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę z powodu jej niedopuszczalności na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zatem niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 52 § 3 P.p.s.a.

Również zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 6 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym lub art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym przez niezastosowanie przepisów ustawowych (samorządowych) w związku z prawem zasadniczym art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jest bezzasadny. W pierwszej kolejności podnieść należy, że skarżąca kasacyjnie zarzucając naruszenie "art. 3 § 2 pkt 6" nie wskazała o jaki akt prawny chodzi. Niemniej jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywieść, że chodzi o art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone w tym przepisie akty i czynności, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji, a ponadto na mocy art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. przewiduje kompetencję sądu do orzekania w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Także w myśl przepisów szczególnych, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (podobnie w przypadku art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego), właściwość sądu administracyjnego dotyczy wyłącznie uchwał lub zarządzeń podjętych przez organ gminy (odpowiednio – uchwał podjętych przez organ powiatu) w sprawie z zakresu administracji publicznej. Podkreślić należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie Fundacja uczyniła rozstrzygnięcie otwartego konkursu nr 1827 na powierzenie prowadzenie punktów nieodpłatnej pomocy prawnej we Wrocławiu. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji jedynym, znajdującym się w aktach administracyjnych, dokumentem opatrzonym tą datą jest protokół z posiedzenia Komisji Konkursowej, podpisany przez jednego z członków tejże Komisji działającego z upoważnienia Prezydenta Wrocławia, ale nie będącego ani jego zastępcą ani sekretarzem. Nie pochodzi on zatem od organu samorządu terytorialnego, a więc w tym przypadku od Prezydenta Wrocławia. Tym samym, art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ani art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie mają w sprawie zastosowania skoro będące przedmiotem kontroli Sądu rozstrzygnięcie Komisji Konkursowej, dotyczące otwartego konkursu ofert na prowadzenie punktów nieodpłatnej pomocy prawnej we Wrocławiu, nie stanowi ani aktu, ani czynności z zakresu administracji publicznej.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 6 P.p.s.a., a także art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem, do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Sytuacja ta nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie wymagane elementy, prawidłowo wyjaśniające przesłanki podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną jego ocenę w toku kontroli instancyjnej. Podkreślić należy, że badaniem Sądu I instancji objęta była jedynie dopuszczalność skargi i Sąd wyjaśnił przesłanki podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego nie mając do tego podstaw prawnych. W art. 209 P.p.s.a. przyjęto, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. W innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Wymaga jednocześnie zaznaczenia, że o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07).