Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 831/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Siły zbrojne
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 241 poz 2416
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r.  o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
article: par. 8, par. 10, par. 17 ust. 1, par. 22
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant : Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...], nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. Z., dalej: skarżąca, od orzeczenia nr [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej w Gr. I, Kat. "D" – niezdolna do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, na podstawie art. 127 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 30 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.), § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. nr 151, poz. 1594 ze zm.) oraz § 8, 10, 17 ust. 1 i § 22 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 151, poz. 1595 ze zm.), dalej: rozporządzenie, zmieniono orzeczenie z dnia 13 czerwca 2012 r. w części dotyczącej uzasadnienia w pkt 12, ustalając, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań schorzenie ad 1 rozporządzenia powoduje niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, na podstawie wykazu stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia, w pozostałym zakresie utrzymano w mocy orzeczenie z dnia 13 czerwca 2012 r.

W motywach uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia podano, że Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu 13 czerwca 2012 r. orzeczenie nr [...] w sprawie zdolności skarżącej do czynnej służby wojskowej, w którym w pkt 9 rozpoznała: 1) Inne zaburzenia psychiczne upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę - § 74 p.1, 2) Osobowość nieprawidłowa nieznacznie upośledzająca zdolność adaptacji - § 68 p. 1, 3) Krótkowzroczność obu oczu. V op 0,3 cc - 1,0 Dsph=0,5 i V ol 0,5 - § 13 p. 2 z zał. nr 2 do rozporządzenia i w związku z powyższym uznała orzekaną z tytułu schorzeń ad 1 i 2 rozp. w Grupie I osób badanych (osoby stawiające się do kwalifikacji wojskowej) niezdolną do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, kat. "D".

Od tego orzeczenia skarżąca odwołała się w ustawowym terminie, nie zgadzając się z orzeczoną kategorią zdolności do czynnej służby wojskowej, kwestionując rozpoznanie ad 1 rozp. oraz uznanie schorzenia ad 2 rozp. w pkt 12 zaskarżonego orzeczenia za schorzenie powodujące niezdolność do tej służby.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania oraz analizie całości zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego uchyliła zaskarżone orzeczenie w pkt 12 i ustaliła w tej części nowe uzasadnienie oraz utrzymała zaskarżone orzeczenie w pozostałej części.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że w ocenie RWKL we W., wojskowa komisja lekarska I instancji prawidłowo ustaliła rodzaj i stopień nasilenia wszystkich schorzeń wyszczególnionych w pkt 9 zaskarżonego orzeczenia, opierając się o zgromadzoną dokumentację medyczną, wyniki przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych badań dodatkowych, badania psychologicznego przeprowadzonego przez psychologa klinicznego oraz specjalistycznych badań lekarskich (w tym m.in. specjalistyczne badanie psychiatryczne i okulistyczne), a ich kwalifikacji orzeczniczej dokonała adekwatnie do tych ustaleń zgodnie z przepisami rozporządzenia.

Skarżąca nie przedstawiła do wglądu komisji innej dokumentacji medycznej, która zawierałaby dane mogące poddać w wątpliwość ocenę badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów, jak i kwalifikację orzeczniczą wojskowej komisji lekarskiej I instancji. W wyniku przeprowadzonej analizy orzeczniczej RWKL we W. stwierdziła, iż organ I instancji niezgodnie z przepisami rozporządzenia uznał schorzenie ad 2 rozp. za powodujące niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju.

W konsekwencji RWKL we W. stwierdziła konieczność zmiany zapisu w pkt 12 zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie, iż niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju powoduje wyłącznie schorzenie ad 1 rozp.

Ponieważ merytoryczna treść orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia sprawy ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej nie uległa zmianie, RWKL we W. utrzymała zaskarżone orzeczenie w pozostałej części.

W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła jej wadliwość z powodu niestarannego przeprowadzenia badania lekarskiego przez lekarza psychiatrę. Wskazała, że jest absolwentką liceum w W. U skarżącej nie podejrzewano choroby psychicznej i w związku z tym nie posiada żadnej dokumentacji medycznej, która stwierdzałaby, że jest chora psychicznie. Okazywała kopie karty z poradni "C." w W., do której zwróciła się o badanie, czy jest, m. in. dyslektykiem. Skarżąca wskazała, że stwierdzany u niej nieosłabiony analizator słuchu, który w powiazaniu z osłabionym słuchem fonograficznym i pamięcią krótkotrwałą, w opinii psychologa z poradni "C." jest przyczyną problemów skarżącej z mową. W dalszej części skargi skarżąca wskazała, że jako pacjent, nie ma obowiązku udowadniać, że nie posiada zaburzeń adaptacyjnych. Podkreśliła, że wobec trudności, jakimi obdarzyła ją natura, wytworzyła swój system adaptacyjny, "przemyślany i zdrowy". Podkreśliła, że przy zaburzeniach adaptacyjnych nie ukończyłaby liceum.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Ponieważ skarga zawiera polemikę z merytoryczną treścią rozpoznania lekarskiego, wyjaśnienia wymaga, że Sąd administracyjny nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w przedmiocie stanu schorzeń poborowego i jego zdolności do służby wojskowej. Do kompetencji Sądu należy kontrola orzeczenia będącego decyzją administracyjną pod względem zgodności z prawem.

Problematyka określania zdolności do służby wojskowej została szczegółowo uregulowana w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, powołanego wyżej.

Ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej jest poprzedzone rozpoznaniem lekarskim w konfrontacji z wykazem chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej, stanowiącym załącznik nr 2 do cytowanego wyżej rozporządzenia.

Tenże załącznik określa kryteria zdrowotne mające wiążące dla komisji znaczenie, co wynika z treści art. 30 a ust. 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP. Wojskowa Komisja Lekarska orzeka na podstawie dokumentacji lekarskiej.

Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia (tak jak w typowym badaniu lekarskim), ale rozstrzygnięcie o zdolności do czynnej służby wojskowej.

Wiedza medyczna służy w tym wypadku do kwalifikacji stanu zdrowia i zaliczania go zgodnie z kazuistyką załączników i wykazów do jednej z kategorii zdolności w ramach określonej grupy.

Z przedłożonych materiałów wynika, iż Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska dysponowała aktualnymi danymi o stanie zdrowia skarżącej, które zostały ponadto uzupełnione badaniem psychologicznym przeprowadzonym przez psychologa klinicznego oraz specjalistycznymi badaniami lekarskimi (m. in. specjalistycznym badaniem psychiatrycznym) i kwalifikacji orzeczniczej schorzeń dokonano adekwatnie do ustaleń przepisów rozporządzenia.

Należy podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła do wglądu komisji innej dokumentacji medycznej, która zawierałaby dane mogące poddać w wątpliwość ocenę badających ją lekarzy specjalistów oraz kwalifikację komisji lekarskich.

RWKL we W. zasadnie stwierdziła konieczność zmiany orzeczenia komisji I instancji poprzez uznanie, że niezdolność do czynnej służby wojskowej powoduje wyłącznie schorzenie określone w pkt 1 rozpoznania.

Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może również zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej niż uczyniła to komisja na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich. Skoro komisja uznała, że stwierdzone u skarżącej "inne zaburzenia psychiczne upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę" kwalifikują ją do kat. "D", a kwalifikacja ta w sensie medycznym znajdująca uzasadnienie w § 74 pkt 1 załącznika do rozporządzenia, nie została skutecznie podważona opiniami innych specjalistów z zakresu medycyny, to brak podstaw do przyjęcia, że zaskarżone orzeczenie narusza prawo.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.