Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 582/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. R. na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo zatytułowane "odwołanie". W związku z wątpliwościami dotyczącymi zakresu żądania skarżącej zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2017 r. Przewodniczący Wydziału II zwrócił się do skarżącej o sprecyzowanie, czy przedmiotem jej skargi jest decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...], czy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...], w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem uznania, że wyżej wymienione pismo stanowi skargę na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...]. Powyższe wezwanie skarżąca odebrała w dniu 23 czerwca 2017 r. (k. 20 akt sądowych). Termin określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie w dniu 30 czerwca 2017 r.

Zarządzeniem z dnia 11 lipca 2017 r. Przewodniczący uznał, że pismo skarżącej z dnia 25 maja 2017 r. stanowi skargę na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...] (k. 21 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369), zwanej P.p.s.a.

Obowiązujące przepisy przewidują bowiem dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.

Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.).

Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od orzeczenia organu pierwszej instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą decyzji wydanej przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego.

W świetle powyższego, od zaskarżonej decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...], działającego jako organ pierwszej instancji, przysługiwało (na podstawie powołanego art. 127 § 1 i 2 K.p.a.) odwołanie do organu wyższej instancji, to jest do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], to kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w razie zaskarżenia również decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpoznaniu odwołania, a sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie.

W konsekwencji skarga, której przedmiotem jest wyłącznie decyzja organu pierwszej instancji nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.