Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1309/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.47 § 1, art.53 § 2, art.58 § 1 pkt 2 i pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 czerwca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. i M. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 marca 2013 roku, sygn. akt II SA/Wr 131/13 odrzucającego skargę J. D. i M. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich z dnia 31 marca 2011 roku, nr VIII/44/11 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Oborniki Śląskie postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. D. i M. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich z dnia 31 marca 2011 r. Nr VIII/44/11 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Oborniki Śląskie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 6 listopada 2012 r., które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w Obornikach Śląskich w dniu 8 listopada 2012 r., skarżący wezwali Radę Miejską w Obornikach Śląskich do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Ponieważ organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, to termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wynosił sześćdziesiąt dni od dni nadania wniesienia wezwania. Zatem termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upływał w dniu 7 stycznia 2013 r. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została zaś wniesiona przez skarżących dopiero w dniu 18 stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie), czyli z uchybieniem terminu określonego w powołanym wyżej przepisie. W konsekwencji, stosowanie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przedmiotową skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli J. D. i M. J. zarzucając naruszenie przepisów procesowych, tj.

1. art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie upłynął termin do wniesienia skargi podczas gdy, w aktach sprawy brak jest dokumentów umożliwiających ustalenie początku biegu terminu do jej wniesienia;

2. art. 133 § 1 zdanie 1 i art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienie w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego – błędne przyjęcie że J. D. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenie prawa oraz błędne przyjęcie, że M. J. nie udzielono odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa;

3. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie wobec J. D. wobec której termin do wniesienia skargi nie zaczął biec;

4. art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że upłynął termin do złożenia skargi przez M. J., podczas gdy z akt sprawy wynika, że odpowiedź na wezwanie została udzielona w dniu 28 grudnia 2013 r.;

5. art. 47 § 1 oraz art. 65 § 1 p.p.s.a poprzez zaniechanie przez Sąd doręczenia skarżącym pism organu dowodzących uchybienia terminu do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 183 p.p.s.a. sad z urzędu bierze pod uwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się uchybień świadczących o nieważności postępowania, zaś zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej maja charakter wyłącznie procesowy, z których część należy uznać za uzasadnioną.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu naruszył art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie wobec J. D. oraz naruszył art. 58 § 1 pkt 6 poprzez jego niezastosowanie wobec skarżącej. Ze znajdującego się w aktach sprawy wezwania do usunięcia prawa jednoznacznie wynika bowiem, że zostało ono złożone wyłącznie przez M. J. Zatem termin do wniesienia skargi na uchwałę należy liczyć tylko dla skargi wniesionej przez skarżącego. W aktach sprawy brak jest jednocześnie jakiekolwiek dokumentu potwierdzającego wniesienia takiego wezwania przez skarżącą. Ponieważ to skarżąca zobowiązana była do wskazania, że wezwała Rade Miejską w Obornikach Śląskich do usunięcia naruszenia prawa, gdyż to strona wnosząca skargę musi zadbać o spełnienie jej wymogów formalnych, to brak przedłożenia przez nią takiego wezwania uprawniał Sąd I instancji do odrzucenia skargi w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a nie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Jednakże podanie wadliwej podstawy prawnej, jak i wadliwe uzasadnienie, nie ma znaczenia prawnego w przypadku, gdy nie ma ono wpływu na rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi jest bowiem jak najbardziej prawidłowe.

Nie można zaś zgodzić się z pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej opierającymi się na twierdzeniu, że Rada Miejska w Obornikach Śląskich udzieliła odpowiedzi na wezwanie skarżącego w dniu 28 grudnia 2012 r. i że od tej daty powinien być liczony termin do wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 2 p.p.s.a., jak słusznie wskazał Sąd I instancji, wynosi sześćdziesiąt dni od daty wniesienia wezwania do usunięcia prawa w przypadku nieudzielenia i niedoręczania odpowiedzi na takie wezwanie. W sytuacjach zaś gdy odpowiedź została udzielona termin ten wynosi trzydzieści dni od daty jej doręczenia, w takim wypadku termin sześćdziesięciodniowy uznaje się za bezprzedmiotowy. Przepis ten wyraźnie mówi o "odpowiedzi" udzielonej i doręczonej przez organ. Za odpowiedź taką w żaden sposób nie można uznać omówienia takiego wezwania na sesji rady miejskiej. Odpowiedź taka musi bowiem przybrać formę uchwały rady uwzględniającej lub odmawiającej uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W razie braku odpowiedzi na wezwanie za początek biegu terminu do wniesienia skargi przyjmuje się datę wniesienia pisma. Sąd I instancji za datę tę przyjął datę widniejącą na wezwaniu, czyli 6 listopada 2012 r., ponieważ nie możliwym jest odczytanie daty znajdującej się na stemplu pocztowym, a organ otrzymał wezwanie w dniu 8 listopada 2012 r., co potwierdzone zostało prezentatą organu, uznać należy dzień 6 listopada 2012 r. za prawidłowo ustalony początek biegu terminu do złożenia skargi. Ponadto skarżący nie kwestionował w toku postępowania prawidłowości ustalenia tej daty. Skoro więc wezwanie M. J. do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w dniu 6 listopada 2012 r., a Rada nie udzieliła stronie odpowiedzi, to termin do wniesienia skargi na uchwałę upływał w dniu 7 stycznia 2013 r. Zatem skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2013 r. została wniesiona po terminie i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez Sąd art. 47 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, że przepis ten reguluje kwestie doręczania stronom wszelkich pism i załączników do pism składanych przez inne strony postępowania. W aktach sprawy nie znajduje się żadne pismo strony przeciwnej, w którym organ wywodzi uchybienie terminu do złożenia skargi przez skarżącego. Prawdopodobnie strona opiera powyższy zarzut na wyjaśnieniach organu (k. 46) nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie Sądu wzywające do nadesłania określenia czy organ udzielił skarżącym jakiejkolwiek odpowiedzi na wniesione wezwanie do usunięcia prawa. Zgodnie zaś z art. 45 p.p.s.a. pismo obejmuje wnioski strony (czyli zgłaszana przez nią żądania) oraz oświadczenia strony (tj. prezentacje stanowiska zajmowanego przez stronę oraz oświadczenia wiedzy, np. ustosunkowanie się do twierdzeń strony przeciwnej) (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 124). Zatem wyjaśnienia te nie mają jednak charakteru pisma, o którym mowa jest w art. 47 § 1 p.p.s.a. i jego doręczenie stronie przeciwnej nie było wymagana na mocy tego przepisu. W skardze kasacyjnej nie podnoszono zaś, mającego zasadnicze znaczenie dla obrony skarżącego, zarzutu nie doręczenia odpowiedzi na skargę.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny ma podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.