Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 818/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 8, art. 9, art. 10, art. 58 par. 1-3, art. 111 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji na podstawie art. 111 § 1 k.p.a.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...]r. nałożył na P.K. karę pieniężną w wysokości 12.000 złotych tytułem naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.

z 2019 r. poz. 2140 ze zm., zwanej dalej u.t.d.). Podstawę faktyczną nałożenia ww. kary pieniężnej stanowiły następujące naruszenia:

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.

Powyższa decyzja wysłana na adres: ul. A. 42 m 13, [...] Ł. została odebrana w dniu 28 lipca 2020 r., przez K.K., oznaczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako żona strony prowadzonego postępowania administracyjnego.

Pismem z 12 grudnia 2020 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] r. oraz do uzupełnienia ww. decyzji na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., argumentując to tym, że ww. decyzja nie została wysłana na adres zamieszkania strony, tj. Al. B. 54/53, [...] Ł., a tym samym, doręczenie jej decyzji w trybie art. 43 k.p.a., nie mogło mieć zastosowania, gdyż przepis ten dotyczy sytuacji w których następuje ono w miejscu zamieszkania adresata. Pełnomocnik strony wskazywał, iż o obowiązku zapłaty należności, jego mocodawca dowiedział się z wezwania organu pierwszej instancji z 14 września 2020 r., wysłanego na adres jego zamieszkania podany wyżej, w związku z tym nie znajduje podstaw do zapłaty należności pieniężnej.

Postanowieniem z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 58 § 2 k.p.a., jednocześnie wskazując, że zgodnie z treścią art. 58 § 3 k.p.a., przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 tego artykułu, jest niedopuszczalne.

Pismem z 17 stycznia 2021 r., nadanym w dniu 19 stycznia 2021 r, strona przez swojego pełnomocnika złożyła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnieniu decyzji, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na rozstrzygnięcie, tj. niezastosowanie art. 15 zzzzzn² ust. 1 pkt. 1), 2), 5) oraz ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ.U. poz. 1842 ze zm., dalej jako ustawa COVID-19) i brak zawiadomienia skarżącego o uchybieniu terminu, brak wyznaczenia skarżącemu terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, w sytuacji gdy bieg terminu na złożenie tego wniosku, rozpocząłby się dopiero od chwili doręczenia skarżącemu tego zawiadomienia. Wskazując na powyższe, pełnomocnik strony wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji, argumentując powyższe tym, iż skarżący nie został zawiadomiony o jego uchybieniu i możliwości złożenie wniosku o jego przywrócenie. W jego opinii, termin został zachowany.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji.

Przytaczając treść art. 15zzzzzn 2 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy COVID-19 organ odwoławczy wyjaśnił, iż ww. przepis został do dodany z dniem 16 grudnia 2020 r. przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CO VIP - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255). Niewątpliwie wniosek o uzupełnienie decyzji mieści się zarówno w pkt 1, jak i 2 powołanego wyżej przepisu art. 15zzzzzn ust. 1.

Mając jednak na uwadze okoliczności stanu faktycznego oraz obowiązujący stan prawny organ drugiej instancji stwierdził, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, strona złożyła pismem z 12 grudnia 2020 r. nadanym 14 grudnia 2020 r., a więc zanim przepis art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 1 został dodany. Mimo to, strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika była świadoma zaistniałych okoliczności faktycznych związanych z uchybieniem tego terminu, skoro złożyła taki wniosek. Wydaje się więc, że w sytuacji, w której pełnomocnik strony, złożył już wniosek o przywrócenie terminu, podając okoliczności związane z uchybieniem terminu, w jego ocenie świadczące o braku winy jego mocodawcy w jego przekroczeniu, w tych okolicznościach zawiadamianie go o tym, służyłoby wyłącznie przedłużeniu prowadzonego postępowania administracyjnego, zwłaszcza, że w ocenie organu odwoławczego, strona nie tylko nie dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, ale też nie uprawdopodobniła braku swojej winy w jego uchybieniu.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia decyzji, pełnomocnik strony argumentował, iż z uwagi na to, że decyzja nie została stronie doręczona w miejscu jej zamieszkania tj. pod adresem: Al. B. 54/53, [...] Ł., jej doręczenie w trybie art. 43 k.p.a., które nastąpiło 28 lipca 2020 r. do rąk jej żony, pod adresem: ul. A. 42 m. 13, [...] Ł., nie było skuteczne. Zgodnie z treścią pisma, o treści zaskarżonej decyzji, strona dowiedziała się dopiero z wezwania organu pierwszej instancji do uregulowania należności wynikającej z decyzji z [...] r. wysłanego na adres: ul. Al. B. 54/53, [...] Ł., osobiście przez nią odebranego 1 października 2020 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia decyzji złożony został14 grudnia 2020 r., a więc bez zachowania 7-dniowego terminu do jego wniesienia.

Organ odwoławczy dodał, iż w jego ocenie, strona nie uprawdopodobniła w wystarczający sposób braku swojej winy. Jak wynika z treści wniosku, do uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, doszło wskutek, nie doręczania korespondencji dotyczącej strony na adres jej zamieszkania tj. Al. B. 54/53, [...] Ł. Z akt sprawy, wynika jednak, iż strona była obecna w trakcie kontroli drogowej, przeprowadzonej 31 maja 2019 r. Zgodnie z informacją tam zawartą protokół został sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu przekazano kierowcy. Zamieszczony tam adres w miejscu przeznaczonym na dane kierowcy będącego równocześnie podmiotem wykonującym przewóz, oznaczono jako: ul. A. 42 m. 132, [...] Ł. W sprawie, sporządzono też protokół przesłuchania strony, w którym jako adres: zamieszkania i do doręczeń, wskazano: ul. B. 54 m 53, [...] Ł. Wnioskodawca, miał więc świadomość przeprowadzonej z jego udziałem kontroli drogowej oraz wynikających z tego konsekwencji, mógł zatem zwrócić się w terminie późniejszym do organów Inspekcji Transportu Drogowego o udzielenie jakiejkolwiek informacji.

Organ drugiej instancji podniósł nadto, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, doszło do przesłuchania P.K. w siedzibie organu pierwszej instancji, a wezwanie do stawiennictwa w dniu 24 października 2019 r. zostało wysłane i odebrane przez stronę pod adresem ul. A. 42 m. 13, [...] Ł. Nadto zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego z 13 listopada 2019 r. zostało również doręczone stronie pod ww. adresem, w dniu 21 listopada 2019 r., na dowód czego, strona pokwitowała jego odbiór własnoręcznym podpisem. Decyzję administracyjną z [...] r. wydaną na stronę, pod ww. adresem odebrała natomiast żona skarżącego K.K. Tym samym, strona miała świadomość, iż toczy się względem niej postępowanie administracyjne w związku z którym, mogła spodziewać się wydania decyzji administracyjnej. W toku postępowania, strona nie kwestionowała, iż pisma doręczano jej pod nieprawidłowym adresem. Co więcej w piśmie o zakończeniu postępowania dowodowego z 13 listopada 2019 r., odebranym przez stronę, zawarto pouczenie m.in. o konsekwencjach prawnych płynących z treści art. 41 k.p.a., a dotyczących tego, iż zaniedbanie zawiadomienia organu o zmianie swojego adresu, powoduje, iż pisma doręczane pod dotychczasowym adresem wywołują skutek prawny.

Organ odwoławczy wyjaśnił też, iż w załączonym do akt sprawy, okazanym do kontroli dokumencie prawa jazdy, jako adres zamieszkania wpisano: ul. A. 42 m. 13, [...] Ł.

Organ drugiej instancji podkreślił, iż to na stronie postępowania spoczywa obowiązek szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można zatem mówić wyłączenie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. I OSK 1257/11; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012). W myśl ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw i w tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć więc tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nadto przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności, skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, iż to na skarżącym, a nie na organie ciąży obowiązek wykazania, że przesłanki określone w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. zostały spełnione (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 933/10).

Ponadto, organ odwoławczy podniósł, że pod zakwestionowanym przez stronę adresem, decyzja administracyjna została przekazana do rąk własnych żony strony postępowania. Podjęcie przesyłki adresowanej do strony postępowania przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznacza podjęcie się przez niego oddania decyzji adresatowi i nie musi być potwierdzone na piśmie, gdyż obowiązek taki nie wynika z żadnych uregulowań prawnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 360/97, oraz wyrok NSA z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 192/07). W związku z tym, jeżeli domownik adresata nie odmówił przyjęcia przesyłki, oznacza to, że podjął się on je doręczenia. W tym przypadku organ nie może wchodzić we wzajemne relacje pomiędzy skarżącym, a członkiem jego rodziny, który podjął się (...) doręczenia decyzji (zob. wyrok WSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt 1537/07, LEX 443707 [w:] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt. V SA/Wa 1694/09).

W rezultacie w ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie, strona nie dopełniła dwóch przesłanek wskazanych obligatoryjnie w art. 58 k.p.a.: tj. zarówno nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, ani nie wykazała, że dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Na ostateczne postanowienie skargę do sądu administracyjnego złożył P.K., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania polegające na błędnym zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. oraz niezastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji pomimo:

1) niezastosowania przez organ pierwszej i drugiej instancji art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5) i ust. 2 ustawy COVID-19 w sytuacji, gdy przepisy te nałożyły na organy administracji bezwzględny obowiązek wyznaczenia skarżącemu terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu,

2) zastosowania art. 58 § 2 k.p.a. i niezastosowania art. 15zzzzzn2 ust. 2 i 3 ustawy COVID-19 i błędnego przyjęcia jakoby termin dla skarżącego na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu bezskutecznie upłynął w sytuacji, gdy:

a. organy administracji nie wyznaczyły skarżącemu terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu,

b. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu 14 grudnia 2021 r. ponieważ z pisma organu pierwszej instancji z 3 grudnia 2021 r. (doręczonego 7 grudnia 2021 r.) dowiedział się o nieprawidłowym doręczeniu decyzji administracyjnej poza adres zamieszkania skarżącego,

3) rażącego naruszenia art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez wybiórcze stosowanie przepisów prawa z uwagi na fakt, iż w ocenie organu drugiej instancji zastosowanie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa służyć miałoby "wyłącznie przedłużeniu prowadzonego postępowania administracyjnego" w sytuacji, gdy przywołana przez organ drugiej instancji przesłanka nie została przewidziana w k.p.a., ustawie COVID-19 lub jakimkolwiek innym obowiązującym akcie prawnym, a tym samym żaden organ administracji nie uzyskał prawa do dowolnej i samodzielnej oceny czy może stosować określony przepis prawa z uwagi na potencjalne przedłużenie postępowania.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a następnie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na upływ 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej - "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w składzie trzyosobowym w trybie uproszczonym.

W tym miejscu podkreślić także należy, że w myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art.111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Z powyższego przepisu wynika, że strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia co do - po pierwsze - rozstrzygnięcia i - po drugie - pouczenia o środkach prawnych służących stronie od decyzji (odwołanie, powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego). Należy przyjąć, że strona może żądać uzupełnienia rozstrzygnięcia, jeżeli organ nie rozstrzygnął o całości żądania strony albo nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi, powinien był zamieścić z urzędu (por. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, Opublikowano: WKP 2020, komentarz do art. 111 k.p.a.).

Z kolei stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.).

Wskazać także należy, że ustawą z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 2255) dalej "ustawa COVID-19", która weszła w życie dnia 16 grudnia 2020 r. dodany został art. 15zzzzzn2, o treści:

1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Powołana regulacja wprowadziła nową, dodatkową procedurę w okresie trwania pandemii i licznych zakażeń wirusem SARS-CoV-2, odnośnie do terminów, którym uchybiono po 16 grudnia 2020 r., wówczas obowiązkiem organu jest zawiadomienie strony o uchybieniu terminu (art. 15 zzzzzn2 ust. 1), wyznaczenie stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2) oraz pouczenie o treści ust. 3 tego przepisu wydłużającego termin na złożenie wniosku z 7 do 30 dni.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez organ wynika, że decyzja [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego z [...]r. nakładająca na P.K. karę pieniężną w wysokości 12.000 złotych została doręczona na adres zamieszkania strony w Ł. przy ul. A. 42 m.13 w trybie doręczenia zastępczego dorosłemu domownikowi i odebrana przez żonę skarżącego 28 lipca 2020 roku.

Wniosek o uzupełnienie decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia wpłynął do organu 14 grudnia 2020 roku, a więc jeszcze przed wejściem w życie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. W tej sytuacji przyjąć należało, że po pierwsze na organach nie spoczywał wówczas jeszcze obowiązek zawiadamiania strony o chybieniu terminu na złożenie wniosku, bowiem w obrocie prawnym brak było przepisu prawa nakładającego taki obowiązek na organ. Po drugie zaś w odniesieniu do wniosku o uzupełnienie decyzji udzielenie takiej informacji stronie było niecelowe z uwagi na to, iż strona miała świadomość, że ze swoim wnioskiem występuje po upływie przewidzianego w art. 111 § 1 k.p.a. terminu skoro wraz z wnioskiem o uzupełnienie decyzji skarżący złożył wniosek o jego przywrócenie. Z kolei zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu jest niedopuszczalne, co również czyniłoby niezasadnym informowanie strony o jego uchybieniu, a art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie wyłączał stosowania art. 58 § 3 k.p.a. Dlatego za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19.

W uzasadnieniu złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o uzupełnienie decyzji, skarżący wskazał na nieskuteczne doręczenie decyzji organu I instancji na adres, który nie był adresem zamieszkania skarżącego, bowiem strona zamieszkuje w Ł. przy. Al. B. 54 m 53. Nadto podniósł, że o wydaniu decyzji dowiedział się z pisma przesłanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] roku wraz z upomnieniem wzywającym do uiszczenia nałożonej na niego kary w kwocie 12.000 zł, doręczonym skarżącemu 1 października 2020 r (k-86 akt administracyjnych). Skarżący wyjaśnił także, że dopiero z pisma organu z 3 grudnia 2020 roku (doręczonego pełnomocnikowi strony 7 grudnia 2020 roku) dowiedział, się on o nieprawidłowym doręczeniu decyzji organu I instancji na adres Ł., A. 42 m 13.

W tym miejscy podkreślić należy, że wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej złożyć należy zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Warunkiem rozpoznania wniosku strony o przewrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji było jego wniesienie z zachowaniem terminu. Dalej należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a., termin siedmiodniowy jest terminem, który nie podlega przywróceniu (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1992/15 LEX nr 2335078 i z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1365/16 LEX nr 2190741).

Z treści art. 58 § 2 k.p.a. wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozstrzyganej sprawie skarżący twierdzi, że uchybił terminowi bowiem nie wiedział o wydaniu decyzji organu I instancji, gdyż została ona doręczona na niewłaściwy adres. (Na marginesie skoro skarżący twierdzi, że nie została mu skutecznie doręczona decyzji, a zatem, że nie znał jej treści skąd wiedział, że zawarte w niej rozstrzygnięcie jest niepełne i wymaga uzupełnienia ?) Akta sprawy wskazują, że o fakcie wydania decyzji organu I instancji z [...] roku skarżący dowiedział się już 1 października 2020 roku, a więc w dacie doręczenia upomnienia wzywającego go do uiszczenia kwoty wynikającej z tej decyzji. W ocenie sądu w tym dniu rozpoczął się dla skarżącego bieg 7 dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o jej uzupełnienie. Termin ten jak prawidłowo przyjęły organy upłynął dla strony 8 października 2020 roku. Nawet przyjmując, że w dacie wydawania postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego obowiązywał już art. 15zzzzzn2 ust 3 ustawy COVID-19 wydłużający z 7 do 30 dni termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu to i tak wniosek złożony przez skarżącego 14 grudnia 2020 roku należało uznać za spóźniony.

Wskazać należy, że w rozstrzyganej sprawie przyczyną uchybienia terminowi był brak wiedzy strony o wydaniu decyzji nie zaś brak wiedzy strony o wadliwym doręczeniu decyzji, która to okoliczność mogła ewentualnie wskazywać na brak zawinienia strony w złożeniu spóźnionego wniosku o uzupełnienie decyzji. Niewiedza strony o wadliwości doręczenia decyzji organu I instancji to co najwyżej okoliczność czyniąca wniosek strony o przywrócenie terminu zasadnym, z uwagi na brak jej winy. Nie jest to okoliczność uzasadniająca uchybienie terminowi do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji, w sytuacji gdy strona o istnieniu decyzji wiedziała od 1 października 2020 roku. W tej sytuacji uznać należało, że złożony przez stronę w dniu 14 grudnia 2020 roku wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji był spóźniony, a w związku z tym nie mógł podlegać merytorycznemu rozpoznaniu, a zatem ocenie czy uchybienie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji było zawinione czy niezawinione. Jak to już bowiem zostało wskazane powyżej przesłanka dochowania terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu ma charakter pierwotny w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. W rozstrzyganej sprawie strona myli przyczynę uchybienia terminu z okolicznościami czyniącymi jego uchybienie niezawinionymi. Wobec powyższego za niezasadne uznać należało zarzut naruszenia art. 58 § 2 k.p.a. i art. 15zzzzzn2 ust 3 ustawy COVID-19.

Z uwagi na powyższe w ocenie sądu w toku postępowania organy prawidłowo zastosowały obowiązując przepisy prawa. Jeszcze raz podkreślić należy, że wobec wejście w życie art. 15zzzzzn2 ust 3 ustawy COVID-19 16 grudnia 2020 roku, a więc po dniu złożenia przez skarżącego spóźnionego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji przepis ten i określone w nim obowiązki dla organu nie znajdowały zastosowania w rozstrzyganej sprawie, a zatem nie doszło w niej do wybiórczego stosowania przepisów prawa mającego świadczyć o naruszeniu art. 6, 8, 9 i 10 k.p.a.

Uznając zatem, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

is