Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1133/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /spr./ Protokolant – Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13.05.2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 lipca do 31 grudnia 1996 r. oraz lata 1997-1999 oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1133/02

U z a s a d n i e n i e

Pismem z dnia 12 sierpnia 1996 r. Wójt Gminy wezwał pana W.P. do złożenia wykazu nieruchomości dotyczącego powierzchni użytkowej gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

W wyznaczonym terminie podatnik nie złożył dokumentów.

Decyzją z dnia 11 września 1996 r. Wójt Gminy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości.

Decyzja powyższa nie zawierała uzasadnienia faktycznego i prawnego, wobec czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 grudnia 1996 r. przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wójt Gminy decyzją z 8 maja 1997 r. określał wysokość zobowiązania podatkowego pana W.P. za okres od 1 lipca 1996 r. do 31 grudnia 1996 r. oraz od 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 1997 r.

Decyzją z 30 czerwca 1997 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie, wskazując, że prowadzone przez organ I instancji postępowanie w sprawie określenia w trybie art. 5 ust. 2 i 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych zobowiązanie dotknięte jest bezprzedmiotowością.

Decyzją z dnia 4 sierpnia Wójt Gminy ustalił wysokość podatku od nieruchomości stanowiącej własność pana W.P. położonej we wsi [...] istniejącej po byłym poligonie – za okres od 1 lipca 1996 r. do 31 grudnia 1996 r. i od 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 1997 r.

Decyzją z 19 grudnia 1997 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Podatnik wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego ([...]).

Decyzją z 14 grudnia 1998 r. SKO na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1998 r. uchyliło decyzję z 19 grudnia 1997 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy.

Decyzją z 29 czerwca 1998 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 23 lutego 1998 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego pana W. P. za 1998 r, i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Również decyzja Wójta Gminy z 27 lipca 1998 r. w przedmiocie podatku za 1998 r. została uchylona decyzją SKO z 7 grudnia 1998 r. W wytycznych wskazano, że o przeznaczeniu nieruchomości na cele rolnicze decyduje miejscowe prawo oraz faktyczne dotychczasowe wykorzystanie nieruchomości.

Decyzją z 18 listopada 1999 r. SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 21 maja 1999 r. dotyczący podatku od nieruchomości za okres od 1 lipca do 31 grudnia 1996 r., 1997 i 1998 rok ze względu na naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia 30 marca 2001 r. SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy z 1 lipca 2000 r. dotyczącą lat 1996, 1997, 1998, 1999 z uwagi na brak aktualnych wykazów nieruchomości oraz nieuwzględnienie decyzji dotyczącej zatwierdzenia zmian w klasyfikacji gruntów.

Decyzją z dnia 30 października 2001 r. Wójt Gminy ustalił W.P. podatek od nieruchomości za okres od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 31 października 1999 r.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 158, poz. 813), tereny różne to grunty przeznaczone do rekultywacji, także po poligonach wojskowych, dla których opracowano program rekultywacji, które nie były zaliczane do innych rodzajów użytków.

Wójt nie jest organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków, zatem nie jest uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji gruntów.

Nieruchomość została sprzedana na zasadach wynikających z ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, co dodatkowo potwierdza, że nie ma statusu nieruchomości rolnej. Dla celów podatkowych nie można posługiwać się definicją gospodarstwa rolnego z kodeksu cywilnego.

W rozpatrywanej sprawie, organ podatkowy mógł oprzeć się tylko na danych wynikających z ewidencji gruntów, bowiem podatnik odmówił złożenia wykazu nieruchomości. Zmiany w ewidencji gruntów zostały dokonane od dnia 11 października 1999 r.

Odwołanie od tej decyzji złożył W.P. zarzucając naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów użytkowanych rolniczo, naruszenie § 9 powołanego w uzasadnieniu decyzji rozporządzenia przez nieprzyjęcie danych wynikających ze stanu faktycznego w braku danych klasyfikacyjnych oraz naruszenie pkt 5 załącznika nr 11 do tego rozporządzenia przez nieprawidłowe zaliczenie spornego gruntu do "terenów różnych".

Przyjęcie gruntów przez stronę w użytkowanie na cele rolnicze oraz uprawa terenu własnym staraniem i na własny koszt przesądza o zaliczeniu tych gruntów do grupy "użytki rolne – grunty orne i pastwiska trwałe".

Po nabyciu gruntów przez stronę dotychczasowy stan faktyczny (poligon wojskowy) uległ zmianie, grunty były użytkowane na cele rolnicze, co zostało potwierdzone protokołem z dnia 14 maja 1999 r.

Wyliczona w decyzji wartość podatku ogółem stanowi trzykrotność wartości nieruchomości ustalonej przez rzeczoznawców, co jest rażąco sprzeczne z zasadami sprawiedliwości.

Decyzją z dnia 13 maja 2002 r. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za okres od 1 lipca 1996 r. do dnia 31 grudnia 1996 r. i w tym zakresie umorzyło postępowanie, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż grunty, które są przedmiotem niniejszego postępowania, były własnością Skarbu Państwa w zarządzie Ministerstwa Obrony Narodowej (poligon wojskowy). Prawomocną decyzją Urzędu Rejonowego z dnia 29 grudnia 1995 r. orzeczono wygaśnięcie zarządu tej nieruchomości.

Odwołujący nabył te grunty w drodze przetargu z dnia 14 maja 1996 r.

Umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 14 czerwca 1996 r. Skarb Państwa sprzedał nieruchomość W.P. na mocy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 30, poz. 127 z 1991 r.).

Z wypisu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy wynika, że są to tereny specjalne, które mają być wykorzystane dla potrzeb rekreacji lub działalności gospodarczej.

Pomimo kilkakrotnego rozpatrywania sprawy przez organy I i II instancji, zaskarżona decyzja zawiera pewne uchybienia.

Po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy organ I instancji nie powinien wszczynać nowego postępowania, bowiem postępowanie toczyło się nadal i nie zostało zakończone decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty.

Organ I instancji jedną decyzją rozstrzygał sprawy ustalenia podatku za 4 lata. Decyzja podjęta została na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, a nie na podstawie § 3 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 166 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym mogą być połączone sprawy, w których prawa i obowiązki stron (a więc nie jednej strony) wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy.

W toku postępowania strona złożyła wniosek z dnia 10 października 2001 r. o umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości. Organ podatkowy I instancji nie odniósł się formalnie do tego wniosku w swojej decyzji. Kolegium uznało, że podejmując rozstrzygnięcie, jak w zaskarżonej decyzji, organ podatkowy uznał, iż nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania.

Powyższe uchybienia, nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sprawa o ustalenie podatku toczy się od 1996 r. i po raz 8 znalazła się w postępowaniu odwoławczym i do tej pory organ odwoławczy z różnych powodów uchylał decyzje organu I instancji.

Do dnia 31 grudnia 1996 r. czyli do dnia dokonania zmian brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym dla celów podatkowych decydującym było faktyczne wykorzystanie nieruchomości.

Z naruszeniem prawa za 1996 r. opodatkowano przedmiotową nieruchomość podatkiem od nieruchomości, powołując się na zapis w ewidencji gruntów. Grunty wykorzystywane były rolniczo, zatem podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym.

Powyższe stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 1996 r. i umorzenia postępowania w tym zakresie.

W obecnie obowiązującym stanie prawnym kwestie opodatkowania regulują przepisy art. 1 pkt 1 lit.a ustawy o podatku rolnym oraz art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym, a więc tylko te grunty, w odniesieniu do których przepisy o podatku rolnym i leśnym nie mają zastosowania.

Zgodnie z przepisem art. 1 pkt 1 lit.a ustawy o podatku rolnym w obowiązującym obecnie brzmieniu grunt podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, jeżeli spełnione są dwie przesłanki: - jest gospodarstwem rolnym oraz grunt jest sklasyfikowany w operacie ewidencyjnym jako użytek rolny.

W stanie faktycznym sprawy prawidłowo ustalono, że grunt był określony w operacie ewidencyjnym jako "tereny różne", zatem zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Dopiero od daty zmiany klasyfikacji gruntów organ podatkowy I instancji mógł ustalić podatek zgodnie z przepisami ustawy o podatku rolnym.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pan W.P. zarzucił skarżonej decyzji:

- rażące naruszenie art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137 poz. 926 z późn. zm.) oraz w zw. z art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9 poz. 84) przez utrzymanie w mocy decyzji konstytutywnej organu podatkowego I instancji po upływie 3 lat od końca lat podatkowych oraz błędne ustalenie, że strona nie złożyła wykazu nieruchomości,

- sprzeczność ustaleń organu orzekającego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez ustalenie, że grunt sklasyfikowany był jako tereny różne, gdy w rzeczywistości grunt ten nie posiadał w ogóle klasyfikacji geodezyjnej, zatem winien być z braku danych klasyfikacyjnych zaliczony zgodnie z rzeczywistym użytkowaniem - § 9 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 158 poz. 813),

- rażące naruszenie przepisów art. 166 Ordynacji podatkowej przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w połączonych przez organ I instancji sprawach jednej strony, mimo że nie zachodziły przesłanki wynikające z tego przepisu ani też nie wydano postanowienia przewidzianego w § 2 tego przepisu.

Nadto skarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się przed wydaniem orzeczenia,

- naruszenie art. 7 Konstytucji RP przez uznanie, że skoro organ podatkowy nie prowadzi klasyfikacji gruntów, to nie ma prawnego obowiązku uwzględniania błędów i niewłaściwego,

niezgodnego z prawem oznaczania gruntu w ewidencji, gdyż klasyfikacja leży w kompetencjach innego organu,

- art. 2 Konstytucji RP przez ustalenie podatku majątkowego w rocznej wysokości równej niemal 50% ceny nabycia tego majątku od Skarbu Państwa, co niewątpliwie jest sprzeczne z zasadami sprawiedliwości społecznej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż od końca roku kalendarzowego 1997 i 1998 do dnia doręczenia decyzji upłynęły trzy lata, zatem zgodnie z art., 68 ust. 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe za lata 1997 i 1998 nie powstało, gdyż przepis ten należy interpretować analogicznie jak art. 70 § 1 Ordynacji tzn. przed upływem 3 roku postępowanie winno być zakończone.

Skarżący podkreślił, iż w dniu 13 marca 1997 r. złożył wykaz nieruchomości, dlatego składanie innego wykazu było zbędne. Przedmiotowa nieruchomość nie posiadała w ogóle klasyfikacji, albowiem nie sporządzono żadnego operatu klasyfikacyjnego. Sporny teren mógłby być zaliczony do różnych, gdyby był przeznaczony do rekultywacji i gdyby był opracowany projekt rekultywacji. W czasie gdy strona objęła sporną nieruchomość, nie był to poligon wojskowy, a były poligon wojskowy, na którym strona rozpoczęła działalność rolniczą. Z uwagi na tę okoliczność teren ten winien być zaliczony do użytków rolnych.

Organ połączył do wspólnego rozpoznania sprawy strony, nie wydając odpowiedniego postanowienia, na które służy środek zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż "żaden z przepisów Ordynacji podatkowej (podobnie jak żaden przepis kodeksu postępowania administracyjnego) nie przewiduje możliwości połączenia dwóch lub więcej spraw dotyczących tej samej strony".

Ośmiokrotne uchylenie decyzji przez organ II instancji nie może stanowić dla podstawy konwalidacji orzeczenia.

Przedmiotowa decyzja narusza art. 7 Konstytucji, albowiem organ podatkowy zaniechał przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego w zakresie klasyfikacji tylko dlatego, że ustalenia takie nie należą do jego kompetencji. Podatnika nie powinien obchodzić podział kompetencji, ponieważ ma on prawo do żądania rozstrzygnięcia swojej sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Procedura wskazuje w takich przypadkach sposób postępowania – art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – a zaniechanie takiego trybu niewątpliwie narusza prawo.

Skarżący wskazał, że ustalenie opłacanego corocznie podatku majątkowego w wysokości stanowiącej niemal 50% ceny nabycia przedmiotu opodatkowania (podatek [...] tys. zł,

cena nabycia [...] tys. zł) niewątpliwie narusza konstytucyjną zasadę sprawiedliwego państwa, wynikającą z art. 2 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2005 r. skarżący podtrzymał zarzuty zgłoszone w skardze.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że zgodnie z § 2 powołanego przepisu w sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

Sporna w orzecznictwie sądu administracyjnego kwestia skutków uchybienia w postępowaniu administracyjnym wymogom określonym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej była przedmiotem wypowiedzi zawartej w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.IV.2005 r. sygn. akt FPS 6/04.

W niniejszej sprawie organ II instancji nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, zatem zaniechanie wyznaczenia terminu wypowiedzenia się w sprawie, w sytuacji gdy strona uprzednio składała oświadczenia dotyczące jej stanowiska, brak podstaw do uznania, że uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy nie kwestionował zasadności zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 166 Ordynacji podatkowej. Rozpoznane zostały w jednym postępowaniu sprawy podatnika dotyczące podatku od nieruchomości za kolejne lata podatkowe.

Postępowanie za każdy okres rozliczeniowy zostało wszczęte. Należy nadmienić, że organ I instancji z uchybieniem przepisów wszczynał postępowanie również przystępując do ponownego rozpoznania sprawy po decyzjach kasacyjnych, uchybienie to nie wpływa jednak na treść rozstrzygnięcia. Pomimo jednego dokumentu w sprawie zostały wydane decyzje dotyczące kolejnych okresów płatności. Każda z tych decyzji została wyodrębniona w zakresie faktycznej i prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz wyliczenia należności. Zastosowana technika zapisu decyzji nie pozbawiła strony możliwości prawidłowego odczytania treści orzeczeń, o czym świadczy również zakres skargi kierowanej do Sądu.

Nie jest trafny zarzut przedawnienia w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za 1996 i 1997 rok. W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, że podatnik na wezwanie organu złożył wykaz nieruchomości w dniu 13 marca 1997 r., zatem po upływie terminu ustawowo określonego. Wobec powyższego zasadne jest stwierdzenie organu, że istnieją podstawy określone w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej do przedłużenia terminu przedawnienia. Zobowiązanie skarżącego z tytułu podatku od nieruchomości powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Termin przedawnienia wymiaru podatku w stanie faktycznym niniejszej sprawy wynosi 5 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Nie jest trafne twierdzenie strony wywodzone z treści pisma Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych z dnia 8 października 1998 r., że dla spornego gruntu nie sporządzono w ogóle operatu ewidencyjnego. Stwierdzenie, że grunty nie posiadają klas bonitacyjnych oraz wskazanie, że w przypadku zakwalifikowania w planie zagospodarowania przestrzennego obszaru działek do gruntów o przeznaczeniu rolniczym dla gruntów tych należy założyć operat ewidencji gruntów i budynków, dotyczący nowej sytuacji po zmianie kwalifikacyjnej.

Decyzją z dnia 11 października 1999 r. Starosta zatwierdził zaktualizowaną klasyfikację gruntów na działkach [...] i [...] położonych w miejscowości [...]. W uzasadnieniu wskazano, że stwierdzono rozbieżności między stanem faktycznym a danymi w ewidencji gruntów.

Stan faktyczny sprawy w decyzji uwzględnia, że tylko na części gruntów od niedawna prowadzona jest uprawa rolnicza. Okoliczność tą ustalono na podstawie protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 14 maja 1999 r. w obecności podatnika. Na około 50 ha zasiano rośliny w celach rekultywacyjnych, na części gruntów wystąpiło zalesienie – samosiewy, warunkiem dalszej uprawy przez podatnika było uzyskanie dotacji.

W stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do stwierdzenia, że rejestr gruntów był prowadzony nie w oparciu o dokumenty znajdujące się w operacie ewidencyjnym spornej działki. Wskazana decyzja z 11 października 1999 r. odnosi się do dotychczasowych danych w ewidencji, co podważa twierdzenie strony skarżącej o braku takich dokumentów. Dodatkowo należy stwierdzić, że również rzeczywisty stan nieruchomości nie mógłby stanowić w czasie orzekania podstawy do stwierdzenia, iż całą nieruchomość wykreowano rolniczo. Prawidłowe jest ustalenie organów, że w istocie skarżący podjął działania zmierzające do rekultywacji terenu po byłym poligonie wojskowym.

Nie stanowi naruszenia art. 7 Konstytucji działanie organów podatkowych w granicach własności przedmiotowej i uwzględnienie kompetencji innego organu administracji w zakresie klasyfikacji gruntów.

Wymiar zobowiązań publicznoprawnych nie podlega ograniczeniom na podstawie klauzul generalnych współżycia społecznego lub społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa, wobec czego argument podatnika wywodzony z porównania ceny nieruchomości i wymiaru podatku nie zasługuje na uwzględnienie w niniejszej sprawie.

Z tych względów Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.).