Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 366/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-07-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 86 par. 1, art. 87 par. 1, par. 2 i par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

M. T. w dniu 1 marca 2016 r. wniosła osobiście do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 stycznia 2016 r. (nr [...]).

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 366/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę z uwagi na to, że została wniesiona po upływie 30 dniowego terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Odpis wydanego postanowienia został doręczony ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 kwietnia 2016 r., który złożył na nie zażalenie.

Pismem procesowym z dnia 2 maja 2016 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu), ustanowiony z urzędu pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 stycznia 2016 r., nr [...]. Do pisma dołączono kserokopię sporządzonej przez skarżącą w dniu 1 marca 2016 r. skargi i sprecyzowano, że adresatem skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, a składane jest ona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca wniosła skargę mieszcząc się w 30 dniowym terminie do jej złożenia, a przekazanie przez Sąd skargi po terminie nie było zawinione ze strony skarżącej. Skarżąca wniosła wskutek swojej niewiedzy skargę bezpośrednio do Sądu zamiast złożyć ją za pośrednictwem SKO. Powyższa okoliczność wynikała z braku wiedzy, trudnej sytuacji życiowej, życiu w ubóstwie, uniemożliwiającym leczenie, co powoduje wielki stres skarżącej co w ostateczności spowodowało omyłkę skarżącej co do organu, gdzie powinna była złożyć skargę.

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 509/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 18 kwietnia 2016 r. o odrzuceniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości co do początku biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, czy też braku możliwości jego przesunięcia z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie o przyznanie prawa pomocy obejmujące ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Jeżeli zatem stronie skarżącej został doręczony odpis decyzji, bądź innego rozstrzygnięcia w sprawie, to od tego momentu, zgodnie z treścią wskazanego przepisu, liczony jest bieg terminu do złożenia skargi niezależnie od tego, czy strona ustanowiła pełnomocnika z wyboru, czy też wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym i w przypadku jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie na wniosek strony.

W sytuacji zatem, gdy strona uchybiła terminowi do złożenia skargi skuteczne jej wniesienie i nadanie sprawie dalszego biegu jest uzależnione od złożenia przez nią lub jej pełnomocnika, w terminie przewidzianym w art. 87 § p.p.s.a., wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uwzględnieniu tego wniosku przez sąd. Stosownie bowiem do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu musi być jednakże złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2, § 4 p.p.s.a.).

W rozpatrywanym przypadku pełnomocnik skarżącej wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w związku z czym należało ocenić w pierwszej kolejności czy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi w dniu 2 maja 2016 r. W dniu 25 kwietnia 2016 r. pełnomocnikowi doręczono postanowienie o odrzuceniu skargi, z którego dowiedział się o uchybieniu przez skarżąca terminu do wniesienia skargi. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że termin 7 dni do wniesienia wniosku został zachowany.

Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że powszechnie akceptowany jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niewątpliwie skarżąca nie dochowała terminu do wniesienia skargi. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 509/16.

W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu przez skarżącą terminu do złożenia skargi. W szczególności należy podkreślić, że skarżąca wielokrotnie wnosiła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i posiadała wiedzę, że skargi do sądu administracyjnego składa się za pośrednictwem organu odwoławczego. Sądowi wiadomo z urzędu, że do dnia 1 marca 2016 r. skarżąca złożyła 16 skarg dotyczących decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które zostały rozpoznane merytorycznie (za wyjątkiem jednej skargi, wszystkie pozostałe zostały oddalone). Skargi zostały zatem złożone w terminie. Nadto zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie w tym zakresie. Trudno zatem podzielić stanowisko pełnomocnika, że skarżąca nie miała wiedzy gdzie należy wnieść skargę.

Również twierdzenia o bardzo trudnej sytuacji życiowej i wielkim stresie nie mogą odnieść skutku. Mają one na tyle ogólny charakter, że nie można ich w żaden sposób poddać ocenie, nie mówiąc już o ich wpływie na wadliwe zaadresowanie i wniesienie skargi.

Uwzględniając podniesione wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.