Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 732/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 110 ust. 1 pkt 9, art. 110a ust. 2, art. 113 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2008r. Nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów; oddala skargę /-/J. Zieliński /-/M. Kwiecińska /-/J. Szaniecka


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] Marszałek Województwa W. działając na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 110a ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm., dalej: p.r.d.) skreślił A. G. z ewidencji egzaminatorów, prowadzonej przez ten organ

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, iż skreślenie skarżącego z listy egzaminatorów, nastąpiło z uwagi na fakt wykonywania przez niego szkolenia kandydatów na kierowców. Jak ustalił organ A. G. został z dniem 30 listopada 2007 r., po spełnieniu warunków zawartych w ustawie – Prawo o ruchu drogowym, wpisany do ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa W. i uzyskał nr ewidencyjny [...]. W związku z uzyskaniem uprawnień egzaminatora, z dniem 31 grudnia 2007 r. wyrejestrował prowadzoną działalność - Ośrodek Szkolenia Kierowców z siedzibą w M. G., a następnie w dniu 5 stycznia 2008 r. podjął pracę na stanowisku egzaminatora w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] (dalej: WORD w [...]), którą wykonywał do dnia 25 stycznia 2008 r., kiedy to na własną prośbę został zwolniony ze stanowiska egzaminatora w WORD w [...], w związku ze stawianym mu zarzutem szkolenia kandydatów na kierowców.

Zarzut ten został postawiony A. G. w efekcie kontroli drogowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji Rewiru Dzielnicowych w M. G., podczas której sprawdzeniu poddano samochód marki Fiat [...] nr rej. [...] - należący do A.G. Funkcjonariusze Policji stwierdzili wówczas, że za kierownicą kontrolowanego pojazdu siedziała kursantka (kandydatka na kierowcę) A. G., obok niej A.G., a na tylnym siedzeniu kolejny kursant: K. P. Podczas kontroli A.G. okazał swoją legitymację instruktora nauki jazdy. Dodatkowo kontrolowany pojazd był oznaczony nieoświetloną niebieską tablicą z białą literą "L". i nie posiadał obowiązującego opisu w postaci adresu i nazwy ośrodka nauki jazdy.

W związku z powyższym Marszałek Województwa W. stwierdził, że mimo wyrejestrowania działalności gospodarczej, A.G. w dniu wyżej opisanej kontroli, faktycznie prowadził szkolenie kandydatów na kierowców, naruszając tym samym zakaz określony w art. 110 a ust. 2 P.r.d. Uznano, że skarżący miał świadomość obowiązywania zakazu prowadzenia szkoleń, gdyż 11 dni wcześniej złożył wymagane oświadczenie dotyczące szkoleń kandydatów na kierowców i zdawał sobie sprawę z konsekwencji jego złamania. Okoliczność tę potwierdzili funkcjonariusze Policji wobec których A.G. zgłosił obawy co do ewentualnej utraty pracy jako egzaminatora.

Organ nie uznał jako wiarygodne oświadczenia pozostałych osób, przebywających w pojeździe, o wspólnym podróżowaniu w celach prywatnych, ponieważ pojazd oznakowany był jako szkoleniowy. Natomiast doszedł do przekonania, że A.G., podczas zatrzymania pojazdu przez policję, prowadził szkolenie kandydatów na kierowców. Kierująca pojazdem A.G. nie posiadała uprawnień do kierowania i prowadziła samochód pod nadzorem A.G., który wylegitymował się jako instruktor. Marszałek ustalił ponadto, że A. G. i K. P. następnego dnia po kontroli drogowej, tj. 17 stycznia 2008 r. przystąpili do egzaminu na prawo jazdy w WORD [...].

Organ stwierdził, iż nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oświadczenie J. W. o wypożyczaniu samochodu od A. G., albowiem w czasie opisanej kontroli drogowej w pojeździe tym znajdował się właściciel pojazdu.

Zdaniem Marszałka wyżej przedstawione okoliczności świadczą, iż skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, o której mowa w art. 110 ust. pkt 9 p.r.d.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik A. G. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego -w szczególności art. 110 ust. 1 pkt 9 i art. 110a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu, poprzez odmowę możliwości złożenia przez skarżącego stosownych wyjaśnień, odmowę udzielania przez organ informacji w przedmiocie toczącego się postępowania, niedopuszczenie skarżącego do wypowiedzenia się w przedmiocie zebranych dowodów i materiałów sprawy oraz dowolną i jednostronną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zdaniem odwołującego organ I instancji dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że odwołujący prowadził jakiekolwiek szkolenia dla kandydatów na kierowców i że osoby znajdujące się 16 stycznia 2008 r. w samochodzie odwołującego były kursantami oraz, że nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków, które miały wpływ na wynik sprawy.

Decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., powołując się na art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 113 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 110 ust.1 pkt 9 i art. 110a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony przez organ materiał dowodowy pozwala na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia, a istotne dla sprawy ustalenia funkcjonariuszy Policji nie były kwestionowane przez stronę. W ocenie Kolegium niezasadny jest zarzut braku możliwości uczestniczenia przez A. G. w postępowaniu. Brał on bowiem czynny udział w tym postępowaniu, składając pisemne wyjaśnienia i dostarczając dodatkowe dowody.

Kolegium zwróciło uwagę, że Marszałek Województwa W. na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że w sprawie zaistniała podstawa skreślenia odwołującego z ewidencji, ponieważ A. G. nie zastosował się do postanowień art. 110 ust. 1 pkt 9, oraz art. 110a ust. 2 Prawa o ruchu drogowym. Jakkolwiek organ I instancji nie powołał w podstawie prawnej art. 113 ust. 1, to jednak zdaniem organu II instancji, odwołanie się, zarówno w sentencji i uzasadnieniu decyzji organu I instancji, do art. 110 ust. 1 pkt 9 Prawa o ruchu drogowym wskazuje na to, że podstawą działania w sprawie skreślenia A. G. z ewidencji był art. 113 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji, jeżeli nie spełnia warunków określonych w art. 110 ust. 1 pkt 2-9; W myśl art. 110 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, egzaminatorem może być osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków. Egzaminator musi zatem dawać gwarancję rzetelnego i bezstronnego wykonywania powierzonych zadań - do czego zobowiązuje go art. 110 a ust. 1 pkt 1. Zapewnieniu bezstronności służy także wprowadzony w art. 110a ust. 2 zakaz prowadzenia przez egzaminatora szkoleń dla kandydatów na kierowców czy szkoły nauki jazdy.

Kolegium podzieliło zajęte przez Marszałka stanowisko, że A.G. mimo, iż temu zaprzeczył, faktycznie w dniu 16 stycznia 2008 r. prowadził zajęcia z praktycznej nauki jazdy dla kandydatów na kierowców. Za niewiarygodne uznano twierdzenie zarówno odwołującego jak i pozostałych osób przebywających z nim w pojeździe podczas kontroli, że jazda była prywatną podróżą znajomych osób i że nie miała nic wspólnego ze szkoleniem. W ocenie organu I instancji okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na to, że A.G. prowadził szkolenie tych osób przed egzaminem na prawo jazdy, wyznaczonym dla nich w WORD w [...] na dzień 17 stycznia 2008 r. Zdaniem organu odwoławczego, nawet gdyby przyjąć, że skarżący podróżował ze znajomymi, to jako egzaminator w WORD [...] nie powinien dopuścić do sytuacji jaka miała miejsce w dniu 16 stycznia 2008 r. Pozwalając na prowadzenie pojazdu przez osobę nie posiadającą do tego uprawnień naruszył prawo, w szczególności zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zasady etyki zawodowej i podważył tym samym rękojmię należytego wykonania swoich obowiązków jako egzaminatora. Ponadto egzaminator nie powinien mieć żadnego kontaktu z osobami, które zamierzają zdawać egzamin na prawo jazdy, a zwłaszcza gdy egzamin odbywa się w ośrodku w którym jest zatrudniony.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik A.G. zarzucając naruszenie art. 113 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 110 ust.1 pkt 9 i art. 110a ust. 2 Ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych polegające na nietrafności i dowolności przyjętych kryteriów weryfikacji okoliczności stanu faktycznego poprzez błędne uznanie, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Organy bezpodstawnie przyjęły, że skarżący prowadził jakiekolwiek szkolenie dla kandydatów ubiegających się o prawo jazdy oraz, że osoby znajdujące się w dniu 16 stycznia 2008 r. w jego samochodzie były kursantami.

Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, wyjaśnił, iż z chwilą rozpoczęcia pełnienia funkcji egzaminatora nie prowadził żadnych kursów i szkoleń dla osób ubiegających się o prawo jazdy. Prowadząca pojazd skarżącego w dniu 16 stycznia 2008 r. A.G. nie była już kursantką a jedynie korzystała z koleżeńskich, praktycznych porad A.G. w celu potwierdzenia utrwalenia swoich umiejętności, zdobytych uprzednio w trakcie kursu. Skarżący stwierdził, iż jego pomoc miała charakter nieodpłatny i całkowicie incydentalny i nie stanowiło naruszenia art. 110a p.r.d. Zgadza się jednocześnie z faktem, iż zostały naruszone przepisy mogące skutkować jednakże jedynie odpowiedzialnością za wykroczenie, polegające na zwykłym udostępnieniu pojazdu do prowadzenia na drodze publicznej przez osobę nieuprawnioną. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Po 66/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzje organów obu instancji stwierdzając, iż zostały naruszone zasady ogólne k.p.a., wynikające z art. 7 i 8, a przede wszystkim została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Zdaniem Sądu organ drugiej instancji zbagatelizował ten zarzut odwołania twierdząc, że A.G. brał udział w postępowaniu, składając wyjaśnienia i dowody. Sąd podkreślił, że dowody złożone przez skarżącego nie stały się podstawą ustaleń organu orzekającego. Natomiast przeciwne ustalenia, będące podstawą rozstrzygnięcia, poczyniono w oparciu o inne dowody, co do których nie ma pewności czy strona mogła się wypowiedzieć, bowiem brak jest zawiadomienia o zebraniu dowodów i zamiarze wydania decyzji. Zdaniem Sądu takie uchybienie art. 10 § 1 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można uznać za udowodnioną okoliczności, co do której strona nie mogła się wypowiedzieć. W ponownym postępowaniu Sąd zalecił organom wyeliminowanie powyższych błędów, poprzez danie skarżącemu stosownego czasu na zapoznanie się z materiałem sprawy.

W efekcie złożonej przez pełnomocnika Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1662/09 uchylił zaskarżony wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania..

W uzasadnieniu Sąd II instancji wyjaśnił, iż naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, może mieć dwojakie następstwa. Niezachowanie przez organy administracji nakazu wynikającego z tego przepisu może być podstawą wznowienia postępowania, a to w wypadku w ogóle pominięcia strony w postępowaniu, przez niepowiadomienie jej o nim i wówczas taka wada może być podstawą, w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej, do zastosowania przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. b. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a). Natomiast jeżeli strona wiedziała o toczącym się postępowaniu, ale tylko nie powiadomiono jej o przysługujących prawach, to takie naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może pociągać za sobą zastosowanie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. W obu wypadkach zaskarżone decyzje administracyjne podlegają uchyleniu, różnica natomiast jest istotna, o ile istnieje podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.) to żadna inna okoliczność nie może być badana, gdy jednak wystąpi tylko "zwykłe" naruszenie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a.) to konieczne jest wskazanie nie tylko wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, ale przynajmniej wyraźne podkreślenie istotności naruszenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy wynika, że A.G. uczestniczył w postępowaniu i znał dowody, na podstawie których organ wszczął postępowanie (kontrola Policji). Ponadto sam podjął stosowne kroki, aby uchylić się od wydania takiego rozstrzygnięcia jakie zaskarżył (zwolnienie się z pracy egzaminatora), a także przedkładał swoje dowody (oświadczenia kursantów) i wyjaśnienia. Jeżeli zatem nawet organ nie powiadomił A.G. o zakończeniu czynności dowodowych to należało ocenić jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem uchylenie decyzji wymaga zaistnienia wpływu istotnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku nie uzasadniono istotności tej przesłanki, gdyż trudno dopatrzyć się jej na podstawie analizy przebiegu postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie treścią art. 190 p.p.s.a Sąd przy ponownym rozpatrywaniu sprawy jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy tym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Natomiast nie obejmuje ona ocen dotyczących stanu faktycznego.

Po ponownym rozpatrzeniu skargi Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, iż popełnione w postępowaniu administracyjnym uchybienia, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału nie stanowią przesłanki uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji.

Bezspornym jest, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zawiadomił na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. A. G., o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem, a tym samym uniemożliwił mu wypowiedzenie się co do zgromadzonych przez organ dowodów. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1662/09 naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może być podstawą uchylenia decyzji organu administracji jeżeli naruszenie to daje podstawę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt lit b. p.p.s.a) lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a). Ponieważ skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 26 lutego 2008r.) to w rozpatrywanej sprawie, stwierdzone naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. mogło ewentualnie stanowić przesłankę zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a po ustaleniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z akt administracyjnych wynika, iż A.G. aktywnie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym przedkładając dokumenty na obronę swojego stanowiska m.in. oświadczenia kursantów z 7 marca 2008 r., swoje wyjaśnienia z dnia 6 marca 2008 r. oraz oświadczenie J. W. z dnia 8 marca 2008 r. Był świadomy skutków jakie może wywołać kontrola jego pojazdu dokonana przez funkcjonariuszy Policji w dniu 16 stycznia 2008 r. – zwolnił się z pracy egzaminatora w WORD [...] w dniu 28 stycznia 2005 r. Należy zatem stwierdzić, iż jakkolwiek organ I instancji nie zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania, do czego był zobligowany na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. to uchybienie to nie wpłynęło na możliwość obrony swojego stanowiska przez A.G. oraz jego aktywny udział w postępowaniu. Skarżącemu znane były okoliczności będące podstawą wszczęcia postępowania i wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (kontrola Policyjna w dniu 16 stycznia 2008 r.).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przemawia za stwierdzeniem, że skarżący prowadził w dniu 16 stycznia 2008r. szkolenie kandydatów na kierowców, czym naruszył art. 110a ust. 2 p.r.d. a tym samym nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, o której mowa w art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. co z kolei uzasadniło jego skreślenie z ewidencji egzaminatorów na podstawie art. 113 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy.

Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2003 r, sygn. akt II SA 395/01, (publ. LEX nr 126776 oraz w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.p) iż rękojmię, o jakiej mowa w art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d., odnieść można jedynie do osoby bez istotnych wad, która gwarantuje należyte wykonywanie swoich obowiązków. Obowiązki egzaminatora mają szczególny charakter. Wiążą się z wymogiem pryncypialnej postawy, której cechą jest m.in. bezwzględne poszanowanie prawa. Uzasadnione jest z tego powodu stosowanie surowych kryteriów oceny osób, które ubiegają się o wpis do ewidencji egzaminatorów. Obowiązki egzaminatora mogą być bowiem wykonywane jedynie przez osobę, której nie tylko kwalifikacje zawodowe, ale również postawa moralna nie budzą istotnych zastrzeżeń. W przedmiotowej sprawie zaszły okoliczności, które zdaniem Sądu wywołują istotne wątpliwości co do zachowania przez A. G., opisanej wyżej postawy, jaka wymagana jest od egzaminatora.

Skarżący nie neguje, iż w dniu 16 stycznia 2008 r. podróżował swoim samochodem, który był prowadzony przez osobę, która nie posiadała uprawnień do kierowania pojazdem. Nie zaprzecza, ze udzielał kierowcy – A. G. oraz innemu uczestnikowi podróży – K. P. instrukcji i porad dotyczących prowadzenia pojazdu. Przyznaje, iż na dachu samochodu znajdowała się tabliczka, którą oznaczane są pojazdy do szkolenia uczestników kursów (chociaż twierdzi, iż była złożona) oraz, że w momencie kontroli okazał funkcjonariuszom Policji swoją legitymację instruktora jazdy. Zdaniem Sądu wszystkie te okoliczności - potwierdzone w pismach Komendy Powiatowej Policji w R. - oraz fakt, iż w dniu 17 stycznia 2008r. A. G. oraz K. P. przystąpili do egzaminu na prawo jazdy, pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że w momencie kontroli policyjnej w dniu 16 stycznia 2008 r. A. G. prowadził w swoim pojeździe szkolenie praktyczne dla ww. kandydatów na kierowców.

Zgodnie z treścią art. 110 a ust. 2 egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie może jednocześnie prowadzić szkoleń dla kandydatów na kierowców, szkoły nauki jazdy, ani być jej właścicielem lub współwłaścicielem. Przepis ten ma na celu zagwarantować bezstronność i rzetelne wykonywanie obowiązków egzaminatora. Jakiekolwiek naruszenie wyrażonego w nim zakazu daje podstawę do uznania, iż egzaminator nie daje rękojmi rzetelnego wykonywania swoich obowiązków i nie ma znaczenie czy takie naruszenie ma charakter incydentalny, nie jest odpłatne i nie odbywało się w ramach zorganizowanego kursu.

Zdaniem Sądu nie można uznać za wiarygodne stwierdzenie skarżącego, poparte oświadczeniami A. G. oraz K.P., iż odbywana w dniu 16 stycznia 2008 r. podróż samochodem skarżącego miała charakter prywatny. Przeczy temu chociażby sam fakt okazania funkcjonariuszom Policji legitymacji instruktora jazdy przez A.G.. Jednak nawet gdyby uznać za wiarygodną wersję wydarzeń przedstawioną przez stronę skarżącą, to należy zgodzić się z organem II instancji, iż A.G. jako egzaminator w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego, nie mógł dopuścić do sytuacji, iż jego samochód prowadziła osoba nieposiadająca uprawnienia do prowadzenia pojazdów, która dodatkowo miała w najbliższym czasie przystąpić do egzaminu na prawo jazdy, w ośrodku w którym pełnił obowiązki egzaminatora. Takie zachowanie egzaminatora również budzi wątpliwość co do przestrzegania przez niego etyki zawodowej i podważa rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków.

Podsumowując, Sąd stwierdził, iż ze zgromadzonych przez organy administracji w wyczerpujący sposób dowodów jednoznacznie wynika, iż A. G. - pełniący obowiązki egzaminatora w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] - naruszył zakaz przewidziany w art. 110 a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a tym samym nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania swoich obowiązków o której mowa w art. 110 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy. W związku z powyższym Marszałek Województwa W. słusznie orzekł na podstawie art. 113 ust 1 pkt 1 p.r.d. o skreśleniu skarżącego z ewidencji egzaminatorów.

W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/ Jakub Zieliński /-/ Maria Kwiecińska /-/Jolanta Szaniecka