Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 360/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: ART 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II OSK 360/15 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 lutego 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1477/14 oddalającego skargę M. G. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1477/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie oddalił skargę M. G. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

W treści skargi kasacyjnej M. G. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2014 r. pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Zdrowia utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], nakładające na skarżącą grzywnę w wysokości 420 zł i wzywające do poddania obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu małoletniego syna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 227-228). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09, [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienia NSA z: 12 października 2010 r., I GZ 316/10, lex nr 607229; 4 marca 2010 r., II OZ 178/10, [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa (postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, skarżąca nie wykazała w przekonujący i wyczerpujący sposób zaistnienia którejkolwiek z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej o których stanowi art. 61 § 3 Ppsa. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że samo wydane w niniejszej sprawie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie jest rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dotyczy ono świadczenia pieniężnego, które ma charakter odwracalny. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżąca nie wykazała, w jaki sposób obowiązek uiszczenia grzywny w kwocie 420 zł spowoduje dla Niej trudne do odwrócenia skutki, bądź znaczną szkodę. Przesłanek tych nie można wyjaśniać przez odwołanie się do możliwości nałożenia dalszych grzywien, czy też zastosowania innych środków egzekucyjnych, które na obecnym etapie mają jedynie charakter hipotetyczny. Innymi słowy, samo ryzyko nałożenia na skarżącą kolejnej grzywny w celu przymuszenia nie przekłada się na zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia z dnia 2 czerwca 2014 r. r. Z kolei w ramach wykonalności postanowienia z dnia 2 czerwca 2014 r., stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, nie mieści się sama zasadność poddania dziecka przymusowym szczepieniom ochronnym i związane z tym skutki o charakterze faktycznym i prawnym.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.