Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2094/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1-5 i pkt 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski,, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor Izby) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S z dnia 24 lipca 2019r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z 27 czerwca 2018r. wystawionego przez Burmistrza B wobec J.M. (dalej: Skarżący).

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby wskazał następujący stan faktyczny.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku J.M. na podstawie wystawionego przez Burmistrza B tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.06.2018r. Obejmuje on nieuiszczoną I i II ratę podatku od nieruchomości za rok 2018 r. Podstawą jego wystawienia była decyzja nr [...] z dnia 22.01.2018 r. w podatku od nieruchomości na rok 2018 r.

Na podstawie w/w tytułu wykonawczego organ egzekucyjny sporządził zawiadomienia:

nr [...] z dnia 22.08.2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] SA. Zawiadomienie do Banku przesłano w dniu 22.08.2018 r. za pośrednictwem systemu teleinformatycznego (art. 86b u.p.e.a.). W odpowiedzi Bank tego samego dnia poinformował o braku środków na rachunku i zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej. Wydruk ww. zawiadomienia wraz z odpisem przedmiotowego tytułu wykonawczego doręczono skarżącemu w dniu 10.09.2018 r. (odebrane w trybie art. 43 K.p.a.);

nr [...] z dnia 22.08.2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w S. Przedmiotowe zawiadomienie do Banku przesłano w dniu 22.08.2018 r. za pośrednictwem systemu teleinformatycznego (art. 86b u.p.e.a.). W odpowiedzi Bank dnia 22.08.2018 r. poinformował o zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej;

nr [...] z dnia 22.08.2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w S. Przedmiotowe zawiadomienie do Banku przesłano w dniu 22.08.2018 r. za pośrednictwem systemu teleinformatycznego (art. 86b u.p.e.a.). W odpowiedzi Bank dnia 27.08.2018 r. poinformował o zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej.

- nr [...] z dnia 28.08.2018 r. o zajęciu innej wierzytelności w A Sp. z o.o. (art. 89 § 1 u.p.e.a.). Dnia 03.09.2018 r. adresat poinformował, że nie posiada nierozliczonych ze skarżącym zobowiązań.

Korzystając z przysługującego prawa, pismem z dnia 17.09.2018r. J.M. wniósł zarzuty z art. 33 § 1, 3, 4, 6, 7, 8, 10 u.p.e.a., w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S egzekucji administracyjnej na podstawie m.in. tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27.06.2018 r. Końcowo podkreślił uciążliwość czynności egzekucyjnych z uwagi na wysokość zobowiązań.

W dniu 16.10.2018 r. Burmistrz B wydał postanowienie nr [...], w którym wypowiedział się w sprawie zarzutów uznając je za nieuzasadnione. Następnie pismem nr [...] z dnia 22.11.2018 r. wierzyciel poinformował o ostateczności ww. postanowienia.

W związku z powyższym w dniu 10.12.2018 r. organ I instancji wydał postanowienie nr [...] uznając wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zażalenie z dnia 21.12.2018 r. Wskazał na brak podstaw faktycznych i prawnych do wystawienia w. postanowienia. Wniósł o jego zmianę poprzez uwzględnienie wcześniejszych zarzutów oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia 13.02.2019 Dyrektor Izby uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie takie wynikało z braku stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów: wykonania, przedawnienia, wygaśnięcia (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), oraz niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Dodatkowo organ egzekucyjny nie ocenił samodzielnie zarzutów: niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.), a jedynie powołał się na stanowisko wierzyciela.

Postanowieniem z dnia 26.04.2019 r. wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty: wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia zobowiązania (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Pismem z dnia 10.06.2019 r. wierzyciel poinformował o ostateczności ww. postanowienia.

Dnia 24.07.2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S wydał postanowienie [...], którym uznał za nieuzasadnione wniesione przez J.M. zarzuty.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem J.M. złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zażalenie z dnia 16.08.2019r.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Dyrektor Izby wskazał, że zgodnie z art. 33 §1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Artykuł 34 § 1 u.p.e.a. wskazuje z kolei, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów. Jeżeli zarzuty są uzasadnione, organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne albo stosuje mniej uciążliwy środek egzekucyjny. Jak stanowi art. 34 § 5 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

Artykuł 27 § 1 u.p.e.a. wskazuje, że tytuł wykonawczy zawiera:

1) oznaczenie wierzyciela;

1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2206);

2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada;

3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej -także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;

4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń;

5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;

6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;

7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela;

8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu;

9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej;

11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych;

12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku;

13) datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a;

14) datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g.

Zgodnie z art. 124 § 1 K.p.a postanowienie powinno zawierać następujące elementy: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Natomiast § 2 ww. artykułu wskazuje, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

W odniesieniu do zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a organ wskazał, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 27.06.2018 r. obejmujący należność pieniężną podatek od nieruchomości w kwocie należności głównej: 525,00 zł za I kwartał 2018 r. oraz 525,00 zł za II kwartał 2018 r. wystawiony został na podstawie decyzji Burmistrza B nr [...] z dnia 22.01.2018 r. Decyzją tą ustalono J.M. podatek od nieruchomości na rok 2018 r. w kwocie 2 100 zł płatny w 4 ratach, każda po 525 zł. Wierzyciel - Burmistrz B stwierdził, że decyzja ta została doręczona w dniu 16.03.2018 r. i nie została zaskarżona.

Jako, że pozostawanie przedmiotowej decyzji w obrocie prawnym nie budzi wątpliwości, nie ma podstaw do negowania istnienia obowiązku co do egzekwowanych należności, które istniały na dzień wystawienia ww. tytułu wykonawczego.

Ponadto wierzyciel wskazuje, że należność objęta przedmiotowym tytułem wykonawczym nie została wykonana, umorzona, przedawniona, a także nie wygasła z przyczyn wskazanych w art. 59 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Burmistrz B wskazał, że zaległości objęte tytułem wykonawczym dotyczą okresów, które na dzień jego wystawienia nie ulegają przedawnieniu. Dyrektor Izby podniósł, że pięcioletni termin określony art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upływa w przedmiotowej sprawie z końcem 31.12.2023 r., o ile nie zajdą okoliczności modyfikujące jego bieg (zawieszenie lub przerwanie) zgodnie z przepisami art. 70 § 2-7 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowo należy wskazać że, wnosząc zarzuty oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a, powinien skarżący przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów to potwierdzających, zarówno na etapie postępowania prowadzonego przed organem egzekucyjnym, jak i przed organem odwoławczym.

W ocenie wierzyciela niezasadny jest również zgłoszony zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Nie doszło do rozbieżności pomiędzy treścią obowiązku opisanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego decyzją Burmistrza z dnia 22.01.2018r.

Również zgłoszony zarzut błędu co do osoby zobowiązanego sformułowany na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a nie zasługuje na uwzględnienie. Wierzyciel wskazał, że w tytule wykonawczym prawidłowo wskazano osobę, na której ciąży obowiązek podatkowy. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, "błąd co do osoby zobowiązanego" zachodzi po pierwsze wówczas, gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek, co zostaje ujawnione poprzez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi podmiotu, ujętymi w orzeczeniu lub innym dokumencie stanowiącym podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Po drugie, błąd taki może mieć miejsce wówczas, gdy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego. Błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wówczas, gdy osoba przeciwko której wystawiono tytuł wykonawczy, jest inną osobą niż adresat decyzji (aktu normatywnego), stanowiącego podstawę egzekwowanego obowiązku.

Z żadną z podanych wyżej sytuacji nie mamy do czynienia w badanej sprawie, bowiem opisana decyzja podobnie jak i tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 27.06.2018 r. zostały wystawione na dane osobowe J.M.. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję.

Burmistrz B ustosunkował się również do zgłoszonego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego twierdząc, że jest nieuzasadniony (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu zarzuty te ocenił samodzielnie, wskazując dopuszczalność egzekucji oraz uznając za nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka. W omawianym przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji z przyczyn formalnych, nie merytorycznych, które podlegają ocenie w ramach zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy.

Przechodząc do formalnej analizy dopuszczalności prowadzonej egzekucji administracyjnej, organ stwierdził, iż na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2018r. poz. 800 z późn. zm.).

Przy czym, zgodnie z art. 3 § 1 cytowanej ustawy, egzekucję administracyjną stosuje się m.in. do obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. W badanej sprawie, egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Burmistrza B nr [...] z dnia 22.01.2018 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S jest organem właściwym do prowadzenia egzekucji z majątku (art. 19 §1 u.p.e.a), a wobec skarżącego nie mają zastosowania wyłączenia podmiotowe wymienione w art. 14 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 27.06.2018 r. spełnia również wymogi określone prawem, co jest przedmiotem badania w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanych zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S wskazał, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego stanowi środek egzekucyjny, o którym mowa w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie wystawił zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a. oraz innej wierzytelności pieniężnej na podstawie art. 89 § 1 u.pe.a. Zdaniem Dyrektora Izby Naczelnik Urzędu Skarbowego w S zastosował środki przewidziane w ustawie i dopuszczalne w egzekucji należności pieniężnych Tym samym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S prawidłowo ocenił zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., twierdząc że jest niezasadny.

Dyrektor Izby podniósł również, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie znajduje potwierdzenia zarzut braku doręczenia upomnienia przed wszczęciem egzekucji (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Obowiązek doręczenia upomnienia i zapłaty związanych z jego doręczeniem kosztów reguluje art. 15 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym co do zasady egzekucja administracyjna należności pieniężnych może być wszczęta po uprzednim wezwaniu zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Wierzyciel - Burmistrz Gminy B wskazał, że wezwał skarżącego w upomnieniu nr [...] z dnia 18.04.2018 r. do uiszczenia podatku od nieruchomości za I kwartał 2018 r. w wysokości 525,00 zł. Odbiór upomnienia nastąpił w dniu 26.04.2018r. Natomiast upomnienie nr [...] z dnia 13.06.2018 r., dotyczące uiszczenia podatku od nieruchomości za II kwartał 2018 r. w wysokości 525,00 zł., zostało odebrane w dniu 15.06.2018 r.

Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), Dyrektor Izby uznał go za nieuzasadniony. Jak wskazuje art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wybór środka egzekucyjnego wymienionego w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego realizuje zasadę celowości opisaną w art. 7 § 2 u.p.e.a., tj. podejmowania w postępowaniu egzekucyjnym takich postanowień i czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez stronę zobowiązaną spoczywającego na niej obowiązku. W omawianym postępowaniu trudno mówić o uciążliwości środka egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wskazał, że zajął wierzytelności z rachunków bankowych w Banku [...] w S, w Banku [...] w S oraz w [...] S.A., jednak z zajęć tych nie uzyskano żadnych kwot. Na zajętych rachunkach nastąpiły zbiegi egzekucji administracyjnej i sądowej. Również zajęcie w A Sp. z o.o. okazało się bezskuteczne. Organ egzekucyjny nie posiada wiedzy o innych składnikach majątkowych, z których można by prowadzić skuteczną egzekucję. Również skarżący ich nie wskazał.

Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. należy stwierdzić, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 27.06.2018 r. spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. Doręczony w dniu 10.09.2018 r. odpis ww. tytułu wykonawczego został sporządzony na druku tytułu wykonawczego ogłoszonego w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej z dnia 08.08.2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1305 ze zm.).

Tytuły wykonawczy nr [...] z dnia 27.06.2018 r. zawiera swój indywidualny numer (poz. 1) oraz datę wystawienia (poz. 2). Wierzyciel prawidłowo również wypełnił część A.1 ww. tytułu wykonawczego, tj. prawidłowo wskazał nazwisko zobowiązanego (poz. 4), prawidłowo wskazano adres zobowiązanego (poz. 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 13, 14) oraz NIP (poz. 15) i PESEL (poz. 16), wypełniającym tym samym dyspozycję zawartą w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Odnosząc się zaś do części E tytułów wykonawczych, organ zauważył, że wierzyciel wskazał treść podlegającego egzekucji obowiązku (poz. 2), podstawę prawną tego obowiązku (poz. 3), oraz identyfikację podstawy prawnej obowiązku (poz. 4).

Podanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku zależy od tego, co jest źródłem tego obowiązku; jeśli obowiązek podlegający egzekucji wynika z decyzji administracyjnej, to ona winna zostać wskazana w tytule wykonawczym; jeśli zaś jego źródłem jest bezpośrednio przepis prawa, należy wskazać akt prawny, miejsce jego publikacji oraz podać konkretną regulację, z której obowiązek wynika (por. wyroki NSA: z 28 marca 2018 r., sygn. akt II FSK853/16 i sygn. akt II FSK 1061/16).

W dalszej części organ wskazuje, że w przedmiotowych tytułach wykonawczych prawidłowo wskazano: datę wydania orzeczenia (poz. 5), odsetki za zwłokę (poz. 6 pkt 1) oraz stawkę odsetek (poz. 7).

Wypełniono również dalsze pozycje części E; E1 i E2 tytułu wykonawczego. Przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera wszystkie pouczenia oraz informację o dacie doręczenia zobowiązanemu upomnienia wymagane zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 8, 9 i 12 u.p.e.a. Określono również wysokość dochodzonych należności, datę od której nalicza się odsetki, kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego oraz datę powstania należności. Jakkolwiek w części E1 poz. 2 wskazano datę, od której nalicza się odsetki, tj. 03.04.2018 r., inną niż wskazana w decyzji to zważywszy, iż powyższe nie działa na niekorzyść zobowiązanego, nie ma podstaw do wyeliminowania tytułu wykonawczego nr [...] z obrotu prawnego. Wierzyciel również w wiążącym organ egzekucyjny stanowisku ocenił zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i 3 u.p.e.a. jako nieuzasadnione. Naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania kwoty, która nie obciąża zobowiązanego. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który tę gwarancję istotnie narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki do uznania zarzutów za zasadne i w konsekwencji do umorzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 13 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2222/15).

Nie dopatrzono się także nieprawidłowości w wypełnianiu części F tytułów wykonawczych. Prawidłowo również oznaczono wierzyciela - Burmistrza B. Tytuł wykonawczy zawiera również podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela (poz. 7). Tytułowi wykonawczemu nadana została też klauzula wykonalności o skierowaniu tytułów wykonawczych do egzekucji administracyjnej.

Reasumując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że ww. tytuł wykonawczy spełnia warunki wymienione w art. 27 u.p.e.a., zatem zgłoszony zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. pozostaje bezzasadny.

Ponadto odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia zażalenia Dyrektor Izby zauważył, iż zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Wniesienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie zgłoszonego zarzutu powoduje zatem, że postanowienie takie w dalszym ciągu pozostaje nie ostateczne, aż do czasu rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Zatem omawiane postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z mocy prawa od dnia wpływu zarzutów do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S tj. od dnia 19.09.2018 r.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej J.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zaskarżając je w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił brak podstaw faktycznych i prawnych do jego wydania i wniósł o jego uchylenie.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że z zaskarżonym orzeczeniem nie sposób się zgodzić, że brak jest podstaw do jego wydania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) - dalej: "P.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa.

Z uzasadnienia postanowienia i z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za rok 2018, podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja Burmistrza B z dnia 22.01.2018r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok, czego skarżący skutecznie nie podważył.

Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zarówno przez organy jak i przez Sąd, są przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) prawidłowo wskazane i zacytowane w zaskarżonym postanowieniu.

Skarżący pismem z dnie 17.09.2018r. wniósł zarzuty przewidziane w art. 33 § 1 pkt 1,3,4,6,7, i 10 u.p.e.a., wskazując w uzasadnieniu, że podnosi zarzuty wykonania w całości obowiązku, ewentualnie przedawnienie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (k. 44 akt administracyjnych). Przy czym poza przytoczeniem powyższych zarzutów skarżący nie wskazał żadnych okoliczności ani dowodów na ich poparcie, również w zażaleniu od postanowienia organu I instancji i w skardze do WSA tego nie uczynił.

Mając zatem na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zawierającego wszystkie wymagane prawem składniki struktury postanowienia administracyjnego określone w art. 124 § 1 i 2 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny niezbędny do zastosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dyrektor Izby prawidłowo wskazał i zacytował mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa i w sposób wyczerpujący wyjaśnił brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.