Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 900/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o pozwoleniu na budowę o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] znak [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi [...] pozwolenia na budowę pensjonatu z garażem podziemnym na działce [...] w [...] przy ulicy [...].

Pismem z dnia [...] M. S. – prowadzący Przedsiębiorstwo A. oraz "właściciele lokali w budynku przy ul. [...] w [...] powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 Kpa złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją wskazując, iż nie byli poinformowani o prowadzonym w sprawie w/w pozwolenia na budowę postępowaniu.

O wydaniu pozwolenia na budowę dowiedzieli się w chwili podjęcia przez inwestora prac budowlanych. W tym czasie przedmiotowa decyzja była już ostateczną i nie mogli wnieść od niej odwołania. Przedmiotowa budowa powoduje obsuwanie się ziemi z działki inwestora na nieruchomość wnioskodawców. Ponadto budowa jest realizowana na granicy nieruchomości, naruszając § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zatem zgodnie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane powinni być oni stroną w/w postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] Starosta wznowił postępowanie w powyższej sprawie, po czym decyzją z dnia [...] znak [...], powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie w/w pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż wnioskodawcy nie wykazali, iż przysługuje im legitymacja strony postępowania

w powyższej sprawie, bowiem osuwanie się zwałów ziemi na działce inwestora, które następuje od roku [...]., nie ma związku z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Decyzja nie narusza też § 13 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2004r.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w [...], reprezentowana przez adw. P. K., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odwołaniu podtrzymano stanowisko, iż Wspólnocie Mieszkaniowej będącej właścicielem sąsiedniej działki, przysługuje status strony postępowania w sprawie

w/w pozwolenia na budowę. Organ naruszył art. 7, art.75 i art. 77 kpa, gdyż nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy i nie dokonał oględzin nieruchomości, na której jest prowadzona inwestycja, wskutek czego nie wyjaśniono negatywnego wpływu realizowanej inwestycji na nieruchomość Wspólnoty.

Zdaniem skarżącej, nie można zgodzić się z twierdzeniem Starosty, iż skoro okoliczność, na którą powoływała się skarżąca, tj. osuwania się ziemi z działki inwestora na działkę Wspólnoty występują od [...], to nie ma one związku z decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną w [...]. Do takiego wniosku organ administracji doszedł bez przeprowadzenia analizy problemu. Osuwanie się ziemi, powodujące zagrożenie budowlane, ma charakter ciągły i stanowi zagrożenie dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2001r. (sygn. akt: I SA 301100) "obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy". Zgodnie zaś z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2000r. (sygn. akt: V SA 948/00), "rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 Kpa) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne

z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy".

Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ administracyjny pierwszej instancji nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy a postępowanie zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego. Istnieje uzasadniona potrzeba przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy. Okoliczność, że w wyniku prowadzenia prac budowlanych następuje obsuwanie się ziemi, ma znaczenie nie tylko dla stron postępowania ale i dla innych mieszkańców [...]. Organ pierwszej instancji przy wydawaniu decyzji w ogóle nie wziął pod uwagę interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż skarżący nie wykazali legitymacji strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę pensjonatu w [...] przy ul. [...] w świetle art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, a zatem nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, przemawiająca za wznowieniem postępowania, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Podnoszony przez Wspólnotę argument, iż następuje obsuwanie się ziemi z działki inwestora na działkę Wspólnoty nie może zostać uwzględniony w postępowaniu wznowionym, ponieważ nie miał związku z decyzją o pozwoleniu na budowę.

Chybiony jest również zarzut skarżących, iż organ naruszył art. 7 i 77 kpa. Organ I instancji w toku postępowania zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz podjął wszelkie niezbędne kroki do w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia przedmiotowej sprawy. Strona skarżąca brała czynny udział w postępowaniu wznowionym przed organem I instancji i była powiadamiana

o wszystkich czynnościach postępowania

Przedmiotowa inwestycja była kontrolowana pod kątem zgłoszonych zagrożeń przez Inspektora Nadzoru Budowlanego , który nie znalazł żadnych podstaw do interwencji.

Nieuzasadniony jest zatem wniosek o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności potencjalnego zagrożenia konstrukcji budynku Wspólnoty w związku z osuwaniem się skarpy. Kwestia ta była przedmiotem ustaleń Inspektora Nadzoru Budowlanego , który podnoszonych zagrożeń nie stwierdził.

Zdaniem organu odwoławczego znowelizowany art. 28 ust. 2 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wprowadził znaczące ograniczenie, w stosunku do art. 28 Kpa, kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Sprecyzowana została kategoria podmiotów uprawnionych do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony oraz zostało zdefiniowane pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, w celu określenia, na potrzeby prawa budowlanego, treści interesu prawnego podmiotów, które do występowania w takim postępowaniu są uprawnione.

Sprawy pozwoleń na budowę nie są poddane uznaniu administracyjnemu, dlatego też interes społeczny i słuszny interes obywateli może być uwzględniony o ile znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego ,co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Chodzi tu o przepisy, zawierające regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości, przepisy przeciwpożarowe, przepisy

z zakresu ochrony środowiska, warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i inne obiekty. Strefa ta determinuje interes prawny, którego istnienie stanowi warunek posiadania statusu strony. Jeżeli w świetle tych przepisów powstają ograniczenia, dotyczące sposobu zagospodarowania danej nieruchomości, stronami będą inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości tych sąsiednich nieruchomości.

Realizacja inwestycji na podstawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma bezpośredniego wpływu na jej treść.

Postępowanie przeprowadzone przez organy administracji budowlanej, w tym również organ odwoławczy pozwoliło ustalić, że nie zaistniały podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W takiej sytuacji organ wydaje decyzję,

w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa i nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji.

Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], reprezentowana przez adw. P. K. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1/ naruszenie art. 7 Kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do

wyjaśnienia stanu faktycznego;

2/ naruszenie art. 77 § 1 Kpa. oraz art. 75 § 1 Kpa. poprzez to, że nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy oraz oględzin nieruchomości, na której prowadzona jest inwestycja;

3/ naruszenie art. 80 Kpa. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przejawiające się w przyjęciu przez organ administracji, że prowadzone roboty ziemne, które mogły spowodować obsuwanie się skarpy, nie mają związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;

4/ naruszenie art. 28 Kpa. poprzez uznanie, że skarżąca nie ma legitymacji do występowania w przedmiotowym postępowaniu o pozwolenie na budowę.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w trakcie niniejszego postępowania skarżąca wielokrotnie sygnalizowała, iż prace budowlane prowadzone przez [...] spowodują odsuwanie się ziemi, zmniejszanie powierzchni jej działki oraz stanowią realne zagrożenie dla budynku, w którym znajdują się lokale członków Wspólnoty Mieszkaniowej. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Wojewody, że zagrożenie konstrukcji budynku skarżących jest tylko potencjalne, tym bardziej, że żaden z organów administracji nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego. Nie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy. Nie dokonano oględzin budynku i miejsca budowy. Nie można zatem twierdzić, że zarzuty skarżącej mają charakter abstrakcyjny, bądź też, że są nieuzasadnione. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 77 Kpa., przewidują wszczęcie z urzędu postępowania dowodowego zawsze wtedy, gdy jest to niezbędne dla wszechstronnego zbadania sprawy i wydania rozstrzygnięcia. Jest to o tyle istotne, że skarżąca od lat powoływała się na fakt odsuwania się ziemi w wyniku prowadzenia prac budowlanych i wskazywała zagrożenia, jakie budowa ta wywołuje nie tylko dla członków Wspólnoty Mieszkaniowej, ale i pozostałych mieszkańców [...]. Zagrożenie to ma charakter ciągły i jest coraz większe. Jest to okoliczność mająca zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nadto należy zwrócić uwagę, że Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie wiedział o odsuwaniu się skarpy w wyniku prowadzonych robót przez [...], co wynika z korespondencji znajdującej się w aktach sprawy.

Nie można się także zgodzić z organem II instancji, że prowadzone roboty ziemne, wywołujące odsuwanie się skarpy, nie mają związku z decyzją o pozwoleniu na budowę.

Związek ten jest oczywisty, gdyż gdyby decyzja nie została wydana, roboty budowlane nie mogłyby być prowadzone i nie doszłoby do zagrożenia dla sąsiednich budynków. Nadto realizacja inwestycji zawsze powinna odzwierciedlać treść decyzji administracyjnej, a ta nie może być sprzeczna z przepisami prawa oraz powszechnie uznanymi zasadami postępowania administracyjnego.

Budynek wznoszony przez [...]. usytuowany jest na granicy

z działką skarżącej, bez zachowania przewidzianych Prawem budowlanym odległości od granicy działki. Taki sposób posadowienia budynku przesądza, iż budowa jest prowadzona z działki Wspólnoty Mieszkaniowej . Tarasy i balkony, wykraczające poza kontur budynku będą również wykraczały poza granice działek. [...] dokonała prawdopodobnie przesunięcia znaków geodezyjnych. Wszystkie te okoliczności powinny być brane pod uwagę przez organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Okoliczności te wynikały bowiem z przedłożonej organowi dokumentacji techniczno-budowlanej, projektu architektonicznego oraz projektów branżowych.

Nie jest uzasadnione twierdzenie organu II instancji, że skarżąca nie wykazała swej legitymacji do udziału w postępowaniu. Wspólnota Mieszkaniowa w swym wniosku o wznowienie postępowania podała okoliczności, które uzasadniają jej uczestnictwo w postępowaniu z powołaniem się na właściwe przepisy prawa, w tym Prawa budowlanego. Nadto, organ administracji dopuścił Wspólnotę do udziału

w postępowaniu.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 dalej P.p.s.a).

Analizując zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zawarte w niej rozstrzygnięcie jest trafne.

Zaskarżona decyzja wydana została w wyniku wznowienia postępowania, które stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 Kpa zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1

i art. 145a Kpa. Tylko w razie zaistnienia którejś z wymienionych w tym przepisie przesłanek może dojść do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną i wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego.

Wskazana we wniosku o wznowienie postępowania podstawa z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa mówi o braku udziału strony w postępowaniu.

Zgodnie z art. 147 Kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej

w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa nastąpić może tylko na żądanie strony, przy czym właściwy organ zobowiązany jest wydać przewidziane w art. 149 § 1 Kpa postanowienie

o wznowieniu postępowania, jeżeli wnosi o to podmiot, powołujący się na przysługujący mu status strony. Postanowienie to – zgodnie z § 2 tego przepisu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez ten organ postępowania co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W pierwszym rzędzie należy jednak przeprowadzić postępowanie w zakresie podstawy wznowienia, to znaczy zbadać czy wniosek o wznowienie postępowania rzeczywiście pochodzi od strony postępowania. W przypadku ustalenia, iż wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od osoby lub podmiotu, która była lub winna być stroną postępowania zastosowanie znajduje art. 151 § 1 Kpa, zgodnie z którym organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej.

Przepis ten stanowi podstawę wydania zaskarżonej decyzji i – zdaniem Sądu – zastosowany został trafnie.

W świetle znowelizowanego ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 80, poz. 718), art. 28 Prawa budowlanego, a ściślej ust.2 tego przepisu z dnia 11 lipca 2003r., stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten jako lex specialis wyłącza stosowanie w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę art. 28 Kpa.

Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć - zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

Obszar oddziaływania obiektu jest wyznaczony przez przepisy ustanawiające zakres interesu prawnego osób trzecich, który wymaga konkretyzacji

i indywidualizacji i który należy uwzględniać przy projektowaniu i budowie budynku – zgodnie z wymogami art. 5 ust.9 Prawa budowlanego.

Przez oddziaływanie obiektu, o którym mówi art. 28 ust.2 Prawa budowlanego należy rozumieć oddziaływanie obiektu, który ma powstać w wyniku wydanego pozwolenia na budowę. Nie chodzi tu o oddziaływanie podczas samej budowy.

Zarówno we wniosku o wznowienie postępowania jak też w odwołaniu swą legitymację strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa wywodzi z faktu sąsiedztwa jej nieruchomości oraz nieruchomości objętej inwestycją, wskazując jednocześnie, że prace ziemne związane z inwestycją powodują obsuwanie się ziemi z działki inwestora, co stanowi zagrożenie dla budynku Wspólnoty oraz ma bezpośredni wpływ na jej nieruchomość. Skarżąca przyznaje, że osuwanie się ziemi ze skarpy trwa od [...].

Z akt sprawy wynika, iż było to związane z wcześniej rozpoczętą a następnie zaniechaną inwestycją.

Powołany przez skarżącą argument obsuwania się zwałów ziemi ze skarpy, na której ma być realizowany budynek, którego dotyczy decyzja na budowę, na jej działkę, nie daje podstaw do uznania właścicieli sąsiedniej działki za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 § 2 Prawa budowlanego.

Prawidłowość i zgodność z prawem prowadzonych przez inwestora robót budowlanych podlega kontroli organów nadzoru budowlanego. W postępowaniu prowadzonym przez te organy skarżącej może przysługiwać status strony jeśli spełnia ona warunki określone w art. 28 Kpa, tj. jeśli postępowanie dotyczy ich interesu prawnego, naruszanego w toku realizacji inwestycji. Celem tego postępowania jest wyeliminowanie wszelkich nieprawidłowości w procesie realizacji wydanego przez organ architektoniczno-budowlany pozwolenia na budowę, przy zastosowaniu przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych.

Obsypywanie się ziemi może zostać wyeliminowane przez zastosowanie odpowiednich rozwiązań technicznych. Nie ogranicza prawnych ani faktycznych możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącej.

Powstałe po stronie skarżącej ewentualne szkody są zaś problemem cywilno-prawnym, który powinien być rozwiązany w oparciu o przepisy prawa cywilnego.

Postępowanie nie wykazało, że usytuowanie przedmiotowego budynku narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wprawdzie organy obu instancji nie stwierdziły tego wyraźnie w swych decyzjach, lecz sądowa analiza dokumentacji techniczno-budowlanej nie potwierdza zarzutu, iż przedmiotowy budynek usytuowany jest na granicy z działką skarżącej.

Skarżąca stwierdza, że Spółka [...] prawdopodobnie przesunęła znaki graniczne, nie wskazując w tym zakresie żadnego dowodu.

Spór graniczny, jeżeli występuje, powinien być rozstrzygnięty w innym postępowaniu, którego skarżąca jednak nie wszczęła. W tym stanie rzeczy nie może ona powoływać zarzutu w tym zakresie, który wobec powyższego uznać należy za bezzasadny.

Zatem także usytuowanie budynku, w świetle akt sprawy i dokumentacji techniczno-budowlanej, którą dysponował organ architektoniczno-budowlany, nie dawał podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, co –jak wyżej wspomniano - nie oznacza, iż nie przysługuje jej status strony w ewentualnym postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego w zakresie przestrzegania przez inwestora właściwych przepisów w procesie realizacji inwestycji.

Skoro zatem, w świetle w/w przepisów skarżącej nie przysługiwał status strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę pensjonatu przy

ul. [...] w [...], organ trafnie wydał decyzję opartą na dyspozycji art. 151 § 1 pkt 1 Kpa. Za bezprzedmiotowe uznać należy argumenty

i zarzuty skarżącej, odnoszące się do nieprzeprowadzenia przez organ, po wznowieniu postępowania, właściwego postępowania dowodowego

i rozpoznawczego w zakresie przedstawionych w odwołaniu zarzutów (naruszenia art. 7 i 77 Kpa przez niepowołanie rzeczoznawcy na okoliczność przyczyn obsuwania się ziemi). Są to elementy postępowania rozpoznawczego, które powinno być przeprowadzone, gdyby nie zachodziły przesłanki z art.151 § 1 pkt 1 Kpa.

Końcowo zauważyć należy, iż nawet gdyby uznać, że skarżącej przysługiwał status strony we wskazanym wyżej postępowaniu, to świetle przytaczanych przez skarżącą argumentów nie byłoby podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji

o pozwoleniu na budowę, jeśli nie istniały żadne prawne przeszkody do wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego pensjonatu na należącej do inwestorów działce.

Zgodnie zaś z art. 146 § 2 Kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Naruszenie interesu faktycznego w procesie realizacji inwestycji nie jest związane z treścią wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Naruszenie to podlega ocenie i działalności organów nadzoru budowlanego, a nie organu wydającego pozwolenie na budowę.

Skarga okazała się nieuzasadniona, wobec czego zgodnie z art. 151 P.p.s.a, podlega oddaleniu.