Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1239/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a, art. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art, 2, art. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 13 poz 123
law: Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2013 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu sprawy ze skargi Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowo-Akcyjna w P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia r. nr .... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 stycznia 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta P. określił Spółka z o. o. z siedzibą w P wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. na kwotę 2.781.337,00 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok oraz o zaliczenie nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań. Do wniosku załączono korektę deklaracji na rok 2009, w której umniejszono powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 2.983,30 m kw., przenosząc ją do budynków pozostałych. Jest to powierzchnia przeznaczona w [...] w P na kino. Kino jest jedną z form organizacyjnych działalności kulturalnej – zgodnie z art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r., Nr 13, poz. 123) i nie stanowi ona działalności gospodarczej w myśl odrębnych przepisów. Oznacza to, że nie można wobec tej powierzchni stosować zawyżonych stawek podatku od nieruchomości określonych dla powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, że działalność prowadzi przedsiębiorca działający na zasadach komercyjnych. Organ winien zastosować wobec tego stawkę właściwą dla gruntów i budynków pozostałych. Powierzchnia 2.983,30 m kw. jest przedmiotem umowy najmu z A Sp. z o. o. i służy prowadzeniu multipleksu wielocalowego pod szyldem M (6 sal kinowych). W holu wejściowym prowadzi się ponadto sprzedaż napojów i produktów żywnościowych w dwóch punktach gastronomicznych o pow. 68,90 m kw. Punkt kasowy w holu wejściowym ma pow. 18.20 m kw.

Organ I instancji wskazał, że Spółka z o. o. z siedzibą w P jest właścicielem i użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na których znajduje się przedmiotowa działka o pow. 2.989,30 m kw. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. Nr 95 z 2010 r., poz. 613) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby prawne będące m. in. właścicielami i użytkownikami wieczystymi gruntów. Spółka A wykorzystuje nieruchomości na wynajem, przez co są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez ten podmiot. Dla zastosowania podwyższonych stawek podatkowych wystarczy natomiast sam fakt posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę, a nie faktyczne prowadzenie na niej działalności gospodarczej (art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Chodzi przy tym o posiadanie w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego. Pomimo oddania części nieruchomości w najem podatnik nadal posiada status posiadacza samoistnego (włada rzeczą jak właściciel itd.), natomiast najemca jest jedynie posiadaczem zależnym.

Ponieważ strona nie wykazała braku podstaw do zastosowania podwyższonych stawek podatkowych organ I instancji uznał, że korekta deklaracji podatku za 2009 r. nie może być uwzględniona. Dla określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok przyjęto wartość budowli oraz powierzchnię budynków i gruntów zadeklarowaną przez stronę.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt. 2 u. p. o. l. w zw. z błędną wykładnią i błędnym zastosowaniem art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 u. p. o. l.

- błędne zastosowanie podwyższonych stawek podatkowych w zw. z błędną wykładnią art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 u. p. o. l.

- zasady in dubio pro tributario wprowadzającej zakaz rozstrzygania na niekorzyść podatnika wszelkich wątpliwości faktycznych oraz prawnych

oraz naruszenie zasady zaufania do działań organów podatkowych poprzez wydanie powyższej decyzji w sytuacji wcześniejszego wydania przez Prezydenta Miasta P postanowienia z dnia [...] r. nr [...]. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie lub umorzenie postępowania w przypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż nie ma podstaw do zastosowania podwyższonych stawek podatkowych, gdyż skarżąca Spółka wydała rzecz najemcy do prowadzenia działalności kulturalnej, nie stanowiącej działalności gospodarczej. Nie jest ona wobec tego w posiadaniu spornej nieruchomości (części budynku). W art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 u. p. o. l. nie wskazuje się na posiadanie samoistne w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, co usiłował sugerować organ I instancji. Użyty termin posiadanie musi być wobec tego interpretowany zgodnie z jego potocznym znaczeniem. Spółka wydając rzecz najemcy przekazała mu ją w posiadanie, czyli w faktyczne władanie, pozwalające na korzystanie z rzeczy bez względu na istnienie i rodzaj tytułu prawnego do niej. W stosunku do najemcy również nie można zastosować podwyższonych stawek podatkowych, gdyż jest on wprawdzie przedsiębiorcą, jednak w spornej części budynku prowadzi on kino czyli działalność kulturalną, nie stanowiącą działalności gospodarczej.

Spółka wskazała ponadto, że Prezydent Miasta P wydał postanowienie z dnia [...] 2011 r. nr [...] o zaliczeniu na poczet zobowiązań Spółki za grudzień 2011 r. nadpłaty wykazanej we wniosku Spółki z dnia 30 listopada 2011 r. i dotyczącej lat 2008-2011. Postanowienie stało się prawomocne, co oznacza, że organ I instancji uznał istnienie nadpłaty m. in. za rok 2008 i zaliczył ją na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych (art. 76 § 1 i art. 76 a § 1 O. p.). Organ I instancji jest przy tym związany prawnie wydanym przez siebie postanowieniem – zgodnie z art. 212 O. p. Nie mógł wobec tego wydać decyzji stwierdzającej nieistnienie nadpłaty za 2009 r.

Decyzją z dnia 30 lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że strona jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości i prowadzi jako przedsiębiorca działalność gospodarczą polegającą m. in. na zarządzaniu i wynajmowaniu nieruchomości. W ocenie organu pomimo oddania części budynku w najem Spółka nadal ma przymiot posiadacza samoistnego, albowiem posiadacz samoistny (właściciel, użytkownik wieczysty) nie traci swojego posiadania tylko na skutek oddania drugiemu podmiotowi rzeczy w posiadanie zależne (art. 337 Kodeksu cywilnego). Organ podkreślił, że w sprawach podatku od nieruchomości należy odwoływać się do pojęć posiadania właściwych dla prawa cywilnego, a nie bazować wyłącznie na ich potocznym brzmieniu. Zdaniem organu przedmiotowa część budynku jest zatem nadal w posiadaniu Spółki w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 u. p. o. l., co oznacza konieczność zastosowania podwyższonej stawki podatkowej za rok 2011. W kwestii postanowienia Prezydenta Miasta P z dnia 14 grudnia 2011 r. o zaliczeniu na poczet zobowiązań spółki za grudzień 2011 r. nadpłaty wykazanej we wniosku Spółki z 30 listopada 2011 r. i dotyczącej lat 2008-2011 wskazano, że orzeczenie to ma jedynie charakter odtwórczy w stosunku do czynności materialno – technicznej jaką jest zwrot nadpłaty. Wydanie późniejszej decyzji nie oznaczało wobec tego naruszenia powagi rzeczy osądzonej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, zarzuciła powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia 30 lipca 2012 r. naruszenie:

- przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt. 2 u. p. o. l. w zw. z błędną wykładnią i błędnym zastosowaniem art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 u. p. o. l.

- błędne zastosowanie podwyższonych stawek podatkowych w zw. z błędną wykładnią art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 u. p. o. l.

- zasady in dubio pro tributario wprowadzającej zakaz rozstrzygania na niekorzyść podatnika wszelkich wątpliwości faktycznych oraz prawnych

a nadto naruszenie zasady zaufania do działań organów podatkowych określonej w przepisach art. 121 § 1 O. p., rażące naruszenie art. 59 §1 pkt. 4 w zw. z art. 76 a § 2 pkt. 2 O. p. oraz art. 212 w zw. z art. 219 O. p. dotyczących związania organu wydanym wcześniej postanowieniem poprzez wydanie decyzji poprzez organy obu instancji w sytuacji wcześniejszego wydania przez Prezydenta Miasta P postanowienia z dnia [...] r. nr [...].

Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż nie ma podstaw do zastosowania podwyższonych stawek podatkowych, gdyż skarżąca Spółka wydała rzecz najemcy do prowadzenia działalności kulturalnej, nie stanowiącej działalności gospodarczej. Nie jest ona wobec tego w posiadaniu spornej nieruchomości (części budynku). W art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 u. p. o. l. nie wskazuje się na posiadanie samoistne w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, co usiłował sugerować organ I instancji. Użyty termin posiadanie musi być wobec tego interpretowany zgodnie z jego potocznym znaczeniem. Strona wydając rzecz najemcy przekazała mu ją w posiadanie, czyli w faktyczne władanie, pozwalające na korzystanie z rzeczy bez względu na istnienie i rodzaj tytułu prawnego do niej. W stosunku do najemcy również nie można zastosować podwyższonych stawek podatkowych, gdyż jest on co prawda przedsiębiorcą, jednak w spornej części budynku prowadzi on kino czyli działalność kulturalną, nie stanowiącą działalności gospodarczej. Wskazano, że sporna powierzchnia już na etapie budowy S była przygotowana pod kino (6 sal kinowych) i praktycznie nie jest tam możliwa zmiana przeznaczenia jej wykorzystania. Obiekt ten nie jest wobec tego przystosowany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Strona skarżąca podkreśliła ponadto, że Prezydent Miasta P wydał postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o zaliczeniu na poczet zobowiązań Spółki za grudzień 2011 r. nadpłaty wykazanej we wniosku spółki z 30 listopada 2011 r. za lata 2008-2011. Postanowienie stało się prawomocne, co oznacza, że organ I instancji uznał istnienie nadpłaty m. in. za rok 2009 i zaliczył ją na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych (art. 76 § 1 i art. 76 a § 1 O. p.). Organ podatkowy jest przy tym związany prawnie wydanym przez siebie postanowieniem (pozostającym w obiegu prawnym) – zgodnie z art. 212 O. p. Nie mógł w tej sytuacji wydać decyzji stwierdzającej nieistnienie nadpłaty za 2009 r., skoro przez wydanie wcześniejszego postanowienia uznał istnienie nadpłaty podlegającej zaliczeniu na późniejsze zobowiązania podatkowe.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty.

Na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji, albowiem została ona wydana już po uprzednim wydaniu postanowienia o rozliczeniu nadpłaty kończącego postępowanie w sprawie. Zaskarżona decyzja była bezprzedmiotowa, gdyż już wcześniej orzeczono w sprawie o przedmiotowej nadpłacie.

Prokurator, który zgłosił swój udział w sprawie wniósł o oddalenie skargi, powołując się na argumentację zawartą w skarżonej decyzji oraz na utrwalone orzecznictwo sądowowadministracyjne. W jego ocenie stanowisko Spółki nie jest prawidłowe, gdyż postanowienie z 14 grudnia 2011 r. dotyczyło rozliczenia nadpłaty i miało charakter wyłącznie techniczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona.

Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. – Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zgodnie natomiast z art. 1 a ust. 1 pkt. b użyte w ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawarta jest definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegających opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Zgodnie z tą definicją, wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (zob. L. Etel, komentarz do art. 1 a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Lex 2013 ).

Z przytoczonej definicji wynika, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W omawianej definicji nie ma wobec tego warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę .

Spółka z o. o. z siedzibą w P jest właścicielem i użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na których znajduje się przedmiotowa działka o pow. 2.989,30 m kw. Powierzchnia 2.983,30 m kw. jest przedmiotem umowy najmu z A Sp. z o. o. i służy prowadzeniu multipleksu wielocalowego pod szyldem X (6 sal kinowych). W holu wejściowym prowadzi się ponadto sprzedaż napojów i produktów żywnościowych w (dwa punkty gastronomiczne o pow. 68,90 m kw.) Punkt kasowy też w holu wejściowym ma pow. 18.20 m kw.

Zdaniem skarżącej Spółki nie może być ona uznana za podatnika podatku od nieruchomości w zakresie spornej powierzchni, gdyż nie znajduje się ona w jej posiadaniu. Przymiot bycia podatnikiem wynika generalnie z faktu, że strona jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 1 i 3 u. p. o. l. Podatnikiem może być również posiadacz samoistny nieruchomości lub obiektu budowlanego ( art. 3 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 u. p. o. l. ), jednak tylko w sytuacji, gdy w określonym stanie faktycznym można wskazać na dwa odrębne podmioty, z których jednemu przysługuje prawo właścicielskie do nieruchomości, drugi zaś podmiot znajduje się w posiadaniu samoistnym tej nieruchomości – wtedy obowiązek podatkowy ciąży na tym podmiocie. Własność stanowi odrębną kategorię wobec posiadania, jeżeli zatem danemu podmiotowi przysługują prawa właścicielskie, bez znaczenia pozostaje, czy korzysta on z tych praw (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 58/12, lex nr 1145208). Nie ulega wątpliwości, iż przepis art. 3 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 u. p. o. l. odsyła wprost do uregulowań zawartych w Kodeksie cywilnym. Zgodnie natomiast z art. 336 Kc posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Natomiast w myśl przepisu art. 337 Kc posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne.

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne i stan faktyczny sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca jest właścicielem czy użytkownikiem wieczystym spornej części budynku, lecz również jej posiadaczem samoistnym, faktycznie władającym rzeczą jak właściciel. Spółka nie straciła przy tym przymiotu posiadacza samoistnego, gdyż oddanie rzeczy najemcy (XSp. z o. o.) w ramach wykonania umowy najmu nie oznacza utraty posiadania samoistnego (art. 337 Kc). X Sp. z o. o. pozostaje w takim układzie jedynie posiadaczem zależnym nieruchomości.

Zasada wyrażona w art. 1 a ust. 1 pkt. b u.p.o.l., wiążąca podwyższone stawki podatkowe z faktem posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę winna być odnoszona – jak słusznie wskazały organy obu instancji – do kwestii posiadania nieruchomości przez stronę skarżącą jako właściciela i posiadacza samoistnego oraz przedsiębiorcę, prowadzącego działalność gospodarczą polegającą m. in. na komercyjnym wynajmowaniu spornej części budynku. W tym kontekście pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, na jakie cele przeznacza nieruchomość X Sp. z o. o. jako jej najemca. Prowadzenie kina jest działalnością kulturalną nie stanowiącą działalności gospodarczej, co wynika z art. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. Nr 13 z 2001 r., poz. 123 ze zm.). Istotny w sprawie nie jest jednak profil działalności prowadzonej przez najemcę – X Sp. z o. o. Dla konieczności zastosowania podwyższonej stawki podatkowej ważne jest bowiem to, że strona skarżąca jako przedsiębiorca jest posiadaczem samoistnym przedmiotowej części budynku i wykorzystuje ją do prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na wynajmowaniu części budynku.

Wskazać należy w tym miejscu na pogląd wyrażony w orzecznictwie i podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, dotyczący tego, że z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyraźnie wynika, że czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania i to w znaczeniu o jakim mowa w art. 336 Kodeksu cywilnego. Odwołanie się do art. 336 Kodeksu cywilnego jest o tyle zasadne, iż przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierają legalnej definicji posiadania jak też innych wskazówek pozwalających na nadanie innej treści temu pojęciu. Uwzględniając zatem obowiązujące reguły wykładni prawa należało posiłkowo sięgnąć do istniejącej już normy prawnej regulującej tę kwestię (zob. m. in. wyrok NSA z 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 226/10, baza orzeczeń NSA).

Tym samym nie ma racji strona skarżąca, że pojęcie posiadanie powinno być interpretowane zgodnie z jego potocznym znaczeniem.

Skarżąca spółka podnosiła, że sporna powierzchnia już na etapie budowy S była przygotowana pod kino (6 sal kinowych) i praktycznie nie jest tam możliwa zmiana przeznaczenia jej wykorzystania. Obiekt ten nie jest wobec tego przystosowany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zarzut ten również należało, w opinii Sądu, uznać za bezzasadny. Wykładnia użytego w przepisie art. 1 a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi bowiem do wniosku, iż oznacza ono obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Względy techniczne, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły, albowiem przedmiotowa część budowli jest z pewnością architektonicznie i techniczne sprawna, nie posiada żadnych wad fizycznych itd.

Strona skarżąca podniosła ponadto, że Prezydent Miasta P wydał postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o zaliczeniu na poczet zobowiązań Spółki za grudzień 2011 r. nadpłaty wykazanej we wniosku spółki z 30 listopada 2011 r. i dotyczącej lat 2008-2011. Postanowienie stało się prawomocne, co oznacza w ocenie strony, że organ I instancji uznał istnienie nadpłaty m. in. za rok 2009 i zaliczył ją na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych (art. 76 § 1 i art. 76 a § 1 O. p.). Organ podatkowy jest przy tym związany prawnie wydanym przez siebie postanowieniem (pozostającym w obiegu prawnym) – zgodnie z art. 212 O. p. Nie mógł wobec tego wydać decyzji stwierdzającej nieistnienie nadpłaty za 2009 r., skoro przez wydanie wcześniejszego postanowienia uznał on istnienie nadpłaty podlegającej zaliczeniu na późniejsze zobowiązania podatkowe.

Zdaniem Sądu ten zarzut skarżącej również nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż wydanie powyższego postanowienia z dnia 14 grudnia 2011 r. w trybie art. 76 a § 1 O. p. nie mogło stanowić definitywnej przeszkody dla wydania późniejszej decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty. Wskazać bowiem należy, że postanowienie tego rodzaju ma charakter jedynie deklaratoryjny i ma potwierdzać dokonanie z mocy prawa zaliczenia na poczet zaległości podatkowych nadpłaty, która również powstaje z mocy prawa, niezależnie od działań samego organu podatkowego (zob. wyrok NSA z 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 729/11, lex nr 1218775 oraz wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1495/11, lex nr 1139431). Postanowienie to jest zatem wyłącznie swoistą czynnością materialno – techniczną, która nie może mieć mocy przesądzającej o istnieniu czy nieistnieniu nadpłaty w podatku ( wyrok WSA w Gdańsku z 7 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1232/11, lex nr 1108919 ). W momencie wydania postanowienia w trybie art. 76 a § 1 O. p. muszą istnieć dwa elementy – nadpłata i zaległość podatkowa.

W niniejszej sprawie organ I instancji wydał wprawdzie postanowienie w trybie art. 76 a § 1 O. p., ale nie miało ono mocy wiążącej w sensie przesądzenia o istnieniu nadpłaty. Organy obu instancji mogły wobec tego wydać w okresie późniejszym decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego oraz odmawiające stwierdzenia nadpłaty, a orzeczenia te nie powodowały naruszenia powagi rzeczy osądzonej (jak sugeruje strona skarżąca), ani też nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, skoro zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane zgodnie z prawem, należało orzec o oddaleniu skargi jako bezzasadnej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).