Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 36/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art.54 § 3, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Rektora Uniwersytetu w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nieważności rozstrzygnięcia autokontrolnego – kierunku "[...]" postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Rektora Uniwersytetu na rzecz skarżącego kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Rektor Uniwersytetu postanowieniem z dnia 14 lipca 2009r. stwierdził nieważność własnego postanowienia z dnia 15 czerwca 2009r., utrzymującego w mocy postanowienie Rektora z dnia 28 kwietnia 2009r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie nieważności postanowienia Dziekana Wydziału "[...]" z dnia 6 marca 2009r. oraz postanowienia Rektora Uniwersytetu z dnia 28 kwietnia 2009r. o oznaczonych numerach L.dz.

Na skutek wniosku P.B. o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, Rektor decyzją z dnia 29 stycznia 2010r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z 14 lipca 2009r.

Po doręczeniu tej decyzji, w dniu 3 lutego 2010r. P.B. złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Dnia 2 kwietnia 2010r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) P.B., za pośrednictwem Rektora, do którego skarga wpłynęła 3 kwietnia 2010r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący zarzucił, że mimo upływu 2 miesięcy organ nie załatwia sprawy, nie wydaje decyzji i nie informuje o przyczynach zwłoki w załatwieniu środka remonstracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie. Podał, że skarga na bezczynność, nadana przez stronę w urzędzie pocztowym 2 kwietnia 2010r. dotarła do organu dnia 6 kwietnia 2010r. Natomiast Rektor wydał w dniu 31 marca 2010r. decyzję, utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została nadana na poczcie na adres strony w dniu 5 kwietnia 2010r. a skarżący odebrał ją 7 kwietnia 2010r. Zdaniem organu decyzja została wydana, co prawda, z naruszeniem terminów do załatwienia sprawy, jednakże nastąpiło to przed doręczeniem skargi organowi. W ocenie organu fakt, iż organ nie pozostaje już w bezczynności daje podstawy do umorzenia postępowania.

Na rozprawie skarżący wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie zauważyć należy, iż wnioski pełnomocnika organu, zawarte w odpowiedzi na skargę są ze sobą sprzeczne.

Oddalenie skargi, o co wnosiła strona, jest rozpoznaniem sprawy co do meritum. Rozstrzygnięcie sprawy co do istoty polega na orzeczeniu odnośnie do naruszenia prawa w działaniu lub zaniechaniu organu administracji publicznej. Potrzeba takiego załatwienia sprawy, poprzedzona badaniem zasadności skargi, zachodzi, gdy Sąd stwierdzi, że istnieje przedmiot sprawy. Warunkiem wydania wyroku oddalającego skargę jest jej bezzasadność, którą sąd stwierdzi w wyniku przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego. Czym innym jest natomiast umorzenie postępowania, na które powołuje się pełnomocnik Rektora Uniwersytetu w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę. Podstawę prawną do umorzenia postępowania daje art. 161§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1270ze zmianami dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność organu polegającą na powstrzymaniu się od wydania decyzji administracyjnej ( art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Strona przeciwna podnosiła, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ stan bezczynności ustał.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż wniesiona skarga jest dopuszczalna bez wcześniejszego składania zażalenia do organu wyższego stopnia, bądź też wezwania, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. W myśl art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005r.o szkolnictwie wyższym ( Dz.U. 164, poz.1365 ze zm.) do decyzji o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez autonomiczne organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Z powołanej wyżej ustawy o szkolnictwie wyższym nie wynika, aby nad rektorem istniał jakikolwiek organ wyższego stopnia w sprawach, o których mowa w art. 207 ust. 1 ustawy, co oznacza, iż w tych sprawach nie znajduje zastosowania tryb określony w art. 37 § 1 K.p.a.

Brak jest także podstaw do żądania, aby w sprawie bezczynności rektora strona przed wniesieniem skargi winna wystąpić do organu z wezwaniem, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. Wskazany wymóg ma zatem zastosowanie jedynie w przypadku, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. tj. gdy chodzi o akty lub czynności inne niż te wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-3, nie zaś bezczynności w wydaniu takich decyzji.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności wymienionych w art. 36 § 1 K.p.a. lub nie podjął innych czynności procesowych, zmierzających do usunięcia przeszkody w załatwieniu sprawy. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Rektor Uniwersytetu w dniu 31 marca 2010r. podjął decyzję w przedmiotowym postępowaniu i 6 kwietnia 2010r. nadał ją w urzędzie pocztowym, a została ona doręczona stronie 7 kwietnia 2010r. Wobec tego rozważenia wymagała kwestia, czy organ usunął bezczynność przed, czy po wniesieniu skargi. W sytuacji bowiem, gdy organ wyda akt lub dokona czynności, co do których pozostawał w bezczynności, po wniesieniu skargi na bezczynność, przestaje istnieć przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego. Do wszczęcia tegoż postępowania dochodzi z dniem doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (art. 54 § 1 p.p.s.a) z tym, że jeśli skargę złożono za pośrednictwem poczty, to datą jej wniesienia jest oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym ( art. 83 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie stało się to 2 kwietnia 2010r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, usunięcie stanu bezczynności w przedmiotowej sprawie miało więc miejsce już po wniesieniu skargi. Dla uzasadnienia takiego stanowiska należy rozważyć kwestię, kiedy mamy do czynienia z wydaniem decyzji.

Jedną z cech aktu administracyjnego jest jego zewnętrzny charakter, co oznacza, że akt ten musi być doręczony lub zakomunikowany stronie. Decyzja administracyjna jest bowiem aktem zewnętrznym, będącym oświadczeniem władczym woli organu administracyjnego i może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur administracyjnych. Oznacza, to, iż decyzja sporządzona, ale nie doręczona stronie, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu, ani strony. Wobec tego uprawniony jest wniosek, iż decyzja administracyjna jest wydana z chwilą jej doręczenia i z tą chwilą wchodzi ona do obrotu prawnego. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2005 r. II SA/Wa 1591/05, LEX nr 192504, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2009r. II SA/Ol 960/09) i prezentowane jest w piśmiennictwie. Kwestia czynności "podjęcia decyzji", jako rezultatu procesu decyzyjnego, zachodzącego wewnątrz organu administracji oraz "wydania decyzji", jako uzewnętrznienia aktu woli organu, była niejednokrotnie przedmiotem zainteresowania doktryny.(m.in. W.Dawidowicz, Postępowanie administracyjne str. 201, J.Borkowski Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego Wydawnictwo Beck Wa-wa 2008 str. 539-542).

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż organ podjął decyzję dnia 31 marca 2010r., jednak za datę jej wydania może być uznany dopiero dzień jej doręczenia, czyli 7 kwietnia 2010r. Skoro organ załatwił wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydał decyzję po wniesieniu skargi, to dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Nastąpiło bowiem zdarzenie, w następstwie którego przestała istnieć przyczyna jego wszczęcia. Organ administracji publicznej nie pozostaje już w bezczynności. Oznacza to, że zaistniała przesłanka, określona w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art.54 § 3 p.p.s.a., uzasadniająca umorzenie postępowania.

W razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżący może ubiegać się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw - uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008r. I OPS 6/08 (ONSA i WSA 2009/4/63).

Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu

z dnia 9 lutego 2010r. II GSK 23/10 stwierdzając, że "umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wobec wydania decyzji przez organ, stanowiące o bezprzedmiotowości postępowania, oznacza, że przegraną stroną procesu jest organ, który w wyniku wniesienia skargi usunął stan niezgodności z prawem".

Wobec tego orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.