Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 694/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-08-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 239 pkt 1 lit. e, art. 245 § 3, art. 249a, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 sierpnia 2018 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Katarzyna Patynowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku okresowego i odmowy przyznania tego zasiłku p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; 2. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie radcy prawnego. kp


UZASADNIENIE

G. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku okresowego i odmowy przyznania tego zasiłku.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący napisał, iż prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Małżonkowie są osobami niepełnosprawnymi w stopniu umiarkowanym i z tego tytułu otrzymują z pomocy społecznej świadczenie w kwocie 514 zł miesięcznie, a żeby przeżyć pożyczają niewielkie sumy pieniędzy. W toku jest sprawa dotycząca emerytury skarżącego, która – w jego ocenie – należy mu się od 24 września 2016 roku. Żona powinna otrzymać emeryturę od dnia 27 marca 2019 roku. Żona posiada 1/3 udziału w nieruchomości stanowiącej dom po rodzicach o powierzchni ok. 140 m2 położony w K., w którym zamieszkują jej dzieci wraz ze swoimi rodzinami. Ponadto majątek małżonków stanowi mieszkanie komunalne, czynszowe w starej kamienicy o powierzchni 62,7 m2. Innego majątku w postaci oszczędności lub przedmiotów wartościowych małżonkowie nie posiadają. Małżonkowie posiadają zobowiązania w postaci pożyczek na łączną kwotę ok. 21.000 zł. Zobowiązania i stałe wydatki obciążające małżonków pochłaniają kwotę ok. 619 zł miesięcznie (czynsz – 309 zł, prąd – 100 zł, gaz – 40 zł, ubezpieczenie – 40 zł, telefon – 30 zł, leki – 100 zł). Małżonkowie wykują jedynie małą część przepisanych leków. We wniosku skarżący oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, ani z radcą prawnym.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Odnosząc się do pierwszej kwestii, czyli wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy dostrzec, że z mocy art. 239 pkt 1 lit. "e" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302), dalej jako: "P.p.s.a.", strona skarżąca działanie organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. "e" P.p.s.a., a skarżący z mocy ustawy jest zwolniony od konieczności poniesienia kosztów sądowych. Z tego też względu postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu jako zbędne, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 249a w zw. z art. 239 pkt 1 lit. "e" i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a.

Następnie odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych praw przed sądem.

Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i osobistą wnioskodawcy w tym: niepełnosprawność, niskie dochody rodziny (514 zł miesięcznie), niewielki majątek (dom oddziedziczony przez żonę po rodzicach i mieszkanie komunalne), brak oszczędności i przedmiotów majątkowych, przy zobowiązaniach na poziomie ok. 21.000 zł i wydatkach miesięcznie wynoszących ok. 619 zł, referendarz sądowy uznał, że nie jest on w stanie ponieść kosztu ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tego powodu wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu zasługuje na uwzględnienie, o czym orzeczono jak w punkcie drugim postanowienia na mocy podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.

kp