Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 801/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 153;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2011 roku sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r,, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2011r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001r., Nr 71 poz. 734 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o przyznaniu R. N. dodatku mieszkaniowego. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, póz. 734 ze zm.) przyznał R. N. dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 marca 2008 roku do dnia 31 sierpnia 2008 roku w wysokości 156,07 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 4 lutego 2008 roku R. N. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku i deklaracji o dochodach wskazał, że posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu). Powierzchnia użytkowa lokalu - zgodnie z przedłożonym oświadczeniem - wynosi 44,57 m2. Wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem dochodu w deklarowanym okresie (listopad i grudzień 2007 roku oraz styczeń 2008 roku) był zasiłek stały z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., który według oświadczenia wnioskodawcy wyniósł łącznie w wymienionych miesiącach 917,86 zł, co dawało kwotę 305,95 zł miesięcznie. Łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosła 383,22 zł i w takiej wysokości została potwierdzona przez zarządcę domu - Spółdzielnię Mieszkaniową A w Ł. w dniu 5 września 2009 roku. Do celów obliczenia dodatku mieszkaniowego organ pierwszej instancji przyjął stawkę czynszu wynosząca 3,53 za m², określoną w Zarządzeniu Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie określenia stawek czynszu najmu w lokalach mieszkalnych stanowiąc mieszkaniowy zasób Miasta Ł. Stawkę tą powiększono o 10% i wyniosła ona 3,88 zł za m² stosownie do zapisów uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy Ł. na lata 2007-2001 w części dotyczącej zasad polityki czynszowej ([...]). Do obliczenia natomiast wysokości stawki obowiązującej w Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. przyjęto kwoty: eksploatacji (2,90 zł/m²), eksploatacji węzłów (0,49 zł/m²), fundusz remontowy (1,30 zł/m²), windy (0,39 zł/m²) opłaty za wodomierz (0,06 zł/m²), co łącznie dało kwotę 5,14 zł/m² . Od powyższej kwoty odliczono koszty ubezpieczenia (0,03 zł), a następnie z uwagi na fakt. iż wyliczona stawka wynosząca 5,11 zł/m² jest większa od stawki, która miałaby zastosowanie, gdyby lokal wchodziłby w skład zasobu mieszkaniowego dla obliczenia wysokości wydatków przyjęto różnicę pomiędzy wyliczonymi stawkami tj. 5,11 zł - 3,88 zł =1,23, która z kolei po przeliczeniu przez powierzchnię lokalu mieszkalnego dała kwotę 54,82 zł.

Po odliczeniu zatem od łącznej kwoty wydatków na mieszkanie, która za ostatni miesiąc wyniosła 383,22 zł, kosztów z tytułu zużycia wody i odprowadzania ścieków oraz wskazanej powyżej kwoty 54,82 zł uzyskano w efekcie wydatki na mieszkanie, stanowiące podstawę do obliczenia dodatku mieszkaniowego, w kwocie 279,28 zł. Następnie organ przedstawił matematyczny sposób wyliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego, wyliczając go na kwotę 156,07 zł.

Od powyższej decyzji R. N. złożył odwołanie, wskazując, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Podkreślił, iż "wydając nową decyzję w sprawie, należy stosować przepisy prawa materialnego (w tym lokalnego) obowiązujące w dacie orzekania. Odstępstwo od tej zasady dotyczy tylko decyzji deklaratoryjnych, kiedy to należy stosować przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ decyzje stwierdzają skutek prawny, który nastąpił z mocy prawa". Ponadto zakwestionował również postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o przedłużeniu terminu do ponownego rozpatrzenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia 4 lutego 2008 roku oraz postanowienie z dnia 20 listopada 2009 roku w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wyłączenie od udziału w postępowaniach dotyczących dodatków mieszkaniowych wszystkich pracowników Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy uznał, że organ l instancji w sposób prawidłowy wyliczył kwotę dodatku mieszkaniowego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku oraz przepisami wykonawczymi do ustawy. Powołując treść art. 3 ust. 3 ustawy Kolegium stwierdziło, że z przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że średni miesięczny dochód skarżącego w badanym okresie wyniósł 305,95 zł. Odwołując się natomiast do treści art. 6 ust 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa w gospodarstwie jednoosobowym organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że wydatki zgodnie z wydrukiem wystawionym w dniu 5 września 2009 roku przez Spółdzielnię Mieszkaniową "Śródmieście" wynoszą łącznie 383,22 zł.

W ocenie organu odwoławczego wyliczenie matematyczne organu l instancji przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z uwagi na fakt, iż wnioskodawca zajmuje lokal w budynku, który nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy, jako podstawę do dokonania obliczeń dodatku mieszkaniowego przyjęto wydatki w wysokości 279,28 zł, uwzględniając przeliczenie faktycznych wydatków za lokal (383,22 zł) do stawek płaconych w zasobach mieszkaniowych gminy, stosownie do treści art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przy wyliczaniu dodatku uwzględniono również fakt, iż mieszkanie skarżącego nie jest wyposażone w instalację gazu przewodowego i wobec tego skarżącemu przysługuje ryczałt za brak ww. mediów. Wysokość ryczałtu za brak centralnego ogrzewania, ciepłej wody i gazu przewodowego określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku (Dz. U. Nr 156, poz. 1817). W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że wysokość ryczałtu wyliczonego według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych miesięcznych opłat wynosi 3,65 zł i w ocenie organu odwoławczego jest to wyliczenie prawidłowe, uwzględnione następnie przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa powierzchni normatywnej.

W niniejszej sprawie 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu stanowi kwota 156,07 zł, natomiast kwota wyliczonego dodatku mieszkaniowego wyniosła 177,07 zł. W tej sytuacji stosownie do treści art. 6 ust. 10 powołanej ustawy, kwota dodatku mieszkaniowego została więc prawidłowo ustalona w kwocie 156,07 zł. Kolegium odwołując się do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, wyjaśniło, że mimo, iż powierzchnia normatywna lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego w przypadku gospodarstwa jednoosobowego nie może przekroczyć 35m², a R. N., zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni 44,57 m², to taką powierzchnię stosownie do treści art. 5 ust. 3 ustawy przyjęto do wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, uwzględniając niepełnosprawności skarżącego potwierdzonej odpowiednimi zaświadczeniami lekarskimi. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zarówno postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...], jak i z dnia [...] wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1, art. 12, art. 35 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Wskazał, iż orzekające w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było właściwe do rozpoznania odwołania, ponieważ w dniu 2 lutego 2010 roku wystąpił z wnioskiem o wyłączenie wszystkich etatowych i pozaetatowych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja została opatrzona fikcyjną datą "[...]". Została ona wydana po złożonym w dniu 2 lutego 2010 roku wniosku, a okoliczność tą potwierdza faktyczna data nadania decyzji tj. "[...]" Ponadto skarżący wniósł o potraktowanie uzasadnienia zawartego w odwołaniu, jako integralnej części uzasadnienia skargi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 6 grudnia 2010r. organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu [...] odbyło się posiedzenie składu orzekającego, na którym uzgodniono, iż zaskarżona decyzja organu I instancji zostanie utrzymana w mocy.

W tym dniu nie została jeszcze sporządzona decyzja na piśmie. W dniu 2 lutego 2010r. również nie było jeszcze decyzji podpisanej przez członków składu. Praktyka obowiązująca w SKO w Ł. jest bowiem taka, iż dopiero na posiedzeniu przewodniczący składu lub członek sprawozdawca zobowiązany jest sporządzić decyzję zawierającą między innymi uzasadnienie. Następnie decyzja podpisywana jest przez wszystkich członków składu orzekającego i przesyłana stronom przy czym jako datę wydania decyzji wpisywany jest dzień posiedzenia, na którym uzgodniono rozstrzygnięcie. W praktyce, jak podniesiono w piśmie, decyzja jest podpisywana przez członków składu orzekającego w terminie około 2-3 tygodni od daty posiedzenia.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2010r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 178/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżaną decyzję organu II instancji.

W uzasadnieniu wyroku sąd przede wszystkim uznał, że datą wydania decyzji przez organ kolegialny jest dzień, w którym ostatni członek składu orzekającego podpisał decyzję a nie dzień posiedzenia, na którym członkowie składu uzgodnili treść rozstrzygnięcia. W dniu 2 lutego 2010r. R. N. złożył wniosek o wyłączenie członków SKO w Ł. i w tym dniu nie było jeszcze decyzji organu odwoławczego podpisanej przez wszystkich członków składu orzekającego, co przyznano w piśmie procesowym z 6 grudnia 2010r. W istocie zaskarżona decyzja nie została wydana w dniu [...] lecz w okresie pomiędzy 3-im a 9-tym lutego 2010r. Oznacza to, iż do dnia wydania decyzji nie rozpoznano wniosku o wyłączenie z 2 lutego 2010r. Brak rozpoznania tego wniosku przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie stanowiło naruszenie art. 7, 8 i 24 w związku z art. 27 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Po drugie Sąd stwierdził, że brak rozpoznania wniosku skarżącego z 2 lutego 2010r. nie może konwalidować fakt, iż postanowieniem z dnia [...] Prezes SKO w Ł. odmówił uwzględnienia wniosku R. N. o wyłączenie członków organu. Sąd podniósł, iż w wymienionym postanowieniu odmówiono wyłączenia członków SKO w Ł. w sprawach oznaczonych sygnaturami [...] i [...]. Nie został natomiast rozpoznany wniosek o wyłączenie w sprawie oznaczonej sygnaturą [...].

Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, iż R. N. został wezwany m.in. do wskazania postępowań w odniesieniu do których złożono wniosek. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący podał, iż jego wniosek z 2 lutego 2010r. dotyczy między innymi "też sprawy.... przekazanej przez Centrum Świadczeń Rodzinnych w Ł. do SKO w Ł. w dniu 23 grudnia 2009r., którą to sprawą do dnia złożenia wniosku się nie zajęto a później wydano decyzję wpisując w jej treść fikcyjną datę". Z akt administracyjnych wynika, iż w dniu 23 grudnia 2009r. Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. przekazało do SKO w Ł. akta sprawy wraz z odwołaniem R. N. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Oznacza to zatem, iż wniosek z 2 lutego 2010r. dotyczył również sprawy oznaczonej w SKO w Ł. sygnaturą [...]. Wniosek dotyczący wyłączenia członków SKO w Ł. w spr. [...] nie został zatem rozpoznany postanowieniem z [...]. Ponadto z uzasadnienia postanowienia z [...] nie wynika, aby skarżący był wzywany do wskazania imiennie osób co do których żąda wyłączenia. Również sama sentencja postanowienia nie określa, których konkretnie osób odmówiono wyłączenia. Oznacza to, iż postanowienie to narusza przepis art. 124 § 1 K.p.a. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia w niniejszej sprawie gdyż postanowienie z [...] nie rozstrzyga wniosku z 2 lutego 2010r. o wyłączenie członków SKO w Ł. od udziału w sprawie oznaczonej sygnaturą [...].

Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010r. sygn. akt III SA/Łd 178/10, a także powołał się na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Jednakże w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do rozważań Sądu zawartych w przytoczonym wyroku.

Skargę na ostateczną decyzję organu odwoławczego wniósł R. N., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego oraz jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania. Dodał, iż szczegółowe uzasadnienie skargi zostanie skierowane bezpośrednio do sądu. Dodatkowo skarżący wniósł o wydanie przez sąd postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 20 września 2011r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o wystosowanie sygnalizacji w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając zatem skargę na postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, rozpoznający niniejszą sprawę Sądu uznał, że organ administracji dopuścił się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, zatem między oceną prawną, a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się temu stanowisku w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Natomiast obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku (por. wyroki: NSA z dnia 19 marca 2009r. w sprawie o sygn. akt I OSK 591/08, LEX nr 580357; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lutego 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 851/08, LEX nr 519320; WSA w Białymstoku z dnia 13 listopada 2007r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 594/07, LEX nr 440499).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 grudnia 2010r. w sprawie o sygn. akt 178/10 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji przyznającą skarżącemu dodatek mieszkaniowy. W uzasadnieniu wyroku sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona z powodu nierozpoznania przez organ odwoławczy wniosku o wyłączenie członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W ocenie Sądu brak rozpoznania tego wniosku przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie stanowiło naruszenie art. 7, 8 i 24 w związku z art. 27 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego było bowiem w pierwszej kolejności zajęcie się tym wnioskiem, a dopiero później organ powinie podjąć dalsze czynności w sprawie, czego jednak tego nie uczynił.

Mimo złożonego wniosku wydał decyzję rozstrzygającą sprawę administracyjną.

Sąd zaznaczył przy tym, że w istocie zaskarżona decyzja nie została wydana w dniu [...], lecz w okresie między 3-im a 9-tym lutego 2010r., tj. z datą podpisania decyzji przez ostatniego członka składu orzekającego.

Sąd przyznał, iż wniosek skarżącego z dnia 2 lutego 2010r. miał charakter ogólny i nie spełniał wymogów, które winien spełniać. W oparciu o przepis art. 24 § 3 K.p.a. można bowiem kwestionować bezstronność tylko imiennie wskazanej osoby lub osób. Ogólny charakter wniosku skarżącego nie uzasadniał jednak jego zignorowanie. Organ odwoławczy winien był wezwać R. N. do sprecyzowania wniosku przez wskazanie imiennie osób, których dotyczy wniosek oraz przez dokładne określenie przyczyn uzasadniających wątpliwość co do bezstronności tych osób.

Następnie Sąd stwierdził, że postanowieniem z dnia [...] Prezes SKO w Ł. co prawda odmówił uwzględnienia wniosku R. N., ale uczynił to już po wydaniu decyzji, a ponadto wymienionym postanowieniem odmówiono wyłączenia członków SKO w Ł. w sprawach oznaczonych sygnaturami [...] i [...]. Nie został natomiast rozpoznany wniosek o wyłączenie członków SKO w sprawie oznaczonej sygnaturą [...], dlatego w przedmiotowej sprawie w ogóle nie można mówić o rozpoznaniu wniosku o wyłączenie członków organu. Sąd zauważył także, że z akt administracyjnych nie wynikało, aby skarżący był wzywany do wskazania imiennie osób co do których żąda wyłączenia.

Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji powinien zatem w pierwszej kolejności wezwać skarżącego do uzupełnienia wniosku z dnia 2 lutego 2010r.,

a następnie rozpoznać powyższy wniosek i w zależności od wyniku rozstrzygnięcia wniosku podjąć dalsze czynności w sprawie. Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy organ administracji II instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 2 lutego 2010r., jak również nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w tym zakresie, za to decyzją z dnia [...] ponownie rozstrzygnął sprawę wbrew ustaleniom wyroku z dnia 20 grudnia 2010r., powtarzając treść uzasadnienia poprzednio uchylonej decyzji z dnia [...] Organ odwoławczy w końcowej części uzasadnienia wspomniał jedynie o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010r. oraz przytoczył jego wskazania, nie wyciągając z tego żadnych wniosków. Powołał się z kolei na postanowienie Prezesa SKO w Ł. z dnia [...] nr [...], które jak już stwierdził Sąd w poprzednim wyroku, nie może odnieść skutku w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu, organ administracji nie wykonał zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartych w wyroku z dnia 20 grudnia 2010r., sygn. akt III SA/Łd 178/10, czym naruszył art. 153 p.p.s.a. i w związku z tym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.

j.m.