Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 404/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 2 pkt 3, art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 733
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Jolanta Sikorska (spraw.) Sędziowie Sędzia WSA – Małgorzata Masternak- Kubiak Asesor WSA – Alojzy Wyszkowski Protokolant - Krzysztof Caliński po rozpoznaniu rozprawie w dniu 12 maja 2006 r. na sprawy ze skargi B. M. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy W. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...]r. Rada Miejska W. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy W.. W podstawie prawnej owej uchwały powołano się na przepis art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 2 pkt 3, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 4 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733).

Uchwała ta składa się z XV rozdziałów. Rozdział I (§ 1) zawiera postanowienia ogólne. W § 1 ust. 1 owej uchwały wskazano, że uchwała reguluje zasady wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy W. oraz tryb zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej W. i ustala kryteria wyboru osób, z którymi umowy najmu powinny być zwierane w pierwszej kolejności. Rozdział II (§ 2) określa podmiotowy zakres najmu, rozdział III (§ 3) przedmiotowy zakres najmu, rozdział IV (§ 4) dotyczy lokali zamiennych, rozdział V lokali socjalnych, rozdział VI (§ 6) lokali przeznaczonych do remontu we własnym zakresie i na koszt przyszłego najemcy. W rozdziale VII (§ 7) określono zasady wynajmowania lokali o powierzchni użytkowej powyżej 80m², rozdział VIII (§ 8) dotyczy pracowni do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki, rozdział IX (§ 9 - § 10) reguluje ogólne zasady postępowania przy ubieganiu się o lokal z zasobu mieszkaniowego Gminy z wyłączeniem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80m², rozdział X (§ 11) reguluje tryb postępowania przy zawieraniu umów najmu lokali socjalnych, rozdział XI (§ 12) tryb postępowania przy zawieraniu umów najmu lokali przeznaczonych do remontu wykonywanego we własnym zakresie i na koszt przyszłego najemcy oraz najmu lokali powstałych w drodze adaptacji, rozdział XI tryb postępowania przy zawieraniu umów na lokale zamienne, zaś rozdział XIII (§ 14 - § 16) wskazuje inne przypadki zawarcia umowy najmu. W rozdziale rozdział XIV (§ 17 - § 18) określono zasady dokonywania zamian lokali mieszkalnych. Rozdział XV (§ 19 - § 20) zawiera postanowienia końcowe.

W § 3 rozdziału III określającego przedmiotowy zakres najmu wskazano, że Gmina wynajmuje lokale mieszkalne w tym: zamienne, socjalne, lokale przeznaczone do remontu we własnym zakresie i na koszt przyszłego najemcy lub powstałe w wyniku adaptacji, lokale o powierzchni użytkowej przekraczającej 80m² oraz pracownie do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki.

W § 5 rozdziału V dotyczącego lokali socjalnych, który to przepis zawiera 7 ustępów m. in. wskazano, że najemcami lokalu socjalnego mogą zostać wyłącznie osoby, których potrzeby mieszkaniowe nie zostały zaspokojone i które znalazły się w niedostatku (ust. 1). Ustęp 2 powyższego przepisu prawa określa warunki, jakie winny spełniać osoby, aby mogły być uznane za osoby, których potrzeby mieszkaniowe nie zostały zaspokojone. Wśród tych osób w pkt 1 wymienia osoby bezdomne. Zaś ustęp 3 owego przepisu zawiera definicję osób, które znalazły się w niedostatku. Według jego treści osobami, które znalazły się w niedostatku są osoby, których średni miesięczny dochód brutto na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wynajmującemu oświadczenia nie przekraczał 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwach domowych jednoosobowych i 100% tej kwoty w gospodarstwach wieloosobowych.

W § 10 ust. 1 rozdziału IX zawierającego ogólne zasady postępowania przy ubieganiu się o lokal z zasobu mieszkaniowego Gminy z wyłączeniem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80m² postanowiono, że weryfikacja wniosków mieszkaniowych o wskazanie lokalu socjalnego lub do remontu na koszt przyszłego najemcy, bądź adaptacji strychu, następuje według zasad wynikających z niniejszej uchwały oraz w oparciu o kryteria wynikające z załączników nr 1 i nr 2, które stanowią integralną część niniejszej uchwały. Załącznik nr 1 precyzuje kryteria oraz ustala ilość punktów, w oparciu o które to przesłanki Zarząd Miasta rozpatruje wnioski o najem lokalu socjalnego należącego do mieszkaniowego zasobu Miasta, zaś załącznik nr 2 precyzuje kryteria oraz ustala ilość punktów, w oparciu o które to przesłanki Zarząd Miasta rozpatruje wnioski o najem lokalu. Zarówno załącznik nr 1, jak i załącznik nr 2 przewidują odliczenie 15 punktów za sprzedanie posiadanego wcześniej mieszkania, domu, bądź scedowanie praw na dzieci lub innych członków rodziny.

W § 20 uchwały postanowiono, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa D..

B. M. wniosła w dniu [...]r. skargę na powyższą uchwałę, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podając, że uchwała ta stała na przeszkodzie w otrzymaniu pomocy od władz miasta. Pomoc miała polegać na przyznaniu skarżącej oraz jej rodzinie lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy W. w momencie, gdy w dniu [...]r., to jest w okresie ochronnym, wraz z rodziną, w tym niepełnoletnią córką i jej [...]miesięcznym synem będącym w trakcie leczenia poszpitalnego, znalazła się "na bruku". Stan ten stanowił zagrożenie dla życia i zdrowia. Podała, że nie miała wpływu na postępowanie właścicieli podnajmowanego mieszkania, którzy bez wyroku eksmisyjnego zamknęli jej oraz jej rodzinie drzwi wejściowe do mieszkania.

Brak pomocy ze strony władz miasta, powołujących się na zaskarżoną uchwałę, narusza zdaniem skarżącej chronione wartości konstytucyjne takie jak: dobro rodziny wynikające z art. 18 Konstytucji RP, własność i prawa majątkowe określone w art. 21 i w art. 64 Konstytucji RP. Godzi także w wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę zaufania do Państwa i tworzonego przez nie prawa. Podniosła, że warunki, w jakich wskutek tego zmuszona była żyć w tym czasie z rodziną, naruszają art. 30 Konstytucji RP, który stanowi, że: "Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych".

W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Rady Miejskiej W. Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, uznając niezasadność podniesionych w niej zarzutów. Podał, że w opinii organu zaskarżona uchwała nie narusza praw konstytucyjnych wskazanych w skardze.

Wyjaśnił, że Gmina W. wielokrotnie rozpatrywała sytuację skarżącej pod kątem przyznania jej uprawnień do lokalu z zasobów mieszkaniowych gminy. Uprawnienia skarżącej były badane w oparciu o kryteria zawarte w w/w uchwale, a kryteria te odnoszą się do wszystkich członków wspólnoty samorządowej.

Podał, że B. M. złożyła w dniu [...]r. wniosek mieszkaniowy o przydzielenie lokalu socjalnego, który w wyniku rozpatrzenia nie został zakwalifikowany do rocznego planu. Na prośbę skarżącej wniosek ten został przeniesiony na stanowisko lokali do remontu i dwukrotnie podlegał ocenie z negatywnym skutkiem. W związku z powyższym B. M. w [...]r. złożyła prośbę o ponowne rozpatrzenie sprawy i przydzielenie lokalu socjalnego. W tej procedurze uzyskała [...] punktów i nie została ujęta w liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego w [...]r. Dotychczas wniosek nie został zakwalifikowany pozytywnie z uwagi na małą ilość punktów w stosunku do liczby punktów uzyskanych przez osoby zakwalifikowane w danym roku. Wnioski rodzin czteroosobowych i większych, które znalazły się na liście uzyskały od 33 do 41 punktów. W tej sytuacji sprawa skarżącej będzie ponownie rozpatrywana w [...] kwartale [...]r., kiedy to będzie ustalana lista osób, które otrzymają propozycję wynajęcia lokalu socjalnego w [...]r. Rozpatrywanie sprawy nastąpi na podstawie nowej już uchwały Rady Miejskiej W..

Pismem z dnia [...]r. Przewodniczący Rady Miejskiej W. poinformował tut. Sąd, że zaskarżona uchwała utraciła moc obowiązującą w dniu 23 czerwca 2005r. w związku z podjętą przez Radę Miejską uchwałą Nr [...]z dnia [...]r.

Na rozprawie w dniu [...]r. skarżąca B. M. podtrzymała skargę i dodała, że pismem z dnia [...]r. podpisanym przez Przewodniczącego Rady Miejskiej W. została poinformowana, że na podstawie nowej uchwały Rady Miejskiej W. została ujęta w poz. [...] imiennej listy osób, które w [...]r. dostaną propozycję wynajmu lokalu mieszkaniowego z zasobów Gminy W.. Podała, że nie potrafi wskazać, które z przepisów kwestionowanej uchwały naruszają jej interes prawny ale uważa, że uchwała ta naruszyła jej interes prawny przejawiający się w zagwarantowanych konstytucyjnie prawach wskazanych przez nią w skardze przez to, że uniemożliwiła jej skorzystanie z konstytucyjnej ochrony. W szczególności odjęto jej na podstawie tej uchwały [...] punktów za to, że w [...]r. sprzedała swoje mieszkanie własnościowe. Wyjaśniła, że musiała sprzedać mieszkanie, ponieważ była w bardzo trudnej sytuacji życiowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wprowadza innych kryteriów poza zgodnością z przepisami prawa podjętej uchwały lub aktu, o których mowa w art. 3 § 1 i 2 pkt 5 i 6. Zgodnie z art. 147 § 1 tejże ustawy sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, stwierdza ich nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwa naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń, np. w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury jej uchwalania.

Przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie przez B. M. w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) jest podjęta w dniu 2 lipca 2002r. przez Radę Miejską W. uchwała Nr [...]w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy W.. Skarga została złożona przez skarżącą w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zgodnie z jego treścią: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego." Przed złożeniem skargi do Sądu skarżąca wystąpiła do Rady Miejskiej W. z wezwaniem do usunięcia prawa. Wyczerpała zatem tryb odwoławczy służący jej w postępowaniu administracyjnym. W wyniku tego wezwania Rada Miejska W. podjęła w dniu [...]r. uchwałę Nr [...], którą nie uwzględniła wezwania skarżącej.

W skardze zarzuciła, że zaskarżona uchwała stała na przeszkodzie w otrzymaniu przez nią i jej rodzinę pomocy od władz miasta, która to pomoc miała polegać na przyznaniu skarżącej lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy W. w momencie, gdy w dniu [...]r., to jest w okresie ochronnym, wraz z rodziną, w tym niepełnoletnią córką i jej [...] miesięcznym synem będącym w trakcie leczenia poszpitalnego, znalazła się "na bruku". Zaskarżona uchwała narusza zdaniem skarżącej chronione wartości konstytucyjne takie jak: dobro rodziny wynikające z art. 18 Konstytucji RP, własność i prawa majątkowe określone w art. 21 i w art. 64 Konstytucji RP, godzi także w wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę zaufania do Państwa i tworzonego przez nie prawa. Wskutek tego doszło do naruszenia także art. 30 Konstytucji RP przez to, że skarżąca zmuszona była w tym czasie z rodziną żyć w trudnych, opisanych w skardze, warunkach.

Oceniając wyżej przytoczone argumenty skargi wskazać należy, że interes prawny, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowiącym podstawę wniesienia skargi, wyraża się normami prawa materialnego kształtującymi sytuację prawną wnoszącego skargę. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.09.2003r., sygn. II SA 2637/02 (LEX nr 80699): "Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego." "Naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym, to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących." (por. wyrok NSA z dnia 09.06.1995r., sygn. IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). "Uprawnienie wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, tak więc nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej." (por. wyrok NSA z dnia 14.03.2002 r., sygn. II SA 2503/01 LEX nr 81964). "Przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstaw do skargi osobie, która chciałaby skarżyć uchwałę Rady Gminy, nie opierając się na prawach własnych, osobistych, a opierając się na interesie ogółu, czyli tzw. interesie publicznym." (por. wyrok NSA z dnia 13.12.1999r., sygn. IV SA 872/99, LEX nr 48223).

W wyroku z dnia 07.03.2003r. sygn. III RN 42/02 (OSNP 2004/7/114) Sąd Najwyższy wskazał, że: "Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia albo jako indywidualnego podmiotu, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej."

Odnosząc cytowane poglądy prawne do niniejszej sprawy uznać należy, że przytoczone w skardze argumenty nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Nie mogą w tej sytuacji odnieść zamierzonego skutku.

Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP: "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa." Samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. (Art. 163 Konstytucji RP). Podstawową jednostką samorządu terytorialnego jest gmina. (Art. 164 ust. 1 Konstytucji RP). Gmina wykonuje wszystkie zadania samorządu terytorialnego nie zastrzeżone dla innych jednostek samorządu terytorialnego. (Art. 164 ust. 3 Konstytucji RP). Zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne. (Art. 166 ust. 1 Konstytucji RP). Jednostki samorządu terytorialnego wykonują swoje zadania za pośrednictwem organów stanowiących i wykonawczych. (Art. 169 ust. 1 Konstytucji RP). Działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności. (Art. 171 ust. 1 Konstytucji RP).

W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały Rada Miejska W. powołała się na przepis art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 2 pkt 3, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 4 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733).

Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym: "Do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy." Przepis art. 40 ust. 2 pkt 3) owej ustawy ustanawia kompetencje dla organów gminy do wydawania na podstawie niniejszej ustawy aktów prawa miejscowego w zakresie zasad zarządu mieniem gminy. Akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały. (art. 41ust. 1 owej ustawy).

Zaskarżona uchwała z uwagi na swój przedmiot, jakim jest ustalenie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Wrocław, stanowi akt prawa miejscowego. Delegacja do jego podjęcia wynika nie tylko z cytowanych wyżej przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ale także z przepisów powołanej w podstawie prawnej owej uchwały ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 4 ostatnio wymienionej ustawy: "Tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. (ust. 1). Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. (ust. 2). Gmina wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1 i 2, wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. (ust. 3). Gminy mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa na zadania, o których mowa w ust. 1 i 2. (ust. 4)." W myśl art. 21 ust. 1 pkt 2) owej ustawy: "Rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel." "Zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności: 1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, 2) warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, 3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, 4) warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu a osobami zajmującymi lokale w innych zasobach, 5) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej, 6) zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy, 7) kryteria oddawania w najem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2." (art. 21 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów ...).

Wskazane w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały wyżej cytowane przepisy prawa w pełni dawały Radzie Miejskiej W. kompetencje do podjęcia uchwały zaskarżonej treści.

W skardze skarżąca podnosiła, że zaskarżona uchwała stała na przeszkodzie w uzyskaniu przez nią pomocy od władz miasta, która to pomoc miała polegać na przyznaniu skarżącej oraz jej rodzinie lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy W. w momencie, gdy w dniu [...]r., to jest w okresie ochronnym, wraz z rodziną, w tym niepełnoletnią córką i jej [...] miesięcznym synem będącym w trakcie leczenia poszpitalnego, znalazła się "na bruku". Stan ten stanowił zagrożenie dla życia i zdrowia. Z wyjaśnień skarżącej wynika, że znalazła się wraz z rodziną "na bruku" z powodu bezprawnych działań właścicieli podnajmowanego przez nią mieszkania, którzy bez wyroku eksmisyjnego zamknęli jej drzwi wejściowe do mieszkania. Rozpatrując powyższe zarzuty zważyć należy, że władze miasta nie mogą odpowiadać za bezprawne działania właścicieli podnajmowanego przez skarżącą lokalu mieszkalnego. Ochrony swych praw skarżąca winna poszukiwać na drodze postępowania cywilnego. Mogła też o bezprawnym zachowaniu zawiadomić organy ścigania.

W dalszej części skargi skarżąca podniosła, że brak pomocy w tym czasie ze strony władz miasta, powołujących się na zaskarżoną uchwałę, narusza chronione wartości konstytucyjne takie jak: dobro rodziny wynikające z art. 18 Konstytucji RP, własność i prawa majątkowe określone w art. 21 i w art. 64 Konstytucji RP. Godzi także w wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę zaufania do Państwa i tworzonego przez nie prawa. Podniosła, że warunki, w jakich wskutek tego zmuszona była żyć w tym czasie z rodziną, naruszają art. 30 Konstytucji RP. Zważyć należy, że wyżej wskazane zarzuty skierowane są przeciwko działaniom władz miasta, a nie przeciwko samej uchwale będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Skarżąca nie wskazała, który z konkretnych przepisów zaskarżonej uchwały narusza jej uprawnienie wynikające z konkretnego przepisu prawa. Sąd nie dopatrzył się także, by którykolwiek przepis zaskarżonej uchwały naruszał prawem chroniony interes prawny lub uprawnienia skarżącej. Nie można Radzie Miejskiej czynić zarzutu, że zaskarżoną uchwałą ustaliła kryteria przydziału lokali mieszkalnych wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego Gminy W.. Rada miała bowiem do tego umocowanie wynikające ze wskazanych wyżej przepisów prawa. Brak podstawy do uznania, że – jak to sugeruje skarżąca – zaskarżona uchwała naruszyła jej prawa przez to, że w oparciu o Załącznik nr 1 ustalający kryteria i punktację, jakie decydowały przy kwalifikowaniu kolejności rozpatrywanych wniosków osób ubiegających się o przyznanie prawa najmu lokalu socjalnego, odjęto jej [...] punktów za sprzedanie wcześniej posiadanego mieszkania, co skarżąca uczyniła i czemu nie zaprzecza. Uchwalenie I przyjęcie przez Radę Miejską W. tego rodzaju kryterium w niczym, zdaniem Sądu, nie narusza prawa. Służy jedynie zapobieganiu wyzbywania się przez członków społeczności gminnej prawa własności do już zajmowanego lokalu mieszkalnego w celu możliwości uzyskania w przyszłości prawa do lokalu socjalnego, czy innego lokalu znajdującego się w zasobach gminy.

Nie można też w żaden sposób powiązać zapisów zaskarżonej uchwały z powołanymi w skardze przepisami Konstytucji RP. Skarżąca nie podaje, który z przepisów uchwały narusza wskazane przepisy Konstytucji RP. Podaje, że sytuacja faktyczna w jakiej znalazła się wskutek bezprawnych działań właścicieli wynajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego pozostawała w sprzeczności ze wskazanymi przez nią przepisami Konstytucji RP. Ten jednak zarzut nie może być skutecznie podnoszony w skardze wniesionej do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W związku z zarzutami skargi dodać należy, że ustanowione w Konstytucji RP prawa i obowiązki obywatela RP nie mogą stanowić podstawy konkretnych roszczeń. Wskazane w Konstytucji RP prawa mają zasadniczo charakter programowy. Z praw tych wynika obowiązek określonych organów do ich urzeczywistnienia w postaci konkretnych rozwiązań prawnych. Kwestie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych członków społeczności gminnej reguluje m. in. ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz podjęta w oparciu o zawarte w niej upoważnienie dla rady gminy uchwała ustalająca zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel.

Wprawdzie zaskarżona uchwała utraciła moc obowiązującą w dniu [...]r. w związku z podjętą przez Radę Miejską W. uchwałą Nr [...]z dnia [...]r., to jednak okoliczność ta nie czyni niniejszego postępowania bezprzedmiotowym (por. uchwałę TK z dnia 14.09.1994 r., W 5/94, OTK 1994/2/44).

W tej sytuacji podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.