Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2109/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant: Starszy referent sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] r., nr [...] określającą "A" w P. (dalej: strona, spółka, skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 18.184 zł.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 8 kwietnia 2013 r. spółka przedłożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2013 r. na kwotę 7.028 zł, wskazując do opodatkowania: grunty pozostałe - 1000 m2 powierzchni; budynki pozostałe - 858,7 m2 powierzchni użytkowej.

W ramach czynności sprawdzających Wójt Gminy wezwał spółkę do udzielenia wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji w związku z zadeklarowaniem mniejszej powierzchni użytkowej budynku aniżeli w roku poprzednim. W dniu 29 kwietnia 2013 r. spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2013 r. na kwotę 7.245 zł, w której wskazała dodatkowo budynki mieszkalne - 298 m2 powierzchni użytkowej.

Poddając w wątpliwość rzetelność podanych przez spółkę danych, Wójt Gminy ponownie wezwał stronę do złożenia wyjaśnień. Dnia 24 czerwca 2013 r. do organu podatkowego wpłynęło pismo spółki, w którym wskazała, że "nieruchomość nie nadaje się technicznie do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej". Jednocześnie spółka w dniu 2 sierpnia 2013 r. przedłożyła orzeczenie techniczne dotyczące zespołu budynków znajdujących się przy ul. [...]. Z treści opracowania wynika, że stan obiektu nie pozwala na prowadzenie w nim działalności gospodarczej.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 18.184 zł. W toku postępowania organ podatkowy ustalił bowiem, że spółka w okresie 1 stycznia do 7 sierpnia 2013 r. była użytkownikiem wieczystym gruntu o powierzchni 1000 m2 sklasyfikowanej jako tereny przemysłowe (Ba), który zabudowany był budynkami o funkcji "inne budynki niemieszkalne" o powierzchni użytkowej 1.156,70 m2.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że posiadane przez spółkę budynki i grunty należy potraktować jako związane z działalnością gospodarczą. W konsekwencji, podlegają one opodatkowaniu wyższą stawką podatku. Organ podatkowy wyjaśnił, że przesłanką zastosowania obniżonej stawki podatkowej jest nieużyteczność gospodarcza przedmiotu opodatkowania, wynikająca ze względów technicznych. Organ zauważył, że w toku postępowanie spółka nie wykazała, że w sprawie zachodziły względy techniczne, które uniemożliwiałyby spółce prowadzenie działalności gospodarczej w posiadanych przez nią budynkach. Wskazał, że przedłożone przez spółkę orzeczenie techniczne potwierdza, że przedmiotowy obiekt znajduje się w średnim stanie technicznym, nie zagraża bezpośrednio zdrowiu i życiu użytkowników oraz osób postronnych. Z przedłożonego opracowania wynika więc, że posiadane przez stronę budynki mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.); art. 1 ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 2b, art. 6 ust. 3-5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.). oraz uchwałę nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. U. Województwa Dolnośląskiego z 2012 r., poz. 4172).

Na decyzję organu pierwszej instancji strona wniosła odwołanie, w treści którego zarzuciła, że decyzja Wójta Gminy "nie jest oparta na niekwestionowanych podstawach prawnych". Zdaniem strony, organ pierwszej instancji powinien zastosować za 2013 r. stawkę jak dla budynków pozostałych (wzorem lat poprzednich), nie zaś stawkę dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarcze. Zwłaszcza, że sporna nieruchomość nie była użytkowana. Spółka zauważyła, że organ podatkowy nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji przyczyn zmiany stawki podatkowej, która od 2006 r. była stosowana w sprawie. Oprócz tego strona podniosła, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek wykazania, że istnieją względy techniczne umożliwiające wykorzystanie przez podatnika nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną stwierdziło, że w sprawie została zastosowana właściwa stawka podatku. Zdaniem organu odwoławczego, Wójt Gminy prawidłowo uznał, że zadeklarowana nieruchomość, mimo jej średniego stanu technicznego, może być wykorzystywana przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej.

Powołując się na orzecznictwo sądowe organ odwoławczy wskazał, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę. Przejściowe niewykorzystywanie danej nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje przy tym podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Z przedłożonego przez spółkę orzeczenia technicznego nie wynika natomiast, iż stan techniczny budynków w sposób trwały uniemożliwia ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej. Zdaniem Kolegium, okoliczności, które spółka podnosiła w toku postępowania tj. średni stan techniczny budynków, estetyka obiektów i brak wyposażenia wewnętrznego, w tym instalacji wewnętrznych, nie dawały organowi podatkowemu podstaw do uznania trwałej niemożności ich wykorzystania w działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę.

Organ drugiej instancji za nieuzasadniony uznał zarzut skarżącej, że organ podatkowy nie wskazał w uzasadnieniu decyzji zdarzenia stanowiącego przyczynę zmiany dotychczas stosowanej od 2006 r. dla przedmiotowej nieruchomości, stawki podatku od nieruchomości. Jak wyjaśniło Kolegium, zobowiązanie podatkowe ustalane jest w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu jego powstania. Brak jest zatem podstaw do żądania, aby organ podatkowy w decyzji określającej wymiar podatku, odnosił się do zobowiązań podatkowych z lat ubiegłych.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 15 maja 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła "A" w P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Formułując zarzuty skargi wskazała na naruszenie:

a) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w rezultacie uznanie, iż brak jest przesłanek uniemożliwiających wykorzystanie budynku w działalności gospodarczej, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym występującym w niniejszej sprawie,

b) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez opodatkowanie budynków wyższą stawką podatku od nieruchomości, mimo że w niniejszej sprawie budynek nie nadawał się do prowadzenia działalności gospodarczej.

c) art. 120, 122, 121 § 1, 124, 181, 187, 191, 197, 198, 210 § 4 O.p. poprzez:

- uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co spowodowało niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego w zakresie braku oceny stanu technicznego nieruchomości i przyjęcie, iż w niniejszym stanie faktycznym nie mamy do czynienia z wadami przekreślającymi zdatność do użytku wskazanych nieruchomości,

- naruszenie obowiązku zebrania, a w szczególności rozpatrzenia całości materiału dowodowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, co wpłynęło na oczywiście niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, w zakresie stanu nieruchomości,

- przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na instrumentalnym podejściu do wymogów formalnych związanych z oceną stanu technicznego nieruchomości bez zbadania istoty rzeczy oraz formułowanie na tej podstawie wniosków merytorycznych, w tym bez dokonania oględzin, skorzystania z opinii biegłego,

- brak uzasadnienia prawnego i faktycznego podjętego rozstrzygnięcia, w tym wskazania dlaczego nie skorzystano z tak podstawowych środków dowodowych jakim są oględziny oraz dowód z opinii biegłego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie - w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.). Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego.

Istota sporu pomiędzy stronami dotyczy ustalenia, czy stanowiące przedmiot opodatkowania budynki nie mogły być wykorzystywane przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Jak ustaliły bowiem organy podatkowe, strona w okresie 1 stycznia do 7 sierpnia 2013 r. była użytkownikiem wieczystym gruntu o powierzchni 1000 m2 sklasyfikowanej jako tereny przemysłowe (Ba), który był zabudowany budynkami o funkcji "inne budynki niemieszkalne" o powierzchni użytkowej 1.156,70 m2.

Na wstępie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się takie, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Należy wyjaśnić, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, a więc dla opodatkowania istotne jest wyłącznie kryterium posiadania określonych rzeczy przez podmiot prowadzący działalności gospodarczą. Bez znaczenia są zatem zarówno zamiary podatnika, co do określonej nieruchomości, jak i faktyczne wykorzystywanie nieruchomości w bieżącej działalności gospodarczej. W przypadku podatnika, będącego spółką kapitałową, której przedmiotem statutowej działalności są czynności mające wyłącznie zarobkowy charakter, nie występują w jej mieniu takie nieruchomości, które nie byłyby związane z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na zapis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poza wyjątkiem dotyczącym przesłanki względów technicznych. W omawianej definicji legalnej nie ma warunku wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę na cele związane z działalnością gospodarczą, a wystarczający jest sam fakt ich posiadania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - dalej: NSA - z dnia 11 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1927/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - dalej: CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że grunt, będący w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W rozpatrywanej sprawie niesporne jest, że spółka posiada status przedsiębiorcy i prowadzi działalność gospodarczą. W efekcie, posiadany przez nią grunty oraz budynki powinny zostać opodatkowanie jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem jednak spółki, budynki te - ze względów technicznych - powinny zostać potraktowane jako pozostałe budynki. W ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się z takim stanowiskiem strony.

Należy wyjaśnić, że przepisach u.p.o.l. brak jest definicji pojęcia "względy techniczne". Jako wyjątek ustawowy pojęcie to powinno być interpretowane ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmiot opodatkowania nie jest i trwale nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej. Przeszkody te nie mogą być determinowane wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2221/12, wszystkie orzeczenia dostępne na CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2361/12, względy techniczne winny w sposób trwały wyłączać możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarcze. Zbliżony pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 11 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1927/12 wskazując, że pod pojęciem względów technicznych należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Koniecznym jest aby dany przedmiot opodatkowania nie mógł być wykorzystywany w ogóle, w jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania przedmiotu do prowadzonej działalności nie stanowi o istnieniu względów technicznych.

Jednocześnie w orzecznictwie wskazuje się, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka mimo czasowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2221/12. Należy też zauważyć, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. odnosi się zarówno do teraźniejszości, jak i przyszłości, na co wskazuje sformułowanie "nie jest i nie może być".

W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe - zdaniem Sądu - zasadnie przyjęły, że nie występują względy techniczne, które w sposób trwały uniemożliwiałyby wykorzystywanie budynków do działalności gospodarczej. Można jedynie mówić o ewentualnych przejściowych trudnościach w wykorzystywaniu tych budynków w działalności spółkę.

Z przedstawionego przez stronę orzeczenia technicznego wynika, że posiadany przez spółkę obiekt jest w średnim stanie technicznym, jednak nie zagraża zdrowiu i życiu użytkowników i osób postronnych. Należy również zauważyć, że z przedłożonego opracowania wynika, że fundamenty obiektu oraz jego ściany nie są naruszone. Stropy, nadproża oraz dach są w dobrym stanie technicznym i nadają się do dalszej eksploatacji. Nie można więc uznać, że budynek z powodu technicznych nie jest możliwy do wykorzystania go do celów związanych z działalnością gospodarcza. Wyjaśnić bowiem należy, że przesłanka "względów technicznych" jest okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (vide: wyrok NSA z dnia 12 września 2008 r., sygn. akt II FSK 847/07 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - dalej: WSA - w Poznaniu z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1124/08; wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 243/08; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 315/08; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 546/07). Oznacza to, że za "względy techniczne" nie może być uznana taka sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, CBOSA).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie taka obiektywna niemożność wykorzystywania spornych budynków do działalności gospodarczej nie wystąpiła. Z przedłożonego opracowania wynika bowiem, że w złym stanie technicznym są instalacje wewnętrzne budynku (instalacje elektryczna, wodno-kanalizacyjna, wentylacja, ogrzewanie). Oprócz tego elementy wykończenia posiadają liczne uszkodzenia, ubytki. Należy jednak zauważyć, że stan spornych budynków spowodowany jest zaniechaniem po stronie skarżącej prowadzenia jakichkolwiek remontów obiektu. Z akt sprawy administracyjnej wynika również, że sama spółka była świadoma faktu, że stan techniczny budynku ulega pogorszeniu. W piśmie z 12 listopada 2007 r. prezes zarządu skarżącej spółki wskazał, że: "Od chwili zmiany siedziby spółki (...), to jest od dnia 31.12.2003 r. przedmiotowy budynek był całkowicie wyłączony z działalności gospodarczej ze względu na stan techniczny, wymagający gruntowego remontu kapitalnego. Stan taki utrzymuje się do dnia dzisiejszego, a remont kapitalny, połączony ze zmianą przeznaczenia budynku przewidziany jest na początek 2008 r.". Z treści decyzji organu odwoławczego wynika, że strona nigdy nie wyremontowała spornego obiektu. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności niewątpliwie świadczą o tym, że obecny stan obiektu jest wynikiem bezczynności spółki, nie zaś skutkiem czynników mających charakter obiektywny (np. katastrofy budowlanej).

Z przedłożonego opracowania wynika zaś wyraźnie, że wystarczy przeprowadzenie przez spółkę generalnego remontu, aby obiekt mógł być ponownie wykorzystywany do działalności gospodarczej. W orzeczeniu technicznym wskazano bowiem, że: "postępująca degradacja struktury konstrukcyjnej może doprowadzić w przeciągu niedługiego okresu /ok. 3-5 lat/ do nieodwracalnych uszkodzeń głównych elementów konstrukcyjnych". Dopiero więc za 3-5 lat stan techniczny obiektu ulegnie takiemu pogorszeniu, że niemożliwe będzie jego wykorzystywanie. A contrario na chwilę obecną budynek znajduje się jeszcze w nienajgorszym stanie technicznym. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia żądania spółki odnośnie opodatkowania gruntu według stawki podatku właściwej dla pozostałych gruntów.

Z tych względów, zdaniem Sądu, należało uznać za nieuzasadniony zarzut spółki odnośnie błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania przez organy podatkowe art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Co do zarzutów spółki w zakresie naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, Sąd stwierdził, że są one nieuzasadnione. Zdaniem Sądu, w sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Po pierwsze, trzeba zauważyć, że w postępowanie podatkowe panuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych. W myśl bowiem art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ podatkowy może więc posługiwać się różnymi środkami dowodowymi, aby ustalić stan faktyczny sprawy, nie tylko tymi określonymi w O.p. Przy czym należy zauważyć, że zgodnie z art. 122 O.p. to na organie podatkowym ciąży przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Oznacza to, że do kompetencji organu podatkowego należy określenie, jakie dowody należy w sprawie przeprowadzić, aby w sposób wyczerpujący wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Ograniczeniem w doborze środków dowodowych stanowi jedynie zasada prawy obiektywnej.

W niniejszej sprawie, swoje ustalenia organy podatkowe oparły na: składanych przez spółkę deklaracjach podatkowych; wyjaśnieniach złożonych przez samą spółkę; wypisach z rejestru gruntów i budynków; akcie notarialnym oraz orzeczeniu technicznym Opolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Według Sądu, wskazany materiał dowodowy był wystarczający do zajęcia w sprawie stanowiska przez organy podatkowe. Nie istniała więc potrzeba powołania biegłego, czy dokonania oględzin, co strona zarzucała w skardze.

Podkreślić bowiem trzeba, że przedmiotem postępowanie było ustalenie rzeczywistego stanu technicznego budynku. W ocenie zaś Sądu, orzeczenie techniczne, przedstawione przez stronę, pozwalało organom podatkowym jednoznacznie stwierdzić, czy ze względów technicznych obiekt może być wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej. Zwłaszcza, że sam stan budynku nie był kwestią sporną między organami podatkowymi a spółką, a jedynie ocena, czy istnieją przeszkody techniczny, aby sporny obiekt mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie oględzin budynku nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy. Podkreślić również trzeba, że w myśl art. 198 § 1 O.p. organ podatkowy może (nie musi) w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Według Sądu, taka potrzeba nie zaistniała w sprawie.

Sąd nie zgadza się również ze stanowiskiem strony, aby w sprawie należało powołać biegłego. Przepis art. 197 § 1 O.p. stanowi, że w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie były potrzebne żadne wiadomości specjalne. Organ podatkowy był bowiem w stanie, na podstawie zebranych dowodów, ocenić w zakresie swojej właściwości, czy zachodzą przesłanki z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Według Sądu, organy podatkowe na podstawie informacji przedstawionych przez spółkę oraz zebranych dowodów mogły ustalić w zakresie skutków podatkowych, czy sporne budynki powinny zostać opodatkowane podwyższoną stawką podatku od nieruchomości.

Należy również zauważyć, że powołanie biegłego byłoby również niecelowe z tego powodu, że organy podatkowe nie kwestionowały w ogóle orzeczenia technicznego przedstawionego przez stronę. W myśl natomiast art. 125 § 1 O.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Powołanie biegłego mogłoby więc doprowadzić do nieuzasadnionego przedłużania postępowanie wyjaśniającego, zwłaszcza że organy podatkowe obu instancji posiadały wszystkie potrzebne dane do zajęcia stanowiska w sprawie.

W konsekwencji Sąd uznał, że w sposób prawidłowy organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy. Sąd nie dostrzegł także, aby dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego wykraczała poza granice swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rzetelnie przeanalizowany zebrane dowody. Sąd nie dostrzegł, aby organy podatkowe prowadziły w sposób tendencyjny postępowanie wyjaśniające. Nie doszło więc do naruszenia w sprawie art. 120, 122, 121 § 1, 124, 181, 187, 191, 197, 198 O.p.

Sąd nie stwierdził również, aby uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełniało wymogów określonych w art. 210 § 4 O.p. W ocenie spółki, uzasadnienie decyzji obu instancji powinno zawierać wyjaśnienie przyczyn, dlaczego w sprawie nie skorzystano z dowodu z oględzin oraz z opinii biegłego. Zdaniem Sądu, argumentacja strony jest chybiona. Jak wskazano bowiem wcześniej, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy przy pomocy prawnie dopuszczalnych środków dowodowych. W toku zaś postępowania strona nie żądała przeprowadzenia spornych dowodów. Organy podatkowe nie musiały więc wyjaśniać stronie, dlaczego w sprawie nie skorzystały z biegłego, czy oględzin obiektu. W myśl bowiem art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać: wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne: wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji organów podatkowych obu instancji zawierają wszystkie ww. elementy.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja Wójta Gminy L. wydane zostały z naruszeniem podatkowego prawa materialnego, względnie z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.