Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 706/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek As. sąd. Szymon Widłak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania o d d a l a s k a r g ę /-/ Sz. Widłak /-/ B. Koś /-/ T.M. Geremek WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Starosta O. decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. na podstawie art. 98 ust. 3, art. 129 ust. 1, art. 130 i art. 132 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543) ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł za działki nr [...],[...], [...],[...],[...]i [...] położone w O. gm. R. , które na podstawie prawomocnych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. nr [...] z dnia [...].IV.1992 r., [...] z dnia [...].VI.1994 r. i [...] z dnia [...]1996 r. przeszły z mocy prawa na własność Gminy R. . Równocześnie w powyższej decyzji ustalono, że odszkodowanie winno być wpłacone na konto S. i W. B. w terminie 14 dni od dnia, gdy decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono następujące ustalenia i wnioski.

W. B. wniósł o wydanie decyzji zatwierdzających projekty podziału nieruchomości będących jego własnością, położonych w O. , oznaczonych ewidencyjnie numerami: [...],[...] i [...]. Kierownik Urzędu Rejonowego wydał stosowne decyzje. W wyniku podziałów wyodrębnione zostały działki gruntu wydzielone pod drogi, które przeszły z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzje o podziale stały się ostateczne. Za działki te przysługuje odszkodowanie.

W decyzji z dnia [...]03.2000r. Starosta O. ustalił wysokość odszkodowania i termin jego wypłacenia. Na skutek odwołania wniesionego przez strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]05.2000 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownej analizie akt ustalono, że integralną część decyzji zatwierdzających podział nieruchomości były projektu podziału. Każdy projekt zawierał ścisłe określenie działek wydzielonych pod drogi:

1. projekt podziału działki nr [...] zatwierdzony decyzją z dnia [...].IV. 1992 r. zawiera oznaczenie "drogi" dla wydzielonych działek o numerach [...],[...],

[...] i [...]w części opisowej projektu,

2. projekt podziału działki [...] zatwierdzony decyzją z [...].06. 1994 r. zawiera oznaczenie "drogi" dla wydzielonej działki nr [...] w części graficznej i opisowej projektu.

3. projekt podziału działki nr [...] zatwierdzony decyzją z dnia [...].05.1996 zawiera oznaczenie "drogi" dla wydzielonej działki nr [...] w części graficznej projektu. Rzeczoznawca majątkowy określił łączną wartość przedmiotowych działek na kwotę [...]zł.

Powyższą decyzję zakwestionował odwołaniem Burmistrz Gminy R.. W jego motywach podniósł, że art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami definiuje pojęcie drogi. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym brak było jednoznacznej wskazówki, czy przejście z mocy prawa na własność gminy działek dotyczy wydzielenia z nieruchomości działek pod jakąkolwiek drogę, czy tylko pod drogę publiczną. Zaskarżona decyzja dotyczy wszystkich dróg powstałych w wyniku podziału przedmiotowej nieruchomości w tym dróg służących wyłącznie obsłudze działek powstałych w wyniku podziału. Burmistrz Gminy R. dodał nadto, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi O. określał jedynie funkcję terenu objętego podziałem - budownictwo letniskowe, nie przewidywał natomiast wydzielenia dróg publicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].10.2000 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 5 u-stawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30 poz. 127 ze zm.) grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodziły na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Ponieważ podział spornych nieruchomości miał, miejsce w latach 1992-1996, do ustalenia odszkodowania miał zastosowanie powołany wyżej przepis, a nie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponieważ strony nie kwestionowały wysokości odszkodowania brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

Na skutek skargi na powyższą decyzję Burmistrza Gminy R. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 września 2002r w sprawie II SA/Po 3058/00 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2000r NR [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty O. z dnia [...]08.2000 Nr [...].

W uzasadnieniu wyroku NSA podniósł między innymi, iż decyzje podziałowe stały się ostateczne w czasie obowiązywania przepisu art. 10 ust.5 ustawy z dnia 29.04. 1985 o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (t. jedn. Dz.U z 1991 r Nr 30 poz.127 ze zm.), wobec czego skutki tych decyzji w postaci ewentualnego nabycia przez gminę własności gruntu należało oceniać według jego postanowień. NSA zwrócił jednocześnie uwagę, iż zatwierdzające projekty podziału decyzje w swoich sentencjach wymieniają numery utworzonych w wyniku podziału działek oraz ich powierzchnię, bez wskazania ich funkcji. Dopiero w projektach podziału stanowiących załączniki do tych decyzji oznaczono działki jako drogi. W uzasadnieniach tych decyzji ogólnie tylko stwierdzono, że projekty są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dysponując takim materiałem dowodowym zdaniem NSA organy administracji nie miały dostatecznych podstaw, aby przyjąć, ze w sprawie zaistniały przesłanki przewidziane w art. 10 ust. 5 powołanej wyżej ustawy. W związku z tym NSA zobowiązał organ do ustalenia czy obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał utworzenie na terenie przedmiotowych działek nowych ulic i o jakim charakterze ( kategorii) oraz, czy postanowienia decyzji podziałowych dają podstawę do przyjęcia, że wydzielenie działek pod drogi nastąpiło w trybie art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r Nr [...] na podst. Art. 104 kpa oraz art. 98 ust.3 art. 129 ust.1, art. 130 i art. 132 ustawy z dnia 21.08.1997ro gospodarce nieruchomościami ( teks. jedn. Dz.U. z 2000r Nr 46 poz.543 z późn. zm) ustalił odszkodowanie w wysokości [...]zł za działki nr [...],[...],[...],[...],[...]i [...] położone w O. gm. R., które na podstawie prawomocnych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. nr: [...] z dnia [...]04.1992, [...]z dnia 1 [...].06.1994 i [...] z dnia [...].05.1996 przeszły z mocy prawa na własność Gminy R.. Równocześnie w powyższej decyzji ustalono, że odszkodowanie winno być wypłacone na konto S. i W. B. w terminie 14 dni, gdy decyzja stanie się ostateczna.

Decyzja ta na skutek odwołania złożonego przez Burmistrza Gminy R. została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...].10.2004 r. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda stwierdził m.in., iż z uwagi na fakt, że postępowanie dotyczy trzech różnych nieruchomości, których podziały zostały zatwierdzone trzema różnymi decyzjami zasadnym będzie wydanie trzech odrębnych decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta O. decyzją z dnia [...]maja 2005 Nr [...] na podst. art. 104 kpa oraz art. 98 ust.3 art. 129 ust.1, art. 130 i art. 132 ustawy z dnia 21.08.1997r o gospodarce nieruchomościami (teks. jedn. Dz.U. z 2000r Nr 46 poz.543 ze. zm) ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł za działkę nr [...] położoną w O. gm. R., która na podstawie prawomocnej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. nr: [...] z dnia [...].05.1996 przeszła z mocy prawa na własność Gminy R..

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podniósł, iż w projekcie podziału działki nr [...] w części graficznej projektowaną działkę nr [...] oznaczono jako drogę. Natomiast w załączniku do uchwały Rady Miejskiej R. z dnia 25 kwietnia 1996r. Nr XXII/252/96 zatwierdzającym zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. - wieś O. , uchylającej również miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy R. zatwierdzonego Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy R. z dnia [...] kwietnia 1990r. nr [...]w zakresie dotyczącym części działek nr [...] i [...], teren działki oznaczony jest w części symbolem Dk - co wskazuje na drogę kołową, a pozostała część działki numer [...]oznaczona jest symbolem Kx z dopiskiem "droga piesza". W konsekwencji zatem w opinii organu I- szej instancji działka [...] przeznaczona była pod budowę ulicy (drogi publicznej) a więc przeszła z mocy prawa na własność gminy.

Od decyzji tej odwołanie złożył Burmistrz R.. W uzasadnieniu zanegował twierdzenia organu l-szej instancji o przejściu na własność Gminy przedmiotowej działki, zwracając uwagę na fakt, iż w decyzji zatwierdzającej projekt podziału nie przywołano art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości.

Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2006r Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzje w całości i ustalił na rzecz S. i W. B. odszkodowanie w wysokości [...] zł za nieruchomość położoną w gminie R., we wsi O. , stanowiącą działkę nr [...] pow. 0.1726 ha. Równocześnie w powyższej decyzji zobowiązano Gminę R. do zapłaty S. B. i W. B. ustalonego odszkodowania, jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym upłynie bezskutecznie terminie do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego do sądu administracyjnego.

W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust.5 ustawy z dnia 29.04. 1985 o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (t. jedn. Dz.U z 1991r Nr 30 poz.127 ze zm.), grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W związku z tym, że działka nr [...] za którą odszkodowania domagali się wnoszący została wydzielona na podstawie ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...].05.1996r. w oparciu o przepisy w/w ustawy dlatego też skutki tej decyzji należało oceniać według postanowień przepisu art. 10 ust.5 cyt ustawy.

W uzasadnieniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...].05.1996r. podano że projekt podziału nieruchomości jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego gminy R. , zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...].04.1996r nr [...]w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenu budownictwa letniskowe. Wydzielona pod drogę działka nr [...] pokrywa się z przebiegiem dróg ujętych w planie i opisanych symbolami Dk oraz kx . Zgodnie z art. 2 ust. 1 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 21.03.1985 o drogach publicznych (Dz.U z 1985 Nr 14 poz.60 ze zm) drogami publicznymi były drogi gminne, lokalne miejskie, a nawet zakładowe, działka [...]leżała zaś w liniach rozgraniczających drogi ujęte w obowiązującym szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego, które to drogi łączyły się z siecią dróg publicznych, to należy stwierdzić, że działka [...]została wydzielona pod drogę gminną, co oznacza, że w jej zakresie nastąpił skutek z art. 10 ust.5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Zatem kiedy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. stała się ostateczna jej własność przeszła na rzecz Gminy R..

Nadto organ II -ej instancji zauważył, iż stosownie do treści art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie wartości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającego wartość nieruchomości. Przy tym zgodnie z art. 156 ust. 3 ustawy znajdujący się w aktach sprawy operat szacunkowy nie mógł stanowić podstawy ustalenia tej wysokości z uwagi na upływ 12 miesięcznego terminu od czasu jego sporządzenia. W tym stanie rzeczy uzyskano kolejny operat szacunkowy, zgodnie z którym wartość nieruchomości oszacowano na kwotę [...]zł.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniósł Burmistrz Gminy R., domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż organ odwoławczy przekroczył swoje kompetencje rozstrzygając, że przedmiotowa działka przeszła z mocy prawa na własność gminy. Uprawniony do tego był zdaniem skarżącego organ zatwierdzający podziały nieruchomości ewentualnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Według skarżącego organ II instancji naruszył również art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów. Sprawa o odszkodowanie zaczęła się w 1999r, a więc podczas obowiązywania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Ponadto, zdaniem skarżącego skoro w podstawie materialno prawnej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości nie powołano się na przepis art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości nie ma podstaw do uznania Gminy R. za właściciela przedmiotowej nieruchomości. Właściciel, na wniosek którego nastąpił podział nieruchomości chcąc uzyskać odszkodowanie powinien domagać się od organu właściwego w sprawie o zatwierdzenie projektu podziału umieszczenia w decyzji wyraźnego stwierdzenia , do której z wydzielonych działek ma zastosowanie art. 10 ust.5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Nadto skarżący stwierdził, iż organ odwoławczy naruszył art. 139 Kodeksy postępowania administracyjnego, albowiem przyznał S. i W. B. odszkodowanie wyższe niż orzeczone w decyzji Starosty O. , a więc orzekła na niekorzyść strony odwołującej się.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 Kpa wyraził pogląd, iż w niniejszej sprawie orzeczenie organu I-szej instancji zapadło w oparciu o operat geodezyjny, który stracił ważność. W tej sytuacji nie mógł on Stanowić dowodu w rozumieniu art. 130 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stwierdzona zatem oczywistość rażącego naruszenia prawa w decyzji Starosty pozwalała Wojewodzie na uchylenie decyzji organu I - szej instancji i orzeczenie co do istoty.

Pismem z dnia [...] listopada 2006r. o oddalenie skargi wnieśli również uczestnicy postępowania S. i W. B., popierając wywody Wojewody zawarte w decyzji jak tez w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem decyzja nie narusza prawa.

Przepis art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29.04. 1985 o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości ( t. jedn. Dz.U z 1991r Nr 30 poz.127 ze zm.), który ma w niniejszej sprawie zastosowanie, odnośnie skutku w postaci przejścia prawa własności działki nr [...] na rzecz Gminy R. stanowił, że grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Przesądził to już Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 września 2002r w sprawie IISA/Po3058/00 stwierdzając, że skoro decyzje podziałowe stały się ostateczne w czasie obowiązywania przepisu art. 10 ust.5 ustawy z dnia 29.04. 1985 o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (t. jedn. Dz.U z 1991 r Nr 30 poz.127 ze zm.), to skutki tych decyzji w postaci ewentualnego nabycia przez gminę własności gruntu należało oceniać według jego postanowień.

Co zaś się tyczy postępowania o ustalenie odszkodowania to postępowanie to na mocy art. 233 ustawy z dnia 21.08.1997 o gospodarce nieruchomościami, toczy się według jej przepisów. Odszkodowanie za grunty przejęte pod budowę ulic ustala się bowiem w odrębnym postępowaniu, po uprawomocnieniu się decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości.

Dokonując oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniu skarżącego organ odwoławczy nie przekroczył swoich uprawnień rozstrzygając, że działka gruntu [...] przeszła z mocy prawa na własność gminy. Jak wynika bowiem z wyroku NSA w Warszawie z dnia 19.06.1996 w sprawie IV SA 198/95 (Wspólnota [...] ) w decyzji o podziale nieruchomości organ administracyjny nie może orzekać o własności działek wydzielonych w wyniku podziału, może on jedynie określić działkę, która została wydzielona pod budowę ulicy w rozumieniu art. 10 ust. 5 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.). Grunty wydzielone pod ulice przechodzą na własność gminy z mocy prawa bez potrzeby wydawania w tym zakresie odrębnej decyzji. Przy tym jedyną przesłanką potrzebną do przyznania odszkodowania jest przejście gruntu wydzielonego pod ulicę na własność gminy. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 01.09.1993 w sprawie III CZP 84/93 OSP 1994/9/170.

W ocenie Sądu Administracyjnego organ II instancji miał wystarczające podstawy , aby przyjąć, że w sprawie zaistniały przesłanki przewidziane w art. 10 ust.5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Z prawomocnej a zatem funkcjonującej w obrocie prawnym Decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...].05.1996r zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości - działki [...]- wynika, że jest on zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego wsi O. - gminy R., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej R. z dnia [...].04.1996r nr [...]. Skoro więc Kierownik Urzędu Rejonowego w W. wydając decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości stwierdził, iż jest on zgodny z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenu budownictwa letniskowego we wsi O. , to oceny skutku prawnego w zakresie działki [...] należy dokonywać w oparciu o ten plan. Plan ten niewątpliwie ustalał przebieg drogi publicznej po gruncie stanowiącym działkę nr [...] . Wydzielona pod drogę przedmiotowa działka pokrywa się z przebiegiem dróg ujętych w planie i opisanych symbolami Dk, i kx. Symbole te oznaczają tereny stanowiące ogólnodostępną przestrzeń komunikacyjną obejmująca drogi kołowe i piesze (§2 pkt 4 Uchwały nr XXII/252/96 z dnia 25 kwietnia 1996r.). Stosownie do ówcześnie obowiązującego przepisu art. 10. ust. 1. pkt 1 Ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1994.nr 89 poz. 415 ze zm.) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb przeznaczenie terenów m. innymi oraz drogi publiczne. Zgodnie zaś z art. 1 i 2 ust. 1 i 2 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 21.03.1985 o drogach publicznych (Dz.U z 1985 Nr 14 poz.60 ze zm) drogą publiczną była droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogami publicznymi były między innymi drogi gminne, lokalne miejskie, a nawet zakładowe. Ulice leżące w ciągu w/w dróg należały do tej samej kategorii co te drogi. Do dróg gminnych oraz lokalnych miejskich zaliczało się pozostałe drogi na terenie gmin i miast, stanowiące uzupełniającą sieć służącą miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg zakładowych (art. 7 ust 1 ustawy o drogach publicznych).

Skoro przedmiotowa działka stanowi drogę łączącą się z istniejącą drogą lokalną prowadzącą do wsi O. , to należy stwierdzić, że działka [...] została wydzielona pod drogę lokalną , a więc publiczną co oznacza, że w jej zakresie nastąpił skutek z art. 10 ust.5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Zatem kiedy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. stała się ostateczna jej własność przeszła na rzecz Gminy R..

Odrębną kwestią jest zarzut naruszenia przez organ II - ej instancji przepisu 139 Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Zgodnie z nim organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie organ I - szej instancji orzekł odszkodowanie opierając się na operacie szacunkowym, który stracił ważność. Natomiast ocenne w tej sprawie pozostaje, czy to naruszenie prawa odpowiada pojęciu: "rażące". W orzecznictwie przyjmuje się, iż ma to miejsce wówczas, gdy przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny, niedwuznaczny i występuje wtedy, gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki. Wymogiem pierwszej z nich jest to, iż z treści decyzji musi wynikać, iż pozostaje ona w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Natomiast druga przesłanka wymaga, aby naruszenie prawa było tego rodzaju, iż prowadzić będzie ono do niemożności zaakceptowania owej decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Dodatkowo wstępnym warunkiem uznania, iż nastąpiło rażące naruszenie prawa, jest stwierdzenie, iż w "zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny", (wyrok WSA z 24.02.2005. w Warszawie - VII SA/Wa 1626/04 LEX nr 165003). Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z dnia 25.02.1998r. sygn. IV SA 771/96 - LEX nr 45182).

Stanowisko organu II-ej instancji w tym zakresie należy uznać za słuszne. Nie ulega wątpliwości, iż z brzmienia art. 156 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika jednoznacznie, iż operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu dla którego został sporządzony i przez okres najwyżej 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Skarżący nie kwestionował, iż operat szacunkowy stanowiący podstawę orzekania przez Starostę O. sporządzony został w lutym 2004r. Tym samym w dniu wydawania decyzji pierwszoinstancyjnej ([...] maja 2005) stracił swą ważność, a więc jak trafnie stwierdził Wojewoda nie mógł stanowić dowodu w zakresie wyceny przedmiotowej nieruchomości. Tak więc zasadnym było uzyskanie nowego operatu - którego ustaleń skarżący nie kwestionował. W tej sytuacji - zgodnie z art. 139 Kpa odstąpienie przez Wojewodę od zasady zakazu reformationis in peius należy uznać za uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podst. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r.) skargę oddalić.

/-/ Sz. Widłak /-/ B. Koś /-/ T.M. Geremek

D.W.d