Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2600/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, art. 50 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu 22 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] września 2020 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] marca 2020 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego z częścią biurową i magazynową w granicy z działkami o nr ew. [...] i [...] na działce o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...] i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowalnej.

Pismem z 18 listopada 2020 r. skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. R..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzą przesłanki do jej odrzucenia, wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa.

Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – jedynie podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego, a skarga wniesiona przez taki podmiot podlega odrzuceniu, jeśli ów brak interesu jest oczywisty (por. np. postanowienia NSA z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2633/12; 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 94/15; z 30 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1579/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że stronami postępowania w sprawie o ustalenia warunków zabudowy będą zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Stronami tego postępowania mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, jeśli decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wkracza w sferę ich praw i obowiązków (por. np. wyrok NSA z 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 268/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego Sąd stwierdził, na podstawie przedłożonych akt administracyjnych sprawy, że A. R. nie jest podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi na ww. decyzję w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, ponieważ nie była stroną tego postępowania, tj. nie posiadała w tym postępowaniu bezpośredniego, opartego na konkretnej normie prawnej, indywidualnego (własnego) interesu prawnego. Nie była ona bowiem ani wnioskodawcą w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ani właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym działki, na której ma być realizowana inwestycja. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z wypisu gruntów, również działki sąsiednie nie stanowiły przedmiotu własności (ani użytkowania wieczystego) A. R.. Stroną postępowania była babcia skarżącej, K. G., jako właściciel działki nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w [...], a sąsiadującej z działką nr [...], przy ul. [...] w [...], której dotyczył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd zarządzeniami z 8 stycznia 2021 r. oraz 25 lutego 2021 r. wzywał A. R. do wskazania, w czyim imieniu została wniesiona skarga, czy została wniesiona przez A. R., czy przez K. G., czy przez A. R. i K. G.. Pismem z 25 stycznia 2021 r. A. R. wskazała, że wnosi skargę w imieniu własnym (pismo przesłano jedynie drogą mailową). Wobec braku odpowiedzi na wezwanie z 25 lutego 2021 r., Sąd zarządzeniem z 13 kwietnia 2021 r. uznał, że skarga została wniesiona wyłącznie przez A. R..

Z uwagi na okoliczność, iż A. R. nie była adresatem zaskarżonej decyzji, ani nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, to należało uznać, że skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, nie posiadającego legitymacji do jej wniesienia, a w rezultacie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Na marginesie Sąd wskazuje, że przed tutejszym Sądem toczy się postępowanie (sygn. akt IV SA/Wa 2601/20) ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2020 r., nr [...], którego uczestnikiem postępowania jest K. G., babcia skarżącej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.