Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1338/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1 art. 14c par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi E. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz skarżącej E. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skargę wniesiono na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z 25 lipca 2013 r. o nr [...] Uzasadniając wydaną interpretację organ wskazał na wstępie, że w dniu 26 kwietnia 2013 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wniesienia aportem do spółki prawa do znaku towarowego.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni – E. K. otrzyma w przyszłości, tytułem darowizny od darczyńcy, udział we współwłasności prawa autorskiego do oznaczenia słowno-graficznego, tj. logotypu znaku towarowego. Darczyńca posiada w majątku osobistym współwłasność autorskiego prawa majątkowego do znaku towarowego. Przedmiotowy znak towarowy nie został dotychczas zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP jak również darczyńca nie wystąpił do Urzędu Patentowego o objęcie go prawami ochronnymi w rozumieniu ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.). Wnioskodawczyni rozważa rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki jawnej. Zamierza wnieść otrzymany udział we współwłasności znaku towarowego wkładem niepieniężnym do tej spółki. Wartość wnoszonego aportu zostanie określona według wartości rynkowej. Tak określona wartość zostanie wpisana do umowy spółki jawnej, jako wartość wkładu niepieniężnego do spółki jawnej. Aport będzie miał charakter jednorazowy i na dzień złożenia wniosku wnioskodawczyni nie planuje ponownie dokonywać takich lub podobnych transakcji. Przedmiot aportu nie będzie stanowić przedsiębiorstwa, ani jego zorganizowanej części. Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego (podatek taki nie wystąpił) przy nabyciu znaku towarowego. Podatniczka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług rehabilitacyjnych, nie prowadzi natomiast działalności gospodarczej w zakresie obrotu lub wytwarzania oznaczeń słowno-graficznych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy E. K. będzie podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu dokonania aportu znaku towarowego?

W ocenie wnioskodawczyni nie będzie ona podatnikiem podatku od towaru i usług z tytułu wniesienia aportem znaku towarowego, w konsekwencji nie powstanie obowiązek podatkowy z tego tytułu. Dokonanie aportu jest wprawdzie czynnością objętą przedmiotowym zakresem zastosowania przepisów ustawy o VAT jednak warunkiem uznania, że aport wywołuje skutki podatkowe w tym podatku jest również to, by czynność była dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług. Przy czym ocena, czy podmiot dokonujący danej czynności posiada status podatnika VAT powinna być dokonywana w stosunku do tej konkretnej czynności. Zdaniem wnioskodawczyni, nie będzie ona podatnikiem w odniesieniu do tej czynności bowiem nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania znaków towarowych, czy innych oznaczeń słowno-graficznych, nie prowadzi również działalności w zakresie obrotu tego rodzaju prawami. Znak towarowy będący przedmiotem wniosku nie był wytworzony w ramach prowadzonej działalności, ani wykorzystywany w tej działalności w jakikolwiek sposób. E. K. wskazała także, że przepisy ustawy o VAT pozwalają na opodatkowanie jednorazowej czynności wyłącznie w wypadku, jeśli towarzyszące jej okoliczności pozwalają ocenić, czy działalność będzie kontynuowana, a więc czy podmiot dokonuje czynności w ramach podejmowanej działalności gospodarczej. W przedmiotowym zdarzeniu przyszłym brak jest jednak okoliczności towarzyszących, które wskazywałby na możliwość kontynuowania działalności gospodarczej w tym zakresie. Podatniczka nie będzie również wykorzystywała znaku towarowego w sposób ciągły, bowiem czynność dokonania aportu ma charakter jednorazowy i z chwilą jej dokonania utraci pani wszelkie prawa do wykorzystywania tego znaku, posługiwania się nim czy też, czy też czerpania z niego korzyści, w tym finansowych. Wobec powyższego, zdaniem podatniczki, uznanie jednorazowego świadczenia usług w postaci przekazania praw do znaku towarowego za działalność gospodarczą wymagałoby wykazania, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie. Z taką sytuacją w niniejszym zdarzeniu przyszłym nie mamy do czynienia. Wobec powyższego, zdaniem E. K. nie można uznać jej za podatnika VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działający w imieniu Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 25 lipca 2013 r. uznał stanowisko podatniczki za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji organ przytoczył stosowne przepisy ustawy

o podatku od towarów i usług, przytoczył definicje, dotyczące podatnika VAT oraz działalności gospodarczej, a następnie wskazał, że w kontekście przytoczonych przepisów planowana przez podatniczkę czynność wniesienia aportem do spółki jawnej udziału we współwłasności znaku towarowego będzie stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a podatniczka będzie występowała w tej czynności jako podatnik VAT.

Następnie organ wskazał, że charakter znaku towarowego i korzyści wynikające z faktu bycia jego właścicielem (współwłaścicielem) wykluczają, by mógł być on wykorzystywany na cele osobiste. Funkcje znaku towarowego, czyli oznaczenie pochodzenia, jakościowa oraz reklamowa powodują, że niemożliwym jest skuteczne realizowanie praw z niego wynikających w sferze życia prywatnego, w oderwaniu od działalności gospodarczej. Zdaniem organu, jakkolwiek możliwe jest samo posiadanie praw do znaku towarowego i nie korzystanie z nich, w przypadku kiedy dochodzi do realizacji uprawnień z niego wynikających, zawsze jest to cel zarobkowy, a nie osobisty.

Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji podatniczka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie interpretacji potwierdzającej prawidłowość jej stanowiska.

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działający w imieniu Ministra Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej indywidualnej interpretacji.

W złożonej za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca wniosła o:

uchylenie zaskarżonej interpretacji,

* zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wydanej interpretacji zarzucono naruszenie:

1. art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług, poprzez uznanie za nieprawidłowe stanowiska skarżącej przez przyjęcie,

że w przedmiotowej sprawie osoba fizyczna będzie podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu czynności wniesienia aportem do spółki jawnej udziału we współwłasności autorskiego prawa majątkowego do oznaczenia słowno-graficznego,

2. art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie interpretacji dotyczącej innego zdarzenia przyszłego niż przedstawione we wniosku przez przyjęcie, że skarżąca dokona rozporządzenia prawem ochronnym na znak towarowy w rozumieniu ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej oraz w efekcie dokonanie oceny prawnej okoliczności niebędących elementami opisanego zdarzenia przyszłego,

3. art. 14b § 1 w zw. z art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, tj. wniesienie aportem do spółki jawnej udziału we współwłasności autorskiego prawa majątkowego do oznaczenia słowno-graficznego,

4. art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie zmiany przedstawionego przez skarżącą zdarzenia przyszłego bez podstawy prawnej i dokonanie rozszerzającej interpretacji przepisów prawa podatkowego z naruszaniem zasady in dubio pro tributario polegającej na przyjęciu, że osoba fizyczna z tytułu czynności wniesienia aportem do spółki jawnej udziału we współwłasności autorskiego prawa majątkowego do oznaczenia słowno-graficznego jest podatnikiem podatku od towarów i usług,

5. art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej, z uwagi na brak wyczerpującego uzasadnienia interpretacji.

W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, skarżąca wskazała, że zgadza się, że samo dokonanie aportu jest czynnością objętą zakresem zastosowania przepisów ustawy o VAT jako świadczenie usług, ale konieczną przesłanką opodatkowania danej czynności jest to, aby była wykonana przez podatnika podatku od towarów i usług. Po przywołaniu treści art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług podatniczka stwierdziła, że analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że przesłanki uznania danego podmiotu w odniesieniu do dokonania konkretnej czynności za podatnika podatku od towarów i usług wymagają każdorazowej oceny czynności faktycznych danej sprawy, bowiem podatnikiem jest się w stosunku do konkretnej czynności, a nie co do zasady. Uznanie osoby za podatnika wymaga samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej przez daną osobę. Należy przez to rozumieć prowadzenie działalności na własne ryzyko, w warunkach niepewności rynkowej. Jednorazowa czynność będzie opodatkowana wyłącznie w przypadku, jeśli towarzyszące jej okoliczności pozwalają uznać, że działalność w tym zakresie będzie kontynuowana przez daną osobę, a więc uznać, że dany podmiot dokonuje czynności w ramach podejmowanej działalności gospodarczej. Nie jest przy tym konieczne faktyczne kontynuowanie działalności, wystarczający jest zamiar jej kontynuowania w chwili wykonywania danej czynności. Nie ma tu znaczenia zaprzestanie dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie, po dokonaniu tej jednorazowej czynności.

Zdaniem skarżącej, opisane w zdarzeniu przyszłym okoliczności zaprzeczają zamiarowi prowadzenia i kontynuowania działalności w tym zakresie. Podatniczka

weszła w posiadanie znaku towarowego w wyniku darowizny, nie podjęła jakichkolwiek działań, aby rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie, między innymi nie posiadała, ani nie nabyła praw do innych znaków, lub choćby podobnych praw majątkowych.

Skarżąca wskazała następnie, że działalność gospodarcza w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy obejmuje w szczególności wykorzystywanie składników majątku, tj. towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych, przy czym ustawa o VAT nie konstytuuje w tym przypadku wymogu utrzymania określonej częstotliwości ich wykorzystywania, lecz wprowadza przesłankę ciągłości oraz elementu zarobkowego. Zatem wykorzystywanie towarów dla celów zarobkowych, aby mogło być uznane za ciągłe i decydować o uznaniu danej czynności za działalność gospodarczą, musi charakteryzować się stałą powtarzalnością lub długim okresem trwania. Skarżąca podniosła, że po otrzymaniu znaku towarowego, pragnie rozporządzić nim jednorazowo i definitywnie, poprzez wniesienia go aportem do spółki jawnej. Nie będzie wykorzystywała znaku towarowego w sposób ciągły, bowiem czynność dokonania aportu ma charakter incydentalny, jest jednorazowym rozporządzeniem i z chwilą jej dokonania utraci wszelkie prawa do wykorzystywania tego składnika majątku, w tym również posługiwania się nim, czy czerpania z niego korzyści. W opinii skarżącej, czynność wniesienia aportu nie będzie zatem działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT ze względu na brak powtarzalności tej czynności oraz brak jej ciągłego charakteru. Tym samym, należy zaliczyć tą czynności do czynności zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Po zacytowaniu fragmentu treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2013 r. (sygn. akt I SA/Łd 228/13) skarżąca stwierdziła, że uznanie jednorazowej czynności w postaci aportu prawa autorskiego do znaku towarowego za działalność gospodarczą wymagałoby wykazania, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, natomiast w przedstawionym zdarzeniu przyszłym taka sytuacja nie występuje.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła ponadto, że założono a priori, iż każdorazowe przeniesienie praw do znaku towarowego musi zostać uznane za czynność podejmowaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym w stosunku do nabytego przez nią znaku towarowego nie zostało dokonane zgłoszenie rejestracyjne (tj. nie został złożony wniosek o objęcie go prawem ochronnym w rozumieniu ustawy Prawo własności przemysłowej), oraz że nie zostanie ono dokonane przed wniesieniem aportu do spółki jawnej. Właściwa zatem kwalifikacja prawna przedmiotowego prawa do znaku towarowego prowadzi do wniosku, że nabyte prawo stanowi autorskie prawo majątkowe jako "utwór" w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Bez zgłoszenia rejestracyjnego, znak towarowy nie posiada swojej najważniejszej cechy - szczególnej ochrony. Wykorzystywanie niezarejestrowanego znaku towarowego, na który nie udzielono prawa ochronnego, stanowi wykonywanie określonych czynności faktycznych. Niezarejestrowany znak towarowy nie jest wprawdzie pozbawiony jakiejkolwiek ochrony prawnej, jednakże wynikać może ona nie z prawa do znaku, ale z ogólnych zasad odpowiedzialności cywilnej.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, zdaniem skarżącej, nie ma żadnych przesłanek do uznania, iż nie jest możliwe rozporządzenie autorskim prawem majątkowym w oderwaniu od działalności gospodarczej.

Skarżąca stwierdziła, że dokona rozporządzenia udziałem we współwłasności autorskiego prawa majątkowego, natomiast tutejszy organ przedstawił oraz ocenił konsekwencje rozporządzenia prawem ochronnym na znak towarowy w rozumieniu ustawy Prawo własności przemysłowej. Wydając zatem zaskarżoną interpretację naruszył podstawowe zasady postępowania podatkowego, tj. że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa oraz że powinny prowadzić postępowanie

w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 11 lipca 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku

z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "p.p.s.a." sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest uzasadniona.

Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14b i 14 c ustawy Ordynacja podatkowa zwana dalej "O.p."

W myśl art. 14b § 1 O.p. Minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Paragraf 2 powołanego przepisu stanowi, iż wniosek o interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art. 14 c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i niebudzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych.

Obowiązkiem organu jest dokonanie wykładni co do treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji, organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Ponadto, organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji, wynika, że stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

Organ, udzielając interpretacji, przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest więc możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy,

że organ podatkowy nieprawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji

w kontekście przedstawionego przez wnioskodawczynię zdarzenia przyszłego,

a w szczególności nie odniósł się wyczerpująco do zagadnień przedstawionych we wniosku o interpretację.

Organ interpretujący ograniczył się natomiast jedynie do przytoczenia definicji "podatnika VAT", "usługi" oraz "działalności gospodarczej", poszczególnych przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) oraz art. 8 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), nie wskazując w efekcie dlaczego uznał wnioskodawczynię za podatnika VAT, że skoro we wniosku wielokrotnie podkreślano, że nie prowadzi ona działalności gospodarczej w tym zakresie ani nie zamierza jej prowadzić.

Wprawdzie wykonywanie (prowadzenie) działalności gospodarczej obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie czynności należących do zakresu tej działalności, lecz także czynności zmierzające do zaistnienia takich czynności gospodarczych. W ocenie, czy zostały podjęte czynności zmierzające bezpośrednio do rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej należy uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy, w tym także zamiar (wolę) osoby prowadzącej działalność gospodarczą.

Organ takiej analizy nie przeprowadził, nie wyjaśnił także, czy możliwe jest rozporządzenie autorskim prawem majątkowym w oderwaniu od działalności gospodarczej ograniczając się jedynie do wskazania, że charakter znaku towarowego i korzyści wynikające z faktu bycia jego właścicielem (współwłaścicielem) wykluczają, by mógł być on wykorzystywany na cele osobiste, a korzystanie z praw do znaku towarowego następuje zawsze w calach zarobkowych.

Tak więc, zgodzić należy się z zarzutem skargi, że pomimo przytoczenia licznych przepisów podatkowych, w zaskarżonej interpretacji nie przedstawiono argumentów, które przyczyniły się do uznania stanowiska podatniczki za nieprawidłowe.

Zasadnie w skardze podkreślono także, że we wniosku wskazano, że w stosunku do nabytego przez wnioskodawczynię znaku towarowego nie zostało dokonane zgłoszenie rejestracyjne oraz, że nie zostanie ono dokonane przed wniesieniem aportu do spółki jawnej, a zatem nieuprawnione jest utożsamianie znaku towarowego

z prawem do znaku towarowego, jako ze szczególnym prawem podmiotowym z nabyciem którego wiązać się mogą określone skutki.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 14 b § 1 i art. 14 c § 1 i 2 O.p.

W ponownym postępowaniu Minister Finansów uwzględni zatem stan faktyczny opisany we wniosku i wydając interpretację zawrze w niej ocenę stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienie prawne tej oceny. Ocena ta sprowadzać się będzie w zasadzie do stwierdzenia, czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe czy nieprawidłowe. Jeśli jest prawidłowe w pełnym zakresie organ będzie mógł odstąpić od uzasadnienia prawnego. W każdym innym przypadku (nieprawidłowości częściowej lub całkowitej) obowiązkiem organu będzie przedstawienie prawnych powodów nieuznania stanowiska wnioskodawcy, tj. wykazania braku podstaw do zastosowania takich przepisów, na których oparł swoje stanowisko wnioskodawca. Dodatkowo, negatywna oceny wymaga od organu również wskazania prawidłowego stanowiska i prawnego jego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie wskazanych przepisów, orzekł zatem jak w sentencji.

Odnośnie zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz skarżącej kwotę [...] zł.