Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 203/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 5; art. 35
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 56 ust. 6; art. 77 ust. 1, 3, 4
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 324 poz 23 art. 41; art. 107; art. 108; art. 109; art. 110; art. 126
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (wersja ujednolicona).
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 1 pkt 6
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie WSA Małgorzata Fita,, WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia jego kwoty, kwoty podatku od towarów i usług, kwoty opłaty paliwowej i kwoty podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 31 grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 30 września 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia jego kwoty, kwoty podatku od towarów i usług, kwoty opłaty paliwowej i kwoty podatku akcyzowego.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu 30 sierpnia 2013 r. S. K., przyjeżdżając z Ukrainy przez drogowe przejście graniczne w [...] samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu 60 litrów benzyny w zbiorniku samochodu.

Na podstawie zapisów w systemie kontroli odpraw celnych SOC-O organ celny ustalił, że S. K. wcześniej w tym samym miesiącu sierpniu 2013 r. wielokrotnie przejeżdżał przez granicę, deklarując przywóz benzyny w łącznej ilości 830 litrów. Organ celny uznał, że zaistniały uzasadnione wątpliwości co do charakteru przewożonego paliwa, a tym samym zasadności skorzystania przez stronę ze zwolnień celnych oraz podatkowych.

Skarżący przesłuchany w charakterze strony w dniu 30 sierpnia 2013 r. zeznał, że jeździ samochodem na Ukrainę na zakupy, w celach turystycznych oraz by zatankować samochód.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia 30 września 2013 r. określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 12 zł, kwotę podatku od towarów i usług oraz kwotę podatku akcyzowego w łącznej wysokości 176 zł, a także kwotę opłaty paliwowej w wysokości 6,20 zł. Odnosząc się do stanowiska S. K. zawartego w protokole z przesłuchania z dnia 30 sierpnia 2013 r., organ celny podniósł, że przez pojęcie okazjonalności przewozu rozumie się przywóz, który odbywa się rzadko, sporadycznie, przy okazji podróży i w każdym przypadku sprawa powinna być oceniana indywidualnie z uwzględnieniem częstotliwości przywozu takich samych towarów przez danego podróżnego. Organ ustalił, że przewóz paliwa przez skarżącego nie miał charakteru okazjonalnego.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji S. K. wniósł o jej uchylenie, bowiem ustalenia zawarte w decyzji organu pierwszej instancji są sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy. W opinii skarżącego fakt deklarowania określonej ilości paliwa przy przekraczaniu granicy nie oznacza, że taka ilość paliwa została zakupiona podczas pobytu na Ukrainie, gdyż samochód za każdym razem był dotankowywany niewielką ilością paliwa. Przedstawione w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej wyliczenia mijają się z prawdą. Skarżący podniósł, że organ celny nie wziął pod uwagę wyjaśnienia zawartego w protokole, iż samochód jest tankowany średnio raz w tygodniu ok. 60 litrami benzyny. S. K. wskazał, że w okresie objętym kontrolą jego samochód przekraczał granicę 17 razy, przy czym ośmiokrotnie kierowcą był on, a 9 razy granicę przekraczał inny kierowca.

Dyrektor Izby Celnej w [...] uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji podniósł, że generalną zasadą ustanowioną w przepisach prawa celnego jest zasada powszechności należności przywozowych, zgodnie z którą od każdego towaru przywożonego z terytorium państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty wymagane są należności przywozowe. Zwolnienie z tych należności stanowi wyjątek, który musi wprost wynikać z przepisów prawa. Podstawowym aktem prawnym ustanawiającym zwolnienia celne jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 324, s. 23, dalej powoływane także jako rozporządzenie nr 1186/2009. Możliwość skorzystania ze zwolnień celnych w przypadku importu paliwa została uregulowana w art. 41 i art. 107-110 rozporządzenia nr 1186/2009.

Organ celny podniósł, że oceniając prawidłowość odmowy zastosowania zwolnienia z należności celnych i podatkowych przywożonego paliwa w pierwszej kolejności należy wskazać, iż w niniejszej sprawie nie jest sporna ani ilość przewożonego paliwa ani fakt, że paliwo było przewożone w fabrycznie zamontowanym zbiorniku. W trakcie prowadzonego postępowania nie była kwestionowana ani ilość zgłoszonego paliwa ani fakt, że pojazd wykorzystywany przez stronę posiadał fabrycznie zamontowany zbiornik paliwa.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zdaniem organu celnego należało dokonać oceny, czy przywożone paliwo jest towarem o charakterze handlowym, czy też takim towarem nie jest. Kluczowa jest ocena wystąpienia jednej z przesłanek uprawniających do skorzystania ze zwolnienia celnego jaką jest okazjonalność przewozu. Organ podniósł, że termin "okazjonalność" nie został zdefiniowany wprost w przepisach celnych i podatkowych, jednakże został związany z warunkiem dotyczącym charakteru przywożonych towarów, które nie mogą wskazywać na przywóz w celach handlowych. Pojęcie "towarów pozbawionych charakteru handlowego" zostało zdefiniowane w art. 1 pkt 6 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/1993 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. z 1992 r. Nr 302, s. 1). Zgodnie z powyyższym przepisem o towarach pozbawionych charakteru handlowego mowa jest wtedy, kiedy objęcie ich daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego ich odbiorców lub osób je przewożących bądź też, które są wyraźnie przeznaczone na upominki. Według definicji słownikowej "okazjonalny" odnosi się do konkretnej okazji – okoliczności i oznacza okolicznościowy, nieczęsto się zdarzający, spotykany, widywany rzadko, od czasu do czasu, przypadkowo, sporadyczny, przygodny. Wyrazy bliskoznaczne dla pojęcia "okazjonalny" to: incydentalny, niepowtarzalny, przelotny, wyjątkowy, rzadki, sporadyczny, unikalny, epizodyczny.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że odwołanie się przez organ celny do słownikowej definicji okazjonalności w niniejszej sprawie było uzasadnione, gdyż ani przepisy celne ani podatkowe nie określają pojęcia "okazjonalności". Takie działanie znajduje aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Zdaniem organu celnego, poprzez pojęcie "okazjonalności" przywozu rozumie się przywóz, który odbywa się rzadko, sporadycznie, "przy okazji podróży" i w każdym przypadku sprawa powinna być oceniana indywidualnie z uwzględnieniem częstotliwości przywozu takich samych towarów przez danego podróżnego. Prawodawca użył pojęcia "przywóz okazjonalny" w celu wyeliminowania sytuacji, w której ze zwolnienia z należności celnych przywozowych mogliby korzystać podróżni, którzy z przywozu towarów w swoim bagażu osobistym uczynili sobie źródło dochodu poprzez wprowadzenie do obrotu handlowego towarów zwolnionych z należności celnych przywozowych jako towarów przywożonych na użytek własny lub ich rodzin lub przeznaczonych na prezenty.

Korzystając z systemu informatycznego SOC-O organ celny sporządził raport deklaracji przywozowych złożonych przez S. K. za okres od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 29 sierpnia 2013 r. W wyniku analizy tego raportu stwierdzono, że w okresie od 1 do 29 sierpnia 2013 r. S. K., przekraczając przejście graniczne w [...] dokonywał przywozu paliwa samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], deklarując przywóz paliwa w łącznej ilości 830 litrów. Organ ocenił, że taka ilość paliwa pozwala, przy założeniu zużycia paliwa na poziomie 11,5/100 km, na przejechanie ok. 7.217 km to jest ok. 250 km dziennie, co przy racjonalnej jeździe (70km) daje ok. 3,5 godzin jazdy dziennie. Powyższe spowodowało pojawienie się uzasadnionych wątpliwości co do charakteru przywożonego paliwa, gdyż biorąc pod uwagę zasady logiki i doświadczenia życiowego ilość przewożonego paliwa jak i możliwość pokonania odległości z jego użyciem przez prywatnego użytkownika wskazuje na ponadnormatywne wykorzystanie pojazdu. Organ celny zaznaczył przy tym, że powyższe ustalenia dotyczą jedynie możliwości przejazdów z wykorzystaniem do napędu pojazdu benzyny, podczas gdy pojazd posiadał również instalację zasilania gazem, a z punktu widzenia ekonomiki eksploatacji pojazdu oraz cen paliw, wykorzystanie gazu LPG jest tańsze, co powoduje, iż w pierwszej kolejności wykorzystywany jest ten rodzaj paliwa, a nie benzyna. Zdaniem organu celnego, w świetle tych okoliczności, przywożone paliwo nie mogło być wykorzystane przez pojazd w którym było przywożone.

Dalej organ celny wskazał, że argumentacja S. K. co do ilości przywożonego paliwa nie może zostać zaakceptowana, gdyż skarżący nawet nie uprawdopodobnił faktu oraz ilości wywożonego paliwa, a jak wynika z treści art. 126 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 to w interesie strony leży udowodnienie spełnienia przesłanek umożliwiających skorzystanie ze zwolnienia celnego, co w tym konkretnym przypadku mogłoby się wyrażać poprzez złożenie deklaracji wywozowej.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, że S. K. przekraczał granicę 8 razy jako kierowca, zaś kolejne 9 jako pasażer, organ celny nie podzielił tego zarzutu. Organ celny ustalił, że skarżący jako kierujacy pojazdem, przekroczył granicę 10 razy, deklarując każdorazowo przywóz paliwa w określonej ilości. Organ celny zaznaczył, że przy określeniu długu celnego uwzględnione zostały tylko te przejazdy, w których zgłoszenia celne w miesiącu sierpniu 2013 r. dokonywane były przez S. K.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, S. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...], zarzucając organom celnym błędne ustalenie, że skarzący w lipcu 2013 r. przywiózł na teren Unii Europejskiej 830 litrów paliwa w celach handlowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego dających podstawę do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności.

Spór dotyczy w niniejszej sprawie kwestii, czy skarżący dokonał zwykłego importu paliwa z Ukrainy, czy też dokonał niehandlowego przywozu, korzystającego ze zwolnień celnych i podatkowych.

Generalną zasadą ustanowioną w przepisach prawa celnego jest zasada powszechności należności przywozowych, zgodnie z którą od każdego towaru przywożonego z terytorium państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty wymagane są należności przywozowe. Zwolnienie z tych należności stanowi wyjątek, który musi wprost wynikać z przepisów prawa. Podstawowym aktem prawnym ustanawiającym zwolnienia celne jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych. Możliwość skorzystania ze zwolnień celnych w przypadku importu paliwa została uregulowana w art. 41 i art. 107-110 rozporządzenia nr 1186/2009.

Przepis art. 41 rozporządzenia nr 1186/2009 wprowadził możliwość zwolnienia z należności celnych przywozowych dla towarów znajdujących się w bagażu osobistym podróżnych przyjeżdżających z państw trzecich, jeżeli przywożone towary są zwolnione z podatku od wartości dodanej (VAT) na mocy przepisów prawa krajowego przyjętych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy.

Zgodnie z art. 107 rozporządzenia nr 1186/2009, paliwa przewożone w standardowych zbiornikach prywatnych i handlowych pojazdów mechanicznych wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty; paliwa znajdujące się w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne pojazdy mechaniczne, przy ilości maksymalnej 10 litrów na pojazd, nie naruszając krajowych przepisów dotyczących przechowywania i transportu paliw, są zwolnione z należności celnych przywozowych.

Jednocześnie przepis art. 110 rozporządzenia nr 1186/2009 stanowi, że paliwo zwolnione z należności celnych przywozowych na podstawie art. 107, 108 i 109 nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane, z wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów, nie może też zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. Naruszenie przepisów ust. 1 powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych od wymienionych produktów według stawki obowiązującej w dniu tego naruszenia oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.

Stosownie do art. 35 ustawy z dnia 16 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 752) zwalnia się od akcyzy import paliw silnikowych przewożonych w standardowych zbiornikach pojazdów silnikowych, w ilości nieprzekraczającej 600 litrów na pojazd; paliw silnikowych znajdujących się w kanistrach przewożonych przez pojazdy silnikowe i w ilości nieprzekraczającej 10 litrów na pojazd zgodnie z warunkami określonymi w przepisach dotyczących przechowywania i transportu paliw. Zwolnienie ma zastosowanie pod warunkiem, że paliwa silnikowe są wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione; nie zostaną usunięte z tego środka transportu ani nie będą magazynowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy; nie zostaną odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia (art. 33 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym).

Zgodnie zaś z art. 56 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej powoływanej także jako ustawa o VAT) do celów stosowania zwolnień, za przywóz, który nie ma charakteru handlowego uważa się przywóz spełniający następujące warunki: 1/ odbywa się okazjonalnie; 2/ obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty. Zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 zwalnia się od podatku import: paliwa przewożonego w standardowych zbiornikach. Towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku, jeżeli są wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione. Towary te nie mogą zostać usunięte z tego środka transportu ani być składowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy, oraz nie mogą zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. W przypadku naruszenia warunków, o których mowa w ust. 3, wysokość podatku określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu naruszenia tych warunków oraz według stawek obowiązujących w tym dniu (art. 77 ust. 3 i 4 ustawy o VAT).

Powołane wyżej przepisy stanowią implementację do krajowego porządku prawnego przepisów Dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy (Dz. U. UE.L. z 2007 r. Nr 346, s. 6 – dalej wymienianej także jako Dyrektywa Rady 2007/74/WE). W myśl art.6 Dyrektywy Rady 2007/74/WE do celów stosowania zwolnień za przywóz, który nie ma charakteru handlowego, uważa się przywóz, który spełnia określone warunki: 1/ odbywa się okazjonalnie; 2/ obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty. Charakter lub ilość tych towarów nie może wskazywać na przywóz w celach handlowych.

Możliwość częstego przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego wynika z przepisów rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1931/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia Konwencji z Schengen (Dz. U. UE L 2006 r. Nr 405, s. 1). W interesie rozszerzonej Wspólnoty leży zapewnienie, aby granice z państwami sąsiadującymi nie stanowiły barier dla handlu, wymiany społecznej i kulturalnej czy współpracy regionalnej. W tym celu powinien zostać opracowany skuteczny system dla potrzeb małego ruchu granicznego (ust. 2 preambuły powołanego Rozporządzenia). Wspólnota powinna ustanowić kryteria i warunki, które mają zostać spełnione przy wprowadzaniu ułatwień dla mieszkańców strefy przygranicznej przy przekraczaniu zewnętrznej granicy lądowej w ramach zasad małego ruchu granicznego. Takie kryteria i warunki powinny zapewnić równowagę pomiędzy ułatwianiem przekraczania granicy mieszkańcom strefy przygranicznej działającym w dobrej wierze, mającym uzasadnione powody do częstego przekraczania zewnętrznej granicy lądowej, z jednej strony, a potrzebą zapobiegania nielegalnej imigracji oraz potencjalnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa, jakie stanowi działalność przestępcza, z drugiej strony (ust. 4 prambuły).

Należy zauważyć, że z przekraczaniem zewnętrznej granicy lądowej w ramach zasad małego ruchu granicznego, wiąże się prawo do przywozu towarów na obszar Wspólnoty. Dotyczy to również przywozu paliwa. Jednak, jak wyżej zostało to wyjaśnione, charakter lub ilość tych towarów nie może wskazywać na przywóz w celach handlowych.

Zdaniem Sądu w badanej sprawie organy celne prawidłowo zastosowały przepisy art. 56, art.77 ustawy o VAT oraz art.41 i art.107 -110 rozporządzenia nr 1186/2009, czego wynikiem była odmowa zastosowania zwolnienia z należności celnych i podatkowych przywożonego paliwa. Ponadto Dyrektor Izby Celnej słusznie odwołał się do art. 1 pkt 6 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/1993 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. z 1992 r. Nr 302, s. 1 z późn. zm.) Zgodnie z tym przepisem o towarach pozbawionych charakteru handlowego mowa jest wtedy, kiedy objęcie ich daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego ich odbiorców lub osób je przewożących bądź też, które są wyraźnie przeznaczone na upominki.

Zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że ocena czy przywóz ma charakter niehandlowy musi być dokonywana dla każdego przypadku indywidualnie z uwzględnieniem zwłaszcza ilości i charakteru przywozu, częstotliwości przywozu takich samych produktów przez danego podróżnego. Nie budzi zastrzeżeń posłużenie się przez organy celne wykładnią językową. Słusznie organy wskazały, że termin okazjonalny odnosi się do konkretnej okazji – okoliczności i oznacza okolicznościowy, nieczęsto się zdarzający, spotykany, widywany rzadko, od czasu do czasu, przypadkowo, sporadyczny, przygodny. Wyrazami bliskoznacznymi dla pojęcia "okazjonalny" z kolei są: incydentalny, niepowtarzalny, przelotny, wyjątkowy, rzadki, sporadyczny, unikalny, epizodyczny.

W oparciu o dane zarejestrowane w systemie SOC-O, organy celne dokonały analizy częstotliwości przywozu oraz ilości zgłoszonego w ciągu miesiąca paliwa. Ustalenia te nie budzą wątpliwości. Z raportu deklaracji przywozowych wynika, że S. K. w okresie od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 29 sierpnia 2013 r. dokonał 10 razy przekroczenia granicy i zgłoszenia celnego paliwa. Natomiast z analizy ilości zgłoszonego do dnia 29 sierpnia 2013 r. paliwa (830 litrów), przy uwzględnieniu średniego zużycia, wynika, że taka ilość wystarczyłoby na pokonanie trasy 7.217 km, to jest przejeżdżanie dziennie 250 km, co zajmowałoby około 3,5 godzin dziennie. Organy słusznie zauważyły również, że powyższe wyliczenia dotyczą jedynie możliwości przejazdów z wykorzystaniem benzyny, w sytuacji gdy pojazd był wyposażony w instalację gazową. Skarżący w toku postępowania wprawdzie podał powód częstego przekraczania granicy z Ukrainą, jednak nie przedstawił przy tym dowodów potwierdzających tak duże zapotrzebowanie na paliwo, a jak stanowi art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009 w przypadku, gdy rozporządzenie to określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, że takie warunki zostały spełnione. Osoba zainteresowana może zatem skutecznie wykazać, że nawet przy znacznej częstotliwości wprowadzania paliwa na obszar Unii, istniały uzasadnione powody natury osobistej lub zawodowej dla wystąpienia takiej zwiększonej częstotliwości. Jeśli tego nie czyni, ograniczając się do niczym nie popartego oświadczenia, nie może oczekiwać, że jej argumenty zostaną uwzględnione. Ponadto przy tak znacznej częstotliwości wyjazdów i składaniu deklaracji o wwozie paliwa skarżący nie deklarował przy wyjeździe z Polski wywozu paliwa. Nie można zatem przyjąć za wykazaną w toku postępowania celnego tezy skarżącego, że wwoził na obszar celny w całości lub w istotnej części paliwo, które uprzednio wywiózł przekraczając granicę.

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi dotyczącymi postępowania dowodowego, z uwzględnieniem prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. W konsekwencji organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do trafnie ustalonego stanu faktycznego. Organy celne miały podstawę do przyjęcia, że paliwo będące przedmiotem postępowania, nie może podlegać zwolnieniu od należności celnych przywozowych, co skutkowało określeniem kwoty długu celnego, kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług i opłaty paliwowej. Organy szczegółowo przy tym uzasadniły motywy swoich rozstrzygnięć, opierając się na wszechstronnie zebranym i rozważonym materiale dowodowym, z którego wyciągnęły logiczne wnioski, odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych, mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach, nie naruszając granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) oddalił skargę.