Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 65/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art 149 par. 1a ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200, art. 133 par. 1, art. 149 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1a,2, art. 52
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 13, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; III. umarza postępowanie w pozostałej części; IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 7 października 2016r....] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...], zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015r. poz. 2058) – przez nieudzielenie żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia 25 lipca 2016r. wystąpiła do organu o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1. Czy – a jeżeli tak – to na podstawie jakiej/jakich umowy/ów - w okresie 1 lipca 2015 – 30 czerwca 2016r. [...] świadczył pracę dla Urzędu Miasta i Gminy w [...]?

2. Jakie środki finansowe brutto i netto zostały przekazane ze środków publicznych Urzędu Miasta i Gminy w [...] lub jednostek podległych Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] na rachunek bankowy lub w gotówce [...] w okresie 1.07.2015- 30.06.2016r.?

3. Z tytułu jakich umów lub innych form zobowiązań zostały one przekazane?

Powyższemu wezwaniu organ nie uczynił zadość, nie odniósł się również w żaden sposób do złożonego ponaglenia oraz nie wskazał na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Bezczynność ta jest, zdaniem strony, tym bardziej rażąca, że pismem z dnia 3 sierpnia 2016r. organ przedłużył termin udzielenia odpowiedzi na wniosek – do dnia 24 września 2016r. – któremu także uchybił. Wskazano także na długi okres pozostawania Burmistrza w bezczynności i brak podstaw prawnych do odmowy udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie. Strona skarżąca zaznaczyła, że w obecnej chwili księgowość każdej gminy jest skomputeryzowana i udzielenie przedmiotowych informacji powinno nastąpić bezzwłocznie, gdyż wytworzenie wnioskowanych danych jest tylko kwestią kilku minut oraz paru operacji informatycznych.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o:

1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 25 lipca 2016r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy,

2. zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania,

3. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa – na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011r. nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a.,

4. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, bądź umorzenie postępowania – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., argumentując że w dniu 19 października 2016r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej – z uwagi na fakt, że zakres wniosku dotyczył informacji podlegającej ochronie wynikającej z ustawy o ochronie danych osobowych oraz dotyczył osoby nie pełniącej funkcji publicznych, a zatrudnionej na stanowisku pomocniczym i obsługi. Rozstrzygnięcie to, wydane na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016r. poz. 922), zostało następnie w dniu 5 sierpnia 2016r. zaskarżone przez wnioskodawcę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Ponadto strona skarżąca, pomimo że skierowała w dniu 3 października 2016r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w ogóle nie czekała na odpowiedź, lecz praktycznie natychmiast (w dniu 7 października 2016r.) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – co w ocenie organu sprawia, że skarga jest przedwczesna i powinna zostać uznana za niedopuszczalną – na podstawie art. 58 pkt 6 p.p.s.a. Powołano się przy tym na orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym krótki okres pozostawania zobowiązanego w bezczynności lub podejmowanie przez niego działań zmierzających do załatwienia sprawy powodują, że bezczynności, chociaż niewątpliwie wystąpiła, nie można uznać za rażącą.

Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2016r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wnioski w niej zawarte, dodając że decyzją z dnia 29 listopada 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 19 października 2016r.

Pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania sądowego oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sprawy wymienione w tym przepisie to takie, w których powinna być wydana decyzja administracyjna, albo postanowienie, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, a ponadto pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6 p.p.s.a.

Na wstępie, odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi – jako przedwczesnej, należy podkreślić, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (aktualny Dz. U. z 2016, poz. 1764), zwanej dalej ustawą, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej CBOSA). Tym samym nie sposób podzielić stanowiska Burmistrza Miasta i Gminy [...] o konieczności odrzucenia skargi ze względu na jej wniesienie w dniu 7 października 2016r. – bez czekania przez stronę na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez udostępnienie żądanych informacji, które wpłynęło do siedziby organu w dniu 3 października 2016r. (k. 11 akt sądowych).

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo do uzyskania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa jest prawem konstytucyjnym obywateli, przewidzianym w art. 61 Konstytucji RP i obejmuje m.in. dostęp do dokumentów (ust. 2). Realizację omawianego prawa stanowi art. 4 ustawy. Z mocy art. 4 ust. 1 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące Skarb Państwa, organy samorządu terytorialnego. Podmioty obowiązane w rozumieniu art. 4 ustawy stanowią szeroki krąg podmiotów, wykonujących zadania publiczne i w ramach tych zadań wytwarzających informację publiczną, bądź będących w posiadaniu takiej informacji, pozyskanej przy wykonywaniu zadań publicznych.

W niniejszej sprawie Międzyzakładowy Związek Zawodowy Pracowników Samorządowych w Gminie [...] zarzuca organowi bezczynność, wskazując że:

- po pierwsze, nie udzielono odpowiedzi na wniosek o udostępnienie następujących informacji publicznych z dnia 25 lipca 2016r. (k. 9 akt sądowych),

- po drugie, wydana w tym przedmiocie (już po wniesieniu skargi) odmowna decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 19 października 2016r. (k. 19 akt sądowych) została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2016r. z jednoczesnym przekazaniem sprawy organowi I instancji (k. 51 akt sądowych).

Analizując treść wniosku z dnia 25 lipca 2016r. wskazać trzeba, że w piśmie tym żądano udostępnienia następujących informacji:

1. Czy – a jeżeli tak – to na podstawie jakiej/jakich umowy/ów - w okresie 1 lipca 2015 – 30 czerwca 2016r. [...] świadczył pracę dla Urzędu Miasta i Gminy w [...]?

2. Jakie środki finansowe brutto i netto zostały przekazane ze środków publicznych Urzędu Miasta i Gminy w [...] lub jednostek podległych Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] na rachunek bankowy lub w gotówce [...] w okresie 1.07.2015- 30.06.2016r.?

3. Z tytułu jakich umów lub innych form zobowiązań zostały one przekazane?

Nie było między stronami sporne, że Burmistrz Miasta i Gminy [...], jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jest – co do zasady – podmiotem obowiązanym na gruncie ustawy do udostępnienia informacji publicznej, ani też, że objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 25 lipca 2016r. informacje, miały charakter informacji publicznej.

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą również nie kwestionuje powyższej oceny stron. Jak wynika bowiem z art. 1 ust. 1 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo do uzyskania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa jest prawem konstytucyjnym obywateli, przewidzianym w art. 61 Konstytucji RP i obejmuje m.in. dostęp do dokumentów (ust. 2). Realizację omawianego prawa stanowi art. 4 ustawy. Z mocy art. 4 ust. 1 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące Skarb Państwa, organy samorządu terytorialnego. Podmioty obowiązane w rozumieniu art. 4 ustawy stanowią szeroki krąg podmiotów, wykonujących zadania publiczne i w ramach tych zadań wytwarzających informację publiczną, bądź będących w posiadaniu takiej informacji, pozyskanej przy wykonywaniu zadań publicznych.

Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie I wyroku wskazać należy, że przed wniesieniem skargi organ nie dopełnił wymogów ustanowionych w art. 13 ustawy. Mianowicie, zgodnie z tym przepisem:

- udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1);

- jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Z kolei stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

Jak wynika bowiem z akt sprawy wniosek o udzielenie informacji publicznej został złożony w dniu 25 lipca 2016r., a skarga do tut. Sądu – w dniu 7 października 2016r. Zaznaczyć trzeba, że jakkolwiek pismem z dnia 3 sierpnia 2016r. organ, działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy, powiadomił wnioskodawcę o "przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi do dnia 24 września 2016r. – ze względu na skomplikowaną i rozbudowaną treść wniosku, co wymaga odpowiednio długiego okresu czasu na udostępnienie informacji" (k. 10 akt sądowych), to termin ten nie został dotrzymany – co słusznie zauważyła strona skarżąca. Tym samym w ustawowym terminie 14-tu dni od daty wpływu przedmiotowego wniosku organ nie udostępnił żądanych informacji. Nie został również dotrzymany termin określony w powiadomieniu z dnia 3 sierpnia 2016r., gdyż decyzja odmowna została wydana dopiero w dniu 19 października 2016r., już po wniesieniu skargi do tut. Sądu. W konsekwencji należało przyjąć, że w powyższym zakresie Burmistrz Miasta i Gminy [...] dopuścił się bezczynności.

Nie było jednak podstaw do uznania że w tym przedmiocie doszło do naruszenia prawa w stopniu rażącym. Organowi nie można bowiem zarzucić całkowitej bezczynności, gdyż w terminie 14 dni od złożenia wniosku wystosował do strony powiadomienie z dnia 3 sierpnia 2016r. informujące o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku – zgodnie z wymogiem art. 13 ust. 2 ustawy. Podkreślić należy że przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2013r., sygn. I SAB/Wa 415/13, dostępny j.w.). Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej – które to sytuacje nie miały miejsca w niniejszej spawie.

W związku z powyższym Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. Omawiane okoliczności uzasadniają również oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny – o czym orzeczono w punkcie II wyroku, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Grzywna pełni przede wszystkim funkcję prewencyjną i dyscyplinującą. W okolicznościach niniejszej sprawy samo wszczęcie postępowania sądowego doprowadziło bowiem do załatwienia wniosku w sposób przewidziany ustawą i można uznać, że okoliczność ta skłoni organ do terminowego i efektywnego rozpoznawania wniosków również w przyszłości.

W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że w dniu 19 października 2016r. – a zatem już po wniesieniu skargi do tut. Sądu (w dniu 7 października 2016r.) – Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał decyzję o odmowie udostępnienia żądanej wnioskiem Międzyzakładowego Związku Zawodowego Pracowników Samorządowych w Gminie [...] informacji publicznej w przedmiocie:

1. Czy – a jeżeli tak – to na podstawie jakiej/jakich umowy/ów - w okresie 1 lipca 2015 – 30 czerwca 2016r. [...] świadczył pracę dla Urzędu Miasta i Gminy w [...]?

2. Jakie środki finansowe brutto i netto zostały przekazane ze środków publicznych Urzędu Miasta i Gminy w [...] lub jednostek podległych Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] na rachunek bankowy lub w gotówce [...] w okresie 1.07.2015- 30.06.2016r.?

3. Z tytułu jakich umów lub innych form zobowiązań zostały one przekazane?

W konsekwencji, wydanie powyższej decyzji powoduje umorzenie postępowania sądowego w pozostałej części. Wskazać bowiem trzeba, że Sąd, rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność organu, zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny istniejący w chwili orzekania. Jak wynika bowiem z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Tym samym, uwzględniając fakt wydania decyzji z dnia 19 października 2016r. (k. 19 akt sądowych) stwierdzić trzeba, że stan bezczynności ostatecznie ustał po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem orzeczenia w sprawie niniejszej.

Jeśli chodzi zaś o wskazaną przez stronę skarżącą decyzję z dnia 29 listopada 2016r. (k. 51 akt sądowych), którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję z dnia 19 października 2016r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, to okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii związanych z bezczynnością Burmistrza Miasta i Gminy [...] w niniejszej sprawie. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd nie bada bowiem kwestii merytorycznych i obowiązany jest ograniczyć się wyłącznie do zbadania bezczynności organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2000r. o sygn. akt IV SAB 42/00, dostępny j.w.). Skoro więc w niniejszej sprawie doszło do podjęcia przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] przedmiotowej decyzji, wydanej "po rozpatrzeniu wniosku Międzyzakładowego Związku Zawodowego Pracowników Samorządowych w Gminie [...] o udostępnienie informacji publicznej", to postępowanie sądowe nie mogło z oczywistych względów zakończyć się żądanym przez stronę skarżącą zobowiązaniem organu do rozpoznania tego właśnie wniosku. W dacie orzekania przez Sąd nie istniał bowiem po stronie organu stan bezczynności.

W związku z tym Sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe w tym zakresie jako bezprzedmiotowe – o czym orzeczono w pkt III wyroku.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł jak w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804). Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi – 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej – 480 zł.

Jeśli chodzi zaś o zgłoszony przez pełnomocnika organu na rozprawie sądowej wniosek o zasądzenie od skarżącego na rzecz Burmistrza Miasta i Gminy [...] kosztów postępowania sądowego wyjaśnić trzeba, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują takiej możliwości. Jak wynika z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji to skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.