Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 28/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  ust. 4  pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2008r. sprawy ze skargi L.Z. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a", art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez L. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podał, że L. Z. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Nadto wskazał, że uzyskanie statusu bezrobotnego może nastąpić po upływie co najmniej trzech miesięcy od dnia niestawienia się w organie zatrudnienia.

Odwołanie od tej decyzji do Wojewody Ś. wniósł L. Z.

W odwołaniu tym podniósł, że pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej jest bezpodstawne, ponieważ w terminie wynikającym z przepisów prawa złożył oświadczenie uzasadniające przyczynę niestawiennictwa w terminie wyznaczonym.

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przedstawił stan faktyczny w sprawie, aby w końcowej części uzasadnienia przystąpić do jego analizy. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] r. został wyznaczony stronie termin do stawienia się w organie zatrudnienia na dzień [...] r., co przyjęła do wiadomości i potwierdziła podpisem, jednakże we wskazanym terminie w siedzibie powyższego organu nie stawiła się, a uczyniła to dopiero w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. W trakcie [...] wizyty strona została pouczona o obowiązku dostarczenia do tego organu usprawiedliwienia swojego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji strona w dniu [...] r. złożyła oświadczenie zawierające wyjaśnienie przyczyn jej niestawiennictwa w terminie. W następstwie przeprowadzonej analizy organ odwoławczy uznał, że wyznaczenie stronie terminu do stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ ten zauważył, że choroba może być uznana za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, jednakże niezbędne jest w tym zakresie podjęcie określonych działań sprowadzających się do poinformowania organu telefonicznie o niemożności stawienia się, jak również potwierdzenie tego stosownym zaświadczeniem lekarskim. W tej sytuacji organ odwoławczy nie przyznał mocy dowodowej oświadczeniom strony złożonym w dniu [...] r., że był [...] i uznał że nie uprawdopodobnił przyczynę niestawiennictwa w siedzibie organu, a tym samym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające pozbawienie strony statusu bezrobotnego.

Ze wskazaną decyzją nie zgodził się L. Z., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucił decyzji tej naruszenie prawa. Jego zdaniem przedmiotowa decyzja nie posiada oparcia w przepisach prawa, ponieważ żaden przepis prawa nie wymaga, aby osoba usprawiedliwiająca swoją nieobecność w siedzibie organu zobligowana była do przedłożenia [...], potwierdzającego fakt [...]. Wskazany wymóg odnosi się jedynie do osób pobierających zasiłek dla bezrobotnych, stypendium lub dodatek szkoleniowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wnosi o jej oddalenie i przywołuje analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny nie wzbudza żadnych kontrowersji, a sprowadza się on do tego, że skarżący w dniu [...] r. zobowiązany został do stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia w dniu [...] r. We wskazanym dniu nie zgłosił się do tego organu, a uczynił to dopiero [...] r. a w dniu [...] r. złożył kolejną wizytę w siedzibie organu zatrudnienia oraz przedłożył oświadczenie według, którego nie stawił się w dniu [...] r. w siedzibie organu z uwagi na [...] jaką było [...]. Wspomnianą [...] bez korzystania z pomocy [...] oraz z wykorzystaniem [...] dostępnych bez [...].

Przedstawiony powyżej stan faktyczny stał się podstawą dla organu zatrudnienia do podjęcia decyzji w oparciu o postanowienia art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organ zatrudnienia pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres trzech miesięcy od dnia niestawienia się we wskazanym organie. Stosownie do postanowień przywołanego powyżej przepisu organ zatrudnienia w przypadku zaistnienia sytuacji w nim przewidzianej zobowiązany jest pozbawić bezrobotnego statusu bezrobotnego na przewidziany w nim okres. Przesłanką nakazującą podjęcie takiego działania jest niestawienie się w organie zatrudnienia w wyznaczonym przez organ terminie i nie powiadomienie w określonym terminie o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Z punktu widzenia omawianego przepisu należy zwrócić uwagę na kluczową kwestię a mianowicie, na kim ciąży obowiązek przedstawienia uzasadnionej przyczyny nie stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia. Analiza przedmiotowego przepisu wydaje się być jednoznaczna, otóż do organu administracji należy wyznaczenie terminu stawienia się w jego siedzibie oraz dopilnowanie realizacji tego obowiązku, natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie organu zatrudnienia, a w przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku jest on zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa. Zatem to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w organie zatrudnienia, natomiast organ ten jedynie w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że organ administracji nie działa tu w ramach uznania administracyjnego, lecz organ ten podejmuje rozstrzygnięcie po uprzednim dokonaniu wykładni pojęcia niedookreślonego, jakim jest "uzasadniona przyczyna niestawiennictwa". W przypadku tego pojęcia organ administracji dokonuje oceny przedłożonych wyjaśnień przez bezrobotnego i następnie podejmie stosowne rozstrzygnięcie, mocą którego pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego względnie tego nie czyni i uznaje jego wyjaśnienia za wypełniające wykorzystywaną normę prawną. Nadto należy zwrócić uwagę na fakt, że omawiany przepis pełni szczególną funkcję, otóż o ile posiadanie statusu bezrobotnego jest prawem, to z prawem tym wiążą się określone obowiązki, a jednym z nich jest niezbędność stawiennictwa w organie zatrudnienia w wyznaczonych terminach. Naruszenie tego obowiązku wiąże się z określonymi konsekwencjami, polegającymi na pozbawieniu danej osoby statusu bezrobotnego. Wskazane konsekwencje mogą nie być zastosowane, gdy dana osoba wykaże, że niestawiennictwo posiadało swoje uzasadnienie, zatem bezrobotny musi doprowadzić do sytuacji niestosowania przewidzianej normy prawnej.

W rozpatrywanej sprawie organ administracji nie przyznał mocy dowodowej oświadczeniu skarżącego, że powodem niedotrzymania przez niego terminu do stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia była [...] – [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że [...] może być przesłanką wyczerpującą wskazaną normę prawną i stanowić uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, jednakże niezbędne jest w tym zakresie udokumentowanie faktu [...] poprzez wcześniejsze powiadomienie telefoniczne oraz przedłożenie dokumentu w postaci [...], doręczonego osobiście, za pośrednictwem poczty, względnie przez osobę trzecią. Z argumentacją przedstawioną przez organ odwoławczy nie zgodził się skarżący, który podnosi, że obowiązek przedłożenia [...] występuje jedynie w tych przypadkach, które przewidują przepisy, a wśród nich brak jest przepisu przewidującego pozbawienie statusu bezrobotnego na przeciąg trzech miesięcy z uwagi na niestawiennictwo w wyznaczonym terminie. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego z jednej strony posiada swoje mocne strony, ponieważ odwołuje się do literalnego odczytania mającego zastosowanie przepisu, jednakże argumentacja ta zawiera w sobie pewne ułomności, na które skarżący nie zwrócił uwagi. Otóż zgodnie z tym, co zostało już powyżej zaznaczone to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa, natomiast organ zatrudnienia dokonuje oceny przedłożonego przez bezrobotnego wyjaśnienia i podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Przyjdzie zgodzić się z organem odwoławczym, że oświadczenie bezrobotnego nie może być wystarczającą podstawą do udokumentowania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Obok jego oświadczenia muszą znajdować się jeszcze dodatkowe dowody, które uwiarygodnią jego twierdzenia. Wynika to z istoty wskazanej regulacji, zatem skarżący zobowiązany był do wykazania, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie w siedzibie organu było uzasadnione, a złożone przez niego oświadczenie jest niewystarczającym dowodem występowania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. W tym miejscu przyjdzie wyraźnie zaznaczyć, że organ administracji nie neguje prawdziwości twierdzeń skarżącego, jednakże akcentuje jedynie to, że twierdzenia jego nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych dowodach. W przypadku, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie faktycznie [...], czy też inny dokument wystawiony przez lekarza stanowiłby wystarczający dowód uzupełniający oświadczenie złożone przez skarżącego. W tej sytuacji domaganie się przez organy zatrudnienia przedłożenia [...] nie można uznać za nieuprawnione i nie posiadające umocowania normatywnego. Oznacza to zarazem, że skarżący nie przedkładając żadnego innego dowodu potwierdzającego treść złożonego przez niego oświadczenia nie uzasadnił przyczyny swojego niestawiennictwa w organie zatrudnienia w wyznaczonym terminie.

W świetle przedstawionych rozważań główny zarzut skarżącego sprowadzający się do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie może zostać uwzględniony, ponieważ organ administracji takiego naruszenia nie dopuścił się, a jedynie wskazał skarżącemu możliwość udokumentowania przyczyny niestawiennictwa w wyznaczonym terminie.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

su.