Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2064/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy, skierowaną do E. sp. z o.o., decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] maja 2014 r. nr [...], ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie linii kablowej 15 kv na trenie dz. nr ew. [...],[...],[...], z obrębu [...], przy ul. [...],. w Dzielnicy [...].

2. Okoliczności sprawy poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przedstawiały się następująco.

2.1. Zarząd Dzielnicy [...], po rozpatrzeniu wniosku E. sp. z o.o. z 15 listopada 2013 r., podtrzymanego przez syndyka masy upadłościowej [...] sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowej 15 kv na trenie dz. nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

2.2. Pismem z 17 czerwca 2014 r., odwołanie od ww. decyzji złożyła C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (wskazywana dalej jako "skarżąca"), wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania skarżąca spółka, zarzuciła m.in. naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., określanej dalej jako ustawa), polegające na wydaniu decyzji na podstawie wniosku niezawierającego wszystkich niezbędnych elementów. Ponadto podniosła, iż organ nieprawidłowo uznał, że inwestycja objęta wnioskiem stanowi inwestycję celu publicznego. Zarzuciła również, że organ nie zapewnił jej czynnego udziału w postępowaniu, oraz że błędnie ustalił krąg stron poprzez doręczenie decyzji spółce zamiast syndykowi masy upadłościowej.

2.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] maja 2014 r. nr [...], ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie linii kablowej 15 kv na trenie dz. nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

Powołując się na treść art. 6 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) SKO podało, że planowana inwestycja jest inwestycją zaliczaną do inwestycji celu publicznego, o których mowa w tym przepisie, a na terenie, na którym planowana jest realizacja inwestycji, nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem planowana inwestycja winna być realizowana na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy). Przywołując art. 52 oraz art. 56 ustawy SKO podkreśliło, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Powyższe oznacza – w ocenie SKO - iż Zarząd Dzielnicy [...], rozpatrując wniosek inwestora - o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego - nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Kolegium analizując przedmiotową sprawę stwierdziło, że:

- znajdujący się w aktach sprawy wniosek inwestora z 20 kwietnia 2012 r. spełnia wymagania ustawowe, bowiem zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy załączono do niego kopię właściwej mapy, na której określono granice terenu planowanej inwestycji, a w treści wniosku określono charakterystykę inwestycji, obejmującą dane wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy. W związku z liniowym charakterem inwestycji barak jest podstaw do ustalania jej gabarytów jak i zajmowanej przez nią powierzchni,

- inwestycja w świetle brzmienia zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), nie jest zaliczana i nie była zaliczana zgodnie z rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.) do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Tym samym brak było – zdaniem SKO - podstaw do ewentualnego dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.),

- organ wypełnił wynikające z art. 53 ust. 1 ustawy obowiązki w zakresie zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, bowiem w aktach sprawy znajdują się bowiem zarówno zwrotne potwierdzenia odbioru jak i obwieszczenia z dnia [...] kwietnia 2014 r. o wszczęciu postępowania oraz z dnia 21 maja 2014 r. o wydaniu kontrolowanej decyzji, na którym znajduje się informacja o wywieszeniu. Zwróciło uwagę że skarżąca również została zawiadomiona o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Co prawda decyzja została wadliwie doręczona bezpośrednio skarżącej zamiast jej pełnomocnikowi, jednakże to uchybienie proceduralne nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, ani nie ograniczyło, wobec złożenia skutecznie odwołania, praw strony w przedmiotowym postępowaniu.

W ocenie Kolegium analiza warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji nie wykazała aby realizacja inwestycji była niemożliwa i naruszała przepisy prawa, co skutkuje prawidłowością decyzji organu I instancji, która zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w przepisie art. 54 ustawy, a nadto w świetle brzmienia art. 56 ustawy brak jest podstaw do nieustalenia warunków.

Odnosząc się natomiast do zarzutów postawionych w odwołaniu, Kolegium wyjaśniło, że co prawda w rozdzielniku decyzji błędnie wskazano jako stronę [...] sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej reprezentowaną przez A. C., to jednak z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż A. C. reprezentuje syndyka masy upadłościowej spółki. Wobec tego uchybienie to nie ma wpływu na poprawność rozstrzygnięcia.

2.4. Skarżąca nie zgadzając się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o rozważenie uchylenia w całości poprzedzającej jej decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] maja 2014 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 50 ust 1 ustawy poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, w której dla terenu objętego decyzją obowiązuje w chwili jej wydania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady W. z dnia [...] lipca 2014 r.;

- art. 52 ust. 2 pkt 2 lit, b) i c) w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d) ustawy poprzez wydanie decyzji na podstawie wniosku wnioskodawcy, który nie zawiera niezbędnych elementów wymaganych przez ustawę, a związanych z określeniem charakterystyki inwestycji (gabaryty sieci, powierzchnia zajęta pod nie), wyłączając możliwość wydania decyzji zgodnej z wnioskiem i naruszając prawa osób trzecich,

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, określana dalej jako "K.p.a."), poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieustalenie czy na danym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku uznania, iż on wówczas nie obowiązywał, nieuzyskanie opinii o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z projektem miejscowego planu, a następnie na dalszym etapie sprawy (tj. przed organem II instancji) błędne przyjęcie, iż na analizowanym obszarze nie ma uchwalonego miejscowego planu, podczas gdy został on w dniu [...] lipca 2014 r. uchwalony i obowiązuje od 15 sierpnia 2014 r.,

- art. 7, art. 77 § 1, 80 K.p.a., w wyniku dokonania błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego ze względu na jej rodzaj, podczas gdy biorąc pod uwagę zarówno definicję z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak i art. 2 pkt 5 ustawy nie został wykazany zamiar realizacji tych celów, a charakterystyka nastąpiła poprzez rodzaj inwestycji (sieć zasilania), który nie musi służyć celowi publicznemu,

- art. 10 Kpa poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w toczącej się sprawie, w szczególności niezawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości zapoznania się z jego rezultatami oraz o możliwości zgłaszania nowych wniosków i dowodów,

- art. 8, art. 107 § 3 Kpa poprzez dowolne wydanie decyzji, przejawiające się w niedostatecznym i niepełnym jej uzasadnieniem, polegające na tym, że wszystkie istotne dla sprawy ustalenia i wnioski nie zostały omówione, w szczególności organ II instancji nie wyjaśnił dlaczego wniosek ze względu na charakterystykę inwestycji nie musiał zawierać ustawowo określonych elementów oraz poprzez wadliwe odniesienie się przez organ II instancji do niewłaściwego wniosku o wszczęcie postępowania (tj. z dnia 20 kwietnia 2012 r., zamiast z 21 listopada 2013 r.),

- art. 15 K.p.a. w wyniku nieprzeprowadzenia po raz drugi merytorycznego postępowania, nieocenienie po raz drugi dowodów, nieprzeanalizowania w sposób rzeczowy i poważny wszelkich argumentów i opinii, i w konsekwencji niedoprowadzenie do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony, w szczególności nieuwzględnienie aktualnego stanu sprawy w kontekście uchwalenia miejscowego planu dla analizowanego obszaru,

- art. 107 § 1 K.p.a., w zw. z art. 160 ust. 1 ustawy Prawa upadłościowe i naprawcze, poprzez błędne zaadresowanie decyzji, wynikające z wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która nieprawidłowo określa adresata decyzji jako spółkę E. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, a nie syndyka masy upadłości spółki E. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, podczas gdy z chwilą ogłoszenia upadłości stroną postępowań staje się syndyk.

W skardze, uzasadniając zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pk 2 lit. b) i c), w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d) ustawy skarżąca podniosła, że organ II instancji błędnie uznał, iż z racji specyfiki inwestycji (inwestycja liniowa) wnioskodawca nie jest zobowiązany do wskazania jej gabarytów. Zdaniem skarżącej ustawa nie zawiera wyłączenia tego obowiązku dla inwestycji liniowych. Wbrew twierdzeniom organu II instancji obiekty liniowe nie są zwolnione z obowiązku wskazania dla nich przez inwestorów ich gabarytów i ich charakterystyki. Dlatego też wnioskodawca winien podać parametry inwestycji oraz przede wszystkim obszar, jaki ma zamiar zająć pod budowę sieci kablowej. Wskazanie jedynie zbiorczej powierzchni przeznaczonej pod inwestycję, znacznie przekraczającej potrzeby tego typu inwestycji, nie może być uznane za podanie jej parametrów. Brak jest cech technicznych inwestycji oraz jej faktycznej powierzchni, szerokość wykopów itp. Podała, że z racji specyfiki inwestycji (sieć kablowa) należy wskazać zajmowaną powierzchnię i lokalizację kabla, ponieważ ma to istotne znaczenie wobec dalszych etapów inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. skarżąca wskazała, że na obszarze objętym decyzją lokalizacyjną obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co umknęło uwadze organowi II instancji. W związku z tym, iż organ ten jest organem, który zobowiązany jest nie tylko dokonać analizy prawidłowości decyzji wydanej w pierwszej instancji, lecz również ma za zadanie samemu po raz wtóry przeprowadzić postępowanie dowodowe, organ nie odnosząc się do ww. faktu powstałego po wydaniu decyzji w I instancji, naruszył ww. przepisy postępowania.

Dalej podniosła, że w świetle ww. przepisów organ administracji publicznej zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego danej sprawy. W niniejszej sprawie nie miało to miejsca, bowiem organ nie przeanalizował ponownie cech inwestycji przyjmując, iż jest to inwestycja celu publicznego pomimo iż wnioskodawca nie wykazał tych cech. W ocenie skarżącej nie wystarczy określenie, iż inwestycja ma polegać na położeniu kabla 15 kV, lecz należy udowodnić, iż będzie to inwestycja dla społeczności lokalnej. Biorąc pod uwagę rozmiar inwestycji, trudno uznać, iż nosi ona charakter powszechnie użytecznej, bowiem może ona służyć wewnętrznym potrzebom inwestora. Samo spełnienie definicji z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wystarczy, ponieważ istotą jest określona w art. 3 pkt 5 ustawy realizacja tego rodzaju celów.

Skarżąca zarzuciła, że organy obu instancji w żaden sposób nie odniosły się do ładu planistycznego na przedmiotowym obszarze. Nie wynika z obu decyzji, aby ten aspekt był przedmiotem analizy, a z tego wynikają kolejne uchybienia, tj. brak określenia czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ówczesnym projektem planu (brak opinii biura architektury i planowania przestrzennego o zgodności, które to opinie były uzyskiwane przez organy w poprzednich postępowaniach), a także wynikających z tego dalszych konsekwencji - dostrzeżenia, iż po wydaniu decyzji przez organ I instancji został uchwalony miejscowy plan.

2.5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3. Sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.).

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

4. Skarga oceniania według przedstawionych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie.

5. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] maja 2014 r. nr [...], ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie linii kablowej 15 kv na trenie dz. nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

6. Mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego sformułowane zostały przede wszystkim w przywoływanej wyżej ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm), określanej dalej jako ustawa, normującej w szczególności pozytywne i negatywne przesłanki wydawania decyzji o inwestycji celu publicznego.

7. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu dla inwestycji następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wydającemu decyzję organowi II instancji uszło uwadze, że ustawodawca przewidział dwie rozłączne instytucje prawne, określające uwarunkowania związane przede wszystkim z zachowaniem ładu przestrzennego, w postaci decyzji o warunkach zabudowy (albo jej odpowiednika – tj. decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Te dwie instytucje są względem siebie odrębne i konkurencyjne, w tym rozumieniu, że wejście w życie miejscowego polanu zagospodarowania przestrzennego znosi potrzebę uzyskiwania zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Wynika to jednoznacznie z brzmienia art. 50 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Brak planu tworzy zatem pozytywną i jednocześnie konieczną przesłankę do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.

Ustawodawca przewidział również rozwiązanie kolizji odmiennych postanowień planu i decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (lub ustalającej warunki zabudowy) stanowiąc, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, w związku z art. 64 ustawy). Regulacja ta służy temu, aby w obrocie prawnym nie istniały dwie różne podstawy prawne do realizacji danej inwestycji (plan miejscowy i decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lub decyzja ustalająca warunki zabudowy). Wynika to ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku planu zagospodarowania. Stąd też ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Pierwszeństwo postanowień planu czyni zasadnym rozważenie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, tak jak decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, czego podstawę stanowi art. 62, w związku z odesłaniem zawartym w art. 64 ustawy. Priorytet przypisany treści postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne, niż w wydanej decyzji. Biorąc pod uwagę wzgląd na racjonalność działania ustawodawcy należy uznać, że dotyczy to przede wszystkim sytuacji, gdy decyzja została wydana przed wejściem w życie miejscowego planu. Pierwszeństwo ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i konkurencyjność instytucji w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (lub ustalającej warunki zabudowy) i planu względem siebie powoduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego obejmującego ten sam teren jest bezprzedmiotowe, co organ powinien uwzględnić z urzędu, uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie w sprawie (czego podstawę stanowi art. 105 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.).

8. Taki stan rzeczy skutkuje tym, że organ w trakcie postępowania administracyjnego, toczącego się w spawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, tak jak decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, powinien monitorować, czy w sprawie nie doszło do wdrożenia procedury uchwałodawczej, dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego uchwalenia i odpowiednio do wyników tych ustaleń dostosować brzmienie decyzji.

9. Ponadto nie budzi wątpliwości, że organ II instancji powinien uwzględnić okoliczności, które miały miejsce między wydaniem decyzji organu I instancji, a podjęciem rozstrzygnięcia odwoławczego, co stanowi obowiązek procesowy, wynikający z przepisów K.p.a.

Każdy organ administracji publicznej wydając decyzję jest obowiązany do dokonania ustaleń faktycznych relewantnych w sprawie administracyjnej, które aktualne będą w dacie wydawania tej decyzji. Rozważając kwestię znaczenia wejścia w życie miejscowego planu należy pamiętać, że organy administracji publicznej orzekają według stanu faktycznego sprawy istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej (z tego powodu organ odwoławczy zobligowany jest do brania pod uwagę zmiany stanu faktycznego zaistniałego po wydaniu decyzji przez organ I instancji) oraz - co do zasady - według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania decyzji ostatecznej. Ponadto zbadanie, czy wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego leży w zakresie postępowania dowodowego prowadzonego przez organ II instancji. Granice postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ odwoławczy określa art. 136 K.p.a., pozwalając organowi odwoławczemu na usunięcie na żądanie strony lub z urzędu, we własnym zakresie, w ramach postępowania odwoławczego, wad postępowania dowodowego i na przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Na podstawie tego przepisu organ odwoławczy może też zlecić przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ korzysta z kompetencji kasacyjnych, określonych w art. 138 § 2 K.p.a., to jest obowiązany do wskazania w uzasadnieniu orzeczenia okoliczności wymagających wyjaśnienia, a także powinien uzasadnić, dlaczego nie może przeprowadzić dodatkowego postępowania we własnym zakresie.

10. Kontrolując decyzję sąd administracyjny nie ustala na nowo stanu faktycznego sprawy, tylko ocenia, czy ustalenia faktyczne organu, ujawnione w uzasadnieniu jego decyzji, mają oparcie w zebranym materiale dowodowym i czy w procesie zbierania i oceny tego materiału organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy wskazać, że nie wyjaśniając kwestii wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy podjęta została uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady W. z dnia [...] lipca 2014 r., organ naruszył art. 7, 77 i 80 K.p.a., co w związku z art. 50 ust. 1 ustawy należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

W sytuacji bowiem, gdyby z analizy organu wynikało, że przedmiotowa uchwała obejmuje działki objęte inwestycją, której dotyczy zaskarżona decyzja, to organ powinien umorzyć postępowanie, o czym była mowa wyżej. Na marginesie Sad zaznacza, że SKO nie odniosło się w ogóle do tej kwestii, tak w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę.

11. Rozstrzygając ponownie sprawę organ powinien wziąć pod uwagę przedstawioną wyżej wykładnię prawa.

Ponadto powinien uwzględnić okoliczność, że czynności w postępowaniu administracyjnym, toczącym się po ogłoszeniu upadłości należało podejmować z uwzględnieniami uregulowań, wynikających z przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1112, ze późn. zm.). Zgodnie bowiem z art. 144 ust. 1 tej ustawy, jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko niemu. Stosownie do art. 144 ust. 2 tego aktu, postępowania, o których mowa w ust. 1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym.

Z powyższego przepisu nie można wyprowadzać wniosku, aby syndyk stawał się zupełnie niezależnym podmiotem praw i obowiązków, stroną postępowania w znaczeniu materialnoprawnym w miejsce dotychczasowego podatnika. Stwierdzenie ustawodawcy, że syndyk jest stroną w postępowaniach dotyczących masy upadłości oznacza, iż przysługuje mu legitymacja do występowania w tych postępowaniach. Jest to jednak strona w znaczeniu wyłącznie formalnym. Syndyk działa bowiem w imieniu własnym. Jednakże w znaczeniu materialnym stroną pozostaje nadal upadły, który jest podmiotem stosunku prawnego, którego postępowanie dotyczy. Sam upadły nie posiada jednak legitymacji procesowej (formalnej), nie może więc działać osobiście i syndyk działa za niego. Wynika to m.in. z art. 160 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego, zgodnie z którym w sprawach dotyczących masy upadłości syndyk, zarządca oraz nadzorca sądowy dokonują czynności na rachunek upadłego, lecz w imieniu własnym. Zatem skutku czynności syndyka, wchodzących w zakres zarządu masą upadłości, dotyczą bezpośrednio upadłego (zob. A. Jakubecki (w:) A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze. Komentarz. Lex/2011, Lex Omega nr 96039, tezy 1., 3., 4., 11 do art. 144). Na gruncie postępowania administracyjnego oznacza to, że jako jego strona powinien nadal być oznaczany upadły. Natomiast realizacja uprawnień strony, będącej upadłym, musi się odbywać z uwzględnieniem treści art. 144 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego. Zatem jeśli postępowanie prowadzone jest wobec upadłego, wszelkie pisma i orzeczenia doręczać należy syndykowi, to on bowiem działa na rzecz upadłego i na jego rachunek, chyba że ustanowił on pełnomocnika.

Dodatkowo, ustosunkowując się do treści skargi, Sąd nadmienia, że zakres charakterystyki inwestycji, obejmującej określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane dotyczące jej wpływu na środowisko nie został prawnie zróżnicowany w zależności od przedmiotu inwestycji (o czym świadczy brzmienie art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy).

12. Kierując się powyższymi względami, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję z racji naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Skarżąca była w sprawie reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, a więc wysokość przyznanych kosztów ustalono na podstawie art. 223 ust. 1 ustawy o radcach prawnych oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 P.p.s.a. Kwotę 240 zł powiększono o 17 zł tytułem zwrotu opłaty od czynności udzielonego pełnomocnictwa procesowego.