Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 890/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 9 pkt 2,
journal: Dz.U. 2016 poz 223
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 352 poz 9 art. 3 ust. 2,
law: Rozporządzenie Komisji UE nr 1408/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej  do pomocy de minimis w sektorze rolnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego M. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...]10.2020 r. znak [...] [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. (dalej: "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję z [...]08.2020 r. znak [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: "Organ I instancji") odmawiającą M. W. (dalej: "Strona", "Skarżący") stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...]zł (należność główna oraz odsetki za zwłokę), pobranej przez płatnika od umowy sprzedaży nieruchomości rolnych z [...]04.2016 r.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że Skarżący zawarł dnia [...]04.2016r. umowę kupna własności nieruchomości rolnych, położonych w gminie S.. Przedmiotem czynności były nieruchomości gruntowe stanowiące: działkę nr [...], działkę nr [...], działkę nr [...], działkę nr [...], działkę nr [...] o łącznej cenie sprzedaży [...] zł, w tym wartość gruntów rolnych, łąk trwałych, pastwisk trwałych i nieużytków na kwotę [...]zł, natomiast wartość lasów na kwotę [...]zł.

Skarżący złożył do ww. aktu notarialnego oświadczenie - w kontekście zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 223 ze zm., dalej: "u.p.c.c."). Podał, że nabywane tym aktem grunty wejdą w skład gospodarstwa rolnego będącego jego własnością, a powierzchnia gospodarstwa rolnego powstałego w wyniku jego powiększenia nie będzie mniejsza niż 11 ha i nie większa niż 300 ha oraz że gospodarstwo to będzie prowadzone przez okres co najmniej 5 lat od dnia nabycia. Ponadto podatnik oświadczył, że w związku z zawarciem tej umowy mieści się w limicie pomocy de minimis w rolnictwie (§ 6 pkt 2 aktu notarialnego).

W dniu zawarcia umowy, notariusz na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.c.c., pobrał podatek w kwocie [...]zł, tj. 2% od kwoty [...]zł stanowiącej wartość lasów, natomiast w stosunku do pozostałej wartości przedmiotu umowy [...] zł - wskazując na przepis art. 9 pkt 2 tej ustawy - nie pobrał podatku od czynności cywilnoprawnych. Notariusz - na skutek ustaleń poczynionych przez organ w toku kontroli podatkowej dnia [...]09.2017 r. dokonała wpłaty na konto Urzędu Skarbowego w B. kwoty [...]zł z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych oraz złożyła korektę deklaracji o wysokości pobranego i wpłaconego podatku przez płatnika PCC-2 za kwiecień 2016 r. W tym samym dniu dokonała również wpłaty odsetek za zwłokę w kwocie.

Skarżący dnia [...]05.2020 r. złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...]zł, dotyczący pobranej przez płatnika (notariusza) kwoty należności głównej [...] zł oraz kwoty odsetek za zwłokę [...] zł, w związku z zawarciem umowy sprzedaży nieruchomości rolnych.

Mając na uwadze zwolnienie z art. 9 pkt 2 u.p.c.c. Organ I instancji stwierdził, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia jest, aby zwolnienie to zostało przyznane w ramach przysługującego kupującemu limitu pomocy de minimis w rolnictwie, do [...] EUR. Jednocześnie zwrócił uwagę, że całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć [...] EUR w okresie trzech lat podatkowych, zatem aby beneficjent mógł skorzystać z pomocy de minimis konieczne jest, aby obliczony podatek, należny od określonej czynności cywilnoprawnej, mieścił się w ramach przysługującego beneficjentowi limitu pomocy de minimis.

W związku z tym Organ I instancji uznał, że uiszczony podatek od czynności cywilnoprawnej według stawki 2 % (art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.c.c.) od przyjętej, jako odpowiadającej wartości rynkowej, cenie sprzedaży gruntów rolnych w kwocie [...]zł, tj. w wysokości [...] zł (należność główna) - jest należny, albowiem wartość zwolnienia żądanego przez podatnika stanowi równowartość [...] EUR (co wynika z przeliczenia ww. kwoty podatku na EUR według średniego kursu NBP z dnia zawarcia aktu notarialnego, który na dzień [...].04.2016 r. wyniósł [...] zł - [...] EUR), czyli przekracza kwotę [...]EUR.

Zatem wniosek w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych od umowy z [...].04.2016 r. w zakresie kwoty [...]zł (należność główna wraz z odsetkami za zwłokę) jest niezasadny i odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w żądanej kwocie.

Pismem z [...]08.2020 r. Skarżący - za pośrednictwem pełnomocnika - złożył odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów art. 9 pkt 2 u.p.c.c., przepisów unijnych, tj. art. 3 ust. 2 oraz art. 3 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9, dalej: "Rozporządzenie (UE) nr 1408/2013), w zw. z treścią pkt 8 preambuły tego aktu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. , po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym decyzją z [...]10.2020 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem Organu odwoławczego zwolnienie uregulowane w art. 9 pkt 2 u.p.c.c.y, jest zwolnieniem warunkowym, co oznacza, że w przypadku niespełnienia którejkolwiek z 5 przesłanek w nim opisanych, nie może mieć zastosowania.

Organ przyznał, że w przypadku Skarżącego zostały spełnione pierwsze cztery przesłanki ze zwolnienia, o którym mowa w art. 9 ust. 2 u.p.c.c. Kontrowersyjna pozostaje ocena piątej przesłanki, wobec sygnalizowanych przez Skarżącego wątpliwości, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, w sytuacji gdy całkowita kwota pomocy de miminis, przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu, o którym mowa w art. 3 pkt 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 została przekroczona. Z przedstawionym stanowiskiem Skarżącego organ odwoławczy nie zgodził się i zwrócił uwagę, że preferencje w postaci zwolnienia z art. 9 pkt 2 u.p.c.c. stanowią pomoc publiczną w rolnictwie zatem przy jej udzielaniu powinno się stosować ściśle przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013.

Dalej Organ odwoławczy wskazał, że skoro zwolnienie określone w art. 9 pkt 2 ww. ustawy odnosi się wprost do pomocy de minimis w rolnictwie, to w celu skorzystania ze zwolnienia konieczne jest zmieszczenie się beneficjenta w limitach określonych rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1408/2013. Zapis ten stanowi warunek, którego spełnienie jest niezbędne dla skorzystania z ww. zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Tym samym skoro w dniu zawarcia umowy sprzedaży, tj. [...]04.2016 r., wysokość należnego jednorazowo podatku od czynności cywilnoprawnych przekroczyła obowiązujący wówczas i przysługujący wnioskodawcy na ten dzień limit pomocy de minimis w wysokości [...] EUR, nie został spełniony jeden z warunków determinujących możliwość skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 9 pkt 2 u.p.c.c. Natomiast w przypadku niedotrzymania któregokolwiek ze wskazanych w art. 9 pkt 2 ww. ustawy warunków, zwolnienie z podatku nie może zostać zastosowane.

W opinii Organu odwoławczego, nie została w tej sprawie spełniona przesłanka dotycząca kwoty zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych stanowiącej pomoc de minimis w rolnictwie w pułapie określonym stosownie do art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013. Zwolnienie zakupu gruntów - w okolicznościach wskazanych w art. 9 pkt 2 ustawy - stanowi pomoc de minimis w rolnictwie, o której mowa w ww. rozporządzeniu i zwolnienie takie może zostać przyznane do momentu nieprzekroczenia limitu przyznanego przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu przyznanego na ten cel.

Skarżący reprezentowany przez adwokata złożył skargę na ww. decyzję Organu odwoławczego i zarzucił naruszenie przepisów:

art. 9 pkt 2 u.p.c.c., poprzez błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że od umowy przeniesienia własności nieruchomości, w przypadku gdy podatek od tej czynności przekracza ustalony limit pomocy de minimis, podatnik powinien uiścić podatek w całości, bez uwzględnienia zwolnienia, pomimo że z wykładni tego przepisu oraz postanowień rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 wynika, że zwolnienie powinno zostać zastosowane,

art. 3 ust. 2 oraz art. 3 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 w zw. z treścią pkt 8 preambuły tego aktu, poprzez ich błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że beneficjentowi, który wcześniej nie korzystał z pomocy de minimis w sektorze rolnym nie może zostać przyznana pomoc w części nieprzekraczającej wysokości górnego pułapu pomocy, jeżeli łączna kwota pomocy przekracza ustalony limit,

i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z [...]10.2020 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ponadto wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Zarzuty skargi odnoszą się do wskazanych przez stronę naruszeń przepisów prawa podniesionych w takim samym zakresie, jak w odwołaniu z [...]08.2020 r. od decyzji Organu I instancji. Ponowiona została również argumentacja oparta na poglądzie wyrażonym w wyroku z 21 stycznia 2020 r. sygn. akt II FSK 456/18, powtórzonej w wyroku z 2 września 2020 r. sygn. akt II FSK 1423/18.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że w ostatnim czasie występuje polaryzacja poglądów sądów administracyjnych w zakresie zastosowania zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 9 pkt 2 u.p.c.c., w brzmieniu od 01.01.2016 r. Odnosząc się do przywołanych przez Skarżącego wyroków sądów administracyjnych Organ podkreśla, że organy podatkowe nie negują dorobku orzecznictwa sądowego funkcjonującego w przestrzeni prawnej. Jednakże kluczowe jest to, że wyroki te dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników osadzonych w określonych stanach faktycznych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, ze skarga jest uzasadniona.

Oceniając stan faktyczny ustalony przez Organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Wskazać zatem należy, że na podstawie umowy sprzedaży z [...]04.2016 r. Skarżący nabył lasy o wartości [...] zł, podlegające opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wg stawki 2 % (bez możliwości zastosowania omawianego zwolnienia podatkowego). W odniesieniu do nabytych użytków rolnych - o wartości [...] zł, poza sporem w sprawie pozostaje kwestia spełnienia pierwszych czterech przesłanek wynikających z art. 9 pkt 2 u.p.c.c. tj. że nabycie gruntów nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży; nabyte grunty stanowią gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym (powierzchnia gospodarstwa rolnego będącego własnością Skarżącego przed zawarciem umowy wynosiła [...] ha, natomiast [...]04.2016 r. podatnik nabył grunty rolne o powierzchni [...] ha, wartość nabytych użytków rolnych wyniosła [...] zł); powierzchnia powiększonego gospodarstwa rolnego nie jest mniejsza niż 11 ha ani większa niż 300 ha; nabywca oświadczył, że gospodarstwo rolne będzie prowadzone przez okres co najmniej 5 lat od dnia nabycia.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności zastosowania zwolnienia przedmiotowego, jako wyłączenia z podatku od czynności cywilnoprawnych dotyczących sprzedaży nieruchomości, w oparciu o przepis art. 9 pkt 2 u.p.c.c., a w konsekwencji tego rozstrzygnięcie co do zasadności stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku/odsetek za zwłokę, pobranych przez notariusza od nabywcy z tytułu umowy sprzedaży z [...]04.2016 r.

Występujący problem prawny w sprawie dotyczy tego, czy możliwe jest zwolnienie podatkowe, o jakim mowa w art. 9 pkt 2 u.p.c.c., do wysokości dopuszczalnej kwoty stanowiącej pomoc de minimis przewidzianej w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013, jeżeli całkowita kwota zwolnienia kwotę tę przekracza. Tożsamy problem prawny był już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z 21.01.2020 r. II FSK 456/18, z 7.07.2020 r. II FSK 930/20, z 12.09.2020 r. II FSK 1423/18. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje jako własny pogląd wyrażony w ww. orzeczeniach.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 9 pkt 2 u.p.c.c. zgodnie z którym zwalnia się od podatku sprzedaż własności gruntów, stanowiących gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, wraz z będącymi ich częścią składową drzewami i innymi roślinami, pod określonymi warunkami, które zostały w sprawie spełnione. W przepisie tym wskazano jednocześnie, że zwolnienie to stanowi pomoc de minimis w rolnictwie, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013. W art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia (w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie – tj. 2016) przewidziane zostało, że całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć [...] euro w okresie trzech lat podatkowych. Z treści powołanych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że przyznanie zwolnienia z opodatkowania możliwe jest wówczas, gdy zwolnienie to (po spełnieniu pozostałych warunków przewidzianych w art. 9 pkt 2 u.p.c.c.) nie będzie naruszało postanowień rozporządzenia Komisji (UE) nr1408/2013.

Biorąc pod uwagę, że zasadniczym celem powyższego rozporządzenia, jest zakaz przyznawania przez państwo pomocy ponad określoną w nim kwotę, brak jest w ocenie Sądu przeszkód, aby dany podmiot uzyskał pomoc w wysokości, która kwocie tej odpowiada. Wbrew twierdzeniom Organu odwoławczego, nie sprzeciwiają się temu postanowienia rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013. Według zarówno art. 3 ust. 2, jak również art. 3 ust. 7 tego rozporządzenia, górny pułap przyznanej pomocy nie może przekraczać określonej wysokości. Jest to jedyna przeszkoda w uznaniu danej pomocy – w rozpoznawanej sprawie zwolnienia podatkowego – za pomoc de minimis, która za taką będzie uznana według omawianego rozporządzenia. Prawodawca unijny używa bowiem sformułowań "całkowita kwota pomocy" (art. 3 ust. 2) oraz "pułap określony w ust. 2" (art. 3 ust. 7), podając jednocześnie, że nie mogą one przekroczyć określonej kwoty. W ocenie Sądu przemawia to za uznaniem, że w przepisach tych mowa jest o faktycznie mającej być przyznanej pomocy, nie zaś pomocy, jaka byłaby możliwa do przyznania. Jeżeli zatem możliwy zakres zwolnienia podatkowego przekracza kwotę określoną w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013, zwolnienie to może zostać udzielone jedynie do kwoty możliwej pomocy określonej w art. 3 ust. 2 powyższego rozporządzenia.

Za takim rozumieniem omawianej regulacji przemawia także wykładnia historyczna regulacji pomocy de minimis w rolnictwie. W poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1535/2007 wyraźnie wskazano, że "Jeżeli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza pułap, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie może ona być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu" (art. 3 ust. 2). Obecnie obowiązujące rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013, zastrzeżenia takiego nie wprowadza. Jest to zasadnicza i wyraźna różnica pomiędzy regulacjami poprzednio i obecnie obowiązującego rozporządzenia. Z powyższego wyprowadzić należy wniosek, że gdyby zamiarem prawodawcy unijnego było zakazanie udzielania pomocy de minimis w przypadku, gdy cała kwota możliwego zwolnienia podatkowego przekracza wartości określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013, to kwestię tę wyraźnie by uregulował, jak uczynił to w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1535/2007. Wbrew zatem twierdzeniu Organu odwoławczego rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 zmienia zasady przyznawania pomocy w porównaniu z poprzednio obowiązującym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1535/2007, na co wskazuje porównanie treści adekwatnych przepisów.

Sąd wskazuje także, że nie ma takiego przepisu prawa materialnego, który by zakazywał dokonywania częściowego zwolnienia podatkowego w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. Wynik rozumowania argumentum a maiori ad minus jest jednoznaczny, tj. skoro limit pomocy de minimis ma postać maksymalnej kwoty, to dopuszczalne jest również udzielnie tej pomocy poniżej tego limitu (tej kwoty), a tym samym przyznanie zwolnienia do wysokości tego limitu. W sytuacji, gdy kwota podatku przewyższyłaby limit dla pomocy de minimis, wynikający z rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013, płatnik powinien obliczyć i pobrać podatek jedynie w kwocie nadwyżki nad limitem. Pomoc ta może zatem zostać udzielona do wysokości nieprzekraczającej tego limitu. Przy interpretacji zamieszczonego w treści tego przepisu sformułowania "nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia" należy posłużyć się treścią pkt 8 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013, gdzie jednoznacznie potwierdzono, że "dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych". Tym samym, gdy faktyczna kwota nowej pomocy (tu: zwolnienia podatkowego), nie doprowadzi do przekroczenia tak rozumianej całkowitej kwoty pomocy, czyli nie zostanie przekroczony jej maksymalny pułap, to nie ma przeszkód dla jej przyznania w tej wysokości (tak NSA w wyroku z 7.07.2020 r., II FSK 930/20).

Nie można zatem zasadnie twierdzić, jak czyni to Organ odwoławczy, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 wprowadza zakaz udzielania pomocy de minimis do części konkretnego środka pomocy, lecz wymaga ono jedynie, aby pomoc ta nie przekraczała określonej wartości (w rozpatrywanej sprawie równowartości [...] euro). W takim zaś przypadku, zwolnienie od opodatkowania przewidziane w art. 9 pkt 2 u.p.c.c. należy odczytywać w ten sposób, że po spełnieniu warunków określonych w pierwszej części przepisu, zwolnienie ma zastosowanie do kwoty nieprzekraczającej limitu określonego w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013. W konsekwencji, jeżeli wysokość zwolnienia przekroczyłaby tę kwotę, nadwyżka nie jest objęta zwolnieniem podatkowym.

Taka konstrukcja zwolnienia, czyli wskazanie limitu kwotowego, została wyraźnie przewidziana przez ustawodawcę. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem Organu odwoławczego, że treść tych przepisów (tu: art. 9 pkt 2 u.p.c.c. i art. 3 ust. 7 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013) jasno wskazuje, że jeżeli udzielenie pomocy de minimis spowodowałoby przekroczenie limitów określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013, wówczas zakaz udzielenia pomocy de minimis dotyczyłby całej kwoty pomocy, a nie tylko nadwyżki ponad limit określony w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013. Ustawodawca przez odwołanie się do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013, które jak wyżej wskazano, zakazuje jedynie udzielania pomocy ponad określony pułap, uregulował tę kwestię w ten sposób, że zwolnienie podatkowe nie może przekroczyć określonej w odrębnym akcie prawnym kwoty.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Organ winien kierować się wykładnią ww. przepisów zaprezentowaną przez Sąd.

Mając na uwadze powyższe rozważania, uznając zasadność zarzutów skargi, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. . O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na rzecz Skarżącego zasądzono od organu kwotę [...]zł, w tym [...] zł z tytułu uiszczonego wpisu i [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.