Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1847/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") po rozpatrzeniu zażalenia I. W. (skarżącej) na postanowienie Starosty [...] z [...] lipca 2014 r. nr [...], orzekające o wstrzymaniu wykonania decyzji w sprawie wydania przez Starostę [...] prawa jazdy kat. B nr [...] I. W. (obecnie B.), utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II wyjaśnił co następuje.

Ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2008 r. orzeczono o wydaniu I. W. prawa jazdy kategorii B. i dokument ten wydano.

Pismem z 26 maja 2014 nr [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. wniósł sprzeciw od tej decyzji, wskazując, że za pośrednictwem Ł. W. skarżąca udzieliła egzaminatorowi Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w O. obietnicę korzyści majątkowej w kwocie 900 zł, a następnie korzyść majątkową w kwocie 900 zł w zamian za pozytywne zaliczenie egzaminu na prawo jazdy kategorii B, co zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z [...] marca 2014 r. sygn. akt [...].

Postanowieniem Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., orzeczono o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie wydania przez Starostę [...] prawa jazdy kategorii B nr [...] I. W.

Następnie postanowieniem Starosty [...] z [...] lipca 2014 r. nr [...] orzeczono o wstrzymaniu wykonania decyzji w sprawie wydania przez Starostę [...] prawa jazdy kat. B nr [...] I. W. Postanowienie zostało doręczone stronie 4 lipca 2014 r.

Pismem z 20 lipca 2014 r. I. W. wniosła, z zachowaniem ustawowego terminu, zażalenie na w/w postanowienie, wskazując, że w jej ocenie nie zachodzi duże prawdopodobieństwo, że decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego zostanie uchylona.

Utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. oparło się na art. 152 § 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z [...] marca 2014 r. sygn. akt [...] skarżąca została uznana za winną tego, że za pośrednictwem Ł. W. udzieliła egzaminatorowi Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w O. obietnicy korzyści majątkowej w kwocie 900 zł, a następnie korzyści majątkowej w kwocie 900 zł w zamian za pozytywne zaliczenie egzaminu na prawo jazdy kategorii B. W ocenie SKO w okolicznościach sprawy zaszło prawdopodobieństwo uchylenia kwestionowanej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, została zatem spełniona przesłanka do wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...]. Dodatkowo organ II instancji wskazał, iż postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 159 § 1 k.p.a. nie przesądza o uchyleniu lub odmowie uczelnia kwestionowanej decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., bowiem udowodnienie istnienia bądź nieistnienia wad postępowania stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o wydaniu przez Starostę [...] prawa jazdy kat. B nr [...] I. W. nastąpi w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie wznowienia.

Na postanowienie SKO skargę wniosła I. B. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 7a, 8, 9 w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 w zw. z art. 107 §1 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie - jak określiła - ogólnego postanowienia w zasadzie pomijającego uzasadnienie prawne oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i ograniczenie się do zrelacjonowania dokonanych czynności przez organy I instancji. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącej uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów, które zostały określone w przepisach postępowania administracyjnego. Rozważania SKO, jej zdaniem, ograniczają się właściwie do ustaleń czynności w toku postępowania. Organ II instancji nie tłumaczy motywów swojego rozstrzygnięcia, a jedynie relacjonuje poszczególne zdarzenia. Jednozdaniowe stwierdzenie, że zachodzi uzasadnione prawdopodobieństwo, że decyzja zostanie uchylona, w ocenie skarżącej, nie stanowi uzasadnienia w żadnym stopniu. Skarżąca ponadto zarzuciła, że SKO powołuje przepisy prawa, jednak w istocie ogranicza się do przytoczenia ich treści. W jej ocenie organy administracji w żaden sposób nie odnoszą się do meritum sprawy, nie rozpatrują stanowiska skarżącej, gdyż w żadnym stopniu organ odwoławczy nie odniósł się do argumentów przez nią przedstawianych. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ odwoławczy podjął próbę przekonania skarżącej o nietrafności jej argumentacji. W tym stanie rzeczy skarżąca uznała, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia uniemożliwia dokonanie prawidłowej oceny rozumowania SKO, ponieważ w istocie nie zostało ono przedstawione. Skarżąca uważa, że obecnie nie można ustalić, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji będącej przedmiotem postępowania. Nie ustalono bowiem faktycznego związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy czynem zabronionym, a wynikiem egzaminu. Z argumentacji przedstawionej na tym etapie postępowania nie wynika, żeby był jakikolwiek materiał dowodowy przemawiający za tym, że egzaminator w ogóle wpływał na wynik egzaminu. Z założenia wykluczono możliwość, że umiejętności prowadzenia pojazdów były wystarczające do zaliczenia egzaminu na prawo jazdy. Przyjęty automatyzm - w ocenie strony - dyskredytuje rzetelność prowadzonego postępowania.

Odpowiadając na skargę, SKO w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie, w związku z czym sąd przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji, która wywołała skutki faktyczne i niejako już została wykonania. Jednakże do istoty wstrzymania wykonania decyzji należy nie czynność faktyczna organu, bądź strony lecz nabycie uprawnień lub obowiązków przez stronę. Wykonanie decyzji o wydaniu prawa jazdy tak w niniejszej jak i w każdej takiej sprawie polega na nabyciu przez stronę nie dokumentu i w konsekwencji nabyciu uprawnień do kierowania pojazdami danego typu, lecz odwrotnie – wykonanie takiej decyzji to nabycie uprawnień strony do prowadzenia pojazdów a dokument tylko potwierdza nabycie uprawnień kierowcy. Wejście w posiadanie dokumentu prawa jazdy nie rodzi uprawnień do kierowania pojazdami a jedynie pozwala na korzystanie z (legalnie) nabytych uprawnień. Nieposiadanie przez kierowcę pojazdu dokumentu prawa jazdy w trakcie jazdy nie powoduje przecież utraty uprawnień do kierowania pojazdem, lecz jedynie odpowiedzialność za wykroczenie. Z powyższego widać, że wykonanie decyzji o wydaniu prawa jazdy jest to wyłącznie nadanie tej decyzji skutków prawnych a nie faktycznych a wydanie dokumentu prawa jazdy jest w tej sytuacji czynnością tylko faktyczną, nie wywołująca skutków prawnych. Innymi słowy wykonanie decyzji może nie być jednorazowym aktem organu ale może trwać w czasie, może być trwałym stanem, trwaniem jakiegoś uprawnienia bądź obowiązku, tak jak wykonanie decyzji o wydaniu prawa trwa do momentu utraty uprawnień lub wygaśnięcia obowiązku. Dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji w niniejszej sprawie miało jak najbardziej usprawiedliwione prawne podstawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi, należy stwierdzić że są one chybione a skarga nie zawiera argumentów przemawiających przeciwko wstrzymaniu wykonania decyzji. Mianowicie zarzut naruszenia ogólnej zasady przekonywania z art. 11 K.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie w zasadzie pomijające uzasadnienie prawne oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i ograniczenie się do zrelacjonowania dokonanych czynności przez organy I instancji, jak też zarzut jednozdaniowego stwierdzenia, że zachodzi uzasadnione prawdopodobieństwo, że decyzja zostanie uchylona, w ocenie skarżącej, nie stanowi uzasadnienia w żadnym stopniu – jest chybiony. Choć uzasadnienie stanowiska i to obu organów nie jest obszerne, to jednak spełnia formalne wymogi stawiane decyzji określone w art. 107 § 1 pkt 6 i w § 3 K.p.a. Wymóg uzasadnienia decyzji należy uznać więc za spełniony, gdyż żaden przepis nie precyzuje ani obszerności ani głębi rozważań organu stanowiących uzasadnienie faktyczne i prawne. Przy ocenie decyzji i spełnienia przez nią formalnych wymogów trzeba mieć na uwadze jedynie to, co jak słusznie podnosi sama skarżąca, że uzasadnienie rozstrzygnięcia ma pozwalać organowi wyższej instancji jak i sądowi na kontrolą prawidłowości rozumowania jakie legło u podstaw kontrolowanego rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia SKO pozwala sądowi na weryfikację procesu stosowania prawa przez ten organ i ocenę pozytywną samego postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o wydaniu prawa jazdy.

Przede wszystkim trzeba mieć na uwadze art. 152 § 1 k.p.a., który stanowi że organ ma obowiązek nawet z urzędu wstrzymać (ustawa bowiem mówi "wstrzyma") wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Tu przechodząc do oceny zasadności zaskarżonego postanowienia, należy stwierdzić że chyba najbardziej oczywistym elementem niniejszej sprawy są właśnie okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o wydaniu skarżącej prawa jazdy. Nie ma wątpliwości co do podstaw wznowienia postępowania – decyzja została wydana w wyniku przestępstwa stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądowym, co wystarczająco uprawdopodabnia możliwość uchylenia tej decyzji. Posiadanie przez skarżącą wiedzy lub umiejętności niezbędnych do kierowania pojazdem nie ma znaczenia w sytuacji gdy do wydania decyzji stwierdzającej jej uprawnienia do kierowania pojazdami doszło z rażącym naruszeniem prawa, skoro decyzja ta została wydana w oparciu o pozytywny wynik egzaminu, uzyskany na drodze przestępstwa. W świetle art. 152 § 1 k.p.a. nie potrzeba więc uprawdopodobnienia, że osoba która uzyskała uprawnienia do kierowana pojazdami, stwarza zagrożenie dla ruchu drogowego. Do zastosowania art. 152 § 1 K.p.a. nie potrzeba też dowodu, że w wyniku wznowienia postępowania dotychczasowa decyzja będzie uchylona. Z przepisu tego wynika jasno, że wystarcza jedynie prawdopodobieństwo, że tak się stanie. Stąd chybiony jest zarzut skargi o niewykazaniu związku przyczynowo – skutkowego między czynem zabronionym a wynikiem egzaminu. Ustalenie takiego związku w ogóle nie jest konieczne do wstrzymania wykonania decyzji badanej w e wznowionym postępowaniu.

Natomiast do uchylenia wstrzymania wykonania decyzji skarżąca musiałaby wykazać, że prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o wydaniu jej prawa jazdy w ogóle nie zachodzi, bądź przynajmniej zachodzi prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że w wyniku wznowienia postępowania dotychczasowa decyzja nie zostanie uchylona. Ciężar dowodu wykazania słuszności skargi spoczywa na skarżącym. Jednak takiego dowodu skarżąca nie przeprowadziła, w swej skardze skupiając się tylko na przekonywaniu sądu do błędów proceduralnych jej zdaniem popełnionych przez organy obu instancji. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, przy oczywistej bezprawności działania jakiego skarżąca się dopuściła w celu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy, wystarcza do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego i zastosowania przepisów dokonanych przez organy obu instancji.

W konsekwencji sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie obarczone było wadą naruszającą prawo materialne bądź przepisy postępowania taką o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wobec powyższego sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.