Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 431/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 42 poz 371
law: Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego - tekst jednolity.
article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 21 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Rz 431/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych /dalej: Kierownik UdSKiOR / utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] pozbawiającą B. G. uprawnień kombatanckich.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik UdSKiOR wskazał, że B. G. nabył uprawnienia kombatanckie z tytułu utrwalania władzy ludowej i z tego powodu stosownie do treści art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz. U. nr 42, z 2000 r., poz. 371 ze zm./ nie może takich uprawnień zachować. Równocześnie organ wskazał, że powoływane w postępowaniu przez stronę inne tytuły uprawniające do zachowania uprawnień kombatanckich nie zostały wykazane, zatem nie mogły stać się podstawą do utrzymania uprawnień kombatanckich w prowadzonym postępowaniu weryfikacyjnym.

Z decyzją Kierownika UdSKiOR nie zgodził się B. G. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa i krzywdzącej. Żądanie swoje oparł na naruszeniu prawa materialnego przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności relacji pomiędzy jego służbą w wojsku w latach 1947-1949, a decyzją ZBoWiD w P. oraz nierzetelne prowadzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kierownik UdSKiOR wniósł o oddalenie skargi wskazując na argumentację przyjętą w uzasadnieniu decyzji oraz złożył wniosek o przeprowadzenie postępowania sądowego w trybie uproszczonym.

Stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej prawo o p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wystąpił do skarżącego z zawiadomieniem o trybie uproszczonym. Skarżący w piśmie skierowanym do Sądu wyraził zgodę na rozpoznanie jego sprawy w postępowaniu uproszczonym.

Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 prawa o p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem przewidziane środki. Kontrola taka dokonywana jest z punktu widzenia legalności, dlatego sądy stosownie do treści art. 134 § 1 prawa o p.s.a. nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargę w granicach danej sprawy.

Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd nie podziela zawartych w skardze zarzutów, a to oznacza, że skarga nie mogła być uwzględniona. Zdaniem Sądu organ prowadzący postępowanie w sposób właściwy ustalił stan faktyczny i w tym zakresie nie przekroczył dopuszczonych prawem zasad.

Istotą sporu pomiędzy skarżącym a Kierownikiem UdSKiOR jest ustalenie czy skarżący pełniąc służbę wojskową w latach 1947-1949 /w różnych jednostkach wojskowych/ brał udział w walkach z bandami UPA lub Wehrwolfu, gdyż w przypadku skarżącego wykazanie tych faktów dawałoby uprawnienie do zachowania uprawnień kombatanckich do zachowania uprawnień kombatanckich.

Zgromadzona w sprawie dokumentacja i przywołane dowody podnoszonych przez skarżącego faktów nie potwierdzają. Oznacza to, że w postępowaniu weryfikacyjnym skarżący nie wykazał /nie wskazał dowodów/, że walczył z formacjami, które dają prawo do zachowania uprawnień kombatanckich. Sąd przyjmuje jako właściwe stanowisko Kierownika UdSKiOR, gdyż znajduje ono oparcie w dokumentach, które zostały w sprawie zgromadzone, zwłaszcza że to postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku NSA OZ w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt SA/Rz 266/01.

Wskazując kierunek prowadzonego postępowania dowodowego NSA OZ w Rzeszowie wyraźnie wskazał, że organ ma obowiązek ustalać, czy na temat służby wojskowej skarżącego nie ma dodatkowej dokumentacji, która wskazywałaby, czy jednostki, w których służył nie brały udziału w walkach z bandami UPA lub Wehrwolfem. Ten obowiązek organ wykonał i potwierdził, że materiały archiwalne nie wskazują na prowadzenie walk ze wskazanymi grupami uprawniającymi do uzyskania uprawnień kombatanckich.

Wskazywanie przez skarżącego nazwisk dowódców i twierdzenie, że organ powinien ustalać ich dane i przesłuchiwać jako świadków nie może być podstawą uchylenia decyzji, gdyż takie działanie nie może być uznane za naruszenie reguł dowodowych. W postępowaniu weryfikacyjnym prawo na kombatanta nakłada obowiązek wskazywania dowodów. Tego obowiązku skarżący nie wykonał przywołując tylko nazwiska niektórych osób.

Z przedstawionych powodów Sąd, mając na uwadze treść art. 151 prawa o p.s.a., orzekł jak na wstępie.