Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 280/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1-5
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 1 ust. 1, art. 3, art. 5, art. 6 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1982 nr 19 poz 147
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.
article: art. 145 par. 1 pkt1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2,  art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 stycznia 2008 r. Starosta, na podstawie art. 73 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) i art. 104 k.p.a., odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz D. K. za nieruchomość położoną w obrębie O., gmina L., oznaczoną ewidencyjnie jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, zapisaną w księdze wieczystej KW [...], która z dniem 1 stycznia 1999 roku z mocy prawa przeszła na własność Powiatu.

W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 23 kwietnia 2003 r. D. K. wystąpiła do Starostwa Powiatowego o wykup działki nr [...] lub jej zwrot wraz z odszkodowaniem za cały okres użytkowania. Pismem z dnia 5 listopada 2004 r. Nr [...] Zarząd Powiatu wystąpił do Wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej przejście z mocy prawa na własność Powiatu nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m2, położonej w obrębie O., gmina L., a zajętej pod drogę powiatową. Z zebranego materiału dowodowego wynikało, iż na wniosek Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych, Naczelnik Gminy wydał decyzję z dnia 30 listopada 1979 r. Nr [...], w której orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa części nieruchomości położonej w O., zapisanej w Kw nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2006 r. Nr [...] Wojewoda odmówił wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Powiat prawa własności działki nr [...] wskazując, że nieruchomość ta na dzień 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność Skarbu Państwa na mocy decyzji wywłaszczeniowej. Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. akt [...] oddalił pozew Starosty o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym poprzez wpisanie Skarbu Państwa – Starosty jako właściciela nieruchomości, uznając, iż decyzja wywłaszczeniowa była wadliwa, bowiem skierowano ją do podmiotu nie będącego właścicielem nieruchomości i nie może ona stanowić podstawy dokonania wpisu w księdze wieczystej. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2007 r. Nr [...] wydaną w postępowaniu wznowieniowym, Wojewoda uchylił swoją decyzję z dnia 25 sierpnia 2006 r. Nr [...] i orzekł, iż z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przeszła na własność Powiatu nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] m2, wydzielona z działki nr [...] zapisanej w KW Nr [...], położona w gminie L., obręb C., zajęta pod drogę powiatową a będąca własnością A. B. Organ I instancji wskazał, że za nieruchomości przejęte w trybie art. 73 cytowanej wyżej ustawy przysługuje właścicielowi odszkodowanie, które będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonego w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. Organ wyjaśnił, że D. K. złożyła stosowny wniosek w ustawowym terminie, przed 31 grudnia 2005 r., jednakże w dniu 1 stycznia 1999 r. nie była właścicielką działki nr [...], w związku z czym odszkodowanie na jej rzecz nie może być przyznane. Właścicielką nieruchomości była A. B., która nie złożyła jednak wniosku o odszkodowanie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D. K. zarzucając, iż wybudowana w 1980 r. droga została wykonana w taki sposób, że pozbawiła ją możliwości wjazdu na własną posesję z powodu powstania różnicy poziomów pomiędzy wybudowaną drogą a położoną działką. Wskazała również, iż do 2003 r. nikt nie ujawnił faktu, że zajęty pod drogę pas nieruchomości o wymiarach [...] m2 stanowi jej własność, i że od ponad 30 lat płaci za nią podatki oraz widnieje w księgach wieczystych jako jej właściciel. Skarżąca zarzuciła, iż sposób prowadzenia postępowania spowodował, iż w chwili obecnej ani ona, ani jej ciotka A. B., nie mogą uzyskać odszkodowania za zabrany pas gruntu.

Decyzją dnia 27 lutego 2008 r. Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) w związku z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny opisany w decyzji organu I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 4 cyt. ustawy odszkodowanie za nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, które z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, ustala się i wypłaca według zasad i trybu określonego w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Brak chociaż jednej z przesłanek, zawartych w powyższym przepisie, stanowi podstawę do odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania. Uprawnioną do złożenia wniosku o odszkodowanie jest tylko osoba będąca właścicielem nieruchomości zajętej pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., użyty w art. 73 ust. 4 ustawy zwrot "właściciel nieruchomości" odnosi się bowiem do osoby, która pozostawała właścicielem nieruchomości do dnia 31 grudnia 1998 r. Przepis 73 ust. 1 ustawy nie przewiduje, by właścicielem wskazanych w nim nieruchomości od dnia 1 stycznia 1999 r. mogła być inna osoba, niż wymienione w art. 73 ust. 1 ustawy podmioty publicznoprawne. Właścicielem działki nr [...] o pow. [...] m2, zapisanej w KW Nr [...], położonej w gminie L., obręb O., a zajętej pod drogę gminną, była na dzień 31 grudnia 1998 r. A. B., co potwierdza decyzja Wojewody z dnia 18 kwietnia 2007 r. stwierdzająca, iż z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przeszła na własność Powiatu nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] m2, wydzielona z działki nr [...] zapisanej w KW Nr [...], położona w gminie L., obręb C., zajęta pod drogę powiatową a będąca własnością A. B.

D. K. w skardze na powyższą decyzję wskazała, iż organ po dokonaniu wyceny przez rzeczoznawcę proponował jej tytułem odszkodowania kwotę 300 zł i nie zajął się kwestią wjazdu na posesję. Skarżąca stwierdziła, iż do 2003 r. naliczany był jej podatek jak za działkę budowlaną a nie jak za grunt zajęty pod drogi, a w 2003 r. otrzymała ona nowy druk decyzji podatkowej, w którym ujawniono [...] m2 powierzchni drogi i od tego momentu stara się ona uregulować stan prawny swojej nieruchomości. Powołując się na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2008 r. zarzuciła ona, iż wyjaśnienie i poinformowanie o przysługującym prawie do odszkodowania A. B. nastąpiło po upływie terminu na składanie wniosku, a wyjaśnienie sprawy zajęło organowi 5 lat.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 73 ust. 1 – 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm. ) zwanej dalej ustawą stanowi:

1. Nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

2. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca:

1 ) gmina – w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi,

2 ) Skarb Państwa – w odniesieniu do pozostałych dróg.

3. Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody.

3 a. Jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własności Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości.

4. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa.

5. Podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia wejścia w życie ustawy, przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa do władania gruntem.

Art. 73 ustawy wprowadza szczególny tryb pozbawienia własności aktem o randze ustawy, a nie decyzji administracyjnej, jak to ma miejsce w przypadku wywłaszczenia przewidzianego w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Tryb ten określany jest w doktrynie jako "swoisty tryb nacjonalizacji". (vide: "Ustawa o gospodarce nieruchomościami Komentarz" pod red. Gerarda Bieńka Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, Str. 393). Wobec zaistnienia przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., przejście prawa własności takiej nieruchomości następuje z mocy prawa z datą 1 stycznia 1999 r.

Z art. 73 ust. 4 ustawy wynika, iż odszkodowanie za pozbawienie prawa własności nieruchomości ustalane jest na wniosek właściciela tej nieruchomości. Celem tego przepisu jest zapewnienie rekompensaty finansowej osobom, które mocą aktu generalnego – ustawy, utraciły z dniem 1 stycznia 1999 r. własność nieruchomości zajętych pod drogi w dniu 31 grudnia 1998 r. Wypłata odszkodowania następuje w związku z uszczerbkiem w majątku osoby, która jako dotychczasowy właściciel nieruchomości została jej pozbawiona. Niewątpliwym jest, iż skarżąca nie była właścicielką przedmiotowej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r., nie przysługuje jej zatem roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Skoro odjęcie prawa własności nastąpiło z dniem 1 stycznia 1999 r., to osobą uprawnioną do otrzymania odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną była jej ówczesna właścicielka, która na podstawie ustawy utraciła własność gruntu, a nie wnioskodawczyni.

W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do konstruowania prawa do odszkodowania wnioskodawcy, który twierdzi, iż nabył własność nieruchomości zajętej pod drogę od osoby, będącej właścicielem nieruchomości w dacie 31 grudnia 1998 r. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy nieruchomość ta stała się bowiem własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Przejście prawa własności nieruchomości wykluczało możliwość jej zbycia przez dotychczasowego właściciela. Właściciel ten, zgodnie z zasadą nemo plus iuris transfere in alium potest quam ipse habet, nie mógł bowiem po wejściu w życie ustawy skutecznie przenieść na inną osobę prawa własności nieruchomości, które utracił.

Przyjęcie koncepcji, iż do skutecznego zbycia nieruchomości zajętej pod drogę mogłoby dojść w skutek działania rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych przewidzianej w art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. Nr 19, poz. 147 ze zm.) również wyklucza prawo żądania odszkodowania przez nabywcę nieruchomości. Istotą i celem odszkodowania przewidzianego w art. 73 ust. 1 i 4 ustaw, jest bowiem zrekompensowanie uszczerbku w majątku dotychczasowego właściciela nieruchomości, który utracił jej własność w wyniku nabycia prawa własności działki zajętej pod drogę przez podmiot publiczny. Obowiązek zapłaty odszkodowania jest zatem ściśle związany z uzyskanym na podstawie ustawy przysporzeniem w postaci nabycia prawa własności nieruchomości. Przy przyjęciu, iż prawo własności nieruchomości przeszło na inną osobę niż podmiot publiczny, brak jest podstaw do żądania przez tę osobę zapłaty odszkodowania, skoro pozostaje ona właścicielem nieruchomości, a po stronie podmiotu publicznego brak jest jakiegokolwiek przysporzenia.

Na marginesie wskazać należy, iż zdaniem Sądu, skarżąca nie mogłaby powołać się w niniejszej sprawie na nabycie zajętej pod drogę nieruchomości na zasadzie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece stanowi, iż w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 tej ustawy, rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie chroni rozporządzeń nieodpłatnych albo dokonanych na rzecz nabywcy działającego w złej wierze; w złej wierze jest ten, kto wie, że treść księgi wieczystej jest niezgodna z rzeczywistym stanem prawnym, albo ten, kto z łatwością mógł się o tym dowiedzieć. Z zawartej dnia 17 sierpnia 2000 r. umowy darowizny wynika, iż skarżąca nabywała nieruchomość o powierzchni [...] m2 z ustanowieniem prawa służebności osobistej mieszkania na rzecz zbywcy, w umowie tej wartość darowizny określono na kwotę 15 000 zł., a wartość służebności osobistej na 9 000 zł. Z treści wniesionego przez skarżącą odwołania wynika, iż skarżąca w dacie zawierania umowy darowizny była przekonana, iż działka zajęta pod drogę, nie wchodzi w skład nieruchomości objętej tą umową i dowiedziała się o tym w 2003 r. Ochrona z tytułu rękojmi dotyczy takiego prawa własności nieruchomości, odnośnie którego nabywca jest przekonany, że prawo to przysługuje zbywcy i przechodzi mocą zawartej umowy na jego osobę. Skoro skarżąca wskazywała, iż okoliczność, że jest ona także właścicielką terenu zajętego pod drogę była jej wcześniej nieznana, w dacie zawierania umowy darowizny skarżąca nie mogła pozostawać w przeświadczeniu, iż nabywa własność nieruchomości zajętej pod drogę, co wyklucza dobrą wiarę odnośnie faktu nabycia tej części nieruchomości. Nadto wskazać należy, iż z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca wiedziała, iż przedmiotowy grunt zajęty był w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. Przepis prawa - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, przewidujący przejście własności nieruchomości określonego rodzaju jest faktem powszechnie znanym, strona z łatwością mogła się zatem dowiedzieć, iż treść księgi wieczystej jest niezgodna z rzeczywistym stanem prawnym, a właścicielem tej części nieruchomości nie jest osoba wpisana w księdze wieczystej. Okoliczności te, w istocie nie mają jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem także przyjęcie odmiennej oceny odnośnie istnienia dobrej wiary skarżącej jako nabywcy nieruchomości w tym zakresie, winno skutkować odmową wypłaty odszkodowania. Nabycie przez skarżącą własności części działki zajętej pod drogę wyłączałoby bowiem możliwość domagania się wypłaty odszkodowania należnego jedynie w przypadku nabycia prawa własności nieruchomości drogowej przez podmiot publiczny.

W wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 1305/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa bądź właściwych jednostek samorządu terytorialnego własności określonej kategorii nieruchomości w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, następuje z mocy prawa, za odszkodowaniem ustalanym i wypłacanym według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Ze zdarzeniem prawnym, którym jest wywłaszczenie nieruchomości z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. powiązane zostało zatem powstanie po stronie właściciela nieruchomości w tej samej dacie roszczenia odszkodowawczego, wynikającego z utraty prawa podmiotowego, którego realizacja została jednakże odroczona i ograniczona w czasie oraz uzależniona od złożenia wniosku. Taka konstrukcja wskazuje jednoznacznie, że podmiotem uprawnionym do realizacji roszczenia odszkodowawczego jest osoba tracąca własność nieruchomości z dniem 1 stycznia 1999 r. i w świetle brzmienia art. 73 ust. 1-5 ustawy nie istnieją jakiekolwiek podstawy do uznania za podmiot legitymowany do jego dochodzenia osoby nie będącej właścicielem nieruchomości w powyższej dacie, która następnie nabyła nieruchomość w drodze czynności prawnej od poprzednika prawnego Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Takiej podstawy nie stwarzają także przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Przepisy art. 1 ust. 1, art. 3 oraz art. 5 tej ustawy umożliwiają nabycie prawa rzeczowego od osoby nieuprawnionej, która została wpisana do księgi wieczystej jako właściciel, w sytuacji jednak gdy wskazana ochrona prowadzi do nabycia własności, nie istnieją przesłanki do żądania odszkodowania w trybie art. 73 ust. 1 i 5 ustawy. Podobne stanowisko zajęły także Wojewódzkie Sądy Administracyjne w wyrokach wydanych w sprawach sygn. akt:II SA/Op 131/06, II SA/GL 417/06, II SA/Łd 813/06, II SA /Łd 1006/06, II SA/Łd 744/06, I SA/Wa 864/07, I SA/Wa 1604/07, I SA/Wa 213/07, II SA/Kr 277/07, II SA/Gd 200/07, II SA/Gd 523/07, II SA/Gd 524/07.

Wnioskodawczyni nie była w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielką nieruchomości, Prawidłowo zatem organy odmówiły jej ustalenia i wypłaty odszkodowania..

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, iż nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), naruszenie przepisów postępowania uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji jedynie wówczas, gdy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszony przez skarżącą zarzut długiego toku postępowania jest uzasadniony. Jednak okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy, albowiem nie skutkowała wydaniem decyzji o innej treści, niż zostałaby wydana gdyby postępowanie zostało zakończone w terminie wcześniejszym. W szczególności, wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy nie mogły skutkować rozstrzygnięciem ustalającym odszkodowanie na rzecz skarżącej ani A. B., która nie była wnioskodawca w niniejszym postępowaniu. Postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia odszkodowania zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej, która domagała się przyznania go na swoją rzecz. Wniosek ten musiał być rozpoznany decyzją administracyjną rozstrzygającą o uprawnieniu wnioskodawczyni i nie mógł uruchomić postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania odszkodowania innej osobie niezależnie od istniejącej między stronami więzi rodzinnej i zawartej umowy. Fakt, iż A. B. nie wiedziała o jej uprawnieniu do otrzymania odszkodowania w terminie do złożenia wniosku o jego wypłatę tj. do dnia 31 grudnia 2005 r. odnosi się do sytuacji prawnej A. B., a nie prawidłowości rozstrzygnięcia o uprawnieniu skarżącej. Brak było prawnej możliwość przyznania odszkodowania A. B. w postępowaniu administracyjnym wszczętym z wniosku innej osoby, nie było też możliwości "przekształcenia" w toku sprawy wniosku na skarżącej na wniosek uprawnionej A. B. Ewentualny wniosek A. B. podlegałby rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu administracyjnym wszczętym z jej wniosku, a osobą, która poniosła szkodę wskutek niezłożenia wniosku w terminie nie jest skarżąca, lecz A. B.

Na marginesie wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie II SA/GL 619/06 skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne o stwierdzenie, czy przepis art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zakresie, w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP. Sprawa zawisła w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą P 33/07 i oczekuje na rozstrzygnięcie. Ustawodawca w treści art. 73 ust. 3 ustawy nie określił bowiem terminu, w którym wojewoda powinien wydać decyzję, stwierdzającą przejście z mocy prawa na własność Skarbu Państwa lub określonej jednostki samorządu terytorialnego nieruchomości wskazanej w ustępie 1, a która to decyzja stanowi podstawę ujawnienia tego faktu w księdze wieczystej. Wobec braku takiego terminu dla organu do wydania decyzji, przy jednoczesnym określeniu terminu, w którym właściciel mógł domagać się wypłaty odszkodowania zachodzi sytuacja, w której termin do złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania upłynąć może przed wydaniem przez wojewodę decyzji potwierdzającej przejście nieruchomości na własność jednostki samorządu terytorialnego, tak jak to miało miejsce odnośnie przedmiotowej nieruchomości. W przypadku uznania przez Trybunał niezgodności wskazanego przepisu z Konstytucją, w zakresie o jakim mowa w pytaniu prawnym Sądu w Gliwicach, właściciele nieruchomości w stosunku do których wojewoda wydał decyzję po 31 grudnia 2005 r., a którzy nie złożyli wniosku o wypłatę odszkodowania, w tym A. B., uzyskają możliwość ubiegania się o ustalenie i wypłatę odszkodowania.

Argumenty skarżącej dotyczące wykonania drogi i wjazdu na posesję oraz płacenia podatku od nieruchomości, nie mają, z punktu widzenia treści art. 73 ustawy znaczenia dla rozpatrzenia sprawy dotyczącej ustalenia i wypłaty dochodzonego odszkodowania.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.