Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1863/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 291/21 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [...] kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 maja 2021r., sygn. akt III SA/Łd 291/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę R. S. (dalej też: "strona", "skarżący") i uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też: "GITD", "organ odwoławczy") z [...] listopada 2020r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego orzekając o kosztach postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu [...] lipca 2020r. w miejscowości B. na drodze krajowej nr 11 dokonano kontroli drogowej pojazdu marki Renault o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...]. Pojazdem kierował P. M. Pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy. Kontrolowany przewóz był wykonywany na rzecz i w imieniu skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. W toku kontroli stwierdzono skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej - o czas do 1 godziny oraz o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut oraz niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z [...] lipca 2020r.

Decyzją z [...] sierpnia 2020r. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.600 zł z tytułu naruszenia lp. 5.7, lp. 5.11 i lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2140 ze zm., dalej: "u.t.d.")., z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 załącznika nr 3 do u.t.d.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji z [...] sierpnia 2020r.

Decyzją z [...] listopada 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do naruszenia lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zostało udowodnione, iż kierowca P. M. o godz. 13:10 w dniu [...] lipca 2020r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 7 godzin i 55 minut, tj. od godz. 23:30 dnia [...] lipca 2020r. do godz. 07:25 dnia [...] lipca 2020r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 5 minut.

W zakresie naruszenia lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD stwierdził, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zostało udowodnione, że kierowca P. M. prowadził pojazd w okresie od godz. 13:10 do godz. 18:20 w dniu [...] lipca 2020r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 50 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 20 minut.

Odnośnie naruszenia lp. 6.3.19 z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż w toku kontroli drogowej na wezwanie osoby kontrolującej kierowca okazał bieżącą wykresówkę wypisaną na dzień [...] lipca 2020r. oraz zaświadczenie potwierdzające odpoczynek kierowcy w okresie od godz. 00:10 w dniu [...] lipca 2020r. do godz. 07:00 w dniu [...] lipca 2020r. Analiza okazanych dokumentów wykazała nieścisłości i kierowca ponownie został wezwany do okazania wykresówek. Okazało się, że za siedzeniem kierowcy znajduje się pognieciona wykresówka P. M. wypisana na dzień [...] lipca 2020r. z zarejestrowaną aktywnością kierowcy. Uznano, iż w celu ukrycia faktycznego czasu jazdy i odpoczynków kierowcy wystawiono dla kierowcy zaświadczenie, wskazujące na nieprawdziwe dane, dotyczące jego okresu odpoczynku, a kierowca, pomimo możliwości zapisu swojej aktywności na wykresówce wypisanej na dzień [...] lipca 2020r., niezasadnie użył drugiej wykresówki w okresie 24-godzinnym.

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Uwzględniając skargę na powyższą decyzję, Sąd I instancji podzielił ustalenia organów obu instancji, dotyczące popełnienia przez skarżącego stwierdzonych w dniu kontroli drogowej naruszeń przepisów u.t.d. Jednak w ocenie WSA organy błędnie zinterpretowały przepisy dotyczące sposobu ustalania wysokości kary za stwierdzone w toku kontroli skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego, nie uwzględniając zmiany brzmienia tych przepisów dokonanej na mocy ustawy z 5 lipca 2018r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r., poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018r.

WSA wskazał, że w zakresie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., błędnie wymierzono skarżącemu karę w łącznej wysokości 500 zł, sumując kary określone w lp. 5.7 pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie WSA przedmiotowe naruszenie podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w lp. 5.7 pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. karze w wysokości 350 zł. Sąd I instancji stwierdził, że wykładnia regulacji sprzed nowelizacji, wedle której dopuszczalne jest sumowanie kar za poszczególne naruszenia, dotyczące skrócenia czasu odpoczynku kierowców, jest obecnie nieprawidłowa. Brzmienie aktualnie obowiązującego przepisu lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, że przewidziane w nim kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu.

Za zasadne WSA uznał natomiast stanowisko organów co do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 100 zł za naruszenie, polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut (lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Wskazał, że organ odwoławczy właściwie odnotował, że konsekwencje naruszenia powyższych rozwiązań zawierają lp. 5.11.1, lp. 5.11.2 i lp. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonując przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 zł, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 zł oraz za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł. Zdaniem WSA, nie sposób zakwestionować stanowiska organu odwoławczego, że analiza zapisów z protokołu kontroli i danych cyfrowych urządzenia rejestrującego wykazała, iż w dniu [...] lipca 2020r. w okresie od godz. 13:10 do godz. 18:20 kierowca P. M. prowadził pojazd nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe, co oznacza, iż kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 50 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 20 minut.

Sąd I instancji za zasadne uznał też wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. za naruszenie, polegające na niepoprawnym stosowaniu wykresówek lub karty kierowcy (Ip. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d., z wyjątkiem przypadków, o których mowa w Ip. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14). W ocenie WSA organ zasadnie przyjął, że w celu ukrycia faktycznego czasu jazdy i odpoczynków kierowcy wystawiono dla kierowcy zaświadczenie, wskazujące na nieprawdziwe dane, dotyczące jego okresu odpoczynku, a kierowca, pomimo możliwości zapisu swojej aktywności na wykresówce wypisanej na dzień [...] lipca 2020r., niezasadnie użył drugiej wykresówki w okresie 24-godzinnym. Wskazał, że wykresówka wypisana i zarejestrowana w dniu [...] lipca 2020r. nie była opisana na odwrocie i nie nosiła znamion uszkodzenia przez tachograf, co mogłoby usprawiedliwić użycie kolejnej wykresówki. WSA podkreślił, że samowolne działanie kierowcy, na które powołuje się przedsiębiorca, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż jest ono skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika.

W skardze kasacyjnej GITD zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez ich błędne niezastosowanie w niniejszej sprawie mimo, iż na podstawie przepisu lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. zasadnym jest kara w łącznej wysokości 500 zł (na którą składa się kara w wysokości 150 złotych z tytułu naruszenia lp. 5.7.1, kara w wysokości 350 złotych z tytułu lp. 5.7.2). bowiem przyjęcie za Sądem I instancji, że w przypadku ukarania za naruszenie lp. 5.7.2 nie nakładamy również kary odpowiednio na podstawie lp. 5.7.1 prowadziłby do braku ukarania za wszystkie dające się sklasyfikować naruszenia co jest sprzeczne z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. gdzie mowa jest o karze za każde stwierdzone naruszenie;

2) obrazę przepisów prawa materialnego tj. lp. 5.7 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1, ust. 7 u.t.d. i w zw. z art. 4 lit. g, art. 8 ust. 1 i 2 oraz pkt 26 preambuły rozporządzenia z 15 marca 2006r., nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (ATI) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L Nr 102, str. 1, zwane dalej rozporządzeniem nr 561/2006) poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sytuacji stwierdzenia skrócenia odpoczynku w wymiarze 1 godziny i 5 minut nie ma podstaw do jednoczesnego nakładania kary w wysokości 150 zł przewidzianej w l.p. 5.7 pkt 1 oraz kary w wysokości 350 złotych przewidzianej w lp. 5.7 pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d. podczas gdy literalna, celowościowa i funkcjonalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do zupełnie odmiennych wniosków. Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Podkreślić przy tym należy, że Sąd II instancji, będąc związany granicami skargi kasacyjnej (zgodnie z art. 183 powyższej ustawy), rozpoznawał ją w ramach powołanej podstawy z art. 174 pkt 1 tej ustawy, a więc dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Powołanie tej podstawy spowodowało, że Sąd II instancji przy braku zarzutów prawa procesowego nie miał możliwości badania prawidłowości ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy i postępowania dowodowego przyjętych w zaskarżonym wyroku. W konsekwencji dla oceny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny był stan faktyczny ustalony przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej pozostają w związku funkcjonalnym, co wymaga ich łącznego rozpoznania.

Nie mają usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia prawa materialnego, tzn. art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d.") w zw. z lp. 5.7. pkt 1, załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 lit g, art. 8 ust. 1 i 2 oraz pkt 26 preambuły rozporządzenia z 15 marca 2006r., nr 561/2006 oraz art. 92a ust. 1, ust 7 u.t.d. w zw. z lp. 5.7. pkt 1, pkt 2 i pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 lit g, art. 8 ust. 1 i 2 oraz pkt 26 preambuły rozporządzenia nr 561/2006, bowiem przyjęcie za Sądem I instancji, że w przypadku ukarania za naruszenie lp. 5.7.2 nie nakładamy również kary odpowiednio na podstawie lp. 5.7.1 prowadziłby do braku ukarania za wszystkie dające się sklasyfikować naruszenia co jest sprzeczne z treścią art. 92a ust.1 u.t.d. gdzie mowa jest o karze za każde stwierdzone naruszenie.

Odnosząc się do kluczowej, w świetle zarzutów skargi kasacyjnej, kwestii wykładni wskazanych wyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że brzmienie aktualnie obowiązujących regulacji zawartych w punktach 1 i 2 lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, że przewidziane w nim kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu.

Na mocy ustawy z 5 lipca 2018r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r., poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018r. uległa zmianie treść załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, m.in. w zakresie dotyczącym lp. 5.7, zastosowanego przez organ przy wymierzaniu kary pieniężnej w rozpoznawanej sprawie.

Podkreślić należy, że treść lp. 5.7. załącznika nr 3 do u.t.d., w brzmieniu obowiązującym od 3 września 2018r., jest odmienna od poprzednio obowiązującego uregulowania. Wykładnia omawianej regulacji sprzed nowelizacji, według której dopuszczalne jest sumowanie kar za poszczególne naruszenia, dotyczące skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego kierowców, jest obecnie nieprawidłowa.

Wskazać należy, że ustawodawca konstruując w znowelizowanej ustawie ww. przepisy użył zwrotów "o czas do", "o czas powyżej", "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej" dla określenia norm czasowych naruszeń, od których uzależnił wysokość kary. W tym kontekście zwrot "powyżej" został użyty na określenie zdarzenia, które trwa od jego zaistnienia.

W lp. 5.7 w aktualnym brzmieniu załącznika nr 3, wyraźnie określono, ile wynosi kara pieniężna za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego. W przypadku skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego przewidziano następujące kary pieniężne za przekroczenie: o czas do 1 godziny - 150 zł; o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin - 350 zł; za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - 550 zł.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, w każdym przypadku przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, ale nie każde przekroczenie progów powoduje sumowanie kwot kar od najniższej do najwyższej, to bowiem zależy od regulacji wprowadzonej przez ustawodawcę. Brzmienie aktualnie obowiązującego lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, że przewidziane w nim kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu. Tym samym niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia przepisów transportu drogowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne jest przyjęcie, że w skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin (tj. w naruszeniu opisanym w lp. 5.7 pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d.) zawiera się naruszenie skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny. Nie ma zatem uzasadnienia nakładanie kar za każde z tych naruszeń z osobna, brak podstaw prawnych do sumowania tych kar, szczególnie, że z treści powoływanego załącznika wynika, że wagę stwierdzonych naruszeń ustawodawca ocenił odmiennie. Te same okoliczności nie mogą bowiem stanowić naruszenia różnych deliktów dotyczących naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców w szczególności skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego.

W przypadku sumowania kar, o których mowa, dochodzi zatem do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyroki NSA: z 24 listopada 2021r., sygn. akt II GSK 1753/21 oraz z 26 listopada 2021r., sygn. akt II GSK 1738/21).

Organy dokonały zatem nieuprawnionego, wielokrotnego sankcjonowania tego samego naruszenia przepisów u.t.d. Sumując kary przewidziane w lp. 5.7.1 i lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do u.t.d. za to samo naruszenie, nie uwzględniły zmiany brzmienia przepisów dokonanych nowelizacją z dnia 3 września 2018r.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, Sąd I instancji rozpoznał prawidłowo skargę, uznając, że w niniejszej sprawie winno się wymierzyć karę z pkt 2, a nie "sumować" kwoty z pkt 1 i 2 w przypadku kar lp. 5.7, a organy administracji błędnie wyliczyły karę pieniężną, bowiem brzmienie aktualnie obowiązującego lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, że przewidziane w nim kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu.

Zauważyć też należy, że wprawdzie podstawą prawną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej nie był lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., to jednak odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej dotyczącego błędnej wykładni podkreślić należy, że nie ma również wątpliwości, że wyraźne brzmienie punktu 3 lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., w którym ustawodawca użył zwrotu "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej" nie pozwala na przyjęcie, że przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją łącznie z punktem 1 i 2. Tym samym każdy z punktów lp. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d. stanowi samodzielną i wyłączną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w każdym przypadku, gdy skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku wyniesie powyżej 2 godzin.

Wobec uznania zarzutów skargi kasacyjnej za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. - po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. - orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego jak w punkcie 2. sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 265).