Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 399/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 19 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 17 poz 127
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Krystyna Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu technologicznego zakładu -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 399/14

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" s.c. Zakład [...] jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (zwanego dalej: WLW) z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], znak: [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29.01.2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.), art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 16.12.2005 r.

o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu,

w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2013 r. poz. 434 – zwanego dalej "rozporządzeniem z 18.03.2013 r."), którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii nr [...] z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] zmieniającą decyzję nr [...] z dnia [...].09.2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu technologicznego zakładu zlokalizowanego w: [...], [...], który znajduje się pod kontrolą przedsiębiorstwa "[...]" s.c. Zakład [...] – C. K.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] maja 2013 r. K. C. zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii o zatwierdzenie projektu technologicznego dla "produkcji marginalnej" w zakładzie zlokalizowanym w: [...] [...].

Po wezwaniu przez organ do uzupełniania braków złożonego wniosku, strona uzupełniła plan technologiczny zakładu, jednakże Powiatowy Lekarz Weterynarii uznał, że projekt ten w dalszym ciągu nie spełnia wymagań określonych

w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r., bowiem w części graficznej projektu: w hali mleka surowego oznaczonej cyfrą 1, zaznaczono literą c zbiornik do przetrzymywania mleka, pominięto etap krojenia i pakowania sera twarogowego, opisany w części opisowej.

Wobec powyższego Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] września 2013 r. odmówił zatwierdzenia projektu technologicznego. W odwołaniu od tej decyzji strona wyjaśniła, że etap krojenia i pakowania sera oznaczony w części opisowej pkt 3 literą f, odbywał się będzie na prasie zaznaczonej literą g w części graficznej. Opisano także funkcję zbiornika do przetrzymywania surowego mleka, zaznaczonego w części graficznej projektu literą c i dołączono nową część graficzną projektu technologicznego przedstawiającą drogę przemieszczania się produkowanej żywności uwzględniając zbiornik zaznaczony literą c.

W świetle przedstawionych przez stronę dokumentów Powiatowy Lekarz Weterynarii uznał, że nadesłany projekt technologiczny spełnia wymogi zawarte w rozporządzeniu z dnia 18.03.2013 r. i działając na podstawie art. 132 K.p.a. zmienił własną decyzję nr [...] z dnia [...] września 2013 r. i zatwierdził projekt technologiczny zakładu zlokalizowanego w: [...], [...], znajdującego się pod kontrolą przedsiębiorstwa "[...]" s.c. Zakład [...] – C. K.

Od tej decyzji odwołania o tożsamej treści złożyli K. C. oraz jego pełnomocnik W. N. wnosząc o jej uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy, wszczętej wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. o zamiarze przejścia na produkcję marginalną i wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. o zatwierdzenie projektu technologicznego produkcji marginalnej. Odwołujący zawnioskował o rozpoznanie wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczącego uzupełnienia akt postępowania.

W ocenie odwołującego kwestionowane rozstrzygniecie nie odpowiada prawu. Organ I instancji nie odniósł się do kwestii, że wydana decyzja dotyczy zatwierdzenia projektu technologicznego produkcji marginalnej. Decyzja ta winna zostać wydana na podstawie art. 13 ust. 2 i 3 w zw. z art. 19 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Nieprawidłowo także organ uznał, że "[...]" s.c. Zakład [...] K. C. jest przedsiębiorstwem, w sytuacji gdy zakład zarejestrowany jest jako spółka cywilna. Zdaniem odwołującego brak wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postepowania stanowi o naruszeniu art. 19 ust. 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Ponadto organ nie powiadomił strony o przyczynach przedłużenia terminu, nie określił nowego terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności świadczą o naruszeniu przepisów K.p.a. i o przewlekłym prowadzeniu postępowania. K. C. podał, że wniosek o zatwierdzenie produkcji marginalnej w Zakładzie został złożony w dniu [...] maja 2013 r., dlatego też winien zostać rozpoznany na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2006 r. (Dz. U. Nr 59, poz. 415 ze zm.) a nie rozporządzenia z 18 marca 2013 r., które weszło w życie w dniu 8 maja 2013 r., tj. po złożeniu wniosku. W myśl przepisów rozporządzenia z 29.03.2006 r. projekt technologiczny zakładu produkcji marginalnej składa się do zatwierdzenia wyłącznie w formie opisowej, organ zaś może wymagać uzupełnienia projektu o część graficzną, w sytuacji nowego zakładu. Nie może zaś żądać powyższego od zakładu mleczarskiego prowadzącego przetwórstwo mleka od 21 lat. Powyższe okoliczności świadczą o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a., natomiast brak rozpoznania wniosku dotyczącego uzupełnienia akt postępowania o naruszeniu art. 10 K.p.a.

Po rozpoznaniu powyższych odwołań Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ uznał, że podnoszone przez stronę zarzuty nie znajdują uzasadnienia. Wbrew twierdzeniom strony decyzja nie mogła zostać wydana na podstawie art. 13 ust. 3 w zw. z art. 19 ust. 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, gdyż art. 13 ww. ustawy ma zastosowanie wyłącznie do decyzji zatwierdzających podmiot a nie do decyzji zatwierdzających projekt technologiczny zakładu. Ponadto wniosek strony o zatwierdzenie projektu technologicznego zakładu z [...].05.2013 r., wpłynął do organu w dniu [...].05.2013 r.

i został rozpatrzony na podstawie obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 marca 2013 r.

Wyjaśniono także, że w stanie faktycznym twierdzenie o naruszeniu przez organ przepisów postępowania oraz brak rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2013 r,. jest bezzasadne. Podkreślono, że pisma kierowane do strony postępowania odbierane był po awizowaniu i z tej przyczyny decyzja została wydana dopiero

w październiku 2013 r. Nadto organ pismem z dnia [...].07.2013 r. (znak: [...]) poinformował stronę o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami. Pismo to strona odebrała w dniu [...] sierpnia 2013 r. Natomiast pismo informujące o ustanowieniu pełnomocnika wpłynęło do organu [...] września 2013 r.

Jako nieznajdujący uzasadnienia WLW uznał zarzut o braku podstawy faktycznej i prawnej w zakresie rozstrzygnięcia, iż "[...]" s.c. Zakład [...] K. C. znajduje się pod kontrolą przedsiębiorstwa". Zdaniem organu na takie określenie pozwalają poglądy doktryny, które przyjmują, że za uznaniem danego zespołu składników niematerialnych i materialnych za przedsiębiorstwo jest ich zorganizowanie w taki sposób, aby mógł on służyć do prowadzenia działalności gospodarczej, a także zezwala na to art. 2 ustawy z dnia 2.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 372 ze zm.) definiujący pojęcie działalności gospodarczej.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania a organ I instancji dochował terminu do wydania decyzji na podstawie art. 132 K.p.a.

Skargę na powyżej opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył K. C. wnioskując o jej uchylenie, rozpoznanie odwołania z dnia [...] października 2013 r. od decyzji nr [...] i uchylenie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z [...].09.2013 r. oraz ponowne rozpoznanie sprawy wszczętej wnioskiem złożonym w dniu [...] maja 2013 r. o zamiarze przejścia na produkcję marginalną w "[...]" s.c. Zakład [...] – K. C. [...], [...].

Skarżący zarzucił, że kwestionowana decyzja nie odpowiada prawu, bowiem organ I instancji nie dochował terminu określonego w art. 132 K.p.a., czym naruszył prawo. Przed doręczeniem decyzji nr [...], strona złożyła odwołanie z dnia [...] października 2013 r., które nie zostało rozpoznane. Organ odwoławczy nie odniósł się do niego, nie rozpoznał wniosków w nim zawartych. Powyższe stanowi

o pominięciu uprawnionej strony w postępowaniu.

Jako pozbawione podstawy faktycznej i prawnej skarżący uznał, orzeczenie przez organ, że zakład zlokalizowany w T. znajduje się pod kontrolą przedsiębiorstwa "[...]" s.c. Zakład [...] – C. K. Podał, że zakład mleczarski od początku istnienia zarejestrowany jest jako spółka cywilna, na podstawie zgłodzenia działalności gospodarczej w Urzędzie Miejskim w [...] W dalszej części skarżący zarzucił brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu nierozpoznania wniosku strony z [...] sierpnia 2013 r., zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania, niewyjaśnienia dlaczego sprawę rozpoznano na podstawie przepisów rozporządzenia z 13 marca 2013 r. zamiast rozporządzenia z 29 marca 2006 r. Powyższe naruszenia spowodowały pominięcie strony w postępowaniu administracyjnym oraz niepowetowane straty finansowe. Końcowo skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. oraz postanowień ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] maja 2013 r., dotyczyło wskazania procedur do uruchomienia produkcji marginalnej z dniem [...].01.2014 r. i przeprowadzenia kontroli. Pisma tego nie można było traktować jako wniosku o zatwierdzenie projektu, lecz była to prośba o udzielenie informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", który stanowi: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną".

Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 1 lit. 2 P.p.s.a.).

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa i w konsekwencji, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja z dnia [...] października 2013 r. Powiatowego Lekarza Weterynarii nr [...], znak: [...] zmieniająca własną decyzję z dnia [...] września 2013 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu technologicznego zakładu zlokalizowanego w [...], [...], który znajduje się pod kontrolą przedsiębiorstwa "[...]" s.c. Zakład [...] K. C.

Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2013 r., poz. 434).

Zastosowanie postanowień wspomnianego wyżej rozporządzenia w sprawie niniejszej stanowi zasadniczy w istocie zarzut skargi. Było błędne, bowiem wniosek skarżącego złożony w dniu [...] maja 2013 r. "który zapoczątkował wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie" winien być w jego ocenie "procedowany" w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2006 r. (Dz.U. Nr 59, poz. 415 ze zm.), nadto organ odwoławczy nie wyjaśnił powodów procedowania w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r.

Otóż powyższy zarzut skargi, w ocenie Sądu nie jest trafny i tym samym nie zasługuje na akceptację. Wbrew twierdzeniom skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wyjaśniono konieczność zastosowania w sprawie niniejszej postanowień rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 r. trafnie organ ten podniósł, że wniosek strony z dnia [...] maja 2013 r. – który wpłynął do organu I instancji w dniu [...] maja 2013 r. (nadany [...].05.2013 r. – data stempla pocztowego) – został rozpoznany zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym czasie, tj. przepisami w/w rozporządzenia z dnia 18 marca 2013 r. (obowiązującego od dnia 9.05.2013 r.). Natomiast w dniu [...] maja 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego K. C. z dnia [...] kwietnia 2013 r., w którym wniósł on o wskazanie procedur do uruchomienia produkcji marginalnej i przeprowadzenia kontroli (k. 1 akt I instancji). Pismo to bez wątpienia, jak trafnie oceniono zarzut skarżącego w odpowiedzi na skargę, nie mogło zostać zakwalifikowane jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie (o zatwierdzenie projektu technologicznego produkcji marginalnej). Wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. prawidłowo "procedowany" był w myśl przepisów rozporządzenia z dnia 18 marca 2013 r., a nie co winno być oczywiste – według nieobowiązującego w dacie podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie rozporządzenia z dnia 29 marca 2006 r. Nie można zatem przypisać organowi odwoławczemu zaniedbania obowiązków proceduralnych, w tym więc w zakresie uzasadnienia decyzji stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a., w szczególności w stopniu nakazującym wzruszenie zaskarżonej decyzji.

Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej utożsamia się z poglądem organu odwoławczego, który znajduje wsparcie w przepisach kodeksu cywilnego oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w rozumieniu tych przepisów skarżący jest przedsiębiorcą i prowadzi przedsiębiorstwo.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż odwołanie z dnia [...] października 2013 r. nie zostało rozpoznane i tym samym "pominięto uprawnioną stronę w postępowaniu". Przeczy temu decyzja nr [...] z dnia [...] października 2013 r., zmieniająca zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2013 r., wydana w trybie art. 132 K.p.a. (uwzględniająca odwołanie bez przeprowadzenia postępowania odwoławczego).

Sąd nie podziela także zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja z dnia [...] września 2013 r. zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 i 107 K.p.a. oraz postanowień ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zarzut naruszenia postanowień ostatnio wymienionej ustawy nie został bliżej sprecyzowany, w szczególności nie wskazano, które przepisy tej ustawy zostały naruszone i w jaki sposób, stad też nie jest możliwa ocena tego zarzutu oraz ewentualnego jego wpływu na legalność skarżonej decyzji. Natomiast zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia wymienionych w skardze przepisów K.p.a. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, stanowiąc podstawę do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego.

W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.