Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 147/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6a
journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 15, art. 17a ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Asesor WSA - Joanna Gierak, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności z tytułu cukru ; oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 17 maja 2006 r. B. G. zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z/s w [...] (dalej: Kierownik Biura ARiMR) o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. Następnie, wnioskiem złożonym 29 czerwca 2006 r. zainteresowana wystąpiła o przyznanie oddzielnej płatności z tytułu cukru na rok 2006 r. We wniosku strona zadeklarowała do płatności 5120 ton buraków cukrowych przeznaczonych do wyprodukowania cukru kwotowego, objętych umowami dostawy. Do wniosku załączono umowę dodatkowej kontraktacji buraków cukrowych nr 7781852 na dostawy w kampanii cukrowniczej 2006/2007 zawartą w dniu 9 maja 2006 r. z Producentem Cukru - Cukrownią G. S.A. z siedzibą w Z.

W wyniku rozpatrzenia wniosku Kierownik Biura ARiMR decyzją z dnia [...] utego 2007 r., nr [...] przyznał skarżącej płatności bezpośrednie do gruntów rolnych oraz oddzielną płatność z tytułu cukru na rok 2006. Kwota płatności z tytułu cukru została naliczona dla 5120 ton buraków cukrowych zadeklarowanych przez stronę we wniosku, tj. dla ilości surowca zakontraktowanego w umowie kontraktacji nr 7781852.

Pismem z dnia 31 maja 2007 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR), na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura ARiMR z dnia [...] lutego 2007 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz o przyznaniu oddzielnej płatności z tytułu cukru na 2006 rok.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Dyrektor Oddziału ARiMR w [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura ARiMR z dnia [...] lutego 2007 r., przyznającej B. G. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych oraz oddzielną płatność z tytułu cukru na 2006 rok. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Oddziału ARiMR wyjaśnił, iż objęcie oddzielną płatnością z tytułu cukru 5120 ton buraków cukrowych zakontraktowanych w warunkowej umowie dodatkowej kontraktacji w kampanii cukrowniczej 2006/2007 stanowiło naruszenie:

- art. 143ba ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003)- dalej: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003, w związku z art. 6a ust. 1 pkt 1 oraz art. 6a ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru

- a także art. 17a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE L 141 z 30 kwietnia 2004 r.) -(dalej: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004.

Pismem z dnia 23 lipca 2007 r. skarżąca odwołała się od powyższej decyzji wskazując jednocześnie, iż spełniła warunki upoważniające do otrzymania dopłat.

Decyzją z [...] października 2007 r., nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes Agencji) uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR w [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura ARiMR nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w zakresie płatności bezpośrednich i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji. Jednocześnie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] lutego 2007 r. w zakresie oddzielnej płatności z tytułu cukru.

Wskazując na treść art. 143ba ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 jak również na treść art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz. Urz. UE L 178 z 30.06.2001) i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz. Urz. UE L 58 z 28.02.2006) – dalej: Rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 , wyjaśniono że oddzielną płatność z tytułu cukru przyznaje się do ilości buraków cukrowych kwotowych zawartych w umowie dostawy, spełniającej wymagania określone w ww. przepisach.

Jednocześnie wyjaśniono, że umowa przewidująca dostawę buraków cukrowych "kwotowych" pod warunkiem przyznania odbiorcy buraków dodatkowej kwoty cukru, nie czyni zadość warunkowi określonemu w art. 17a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, z umowy tej nie wynikają bowiem informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Na podstawie danych sformułowanych z zastrzeżeniem spełnienia warunku (tj. zdarzenia przyszłego niepewnego) nie jest możliwe określenie istnienia zakresu uprawnień do otrzymania pomocy. Nawet późniejsze ziszczenie warunku, w tym wypadku przyznanie cukrowni dodatkowej kwoty cukru, nie zmienia pierwotnej kwalifikacji dodatkowej umowy kontraktacji. Uwzględnienie faktu przyznania cukrowni dodatkowej kwoty cukru wymagałoby bowiem dołączenia dodatkowych dokumentów potwierdzających ten fakt, to zaś w świetle art. 17a ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 jest niedopuszczalne.

W związku z powyższym Prezes Agencji stwierdził, iż objęcie oddzielną płatnością z tytułu cukru 5120 ton buraków cukrowych zakontraktowanych w warunkowej umowie dodatkowej kontraktacji w kampanii cukrowniczej 2006/2007, które na dzień złożenia wniosku o przyznanie oddzielnej płatności z tytułu cukru nie były cukrem kwotowym, w rozumieniu art. 2 pkt 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006, stanowi rażące naruszenie art. 143ba ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, a także art. 17a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] października 2007 r., nr [...] skarżąca wniosła o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa. Skarżąca podniosła, że umowa warunkowa – a taką była Umowa dodatkowej kontraktacji buraków cukrowych zawarta przez skarżącą z Cukrownią G. – staje się obowiązująca dla stron z chwilą ziszczenia się warunku, czyli w tym wypadku z chwilą przyznania Producentowi (Cukrowni G.) dodatkowej kwoty cukru. Skoro decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o przyznaniu dodatkowej kwoty produkcji cukru na rok gospodarczy 2006/07 została wydana Producentowi cukru przed rozpatrzeniem wniosku skarżącej o przyznanie płatności z tytułu cukru na rok 2006, brak było podstaw do odmowy przyznania płatności i brak jest podstaw do wzruszenia decyzji przyznającej płatność.

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą przyznawania płatności cukrowej za 2006 r. jest art. 6a ustawy z 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. nr 6, poz. 40 ze zm.) – dalej: ustawa o p.b.. Zgodnie z ust. 1 ww. przepisu płatność cukrowa przysługuje producentowi rolnemu, który spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej w danym roku i który zawarł:

1) na rok gospodarczy 2006/2007 z producentem cukru umowę dostawy buraków cukrowych zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 , albo

2) na rok gospodarczy 2005/2006 umowę dostawy buraków cukrowych z producentem cukru, który zrzekł się w roku gospodarczym 2006/2007 kwoty zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. Urz. UE L 58 z 28.02.2006, str. 42).

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżąca – B. G. - zawarła w dniu 9 maja 2006 r. umowę dodatkowej kontraktacji buraków cukrowych na dostawy w kampanii cukrowniczej 2006/2007. Mając na uwadze, że umowa dotyczy dostaw na rok gospodarczy 2006/2007, stosownie do art. 6a ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, umowa powinna spełniać wymogi przewidziane w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z 20.02.2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru.

Następnie wskazać należy, iż z treści art. 6a ust. 2 ustawy o p.b. wynika, że płatność cukrową przyznaje się do buraków cukrowych objętych umową dostawy i przeznaczonych do wyprodukowania cukru kwotowego. Cukrem kwotowym jest zaś - zgodnie z art. 2 pkt 5 ww. rozporządzenia Rady (WE) 318/2006 - cukier przypisany do danego roku gospodarczego w ramach kwoty danego przedsiębiorstwa (producenta cukru - w przedmiotowej sprawie Cukrownia G.). Zarówno kwoty produkcyjne jak i dodatkowe kwoty produkcyjne poszczególnym producentom cukru przyznaje Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych [Dz. U. z 2007 r., nr 231, poz. 1702]).

Na podstawie art. 17a ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21.04.2004 r., rolnik ubiegający się o płatność cukrową (jako płatność wynikającą z art. 143ba rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003) ma obowiązek przedłożyć wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do otrzymania pomocy wraz z kopią umowy dostawy buraków cukrowych zawartej zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006. Umowa dostawy powinna określać przede wszystkim ilość buraków cukrowych przeznaczonych do wyprodukowania cukru kwotowego (art. 6a ust. 2 ustawy o p.b.). Również wniosek o przyznanie płatności cukrowej powinien zawierać m.in. informację o ilości buraków cukrowych objętych umową dostawy, a przeznaczonych do wyprodukowania cukru kwotowego (art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z 25 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz.U. nr 92, poz. 638) - dalej jako nowela ustawy o p.b.).

Skarżąca do wniosku o przyznanie płatności cukrowej dołączyła kopię umowy dodatkowej kontraktacji buraków cukrowych nr 7781852 na rok gospodarczy 2006/2007, zawartej z Cukrownią G. S.A. Na mocy powyższej skarżąca zobowiązała się do dostawy 5120 ton buraków cukrowych, pod warunkiem, że Cukrownia G. otrzyma od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dodatkową kwotę cukru. Jednocześnie strony zastrzegły, że w razie nieuzyskania przez Cukrownię dodatkowej kwoty cukru, buraki będące przedmiotem umowy, traktowane będą jako pozakwotowe (por. § 1 ust. 3-6 umowy). Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że warunkowo zakontraktowane w umowie nr 7781852 buraki cukrowe w ilości 5120 ton były burakami "warunkowo" kwotowymi.

Wyjaśnić również należy, iż art. 17a ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 nakłada na wnioskodawców obowiązek przedłożenia wraz z wnioskiem wszystkich informacji pozwalających ustalić spełnienie warunków do uzyskania pomocy. Informacją taką jest m. in. określenie ilość buraków cukrowych objętych umową dostawy i przeznaczonych do wyprodukowania cukru kwotowego.

Z kolei art. 7 ust. 3 noweli ustawy o p.b. przewiduje, że wnioski o pomoc za rok 2006 składa się nie później niż do 30 czerwca 2006 r.

W związku z powyższym, do dnia 30 czerwca 2006 r. skarżąca winna przedłożyć we właściwym biurze powiatowym ARiMR wszystkie dokumenty, z których wynikały jej uprawnienia do uzyskania płatności cukrowej za 2006 rok. Podstawowym dokumentem powinna być umowa dostawy buraków cukrowych, określająca ilość buraków przeznaczonych do wyprodukowania cukru kwotowego.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż wnioskodawczyni przedłożyła kopię warunkowej umowy dostawy nr 7781852.

W oparciu o wnikliwą analizę znajdującej się w aktach administracyjnych warunkowej umowy dostawy nr 7781852 Sąd stanął na stanowisku, iż nie spełniała ona wymogu wynikającego z art. 17a ust. 1 rozporządzenia (WE) 796/2004 oraz z art. 7 ust. 2 pkt 4 noweli ustawy o p.b., nie określała bowiem w sposób nie budzący wątpliwości ilości buraków cukrowych przeznaczonych do wyprodukowania cukru kwotowego. W umowie wskazano bowiem, iż dodatkowa kontraktacja dokonana została pod warunkiem, że Producent Cukru – Cukrownia G. otrzyma od właściwych organów dodatkową kwotę cukru. W przypadku zaś gdy Producent cukru nie otrzyma dodatkowej kwoty cukru, zakontraktowana ilość buraków będzie traktowana jako buraki pozakwotowe.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że do 30 czerwca 2006 r., (ostateczny termin składania wniosków) nie było wiadome, czy buraki cukrowe objęte umową warunkowej dostawy zyskają status buraków kwotowych, a jeśli tak, to w jakiej ilości. Rację ma zatem organ stwierdzając, że na podstawie informacji podanych z zastrzeżeniem warunku, tj. zdarzenia przyszłego i niepewnego, nie można ustalić istnienia zakresu uprawnień do otrzymania płatności cukrowej.

Ostateczną datą składania dokumentów potwierdzających kwalifikowalność do płatności cukrowej był dzień 30 czerwca 2006 r. W związku z powyższym wszelkie przesłanki warunkujące uzyskanie płatności cukrowej winny być spełnione do 30 czerwca 2006 r. Spełnienie odpowiednich warunków i złożenie dokumentów potwierdzających kwalifikowalność do płatności cukrowej po tym dniu, w świetle art. 17a ust. 1 rozporządzenia (WE) 796/2004 oraz art. 17 ust. 3 noweli upb – jest niedopuszczalne.

Zatem dokonanej przez organ kwalifikacji warunkowej umowy dostawy - jako nieuprawniającej do przyznania płatności cukrowej - nie sposób zmienić nawet wówczas, jeżeli przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania pomocy, Producent cukru otrzyma w drodze decyzji administracyjnej dodatkową kwotę cukru, a więc ziści się warunek w postaci zaliczenia buraków objętych umową dostawy do kategorii buraków cukrowych. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie miało znaczenia, że producent cukru – B. P. S.A. (wcześniej działajacy pod firmą Cukrownia G. S.A.) otrzymał przydział dodatkowej kwoty cukru przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania oddzielnej płatności z tytułu cukru

Jednocześnie wyjaśnić należy, iż dokonywanie jakichkolwiek zmian we wniosku po ostatecznym terminie składania wniosków nie jest możliwe. Rozporządzenie Komisji (WE) 796/2004, mające zastosowanie do kilku rodzajów płatności, co do zasady przewiduje dopuszczalność dokonywania zmian we wnioskach i pewne warunki, jakie zmiany te muszą spełniać, w tym terminy końcowe dokonywania zmian (vide art. 15). Zakres zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 do płatności cukrowej jest jednak ograniczony do tych przepisów tego rozporządzenia, które wprost odwołują się do płatności cukrowej (art. 17a) oraz do przepisów wskazanych w art. 142a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29.10.2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz.U.UE L z dnia 20 listopada 2004 r.). Art. 142a powołanego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) 1973/2004 stanowi, że do płatności cukrowej (tj. płatności wynikającej z art. 143ba rozporządzenia (WE) 1782/2003) stosuje się tylko kilkanaście wybranych artykułów rozporządzenia (WE) 796/2004, wśród których nie ma jednak art. 15. W ten sposób prawodawca wspólnotowy wyłączył możliwość dokonywania poprawek (zmian) we wnioskach po końcowym terminie ich składania (w 2006 roku - po 30.06.2006 r.). Racje ma organ orzekający podnosząc, że ziszczenie się warunku przewidzianego w umowie warunkowej (rozliczenie buraków objętych umową warunkową jako buraków kwotowych) musiałoby być potwierdzone stosownym dokumentem, a w świetle omówionych wyżej regulacji prawnych, uzupełnienie wniosku po dniu 30 czerwca 2006 r. nie było dopuszczalne. W związku z powyższym organ, który otrzymałby dowolną zmianę wniosku o przyznanie płatności cukrowej (w tym także dokument potwierdzający ziszczenie się warunku) nie mógłby jej uwzględnić.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stanął na stanowisku, iż przyznanie płatności cukrowej w stosunku do buraków objętych warunkową umową dodatkowej kontraktacji, co do których nie można mieć pewności, czy ostatecznie utrzymają przymiot buraków kwotowych byłoby sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż objęcie oddzielną płatnością z tytułu cukru 5120 ton buraków cukrowych, zakontraktowanych w warunkowej umowie dodatkowej kontraktacji, które na dzień złożenia wniosku o przyznanie oddzielnej płatności z tytułu cukru nie były cukrem kwotowym w rozumieniu art. 2 pkt 5 rozporządzenia Rady nr 318/2006 z dnia 20.02.2006 r. - stanowi rażące naruszenie art. 143ba ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki (...), w związku z art. 6a ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, a także art. 17a ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 z dnia 21.04.2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/.

W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 11 k.p.a.). Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które - zdaniem Sądu - spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności zawiera odniesienie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz dokonaną przez organ wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa krajowego jak i wspólnotowego.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.