Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 523/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 3 pkt 1 i pkt 2; art. 31 ust. 2 pkt 1;
journal: Dz.U. 1997 nr 114 poz 740
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.
article: par 10 ust. 3
journal: Dz.U. 1998 nr 78 poz 511
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika  ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach  ochrony

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. sprawy ze skargi G.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. K.B. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w W. przy ulicy M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 309,80 (trzysta dziewięć 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22 % podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych oraz kwotę 17,00 (siedemnaście) złotych tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], którą cofnięto G. C. (dalej skarżący) licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia.

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] maja 2006 r. organ I instancji poinformował skarżącego o konieczności przedłożenia orzeczenia lekarskiego, wystawionego przez lekarza medycyny pracy i psychologa, świadczącego o posiadaniu przez niego zdolności psychicznej i fizycznej do wykonywania zadań pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Skarżący ww. orzeczenia nie przedłożył.

Dnia [...] sierpnia 2006 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zawieszenia przedmiotowej licencji. Podstawą do jej wszczęcia było powzięcie przez organ informacji o prowadzeniu przeciwko skarżącemu postępowania przygotowawczego za czyn przewidziany w art. 148 § 1 k.k. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w W. zawiesił skarżącemu prawa wynikające z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zauważył również, że w sprawie zaistniały dwie samoistne przesłanki obligujące do cofnięcia licencji pracownika zabezpieczenia technicznego, a zatem niezrozumiałe jest wszczynanie postępowania w kierunku zawieszania uprawnień wynikających z licencji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. ww. postępowanie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe, z uwagi na fakt, iż skarżący uzyskał negatywną opinię Komendanta Komisariatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania, a nadto w związku z niedostarczeniem ww. orzeczenia lekarskiego. Organ uzasadniając umorzenie postępowania wskazał, że powyższe przesłanki – negatywna opinia i brak orzeczenia lekarskiego, obligowały go do cofnięcia, a nie zawieszenia przedmiotowej licencji.

Ze wspomnianą powyżej negatywną opinią, wydaną w formie postanowienia, nie zgodził się skarżący. Wnosząc zażalenie stwierdził, iż nieprawdą jest jakoby nadużywał alkoholu, a nadto że przepisy ustawy o ochronie osób i mienia dotyczą czasu pracy pracownika, a nie jego czasu wolnego. W wyniku rozpoznania zażalenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymano w mocy negatywną opinię. Organ podniósł, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż skarżący nadużywa alkoholu w miejscu zamieszkania, a także że jest oskarżony o czyn przewidziany w art. 148 § 1 k.k. W ocenie Komendanta Komisariatu fakt nieskazania prawomocnym wyrokiem, nie pozwala na przyjęcie, że skarżący nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa dóbr osobistych obywateli. Postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007 r. uprawomocniło się w związku z niezaskarżeniem go do sądu administracyjnego.

Wobec powyższego dnia [...] sierpnia 2007 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia ww. licencji. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. skarżącemu cofnięto licencję. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że zostały spełnione ustawowe warunki do jej cofnięcia. Mianowicie skarżący uzyskał negatywną opinię Komendanta Komisariatu w miejscu zamieszkania oraz nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zawodu.

Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożył odwołanie. Wskazał w nim, że od dnia [...] marca 2006 r. przebywa w Areszcie Śledczym, zatem nie był w stanie odebrać korespondencji kierowanej na adres jego zameldowania. Dlatego też, jak twierdzi, nie otrzymał informacji z dnia [...] maja 2006 r., tyczącej konieczności dostarczenia orzeczenia lekarskiego. Zarzucił nadto, że w toku postępowania uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów dowodowych. Skarżący podniósł także, że nie otrzymał postanowienia z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz, że nie zgadza się z negatywną opinią wydaną w sprawie.

W wyniku rozpoznania odwołania Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskazał, że wypełnienie dyspozycji art. 29 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 145, poz. 1221) dalej jako u.o.o.m., zobligowały Komendanta Wojewódzkiego Policji do cofnięcia skarżącemu licencji. Odnosząc się do zarzutów strony organ uznał je za nieuzasadnione i niemające wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007 r. zostało skarżącemu w sposób prawidłowy doręczone dnia [...] maja 2007 r. i w związku z jego niezaskarżeniem do sądu administracyjnego uprawomocniło się i stało się ostateczne i wiążące. Strona nie może też w ocenie organu skutecznie podnieść, że ograniczono jej prawa w toku postępowania. Jak wyjaśnił Komendant Główny pisma strony znajdujące się w aktach sprawy świadczą o skorzystaniu z przysługujących jej praw. Nadto w ocenie organu skarżący został prawidłowo pouczony o przysługujących mu w toku postępowania prawach i ciążących na nim obowiązkach.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił opinii Komendanta Komisariatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania, że "nie została poparta sprawdzonymi faktami". Jak twierdzi skarżący to on był ofiarą przemocy w rodzinie i to on wzywał policję. Wskazał także, że nieprawdą jest jakoby otrzymał informację o konieczności dostarczenia orzeczenia lekarskiego. Wobec tego w jego ocenie nie może być to przesłanka cofnięcia licencji, skoro pozostawał on w nieświadomości. Skarżący zarzucił również, że uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego mimo, że zwracał się o to trzykrotnie w pismach z dnia: [...] sierpnia, [...] września i [...] października 2007 r. Jak podniosła strona organy błędnie uznały ww. pisma jako fakt zajęcia stanowiska w sprawie. Wobec powyższego w opinii skarżącego zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na błędnych przesłankach i dowodach, a postępowanie prowadzono "powierzchownie". Nadto podniósł, że jedyną podstawą do cofnięcia mu licencji jest fakt skazania go prawomocnym wyrokiem sądu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż wobec tego że skarżący przestał spełniać warunki określone w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 u.o.o.m. i mając na uwadze sankcję przewidzianą w art. 31 ust. 2 pkt 1 u.o.o.m. nie mógł postąpić inaczej, jak tylko cofnąć przedmiotową licencję. Decyzja wydana na podstawie ww. przepisów jest bowiem decyzją o charakterze związanym, co oznacza, że Komendant wydając ją, z woli ustawodawcy nie ma możliwości wyboru rodzaju rozstrzygnięcia, które expresis verbis wynika z ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez G. C. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2008 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 u.o.o.m. komendant wojewódzki policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać m.in. warunki, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2. Warunki te to nienaganna opinia wydana przez komendanta komisariatu policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania oraz posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań, stwierdzonej orzeczeniem lekarskim.

Konstrukcja powyższego przepisu jednoznacznie wskazuje, że w przypadku niespełnienia któregokolwiek z powyższych warunków, właściwy organ Policji jest zobligowany do cofnięcia licencji. A zatem to w samej normie prawnej został sformułowany sposób rozstrzygnięcia, uzależniony od zaistnienia określonych przesłanek.

W rozpatrywanej sprawie przesłanką do wydania decyzji cofającej skarżącemu licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia było niewypełnienie obu podanych na wstępie warunków.

Jak wynika z akt sprawy i co jest okolicznością niekwestionowaną przez skarżącego, Komendant Komisariatu Policji W. wydał o skarżącym opinię negatywną. Skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do zaskarżenia tego postanowienia, w wyniku czego Komendant Miejski w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Skarżący prawidłowo pouczony o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], nie zaskarżył wydanego rozstrzygnięcia. Tym samym postanowienie zawierające negatywną opinię o skarżącym stało się ostateczne i wiążące dla organu Policji rozstrzygającego sprawę co do istoty. Organ ten nie był upoważniony do badania czy przesłanki, które dały asumpt do wyrażenia negatywnej opinii rzeczywiście zaistniały, gdyż okoliczności te można było podnosić jedynie w toku instancji i w skardze do WSA.

Reasumując tę część wywodów uznać w ocenie Sądu należy, że organy Policji prawidłowo przyjęły, że w związku z negatywną opinią skarżący nie spełnia przesłanki ustalonej w art. 26 ust. 3 pkt 1 u.o.o.m. Już tylko na tej podstawie możliwe było cofnięcie skarżącemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia, albowiem, jak wskazano powyżej, negatywna opinia o pracowniku zabezpieczenia technicznego stanowi samoistną przesłankę cofnięcia licencji. Zgodnie z § 10 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. 98.78.511) negatywna opinia o pracowniku ochrony jest podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji. Organy Policji jednakże prawidłowo przyjęły, że skarżący nie spełnia także przesłanki wynikającej z art. 26 ust. 3 pkt 1 u.o.o.m.

Powyższy przepis określa, że osoba posiadająca daną licencję musi wykazywać się zdolnością fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim. Ustawa nie określa, jak często takie orzeczenie lekarskie strona winna przedkładać. Płynie z tego wniosek, że wymagana zdolność fizyczna i psychiczna trwa tak długo, jak wynika to z orzeczenia lekarskiego.

W rozpatrywanej sprawie skarżący, ubiegając się o wydanie licencji, przedłożył orzeczenie lekarskie, z którego wynika, że jest zdolny fizycznie i psychicznie do wykonywania zadań pracownika zabezpieczenia drugiego stopnia. Data następnego badania okresowego została wyznaczona na [...] kwietnia 2003 r. Taka treść omawianego orzeczenia oznacza, że skarżący w celu wykazania, iż w dalszym ciągu posiada zdolność fizyczną i psychiczną winien poddać się w wyznaczonym terminie lekarskiemu badaniu okresowemu. Bez dopełnienia tego warunku, przyjąć należy, że po [...] kwietnia 2003 r., skarżący nie udokumentował, w formie wymaganej ustawą, że spełnia warunek z art. 26 ust. 3 pkt 2 u.o.o.m. Tym samym ustalenia organu poczynione w tym zakresie i wyprowadzone z nich wnioski uznać, zdaniem Sądu, należy za słuszne. Na podkreślenie zasługuje – w nawiązaniu do zarzutów skargi – że organ nie miał obowiązku wzywania skarżącego do przedłożenia aktualnego zaświadczenia lekarskiego, gdyż to na skarżącym ciąży ciężar wypełniania warunków umożliwiających zachowanie otrzymanej licencji. Zauważyć przy tym należy, że sam skarżący w skardze przyznaje, że nie było przeszkód, aby przed pozbawieniem go wolności, co nastąpiło [...] marca 2006 r., przedłożył aktualne orzeczenie lekarskie. A zatem z faktu, iż organ przypomniał skarżącemu o ustawowym obowiązku legitymowania się aktualnym orzeczeniem lekarskim, a skarżący tego pisma nie otrzymał, gdyż przebywał już wówczas w Areszcie Śledczym, nie wynikają dla skarżącego żadne okoliczności, zwalniające go z obowiązku wypełnienia ustawowego warunku, o którym mowa powyżej.

Wbrew zarzutom skargi prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie organy Policji zachowały reguły procedury administracyjnej. Skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania, a także pouczony o przysługujących mu prawach. Organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny dla wydania rozstrzygnięcia. Ustalił w sposób prawidłowy stan faktyczny i dokonał jego subsumcji pod stosowną normę prawną.

Skarżący w toku postępowania przedstawiał na piśmie swoje stanowisko, a zatem uznać należy, że skorzystał ze swojego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Organ odpowiadał skarżącemu na składane pisma, wyjaśniając przesłanki obligujące do cofnięcia licencji.

W ocenie Sądu wszystkie omówione powyżej okoliczności prowadzą do wniosku, że organy Policji przestrzegały przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym i właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i dlatego też na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji orzeczenia.