Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 944/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Wojewody [....] z dnia 15 czerwca 2016 r., znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia 14 marca 2014 r. ([...]) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na realizacje inwestycji polegającej na przebudowie wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z wyłączeniem lokalu nr [...], położonym na działce nr [...] obr. [...] w K. przy ul. [...]".

Pismem opatrzonym datą 28 kwietnia 2014 r. M.M. - właścicielka lokalu nr [...] w ww. budynku - wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 14 marca 2016 r.

Wskazała, że bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, a decyzja wydana została w oparciu o fałszywe dowody. Nadto podała, że Spółdzielnia i organ informowane były, że wnioskodawczyni nie wyraziła zgody na jakiekolwiek czynności związane z przebudową wpływającą na jej lokal mieszkalny, jak i związane ze zmianą sposobu użytkowania częścią wspólną nieruchomości. Na dzień wydania decyzji Spółdzielnia nie dysponowała zgodą wnioskodawczyni na dokonywanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu w odniesieniu do planowanej przebudowy.

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2014 r. ([...] Prezydenta Miasta K. odmówił wznowienia postępowania .

Postanowieniem z dnia 9 października 2014 r. [...] Wojewoda [...] uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r. [...] na podstawie art. art. 145 §1 pkt 1 i art. 145 §1 pkt 4 w zw. z art. 149 §1 kpa Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia 14 marca 2014 r.

Decyzją z dnia 10 kwietnia 2015 r. ([...]) Prezydent Miasta K. umorzył wznowione postępowanie w sprawie.

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2015 r. ([...]) Wojewoda uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia 17 grudnia 2015 r. ([...]) na podstawie art. 151 §2, art. 146 §2 w zw. z art. 145 §1 pkt 4 Prezydent Miasta K. stwierdził, że decyzja z dnia 14 marca 2014 r. wydana została z naruszeniem prawa.

Organ administracji podał, co następuje:

Wnioskodawca wskazała dwie przesłanki wznowienia postępowania: art. 145 §1 pkt 1 i 145 §1 pkt 4 kpa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na tej podstawie dopuszczalne jest, co do zasady wtedy, gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, a sfałszowanie dowodu stwierdzone zostało orzeczeniem sądu lub innego organu. Wyjątkiem od tej zasady jest wznowienie postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli spełnione są jednocześnie dwie przesłanki: oczywistości dokonania fałszerstwa istotnego dla sprawy dowodu albo niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia ludzkiego lub zagrożenia powstaniem poważnej szkody dla interesu społecznego, których to zagrożeń w inny sposób nie da się uniknąć. W przedmiotowej sprawie nie zachodziły ww. okoliczności. Po pierwsze brak jest oczywistości dokonania sfałszowania istotnego dla sprawy dowodu.

Co się tyczy prawa spółdzielni mieszkaniowej do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane, to kwestia ta była przedmiotem licznych kontrowersji w doktrynie i orzecznictwie. Zgodnie z uchwalą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wykonywanie przez spółdzielnię mieszkaniową, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1116 ze zm.) zarządu nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej (por. II OPS 2/12).

Mając na uwadze powyższe oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r. (III CZP 122/130) i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 lutego 2015 r. wskazać należy, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie stanowi czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu.

Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Za elementy takie uważa się np. fundamenty, dach, ściany nośne (konstrukcyjne), klatkę schodową, przewody, instalacje wodne, ogrzewcze itp. (por. II OSK 858/06). Charakteru ścian konstrukcyjnych (nośnych) jako nieruchomości wspólnej nie zmienia okoliczność, iż znajdują się one również w obrębie lokalu. Oznacza to, że zakres prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane determinowany jest przez rodzaj robót budowlanych (czynności dotyczącej nieruchomości wspólnej), podejmowanych w konkretnej sytuacji przez spółdzielnię mieszkaniową. Jeżeli rodzaj robót objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę mieści się w zakresie zwykłego zarządu (a więc eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości w stanie niepogorszonym), to nie jest wymagane uzyskanie zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. W powyższym zakresie - np. w razie potrzeby dokonania remontu czy konserwacji, koniecznych dla właściwej eksploatacji nieruchomości wspólnej lub utrzymania jej w odpowiednim stanie - spółdzielnia nie ma obowiązku uzyskiwania zgody wszystkich współwłaścicieli celem wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W przedmiotowej sprawie dokonano merytorycznej oceny zakresu robót budowlanych i zbadano, czy czynności te mogą być zaliczone do zwykłej eksploatacji i utrzymania nieruchomości w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego przeznaczenia. Przy ocenie uwzględniono m.in. stan techniczny obiektu, elementy wiedzy technicznej dotyczące zapewnienia prawidłowego procesu eksploatacji określonych urządzeń, czas trwania robót. W oparciu o stan techniczny instalacji oraz zakres projektowanych robót ustalono, że projektowane roboty są czynnościami mieszczącymi się w ramach zwykłego zarządu, gdyż roboty budowlane mają na celu zapewnienie bieżącej eksploatacji budynku w stanie niepowodującym zagrożenia bezpieczeństwa zdrowia i mienia, a tym samym spółdzielnia w ramach zarządu nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawniona była do samodzielnego dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Nie znajduje więc potwierdzenia zarzut skarżącej, iż wydano pozwolenie na budowę inwestorowi, który nie dysponował nieruchomością na cele budowlane. Powyższe ustalono na podstawie projektu budowlanego oraz wyjaśnień Inwestora, z których wynika, że głównym celem przebudowy są przede wszystkim względy bezpieczeństwa i poprawa dostępności instalacji w celu wykonywania bieżącej, wymaganej stosownymi przepisami kontroli.

Co się zaś tyczy przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 kpa, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami

w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dają tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa, tylko wówczas, bowiem mamy do czynienia z istnieniem interesu prawnego (por. II OSK 583/12). Z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999 r., nr 74, poz. 836 ze zm.) wynika, że przy remontach budynku należy zapewnić: stosowanie rozwiązań technicznych, materiałowych i technologicznych ograniczających uciążliwość użytkowania lokali oraz podnoszących walory użytkowe lokali (§ 8 ust. 1 pkt 8.) Zgodnie natomiast z § 8 ust. 2 tego rozporządzenia wszelkie zmiany w stosunku do istniejących rozwiązań, dokonywane w związku z wykonywaniem robót remontowych, nie powinny powodować pogorszenia stanu technicznego i właściwości użytkowych elementów budynku oraz naruszać interesów użytkowników lokali lub osób trzecich. Wprawdzie rozporządzenie posługuje się pojęciem "remontu" i "robót remontowych", a przedmiotowe pozwolenie na budowę dotyczyło "przebudowy" wewnętrznej instalacji gazowej to z zasady wnioskowania - "a minori ad maius" - skoro remont nie powinien powodować pogorszenia stanu technicznego i właściwości użytkowych ani naruszać interesów użytkowników lokali to tym bardziej nie powinna ich powodować przebudowa.

Mając na uwadze powyższe interes prawny wnioskodawcy można wywieść z powołanego § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia i w konsekwencji przyznać wnioskodawcy przymiot strony przedmiotowego postępowania.

Konieczne jest więc ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, tj. przeanalizowanie wniosku o pozwolenie na budowę, w tym projektu budowlanego oraz zbadanie zarzutów i twierdzeń M.M. .

Jeśli chodzi o zakres zamierzenia budowlanego, to wynika on z przedłożonego projektu budowlanego. Na rysunku 1.2 przedstawiono schemat instalacji gazowej oraz w czytelny sposób oznaczono kolorami poszczególne lokale wraz z podaniem ich numeracji przy wejściu do każdego z nich oraz części wspólne budynku. Biorąc pod uwagę, że na rysunku 1.2. zamieszczono adnotację "z -wyłączeniem lokalu nr [...] (parter)" opatrzoną podpisem i pieczęcią uprawnionego projektanta nie ma wątpliwości jaki zakres projektowanej instalacji został wyłączony z pierwotnego zakresu wniosku - odcinek instalacji służący do doprowadzenia gazu do lokalu nr [...] od strony klatki schodowej. Z Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) nie wynika obowiązek przedstawiania w takiej sytuacji - "rozwiązania projektowego w zakresie odcięcia dostępu lokalu nr [...] od gazu". Nadto pismem z dnia 7 marca 2014 r. inwestor skorygował zakres wniosku podkreślając, że nie jest nim objęty lokal nr [...] (k. [...] akt postępowania na budowę).

Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant do projektu dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Z powyższego wynika, że gdyby wnioskodawca uczestniczył w postępowaniu o pozwolenie na budowę, wydana zostałaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na realizację wnioskowanej inwestycji. Przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma wad materialnych, lecz postępowanie, w wyniku którego została ona wydana, było prowadzone wadliwie. Jednakże nawet gdyby postępowanie było prowadzone z udziałem wnioskodawczyni w charakterze strony to wydana zostałaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Postępowanie zmierzające do wydania przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę z uwagi na pominięcie strony postępowania dotknięte było jedynie wadą procesowa, która nie miała wpływu na zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.

Od powyższe decyzji odwołanie złożyła M.M. , zarzucając jej naruszenie przepisów:

- art. 6 kpa poprzez działanie w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa, cechujące się kwestionowaniem prawomocnych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego;

- art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa.,

- art. 145 § 1 kpa w zw. z art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w zw. z art. 27 ust. 2 Ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, poprzez uznanie, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] nie złożyła fałszywego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

- art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego mimo braku oświadczenia wszystkich współwłaścicieli o wyrażeniu zgody na wykonanie przebudowy, a tym samym braku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przekraczające zakres zarządu powierzonego spółdzielni mieszkaniowej;

- nieprawidłowe zastosowanie art. 146 § 2 kpa skutkujące uznaniem, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co skutkowało wydaniem decyzji stwierdzającej, iż decyzja z dnia 14 marca 2014 r. została wydana z naruszeniem prawa zamiast jej uchyleniem

Wedle odwołującej się nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, że projektowane roboty są czynnościami mieszczącymi się w ramach zwykłego zarządu.

Nadto organ nie przeanalizował dogłębnie kwestii wpływu projektowanych robót budowlanych na lokal należący do odwołującej się. Co prawda w decyzji z dnia 17 grudnia 2015 r. wskazano, że zatwierdzenie projektu budowlanego spowodowało uciążliwość w użytkowaniu tegoż lokalu, równocześnie organ I instancji stwierdził, że "wszelkie zmiany w stosunku do istniejących rozwiązań, dokonywane w związku z wykonywaniem robót remontowych, nie powinny powodować pogorszenia stanu technicznego i właściwości użytkowych elementów budynku oraz naruszać interesów użytkowników lokali lub osób trzecich". Jednakże złożony przez Spółdzielnie projekt budowlany został zatwierdzony.

Podniosła odwołująca się, że w projekcie brak jest jakiejkolwiek informacji o tym, że lokal nr [...] ma być pozbawiony gazu, ani też, że gaz ma w nim pozostać. Co się zaś tyczy warunków technicznych, to przedstawione przez gazownię warunki techniczne wskazywały na pozostawienie tej samej liczby odbiorników gazu. Argumentacja organu I instancji polegająca na stwierdzeniu, że projekt budowlany nie uwzględnił lokalu nr [...] z uwagi na odłączenie gazu, prowadzi do wniosku, że projekt budowlany został zatwierdzony przez organ I instancji niezgodnie z tymi warunkami.

Decyzją z dnia 15 czerwca 2016 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję.

Podał organ, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 § 2 kpa. Przepis art. 146 § 2 kpa, ma zastosowanie w przypadku zaistnienia negatywnej przesłanki do wzruszenia decyzji, w postaci wniosku, że w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W razie niemożności uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 146 kpa, organ administracji - stosownie do art. 151 § 2 kpa - ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji.

Wedle organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo przyjął, że decyzja z dnia 14 marca 2015 r. nie zawiera błędów merytorycznych; Prawidłowo też przyjęto na podstawie dogłębnej analizy materiału dowodowego, że M.M. winna być stroną postępowania.

W odniesieniu do zarzutu odwołania dotyczącego kwestii nieposiadania przez inwestora Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w kontekście przekroczenia zakresu zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, wskazał organ, że zagadnienie to pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie. Przedłożenie m.in. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stosownego oświadczenia, w którym inwestor wskazuje pod rygorem odpowiedzialności karnej, iż posiada prawo do dysponowania nieruchomością do celów budowlanych, daje umocowanie dla organu do udzielenia pozwolenia na budowę. Przewidziane do realizacji roboty budowlane nie były zaprojektowane w wyodrębnionym lokalu, będącym własnością M.M. a kwestia pozbawienia tego lokalu dostępu do instalacji gazu, świadczy jedynie o posiadaniu przez zainteresowaną interesu prawnego do występowania w sprawie jako strona postępowania. W niniejszej sprawie nie udowodniono fałszerstwa dokumentacji. Podnoszone argumenty dotyczące braku podstaw do uznania, że Spółdzielnia była umocowana do legitymowania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w świetle art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, z uwagi na niejednoznaczność i niejednolitość linii orzeczniczej dla powyższego przepisu, w tym braku jednoznaczności czy przedmiotowa inwestycja jest związana z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych, nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia tezy nieposiadania przez Spółdzielnię umocowania do wykonania projektowanych robót budowlanych.

Zdaniem organu odwoławczego przytoczona przez skarżącą uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r., sygnatura II OPS 2/12, świadczy o niejednoznaczności powyższego przepisu i nie może być podstawą orzekania w niniejszej sprawie. Nadto skarżąca zaznaczyła, że nigdy nie sprzeciwiała się samej przebudowie instalacji gazowej, a jedynie wskazywała na konieczność zabezpieczenia swego lokalu przed dewastacją.

Przedstawione argumenty o braku podstaw do stwierdzenia, że przy udziale Skarżącej w postępowaniu i tak w sprawie zapadłaby decyzja w istniejącej postaci, nie posiadają wystarczającego znaczenia dla sprawy. Wady merytoryczne dokumentacji projektowej w postaci braku przedstawienia jednoznacznego rozwiązania odłączenia dopływu gazu do instalacji w mieszkaniu Skarżącej, a także nieścisłości w uzgodnieniu z zakładem gazowniczym w zakresie ilości odbiorników gazu, nie powodują braku możliwości wykonania spornej decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie ze sztuką, o czym świadczy niewniesienie sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego.

Na powyższe rozstrzygnięcie M.M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, powtarzając w zasadzie zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji.

Nadto podała skarżąca, że decyzja z dnia 15 czerwca 2016 r. jest nieważna, a nie została wydana z naruszeniem prawa. Wedle skarżącej skutki decyzji były rażące, bowiem pozbawiono ją gazu przez okres zimowy. Powyższe narusza konstytucyjne prawa obywateli do życia w godności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej sprecyzował, że zarzutu "fałszerstwa" oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane rozumieć należy jako zarzut niezgodności oświadczenia ze stanem prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Po pierwsze wskazać należy, że problem zakresu zarządu sprawowanego przez spółdzielnię mieszkaniową w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej przedmiot współwłasności (współużytkowania wieczystego) tejże spółdzielni i właścicieli wyodrębnianych mieszkań ma w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę znaczenie istotne. W sprawie takiej inwestor składa oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cel budowlany, którego pozwolenia ma dotyczyć. Organ, wbrew poglądowi wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie jest całkowicie zwolniony od badania zgodności oświadczenia z istniejącym stanem prawnym. Zasada sformułowana w art. 7 kpa nakazuje organowi administracji ustalanie prawdy obiektywnej, a to oznacza, że wszelkie zarzuty dotyczące złożonego przez inwestora oświadczenia muszą być przez organ zweryfikowane.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty takie pojawiły się w postępowaniu wznowieniowym i w tym postępowaniu winny być zbadane. Zadanie to wykonał organ I instancji, który w efekcie sformułował twierdzenie, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę mieści się w ramach zwykłego zarządu, na jej realizację nie jest więc potrzebna zgoda wszystkich współwłaścicieli.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd, stosownie do przepisu art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostaje związany uchwałą 7 Sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r. (II OPS 2/12), zgodnie z którą wykonywany przez spółdzielnię mieszkaniową na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. Zaliczenie objętych zatwierdzonym projektem robót to kategorii "eksploatacji i utrzymania" oznaczałoby zgodność oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością z rzeczywistym stanem prawnym.

Zdaniem Sądu na to, rozstrzygające w sprawie pytanie, należy odpowiedzieć twierdząco.

Żaden przepis nie zawiera definicji czy katalogu czynności mieszczących się lub niemieszczących się w zakresie zwykłego zarządu nieruchomością w spółdzielni mieszkaniowej. Odpowiednie zakwalifikowanie określonej czynności nastąpić musi z uwzględnieniem okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W sprawie rozpoznawanej takimi okolicznościami są: charakter przedmiotu podlegającego zarządowi oraz istota i zakres zaprojektowanych robót. Roboty te polegały na "przebudowie", ale nie budynku, lecz znajdującej się w nim instalacji. Ich celem było dostosowanie tejże instalacji do aktualnych wymogów technicznych i wymogów bezpieczeństwa. "Przebudowa" ta nie doprowadziła do powstania nowej substancji, nie doprowadziła do zmian w zakresie rodzaju mediów obsługujących nieruchomość, nie zmieniła też statusu prawnego współwłaścicieli. Efektem inwestycji była jedynie poprawa warunków korzystania z nieruchomości. W tych okolicznościach, zważywszy dodatkowo, że projekt dotyczył instalacji w czterokondygnacyjnym, wielomieszkaniowym budynku spółdzielczym liczącym kilkadziesiąt lat, za prawidłową uznać należy kwalifikację projektowanych robót dokonaną przez organ I instancji. To, że w wyniku "przebudowy" instalacji zachodziła potrzeba podłączenia do niej poszczególnych lokali, nie zmienia istoty tych robót. Roboty te nie wykraczają poza zakres zwykłego zarządu. Sąd podziela w całości przedstawioną w tej kwestii przez organ I instancji argumentację.

Prawa skarżącej wyrażone w deklaracji braku zgody na prowadzenie jakichkolwiek prac w jej mieszkaniu, zostały uwzględnione poprzez wyłączenie z projektu jej lokalu (por. pisma z 14 kwietnia 2014 r. i z dnia 4 grudnia 2014 r.). Stosowna adnotacja projektanta dotycząca tego ograniczenia znajduje się projekcie. W świetle przepisu art. 20 ustawy Prawo budowlane odpowiedzialność za opracowanie projektu budowlanego ponosi projektant i osoby sprawdzające projekt budowlany, posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Przyjąć więc należy, że pominięcie mieszkania skarżącej to kwestia zastosowanie odpowiedniego rozwiązania technicznego przy realizacji inwestycji, niewymagająca szczegółowego projektu.

Ostatecznie stwierdzić należy, że - jakkolwiek decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem prawa – to naruszenie to nie mogło doprowadzić do wydania innej co do istoty decyzji. Naruszenie to polegało na przeprowadzeniu postępowania bez udziału skarżącej jako osoby zainteresowanej i tak zostało opisane w decyzji wydanej po wznowieniu postępowania.

Zaskarżona decyzja organu II instancji, choć wyrażono w niej częściowo wadliwy pogląd, odpowiada prawu tj. przepisom art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa. Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.