Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1925/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
658
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 58 § 1 pkt 2- 4, art. 161 § 1, art. 173 § 1, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.G. i J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 458/17 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 458/17 odrzucające skargę w sprawie ze skargi M.G. i J.G. na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie uchwały o wyrażenie zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży lokalu postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 458/17 (dalej postanowienie z 6 listopada 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M.G. i J.G.na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 458/17 (dalej postanowienie z 26 września 2017 r.) odrzucające skargę M.G. i J.G. (dalej skarżący) na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie uchwały o wyrażenie zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży lokalu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 26 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżących na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie uchwały o wyrażenie zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży lokalu z uwagi na jej niedopuszczalność.

Dnia 11 października 2017 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło zażalenie skarżących na postanowienie z 26 września 2017 r.

Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej ppsa). Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej [, z wyłączeniem § 2 art. 185] (art. 197 § 2 ppsa).

W niniejszej sprawie postanowieniem z 26 września 2017 r. Sąd odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa skargę z uwagi na jej niedopuszczalność.

Zgodnie z art. 194 § 1 ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie, a w szczególności na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 ppsa. W obecnie obowiązującym stanie prawnym żaden przepis nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucającego skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.

Z art. 173 § 1 ppsa wynika, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 ppsa, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z uwagi na treść zażalenia, Sąd nie mógł uznać, że jest ono skargą kasacyjną, gdyż pismo nie spełniało ustawowych wymogów skargi kasacyjnej, w rozumieniu art. 174 i 176 ppsa.

Skoro wniesione przez skarżących zażalenie jest niedopuszczalne, podlega ono odrzuceniu (k. 68-73, 82-83, 88-90 akt sądowych).

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia M.G. i J.G., reprezentowanych przez adw. M.S., w którym skarżący zgodzili się ze stanowiskiem Sądu I instancji, co do faktu, że nie przysługiwał od niego środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Autor zażalenia podniósł, że w odrzuconym zażaleniu został wskazany konkretny przepis ppsa, który w ich ocenie został naruszony (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa) wraz z uzasadnieniem odwołującym się do art. 68 § 1b ugn. Ponieważ zgodnie z art. 177a ppsa pozostałe braki pisma mogły zostać usunięte w wyniku wezwania do usunięcia braków skargi kasacyjnej, odrzucenie "zażalenia" było przedwczesne (k. 97-98 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 173 § 1 ppsa od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z powyższego wynika, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi z przyczyn, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, przysługuje skarga kasacyjna, nie zażalenie.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 września 2017 r. odrzucił skargę M.G. i J.G. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że skoro skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może dotyczyć co do zasady jedynie spraw objętych art. 3 § 2 pkt 1 do 4a ppsa (a więc sprawach załatwianych przez organy w drodze: postanowienia, decyzji, innego aktu z zakresu administracji publicznej czy też poprzez wydanie interpretacji podatkowej), a także zwłoki przy podejmowaniu określonych czynności lub aktów w toku postępowania administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 9), to wykluczona jest właściwość sądów administracyjnych w sprawach, w których zwłoka dotyczyć ma tej kategorii spraw, które przywołanymi wyżej aktami stosowania prawa się nie kończą.

Przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności organu samorządu terytorialnego polegającej na niewydawaniu oczekiwanej przez skarżących uchwały Rady [...] udzielającej bonifikaty od ceny sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W.

Stosownie do treści art. 68 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147) zarządzenie wojewody, uchwała rady lub sejmiku określająca w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych stanowi akt prawa miejscowego lub może dotyczyć indywidualnych nieruchomości. Tego rodzaju zaniechania w podejmowaniu aktu prawa miejscowego nie są objęte zakresem normatywnym art. 3 pkt 8 ppsa.

Wobec powyższego Sąd uznał, że nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie uchwały o wyrażenie zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży lokalu. Postanowienie z 26 września 2017 r. o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, na które przysługuje skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doręczając odpis orzeczenia nie pouczył skarżących o przysługującym prawie do wniesienia ww. środka zaskarżenia, ponieważ w toku postępowania są oni reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zatem ma on wiedzę dotyczącą podstawowych czynności procesowych, w tym rodzaju środka zaskarżenia jaki przysługuje od poszczególnych orzeczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym adwokat czy radca prawny podlega w tym zakresie bardziej rygorystycznym kryteriom oceny (wyrok NSA z 21.4.2011 r. I OSK 49/11, akceptowany przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 753-754, nb 14; glosa W. Piątka do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8.4.2014 r. SK 22/11, ZNSA 2014/4/174-178). W związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa i znajomością procedury sądowej obligowany jest do zachowania dużo dalej posuniętej staranności niż wymagana jest od osób niebędących profesjonalnymi pełnomocnikami, w związku z czym w niniejszej sprawie wzywanie do usunięcia braków zażalenia, przez uznanie, że stanowi ono "skargę kasacyjną" było niedopuszalne. Zażalenie z 6 października 2017 r. nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych ani ich uzasadnienia (k. 82-83 akt sądowych); nie mogło być sanowane na podstawie art. 177a ppsa.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.