Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 870/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi S. A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2017 r., znak [...], Burmistrz S. określił B. S.A. w B. (zwanej dalej: "Inwestorem") środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie terminalu intermodalnego planowanego do realizacji w obszarze nieruchomości przy ul. [...] w S. działki nr ew. [...] obręb [...] S., gmina S., powiat s., woj. p.". Na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405, zwanej dalej: "ustawą środowiskową"), a także na podstawie § 3 ust. 1 pkt 52, 58 i 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 ze zm., zwanego dalej: "rozporządzeniem") Burmistrz S. orzekł realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (punkt 1 decyzji), określił warunki realizacji przedsięwzięcia biorąc pod uwagę informacje art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej (punkt 2 decyzji) oraz wskazał, że charakterystyka i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (punkt 3 decyzji).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że B. S.A. z siedzibą w B. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, polegającego na: "Budowie terminalu intermodalnego planowanego do realizacji w obszarze nieruchomości przy ul. [...] w S., działki nr ew. [...] obręb [...] S., gmina S., powiat s., woj. p.". W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał opinię Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. (dalej: "RDOŚ) z dnia [...] lipca 2017 r., wedle której nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym konieczność sporządzenia raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Analogiczną opinię wydał w sprawie w dniu [...] lipca 2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (dalej: "PPIS"). W związku z powyższym Burmistrz S. w dniu [...] sierpnia 2017 r. wydał postanowienie (znak [...]) stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie na każdym jego etapie było prowadzone poprzez podanie do publicznej wiadomości, tj. obwieszczenia o realizacji przedsięwzięcia, umieszczanym w biuletynie informacji publicznej pod adresem [...] oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S. i w miejscu realizacji przedsięwzięcia.

Burmistrz S. wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie kwalifikuje się do tych wymienionych § 3 ust. 1 pkt 52, 58 i 79 rozporządzenia oraz, że teren planowanej inwestycji objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S., zatwierdzonym uchwałą [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006 r., wedle którego działka nr [...] przeznaczona jest po części pod tereny przemysłu i składów oraz pod tereny linii kolejowej, natomiast pozostałe działki pod tereny przemysłu i składów. Organ I instancji dokonał analizy wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia, pod kątem uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazał na zakres prac planowanych do wykonania w ramach inwestycji oraz stwierdził, że wzrost obrotu towarów dostarczanych kontenerami skutkować będzie ograniczeniem obrotu węglem, a nawet jego całkowitą likwidacją. Doprowadzi bowiem do rezygnacji z maszyn i urządzeń, eksploatowanych podczas prowadzonych procesów przeładunku i sortowania węgla.

Organ wskazał także, na poszczególne negatywne oddziaływania związane z prowadzeniem prac budowlanych, które mogą wystąpić na etapie realizacji przedsięwzięcia, stwierdzając, że będą one miały charakter krótkotrwały i odwracalny oraz ustaną wraz z zakończeniem robót. Organ dokonał charakterystyki działalności Inwestora, wskazał na dotychczasowe źródła emisji substancji do powietrza oraz podkreślił, że realizacja projektowanego przedsięwzięcia ma na celu ograniczenie w znacznym stopniu zanieczyszczeń pyłowych wynikających z bieżącej działalności zakładu. W oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dowody organ stwierdził brak przekroczeń dopuszczalnych wartości hałasu w porze dziennej i nocnej dla zakładu. Organ dokonał analizy materiału dowodowego mając na uwadze kryteria wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Analiza ta wykazała, że realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia nie stanowi zagrożenia dla środowiska, w tym również przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych, ani też dla zdrowia i życia ludzi, zarówno na terenie zakładu jak i poza jego granicami. Wskazał ponadto, że nie przewiduje się negatywnej zmiany oddziaływania emisji po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia, kiedy to nastąpi stopniowe ograniczanie znaczącego źródła emisji do powietrza tj. przeładunku i sortowania węgla kamiennego. Organ wskazał także, że zamierzenia inwestycyjne mają na celu możliwie największe ograniczenie wpływu na środowisko, ograniczenie zużycia energii, poprawę warunków pracy, zmniejszanie zasięgu oddziaływania całego zakładu na tereny sąsiednie, w związku z czym nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

Wskutek rozpatrzenia odwołania wniesionego przez: S. S., R. K., Ł. B., T. P., R. W. - tj. właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji (uznanych przez organ I instancji za strony niniejszego postępowania), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych § 3 ust. 1 pkt. 52, 58, 79 rozporządzenia, jednakże brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ II instancji wskazał, że teren planowanej inwestycji jest zgodny z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a planowana inwestycja swoim oddziaływaniem nie wykroczy poza teren, do którego Inwestor posiada tytuł prawny.

Kolegium wskazało, że obecnie przedsiębiorstwo przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 138). Stosownie zaś do art .251 i art. 252 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017r. poz. 519 tj.), prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej, sporządza i wdraża system zarządzania bezpieczeństwem, stanowiące element ogólnego systemu zarządzania zakładem.

Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie jest powiązane z istniejącym zakładem, a zakres jego oddziaływania nie będzie wykraczał poza granice działek Inwestora. W związku z tym, nie ma w niniejszej sprawie konieczności opracowania raportu oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami szczególnymi, bowiem wedle § 10 ust 1 i 6 planu miejscowego, uciążliwość działalności na terenach o podstawowym przeznaczeniu pod działalność produkcyjną i składy, nie powinna wykraczać poza granice własnego terenu, a jedynie w przypadkach przewidywania wystąpienia uciążliwego oddziaływania na tereny sąsiednie należy opracować taki raport. Kolegium podkreśliło, że realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia nie stanowi zagrożenia dla środowiska, w tym również przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Wnioskowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach przylegających do jezior i obszarach wybrzeży, na obszarach górskich i leśnych, ani w strefie ochronnej ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, ani też na terenie obszaru Natura 2000. Ponadto organ wskazał, że przedsięwzięcie nie będzie realizowane na obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, na obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne oraz na obszarach ochrony uzdrowiskowej. Planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływało na jakość jednolitych części wód i nie będzie zagrażać osiągnięciu celu środowiskowego jednolitych części wód. W ocenie Kolegium przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym, a jego skala i usytuowanie nie wpłynie negatywnie na klimat i jego zmiany. Z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia, zakład nie jest szczególnie narażony na klęski żywiołowe i warunki ekstremalne.

Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji dokonał wyczerpującej charakterystyki inwestycji wskazując, jakiego rodzaju działania mają być podjęte z uwzględnieniem istotnych w niniejszej sprawie warunków określonych w art 63 ust 1 ustawy środowiskowej oraz że szczegółowy zakres planowanych do wykonania działań opisany został w dołączonej do wniosku karcie informacyjnej przedsięwzięcia (dalej jako: "KIP" ). Organ odwoławczy podkreślił, że planowane przedsięwzięcie prowadzić ma do rezygnacji z maszyn i urządzeń, eksploatowanych podczas prowadzonych procesów przeładunku i sortowania węgla, a przez to ma na celu ograniczenie wpływu działalności całego zakładu na środowisko.

Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów odwołujących, wskazując, że oba organy opiniujące (tj. PPIS i RDOŚ) w sposób należyty dokonały weryfikacji potencjalnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko, uwzględniając fakt powiązania planowanego przedsięwzięcia z istniejącym zakładem i przyczynienie się do kumulowania oddziaływań oraz stwierdzając, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach nieruchomości Inwestora. Kolegium wskazało także, że brak jest podstaw prawnych dla przeprowadzenia dowodu w postaci dodatkowej opinii biegłego, w szczególności jeśli przedstawione przez Inwestora informacje, zawarte w KIP, nie budzą wątpliwości, co do ich spójności i poprawności. Podkreśliło przy tym, że odwołujący nie przedstawili żadnych dowodów, mogących podważyć prawidłowość informacji zawartych we wniosku Inwestora.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wywiedli: S. S., R. K., Ł. B., T. P., R. W. zarzucając jej:

1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

a) § 3 ust. 1 pkt 52, 58 i 79 rozporządzenia w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w stosunku do planowanej przez B. S.A. inwestycji nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy istnieje ryzyko powstania negatywnych skutków dla środowiska, życia i zdrowia ludzi i zakład inwestora został zaliczony do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej wobec czego konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko;

b) art. 63 ust. 2 w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji w sytuacji gdy uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów k.p.a., w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowiskp, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło;

c) art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 10 ust. 1 i 6 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w graniach administracyjnych i części obszaru gminy S. będącego aktem prawa miejscowego, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy przedmiotowa uchwała nakazuje w przypadku terenów przemysłu i składów opracować raport oddziaływania na środowisko, w szczególności, że zakład uciążliwie oddziałuje na tereny sąsiednie, które maja charakter mieszkalny, i graniczą z zakładem B.;

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności:

a) art. 7, art. 9, art. 10, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w tym oparcie się o niepełne i nieprawidłowe opinie wyrażone w postanowieniach PPIS i postanowienia RDOŚ, uznanie okoliczności sprawy za udowodnione mimo, że nie wynikają one wprost z zebranego w sprawie materiału dowodowego, wydanie postanowienia w oparciu o nieprawidłowy i zawierający liczne braki wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, nieuwzględnienie okoliczności, że terminal planowany jest w miejscu znajdującym się blisko zabudowań mieszkalnych, a jego budowa wiąże się z występowaniem emisji zanieczyszczeń oraz uciążliwości zapachowych;

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, iż przedsięwzięcie B. S.A. nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budowania i projektowania oraz wykonawstwa, a także ochrony środowiska, podczas gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne i tylko osoba o stosownych kwalifikacjach powołana przez organ prowadzący postępowanie byłaby w stanie określić kategorię przedsięwzięcia planowanego przez inwestora oraz uwarunkowania środowiskowe;

d) art. 7 k.p.a. wskutek nie uwzględnienia interesu społecznego i interesu obywateli poprzez sankcjonowanie działalności prowadzonej przez inwestora bez koniecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

e) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie obywateli do organów Państwa i podważający świadomość prawną obywateli wskutek braku inicjatywy w zakresie wyjaśnienia wątpliwości związanych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a przede wszystkich całkowicie wadliwą analizę prawną przedsięwzięcia inwestora;

f) art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia możliwych negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji na nieruchomości odwołujących.

Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz nakazanie przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko dotychczas zawarte w sprawie.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2018 r. Sąd odrzucił skargę R. K., Ł. B., T. P., R. W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga S. S. okazała się niezasadna.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymującego w mocy decyzję Burmistrza S. określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie terminalu intermodalnego planowanego do realizacji w obszarze nieruchomości przy ul. [...] w S. działki nr ew. [...] obręb [...] S., gmina S., powiat s., woj. p.", wydanej na wniosek B. S.A. w B., w treści której organ ten orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz określił warunki realizacji przedsięwzięcia.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy środowiskowej, a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor zatem, przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 2 ustawy środowiskowej, obowiązany był do wystąpienia do Burmistrza S. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. W trakcie prowadzonego postępowania organ ten ustalił, że w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z którym to ustaleniem nie zgadza się skarżący.

W tym zakresie zauważyć należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy środowiskowej przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten z kolei wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w tym artykule, przy czym art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej obliguje organ ten do uprzedniego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany zatem do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mając na względzie stanowisko ww. organów opiniujących. W przypadku zaś, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (vide: art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych przepisami procedury administracyjnej, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (vide: art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej). Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Po 860/11, Legalis nr 468464).

Zauważyć należy, że zakres dokonywanej przez Sąd kontroli, zapadłych w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięć, obejmuje także postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] sierpnia 2017 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bowiem w myśl art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej nie przysługuje na nie zażalenie. Skoro kontynuacją tego postanowienia jest decyzja środowiskowa, konieczne jest poddanie kontroli sądowej obu tych aktów łącznie. Jak wskazuje się w orzecznictwie: z woli ustawodawcy badanie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przesunięte zostało na etap kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (tak WSA w Łodzi w wyroku z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1261/10, Legalis nr 383622).

W niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo zasięgnął, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy środowiskowej, opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Inspektora Sanitarnego, w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Opinie obu ww. organów zgodnie wskazują na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ I instancji do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, konieczne było nałożenie na Inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym organ dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, mając przy tym na względzie kolejno wskazane tam kryteria takie jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (pkt 3).

W powyższym zakresie, w ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. W tym zakresie oparły się na informacjach zawartych m.in we wniosku Inwestora (uzupełnionym pismami z dnia [...] czerwca 2017 r., z dnia [...] czerwca 2017 r. i z dnia [...] czerwca 2017 r.), uzupełnionej KIP, w której powołano się na opracowanie pt. "Przegląd ekologiczny" zawierające informacje dotyczące natężenia hałasu związanego z prowadzoną przez Inwestora działalnością, zarówno w chwili obecnej, jak i po zakończeniu planowanej inwestycji. Zauważyć przy tym należy, że KIP zawiera informacje, niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. Skoro zaś w toku niniejszego postępowanie nie został opracowany - w szczególności na zlecenie strony skarżącej - dokument odmiennie określający zakres oddziaływania inwestycji na środowisko, to KIP należy uznać za stanowiący podstawę ustaleń faktycznych dowód w sprawie, tym bardziej, że nie został on na etapie postępowania administracyjnego skutecznie zakwestionowany, ani też podważony.

W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy dokonano szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Wskazano przy tym na jego zakres, w tym na planowane do realizacji prace budowlane oraz ich skalę, a także na uciążliwości związane z ich wykonaniem, które uznano za krótkotrwałe, odwracalne i ustępujące wraz z zakończeniem robót. Wskazano także na sposób zagospodarowania odpadów oraz odprowadzenia ścieków opadowo-roztopowych, a także na źródło zaopatrzenia zakładu w wodę. Dokonano charakterystyki dotychczasowej działalności Inwestora, wskazano na źródła emisji hałasu, gazu i pyłu wskazując, że planowana inwestycja ma na celu znaczne ograniczenie stopnia zanieczyszczeń pyłowych. Wskutek dokonanej przez organy obu instancji analizy ustalono, że planowane przedsięwzięcie jest powiązane z istniejącym zakładem Inwestora oraz, że przyczyni się do kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze oddziaływania przedsięwzięcia oraz, że oddziaływanie to nie wykroczy poza działki Inwestora, a zatem nie będzie obejmowało działek sąsiednich, w tym m.in. tej zamieszkałej przez skarżącego.

Organy zgodnie i zasadnie ustaliły także, że przedsiębiorstwo prowadzone przez Inwestora, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Słusznie przy tym wskazano, że stosownie do art. 251 i art. 252 ustawy Prawo ochrony środowiska, prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej, sporządza i wdraża system zarządzania bezpieczeństwem, stanowiący element ogólnego systemu zarządzania zakładem.

W uzasadnieniu obu decyzji dokonano także wyczerpującej analizy pozostałych kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, odnoszących się do planowanego przedsięwzięcia, która to analiza doprowadziła do słusznego wniosku, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie stanowi zagrożenia dla środowiska, w tym również przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Podkreślono przy tym, że przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach przylegających do jezior, obszarach wybrzeży, górskich i leśnych ani też w strefie ochronnej ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych a także na terenie obszarów Natura 2000. Akcentowano również, że eksploatacja przedsięwzięcia po zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko - w tym oczyszczaniu wód opadowych w separatorach substancji ropopochodnych, nie będzie negatywnie wpływała na jakość jednolitych części wód i nie będzie zagrażać osiągnięciu ich celu środowiskowego.

Co przy tym istotne, wielokrotnie w sprawie podkreślono, że planowana inwestycja zmieni profil dotychczasowej działalności Inwestora, ograniczając obrót węglem, a tym samym i redukując emisję pyłu, ukierunkowana zaś jest na całkowitą ich likwidację. W konsekwencji zasadnie uznano, że planowane zamierzenie inwestycyjne ma na celu możliwie największe ograniczenie wpływu na środowisko zakładu prowadzonego przez Inwestora.

W ocenie Sądu stanowiący podstawę ww. ustaleń materiał dowodowy został kompleksowo zgromadzony oraz rzetelnie oceniony. Organy, posiłkując się opiniami RDOŚ i PPIS, dokonały weryfikacji ich treści oraz faktycznej analizy wszystkich, odnoszących się do planowanej inwestycji kryteriów opisanych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wywiedzione z kolei w tym zakresie zarzuty, nie mogły skutkować odmienną oceną Sądu, bowiem nie wskazują one na żadne skonkretyzowane ryzyko powstania negatywnych skutków dla środowiska, życia, zdrowia i ludzi, natomiast sam fakt zakwalifikowania zakładu Inwestora do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, nie powoduje automatycznej konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, tym bardziej, że ma ona na celu ograniczenie wpływu na środowisko działalności całego zakładu. Ponadto zauważyć należy, że takiego typu zakłady wdrażają systemy zarządzania bezpieczeństwem o najwyższym rygorze oraz programy zapobiegania awariom, a także obowiązują je znacznie bardziej surowe normy oraz ograniczenia środowiskowe.

Podnieść przy tym należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji spełniają wymogi art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, bowiem po pierwsze w pełni odpowiadają wymogom procedury administracyjnej z art. 107 § 3 k.p.a. Wskazują przy tym na fakty, które zostały uznane za udowodnione, dowody, na podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne, a także przytaczają właściwe przepisy prawa oraz zawierają ich wyjaśnienie. Po drugie zostały w nich zawarte szczegółowe informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Wywiedzione w tym zakresie przez skarżącego, stricte polemiczne stanowisko, nie zostało skonkretyzowane, a zatem uznać je należy za dowolne i nie poparte żadną logiczną argumentacją. Na marginesie przy tym należy zauważyć, że sformułowany w tym zakresie zarzut naruszenia art. 63 ust. 2 w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej jest niezrozumiały.

Okoliczność rzekomego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na tereny sąsiednie, uzasadniająca w ocenie skarżącego konieczność opracowania raportu oddziaływania na środowisko, zgodnie z zapisem par. 10 ust. 6 i 1 uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006 r. dot. Planu miejscowego, nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. W tym zakresie przyznać należy słuszność ustaleniom poczynionym przez organy obu instancji, tym bardziej, że skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego zasadność wywiedzionego w tym zakresie zarzutu.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia powołanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był bowiem konieczny do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. W ocenie Sądu, organy prawidłowo umotywowały wydane przez siebie decyzje, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy i wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowano o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji ustosunkował się przy tym do twierdzeń zgłaszanych przez strony postępowania, reprezentujące lokalną społeczność, zaś organ odwoławczy odniósł się wyczerpująco do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym, właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono o oddaleniu skargi.