Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 517/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 6 sierpnia 2021 r. nr SOC-OP.621.1.56.2021.MR w przedmiocie odmowy zameldowania w lokalu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

P. C. (dalej - skarżący) wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 6 sierpnia 2021 r., nr SOC-OP.621.1.56.2021.MR w przedmiocie odmowy zameldowania w lokalu. Zaskarżone rozstrzygnięcie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Skarżący w dniu 25 czerwca 2020 r. złożył do Burmistrza Kłodzka wniosek o zameldowanie w lokalu przy ul. [...] w K. Wnioskodawca podał, że w 2015 r. przyjechał do Polski i zamieszkał we wskazanym lokalu, który stał się jego centrum życiowym. W dniu 22 czerwca 2020 r. skarżący pojechał do tłumacza, a po powrocie zastał wymienione zamki w drzwiach, wskutek czego nie mógł dostać się do swoich rzeczy. Nadto w dniu 2 września 2019 r. złożył on do urzędu wojewódzkiego wniosek o przedłużenie pobytu, w którym wskazał jako miejsce swojego pobytu przedmiotowy lokal.

W dniu 17 sierpnia 2020 r. organ wszczął postępowania w sprawie, a w dniu 1 września 2020 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych m.in. poprzez przedstawienie wizy. W dniu 11 września 2020 r. uzupełniono dokumenty i przedłożono zgłoszenie pobytu czasowego i kopie postanowienia Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 9 lipca 2020 r. w sprawie udzielenia zabezpieczenia roszczeń ww. osoby, powiadomienie o nadaniu numeru PESEL, strony paszportu wnioskodawcy z danymi osobowymi, karty pobytu wydanej przez Wojewodę Dolnośląskiego z okresem ważności od dnia 23 listopada 2016 r. do dnia 5 września 2019 r., a także pocztowego potwierdzenia odbioru przez pracownika Kancelarii DUW we Wrocławiu w dniu 2 września 2019 r. przesyłki poleconej adresowanej do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu. W ramach badania sprawy organ I instancji przeprowadził oględziny przedmiotowego mieszkania i przesłuchał jego właścicielkę.

W dniu 31 marca 2021 r. Burmistrz Miasta Kłodzka wydał decyzje nr USC.5343/19.2020.AP, którą podając w podstawie prawnej art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 ze zm.), oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. t.j. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej – k.p.a.), orzekł o zameldowaniu P. C. na pobyt czasowy w K. na ul. [...] na okres do dnia 28 sierpnia 2030 r. Uzasadniając wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem organ podał, że podjęto czynności wyjaśniające w sprawie ustalając, że centrum życiowe P. C. znajduje się w przedmiotowym lokalu. W dniu 2 września 2019 r. złożył on wniosek o przedłużenie karty pobytu, przedstawił aktualny dokument podróży w postaci paszportu. W dniu 9 lipca 2020 r., Sąd Rejonowy w Kłodzku udzielił mu zabezpieczenia poprzez nakazanie A. R. wydania mu kluczy do mieszkania celem wejścia i zakazania dalszych naruszeń na czas trwania postępowania. Postanowienie ma nadaną klauzulę wykonalności. W mieszkaniu wnioskodawca pozostawił wszystkie swoje rzeczy osobiste i ruchomości, zostały one wyniesione przez A. R. do komórki znajdującej się w budynku. Obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Ewidencja ludności służy także ochronie interesów samych zainteresowanych oraz ochronie praw osób trzecich. Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego. Mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki.

Według organu I instancji przeprowadzone postępowanie administracyjne potwierdziło zamieszkiwanie P. C. w lokalu na ul. [...] w K. Potwierdza to dowód w formie nagrania zajęcia pokoju, przeprowadzona wizja lokalowa oraz dokumentacja sprawy sygn. akt [...]. Zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia wydanie decyzji w sprawie zameldowania na pobyt czasowy P. C., zgodnie z wnioskiem strony.

W terminie przewidzianym na wniesienie instancyjnego środka zaskarżenia odwołanie od decyzji złożyła A. R. żądając jej uchylenia. Odwołująca się zażądała przeprowadzenia dowodu z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt. [...] orzekającego wobec P. C. zakaz zbliżania się do niej i mieszkających z nią członków rodziny na odległość mniejszą niż 50 metrów. W motywach odwołania podała, że organ I instancji powołał się na toczącą się sądową sprawę cywilną sygn. akt. [...] o dopuszczenie P. C. do współposiadania lokalu odwołującej się i postanowienie zabezpieczające jego roszczenie. Jednakże P. C. przemilczał fakt, że przeciwko niemu przed Sądem Rejonowym w Kłodzku toczy się sprawa karna o czyny z art. 207 § 1 kk i inne na jej szkodę oraz mieszkającej za nią córki i jej synów. W toku tego postępowania w dniu 25 marca 2021 r. Sąd wydał postanowienie, w którym zastosował wobec P. C. środek zapobiegawczy w postaci dozoru policji i zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi: A. R., N. R., D. R. i M. R. w jakikolwiek sposób oraz zakazie zbliżania się do nich na odległość mniejszą niż 50 metrów. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, że w powyższej sprawie zostało uprawdopodobnione, iż P. C. jest współoskarżonym o przestępstwo znęcania się nad członkami rodziny. Osoby pokrzywdzone, w tym małoletnie dzieci i odwołująca się jego 80-letnia matka, mają zdaniem sądu prawo do bezpieczeństwa. Wobec tego zdaniem odwołującej się zameldowanie w jej mieszkaniu P. C. mającego prawomocnie orzeczony zakaz zbliżania się do niej oraz mieszkających z nią członków rodziny nie znajduje podstaw.

W dniu 6 sierpnia 2021 r. Wojewoda Dolnośląski wydał opisaną na wstępie decyzję, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 31 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i odmowie zameldowania P. C. na pobyt czasowy w lokalu przy ul. [...] w K. Po przedstawieniu stanu sprawy i przytoczeniu obowiązujących regulacji prawnomaterialnych, w ramach własnych rozważań organ II instancji zauważył, iż P. C. nie przedłożył dokumentu potwierdzającego posiadanie przez niego tytułu prawnego do wskazanego lokalu, dlatego organ rozstrzygnął o zameldowaniu w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże cudzoziemiec celem dokonania zameldowania winien przedstawić również dokument potwierdzający jego legalny pobyt w Polsce. Zatem istotą sprawy jest ustalenie, czy został przedstawiony dokument potwierdzający legalny pobyt P. C. na terytorium RP. Wnioskodawca przedłożył paszport, nieważną kartę pobytu dotyczącą zezwolenia na pobyt czasowy oraz pocztowe potwierdzenie odbioru przez pracownika Kancelarii DUW we Wrocławiu w dniu 2 września 2019 r. przesyłki poleconej adresowanej do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, twierdząc przy tym, że złożył do urzędu wojewódzkiego wniosek "o przedłużenie pobytu i pracę". Organ gminy wezwał wnioskodawcę do przedstawienia dokumentu, o którym mowa w treści art. 43 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności, zaś zgodnie z tym przepisem cudzoziemiec dokonujący zameldowania na pobyt czasowy przedstawia wizę, a w przypadku, gdy wjazd cudzoziemca nastąpił na podstawie umowy przewidującej zniesienie lub ograniczenie obowiązku posiadania wizy albo cudzoziemiec przebywa na terytorium RP na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - dokument podróży, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, kartę pobytu, dokument "zgoda na pobyt tolerowany" albo zezwolenie na pobyt czasowy, zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub decyzję o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzieleniu w Rzeczypospolitej Polskiej ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo zgody na pobyt tolerowany. W ww. przepisie ustawy nie wskazano natomiast, że cudzoziemiec może przedstawić do zameldowania potwierdzenie wpływu do urzędu wojewódzkiego korespondencji i poinformować, że w przesyłce znajdował się wniosek o "przedłużenie" pobytu.

Z akt sprawy organ wyprowadził, że wnioskodawca posiadał zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium RP i wydaną w związku z tym zezwoleniem kartę pobytu ważną od dnia 23 listopada 2016 r. do dnia 5 września 2019 r., natomiast wniosek o przedłużenie pobytu i pracę wysłał do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu za pośrednictwem operatora pocztowego i korespondencja ta wpłynęła do urzędu w dniu 2 września 2019 r. Jednocześnie prośbę o dokonanie zameldowania wniósł do organu gminy w dniu 25 czerwca 2020 r., zaś stosowny formularz przedłożył w dniu 11 września 2020 r. W zaistniałej sytuacji do zameldowania ma zastosowanie ta część zapisu ww. art. 43 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności, która dotyczy przebywania cudzoziemca na terytorium RP na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z powołanym przepisem "pobyt cudzoziemca na terytorium RP uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna". Zatem odesłanie w art. 43 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności do art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi wskazanie podstawy prawnej legalnego pobytu cudzoziemca w Polsce (innej niż pobyt np. na podstawie wizy czy w ruchu bezwizowym), uprawniającej do zameldowania.

Zdaniem Wojewody wnioskodawca powinien przedłożyć dokument potwierdzający jego legalny pobyt w Polsce celem nie tylko samego potwierdzenia legalności swojego pobytu, ale także umożliwienia dokonania przez organ meldunkowy weryfikacji wskazanego we wniosku deklarowanego okresu pobytu, zgodnie z ww. art. 41 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności. Przy czym, skoro w zapisie pkt 2 w ww. art. 108 ust. 1 ustawy użyto określenia "od dnia złożenia wniosku" i jednocześnie ustawodawca bezpośrednio w tym punkcie nie wskazał, o jaki wniosek chodzi i jak weryfikować tę datę, to fakt ten oznacza, że w tym zakresie należy kierować się zapisami całego art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Stanowi on, że "Jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie: 1) wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy; 2) pobyt cudzoziemca na terytorium RP uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna". Zatem cudzoziemiec przebywa w Polsce legalnie od dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o ile wniosek ten zostanie złożony we właściwym czasie i będzie kompletny lub w terminie zostaną uzupełnione braki formalne. Należy przy tym zauważyć, że - zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - cudzoziemiec, z wyjątkami określonymi w art. 139l ust. 1 i art. 139t ust. 1, winien złożyć wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium RP (złożenie wniosku podczas nielegalnego pobytu na terytorium RP lub gdy cudzoziemiec przebywa na tym terytorium nielegalnie jest podstawą odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy).

Zdaniem organu potwierdzenie doręczenia do urzędu przesyłki zawierającej taki wniosek nie umożliwia stwierdzenia, czy został on wniesiony w odpowiednim terminie, a jednocześnie wskazuje bezspornie, że zawierał on braki formalne. Zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się odciski linii papilarnych, a z pewnością nie jest możliwe złożenie takich odcisków w przypadku wysłania wniosku pocztą. W zaistniałej sytuacji przedłożenie samego potwierdzenia doręczenia przesyłki zawierającej wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt nie stanowiło przedstawienia dokumentu potwierdzającego legalny pobyt wnioskodawcy na terenie Polski. Dopiero zweryfikowanie zarówno kompletności wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (w przypadku braków formalnych osoba jest wzywana do ich uzupełnienia), jak i terminu jego wniesienia pozwala stwierdzić, czy pobyt danego cudzoziemca na terytorium RP można uznać za legalny. Takiej weryfikacji dokonuje wojewoda, który po pozytywnej weryfikacji wniosku umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stosownego stempla, którego wzór został określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (Dz. U. z 2019 r. poz. 779) i w którego treści wskazuje się datę złożenia przedmiotowego wniosku. Natomiast organ meldunkowy nie może w trakcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zameldowania cudzoziemca prowadzić postępowania wyjaśniającego w zakresie legalności pobytu tego cudzoziemca na terytorium RP, gdyż nie jest do tego uprawniony i nie temu celowi służy postępowanie meldunkowe. Organ meldunkowy w ramach wyjaśnienia legalności pobytu cudzoziemca w Polsce tylko wzywa daną osobę do przedstawienia dowodu potwierdzającego ziszczenie się normy zawartej w art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zatem w przypadku cudzoziemca, który przebywa na terytorium RP na podstawie ww. przepisu, jedynie przedstawienie przez niego posiadania stempla w dokumencie podróży umożliwia organowi gminy stwierdzenie, że osoba ta przebywa w Polsce legalnie i wówczas dokonanie jej zameldowania. Stąd potwierdzeniem dla organu meldunkowego legalnego pobytu wnioskodawcy w Polsce powinien być stosowny stempel w paszporcie, który należało przedstawić wraz z wnioskiem o zameldowanie na pobyt czasowy, czego jednak nie dopełniono, a więc nie wykazano, że pobyt wnioskodawcy na terytorium RP może być uznany za legalny, a tylko taki pobyt umożliwiłby organowi gminy dokonanie zameldowania. Nadto w ramach postępowania odwoławczego Wojewoda Dolnośląski dokonał sprawdzenia zapisów w rejestrze Pobyt i stwierdził, że złożony przez P. C. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nadal posiada braki formalne i dotychczas nie byłoby możliwe umieszczenie takiego stempla w paszporcie ww. osoby.

Wojewoda ocenił, iż organ I instancji dokonał niewłaściwej oceny posiadanego materiału dowodowego w zakresie legalności pobytu wnioskodawcy w Polsce celem umożliwienia dokonania zameldowania. W sytuacji wydania przez Burmistrza Miasta Kłodzka decyzji orzekającej o zameldowaniu P. C. na pobyt czasowy w przedmiotowym lokalu, organ odwoławczy, biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz mając kompetencje merytoryczno-reformacyjne, zobligowany został do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia o odmowie zameldowania wnioskodawcy na pobyt czasowy w lokalu przy ul. [...] w K. Utrzymanie takiego zameldowania stanowiłoby naruszenie zapisów ustawy o ewidencji ludności w zakresie meldowania cudzoziemców.

Końcowo odnosząc się do okresu pobytu czasowego przyjętego przez organ I instancji Wojewoda podał, że w art. 41 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności określono, że deklarowany przez cudzoziemca niewymienionego w ust. 1 - 2a tej ustawy okres pobytu czasowego pod danym adresem nie może przekroczyć okresu, w którym cudzoziemiec ten może legalnie przebywać na terytorium RP, zgodnie z dokumentem potwierdzającym jego prawo pobytu. Zatem brak stempla w paszporcie wnioskodawcy uniemożliwiał organowi gminy również dokonanie prawidłowej oceny, czy deklarowany okres pobytu jest zgodny z ww. przepisem. Przy czym odnośnie końcowej daty możliwego okresu zameldowania cudzoziemca na pobyt czasowy należy zauważyć, że w przypadku przedłożenia stempla w paszporcie jest to data tylko przypuszczalna, bowiem nie ma możliwości określenia z góry dokładnej daty, kiedy decyzja w sprawie wnioskowanego zezwolenia stanie się ostateczna. Dlatego też organy gminy celem dokonania zameldowania muszą przyjmować prawdopodobny okres oczekiwania na wydanie takiej decyzji. Organ I instancji wydał decyzję o zameldowaniu P. C. na pobyt czasowy do dnia 28 sierpnia 2030 r. podczas gdy nawet zezwolenie na pobyt czasowy udzielane jest na okres nie dłuższy niż 3 lata.

W skardze wywiedzionej przez P. C. na opisaną wyżej decyzję wniósł on o ,,cofnięcie decyzji", podał, że nie był poinformowany pisemnie listownie czy telefonicznie o toczącym się postępowaniu odwoławczym i możliwości przedstawienia dowodów. Poinformował, że jest poafgańskim inwalidą wojennym II grupy ze stałym uszczerbkiem na zdrowiu. Po bezprawnym włamaniu się do zajmowanego przez niego pokoju i wyrzuceniu jego rzeczy osobistych, zmuszony jest do przebywania na działce w drewnianej altanie 2x3m, gdzie nie ma warunków sanitarno-higienicznych.

W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację zbieżną ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 9 lutego 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 j.t., dalej p.p.s.a.). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tak rozumianej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonego aktu, w realiach niniejszej sprawy - decyzji, w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach nakreślonej na wstępie kognicji sądów administracyjnych, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przedmiotowe rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a dodatkowo zostało wsparte powołaną w uzasadnieniu przekonywującą argumentacją.

Na wstępie rozważań należy zauważyć, że działający jako organ odwoławczy Wojewoda Dolnośląski dokonał reformacji decyzji pierwszoinstancyjnej i po jej uchyleniu merytorycznie orzekł w sprawie odmawiając wnioskodawcy zameldowania na pobyt czasowy. Wydanie przez organ II instancji decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (aktualnie Dz.U. z 2021 r., poz. 735 t.j., dalej – k.p.a.), było wynikiem negatywnej oceny rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta Kłodzka i uznanie, że materiał dowodowy pozwala na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia bez konieczności jego uzupełniania. Bardzo trafnie względem decyzji reformatoryjnej wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Lublinie w wyroku z dnia 22 kwietnia 2020 r., ( sygn. akt II SA/Lu 792/19) podając, że ,,Organ odwoławczy wydaje decyzję (postanowienie), w której uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tą decyzję (postanowienie) - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Ten rodzaj decyzji (postanowień) ma bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy organ administracji działający w trybie odwoławczym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego w sprawie i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 k.p.a.) a zaskarżona decyzja (postanowienie) jest nieprawidłowa tzn. narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna (niecelowa, niesłuszna)."., patrz - LEX nr 3047150. Sąd pogląd prawny prezentowany wyżej w pełni podziela, zaś w jego świetle prawidłowo w stanie faktycznym istniejącym w niniejszej sprawie uchylono zaskarżoną decyzję i orzeczono w sposób merytoryczny.

Jeżeli chodzi o prawnomaterialny aspekt sprawy, to odmiennie niż uczynił to organ I instancji Wojewoda Dolnośląski dopatrzył się istnienia negatywnych przesłanek do zameldowania wnioskodawcy na pobyt czasowy pod wskazanym przez niego adresem. Co istotne, zasadnie zdaniem Sądu w składzie orzekającym, organ II po szerokim scharakteryzowaniu w uzasadnieniu decyzji zasad dotyczących obowiązku meldunkowego cudzoziemca wynikających z art. 40 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności skoncentrował się w dalszej części na warunkach do pozytywnego rozpoznania wniosku określonych w art. 43 ust. 3 tej ustawy. Nie może budzić wątpliwości, że dla zadośćuczynienia wnioskowi strony będącej cudzoziemcem niezbędne jest wykazanie przez niego przesłanki w postaci przebywania w miejscu, które wskazuje jako miejsce zameldowania czasowego ale także przedstawienie dokumentów potwierdzających legalny pobyt cudzoziemca na terytorium RP. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że obie ze wskazanych przesłanek muszą wystąpić kumulatywnie.

W badanej sprawie wnioskodawca posiadał zezwolenie na pobyt czasowy i kartę pobytu ważną do dnia 5 września 2019 r. Rzeczoną kartę pobytu, (nieważną w chwili przedłożenia Burmistrzowi Miasta Kłodzka) oraz paszport i pocztowe potwierdzenie odbioru z dnia 2 września 2019 r. korespondencji kierowanej do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego przedstawił wnioskodawca jako dokumenty potwierdzające jego legalny pobyt na terytorium RP. Zatem słusznie organ II instancji ocenił, iż nieważna karta pobytu nie może stanowić potwierdzenia legalnego pobytu na terytorium RP, a w konsekwencji stanowić podstawy do zameldowania na pobyt czasowy.

Organ II instancji przeprowadził trafną analizę przedłożonych przez stronę dokumentów w kontekście art. 43 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności opisując jakie dokumenty powinien przedłożyć cudzoziemiec w zakresie potwierdzenia legalnego pobytu i wskazując na stempel w dokumencie podróży, co istotne potwierdzający złożenie kompletnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt. Jak wykazał to Wojewoda, strona złożyła wniosek we właściwym organie lecz jest on niekompletny, co więcej organ trafnie przyjął, że samo potwierdzenie złożenia wniosku nie może stanowić potwierdzenia legalnego pobytu na terytorium RP. Słuszne są poglądy Wojewody dotyczące uprawnień organu wyłącznie do wezwania strony do złożenia dokumentów potwierdzających legalny pobyt z wykluczeniem prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym względzie. Co istotne pismem z dnia 1 września 2020 r. Burmistrz Miasta Kłodzka wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających legalność jego pobytu. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca nie przedłożył organowi dowodu na legalny pobyt w postaci stempla w dokumencie podróży. Zresztą wobec sygnalizowanej przez organ niekompletności wniosku skarżący stempla takiego nie mógł na chwilę zainicjowania postępowania w sprawie zameldowania uzyskać. Z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika zatem, że nie jest możliwe potwierdzenie jej legalnego w chwili obecnej pobytu na terytorium RP w świetle art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co wykluczało zameldowanie na pobyt czasowy. O zameldowanie na pobyt czasowy mogą wystąpić cudzoziemcy którzy przebywają na terytorium Polski legalnie lub też tacy, co do których istnieje domniemanie legalności przebywania ze względu na to, że znajdują się w okresie oczekiwania na wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, pobyt stały lub pobyt rezydenta długoterminowego. Legalność pobytu cudzoziemca jest jedną z przesłanek zameldowania. Przesłanki tej nie bada jednak organ meldunkowy samodzielnie, gdyż legalność pobytu powinna wynikać z dokumentów które zobowiązany jest przedstawić cudzoziemiec ubiegający się o zameldowanie na pobyt czasowy – tj. z dokumentu podróży. Do potwierdzenia, że cudzoziemiec przebywa w Polsce leganie na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach nie jest wystarczające okazanie organowi meldunkowemu dowodu potwierdzającego nadanie u operatora pocztowego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Odesłanie w art. 43 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności do art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi wskazanie podstawy prawnej dla uznania legalności pobytu cudzoziemca. Zatem wobec braku potwierdzenia przez wnioskodawcę dowodu legalności jego pobytu na terytorium RP wykluczona została możliwość zameldowanie go na pobyt czasowy. Decyzja Wojewody jest zatem prawidłowa, gdyż organ wykazał brak istnienia przesłanki wynikającej z przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do twierdzeń skargi przyjąć należy, że pozostają one bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Organ II instancji swoje orzeczenie oparł o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Nie prowadzono dodatkowego postępowania dowodowego, a tym bardziej nie zlecono przeprowadzenia dodatkowego dowodu organowi I instancji w trybie art. 136 k.p.a. Z tej to przyczyny nie zostały naruszone zasady procedury administracyjnej poprzez, jak ujął to skarżący brak ,,informowania go pisemnie, listownie czy telefonicznie o toczącym się postępowaniu odwoławczym". Stan zdrowia skarżącego, czy też warunki w jakich bytuje, nie mają znaczenia w postępowaniu dotyczącym zameldowania. Na marginesie jednak zaznaczyć należy, że wskazując na konflikty z osobami zamieszkującymi w przedmiotowym lokalu oraz aktualne zamieszkiwanie na ogródkach działkowych sam skarżący w sposób oczywisty wyklucza przesłankę do zameldowania w postaci nie przebywania w miejscu, w którym chce zostać zameldowany na czas określony.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego.

Z tych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.