Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1827/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 183 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 156 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 3006/12 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 3006/12, Wojewódzki

Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA) uwzględniając skargę S.

M. ( dalej: Skarżącego ) uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i

Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR), z dnia [...] października 2012 r., nr

[...]i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] września 2012r., stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., wydaną w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2010.

Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że :

Decyzją z dnia [...] października 2010r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. przyznał S.

M. pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach

górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok

2010, w kwocie 290,40 zł.

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału

Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R.

stwierdził nieważność powyższej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że powyższe

rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, bowiem organ

wydający decyzję uwzględnił błędny obszar działki F niezgodnie z powierzchnią

ustaloną w systemie identyfikacji działek rolnych.

Decyzja ta została utrzymana w mocy, decyzją Prezesa Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r.

Uzasadniając decyzję, Prezes ARiMR wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego

Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. przyznał

Skarżącemu pomoc z tytułu ONW na rok 2010 r., na działce ewidencyjnej nr 703 do

powierzchni 0,10 ha, podczas gdy wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego

wyznaczonego na tej działce wynosi 0.09 ha. Organ I instancji nie uwzględnił również

wartości maksymalnego obszaru kwalifikowanego na działce ewidencyjnej nr 710,

albowiem przyznana pomoc z tytułu ONW dotyczyła powierzchni 0.32 ha, wartość

maksymalnego obszaru kwalifikowanego wynosiła 0,33 ha, a zadeklarowano

powierzchnię 0.35 ha.

Z tego też względu uznał, iż wydana decyzja jest dotknięta wadą nieważności

polegającą na przyznaniu rolnikowi pomocy z tytułu ONW na rok 2010 bez

uwzględnienia maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie

identyfikacji działek rolnych o numerach 703 i 710.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył skargę żądając uchylenia wydanych

decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego zarzucając obrazę:

1. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu

rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków EFR na rzecz rozwoju obszarów

Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) w zw. z art. 7 i 77 kpa poprzez

nieuzasadnione przyjęcie, iż przyznanie pomocy finansowej nastąpiło bez ustalenia

powierzchni kwalifikowanej do płatności, na działkach nr 703 i 710, podczas gdy w

sprawie powierzchnia kwalifikowana do płatności została ustalona,

2. art. 80 i 8 kpa poprzez przyjęcie - w oparciu o część materiału

dowodowego, iż przyznanie pomocy finansowej nastąpiło bez ustalenia powierzchni

kwalifikowanej do płatności na w/w działkach, podczas gdy analiza materiału

dowodowego wskazuje, iż doszło do ustalenia tej powierzchni.

W uzasadnieniu wskazał, że w wydanej decyzji, w przedmiocie przyznania

pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i

innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania prawidłowo ustalono

obszar działek, a zmiany ich powierzchni nastąpiły w sposób bezpodstawny i

niezrozumiały.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując

argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 czerwca

2013r uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji,

stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu

uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie nie przeprowadzono jakiegokolwiek

postępowania wyjaśniającego. Jedynym dokumentem mającym świadczyć o

potrzebie zastosowania treści art. 156 pkt 2 kpa jest dokument określony jako

"Informacja dotycząca działek ewidencyjnych". Nie stanowi on jednak podstaw do

jakichkolwiek ustaleń faktycznych, albowiem nie został podpisany przez pracownika

Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Nadto, dokument ten jak wskazuje

adnotacja, służy wyłącznie dla celów informacyjnych, szkoleniowych i nie upoważnia

do posługiwania się nim dla celów prawnych.

Powyższy brak uniemożliwił Sądowi weryfikację poglądów Skarżącego, z

powodu braku prawidłowo sporządzonego dokumentu, który wsparłby poczynione

przez organy ustalenia faktyczne.

Nadto, w ocenie Sądu, wskazane w uzasadnieniu uchybienia nie można

traktować jako rażące naruszenie prawa, albowiem związane są one jedynie z

wadliwą oceną materiału dowodowego. Uchybienie to skutkuje kilkusetmetrowymi

rozbieżnościami w ocenie powierzchni poszczególnych działek. Nie skutkuje to

żadnymi istotnymi konsekwencjami, albowiem ewentualne różnice w przypadku

dopłat nie będą znaczące, co nie jest bez znaczenia dla oceny stopnia naruszenia

prawa.

Tym samym nie doszło w ocenie Sądu do rażącego naruszenia prawa w

rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem żadna z przesłanek tam określonych w

sprawie nie została spełniona.

Od powyższego wyroku Prezes ARiMR złożył skargę kasacyjną wnosząc o

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie

kosztów według norm prawem przypisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez

niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o

wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu

Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2007, Nr 64, póz. 427 z

późn. zm. dalej ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), art. 7 i 77 Kpa, art.

17 rozporządzenia 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr

796/2004 poprzez stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia

prawa mimo, że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia

kwalifikowana.

Prezes ARiMR w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił procesową

charakterystykę postępowania w przedmiocie przyznawania płatności i odniósł

charakter tego postępowania do podstawowych zasad postępowania

administracyjnego.

Jego zdaniem działanie zgodne z zasadą praworządności w postępowaniu

administracyjnym to działanie w sposób właściwy i zgodny z modelem stosowania

prawa. Znajduje ono swoje kodeksowe odzwierciedlenie w podstawowej zasadzie

postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 Kpa i w art. 21

ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków

Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zasada ta

znajduje szczegółowe odzwierciedlenie procesowe w art. 77 § 1 Kpa wskazującymi

na konieczność wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału

dowodowego, co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, o

którym mowa w art. 107 §3 Kpa.

Wskazał, iż weryfikacja danych deklarowanych przez rolnika we wniosku w

odniesieniu do danych, które posiada organ, odbywa się w trakcie kontroli

administracyjnej, której podstawowym elementem jest ustalenie zgodności między

działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku, a działkami odniesienia w systemie

identyfikacji działek rolnych zgodnie z art. 24 ust.1 lit.c) rozporządzenia Komisji (WE)

nr 96/2004.

Natomiast zasada praworządności istotna z punktu widzenia kryterium

rażącego naruszenia prawa, w postępowaniu w sprawie przyznania płatności do

gruntów rolnych w całości jest realizowana w kontroli administracyjnej w zakresie

wyżej wskazanym.

Zdaniem Prezesa ARiMR, jeżeli stwierdzono naruszenie prawa w ww.

zakresie przeprowadzenia kontroli administracyjnej, to takie naruszenie ma charakter

rażącego naruszenia zasady praworządności, a więc art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o

wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu

Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w zw. z art. 7 i 77 § 1 Kpa.

Wskazał, iż przyznanie płatności do gruntu bez uwzględnienia wartości

maksymalnego obszaru kwalifikowanego stanowi w istocie o dowolnym przyznaniu

płatności. Rolnicy we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej

podlegają takim samym zasadom weryfikacji powierzchni i nie sposób uznać, że

dowolne przyznanie płatności może być potraktowane jako zwykłe naruszenie prawa.

Nie zgodził się z stanowiskiem, że przy wydawaniu decyzji nie doszło do

rażącego naruszenia prawa oraz, że nie zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej

nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. Wskazał bowiem, że decyzja

Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] października

2010r. była dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, polegającą na

przyznaniu Skarżącemu pomocy tytułu ONW na rok 2010 bez uwzględnienia na

działkach ewidencyjnych o numerach: 703 i 710, wartości maksymalnego

kwalifikowalnego obszaru (PEG) wyznaczonego w systemie Identyfikacji działek

rolnych.

Ze względu na treść ww. art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) Nr

1122/2009 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia

postępowania wyjaśniającego, tj. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju

obszarów wiejskich w związku z art. 7 i 77 § 1 Kpa, obowiązkiem organu

prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności, między powierzchnią

zgłoszoną do płatności przez Skarżącego we wniosku z dnia 12 kwietnia 2010, a

wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do płatności zapisanego

systemie identyfikacji działek rolnych. Do tego celu należało wykorzystać dostępne w

sprawie materiały dowodowe, w tym wypełniony przez Skarżącego załącznik

graficzny dla działek ewidencyjnych o numerach: 703, 710 oraz zaimplementowanej

do ww. systemu identyfikacji, ortofotomapy.

Przyznając w dniu [...] października 2010 r. Skarżącemu pomoc z tytułu ONW

na rok 2010 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa nie uczynił zadość obowiązkowi nałożonemu na ten organ na mocy art. 21

ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 7 i

77 § 1 Kpa. Wskazał bowiem, że na potrzeby systemu wypłaty pomocy z tytułu ONW

odnośnie każdej działki referencyjnej ustala się maksymalny kwalifikowalny

obszar (PEG). Ten maksymalny kwalifikowalny obszar określony w systemie

identyfikacji działek rolnych dla danej działki ewidencyjnej nie obejmuje wszystkich

gruntów położonych na danej działce, a jedynie stanowiące go grunty rolne

spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr

73/2009. Tak więc obejmuje on m.in. grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy

trwałe oraz ogródki przydomowe, a także elementy krajobrazu podlegające

zachowaniu w obrębie działki rolnej obejmujące:drzewa będące pomnikami

przyrody (objęte ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody), oczka

wodne o łącznej powierzchni mniejszej niż 100 m oraz rowy do 2 m szerokości.

Maksymalny obszar kwalifikowany wyznaczany jest więc jako różnica powierzchni

pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej, a powierzchniami

nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, wody, drogi, nieużytki, siedliska mieszkalne

itp.). Tak ustalona powierzchnia maksymalnego obszaru kwalifikowanego

wyznaczonego na danej działce ewidencyjnej jest powierzchnią uprawnioną do

płatności.

Skarżący nie przedstawił, zdaniem Prezesa ARiMR żadnych dowodów

potwierdzających, że powierzchnia zadeklarowanych przez niego we wniosku na rok

2010 gruntów, jest powierzchnią uprawnioną do płatności. Tak więc brak było

podstaw do uznania, że wartość maksymalnego kwalifikowalnego obszaru

wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych jest j nieprawidłowa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się nie uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej:

p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu

prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, oraz

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ

na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi

kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w

granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność

postępowania.

Prezes ARiMR zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa

materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21

ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków

Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz w

związku z art, 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr

73/2009 i art. 24 rozporządzenia ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr

796/2004 i stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa

mimo, że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia

kwalifikowana.

Formułując zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenia

przepisów prawa materialnego odwołał się do naruszenia przepisów postępowania tj.

art. 156 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 21 pkt. 1 i 2 ustawy o wspieraniu (...) Tak

skonstruowany zarzut naruszenia prawa materialnego, odwołujący się do przepisów

postępowania, nie jest uzasadniony. Naruszenie bowiem przepisów prawa

materialnego może nastąpić poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe

zastosowanie. Podnosząc zatem zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez ich

niewłaściwe zastosowanie Prezes ARiMR winien wykazać, że sąd stosując przepis

popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w

sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej

zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie winien wskazać dlaczego powinien lub nie

powinien być zastosowany dany przepis. Nadto, ocena zasadności zarzutu

naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie

ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Należy wskazać również, iż zgodnie z brzmieniem art. 21 ust 1 ustawy o

wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z zastrzeżeniem zasad i warunków

określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w

sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje

się przepisy Kpa, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Zgodnie z ust. 2 art. 21 tej ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej

przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1. stoi na straży praworządności,

2. jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał

dowodowy,

3. udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do

okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i

obowiązków będących przedmiotem postępowania,

4. zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium

postępowania; przepisu art. 81 Kpa nie stosuje się.

Ustawodawca stanowiąc w art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju

obszarów wiejskich, że organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i

jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy,

zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części

drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich

kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do

załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z

zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Stosownie do

powyższego przepisu Kpa., na organ administracji publicznej nałożony został

obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

przy czym obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z

własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia

sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez

strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Tym samym zarzut naruszenia art. 7 i

77 Kpa nie może być uzasadniony, bowiem przepisy te w tej sprawie nie mogły mieć

zastosowania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 marca 2012 r. II GSK 88/11, wyrok

NSA z dnia 24.04.2013r II GSK 241/12). Odwołanie się natomiast, przez WSA w

swojej argumentacji do powyższych przepisów nie miało istotnego wpływu na wynik

sprawy

Prezes ARiMR zarzucił w skardze kasacyjnej również naruszenie art. 17

rozporządzenia 13/2009 i art. 24 ust. 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. c. rozporządzenia nr 796/2004 wynika, że kontrole

administracyjne dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi a

działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Tak więc zgodność ta

jest okolicznością wymagającą dokonania ustaleń, jako istotna dla rozstrzygnięcia

sprawy. Przepis art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowi m.in., że system

identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów

ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Tak więc organy

przyznając płatność zobowiązane są do ustalenia zgodności danych między

działkami rolnymi zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji

działek który ustanowiony jest na podstawie m.in. map, ewidencji gruntów itp.

Nie oznacza to jednak, iż nie uwzględnienie przez organ ewentualnych

rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowanych działek, a powierzchnią

działek odniesienia stanowi rażące naruszenie prawa, choć może to stanowić o

naruszeniu przepisów postępowania w zakresie wszechstronnego i prawidłowego

rozważenia materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn.

akt II GSK 280/13, wyrok NSA z dnia 14.05.2013r II GSK 360/13).

Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności

decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest

ustalenie, czy określona decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156

§ 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest natomiast rozpoznanie sprawy

ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ prowadzący

prawa zobligowany jest do zbadania czy z materiału dowodowego zgromadzonego w

aktach sprawy wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono

polegało

Nie ulega wątpliwości, że rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną

formę naruszenia prawa, a więc utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem

prawa" jest nieuzasadnione. Naruszenie prawa ma charakter rażący w sytuacji, gdy

czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia

sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub

w części (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 357/12)

Tak więc dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie

wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne

jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący.

Rażące naruszenie prawa może dotyczyć również przepisów postępowania

administracyjnego, w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję

prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Chodzi o wady

wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami

decyzji administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że ewentualna wadliwość ustaleń

organu w zestawieniu z rzeczywistą wartością maksymalnego kwalifikowanego

obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, którym organy

dysponują, nie może przemawiać za przyjęciem rażącego naruszenia art. 21 ust, 2

pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.

Zauważyć również należy, na co zasadnie Sąd I instancji wskazał, że w

sprawie nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Jedynym

dokumentem mającym świadczyć o zastosowaniu art. 156 pkt 2 Kpa jest dokument

oznaczony jako "Informacja dotycząca działek ewidencyjnych". Nie stanowi on

jednak podstaw do jakichkolwiek ustaleń faktycznych, bowiem nie został podpisany

przez kogokolwiek, a jak wynika z adnotacji, dokument te służy wyłącznie dla celów

informacyjnych, szkoleniowych i nie upoważnia do posługiwania się nim dla celów

prawnych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184

p.p.s.a. skargę oddalił.

-----------------------

3

8

10

9

6