Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 85/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara- Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Iwona Niżnik- Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XLIII/385/2014 Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 8- Trzycierz" stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej, w zakresie działek o numerach ewidencyjnych: 18, w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-1 MNR; 207, 208, 202/2, 201/3, 201/6, w części, w jakiej położone są na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-4 MNR; 201/5 w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-5 MNR. 214/1 w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-6 MNR.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Kr 85/15

UZASADNIENIE

Rada Gminy Korzenna podjęła w dniu 18 czerwca 2014 r. uchwałę Nr XLIII/385/2014 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 8 - Trzycierz"

Skargę na tę uchwałę złożył Wojewoda Małopolski, zaskarżając ją w części dotyczącej działek o nr ewid. 18, 207, 208, 202/2, 201/3, 201/5, 201/6, 214/1 w obr. ewid. Mogilno o gruntach klas III położonych w obszarze o MNR ujętych na załącznikach nr 1 i nr 4 rysunku planu i wniósł o stwierdzenie nieważności rysunku planu w powyższym zakresie.

Na uzasadnienie wskazał, że ocena dokumentacji formalno – prawnej przeprowadzonych prac planistycznych wykazała, że nie spełniono wymogów art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2012 roku, poz. 647, ze zm.) w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. z 2013 roku, poz. 1205, ze zm.). Zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych, które są położone poza granicami administracyjnymi miast i stanowią użytki rolne klas I-III, na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Aby można było tego dokonać, konieczne jest uzyskanie w ramach procedury planistycznej sporządzania projektu planu, zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Zgoda ta, zgodnie z uzasadnieniem do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie podjętej w składzie 7 sędziów, z dnia 29 listopada 2010 roku sygn. akt II OPS 1/10, jest warunkiem koniecznym do legalnego oznaczenia w planie miejscowym gruntów, stanowiących użytki rolne klas I-III, na cele nierolnicze i nieleśne, przy czym zgoda taka nie jest sama w sobie aktem przesądzającym o nierolniczym przeznaczeniu gruntów, bowiem aktem tym jest plan miejscowy określający dla nich nierolnicze przeznaczenie. Z powyższych regulacji wynika, że grunty, które są użytkami rolnymi, wymagającymi zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, a zgody takiej nie mają, nie mogą zostać przeznaczone na cele inne niż rolnicze.

cele inne niż rolnicze.

Z dokumentacji formalno-prawnej dotyczącej przedmiotowej zmiany planu wynika, że decyzją z dnia 14 stycznia 2014 roku znak: GZ.tr.057-602-750/13 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze działek ozn. nr ewid. 18, 207, 208, 202/2, 201/3, 201/5, 201/6, 214/1 w obr. ewid. Mogilno o gruntach klas III. Jak wynika z analizy rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mapa stanowiąca załącznik nr 1 i mapa stanowiąca załącznik nr 4) działki te pozostają w obszarach o ustalonej uchwałą funkcji MNR. Na mocy § 2 pkt 8 uchwały objętej skargą dodano nowy § 11a, w którym w ust. 1 ustalono tereny o symbolach 1-1 MNR do 1-6 MNR dla zabudowy mieszkalno-zagrodowej jako przeznaczenia podstawowego. Natomiast w myśl ustaleń § 11a ust. 2 ustala się dla tych terenów znaczenie dopuszczalne:

a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej,

b) usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe,

c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej.

Analiza powyższych zapisów tekstu planu miejscowego określających przeznaczenie dopuszczalne terenów opisanych w § 11a ust. 2 uchwały wskazuje, że objęte skargą działki stanowiące grunty rolne, co do których Minister nie wyraził zgody na ich nierolnicze przeznaczenie, przeznaczone zostały w planie miejscowym na cele nierolnicze. Stanowi to rażące naruszenie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Korzenna wniósł o jej nieuwzględnienie. Na uzasadnienie podał, że w dniu 11 września 2013 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego przekazane zostały opracowane na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnioski o przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze, zawierające komplet terenów (także takie o symbolu MNR) w tekście i na rysunku planu, o zakresie przeznaczenia mieszkalno zagrodowego z przeznaczeniem dopuszczalnym: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wytwórczość, c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej). Pismem z dnia 27 września 2013 r., znak RO-VI.7151.1.11.2013, Marszałek Województwa Małopolskiego cofnął wniosek o przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze pisząc w uzasadnieniu, że należy usunąć z projektu grunty przeznaczone pod zabudowę zagrodową i siedliskową gdyż nie stracą one charakteru gruntów rolnych (innych niż oznaczone MNR w tym projekcie nie było). Wniosek o przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze został skorygowany zgodnie ze stanowiskiem MWM i przedłożony ponownie pismem z dnia 08.10.2013 r. Zaznaczono, że Marszałek Województwa Małopolskiego otrzymał we wniosku projekt i rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 21 stycznia 2014 r. GZ.tr.057-602-750/13 wyraził częściową zgodę na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze za wyjątkiem działek oznaczonych w ewidencji gruntów 18, 207, 208, 202/2, 201/3, 201/5, 201/6, 214/1 w obrębie ewidencyjnym Mogilno. Organ sporządzający plan po otrzymaniu częściowej zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - kierując się stanowiskiem Marszałka Województwa Małopolskiego zawartym w piśmie z dnia 24.09.2013 r. - oznaczył działki, na które nie otrzymały zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze symbolem MNR w brzmieniu jak w uchwale, ponieważ zgodnie z powołanym wyżej pismem został pouczony, iż taka zgoda dla tych przeznaczeń jest zbędna. Zmiany z przeznaczeniem na tereny MNR zostały każdorazowo uzgodnione z wnioskodawcami działek. Organ stoi na stanowisku, iż w trakcie sporządzania planu nie naruszył ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, kierując się stanowiskiem Marszałka Województwa Małopolskiego zawartym w piśmie powołanym powyżej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. –określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Skarga została złożona przez organ nadzoru tj. Wojewodę Małopolskiego w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Ustawa ta – mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7).

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w cytowanym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny, wtedy zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru lub na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004).

W podobnej sprawie (dotyczącej sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r., Nr XVIII/379/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 1 – Korzenna") orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 marca 2015r. sygn. II SA/Kr 82/15 a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę argumenty zawarte w przywołanym wyżej wyroku w całości podziela.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że zasadnie organ nadzoru wywiódł, iż przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, naruszone zostały zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199), zwanej dalej ustawą o planowaniu, w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. z 2013 roku, poz. 1205, ze zm.), co na mocy art. 28 ust. 1 ustawy o p. i z. p., skutkuje nieważnością uchwały rady gminy w części dotyczącej działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 18 (w części w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze 1-1 MNR); 207, 208, 202/2, 201/6; 201/3 (w części w jakiej położone są na rysunku planu w obszarze 1-4 MNR), 201/5 (w części w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze 1-5 MNR), 214/1 (w części w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze 1-6 MNR).

Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2014r. Sygn. akt II OSK 2730/13 "dokonanie w miejscowym planie zmiany przeznaczenia gruntów na, cele, nierolnicze i nieleśne powinno być poprzedzone wystąpieniem o uzyskanie zgody, o jakiej mowa w art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Uchybienie w tym zakresie zalicza się do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, a także właściwości organów w tym zakresie, co prowadzić musi do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub części."

W świetle art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych, które są położone poza granicami administracyjnymi miast i stanowią użytki rolne klas I –III wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, przy czym, taka zmiana przeznaczenia terenu mogła być dokonana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji ustawodawca uczynił obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jednym z elementów procedury planistycznej (art. 17 pkt 6 lit.c ustawy o planowaniu).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym brak wymaganej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze stanowi naruszenie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzasadniające stwierdzenie nieważności planu lub jego części. (zob. np.: wyrok NSA z 7 grudnia 2007 r., II OSK 1379/07; wyrok NSA z 25 maja 2009 r., II OSK 1900/08; wyrok WSA 13 maja 2011 r., II SA/Kr 342/11 - CBOSA). Sąd w niniejszym składzie pogląd ten podziela, gdyż nie budził on wątpliwości w świetle obowiązującego w dniu podjęcia uchwały przepisu art. 17 pkt 6 li. c ustawy o planowaniu, z którego wynika, że uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne stanowił jedną z czynności podejmowanych przez organ (wójta, burmistrza albo prezydenta miasta) w ramach procedury planistycznej.

Równocześnie ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze bez wymaganej zgody właściwego organu (ministra albo marszałka województwa) godzi jednocześnie w gwarancje ochrony tych gruntów, wynikające z art. 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a polegające na ograniczeniu przeznaczania gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tego rodzaju naruszenie skutkuje zaś wadliwością postanowień planu dokonujących zmiany dotychczasowego, rolnego przeznaczenia gruntów, i wprowadzających sprzeczny z tym przeznaczeniem sposób ich zagospodarowania i zabudowy - tym samym stanowi również naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

Prawidłowość takiej kwalifikacji potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, uznające wprowadzanie do planów miejscowych postanowień naruszających ustawowe ograniczenia w przeznaczaniu gruntów leśnych i rolniczych na cele nieleśne i nierolnicze za istotne naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. (zob. wyrok NSA z 6 października 2011 r., II OSK 1458/11, CBOSA) i regulację sprzeczną z prawem (zob. wyrok WSA z 25 stycznia 2008 r., II SA/Kr 535/07, CBOSA).

Innymi słowy, przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów rolniczych na cele nierolnicze bez wymaganej zgody właściwego organu może być kwalifikowane jako naruszenie zarówno trybu, jak i zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu.

Przy tym przez brak wymaganej zgody należy rozumieć zarówno sytuację, w której organ planistyczny w ogóle o taką zgodę nie wystąpił, albo wystąpił, ale nie uzyskał żadnej odpowiedzi od organu uzgadniającego, względnie otrzymał odpowiedź odmowną (odmowę uzgodnienia).

W przedmiotowej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 18, 207, 208, 202/2, 201/6, 201/3, 201/5, 214/1- co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji z dnia 21 stycznia 2014 roku znak: GZ.tr.057-602-750/13.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że grunty stanowiące działki o powołanych wyżej numerach ewidencyjnych, które są użytkami rolnymi, na rysunku planu miejscowego znajdują się w obszarach oznaczonych symbolami MNR. W myśl ustaleń § 2 pkt. 8 zaskarżonej uchwały, który to zapis wprowadził nowy zapis tj. § 11a do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "nr 8 – Trzycież", podstawowe przeznaczenie terenu o symbolu MNR to zabudowa mieszkalno zagrodowa. W myśl natomiast §11a ust. 2 przywołanego planu miejscowego, przeznaczenie dopuszczalne ustalone dla terenów MNR to: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, b) usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej. Wskazane tu przeznaczenie dopuszczalne np. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe – w przypadku jego realizacji - związane jest z całkowitym wyłączeniem tych gruntów z produkcji rolnej.

O ile zatem rację miał Marszałek Województwa Małopolskiego, że grunty przeznaczone pod zabudowę zagrodową i siedliskową nie tracą charakteru gruntów rolnych, o tyle dopuszczalne przeznaczenie tego obszaru wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "nr 8 - Trzycież" w sposób oczywisty wiąże się z pozbawieniem tych gruntów charakteru rolnego. Skoro zatem grunty te mogą być wyłączone w sposób trwały z produkcji rolnej zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym (np. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), to takie określenie przeznaczenia tych gruntów wymagało uzyskania uprzedniej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wskazać w tym miejscu należy, że wyłącznie odpowiedzialnym za prawidłowo przeprowadzoną procedurę planistyczną oraz za przestrzeganie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są organy planistyczne tj. wójt (burmistrz , prezydent) oraz rada gminy, nawet jeśli inny organ władzy publicznej (lub organ administracyjny) zajmie w sprawie błędne stanowisko, które organ planistyczny następnie zaakceptuje.

Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że zaskarżoną uchwałą przeznaczono na cele nierolnicze grunty rolne klasy III, pomimo braku zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego.

W konsekwencji należy uznać, że analizowany plan, ustalając przeznaczenie dopuszczalne objętych nim terenów, dotychczas rolniczych, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rekreacji indywidualnej, usługi podstawowe i komercyjne oraz drobną wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej uchybił przywołanym przepisom art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Doszło zatem w tym przypadku do naruszenia zarówno trybu, jak i zasad sporządzania m.p.z.p., o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i w związku z tym orzeczono jak w sentencji wyroku.