Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 197/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 zzzzzn z indeksem 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 58 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Kinga Czernis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi Z z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 23 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej odmowy zwolnienia z należności celnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz skarżącej Z z siedzibą w Z. 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 sierpnia 2021 r., nr 328000-COC-GD.4380.9.2021.CŁ Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni odmówił Z. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w Z. (dalej zwana również jako - "odwołująca się spółka" lub "spółka skarżąca") zwolnienia z należności celnych przywozowych towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 25 listopada 2020 r. W uzasadnieniu decyzji podano przyczyny nieuwzględnienia wniosku oraz wskazano, że wniosek o zwolnienie towaru z należności przywozowych złożyła D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., reprezentująca skarżącą spółkę.

Przedmiotowa decyzję doręczono w dniu 3 września 2021 r. D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W.

W dniu 23 września 2021 r. (data nadania w placówce pocztowej) pełnomocnik skarżącej spółki wniósł odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że decyzja została doręczona w dniu 9 września 2021 r. W uzasadnieniu odwołania zakwestionowano ustalenia faktyczne dokonane przez organ w sprawie oraz zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego.

Decyzją z dnia 23 listopada 2021 r., nr 2201-IOC.4380.9.2021.AK Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, powołując się na art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej w skrócie - "Ordynacja Podatkowa") oraz art. 73 ust. 1, 2 ustawy z 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1856 z zm., w skrócie także "Prawo celne"), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast, iż termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1041 ze zm.).

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja organu I instancji z dnia 27 sierpnia 2021 r. została doręczona odwołującej się spółce w dniu 3 września 2021 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji oraz stosownie do przytoczonych wyżej regulacji prawnych ostatnim dniem na skuteczne złożenie odwołania był dzień 17 września 2021 r. Tymczasem z pieczęci urzędu pocztowego umieszczonej na kopercie wynika, że odwołanie zostało nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 23 września 2021 r. Odwołanie zostało zatem. wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.

Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest:

- art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o COVID-19"), poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie skarżącej o uchybieniu terminowi oraz niewyznaczenie 30-to dniowego terminu na złożenie przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu,

zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, to jest brak honorowania zaleceń wydanych przez Państwo Polskie co do sposobu postępowania w obliczu pandemii COVID-19, to jest art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19,

zasady prawdy obiektywnej, poprzez nierzetelne i niepełne ustalenie stanu faktycznego niniejszej sprawy, skutkujące błędnym przyjęciem, iż skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 sierpnia 2021 r. z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania - w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 i organ winien zawiadomić skarżącą o uchybieniu terminowi oraz wyznaczyć jej 30-to dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała, że odwołanie zostało wniesione w czasie epidemii, w związku z czym przywrócenie terminu winno zostać dokonane na podstawie przepisów ustawy o COVID-19. Analiza literalnego brzmienia art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 prowadzi do wniosku, że nie formułuje on przesłanek określonych w art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.). Przepis ten nie wymaga, aby strona uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 winien mieć zastosowanie.

W ocenie skarżącej spółki organ, nie uwzględniwszy regulacji zawartej w art.15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, naruszył także zasadę prawdy obiektywnej, w świetle której w toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów.

Celem wprowadzenia przez ustawodawcę powyższej regulacji była ochrona obywateli Rzeczypospolitej Polskiej przed negatywnymi skutkami uchybienia terminom w czasie pandemii. Skoro w tej sytuacji ochrona zdrowia obywateli jest priorytetem i w tym celu wprowadzane są ograniczenia ich aktywności oraz ograniczenia w działaniu instytucji publicznych, a zamiarem ustawodawcy było przyjęcie regulacji zapewniających skuteczną ochronę prawną, to tym bardziej nie można regulacji art.15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 wykładać zawężająco.

Zdaniem skarżącej, będący podstawą zaskarżonej decyzji przepis art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej (stosowany także do postępowania w sprawach celnych) należy do prawa administracyjnego w szerokim znaczeniu tego pojęcia. Nie sposób uznać, że celem wprowadzenia przepisu art.15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 było objęcie ochroną prawną jedynie niektórych uczestników obrotu prawnego w zakresie prawa publicznego, a pozbawienie takiej ochrony pozostałych. Nie ma wątpliwości, że zarówno prawo podatkowe, jak i prawo celne należą do prawa publicznego.

Ponadto, niezastosowanie w sprawie art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 stanowi naruszenie podstawowych norm konstytucyjnych. Wynikająca z art. 2 Konstytucji RP zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez to państwo prawa, jest zasadą o stosunkowo ogólnej treści, spajającą szereg innych zasad, w tym zasady pewności i określoności prawa, czy też ochrony praw słusznie nabytych i interesów w toku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, twierdząc, że art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie powinien mieć zastosowania w sprawie, gdyż postępowanie celne nie jest postępowaniem z zakresu prawa administracyjnego, do którego odnosi się ten przepis. W obecnym stanie prawnym ustawa - Prawo celne oraz ustawa - Ordynacja podatkowa mają jedynie subsydiarny charakter wobec przepisów prawa unijnego, które tego rodzaju regulacji nie zawierają.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm. - dalej zwanej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja organu administracji celno-skarbowej II instancji o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o odmowie zwolnienia z należności celnych przywozowych. Podstawową kwestią istotną z punktu widzenia kontroli zgodności z prawem takiego rozstrzygnięcia jest ustalenie daty doręczenia stronie decyzji organu I instancji.

Mając na względzie brzmienie powołanego wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a., pomimo braku stosownego zarzutu w skardze, należy stwierdzić, że zawartość akt administracyjnych nie pozwala sądowi na zweryfikowanie prawidłowości doręczenia przez organ I instancji decyzji zawierającej merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o zwolnienie towaru z należności przywozowych. Decyzję tę doręczono bowiem jedynie D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., a w aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających status tej spółki jako przedstawiciela importera (skarżącej spółki) w postępowaniu dotyczącym zwolnienia towaru z należności przywozowych. Dopiero jednoznaczne wyjaśnienie tej kwestii w oparciu o dokumenty, które powinny znajdować się w aktach sprawy pozwoliłoby na dokonanie przez Sąd oceny, czy stosunek prawny istniejący w konkretnym postępowaniu celnym pomiędzy skarżącą spółką i D. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. uzasadniał dokonanie doręczenia decyzji D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. jako przedstawicielowi celnemu skarżącej spółki, a co za tym idzie, czy skargę wniesiono istotnie po ustawowym terminie, jak przyjął organ.

Niezależnie od powyższego, zarzuty skargi, odnoszące się do prawidłowości rozstrzygnięcia o stwierdzeniu uchybienia terminu, nawet w przypadku potwierdzenia prawidłowości dokonania doręczenia decyzji organu I instancji, należy uznać za zasadne. Sąd w tym zakresie podziela co do zasady stanowisko wyrażone przez WSA w Gliwicach w szeregu wyroków (sygn. akt III SA/Gl 171-177/2022 - dostępne w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ustawą z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 2255), która weszła w życie dnia 16 grudnia 2020 r. dodany został art. 15zzzzzn², o treści:

1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Powołana regulacja nałożyła zatem na organy administracji nowy obowiązek w okresie trwania pandemii i licznych zakażeń wirusem SARS-CoV-2, w przypadku uchybienia terminu po dniu 16 grudnia 2020 r. Obowiązek ten polega na zawiadomieniu strony o uchybieniu terminu (art. 15 zzzzzn² ust. 1), wyznaczeniu stronie terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2) oraz pouczeniu o treści ust. 3 tego przepisu wydłużającego termin na złożenie wniosku z 7 do 30 dni.

Mamy zatem do czynienia z regulacją szczególną, która nie przewiduje wydania orzeczenia o stwierdzeniu uchybienia terminu przed pouczeniem strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu i przed bezskutecznym upływem terminu do złożenia tego wniosku.

Bezspornym jest, że organ administracji celno-skarbowej nie zastosował art.15zzzzzn² ustawy o COVID-19 i stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania nie kierując uprzednio do skarżącej spółki zawiadomienia, o którym mowa w powyższym przepisie.

Nietrafne jest stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym przepis art. 15 zzzzzn² ust. 1 ustawy o COVID-19 nie dotyczy terminów określonych w przepisach prawa celnego, gdyż postępowanie w sprawach celnych jest regulowane przepisami prawa europejskiego.

Pojęcie "prawa administracyjnego" użyte przez ustawodawcę w art. 15zzzzzn² ust. 1 ustawy o COVID-19, nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Niewątpliwie celem tej regulacji była ochrona obywateli RP przed negatywnymi skutkami uchybienia terminom w czasie pandemii. Skoro w tym celu wprowadzono szereg ograniczeń zarówno w zakresie zwykłej aktywności obywateli jak i w funkcjonowaniu instytucji publicznych, a zamiarem ustawodawcy było zapewnienie w tej sytuacji skutecznej ochrony prawnej podmiotom prawa, to nie można art.15zzzzzn² ustawy o COVID-19 wykładać zawężająco.

Skoro tak, to przyjąć należy, że art. 15zzzzzn² ustawy o COVID-19 ma zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, obejmującym wszystkie gałęzie tego prawa, a zatem i do postępowania celnego wraz ze stosowanymi w tym postępowaniu przepisami podatkowymi.

W ocenie Sądu nie sposób uznać za uzasadnione wykluczenie z ochrony wynikającej z art. 15zzzzzn² ustawy o COVID-19 niektórych uczestników obrotu prawnego tylko dlatego, że w stosunku do nich zastosowanie mają przepisy prawa europejskiego (Unijnego Kodeksu Celnego). Takie działanie ustawodawcy, zdaniem Sądu, byłoby nie do pogodzenia nie tylko z zasadą racjonalnego działania ustawodawcy, ale także z niewątpliwym wspólnym interesem krajów Unii Europejskiej, polegającym na ochronie zdrowia publicznego i ochronie uczestników unijnego rynku przed negatywnymi skutkami pandemii.

Jak słusznie wskazał WSA w Gliwicach w powoływanych wyżej wyrokach, także prokonstytucyjna wykładnia przepisów zawartych w art. 15zzzzzn² ustawy o COVID-19 wskazuje na zasadność prezentowanego przez Sąd stanowiska. Przyjęcie wykładni tych przepisów prezentowanej w odpowiedzi na skargę, stanowiłoby naruszenie określonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości, zgodnie z którą wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Przepisy prawa nie pozwalają w żadnej mierze na przyjęcie, że ochrona przed konsekwencjami pandemii COVID-19 powinna być realizowana odmiennie w stosunku do podmiotów będących stronami postępowań celnych, niż w stosunku do innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

Wobec powyższego uznać należy, że decyzja o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania wydana na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, z pominięciem czynności wymaganych art. 15 zzzzzn² ustawy o COVID- 19, narusza te przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

W tym stanie sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a. jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zwrot kosztów należnych skarżącej spółce obejmuje uiszczony w sprawie wpis (500 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym wraz z uiszczoną opłatą skarbową od pełnomocnictwa (łącznie 497 zł).

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy, stosownie do treści art. 15zzzzzn² ust. 1 i 2 ustawy o COVID-19, zobowiązany będzie wyznaczyć stronie skarżącej 30-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślenia wymaga jednak, że jednolite jest orzecznictwo sądów administracyjnych co do tego, że sama pandemia COVID-19 nie stanowi wystarczającej przesłanki uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek ten, dla swej skuteczności opierać się powinien na ustawowych przesłankach określonych we właściwych przepisach postępowania.