Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 749/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Asesor WSA Mirosław Kupiec, Protokolant Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi D. K. –"A" w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

Działając na podstawie: art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 19 ust. 2, art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50,ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. K. właściciela "A" z/s w C., ul. [...], od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z [...] r. określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [...] 2001 r. do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł - Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną: Na wstępie nawiązano do wyników kontroli skarbowej przeprowadzonej w przedsiębiorstwie "A" w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług m.in. za [...] 2001 r. W tym kontekście wskazano, że kontrolowana jednostka zawyżyła podatek naliczony w tym miesiącu o kwotę w wysokości [...] zł. Było to wynikiem odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] 2001 r. (kwota netto [...] zł; podatek VAT - [...] zł) wystawionej przez firmę - "B" (NIP [...]) w K., dotyczącej wyjazdu do USA na targi "[...]" w terminie [...] 2001 r. [...] 2001 r. Faktura ta, jak ustalono w trakcie kontroli przeprowadzonej u jej wystawcy, zawierała pomyłkę w numerze NIP sprzedawcy. Pomyłka ta - jak wyjaśniono - była konsekwencją błędu na pieczątce. Jednakże do dnia kontroli sprawdzającej firma "B" nie wystawiła faktury korygującej.

Niezależnie od tego, w toku postępowania organ kontroli skarbowej przeprowadził czynności sprawdzające dotyczące zasadności rzeczonego wyjazdu i uznał, że brak jest podstaw do zaklasyfikowania poniesionych wydatków - w oparciu o przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) - do kosztów uzyskania przychodów.

Mając to na uwadze oraz treść art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm.) stwierdzono, iż podatek naliczony w kwocie [...] zł związany z wydatkami, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, nie stanowi w [...] 2001 r. podstawy do obniżenia podatku należnego.

Dalej przytoczono treść rozstrzygnięcia organu kontroli skarbowej oraz istotę zarzutów odwołania wniesionego przez D. K. które sprowadzały się do:

-naruszenia art.122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie przez organ wszystkich działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego

- naruszenia przepisów prawa materialnego- art.22 i 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędne przyjęcie przez organ I instancji, że podatnik niezasadnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów roku 2001 r. wydatki poniesione na udział w targach "[...]" w L., a w konsekwencji naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W uzasadnieniu odwołania przedstawiono definicję kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego, która zawiera dwa podstawowe elementów, które razem muszą być spełnione, czyli konieczność faktycznego (co do zasady) poniesienia wydatku oraz to, że poniesienie wydatków musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu. Ponadto, dany wydatek nie powinien zawierać się w katalogu wydatków, których w rozumieniu stosownych przepisów nie uważa się za koszty uzyskania przychodu.

Pierwszy warunek - zdaniem Strony - został spełniony, ponieważ faktycznie poniesiono wydatek na wyjazd na targi branżowe do L.(dowód przelew bankowy).

Natomiast pojęcie drugiego warunku przedstawiono w świetle orzecznictwa literatury podatkowej.

W przedmiotowej sprawie, jak to zauważa Strona, nie jest możliwe wykazanie bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego z uwagi na charakter wydatku w postaci opłacenia udziału w targach branżowych, w których wzięcie udziału nie daje nigdy gwarancji osiągnięcia przychodu, zapewnia tylko jedynie wysokie prawdopodobieństwo.

Celem wyjazdu było bowiem nawiązanie kontaktów handlowych, zawarcie kontraktów, jak również zapoznania się z trendami panującymi w modzie. Podkreślono także, że kwestionowany wyjazd pociągnął daleko większe wydatki, np. koszty delegacji zagranicznej, wyżywienia itp. Pomimo tego nie zostały one jednak ujęte w kosztach uzyskania przychodów, ponieważ uwzględnione zostały tylko te wydatki, które zostały poniesione bezpośrednio w związku z udziałem w targach.

Kontynuując wywody podkreślono, że celem udziału w targach było nawiązanie współpracy dotyczącej sprzedaży wyrobów gotowych lub podjęcia przeróbki uszlachetniającej. W trakcie wizytowania firm amerykańskich Strona skarżąca miała możliwość zapoznania się z organizacją nowoczesnego ciągu technologicznego szycia odzieży, a także z systemem organizacyjnym i logistycznym tych firm. Powyższe doświadczenia pozwoliły zdaniem podatnika - na przeprowadzanie restrukturyzacji w jego firmie polegającej na zmianie akordu zbiorowego na akord indywidualny. Efektem takiego działania było utrzymanie tego samego poziomu produkcji przy zmniejszonym zatrudnieniu.

Odnosząc się do tych argumentów, organ odwoławczy nawiązał na wstępie do treści art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm.) zgodnie z którym, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów lub usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Cytowany przepis odsyła w zakresie kosztów uzyskania przychodów do ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 ze zm.). Pojęcie "kosztów uzyskania przychodów" zawarte w art. 22 ust. 1 powyższej ustawy o podatku dochodowym oparte jest na klauzuli generalnej, zgodnie z którą kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów taksatywnie wymienionych w art. 23 tej ustawy. Gramatyczna wykładnia tego przepisu prowadzi do oczywistego wniosku, że podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów wszelkich kosztów pod tym jednakże warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma, bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Dalej nawiązano do ustaleń faktycznych sprawy i wskazano, że w toku postępowania kontrolujący zwrócili się do "B" w K. o udzielenie informacji odnośnie charakteru imprezy turystycznej w L. organizowanej w okresie od [...]-[...] 2004r.a także dokonano czynności sprawdzających w firmie "B" w zakresie prawidłowości i rzetelności dokumentowania wystawianej faktury za świadczone usługi turystyczne w 2001 r. w obrocie gospodarczym. Przeprowadzone czynności sprawdzające potwierdziły udział Strony w organizowanej imprezie "[...]". W ocenie organu odwoławczego, aby podatnik mógł określony wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych, to winien wykazać bezpośredni związek tego wydatku nie tylko z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Natomiast Strona do kosztów uzyskania przychodów zaliczyła wydatek, co do którego nie wykazała, iż pozostaje on w związku z uzyskanym przez nią przychodem lub przychodem jakiego może się realnie spodziewać. W trakcie kontroli nie ustalono bowiem żadnych kontaktów handlowych z USA oraz nie wykazano, aby nakłady poniesione na wyjazd na imprezę "[...]" przyczyniły się do wzrostu przychodu w firmie Strony. Tej oceny nie może zmienić argumentacja zawarta w odwołaniu, jakoby celem wyjazdu było nawiązanie współpracy w zakresie sprzedaży wyrobów gotowych lub podjęcia przeróbki uszlachetniającej, a nabyte doświadczenia w trakcie wizytowania firm amerykańskich pozwoliły na przeprowadzanie restrukturyzacji firmy Strony, w efekcie której przy zmniejszonym zatrudnieniu osiągnięto ten sam poziom produkcji. Tym bardziej, że wywody Strony nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym.

Dodatkowo zauważono, że w decyzji nr [...] z [...] r. dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001, wydanej dla Państwa J. i D. K., szczegółowo uzasadniono nieuznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z wyjazdem do USA na targi. Powołany powyżej przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku od towarów i usług wprost odwołuje się do kryteriów zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem w sytuacji, gdy zagadnienie kosztów zostało przesądzone w sposób jednoznaczny w odniesieniu do podatku dochodowego, stanowi to wiążące ustalenie w zakresie zastosowania powołanego powyżej przepisu i zakwestionowania prawa do obniżenia podatku od towarów i usług o podatek naliczony, związany z poniesieniem wydatków nie stanowiących ww. kosztów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika w zasadzie powtórzył istotę zarzutów podniesionych w odwołaniu akcentując celowość poniesienia zakwestionowanych wydatków z punktu widzenia spodziewanych przychodów. Zwrócono uwagę na to, że proces zdobywania nowych rynków zbytu jest długotrwały i wymaga dużych nakładów. a nie tylko udziału w jednych targach. Podkreślono też uchybienia w zakresie postępowania dowodowego.

W toku postępowania sądowego obie strony zwróciły uwagę na związek jaki istnieje między sprawą niniejszą a postępowaniem w sprawie dotyczącej podatku dochodowego za rok 2001 co zaowocowało zgodnym wnioskiem o zawieszeniem postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej pierwszego z tych podatków.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga okazała się zasadna. W punkcie wyjścia rozważań podkreślić należy ,iż trafne jest stanowisko organów podatkowych w kwestii istnienia ścisłego związku między przepisami ustawy o podatku od towarów i usług regulujących prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z przepisami ustaw o podatkach dochodowych stanowiących o zaliczeniu określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów a w konsekwencji-istnienia ścisłego związku miedzy rozstrzygnięciami organów podatkowych dotyczących zobowiązań podatkowych w tych podatkach. Treść wystąpienia na rozprawie pełnomocnika strony skarżącej zdaje się wskazywać, iż poglądu organów podatkowych w rozważanej kwestii nie podważa.

Można zatem przyjąć, że wprawdzie na różnych etapach postępowania to obie strony uczyniły z faktu istnienia takiej zależności istotny argument przemawiający za słusznością swych stanowisk .

W tym zatem kontekście wskazać trzeba ,że dając podatnikowi podatku od towarów i usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego mu przy nabyciu towarów i usług (art. 19 ust. 1), ustawa z 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) wprowadziła jednak przy stosowaniu tego prawa szereg obwarowań i wyłączeń. I tak, m.in. obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się w przypadku nabycia przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym (art. 25 ust. 1 pkt 3). Z regulacji tej wynika zatem, iż jednym z koniecznych warunków obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest to, aby wydatek poniesiony na to nabycie był takim wydatkiem, który w myśl przepisów o podatku dochodowym może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena w zakresie prawidłowości uznania przez podatnika danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów leży po stronie organu podatkowego. Należy jednakże zaznaczyć, iż kategoria ta funkcjonuje wyłącznie w podatku dochodowym, ustawa o podatku od towarów i usług w powołanym art. 25 ust. 1 pkt 3 posługuje się tą kategorią jako pojęciem zapożyczonym.

Stosownie do generalnej klauzuli wyrażonej w art. art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm. według stanu prawnego na rok 2001) zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem tych, których ustawa nie uznaje za koszty, a które wymienione zostały w art. 23 wyżej cyt. ustawy.

Wynika z powyższego przepisu, że jakkolwiek podmioty stosunków gospodarczych mogą dowolnie i na swobodnie określonych warunkach kształtować łączące je stosunki zobowiązaniowe, to ocena ich zgodności z prawem podatkowym należy do organów podatkowych, ustawodawca bowiem wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu. Cel ten zatem winien być wyraźnie widoczny, a poniesione wydatki winny go bezpośrednio realizować lub co najmniej zakładać jako realny. Tak więc, aby podatnik mógł określony wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych, to winien wykazać bezpośredni związek tego wydatku nie tylko z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego w roku podatkowym przychodu.

Jak to wynika z akt sprawy administracyjnej, zasadność zaliczenia przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 2001 wydatków poniesionych z tytułu udziału w targach "[...]" została zakwestionowana ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] określającą małżonkom J. i D. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok w kwocie wyższej od zadeklarowanej, z powodu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych z tytułu udziału we wspomnianych targach odbywających się w USA.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 grudnia 2005 roku /sygn. akt I SA/Gl 1803/05 decyzję te uchylił. Stało się tak dlatego, że Sąd nie podzielił istoty wykładni przepisu art.22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonanej przez organy rozstrzygające sprawę, a także nie zaaprobował sposobu prowadzenia postępowania dowodowego. Po dokonaniu analizy wspomnianego przepisu Sąd stwierdził, że kosztem uzyskania przychodu, w rozumieniu tego przepisu mogą być ponoszone przez przedsiębiorcę wydatki na udział w targach zarówno w sposób czynny (tzn. przez posiadanie własnej ekspozycji), jak i bierny. Podkreślono, że współczesne, niezwykle złożone realia gospodarcze, wymagają od przedsiębiorców różnych form aktywności dla poprawy lub utrzymania pozycji rynkowej. Branża odzieżowa, którą reprezentuje strona skarżąca, z racji częstych zmian mody, a także dużej konkurencji, poddana jest szczególnej presji rynkowej. Stąd też udział w imprezach, w ramach których uczestnicy mogą pozyskać informacje o przewidywanych kierunkach rozwoju poszczególnych branż, lansowanych wzorcach, dostawcach, organizacji pracy trudno uznać za nie związane z utrzymaniem źródła przychodu, a w konsekwencji - poniesione na takie targi wydatki, za koszty uzyskania przychodu. Nie dyskwalifikuje kosztowego charakteru takiego wydatku okoliczność, iż nie można go powiązać z konkretnym przychodem; może on mieć na celu utrzymanie źródła przychodów. Do uznania więc wydatku jako spełniającego przesłankę celowości wystarczy możliwość osiągnięcia przychodów. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, nie zostały wyjaśnione wszystkie sporne kwestie, przez co, za co najmniej przedwczesne należy uznać przyjęte przez organy stanowisko, iż poniesiony przez stronę wydatek na udział w targach w całości nie miał związku ze źródłem przychodu, tj. prowadzoną przez nią, w ramach spółki cywilnej, działalnością gospodarczą.

Za zasadny też uznał Sąd podniesiony przez pełnomocnika strony zarzut nie przeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, a w szczególności nie uwzględnienie wniosku dowodowego strony zawartego w piśmie procesowym z dnia [...] 2004 r.

Podkreślono w tym kontekście, że zgodnie z art. 188 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W orzecznictwie uznanie znalazł pogląd, iż jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle ww. art. 188, organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA/Ka 2164/00, ONSA 2003/1/33). Podkreślono, że nie ulega wątpliwości, iż tezy dowodowe, wskazane w piśmie pełnomocnika strony z dnia 3 marca 2004 r., miały dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Wskazując konkretne źródło dowodowe, pełnomocnik strony jednocześnie wyeksponował okoliczności, jakie miały zostać wykazane (udział w targach, częstotliwość rozmów n kontrahentami, wizyty w zakładach produkcyjnych, cel tych wizyt itp.). Postanowienie Dyrektora UKS z dnia [...] r., w którym jako motyw odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, podano ich bezcelowość, z uwagi m.in. na potwierdzenie pobytu wspólników na imprezie [...], mogło wywołać u strony przekonanie, że podnoszone przez nią okoliczności wyjazdu do USA znalazły uznanie organu. W efekcie jednak organy zajęły inne stanowisko. Wprawdzie w jednym fragmencie decyzji odwoławczej Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż udział stron w imprezie [...] jest potwierdzony dowodami, a zatem bezsporny , to jednak w innym akapicie stwierdził, że "poza bezspornym faktem wyjazdu do L. ... nie przedstawiono jednak żadnych dowodów potwierdzających udział stron w targach". Owa sprzeczność wymaga wyjaśnienia. Jeżeli bowiem strona uczestniczyła w targach, to zgodnie z zebranym materiałem dowodowym (m.in. oświadczenie M. K.) celem udziału w nich było między innymi zapoznanie się z nowymi technologiami oraz przedstawicielami branży z rejonów Ameryki Północnej, a uczestników wyjazdu obsługiwał tłumacz, który również uczestniczył w spotkaniach z kontrahentami. Skoro strona uczestniczyła w spotkaniach o charakterze gospodarczym, wiążących się przedmiotowo z prowadzoną w Polsce działalnością gospodarczą, to przynajmniej część poniesionych przez nią wydatków (poza kosztami imprez turystycznych) należałoby uznać za koszt uzyskania przychodu. Jeżeli natomiast, w ocenie organu odwoławczego, zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na potwierdzenie uczestnictwa strony w targach, to tym bardziej zasadne było przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę postępowania wyjaśniającego. Dostarczony przez stronę ramowy program misji gospodarczej do T. i H., organizowanej przez "C", wskazuje na r pewne podobieństwa, co do sposobu organizacji wyjazdu na targi [...].

Konkludując stwierdzono naruszenie art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, co musiało ,łącznie z innymi uchybieniami skutkować uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podzielając w pełni wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku stanowisko Sądu, iż zasadnicze zastrzeżenia budzą ustalenia faktyczne i oceny prawne organów prowadzących postępowanie podatkowe co do braku podstaw do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez skarżącego wydatków zakwestionowanych przez te organy , za trafne też uznać należało zarzuty skargi w sprawie aktualnie rozpatrywanej, a w szczególności zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisem art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług (...), Jak to już bowiem podkreślono, niemożność zaliczenia przez podatnika określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym powoduje też niedopuszczalność odliczenia od należnego podatku VAT kwoty tego podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, z którymi taki nie stanowiący kosztu wydatek jest związany. Dopóki zaś kwestia ta nie zostanie rozstrzygnięta ostateczną decyzją ostateczną. nie jest tez możliwe dokonanie ocen w zakresie naruszenia przez stronę skarżąca przepisu art.25 ust.1 pkt.3 ustawy

Tym samym, uznać trzeba że wobec treści wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy art.145§1pkt.1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z równoczesnym orzeczeniem z mocy art.152 oraz art. 200 tej ustawy o niewykonywaniu tej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz orzeczeniem o kosztach postępowania.