Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 169/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart, Sędziowie Asesor WSA Andrzej Kuna /sprawozdawca/, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów przewozu dzieci do szkoły 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącej M.K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2006 roku M.K., dalej skarżąca, zwróciła się

do Wójta Gminy w P. o zwrot kosztów dowozu dzieci do szkoły od stycznia 1996 roku do czerwca 2004 roku. W okresie tym skarżąca własnym środkiem lokomocji dowoziła dzieci do szkoły.

Wójt Gminy w P. działając w oparciu o art. 104 k.p.a. i art. 17 ust.3 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 ze zm.) decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku odmówił zwrotu kosztów za przewóz dzieci do szkoły własnym środkiem transportu.

Uzasadniając swoją decyzje organ wskazał, że gmina rozpoczęła realizację obowiązku przewozu dzieci w grudniu 2003 r. organizując punkt zborny dla dzieci zamieszkujących w Z., w miejscowości w której zamieszkują wnioskodawcy wraz z dziećmi, położony w odległości [...]m od miejsca ich zamieszkania.

W związku z powyższym zarzut zaniechania obowiązku dowożenia dzieci począwszy od grudnia 2003 r. jest całkowicie bezpodstawny.

Ponadto organ podniósł, że droga łącząca miejscowość Z., w której mieszka skarżąca, z Publiczną Szkołą Podstawową w J. nie jest i nie była obsługiwana przez środki komunikacji publicznej, wobec powyższego nie ma zastosowania przepis o zwrocie kosztów środkami komunikacji publicznej.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 roku skarżąca złożyła odwołanie

do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji lub uchylenie jej i przekazanie do ponownego rozpoznania.

Zdaniem skarżącej argumentacja Wójta Gminy P., że nie przysługuje zwrot kosztów przewozu dzieci do szkoły z uwagi na brak sieci komunikacji publicznej jest nie do przyjęcia. Treść art. 17 ust.3 ustawy o systemie oświaty daje podstawę do zwrotu kosztów dowozu dzieci do szkoły bez względu na to czy dana trasa jest obsługiwana przez komunikację publiczną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając w oparciu

o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzją z dnia [...] października 2006 roku uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wywiódł, że obowiązek gminy zapewnienia dzieciom bezpłatnego transportu do szkoły, niezależnie od tego w jakiej formie jest on realizowany, tzn. w formie bezpłatnego przewozu dzieci zorganizowanego przez gminę, czy też zwrotu kosztów przejazdu dzieci do szkoły środkami komunikacji publicznej, nie podlega realizacji w formie decyzji administracyjnej. Takiej formy nie przewiduje bowiem przepis art. 17 ust.3 ustawy o systemie oświaty, ani inny przepis prawa materialnego.

Tak więc zdaniem organu na gruncie przywołanego przepisu ustawy o systemie oświaty zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej co wyczerpało przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Pismem z dnia [...] listopada 2006 roku skarżąca skierowała skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 17 ust.3 ustawy o systemie oświaty oraz art. 104 § 1 i 2 k.p.a. przez przyjęcie, że zwrot kosztów przejazdu dzieci do szkoły nie podlega realizacji w formie decyzji administracyjnej i wniosła o jej uchylenie.

W ocenie skarżącej w art.17 ust. 3 ustawy o systemie oświaty został nałożony na gminy ustawowy obowiązek zapewnienia bezpłatnego transportu uczniów lub zwrotu poniesionych kosztów, jeżeli nie zorganizowano świadczeń w postaci usługi transportowej. W celu realizacji tego obowiązku ustawowego gminy otrzymują

od Skarbu Państwa subwencje. W tym układzie, zwrot poniesionych kosztów nie jest sprawą majątkową gminy, gdyż w tej kwestii gmina występuje jako podmiot administrujący, który wykonuje działania z zakresu administracji publicznej. Dlatego też, realizacja tego obowiązku następuje na drodze administracyjnej. Fakt, że nie było

i nie ma komunikacji publicznej nie oznacza, iż nie przysługuje prawo do zwrotu poniesionych wydatków w związku z dowozem dzieci.

Ponadto skarżąca kwestionuje pogląd organu, że decyzja Wójta Gminy P. została wydana bez podstawy prawnej. Podstawą prawną tej decyzji stanowił art.17 ust.3 ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z art.104 § 1 k.p.a. organ administracji państwowej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawa o systemie oświaty nie zawiera wyłączenia realizacji zwrotu poniesionych kosztów w formie decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniosl o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał skargę za zasadną.

Organ drugoinstancyjny uznał, że wydana przez Wójta Gminy decyzja

w oparciu o art. 17 ust.3 ustawy o systemie oświaty wyczerpuje dyspozycje

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym samym została wydana bez podstawy prawnej.

Takie stanowisko organu należy uznać za niezasadne.

W omawianej sprawie podstawą działania organów gminy jest przepis

art. 17 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Powyższy pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2003 roku sygn. akt I SA 650/03 (baza orzeczeń sądów administracyjnych) uznając, że Wójtowi Gminy nie przysługuje tylko skarga na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu.

W rozpoznawanej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. odmówił zwrotu kosztów za bilety miesięczne. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy

o systemie oświaty. Analizując stan faktyczny i prawny Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że badana decyzja Wójta Gminy

w sprawie zwrotu kosztów przejazdu środkami komunikacji publicznej wydana była bez podstawy prawnej, nie kwestionując tym samym zasady, że Wójt Gminy rozstrzyga decyzją w sprawach administracyjnych wynikających z dyspozycji art. 17 ust.3 ustawy o systemie oświaty.

Skład orzekający w tej sprawie podzielił powyższy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Niezależnie od powyższego należy podnieść, iż ugruntowany jest pogląd, że

w sytuacji gdy ustawodawca nie określił sposobu rozstrzygnięcia, a istnieją wątpliwości co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, iż powinna być ona załatwiona w drodze decyzji administracyjnej.

Organ II instancji rozpoznając ponownie odwołanie skarżącej będzie musiał ocenić zaskarżoną decyzję Wójta Gminy P. nie tylko pod kątem formalnym, ale

i merytorycznym

Reasumując należy uznać, że organ naruszył przepisy postępowania

w sposób mający istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

W związku z powyższym Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit.a), c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

.