Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 448/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 37,  art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w C. na rozpatrzenie protestu przez Zarząd Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu w sprawie wniosku o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia [...] r. [...] Centrum Przedsiębiorczości dalej jako Instytucja Organizująca Konkurs, (dalej jako OIK) poinformowało A sp. z o.o.

z siedzibą w C. (dalej jako strona, skarżąca, spółka), że wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] pozytywnie przeszedł etap oceny merytorycznej, jednakże ze względu na niewystarczające środki wniosek nie został wybrany do dofinansowania. Średnia liczba punktów uzyskanych podczas oceny merytorycznej wyniosła 21.

Pismem z 11 lutego 2021 r. strona wniosła protest kwestionując brak przyznanych punktów za kryterium punktowe strategiczne dodatkowe - działania

w branży szczególnie narażonej na skutki COVID-19 i spadku obrotów w określonym czasie. Spółka argumentowała, że osiągnęła spadki obrotów w miesiącach n-6 na poziomie [...]%, n-4 na poziomie [...]%, n-3 na poziomie [...]%. Zarzuciła,

że z żadnego z postanowień regulaminu nie wynika, jakoby dla uzyskania punktów za to kryterium wymagany był spadek obrotów w każdym z sześciu miesięcy.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem z [...] r., nr [...], [...] Zarząd Województwa [...] (dalej jako organ) nie uwzględnił protestu strony złożonego od negatywnej oceny wniosku nr [...] złożonego w ramach konkursu

nr [...].

Uzasadniając swoje stanowisko organ omówił wynikające z Regulaminu oraz załączników do ogłoszenia o konkursie wymagania dotyczące prowadzenia działalności w branży szczególnie narażonej na skutki COVID-19. Wskazał na sposób oceny, czy u danego podmiotu – uczestnika konkursu wystąpił spadek obrotów pozwalający na uzyskanie punktów w zakresie spornego kryterium. To bezpośrednio z treści oświadczenia o wysokości obrotów wynikało, że badany będzie każdy z miesięcy z osobna, a spadek musi być odnotowany w odniesieniu do każdego z badanych miesięcy. Tego wymogu spółka nie spełniła, a zatem dokonana ocena projektu była prawidłowa. Wnioskodawca bowiem wykazał spadek obrotów jedynie w trzech spośród sześciu wskazanych miesięcy.

W skardze na to rozstrzygnięcie skarżąca zarzuciła:

- naruszenie art. 54 ust. 2 pkt 5 ustawy wdrożeniowej poprzez uchybienia proceduralne, które w sposób bezpośredni i w sposób niekorzystny dla skarżącego przełożyły się na teść dokonanej ocen, a to

- dokonanie w ramach oceny kryterium interpretacji danych niezgodnej ze stanem faktycznym, w tym z treścią wniosku oraz zgromadzoną dokumentacją,

- spowodowanie zaburzenia spójności wniosku na etapie oceny merytorycznej, poprzez nieprawidłową ocenę kryteriów wyboru projektu, a to

w zakresie spornego kryterium, co doprowadziło do negatywnej oceny w zakresie spełnienia tego kryterium i nieuwzględnienia tego w zaskarżonym rozstrzygnięciu,

- art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, poprze nieuwzględnienie zarzutów zawartych w proteście,

- art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie protestu w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa,

- art. 53-59 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie protestu

w sytuacji przedstawienia przez skarżącego dokumentów potwierdzających spełnienie kryterium, za które skarżący nie otrzymał punktów,

- art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez brak przejrzystej i rzetelnej oceny projektu skarżącego w zakresie spornego kryterium,

- art. 37 ustawy wdrożeniowej poprzez naruszenie zasady równości uczestników konkursu poprzez brak zawężenia spadku obrotów jedynie do okresu objętego epidemią, w rezultacie czego w ramach kryterium mogli być premiowani uczestnicy konkursu, których spadek dochodu mógł nie mieć jakiegokolwiek związku ze skutkami wystąpienia COVID-19,

- art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez naruszenie zasady przejrzystości poprzez zamieszczenie definicji w tym związanych ze spadkiem obrotów w załączniku nr 9 w sytuacji, gdy wszelkie informacje o charakterze istotnym winne być zamieszczone w regulaminie konkursu lub w dokumencie definiującym kryteria wymagane wobec uczestników konkursu.

W oparciu o te zarzuty skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę spółka wskazała, że w treści Regulaminu konkursu zawarto jedynie wymóg spadku obrotów o co najmniej 50% w stosunku do obrotów generowanych w okresie 6 miesięcy poprzedzających spadek obrotów. Natomiast faktyczny opis tego kryterium zawarto dopiero w załączniku nr 9. Narusza to zdaniem skarżącej zasadę przejrzystości przewidzianej przez ustawę wdrożeniową. Definicja spełnienia kryterium winna zaś zostać zamieszczona w regulaminie bądź ogłoszeniu o konkursie.

Ponadto wskazała, że kryterium zdefiniowane w załączniku odnosi się do spadku dochodów sprzed wystąpienia epidemii, co może premiować te podmioty, których spadek obrotów nie ma związku z COVID-19. Pierwszym miesiącem, który winien być brany pod uwagę jest zatem marzec 2020 r., ponieważ od tego miesiąca trwa stan epidemii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej jako ppsa), sądy administracyjne sprawują

w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, która

w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową, i stosują środki określone w tych przepisach, co wynika z art. 3 § 3 ppsa.

Taką regulację szczególną stanowi przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia

11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 – dalej jako ustawa wdrożeniowa). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Odnotowania wymaga, że ustawa ta nie określa innego kryterium sprawowania kontroli sądowej niż przewidziane w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przy czym należy podkreślić, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej projektu, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli dokonanej i sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2249/13, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem rzeczą sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola prawa, bowiem nie jest on władny dokonywać oceny słuszności, efektywności, racjonalności kryteriów konkursowych, ani tym bardziej zastępować oceniających lub weryfikować merytorycznie wiedzę ekspercką. Sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona do kryterium legalności rozumianym stricte jako zgodność albo niezgodność oceny

z prawem powszechnie obowiązującym i niesprzecznymi z nim postanowieniami systemu realizacji. Przypomina to kontrolę sądową decyzji uznaniowych czy raczej aktów opartych na opiniach biegłych, w ramach której sąd ocenia czy argumentacja organu nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu, instrukcji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 241/17, wyrok WSA w Opolu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Op 113/17).

Zasady postępowania obowiązujące podczas rozpatrywania wniosków

o dofinansowanie projektów, określone zostały we wspomnianej już ustawie wdrożeniowej, normującej zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności, finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. W związku z tym, że wedle art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji - podstawę przeprowadzanej przez sąd kontroli zgodności z prawem, dokonanej oceny projektu, stanowią odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz akty i dokumenty, należące do tzw. systemu realizacji programu. Pomimo, że te ostatnie nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, w orzecznictwie zaprezentowano stanowisko, że bez nich nie jest możliwe dokonanie oceny i wyboru projektów,

a zatem stanowią one bezpośrednią podstawę praw i obowiązków wnioskodawców oraz beneficjentów.

W związku z powyższym, w ramach prowadzonego postępowania sądowego należało rozważyć czy w sprawie dochowane zostały wymagane zasady dokonania oceny wniosku o dofinansowanie, złożonego przez skarżącą, wynikające

z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętej na ich podstawie procedury wyłaniania projektów. Ocenie nie podlegały zaś postanowienia kreujące kryteria oceny wniosków.

Rozważając zasadność wniesionej skargi, na względzie mieć należy przede wszystkim, wyrażoną w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zasadę przejrzystości reguł oceny projektów. Przepis ten stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada ta realizuje się przede wszystkim

w obowiązku powszechnie dostępnej i kompletnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Pozostaje przy tym w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, nakazującą ustanowienie jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodność postępowania z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronne i wyczerpujące uzasadnienie wyboru projektu

i dokonanej jego oceny. Co należy jeszcze raz podkreślić - zachowany w tym względzie być powinien równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów, a reguły i kryteria wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określające w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu.

Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych

i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. Komentarz do art. 37 zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, Jacek Jaśkiewicz, publ. e/LEX, tak również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 3435/16

i z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 339/17).

Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem, biorąc pod uwagę wyżej już poczynione zastrzeżenie co do uprawnienia sądu do merytorycznej weryfikacji wniosku (projektu), do zbadania, czy dokonana ocena wniosku oraz negatywne rozpatrzenie protestu nie narusza powyższych reguł. Kontrola zaś powinna zmierzać do analizy, czy argumentacja oceniającego oraz organu, w zaskarżonym negatywnym rozpatrzeniu protestu, nie jest dowolna i mieści się w granicach logicznego rozumowania, a przy tym czy jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. Zatem rzeczą sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola prawa, bowiem nie jest on władny dokonywać oceny słuszności, efektywności, racjonalności kryteriów konkursowych, ani tym bardziej zastępować oceniających lub weryfikować merytorycznie wiedzę ekspercką.

Z tych względów Sąd ocenia dokonaną ocenę, a nie samo ustalenie reguł konkursu. Skoro w niniejszej sprawie reguły konkursu były znane wszystkim jego uczestnikom, którzy przystępując do konkursu te reguły akceptowali, to nie ma podstaw do stwierdzenia ich wadliwości.

A reguły te są jasne. [...] Centrum Przedsiębiorczości ogłosiło bowiem konkurs o wskazanym wyżej numerze w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020, oś priorytetowa III. Konkurencyjność MŚP, Działanie 3.2 Innowacje w MŚP, Typ projektu: Inwestycje w MŚP.

Konkurs został podzielony na rundy. Celem szczegółowym do osiągnięcia przez realizację projektów dofinansowanych w ramach konkursu było aby projekt dotyczył:

a). utrzymania konkurencyjności i miejsc pracy w przedsiębiorstwach z sektora MŚP, dotkniętych ekonomicznymi skutkami kryzysu zdrowia publicznego oraz/lub

b). utrzymania miejsc pracy w przedsiębiorstwach z sektora MŚP, dotkniętych ekonomicznymi skutkami kryzysu zdrowia publicznego oraz/lub

c). zwiększenia konkurencyjności oraz /lub

d). przyczynienia się do tworzenia przez przedsiębiorstwa miejsc pracy.

Projekty dofinansowane miały być ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

W ramach konkursu, obejmującego wszystkie rundy, jeden wnioskodawca mógł złożyć maksymalnie jeden wniosek o dofinansowanie. W rozumieniu regulaminu konkursu kryzys zdrowia publicznego oznaczał utrzymujący się permanentny stan zagrożenia życia i zdrowia Polaków, spowodowany rozprzestrzenianiem się koronowirusa ludzkiego typu COVID-19 (SARS-CoV-2).

Zgodnie z punktem 2.1.1, punkt 12 Regulaminu konkursu - Ograniczenia

i limity w realizacji projektów, w tym również szczególne warunki dostępu dla konkursu, wsparcie miało nie być udzielane przedsiębiorstwu znajdującemu się

w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 Rozporządzenia 651/2014,

z wyłączeniem przedsiębiorstw, które znalazły się w trudnej sytuacji po 31 grudnia 2019 r., w wyniku napotkanych trudności wywołanych epidemią COVID-19,

z zastrzeżeniem, że badanie warunku odnoszącego się do zakazu udzielania pomocy publicznej przedsiębiorstwu znajdującemu się w trudnej sytuacji dotyczyło Wnioskodawcy oraz grupy podmiotów z nim powiązanych, traktowanych jako całość (grupa przedsiębiorstw tworzących jeden podmiot gospodarczy), a nie każdego podmiotu powiązanego z Wnioskodawcą.

Zgodnie z punktem 4 Regulaminu konkursu – Kryteria wyboru projektów instytucja organizująca konkurs, dokonać miała oceny i wyboru projektów w oparciu

o kryteria przyjęte przez Komitet Monitorujący RPO W[...] na lata 2014 - 2020

a następnie zatwierdzone przez Zarząd Województwa [...]. Kryteria wyboru projektów dla Działania 3.2 stanowiły załącznik nr 3 do SZOOP przyjętego Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Kryteria wyboru projektów zostały zamieszczone pod ogłoszeniem o konkursie.

Przewidziano następujące podstawowe rodzaje kryteriów dokonywania wyboru projektów:

1) formalne

a. zerojedynkowe niepodlegające uzupełnieniom;

b. zerojedynkowe podlegające uzupełnieniom.

2) merytoryczne

a. punktowe zerojedynkowe: kryteria dopuszczające, których spełnienie jest warunkiem dalszej oceny projektu;

b. punktowe podstawowe: punktowane w zależności od stopnia ich wypełnienia;

c. punktowe strategiczne dodatkowe: oceniane po osiągnięciu

w kryteriach punktowych podstawowych minimum 12 punktów.

IOK mogło wezwać wnioskodawcę na piśmie na każdym etapie oceny jego projektu do złożenia informacji lub innych dokumentów niż wymienione w niniejszym Regulaminie oraz w załącznikach do niniejszego Regulaminu, które posłużyć miały do oceny spełnienia kryteriów wyboru Projektów.

Spór między stronami koncertował się na kryteriach strategicznych punktowych dodatkowych, ocenianych po osiągnięciu w kryteriach punktowych podstawowych minimum 12 punktów. Jak wynika z kart ocen skarżąca uzyskała wymagane 12 punktów, zatem jej wniosek podlegał ocenie przez pryzmat wskazanego wyżej kryterium dodatkowego.

W kryteriach wyboru projektów dla działania 3.2 wskazano w punkcie 11 kryterium strategiczne punktowe dodatkowe w postaci prowadzenia działalności

w branżach szczególnie narażonych na negatywne skutki COVID-19. W ramach tego kryterium weryfikowane było to, czy przedsiębiorstwo prowadziło dominującą działalność w branżach szczególnie narażonych na negatywne skutki wystąpienia COVID-19, takich jak gastronomia, hotelarstwo, turystyka, przemysł czasu wolnego, usługi kosmetyczne, fryzjerskie, rehabilitacyjne, produkcja przemysłowa dostarczająca towary do w/w branż. Definiując to kryterium wskazano,

że wnioskodawca musiał udowodnić spadek obrotów spowodowanych wystąpieniem COVID-19 o co najmniej 50% w stosunku do obrotów generowanych w okresie

6 miesięcy poprzedzających spadek obrotów.

W ramach tego kryterium ekspert miał przyznać 0 pkt., jeżeli przedsiębiorstwo nie odnotowało spadku obrotów lub przedsiębiorstwo działało w innych branżach niż wymienione powyżej.

W ramach kryterium ekspert miał przyznać 3 pkt., jeżeli przedsiębiorstwo odnotowało spadek obrotów w przedziale 50%-74,99%.

W ramach kryterium ekspert miał przyznać 5 pkt., jeżeli przedsiębiorstwo odnotowało spadek o co najmniej 75%. IOK mogło wystąpić z prośbą o dostarczenie dokumentów potwierdzających wskazany spadek obrotów.

Wnioskodawca w celu zobrazowania spadku obrotów do wniosku winien dołączyć załącznik nr 9 z listy załączników obowiązkowych do wniosku w postaci dokumentu obrazującego spadek obrotów. W wyjaśnieniu zamieszczonym na dokumencie obrazującym spadek obrotów wskazano, że "spadek obrotów gospodarczych to zmniejszenie sprzedaży towarów lub usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym. Wielkość spadku liczona jest jako stosunek: różnicy wartości obrotu miesiąca n-1/n-2/n-3/n-4/n-5/n-6 i wartości miesiąca n do obrotów z miesiąca n-1/n-2/n-3/n-4/n-5/n-6 wyrażona w procentach. Spadek obrotów będzie weryfikowany

w ramach kryterium merytorycznego "Prowadzenie działalności w branżach szczególnie narażonych na negatywne skutki wystąpienia COVID-19" w odniesieniu do każdego z miesięcy n-1/n-2/n-3/n-4/n-5/n-6 odrębnie." Podano również stosowny przykład wyliczenia.

Odnosząc się zatem do zarzutu dotyczącego zamieszczenia dodatkowych wymogów w załączniku a nie w samym Regulaminie podnieść należy że zarzut jest niezasadny. Kryterium prowadzenia działalności w branżach szczególnie narażonych na skutki COVID jest kryterium dodatkowym, którego niespełnienie nie wyklucza

z wzięcia udziału w konkursie. Reguła to dotyczy wszystkich uczestników konkursu,

a tym, którzy prowadzą działalność w wymienionych branżach i odnotowali spadek obrotów może tylko przysporzyć ilości punktów. Warunki uzyskania tych punktów zostały jednoznacznie opisane w załączniku, którego treść była udostępniona wraz

z ogłoszeniem o konkursie. Zresztą nadal jest dostępna na właściwej stronie internetowej. Wnioskodawca zatem nie miał żadnych przeszkód, by zapoznać się

z tym załącznikiem, a kryteria oceny były mu znane od chwili lektury treści stosownych instrukcji. Każdy z uczestników konkursu mógł się z tymi regułami zapoznać bez żadnych przeszkód. Jasną regułą była ta nakazująca przyznanie określonej liczby punktów za spełnienie kryterium oraz nie budził wątpliwości sposób oceny spełnienia tego kryterium. Warunki, jakie należało spełnić, by uzyskać dodatkowe punkty były jasne i dostępne dla wszystkich uczestników konkursu. Zrozumienie określonego kryterium w nie sprawiało trudności i było wyjaśnione wszystkim potencjalnym zainteresowanym jednakowo. Nie doszło zatem do niejasności, która mogłaby powodować wadliwość dokonanej oceny.

Dokonana ocena projektu skarżącej została przeprowadzona prawidłowo. Zgłoszony przez skarżącą projekt został poddany takiej samej procedurze oceny

i przez pryzmat tych samych kryteriów, co pozostałe wnioski. Na etapie oceny projektu ani na etapie rozpatrywania projektu nie doszło do naruszenia zasad rzetelności, równości, przejrzystości tak samych warunków konkursu jak i dokonanej oceny projektu.

Nie jest również zasadny zarzut jakoby warunki konkursu ustalone były

w sposób promujący podmioty, których spadek obrotów nie był wynikiem epidemii COVID-19. Podnieść bowiem należy, że zgodnie z art. 37 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Te wymogi w niniejszej sprawie zostały spełnione. Nie jest zaś rolą Sądu dokonanie oceny przesłanek, jakimi kierowała się IOK ustalając warunki konkursu. Ponadto na etapie protestu skarżąca tego zarzutu nie podnosiła.

Z tych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty oznaczone nr 6-8 skargi. Naturalną konsekwencją uznania tych zarzutów za niezasadne było stwierdzenie, że protest został rozpoznany prawidłowo, a zatem zarzuty oznaczone nr 3-5 nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Podobnie Sąd nie uznał za zasadny zarzutu z pkt 1 i 2 skargi, gdyż nie stwierdził uchybień, na które powołuje się skarżąca.

Kwestię rozstrzygnięć Sądu Administracyjnego reguluje przepis art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej stanowiąc, iż w wyniku rozpoznania skargi sąd może:

1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że:

a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo

i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa

w art. 39 ust. 1,

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1;

2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;

3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena projektu spółki została dokonana w sposób sprzeczny z prawem, zatem oddalił skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.