Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 431/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 194
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a, par. 6 pkt 1, par. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2010r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2010r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata J. S. kwotę 73,20 (słownie: siedemdziesiąt trzy 20/100) złotych w tym 13,20 złotych podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...]. nr [...] w sprawie ustalenia solidarnie J. K., M. K. oraz A. K. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2010 w łącznej kwocie 39 zł. Opodatkowaniem objęto budynek mieszkalny o pow. 80 m².

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego i wyjaśniło, że podatek od nieruchomości, rolny i leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Organ podniósł, że pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wskazał na wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, zgodnie z którymi ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., ponadto wskazało, że organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Na podstawie zmienionych danych z ewidencji, można wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Powyższe dotyczy także kwestionowania w postępowaniu podatkowym osób solidarnie zobowiązanych podatników, w sytuacji, gdy współwłasność wynika z ewidencji gruntów. Dodatkowo wskazano, że z załączonego do akt zawiadomienia o zmianie z dnia 7 lutego 2007r. wynika, iż na postawie postanowienia INS 1358/99 wydanego w sprawie nabycia praw do spadku po E. K. zmienił się podmiot ewidencyjny. Zmiana polegała na wejściu w miejsce E. K. – J. K., A. K. oraz M. K., która to okoliczność została uwzględniona przez organ podatkowy.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Nie precyzując kierunku rozstrzygnięcia skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie składał żadnego wniosku o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów. Wniosek taki złożył M. K., bez wiedzy i zgody skarżącego. Skarżący zarzucił organowi, że nie dokonał analizy przedstawionej dokumentacji. Zdaniem skarżącego M. K. nie miał prawa do zgłoszenia zmian do organu ewidencyjnego, ponieważ nie władał własnością. Ponadto M. K. i A. K. nie zamieszkują w przedmiotowym budynku od dłuższego czasu.

Skarżący podniósł, że nie jest mu znany dokument z dnia 7 lutego 2007r., na który powołuje się Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ponadto skarżący zauważył, że dzień ten wypada w niedzielę. Przy czym, to on opłacił całość podatku, tj. kwotę 39 zł, która, jego zdaniem, jest niepodzielna.

Skarżący wskazał także, że spadkobiercy powinni wystąpić do sądu o dział spadku. Ponadto zarzucił Staroście Powiatu dokonywanie zmian w księdze wieczystej, co narusza prawa skarżącego, ponieważ jego zdaniem od dokonywania takich zmian jest notariusz. Poza tym potrzebna jest zgoda właściciela, której w niniejszej sprawie nie było, ponieważ dom jest przedmiotem sporu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga

nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Spór w sprawie dotyczy kręgu osób zobowiązanych do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego ustalonego w decyzji Burmistrza Gminy W.. Skarżący kwestionuje bowiem dane zawarte w ewidencji gruntów twierdząc, iż jest jedynym zobowiązanym do zapłaty, gdyż tylko on jest właścicielem przedmiotów objętych łącznym zobowiązaniem pieniężnym. Organ natomiast stoi na stanowisku, że w zakresie wymiaru przedmiotowego podatku jest związany wyłącznie danymi wynikającymi z ww. ewidencji, a z tej wynika, iż zobowiązanymi są solidarnie trzy podmioty.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy W., SKO w K. prawidłowo wskazało na przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r., nr 240, poz. 2027 ze zm.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ww. ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Należy podnieść, że dokonując powyższych ustaleń organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie.

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008r., sygn. akt II FSK 372/07, lex nr 490966; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05, lex nr 201545 ).

W przedmiotowej sprawie krąg osób zobowiązanych został ustalony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, które to dane, jak wyżej wskazano są wiążące dla organu podatkowego. Organy podatkowe, nie są bowiem uprawnione do przyjęcia innych danych niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Co więcej nie jest także możliwe w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie postępowania zmieniającego dane zawarte w przedmiotowej ewidencji. Podważenie tych zapisów może nastąpić jedynie w odpowiednim trybie, przed uprawnionymi organami administracji. Wśród uprawnionych organów organy podatkowe nie zostały wymienione. Nie ma też wpływu na wynik sprawy oczywista omyłka pisarska w uzasadnieniu decyzji Kolegium, co do oznaczenia daty zawiadomienia o zmianie w ewidencji. Datą tą jest, jak wynika z zalegającego w aktach dokumentu, 7 lutego 2006r.

Z akt sprawy wynika, że podstawą zmiany danych dotyczących podmiotu ewidencyjnego było postanowienie Sądu Rejonowego w sprawie nabycia praw do spadku po E. K.. Należy wskazać, że zmian w ewidencji dokonuje się na podstawie wpisów dokonanych w księdze wieczystej, umów zawartych w formie aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, a także prawomocnych orzeczeń sądowych. Przepis art. 23 prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowi, że właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Podstawy zmiany wpisu nie stanowi natomiast sam wniosek czy oświadczenie osoby informującej o zmianie.

Mając na uwadze powyższe zarzut skarżącego błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mógł zostać uwzględniony. Należy również wyjaśnić, że podatnicy wskazani w decyzji Burmistrza Gminy W., są zobowiązani do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego solidarnie. Oznacza to, że wierzyciel, w tym wypadku organ, może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, ale skutkiem zaspokojenia wierzyciela przez jednego z nich jest zwolnienie pozostałych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).