Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2586/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 65 § 4
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
article: art. 29 ust 13
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 11 ust 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Rafał Batorowicz (spr.) Protokolant Ewa Babik po rozpoznaniu w dniu 23 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. – A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 1146/06 w sprawie ze skargi A. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 30 czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 czerwca 2006 r., sygn. akt I GSK 2468/05, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2227/04 w sprawie ze skargi Spółki A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym oddalenia skargi na wymienioną decyzję w części dotyczącej podatku od towarów i usług i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżąca w piśmie z dnia 15 kwietnia 2005 r. sprecyzowała podniesione w skardze zarzuty oraz podniosła nowe, odnoszące się do rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług, do których Sąd I instancji nie odniósł się w wydanym przez siebie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak odniesienia się do tych zarzutów uniemożliwia mu dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym określenia kwoty podatku od towarów i usług oraz, że uchybienie to zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po ponownym rozpoznaniu skargi Spółki A. P. w części dotyczącej podatku od towarów i usług oddalił skargę wyrokiem z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 1146/06 uznając, że zaskarżona decyzja w tym zakresie jest prawidłowa.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw (...) (Dz. U. Nr 137, poz. 1302), z dniem 1 września 2003 r. przekazane zostały organom celnym kompetencje w sprawie rozstrzygania w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) – dalej jako ustawa o podatku VAT z 1993 r., po zmianie dokonanej powyższym aktem, jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia organ celny stwierdził, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydawał decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości.

Z dyspozycji tego przepisu wynika, że ustawodawca nie ograniczył uprawnienia naczelnika urzędu celnego do orzekania w przedmiocie podatku od towarów i usług jedynie do sytuacji, w której nastąpiło zaniżenie wartości celnej towaru, mającej wpływ na podstawę opodatkowania w imporcie. Wręcz przeciwnie w każdej sytuacji, gdy w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ stwierdził, że wartość celna została błędnie określona, a w związku z tym błędnie określono również kwotę podatku należnego z tytułu importu, naczelnik urzędu celnego był obowiązany wydać decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Wymieniony przepis stanowił więc podstawę do określenia podatku również w niższej wysokości niż wykazana nieprawidłowo w zgłoszeniu celnym. Sąd I instancji uznał, że na gruncie tego przepisu nie ma znaczenia, czy nieprawidłowe określenie podatku przez importera nastąpiło w wyniku obniżenia, czy też podwyższenia przez organy celne wartości celnej towaru.

Sąd I instancji zauważył, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy zasadnie zdaniem Sądu podniósł, iż w przedmiotowej sprawie brak jest formalnego wszczęcia postępowania podatkowego, co uniemożliwia dokonanie weryfikacji zgłoszenia celnego i ponowne ustalenie wartości celnej oraz prawidłowe określenie podatku z tytułu importu jednym rozstrzygnięciem. Sąd wyjaśnił, że uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, nie doznaje w rozpatrywanej sprawie ograniczeń na gruncie art. 11 c ust. 2 ustawy o podatku VAT z 1993 r. Nadto Sąd I instancji podał, że w przypadku, w którym organy podatkowe wydają decyzję o charakterze deklaratoryjnym, określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług od importu towarów, decyzja weryfikująca samoobliczenie zobowiązania podatkowego przez podatnika może być wydana do momentu jego przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Sąd mając na względzie, iż w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. w dniu [...] września 2000 r. uznał, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy nie zachodziła ujemna przesłanka kontynuowania postępowania podatkowego w postaci przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Sąd zauważył, iż w rozpoznawanej sprawie przepisy o charakterze proceduralnym zawarte w ustawie o podatku VAT z 1993 r. w tym art. 11 ust. 2, nie powinny znaleźć zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Sąd wskazał, że na podstawie art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) – dalej jako ustawa o podatku VAT z 2004 r., z dniem 1 maja 2004 r. ustawa o podatku VAT z 1993 r. utraciła moc, natomiast decyzja organu odwoławczego w niniejszej sprawie została wydana w dniu [...] czerwca 2004 r. Pomimo to w decyzji organu II instancji wskazano jako podstawę prawną orzekania przepisy proceduralne, nieobowiązującej w dacie wydania decyzji, ustawy o podatku VAT z 1993 r.

Sąd zauważył, iż ustawodawca uchwalając ustawę o podatku VAT z 2004 r. przewidział w tej ustawie identyczne uprawnienie dla organów celnych jak w poprzedniej ustawie, czego dowodem jest art. 33 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 2004 r., którego treść odpowiada treści art. 11 ust. 2 ustawy z 1993 r. Organy celne powinny były zatem wskazać obowiązujący w dacie orzekania art. 33 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 2004 r.

Sąd I instancji uznał jednak, że pomimo błędnego wskazania przez organy celne w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 11 ust. 2 ustawy z 1993 r. nie można zarzucić, że decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej. Podstawa prawna bowiem istniała, tyle że wynikała z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r. Sąd wskazał, że o braku podstawy prawnej można mówić wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast decyzja, która nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie będzie wydana bez podstawy prawnej. W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji administracyjnej. W tej sytuacji można mówić o uchybieniu co do formy aktu administracyjnego z racji naruszenia art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako: k.p.a., czy też art. 210 Ordynacji podatkowej, ale nie można mówić o braku podstawy prawnej do wydania tego aktu stanowiącego podstawę do stwierdzenia jego nieważności (art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie wspomnianej podstawy (vide: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. 7; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa. Komentarz", wyd. z 2004 r.).

Dlatego też Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącej, mającego prowadzić do uznania, iż w sprawie brak było podstaw do wydania decyzji w przedmiocie podatków należnych z tytułu importu przedmiotowych w sprawie leków z uwagi na obniżenie przez organy celne wartości celnej tych leków, a tym samym do zastosowania przepisów ustawy o VAT z 1993 r. w związku z art. 21 Kodeksu celnego.

W konkluzji Sąd I instancji uznał, iż zaskarżona decyzja wydana przez Dyrektora Izby Celnej w W. jest zgodna z prawem.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła S. – A. Spółka z o.o. w W., będąca następcą prawnym A. P. Spółki z o.o. w W. i zaskarżając ten wyrok w całości zarzuciła, że został on wydany z:

I Naruszeniem przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, tj:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została ona wydana, w części dotyczącej określenia podatku VAT z istotnym naruszeniem normy procesowej art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.),

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została ona wydana, w części dotyczącej określenia podatku VAT z istotnym naruszeniem normy procesowej art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.),

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przesłanek, ze względu na które przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie pominięto kwestie prawne, które zostały wymienione w pkt I. 1) i 2) skargi kasacyjnej.

II Naruszeniem przepisów prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj: art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. poprzez błędne stosowanie, tj: akceptację przez WSA wadliwego stosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie przez Dyrektora Izby Celnej w W..

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że powołany przez organ celny, jako stanowiący podstawę prawną wydania decyzji, przepis art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 1993 r. nie ma zastosowania w sprawie oraz że nie ma też zastosowania w sprawie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 2004 r. Treść art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 1993 r. w brzmieniu, na które powołały się organy celne i WSA, zdaniem skarżącej, wskazuje, że znajduje on zastosowanie wyłącznie w sytuacji wydania przez organ celny decyzji w zakresie podatku VAT należnego z tytułu importu w rezultacie weryfikacji zgłoszenia celnego. Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) postępowanie w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego unormowane było w art. 70 Kodeksu celnego. Zgodnie z tym przepisem weryfikacja zgłoszenia celnego następowała po jego przyjęciu. Wynik weryfikacji stanowił podstawę do zastosowania procedury celnej, którą były objęte importowane towary (art. 73 § 1 Kodeksu celnego). Oznacza to, że po zastosowaniu danej procedury celnej, w tym przypadku po dopuszczeniu importowanych farmaceutyków do obrotu, organ celny nie był uprawniony do przeprowadzenia weryfikacji zgłoszenia celnego. Jeżeli zatem organ celny przeprowadził kontrolę zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru, działał w trybie art. 83 Kodeksu celnego i nie był uprawniony do stosowania procedury weryfikacji zgłoszenia celnego w trybie art. 70 Kodeksu celnego. W związku z tym, organ celny wydając decyzję dotyczącą podatku VAT wadliwie wskazał jako podstawę prawną swej decyzji art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT 1993 r., czego zdaniem skarżącej, Sąd I instancji nie uwzględnił w zaskarżonym wyroku. Na poparcie tego stanowiska skarżąca ponownie powołała się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 8 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 2190/02.

Skarżąca podniosła, że w sprawie brak było podstawy prawnej do wydania decyzji ze względu na treść art. 11 c ustawy o podatku VAT z 1993 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia celnego, ponieważ zgodnie z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia w toku kontroli, że wartość celna towaru została zaniżona, wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1 mogło nastąpić po wydaniu przez właściwy organ celny stosownej decyzji w przedmiocie zaniżenia wartości celnej. Skoro w postępowaniu celnym organ celny nie dokonał podwyższenia, lecz obniżenia wartości celnej importowanych towarów, zdaniem skarżącej, także w art. 11c ustawy o podatku VAT z 1993 r. nie można upatrywać podstawy prawnej do wydania decyzji obniżającej zadeklarowany przez Spółkę podatek należny z tytułu importu. Organ celny mógłby jedynie wydać decyzję w sprawie podwyższenia kwoty należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu, co z oczywistych przyczyn nie było możliwe w tej sprawie.

Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie nie mógł być również zastosowany art. 33 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 2004 r., a to ze względu na brak odpowiednich przepisów intertemporalnych w tym akcie prawnym. Wskazując na powyższe skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nie uwzględniając skargi z powodu występowania w zaskarżonej decyzji opisanych nieprawidłowości, naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a., które to naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podniosła także, że brak dostatecznego uwzględnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kluczowych zarzutów podnoszonych przez Spółkę w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, wyszczególnionych w pkt I 1) i 2) skargi kasacyjnej, stanowi zaprzeczenie wzorca prawidłowego uzasadnienia orzeczenia dlatego, zdaniem skarżącej, zaskarżony wyrok narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca podniosła, że art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie z dwóch powodów. Jako pierwszy powód strona skarżąca wskazała, że bezprzedmiotowym było jego stosowanie, skoro nie było możliwym zastosowanie w sprawie art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 1993 r. Nadto niemożliwym było zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 15 ust. 4 ustawy z 1993 r., ponieważ po dacie 30 kwietnia 2004 r. ustała możliwość stosowania przepisów powyższej ustawy – a to ze względu na brak odpowiednich przepisów intertemporalnych w przepisach ustawy o podatku VAT z 2004 r., które zaczęły obowiązywać od dnia 1 maja 2004 r. w zakresie opodatkowania podatkiem VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. w związku z tym rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie, co do zasady, wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku został ustalony w sposób prawidłowy.

W przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca obowiązana jest nie tylko dokładnie wskazać naruszony przepis, ale również wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, wymienione w pkt I 1) i 2) petitum skargi, nie dają podstawy do przyjęcia, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. oraz art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 1993 r. i art. 33 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 2004 r.

Odnosząc się do zawartych w uzasadnieniu skargi argumentów powołanych na uzasadnienie tych zarzutów należy wskazać, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT, w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, organ celny był zobowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Jeżeli kwoty podatków zostały wykazane przez podatnika nieprawidłowo, organ celny obowiązany był obliczyć te kwoty w prawidłowej wysokości i wykazać w zgłoszeniu celnym. W przepisie tym ustawodawca nakładając na organ celny obowiązek sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym nie zawęził tego obowiązku do weryfikacji zgłoszenia celnego tylko w trybie art. 70 Kodeksu celnego, jak nieprawidłowo zarzuca skarżąca. Weryfikacji tej organ celny mógł dokonać zarówno na podstawie art. 70, jak i art. 83 Kodeksu celnego, gdyż w obu tych wypadkach, o ile organ celny uznał zgłoszenie celne na nieprawidłowe, zastosowanie miał przepis art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego. Stanowiska skarżącego w tym względzie nie uzasadnia także teza powołanego w skardze kasacyjnej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 8 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 2190/02, gdyż wyrok ten, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, został wydany w innym stanie faktycznym i prawnym.

Chybiony jest również zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 11 ust. 2 w związku z art. 11c ustawy o podatku VAT z 1993 r., ponieważ Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że przepisy te nie miały zastosowania w sprawie. Przepisy te określały właściwość naczelnika urzędu celnego do wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości, a więc miały charakter formalnoprawny. Kompetencje organów właściwych do określenia istniejących zobowiązań podatkowych należy oceniać według stanu prawnego aktualnego w dacie wydania decyzji. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu celnego odwoławczego została wydana po dniu 1 maja 2004 r., a więc po wejściu w życie ustawy o podatku VAT z 2004 r. i utracie mocy obowiązującej przez ustawę o podatku VAT z 1993 r. Po wejściu w życie nowej ustawy o podatku VAT podstawą do wydania przez naczelnika urzędu celnego decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości stanowił przepis art. 33 ust. 2 tej ustawy. Niepowołanie tego przepisu w podstawie prawnej decyzji wydanej przez organ celny odwoławczy stanowiło wprawdzie uchybienie, jednakże, jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji, nie miało ono wpływu na wynik sprawy i w związku z tym nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Stosowanie w sprawie przepisów Kodeksu celnego uzasadnia art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.).

Nie stanowi także usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku przesłanek ze względu, na które pominięto przy orzekaniu kwestie prawne wymienione w pkt I 1) i 2) skargi kasacyjnej, gdyż uchybienie takie nie zaistniało. Sąd I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił wydany przez siebie wyrok przedstawiając wyczerpujące argumenty na poparcie tezy, że przepisy ustawy o podatku VAT z 1993 r. zostały nieprawidłowo powołane przez organy celne w wydanych w sprawie decyzjach oraz uzasadnił swoje stanowisko, dlaczego uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Chybiony jest również ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r., gdyż zastosowanie tego przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy. W art. 29 ust. 13 ustawy o podatku VAT z 2004 r., który powinien być wskazany w podstawie prawnej decyzji, ustawodawca zawarł podobną regulację, co do podstawy opodatkowania w imporcie, jak w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. Ocenę braku wpływu na wynik sprawy nieprawidłowego powołania przepisu dawnego, w sytuacji gdy powołany powinien być identyczny lub podobny nowy przepis, przedstawiono odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11 ust.2 w zw. z art. 11 c ustawy o podatku VAT z 1993 r. Co do sposobu i zakresu stosowania art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 1993 r., obowiązującego w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, a zbliżonego w treści do art. 29 ust. 13 ustawy o podatku VAT z 2004 r., wypowiedziano się ustosunkowując się do zarzutów dotyczących naruszenia dawnego przepisu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.