Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 435/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 36a ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 11, art. 107 § 3, art. 138 § 2a, art. 140, art. 155
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: § 3 pkt 1a, § 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 2 pkt 1, art. 2 pkt 12, art. 4 ust 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 64 ust. 1, art. 64 ust. 2, art. 64 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 205 § 1, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
article: § 2 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2020 r. sprawy ze skargi W. M. i R. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzają ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2020 roku Nr [...] znak [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] kwietnia 2020 r., [...], którą po rozpatrzeniu odwołania W. M. i R. M., utrzymano w mocy (w zasadniczej części) decyzję Prezydenta Miasta [...] (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] marca 2020 r., [...], [...] o odmowie zmiany uprzednio udzielonego odwołującym się pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2017 r., [...], [...] dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe jako obiektu tymczasowego na nieruchomości usytuowanej przy [...] w [...] (wówczas działka [...], obecnie działka [...], ark. 4, obręb W.) (punkt 2. sentencji decyzji).

Zarazem w swej decyzji Wojewoda dokonał pewnej korekty rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego: uchylił decyzję Prezydenta co do przywołanej podstawy prawnej, to jest w zakresie wskazania art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i w to miejsce przywołał art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (punkt 1. sentencji decyzji).

W związku z zawężeniem sporu w niniejszej sprawie do kwestii interpretacji konkretnego przepisu planu miejscowego (o czym niżej), niniejsze uzasadnienie koncentrować się będzie na tymże aspekcie, leżącym zresztą u podstaw wywiedzionej skargi.

Wojewoda wydał zaskarżoną decyzję w następujących okolicznościach.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r., [...], [...] Prezydent udzielił W. M. i R. M. pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego oraz zbiornika bezodpływowego na nieruchomości usytuowanej przy [...] w [...].

W dniu [...] września 2019 r. W. M. i R. M. złożyli wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] października 2017 r.

Początkowo Prezydent decyzją z dnia [...] października 2019 r., [...], [...] odmówił skarżącym dokonania żądanej zmiany powołując się na zbyt szeroki zakres wniosku (k. 16-17 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), jednakże rozstrzygnięcie to uchylił Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., [...] (ki. 24-26 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., [...], [...] Prezydent ponownie odmówił dokonania wnioskowanej przez inwestorów zmiany decyzji z 2017 r. Wskazał, że inwestorzy przedłożyli druk B-4 wskazując zakres istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zdaniem Prezydenta, przedłożony projekt budowalny zamienny obejmuje zakres zmian szerszy od wskazanego przez inwestora na druku B-4. W ocenie organu pierwszej instancji przedstawiony zakres zmian projektu zagospodarowania terenu obejmujący zmianę terenu inwestycji poprzez nowe określenie jego granic i tym samym dwukrotnie zwiększenie powierzchni gruntu, obrysu projektowanego obiektu budowlanego powoduje zmianę inwestycji w stopniu wykraczającym poza istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Tak znaczna ingerencja w zatwierdzony projekt budowlany wskazuje na zaprojektowanie zupełnie nowej, innej inwestycji.

Ponadto Prezydent uwypuklił jeszcze jeden – zasadniczy – aspekt sprawy. Przypomniał, że zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b oraz § 5 ust. 5 pkt 2 uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2013 r., [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w [...], część E – Otoczenie [...] ([...], zwanej dalej "uchwałą [...]"), teren inwestycji został w planie miejscowym objęty symbolem 1MN, to jest przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, dla której zabudowa wolnostojąca nie powinna być większa niż 6 % powierzchni działki budowlanej, oraz symbolem [...], czyli przeznaczeniem pod zieleń i wody w klinie zieleni, dla którego ustanowiono zakaz lokalizacji budynków. Zdaniem Prezydenta wobec tego parametry i wskaźniki zagospodarowania przestrzennego dla terenu 1MN należy zbilansować w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu wyłącznie do terenu o takim właśnie przeznaczeniu. W związku z tym, jako "działkę budowlaną" należy rozumieć wyłącznie obszar przeznaczony pod zabudowę. Tym samym, zaproponowana zmiana przez inwestorów przekracza dopuszczalny wskaźnik 6 %.

W odwołaniu W. M. i R. M. wnieśli o zmianę decyzji z 2017 r. zgodnie z wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. Ich zdaniem naruszono:

1) art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. dalej "K.p.a.") przez bezzasadną odmowę zmiany decyzji, co do której ziściły się wszystkie przesłanki wydania decyzji uwzględniającej wniosek o zmianę decyzji oraz art. 138 § 2a K.p.a. przez zignorowanie wskazówek organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. dotyczących zakresu zastosowania art. 36a ust. 5 P.b.;

2) art. 36a ust. 5 P.b. przez interpretację sprzeczną z brzmieniem przepisu i uznanie, że istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego może powodować zmianę sposobu zagospodarowania terenu objętego inwestycją, ale tylko w granicach zatwierdzonego uprzednio projektu zagospodarowania terenu;

3) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w związku z § 10 ust. 5 pkt 4 uchwały w związku z § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm., dalej "r.ws.w.t.") w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 65 z późn. zm., dalej "u.g.n.") przez bezpodstawne zredefiniowanie, na potrzeby uzasadnienia rozstrzygnięcia, pojęcia "działki budowlanej" i nadanie mu znaczenia innego niż znaczenie wynikające z przywołanych przepisów – co doprowadziło do wadliwego ustalenia, że projektowana zmiana doprowadzi do niezgodności zamierzenia budowlanego z uchwałą [...]

W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślili, że Prezydent dokonał niewłaściwej interpretacji podjęcia "działka budowlana". Jego sens należy zrekonstruować na podstawie r.ws.w.t., a także u.g.n. Zdaniem W. M. i R. M., jako działka budowlana powinien być traktowany obszar objęty planem miejscowym, który zakłada, iż na tym terenie obowiązuje po części zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz teren zieleni i wód, na którym zakazuje się lokalizowania budynków.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., [...] Wojewoda utrzymał decyzję Prezydenta w mocy. Jak wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia: jedynie w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, organ odwoławczy reformatoryjnie korygując przywołaną podstawę prawną.

W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda w pierwszej kolejności co do zasady opowiedział się za dopuszczalnością procedowania z wniosku W. M. i R. M. w kierunku żądanej przez nich zmiany pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2017 r., [...], [...] (co podawał w wątpliwość Prezydent).

Gdy chodzi natomiast o kwestię zgodności inwestycji z planem miejscowym – uchwałą [...], to organ drugiej instancji zgodził się ze stanowiskiem Prezydenta, że określając powierzchnię zabudowy, należy brać pod uwagę teren wskazany w uchwale jako 1MN, a nie całą działkę 34, ograniczając wskazane 6 % powierzchni działki budowlanej do terenu 1MN.

W skardze W. M. i R. M. wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Przedstawili przy tym zarzuty naruszenia:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w związku z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") w związku z § 4 pkt 6 r.ws.w.t. i § 10 ust. 5 pkt 4 uchwały [...] polegającego na nieprawidłowej interpretacji przepisów uchwały, a w konsekwencji stwierdzenie, że projekt budowlany jest niezgodny z planem miejscowym;

2) art. 11 w związku z art. 140 i art. 107 § 3 K.p.a., przez sporządzenie uzasadnienia w sposób niezgodny z zasadą przekonywania, w szczególności bez odniesienia się do podniesionych w odwołaniu zastrzeżeń, co do interpretacji pojęcia "działka budowlana".

Argumentacja W. M. i R. M. sprowadzała się przede wszystkim do zakwestionowania stanowiska organów obu instancji w zakresie rozumienia § 10 ust. 5 pkt 4 uchwały [...] Ich zdaniem przez działkę budowlaną należy rozumieć całą działkę posiadającą swój indywidualny numer ewidencyjny. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do badania planu miejscowego, a także nie mogą modyfikować jego treści. Na podstawie u.g.n., r.ws.w.t., a także u.p.z.p. przez działkę budowlaną w świetle § 10 ust. 5 pkt 4 uchwały [...] należy rozumieć działkę 34, a nie jej część, która jest objęta w świetle regulacji tego planu, zabudową mieszkaniową jednorodzinną (1MN), stąd cała jej powierzchnia powinna być punktem odniesienia przy wyznaczaniu progu 6 % powierzchni działki budowlanej.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w związku z czym wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 8 października 2020 r. pełnomocnik podtrzymał skargę oraz powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie II SA/Kr 751/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga ma usprawiedliwione podstawy.

Spór w sprawie sprowadza się przede wszystkim do interpretacji § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b uchwały [...] Przepis ten stanowi, że na terenie 1MN w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu ustala się powierzchnię zabudowy "nie większą niż 6% powierzchni działki budowlanej".

W dacie wystąpienia przez inwestorów o zatwierdzenie zmienionego projektu budowlanego, działka ewidencyjna 34, dla której sporządzono projekt, w tym projekt zagospodarowania terenu, pozostawała w części objęta symbolem 1MN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) i na niej wyrysowano projektowany budynek, a w części także symbolem 1Kz-Z/WS (zieleń i wody w klinie zieleni).

Wobec powyższego pojawia się pytanie, czy wskaźnik 6 % powierzchni zabudowy należy odnosić tylko do terenu 1MN w granicach działki budowlanej, czy do całej takiej działki, wszakże ewidencyjnie jednolitej i należącej niepodzielnie do inwestorów.

Sąd w tym miejscu zaznacza, że za stanowiskiem obu stron sporu przemawiają pewne argumenty, stąd stanowiska te należy wyważyć.

Wojewoda twierdzi, że procentowy udział powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycyjnego należy odnosić proporcjonalnie do tych terenów, które oznaczono jako 1MN – gdyż to właśnie dla tych terenów wskaźnik ten ustanowiono. Z całokształtu wywodu organu można więc wnioskować, że opowiada się on za rozdzielnym stosowaniem wskaźników i parametrów zabudowy do obszarów o różnych symbolach.

Skarżący z kolei optują za wykładnią literalną § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b uchwały [...] i akcentują, że 6 % powierzchni zabudowy wprost odniesiono do "działki budowlanej", która jest przede wszystkim "nieruchomością gruntową lub działką gruntu" (art. 2 pkt 12 u.p.z.p.). Wreszcie działka gruntu, to niepodzielona, ciągła część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej (art. 4 pkt 3 u.g.n.).

W ocenie Sądu interpretacji § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b uchwały [...] należy dokonywać przez pryzmat wartości jaką jest ład przestrzenny, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Spór w sprawie dotyczy w istocie tego jak ocenić proporcję budynku (powierzchni jego zabudowy) w stosunku do różnie rozumianej powierzchni działki budowlanej.

W tym miejscu zaakcentować należy, że uchwała [...] jest aktem prawa miejscowego, powszechnie obowiązującym i zawierającym normy abstrakcyjne i generalne. Normy te nie odnoszą się do sprecyzowanego stanu faktycznego, ale regulują wszelkie stosunki prawne na przyszłość, zależnie od okoliczności, w których będą stosowane.

Jest oczywistym, i zresztą wynika to wprost z ustawy, że plan miejscowy może ustalać przeznaczenie terenu oraz określać jego sposób zagospodarowania i warunki zabudowy (art. 4 ust 1 u.p.z.p.), a tym samym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Plany miejscowe wpisują się zatem w umocowane ustawowo instrumentarium prawne, które ujmować należy w kategoriach regulacji determinujących treść prawa własności nieruchomości. Spostrzeżenie to jest ważne, gdyż należy uświadomić sobie, że gdy chodzi o normy miejscowe uszczuplające prawa właściciela, powinny być one postrzegane jako ograniczające własność, a przez to wykluczyć należy ich rozszerzającą interpretację. Skłania do tego jednoznacznie systematyka regulacji konstytucyjnych dotyczących ochrony własności (por. art. 64 ust. 1-2 wobec ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.)

Jak już zaznaczono, W. M. i R. M. złożyli wniosek o zmianę pozwolenia na budowę z 2017 r., a więc także o zatwierdzenie zmienionego projektu budowlanego, w warunkach, gdy dysponowali jako właściciele nieruchomością, wpisaną do ewidencji gruntów i budynków jako jednolita działka ewidencyjna oznaczona numerem 34. Działka ta– jako taka – jest działką budowlaną, gdyż ma ona wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniające wymogi realizacji na niej obiektów budowlanych (art. 2 pkt 12 u.p.z.p.).

Występując [...] września 2019 r. z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę z 2017 r., a co za tym idzie, zatwierdzenie zmienionego projektu budowlanego, W. M. i R. M. działali w warunkach, w których dysponowali oni własną, jednolitą działką (34), która bezspornie umożliwia lokalizowanie w jej obszarze obiektów budowlanych – budynku mieszkalnego. Zarazem swe prawa do zabudowy o określonej intensywności (6 % powierzchni działki budowlanej) inwestorzy wywodzą, z § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b uchwały [...], który wprost o tym stanowi.

Zdaniem Sądu w opisanych wyżej okolicznościach nie byłoby właściwym interpretowanie planu miejscowego w sposób, jak to prezentuje Wojewoda. Organ odwoławczy uznaje bowiem, że jeżeli działka ewidencyjna w danym stanie faktycznym, podpadającym pod sporny § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b uchwały [...], jest częściowo objęta innym symbolem (1Kz-Z/WS), to oznacza, że wskaźnik powierzchni zabudowy należy odnosić proporcjonalnie tylko do pozostałej jej części oznaczonej jako 1MN. Sąd nie przeczy, że postulat Wojewody jest poniekąd zrozumiały, w tym sensie, że zakłada on rozdzielenie i uporządkowanie sposobów zagospodarowania obszarów o różnych symbolach na obszarze planu. Trzeba mieć jednak świadomość, że sam § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b uchwały [...], jak i także jej § 5 (dotyczy terenów [...]) nie dostarczają argumentów na obronę tezy, że wskaźnik powierzchni zabudowy należy proporcjonalnie zmniejszać, odnoszą go do części nieruchomości inwestora i to na jego niekorzyść.

Sąd zaznacza także, że o ile w granicach działki [...] część terenu objęto symbolem [...], to jednak z symbolem tym nie związano przeznaczenia, które wykluczałoby zagospodarowanie tego terenu na potrzeby inwestora w granicach przedmiotu jego własności. Wprowadzony przez lokalnego prawodawcę zakaz lokalizacji budynków (§ 5 ust. 5 pkt 2 uchwały [...]) nie oznacza zakazu podejmowania jakiejkolwiek działalności związanej z zagospodarowaniem działki w części objętej tym zakazem. Przeznaczenie terenu [...] pod funkcję zieleni i wód w klinie zieleni w planie miejscowym podyktowane zostało wyraźnie jednym celem w nim zapisanym, jakim jest ochrona walorów krajobrazowych otoczenia (§ 5 ust. 2 pkt 1 lit. a uchwały [...]). Natomiast plan nie miał na celu realizować na tym terenie celów publicznych.

Innymi słowy działkę 34 należy traktować całą jako działkę budowlaną, bowiem to na niej zrealizowane ma zostać zamierzenie inwestycyjne. Wprowadzenie ograniczenia jej zabudowy przez zakaz lokalizacji budynków (§ 5 ust. 5 pkt 2 uchwały [...]) oznacza jedynie tyle, że inwestor zobowiązany jest zlokalizować swoją inwestycję w tej części działki budowlanej, która nie obejmuje terenów zieleni i wód w klinie zieleni. Ograniczenie, które zostało wprowadzone przez lokalnego prawodawcę, nie oznacza natomiast, że teren "zieleni i wód" będący prywatną własnością nie może towarzyszyć funkcjonalnie właścicielowi jako swoiste przestrzenne uzupełnienie legalnie zrealizowanej obok funkcji mieszkaniowej, wyrażające się w dostarczeniu mu prywatnej przestrzeni rekreacyjnej i zielonej. Dodać można też, że teren objęty symbolem [...] może być w pewnym zakresie zagospodarowywany przez właściciela – można na nim lokalizować chociażby obiekty małej architektury.

Zaprezentowany wyżej sposób rozumienia § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b uchwały [...] nie tylko znajduje oparcie w literalnym brzmieniu rozważanego przepisu planu, ale także nie prowadzi do naruszenia naczelnej wartości jakiej hołduje u.p.z.p., czyli ładu przestrzennego. Zdaniem Sądu, gdyby obrać perspektywę bezstronnego obserwatora przestrzeni i zastanowić się jaki układ przestrzenny kreować miał rozważany przepis planu, to należałoby dojść do przekonania, że lokalny prawodawca dążył do tego, aby nie przekroczyć określonego poziomu intensywności zabudowy w stosunku do powierzchni działek, na którym zabudowa jest lokalizowana. Przy takim oglądzie dostrzeżemy, że na nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w [...] mamy w istocie do czynienia z dużą działką we własności inwestorów, która pozostaje użyteczna inwestycyjnie. Częściowo może być ona zabudowana, a częściowo przeznaczona jest pod zieleń. Budynek, jaki ma na niej docelowo powstać, będzie miał więc proporcje odpowiadające wielkości terenu inwestora. Innymi słowy, interpretacja § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b uchwały [...] zakładająca odniesienie wskaźnika 6 % do powierzchni zabudowy jednolitej działki inwestora podlegającej zabudowie, nie doprowadzi do wypaczeń, które byłyby nie do zaakceptowania w świetle założeń planu i ładu przestrzennego. Także i z tego powodu nie ma powodów, aby z regulacje planu miejscowego interpretować w kierunku ograniczającym prawa właściciela.

Odnosząc się do stanowiska W. M. i R. M. wyrażonego na rozprawie sądowej Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela zdanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w analogicznej sprawie (gdzie także interpretowano plan odnoszący dopuszczalną powierzchnię zabudowy do powierzchni działki budowlanej) uznał, że mimo, iż działka ewidencyjna została objęta trzema różnymi symbolami, w tym obszarem przeznaczonym na zabudowę mieszkaniową, jako działkę budowlaną należy uznać całą działkę ewidencyjną. Wyjaśnił, że nie ma przeszkód, aby powierzchnię zabudowy odnosić do powierzchni całej działki objętej projektem zagospodarowania terenu, a nie tylko do tej jej części, która pod zabudowę jest przeznaczona. Jedynym warunkiem jest tylko to, aby projektowana zabudowa w takiej części się mieściła (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2019 r., II SA/Kr 751/19, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe stanowisko zyskało zresztą akceptację Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie podzielił stanowiska skarżącego kasacyjnie organu (Wojewody [...]) i zaaprobował stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone wyroku II SA/Kr 751/19. Wyjaśnił, że wskaźnik powierzchni zabudowy i wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej może być liczony w odniesieniu nie tylko do powierzchni tylko tej części działki objętej projektem zagospodarowania terenu, który znajduje się w obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 9MN [była to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – uw. obecnie orzekającego Sądu], lecz wskaźniki te powinny być liczone w oparciu o całą powierzchnię działki objętej projektem zagospodarowania terenu, a więc mając także te części położone na terenach oznaczonych w planie symbolami 12ZO [tereny naturalnej zieleni nieurządzonej] i 1ZO(o) [tereny odbudowy biologicznej cieków wodnych] (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2020 r., II OSK 1059/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty podniesione w skardze są uzasadnione. W związku z tym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta (pkt 1. sentencji wyroku).

Ponownie rozpatrując wniosek W. M. i R. M. organy przyjmą (zgodnie zresztą ze stanowiskiem Wojewody, wyrażonym w dotychczasowej decyzji, akceptowanym przez skarżących), że procedowanie z wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. jest dopuszczalne w trybie zmiany pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2017 r., [...], [...] Przyjmą także, że przedłożony w 2019 r. zmieniony projekt budowlany nie narusza § 10 ust. 5 pkt 4 lit. b uchwały [...] w zakresie zaproponowanej powierzchni zabudowy odnoszonej do działki budowlanej.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości [...] zł, a na kwotę tą złożyły się kwota wpisu od skargi ([...] zł, k. 2 i 58 akt sądowych), wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictw odrębnie udzielonych przez skarżących (2 razy po [...] zł – k. 8 i 9 akt sądowych) (pkt 2. sentencji wyroku).