Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 749/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart ( spr.) Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Anna Falkiewicz-Kluj Protokolant referent stażysta Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozparzeniu odwołania Z.W., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. Wydział Spraw Wewnętrznych z [...] maja 1963 r., nr [...] .

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy.

Decyzją z [...] maja 1963 r., nr [...] (dalej jako decyzja), Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. Wydział Spraw Wewnętrznych (dalej jako Prezydium) - działając na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64), dalej jako ustawa - zezwoliło Zakładowi Sieci Cieplnej - L. na przeprowadzenie podziemnej sieci przesyłowej płynów i pary przez nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] w pasie o pow. [...] m2, stanowiącą własność K.K..

Wnioskiem z [...] stycznia 2014 r. Z.W. wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydium z [...] maja 1963 r., nr [...] .

Po rozpatrzeniu tego wniosku, Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2015 r.,

nr [...] , odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydium.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej w trybie, o którym mowa w art. 35 ustawy są: osoba, której w dniu wywłaszczenia przysługiwało prawo własności do nieruchomości; podmiot, na rzecz którego wywłaszczenie nastąpiło; jak również osoby, którym w chwili orzekania przez organ nadzoru przysługuje prawo własności lub inne prawa rzeczowe do wywłaszczonego gruntu.

Wskazał również, że z decyzji z [...] maja 1963 r. wynika, iż właścicielem przedmiotowej nieruchomości był K.K. Natomiast zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z [...] grudnia 1977 r., sygn. akt [...], spadek po K.K. nabyły K.K. oraz U.K. po połowie. Zaś spadkobierczynią K.K. jest B.L. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w J. z [...] grudnia 1997 r., sygn. akt [...]. Zatem U.K. i B.L. są stronami postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydium.

Natomiast następcą prawnym Zakładu Sieci Cieplnej - L., na rzecz którego nastąpiło ograniczenie w prawie własności nieruchomości, jest aktualnie V. L. S.A. Ponadto przymiot strony przysługuje aktualnemu właścicielowi przedmiotowej nieruchomości, uregulowanej w księdze wieczystej KW [...], tj. Z.W.

Następnie organ stwierdził, że w toku postępowania podjęto szereg kroków zmierzających do odnalezienia kompletnych dokumentów, dotyczących budowy sieci przesyłowej na przedmiotowej nieruchomości. W ramach tych działań wystąpił o udostępnienie akt do: Urzędu Miasta L., Archiwum Państwowego w L. oraz D. L. S.A. W efekcie podjętych poszukiwań nie udało się odnaleźć żadnej dokumentacji archiwalnej, tj. wniosku inwestora o uzyskanie zgody na planowe zamierzenie infrastrukturalne, korespondencji z właścicielem o wyrażenie zgody na wejście na teren nieruchomości czy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji kończącej to postępowanie.

Uzyskano natomiast akta sprawy prowadzonej z wniosku B.L. oraz U.K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydium.

Decyzją Prezydenta Miasta L. - wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej nr [...] z [...] grudnia 2008 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] maja 2009 r., nr [...] , orzeczono o odmowie wznowienia postępowania.

Organ zauważył, że pozyskany z Urzędu Miasta L. materiał dowodowy potwierdził, iż brak jest możliwości odnalezienia dokumentów, stanowiących podstawę decyzji z 1963 r. W dokumentacji znajduje się jedynie kopia sporządzonego przez pracownika Prezydium w dniu [...] maja 1963 r. protokołu ustaleń niezbędnych dla określenia odszkodowania, na przedmiotowej nieruchomości oraz kopia planu posesji, przez które przewidziana jest budowa kanału ciepłowniczego.

Wskazał również, że z kopii poświadczonego skróconego odpisu księgi wieczystej Kw nr [...], wynika, iż przedmiotowa nieruchomość stanowiła współwłasność M.P. w 1/4 części, S.P. w 1/4 części, K.K. w 1/4 części oraz K.K. w 1/4 części.

Natomiast z treści wniosku Zakładu Sieci Cieplnej - L. z 5 listopada 1963 r. oraz decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z [...] grudnia 1963 r., nr [...], wynika, że Zakład Sieci Cieplnej - L. uzyskał pozwolenie na wykonanie robót budowlanych związanych z odwodnieniem komory sieci cieplnej [...] położonej na terenie posesji przy ul. [...].

W aktach sprawy znajduje się również zaświadczenie Prezydenta Miasta L. z [...] czerwca 2012 r., nr [...], poświadczające, że decyzja Prezydium z [...] maja 1963 r. stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2006 r.

Organ wskazał, że mimo podjętych działań, zgromadzony materiał dowodowy jest szczątkowy. Nieodnalezienie przedmiotowych akt sprawy nie może stanowić podstawy do uznania, że decyzja Prezydium wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zważywszy na upływ kilkudziesięciu lat od wydania tej decyzji, brak dokumentacji dotyczącej wydanego rozstrzygnięcia nie może przesądzać o rażącym naruszeniu prawa przez organ wydający decyzję i świadczyć o tym, że dokument ten nosi znamiona nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odmienny pogląd podważałby sens istnienia instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, skoro każdy brak dokumentu w sprawie byłby uznany za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Dodał, że decyzja Prezydium rozstrzyga o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Ze znajdującego się w aktach sprawy egzemplarza decyzji wynika, że została ona skierowana do Zakładu Sieci Cieplnej - L., do którego wpłynęła w dniu [...] maja 1963 r. Decyzja wymienia w uzasadnieniu K.K., jednak nie zawiera rozdzielnika, z którego można by wywnioskować, że jej adresatem był również właściciel przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie, sama decyzja zawiera podstawę ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, przedmiot oraz zakres, co wypełniało wymagania określone przepisami ustawy.

Zdaniem organu, pewność obrotu prawnego wymaga, by ostateczne decyzje administracyjne były stabilne i aby można je było wzruszyć tylko w nadzwyczajnych sytuacjach i z ważnych powodów. Za taki powód z pewnością nie można uznać braku akt administracyjnych dotyczących zezwolenia z [...] maja 1963 r. na przeprowadzenie przewodów podziemnych służących do przesyłania płynów i pary na przedmiotowej nieruchomości. Ich brak nie przesądza bowiem o tym, że dokument taki nie został wydany na skutek prawidłowo przeprowadzonej procedury administracyjnej.

W ocenie Wojewody, nie ma również podstaw do wyprowadzenia wniosku

o braku wymaganego podpisu na wydanym orzeczeniu. Złożona do akt sprawy kopia decyzji z [...] maja 1963 r. zawiera bowiem własnoręczny podpis upoważnionego kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium - L.B.

Ponadto w toku postępowania uzyskano kartę kwalifikacyjną pracownika - L.B., zatrudnionego na stanowisku kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych sporządzoną na grudzień 1966 r. Z jej treści wynika, że L.B. pracował w Prezydium DRN L. - P. na tym stanowisku od 1958 r.

Organ zaznaczył również, że mimo przeprowadzonej kwerendy archiwalnej nie uzyskano statutu organizacyjnego ani wykazu stanowisk Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium, obowiązującego na datę wydania decyzji z 1963 r. Uzyskane z Archiwum Państwowego w L. dokumenty organizacyjne z późniejszych lat (1965 r., 1966 r.) potwierdzają natomiast, że do zakresu działania referatu spraw administracyjno-społecznych ww. Wydziału należały m.in. sprawy z zakresu prawa wywłaszczeniowego oraz innych przepisów przewidujących odszkodowania na skutek zajęcia nieruchomości lub prowadzenia robót. Do zakresu czynności Kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium należały kompetencje w podejmowaniu (wydawaniu) decyzji w sprawach związanych z zakresem działaniem wydziału, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Ponadto nie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji fakt nieotrzymania decyzji przez K.K.. Brak doręczenia decyzji stronie jest bowiem wadą postępowania stanowiącą podstawę wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Utrwalone orzecznictwo wskazuje, iż przesłanki wznowieniowe nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż oba te tryby służą różnym celom i nie są w stosunku do siebie konkurencyjne.

Organ wskazał również, że z akt sprawy wynika, iż w wyniku podjętego na wniosek B.L. oraz U.K. postępowania, decyzją Prezydenta Miasta L. - wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z [...] grudnia 2008 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] maja 2009 r., nr [...] , odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydium z [...] maja 1963 r., nr [...] .

Podkreślił, że wszelkie uwagi wnioskodawcy odnoszące się do ewentualnej wadliwości zaświadczenia Prezydenta Miasta L. z [...] czerwca 2012 r. o ostateczności decyzji z [...] maja 1963 r. nie mogą być badane w tej sprawie, gdyż nie jest ono przedmiotem tego postępowania. Tym samym brak jest podstaw do analizy, czy zaświadczenie prawidłowo określiło datę prawomocności decyzji Prezydium.

W podsumowaniu organ stwierdził, że brak akt archiwalnych powoduje, iż nie można przeprowadzić oceny postępowania i ustalić, czy było ono przeprowadzone

w sposób prawidłowy. Zatem w tym stanie sprawy należy stwierdzić, że decyzja z [...] maja 1963 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § k.p.a., a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Powyższe okoliczności stanowią przesłankę do uznania, że kwestionowana decyzja została wydana z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa.

Nie zgadzając się z decyzją Wojewody [...] Z.W. złożył odwołanie - podnosząc, że organ I instancji naruszył art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Prezydium w sytuacji, gdy nie została ona podpisana przez osobę do tego upoważnioną.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego.

Na wstępie swojego uzasadnienia przedstawił ogólne rozważania dotyczące problematyki stwierdzenia nieważności decyzji oraz przywołał stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie.

Wskazał, że z akt sprawy wynika, iż organ I instancji podjął czynności mające na celu odszukanie dokumentów postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją w Urzędzie Miasta L., Archiwum Państwowym w L. oraz występując do następcy prawnego Zakładów Sieci Cieplnej - L., tj. D. L. S.A. (obecnie V. L. S.A.). W wyniku tych działań udało się odnaleźć jedynie niewielką część dokumentów postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją.

Dodał, że kwestionowana decyzja Prezydium z [...] maja 1963 r. została wydana na podstawie art. 35 ustawy, zatem w aspekcie zgodności z przepisami tej ustawy organ I instancji winien był ocenić kwestionowaną decyzję.

Zdaniem organu II instancji nie ulega niewątpliwości, że kwestionowana decyzja dotyczyła inwestycji liniowej. Przedsięwzięcia tego rodzaju nierzadko obejmowały odcinki inwestycji liczące kilkanaście kilometrów przechodzące przez kilkadziesiąt nieruchomości, należących do wielu właścicieli. Mając na uwadze powyższe, w sytuacji, w której postępowanie nieważnościowe dotyczy decyzji wydanej na podstawie art. 35 ustawy, to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy (art. 28 k.p.a.) - czyli decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok NSA

z 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 364/05).

Następnie wskazał, że z treści księgi wieczystej KW [...] wynika, że prawo własności przedmiotowej nieruchomości przysługuje Z.W. - na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży z [...] sierpnia 2009 r., Rep. A Nr [...]. Skarżący ma zatem interes prawny na gruncie postępowania nadzorczego odnośnie kwestionowanej decyzji Prezydium.

Wskazał także, że według przepisów prawa obowiązujących w chwili wydania decyzji z [...] maja 1963 r., proces inwestycyjny związany z budową urządzeń przesyłowych składał się z kilku odrębnych etapów. Jednym z elementów tego postępowania było wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w trybie przepisów ustawy z 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1961 r. Nr 7, poz. 47). Dopiero bowiem decyzja lokalizacyjna konkretyzowała zadania planowe nie tylko co do miejsca, lecz także w określonym czasie. W postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji decydowano między innymi o przebiegu planowanej inwestycji liniowej, ustalano jej zgodność z przepisami prawa miejscowego oraz uzyskiwano niezbędne uzgodnienia i opinie. Kolejnym etapem procesu inwestycyjnego, następującym po wydaniu i uzyskaniu waloru ostateczności przez decyzję lokalizacyjną, było udostępnienie inwestorowi nieruchomości, na których prowadzone miały być prace. Budowa urządzeń przesyłowych wymagała bowiem z reguły wkroczenia na cudzy grunt i ograniczała tym samym uprawnienia właściciela.

Minister - przywołując treść art. 35 ust. 1 - 3 ustawy - stwierdził, że regulacja ta stanowiła podstawę do ograniczenia własności nieruchomości, mieszczącego się

w granicach szeroko rozumianego pojęcia wywłaszczenia. Skutkiem ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej na podstawie tego przepisu było ograniczenie prawa własności nieruchomości przez ustanowienie trwałego obowiązku znoszenia przez właściciela w sferze, w której może być wykonywana własność nieruchomości, stanu ukształtowanego przebiegiem zainstalowanego urządzenia przesyłowego.

Dodał, że nie budzi wątpliwości, iż inwestycja dotyczyła kategorii obiektów wskazanych w art. 35 ust. 1 ustawy z uwagi na to, że decyzja Prezydium zezwalała na przeprowadzenie podziemnej sieci przesyłowej płynów i pary przez przedmiotową nieruchomość w pasie o pow. [...] m2.

Podniósł też, iż decyzja wydana w trybie art. 35 ustawy musiała być zgodna z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową. Jakkolwiek w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym nie zachował się żaden z egzemplarzy decyzji lokalizacyjnej, to należy na podstawie akt sprawy uznać, że funkcjonowała ona w obrocie prawnym (m.in. jest ona wzmiankowana w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji z [...] maja 1963 r.).

Zdaniem Ministra, powyższe wskazuje, iż zostały spełnione przesłanki z art. 35 ustawy niezbędne do wejścia na teren w celu budowy ww. sieci przesyłowej płynów

i pary. W związku z tym nie można stwierdzić, aby decyzja Prezydium z [...] maja 1963 r. rażąco naruszała prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister zauważył, że pomimo tego, iż w postępowaniu nadzorczym nie udało się odnaleźć archiwalnych egzemplarzy zwrotnych potwierdzeń odbioru kwestionowanej decyzji - to nie można przyjąć, że nie została ona doręczona wszystkim stronom postępowania lub została skierowana do podmiotów niebędących stronami tego postępowania, tym bardziej, iż od jej wydania minęło ponad 55 lat. Ponadto strona nie powołała w tym zakresie żadnych wiarygodnych dowodów mogących wskazywać, że K.K. nie doręczono tej decyzji.

Zaznaczył, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż decyzja wywłaszczeniowa została doręczona co najmniej inwestorowi, o czym świadczy zrealizowanie przez Zakład Sieci Cieplnej - L. planowanej inwestycji, co z kolei oznacza, że decyzja weszła do obrotu prawnego.

Nie podzielił też zarzutów odwołania dotyczących braku w decyzji odpowiednich odesłań wskazujących na konkretne, wydane w sprawie upoważnienie do podpisywania decyzji udzielone Kierownikowi Wydziału, który podpisał decyzję. Informacja o tym upoważnieniu nie jest elementem decyzji (art. 107 § 1 k.p.a.). Brak powołania się na upoważnienie do podpisania decyzji nie uzasadnia uchylenia jej, tym bardziej wzruszenia jej w trybie nadzwyczajnym.

W ocenie Ministra odwołujący - zarzucając organowi I instancji naruszenie

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - nie wykazał, że decyzję wywłaszczeniową podpisał Kierownik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium bez wymaganego przepisami prawa upoważnienia. Odwołujący powołał się przy tym na dokumentację zgromadzoną przez organ wojewódzki dotyczącą pracy L.B. w Wydziale Spraw Wewnętrznych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. w latach 1965-1966, w której to brak jest stosownego upoważnienia. Okoliczność ta nie przesądza jednak, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji, tj. w 1963 r. upoważnienie takie nie obowiązywało. Co więcej, zgromadzony w sprawie materiał uprawdopodobnia wniosek, że upoważnienie zostało udzielone bowiem, jak wynika z akt sprawy, do zakresu czynności Kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium należała m.in. prerogatywa wydawania decyzji administracyjnych w sprawach wywłaszczeniowych.

Minister zwrócił uwagę również na fakt, że na przedmiotowej nieruchomości została wybudowana sieć przesyłowa, która do chwili obecnej służy przesyłaniu płynów i pary, aby ostatecznie trafić do odbiorców i służyć m.in. zbiorowemu zaopatrzeniu ludności w ciepło. Nie ulega zatem wątpliwości, że urządzenia przesyłowe energii spełniają cel publiczny. Ma to znaczenie w kontekście wydanego przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z [...] maja 2015 r., sygn. akt [...], stwierdzającego, że art. 156 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, jest niezgody z art. 2 Konstytucji RP. Uzasadnione jest przekonanie, że skoro od wydania decyzji upłynęło ponad 50 lat, to przy uwzględnieniu konstytucyjnej zasady praworządności (legalizmu, bezpieczeństwa prawnego, zaufania obywatela do państwa, lojalności państwa) wynikającej z art. 2 Konstytucji RP i skutków jakie niesie ta decyzja, brak jest podstaw do wyeliminowania przedmiotowego orzeczenia z obrotu prawnego. Decyzja nie pozbawiła właściciela nieruchomości prawa do władania nią, a jedynie ograniczyła sposób korzystania poprzez posadowienie urządzeń przesyłowych. Stwierdzenie nieważności takiej decyzji nie wywołałoby skutku w postaci ich usunięcia. Konieczność pozostawienia tych urządzeń wynika z racji ogólnospołecznych, które w tym wypadku stanowią cel nadrzędny.

Następnie wskazał, że w trakcie postępowania nie stwierdzono również, aby badana decyzja Prezydium z [...] maja 1963 r. naruszała pozostałe przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a.

Decyzja ta wydana została przez organ właściwy rzeczowo i miejscowo oraz powołano w niej prawidłową podstawę prawną. Nie dotyczyła ona również sprawy rozstrzygniętej poprzednio inną decyzją administracyjną i została skierowana do osoby będącej stroną postępowania. Wykonanie tej decyzji, w dacie jej wydania, nie prowadziło do czynu zagrożonego karą, ani też nie zawierała wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Kwestionowana decyzja była ponadto wykonalna w dacie jej wydania.

W związku z tym Minister uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Ponadto stwierdził, że zgodnie z określoną w art. 16 k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnych mającą na celu stabilizację opartych na decyzji stosunków prawnych, w tej sprawie nie można stwierdzić rażącego naruszenia przepisów. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jako wyjątek od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, następuje tylko wtedy, gdy bezspornie ustalone zostało istnienie przyczyny nieważności określonej w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 19 maja 1989 r., sygn. IV SA 90/89).

W końcowej części uzasadnienia Minister podniósł, że decyzja organu I instancji skierowana została m.in. do U.K. oraz B.L.

Wskazał - przywołując treść art. 28 k.p.a. - iż legitymację do złożenia podania o stwierdzenie nieważności decyzji ma każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego. W razie następstwa prawnego, prawo do żądania wszczęcia postępowania w trybie stwierdzenia nieważności przechodzi na następców prawnych strony postępowania zwykłego. Na gruncie k.p.a. kwestię skutków następstwa prawnego dla postępowania administracyjnego reguluje przepis art. 30 § 4 k.p.a. Wynika z niego, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w przypadku przeniesienia na inny podmiot praw zbywalnych w drodze czynności prawnej bądź nabycia składników masy spadkowej przez spadkobierców strony dokonuje się zmiana układu podmiotowego postępowania. Powyższe zdarzenia prawne powodują, że w miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Zasada ta odnosi się również do uprawnień procesowych materialnie legitymowanych następców prawnych w zakresie inicjowania postępowań nadzwyczajnych, w tym stwierdzenia nieważności decyzji.

Dodał, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydium dotyczyło zezwolenia na przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość sieci przesyłowej. Zatem sprawa zakończona tą ostateczną decyzją odnosiła się do nieruchomości, czyli dotyczyła praw zbywalnych i dziedzicznych, skutkiem czego zastosowanie do niej mogła znaleźć reguła następstwa procesowego określona w art. 30 § 4 k.p.a. Każde przejście tej nieruchomości na inny podmiot, bez względu na tytuł tego przejścia: czy ogólny czy też szczególny, legitymowało prawnie kolejnych nabywców czyniąc ich materialnie umocowanymi do podejmowania czynności związanych z nieruchomością.

Następnie stwierdził, że U.K. oraz B.L. nabyły przedmiotową nieruchomość w drodze spadkobrania po K.K.. Wstąpiły zatem w ogół praw i obowiązków związanych, między innymi, z własnością tej nieruchomości. Następnie jednak umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego z [...] sierpnia 2009 r., Rep. A Nr [...], Z.W. nabył przedmiotową nieruchomość. Tym samym nastąpiło wstąpienie nowego właściciela w ogół stosunków prawnych, uprawnień i obowiązków, związanych z przedmiotową nieruchomością.

Zbycie zatem przez U.K. oraz B.L. prawa własności nieruchomości na rzecz osoby trzeciej pozbawiło ich uprawnień do tej nieruchomości, w tym interesu prawnego uzasadniającego przymiot strony w sprawie o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. Przejście własności przedmiotowej nieruchomości na nowego właściciela Z.W. ujawnione zostało w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości. Przy tym wyjaśnić należy, że przedmiotem decyzji ostatecznej z [...] maja 1963 r. było ograniczenie prawa własności, a nie jej wywłaszczenie, którego skutki trwają do dziś i wpływają na sytuację prawną Z.W. Tak określony przedmiot postępowania czyni błędnym przyznanie przez organ I instancji przymiotu strony U.K. oraz B.L.

Podsumowując tę cześć rozważań Minister stwierdził, że organ wojewódzki błędnie uczynił stronami postępowania U.K. oraz B.L., gdyż osoby te nie posiadają interesu prawnego do występowania w niniejszym postępowaniu.

Na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z.W. - zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy prawidłowa ocena sprawy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wymagała uchylenia w całości decyzji organu I instancji i stwierdzenia nieważności całości decyzji Prezydium z [...] maja 1963 r.,

nr [...] .

W uzasadnieniu skargi podniósł, że - wbrew stanowisku organu - naruszenia prawa przy wydaniu decyzji Prezydium z [...] maja 1963 r. miały charakter rażący.

Skarżący wskazał, że postępowanie nie wykazało, aby w dniu wydania decyzji

z [...] maja 1963 r. istniało upoważnienie dla L.B. do jej wydania. Z uzyskanych w postępowaniu dokumentów archiwalnych w postaci karty kwalifikacyjnej pracownika - L.B. i dokumentów organizacyjnych z lat 1965 i 1966 wynika brak istnienia takiego upoważnienia na dzień [...] maja 1963 r. Tym samym należy uznać, że decyzja ta została podjęta z naruszeniem art. 101 § 1 k.p.a. (art. 99 § 1 k.p.a. w brzmieniu na dzień wydania decyzji), gdyż nie została ona podpisana przez osobę upoważnioną, tj. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym skarżący nie kwestionuje braku wskazania upoważnienia w treści decyzji (art. 107 § 1 k.p.a.), ale wykazany w postępowaniu brak istnienia takiego upoważnienia. Zdaniem skarżącego, wbrew stanowisku organu, stwierdzony stan faktyczny pozwala na uznanie, że przedmiotową decyzję wywłaszczeniową podpisała osoba nieuprawniona.

Skarżący podniósł również, że postępowanie potwierdziło brak doręczenia decyzji z [...] maja 1963 r. K.K., właścicielowi wywłaszczonej nieruchomości, a także brak w decyzji informacji, że jest ona do niego skierowana. Świadczy to o prawnym i faktycznym naruszeniu praw obywatelskich właściciela wywłaszczonej nieruchomości, istniejącym w dniu wydania decyzji, która tym samym, wedle intencji osób biorących udział w jej wydaniu, miała być wydana bez udziału K.K. Takie uchybienie stanowi rażące naruszenie prawa w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., a ponad 55 letni upływ czasu od wydania decyzji nie może stanowić jedynej przesłanki uznania jej legalności.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Z.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju

z [...] października 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...]

z [...] września 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. Wydział Spraw Wewnętrznych

z [...] maja 1963 r., nr [...] - zezwalającej Zakładowi Sieci Cieplnej - L. na przeprowadzenie podziemnej sieci przesyłowej płynów i pary przez nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] w pasie o pow. [...] m2, stanowiącą własność K.K.

Kontrola Sądu w przedmiotowej sprawie dotyczy zatem decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, a mianowicie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie art.156-158 k.p.a. i podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, iż odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana

z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 k.p.a.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji są enumeratywnie określone

w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a.

Z uwagi jednak na fakt, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach k.p.a. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie.

W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że naruszenie może być uznane za rażące, gdy jest ono oczywiste i koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W wyniku tego naruszenia powstają zatem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować.

Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym nie wystarczy samo tylko stwierdzenie o tym, iż doszło do takiego naruszenia prawa. Organ zobowiązany jest do wykazania, że uchybienie jakim dotknięta jest kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, ma charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Tylko wówczas treść wadliwej decyzji

i czynności ją poprzedzające stanowią zaprzeczenie stanu prawnego.

Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, iż niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw, w taki sposób, jakby gdyby od początku nie została wydana.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy decyzja Prezydium z [...] maja 1963 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 – 3 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji, organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogły za zezwoleniem naczelnika gminy, a w miastach - prezydenta lub naczelnika miasta (dzielnicy) zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach - zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową - ciągi drenażowe, przewody służące do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności

i sygnalizacji, a także inne podziemne lub nadziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń (ust. 1). Osobom upoważnionym przez właściwy organ, instytucję lub przedsiębiorstwo państwowe przysługiwało prawo dostępu do tych przewodów i urządzeń w celu wykonywania czynności związanych

z ich konserwacją (ust. 2). Jeżeli założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń powodowało, że nieruchomość nie nadawała się do dalszego racjonalnego jej użytkowania przez właściciela na cele dotychczasowe, nieruchomość podlegała wywłaszczeniu w trybie i według zasad przewidzianych w ustawie dla wywłaszczenia nieruchomości (ust. 3).

Istotne znaczenie - dla ustalenia, czy przy udzielaniu zezwolenia na przeprowadzenie podziemnej sieci przesyłowej na przedmiotowej nieruchomości zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ust. 1 ustawy - ma okoliczność,

iż z uwagi na znaczny upływ czasu od daty wydania kwestionowanej decyzji z [...] maja

1963 r. (ponad 55 lat) zachował się jedynie szczątkowy materiał archiwalny.

Organ nadzoru wskazał, że dokumentacja archiwalna dotycząca niniejszej sprawy ma charakter szczątkowy. Przy czym podjęto szereg czynności zmierzających od odnalezienia kompletnych dokumentów dotyczących budowy sieci przesyłowej na przedmiotowej nieruchomości. W toku postępowania zwracano się o udostępnienie akt do Urzędu Miasta L., Archiwum Państwowego w L. i D. L. S.A. W wyniku tych poszukiwań nie udało się odnaleźć żadnej dokumentacji archiwalnej.

Niewątpliwie brak kompletnych akt postępowania - dotyczącego zezwolenia na przeprowadzenie sieci przesyłowej przez przedmiotową nieruchomość - utrudnia dokonanie oceny prawidłowości tego postępowania i to w zakresie istnienia przesłanek nieważności postępowania.

Jednak, w ocenie Sądu, niezachowanie się żadnego egzemplarza decyzji lokalizacyjnej nie oznacza, że decyzja taka nie istniała obrocie prawnym w dacie wydania kwestionowanej decyzji z [...] maja 1963 r. Tym bardziej, że z uzasadnienia tej decyzji wynika, że została ona wydana zgodnie z decyzją lokalizacyjną.

W tych okolicznościach sprawy należało uznać, że zachowane zostały przesłanki określone w art. 35 ustawy warunkujące wydanie zezwolenia na przeprowadzenie sieci przesyłowej przez przedmiotową nieruchomość.

Zgodzić się też należy z organem odwoławczym, że kwestionowana decyzja weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona inwestorowi, co potwierdza znajdująca się na egzemplarzu decyzji prezentata Zakładu Sieci Cieplnej - L.

z oznaczeniem daty wpływu - [...] maja 1963 r. oraz fakt zrealizowania planowanej inwestycji przez Zakład Sieci Cieplnej - L.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi dotyczący braku doręczenia decyzji Prezydium z [...] maja 1963 r. właścicielowi przedmiotowej nieruchomości – K.K.

Z uwagi na znaczny upływ czasu nie zachowały się żadne dokumenty mogące zawierać informacje do kogo kwestionowana decyzja została skierowana i komu została doręczona (z wyjątkiem inwestora). Nie udało się odnaleźć akt archiwalnych, w których znajdowałyby się zwrotne potwierdzenia odbioru tej decyzji. Nie zachował się również rozdzielnik tej decyzji z oznaczeniem stron do których decyzja była kierowana.

Niekompletność materiału dowodowego w niniejszej sprawie uniemożliwia zatem obiektywne, jednoznaczne stwierdzenie, czy decyzja Prezydium została doręczona właścicielowi przedmiotowej nieruchomości.

Zaznaczyć jednak należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybach nadzwyczajnych, zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia, zaś wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji (por. wyroki NSA z 4 stycznia 1999 roku., sygn. akt IV SA 1342/98, LEX nr 45699; z 24 sierpnia 2010 roku., sygn. akt I OSK 1415/09). Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wtedy, gdy zaistnieją przesłanki wymienione enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Ocena istnienia tych przesłanek nie może opierać się na domniemaniach – ani na domniemaniu prawidłowości, ani na domniemaniu wadliwości decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności niezbędne jest jednoznaczne ustalenie, czy doszło do naruszenia prawa i dokonania oceny charakteru tego naruszenia w kontekście przesłanek nieważności decyzji. Jest to bowiem postępowanie nadzwyczajne, które służy jedynie wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi (por. wyrok NSA z 26 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 470/08).

Tymczasem skarżący - na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy - nie przedstawił żadnych dowodów czy argumentów wskazujących na brak doręczenia kwestionowanej decyzji właścicielowi przedmiotowej nieruchomości.

Ponadto - co również podnosił już organ I instancji - brak doręczenia decyzji stronie jest wadą postępowania stanowiącą podstawę wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - a nie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

Zaznaczyć także należy, że w aktach sprawy znajduje się - wydane w trybie

art. 217 § 1 i 2 k.p.a. na wniosek D. L. S.A. - zaświadczenie Prezydenta Miasta L. z [...] czerwca 2012 r., nr [...], stwierdzające, że decyzja Prezydium z [...] maja 1963 r. stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2006 r.

Przy czym w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek śladu, że zaświadczenie to zostało skutecznie zakwestionowane - a więc funkcjonuje ono w obrocie prawnym.

Niezasadny okazał się też zarzut skargi dotyczący podpisania decyzji Prezydium przez osobę nieupoważnioną, tj. Kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium - L.B.. Przy czym skarżący nie kwestionuje braku wskazania upoważnienia w treści decyzji, ale brak istnienia takiego upoważnienia.

Wskazać należy, że w piśmiennictwie oraz w orzecznictwie przyjmuje się, że udzielenie upoważnienia do wydawania decyzji w imieniu organu jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Nie powoduje ono utraty przez organ udzielający kompetencji do załatwiania sprawy, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu

i na jego odpowiedzialność. Upoważnienie takie powinno mieć formę pisemną

z określeniem daty, od której obowiązuje oraz wskazywać szczegółowo zakres objęty tym upoważnieniem (por. wyroki NSA z 21 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1003/11;

z 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1563/11; z 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1554/12).

Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (...).

Oznacza to, że decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. Nie każdy jednak brak pociąga za sobą jej nieważność.

Rację należy przyznać skarżącemu, że podpisanie decyzji przez osobę nieupoważnioną powinno być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa.

W rozpoznawanej sprawie kwestionowana decyzja Prezydium z [...] maja 1963 r. została podpisana przez Kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium - L.B..

Jednakże - wbrew twierdzeniom skarżącego - brak w dokumentacji upoważnienia nie może prowadzić do wniosku, że takiego upoważnienia w ogóle nie było, w szczególności biorąc pod uwagę znaczny upływ czasu (ponad 55 lat ) od daty wydania decyzji.

Zaznaczyć przy tym należy, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące organizacji Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium.

Z zakresu czynności pracowników Wydziału Spraw Wewnętrznych stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. z sierpnia 1965 r. (brak daty dziennej) wynika, że do kompetencji kierownika Wydziału należy podejmowanie decyzji w sprawach związanych z zakresem działania Wydziału oraz nadzór słuszności i zgodności z prawem podejmowanych decyzji.

Zaś z wykazu stanowisk Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. sporządzonego w związku z regulacją płac na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 1966 r. (Dz. U. Nr 30, poz. 180) wynika, iż w zakresie kompetencji kierownika wydziału mieści się wydawanie decyzji administracyjnych w zakresie działania Wydziału zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Natomiast z § 8 lit. a) Regulaminu organizacyjnego Wydziału Spraw Wewnętrznych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. wynika, że na czele Wydziału Spraw Wewnętrznych stoi kierownik, który wydaje decyzje administracyjne w zakresie działania wydziału, a z § 10 lit. f) ww. Regulaminu wynika, iż do zakresu działania referatu spraw administracyjno-społecznych należą sprawy z zakresu prawa wywłaszczeniowego oraz innych przepisów przewidujących odszkodowania na skutek zajęcia nieruchomości lub prowadzenia robót.

W aktach sprawy znajduje się również karta kwalifikacyjna Kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych - L.B. z grudnia 1966 r., z której wynika, że zakres jego kompetencji obejmował wydawanie decyzji administracyjnych w zakresie działania Wydziału zgodnie z obowiązującym przepisami. Z karty tej wynika również, że L.B. pracuje w Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. na stanowisku Kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych od 1958 r.

Wprawdzie regulacje te wydane zostały już po wydaniu kwestionowanej decyzji z [...] maja 1963 r., jednak należy domniemywać, że kompetencje kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych - w niniejszej sprawie L.B. będącego kierownikiem Wydziału od 1958 r. - opisane w powyższych regulacjach przysługiwały mu także w dniu wydania tej decyzji.

Skoro na podstawie powołanych wyżej regulacji, Kierownik Wydziału Spraw Wewnętrznych uprawniony był do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie działania Wydziału - do którego należały m.in. sprawy z zakresu prawa wywłaszczeniowego - to brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania decyzji Prezydium z [...] maja 1963 r. Wskazać bowiem należy, że decyzja ta została opatrzona podpisem nieprzypadkowej, niezidentyfikowanej co do funkcji osoby, lecz Kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych działającego w zakresie swoich kompetencji.

W tej sytuacji decyzja Prezydium z [...] maja 1963 r. korzysta z domniemania legalności. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które to domniemanie mogłyby obalić, a same gołosłowne jego twierdzenia są daleko niewystarczające do stwierdzenia nieważności decyzji z tej przyczyny zważywszy, że to naruszenie musiałoby być oczywiste i niebudzące wątpliwości.

Sąd pragnie również podnieść, że zupełnie niezrozumiały jest następujący zarzut skarżącego: "Tym samym należy uznać, że decyzja ta została podjęta z naruszeniem art. 101 § 1 k.p.a. (art. 99 § 1 k.p.a. w brzmieniu na dzień wydania decyzji), gdyż nie została ona podpisana przez osobę upoważnioną, tj. została wydana z rażącym naruszeniem prawa."

Aktualnie art. 101 § 1 k.p.a. stanowi: " O postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony." Zaś w 1963 roku art. 99 k.p.a. (nie był podzielony na §) stanowił: "Organ administracji publicznej, który z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 1-3a zawiesił postępowanie wszczęte z urzędu, poczyni równocześnie niezbędne kroki w celu usunięcia przeszkody do dalszego prowadzenia postępowania. Tak samo postąpi organ w razie zawieszenia z tej samej przyczyny postępowania wszczętego na żądanie strony, jeżeli interes społeczny przemawia za załatwieniem sprawy."

Stwierdzić należy również, że z zachowanych akt archiwalnych nie wynika, aby kwestionowana decyzja obarczona była inną kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu, działania podjęte przez organ w celu wydania prawidłowego rozstrzygnięcia - przy jednoczesnym braku kompletnych akt postępowania - powodują, że nie można uczynić mu zarzutu, że nie zbadał wszechstronnie i starannie sprawy oraz, że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących wydania kwestionowanej decyzji Prezydium z [...] maja 1963 r. z rażącym naruszeniem prawa.

Reasumując Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie wnikliwie

i wszechstronnie rozpatrzyły cały dostępny materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko, nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów i zyskując całkowitą aprobatę Sądu - zaś wydane decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji wyroku.