Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 164/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka /spr/ Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2006r. sprawy ze skarg S. K.-Ś., I. O., M. W. , Z. Ch., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących S. K.-Ś. , I. O., M. W. kwotę 755 zł (siedemset pięćdziesiątpięć) oraz na rzecz Z. Ch. kwotę 755 zł (siedemset pięćdziesiątpięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E.Brychcy /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Zarząd Dróg Miejskich w P. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2001 r. zwrócił się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla opracowania "Trasy tramwajowej w ul. [...]" etap II - ul. [...], Pl. [...], ul. [...], ul. [...], ul. N[...], skrzyżowanie ulic[...]-[...].

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] Nr [...]na podstawie art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz na podstawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 6 grudnia 1994 r. Nr X/58/II/94 ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ul. [...]- Pl. [...] i ul. Ra[...] na odcinku od ul. [...]do ul. [...]- etap II dla trasy tramwaju w ul. [...]. Decyzję powyższą doręczono pełnomocnikowi Z.Ch. a w imieniu współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...]- jej administratorowi – H. Ch .

Na skutek odwołań wniesionych przez uczestników postępowania administracyjnego - Z.Ch. i współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...], reprezentowanych przez profesjonalnych pełnomocników, zarzucających między innymi naruszenie przepisów kpa poprzez nie wyjaśnienie okoliczności wskazujących na fakt, iż treść decyzji organu I instancji narusza uzasadnione interesy osób trzecich, brak pełnych danych dotyczących wpływu inwestycji na środowisko oraz zaniechanie uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków - Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 5 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższą decyzję doręczono r. pr. L. M. i adw. M. H.-K .

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]Nr [...]na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy trasy tramwajowej w ul. [...] - II etap ul. [...] - Pl. [...] i ul. R [...] na odcinku od ul. [...]do ul. T [...].

W treści decyzji Prezydent Miasta ustalił warunki przedmiotowej inwestycji wynikające z przepisów szczególnych.

Wskazał, że obiekty należy zlokalizować i zaprojektować zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75, poz. 690).

Projekt budowlany oraz wniosek o wydanie pozwolenia na budowę winny spełniać wymogi określone w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016) oraz Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U Nr 120, poz. 1133). Jednocześnie projekt budowlany winien uwzględniać warunki określone przepisami Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz 430).

Organ I instancji wskazał, że inwestor powinien uwzględnić warunki wynikające z uzgodnienia projektu budowlanego z organami ochrony środowiska, inspekcji sanitarnej oraz Miejskim Konserwatorem Zabytków działającym w imieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Prezydenta Miasta w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorką.

W przypadku realizacji sieci infrastruktury technicznej poza granicami inwestycji konieczne będzie otrzymanie odrębnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed uzyskaniem pozwolenia na budowę planowanego zamierzenia.

Organ I instancji wskazał następnie wytyczne co do określenia szerokości pasa roboczego dla sieci i przyłączy oraz szczegółowe wytyczne komunikacyjne i urbanistyczne dla przedmiotowej trasy zgodnie z kierunkami rozwoju komunikacji zbiorowej Miasta P., jak i projektem planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście P.".

Projekt budowlany winien być również ustalony z właścicielami gruntów, na których będzie realizowana inwestycja oraz z gestorami sieci, z którymi uzgodnić należy także ewentualną przebudowę istniejącej infrastruktury technicznej kolidującej z projektowanym zamierzeniem.

Następnie w decyzji z [...] organ I instancji wskazał jakiego rodzaju warunki i zastrzeżenia inwestor winien brać pod uwagę w projekcie budowlanym, wynikające z uzgodnień organów, do których zwracano się w toku postępowania administracyjnego zbierając materiał przygotowawczy do wydania przedmiotowej decyzji. Organ I instancji wskazał, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy uzyskał także akceptację Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz Wojewody .

Organ wydający decyzję w sprawie wskazał także, iż na etapie projektowania i realizacji zamierzenia zastosować należy rozwiązania techniczne i materiały eliminujące drgania w celu niedopuszczenia do pogorszenia stanu technicznego budynków sąsiadujących z inwestycją i nieprzekraczające normatywnie dopuszczalnych drgań.

Inwestor winien zapewnić, także po zrealizowaniu przedsięwzięcia, możliwość wjazdu na posesje właścicielom i mieszkańcom posesji przyległych do przebudowywanych ulic.

W dalszej kolejności organ wydający decyzję o warunkach zabudowy wskazał na zastrzeżenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej obejmujące w szczególności warunki przebudowy, wymiany lub renowacji uzbrojenia elekto-energetycznego, wodociągowego, gazowego, grzewczego i telekomunikacyjnego oraz uzbrojenia kanalizacji sanitarnej i deszczowej.

Organ I instancji opisał także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wynikające z dyspozycji art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W motywach swojego rozstrzygnięcia organ I instancji w pierwszej kolejności opisał stan faktyczny sprawy dzieląc go na dwie części. W pierwszej wymienił poszczególne czynności podjęte w toku postępowania administracyjnego aż do wydania pierwszej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]. Organ wskazał także na uwagi i zarzuty do projektu planowanej inwestycji podnoszone przez instytucje i mieszkańców będących stronami w sprawie oraz na fakt, że organ ustosunkował się do nich w uchylonej decyzji.

W dalszej kolejności organ przytoczył etapy postępowania administracyjnego aż do wydania decyzji z dnia [...]., ze szczególnym uwzględnieniem przeprowadzonej rozprawy administracyjnej oraz wnoszonych w jej toku uwag i wniosków stron. Organ I instancji w kwestionowanej decyzji ustosunkował się do podnoszonych przez strony zarzutów, a także do kolejnych wątpliwości zgłaszanych na dalszym etapie postępowania w przedkładanych pismach procesowych.

W części uzasadniania dotyczącej stanu prawnego Prezydent Miasta motywował, że w toku ponownego rozpoznania sprawy zastosowanie ma dyspozycja art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, organ przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zobowiązany był do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] lutego 2004 r. Celem posiedzenia było zebranie materiałów dowodowych oraz umożliwienie stronom wypowiedzenia się i zajęcia stanowiska w sprawie.

Organ wskazał, iż uzyskał także ze strony Wojewody stwierdzenie zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także akceptację dla planowanej inwestycji w zakresie ochrony środowiska od Wydziału Ochrony Środowiska i Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Z uwagi na fakt, że teren projektowanego przedsięwzięcia jest objęty strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej oraz strefą ochrony konserwatorskiej zabytków urbanistyczno-architektonicznych Śródmieścia P., organ i instancji uzyskał uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w tym zakresie od uprawnionego do jego wydania organu.

Prezydent Miasta podkreślił w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy, że przedmiotowa inwestycja jest jednym z elementów usprawnienia komunikacji publicznej w Śródmieściu. Zapisy miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta ustalały przebieg trasy tramwajowej w ul. [...] i w oparciu o jego ustalenia opracowane zostały "Propozycje przekształceń w zakresie obsługi komunikacyjnej Centrum P." Projekt ten został także zaakceptowany przez Zarząd Miasta na posiedzeniu w dniu [...] Wprawdzie obowiązujący dotychczas ogólny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. z dnia 6 grudnia 1994 r. utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. (art. 88 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U Nr 80, poz. 717) to ogólne zasady rozwoju komunikacji w mieście, w tym polityka transportowa, są nadal aktualne.

Powyższą decyzję organu I instancji doręczono Z.Ch. i H. Ch ..

Odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia [...] złożyli współwłaściciele nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], reprezentowani przez adw. M . H.-K., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący zarzucili naruszenie art. 32 kpa oraz art. 40 § 2 kpa w zw. z art. 109 § 1 kpa poprzez brak doręczenia pism oraz decyzji organu pełnomocnikowi ustanowionemu przez strony. Podnieśli naruszenie art. 95 § 1 i 2 kpa poprzez uniemożliwienie stronom reprezentowania ich praw na rozprawie administracyjnej.

Naruszony został także przez organy I instancji art. 54 pkt 2d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich. Organ I instancji, zdaniem skarżących, oparł zaskarżoną decyzję o przepisy nieobowiązującej ustawy, czym naruszył przepis art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył także Z.Ch. osobiście i reprezentujący go pełnomocnik, który wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie wymagań określonych w przepisach art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3 prawa budowlanego. Organ I instancji nie rozpatrzył bowiem sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia, czym naruszył art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. Organ wydający decyzję obowiązany był wskazać okoliczności i argumenty, z których wynika, że interesy osób trzecich nie zostaną naruszone w stopniu wykraczającym poza dopuszczalne normy. Organ I instancji wskazał także na naruszenie art. 9 kpa i 10 kpa poprzez brak zapewnienia stronom odpowiedniego dostępu do informacji.

Skarżący Z.Ch. w swoim odwołaniu podnosił zarzut braku należytego zawiadomienia stron o stanie sprawy i skutkiem tego pozbawienie możliwości prawidłowego działania. Zdaniem skarżącego organy administracyjne w toku postępowania nie ustaliły w jednoznaczny sposób, że inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać na okoliczne budynki i ich mieszkańców.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr - [...] na podstawie art. 40, art. 42, art. 44 i art. 85 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz na podstawie art. 59, art. 60, art. 61 i art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Całość motywów rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Kolegium Odwoławczego sprowadza się do następującej treści.

"Decyzją Prezydenta Miasta nr [...]z dnia [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy ul. [...]- Pl. [...] i [...]na odcinku od ulicy [...]do ul. [...]- etap II dla trasy tramwajowej w ul. [...] w P .

Od tej decyzji odwołanie złożyli Pan Z.Ch., radca prawny L. M., działający w imieniu Z.Ch., Pan T. G., działający w imieniu własnym i lokatorów budynku przy ul. [...], adwokat M. H.-K., działająca w imieniu współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...]oraz Teatr Polski w P., domagając się jej uchylenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po przeanalizowaniu akt sprawy orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Nieuwzględnienie odwołania wynika z kilku przesłanek.

Po pierwsze, odwołanie Teatru Polskiego nie mogło zostać uwzględnione, gdyż sprawy związane z układem komunikacyjnym zostały w sposób wiążący rozstrzygnięte w Uchwale Rady Miasta Nr XCVII/112/III/2002 z dnia 24 września 2002 r. którą przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście P.-Centrum 2". Plan ten jest przepisem prawa miejscowego i dlatego uwzględnienie proponowanych przez Teatr Polski rozwiązań, niezgodnych z tym planem byłoby działaniem sprzecznym z prawem.

Zarzuty podnoszone przez Panią adwokat M. H.-K. nie mogły zostać również uwzględnione. Po pierwsze dlatego, że jak słusznie podniósł organ I instancji, do spraw wszczętych przed 11 lipca 2003 r. stosuje się w dalszym ciągu przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Po drugie, akta sprawy nie zawierają pełnomocnictwa Pani H.-K.. Dlatego też pisma doręczone współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...]należy uznać za doręczone prawidłowo.

Odwołanie Pana Z.Ch. i jego pełnomocnika także nie mogły zostać uwzględnione. Pełnomocnik mógł wnieść odwołanie, co też uczynił. To przesądza, iż jego prawa nie zostały naruszone. Zasadniczym motywem odwołań tych są sprawy, które mogą być wyłącznie oceniane na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, a nie na etapie warunków zabudowy.

Podobnie należy potraktować zarzuty podnoszone w odwołaniu Pana T.G. dotyczą wyjaśnienia wątpliwości związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę i zabezpieczenia interesu osób trzecich, w rozumieniu ustawy prawo budowlane".

Cytowana wyżej decyzja została doręczona pełnomocnikom odwołujących się - Z.Ch. i współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...].

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli współwłaściciele nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] za pośrednictwem swego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wnieśli także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący podnieśli naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tj. art. 42 ust. 1 pkt 5 albowiem decyzja organu I instancji nie określała wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. Planowana inwestycja powoduje także obniżenie atrakcyjności należącej do skarżących nieruchomości.

O uchylenie decyzji Kolegium wniósł także Z.Ch. działający poprzez swego pełnomocnika, ponownie podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia wymagań określonych w przepisach art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3 prawa budowlanego poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji, iż planowana inwestycja nie narusza praw osób trzecich. W tym zakresie domagali się także zapewnienia wypłaty przez organy odszkodowania w przypadku wystąpienia szkód spowodowanych inwestycją. Organ I instancji w sposób nienależyty zebrał i rozpoznał materiał dowodowy służący za podstawę do wydania decyzji, naruszył zatem art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. Stronie skarżącej nie zapewniono także odpowiedniego dostępu do informacji skutkiem czego organ I instancji naruszył dyspozycję art. 9 kpa i 10 kpa.

W odpowiedzi na wszystkie skargi Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i obciążenie skarżących kosztami postępowania sądowoadministracyjnego. W treści odpowiedzi na skargę Kolegium odniosło się do zarzutów skarg podobnie jak do odwołań skarżących od decyzji organu I instancji.

W przypadku skargi adw. M. H.-K. Kolegium wskazało, że ochrona interesu osób trzecich, na którą skarżące się powoływały w postępowaniu w spawie ustalenia warunków zabudowy ma inny charakter jak ochrona tych interesów w prawie budowlanym. W decyzji o warunkach zabudowy organ bada tylko czy dane zamierzenie może wpłynąć na ograniczenia możliwości zabudowy w zakresie ustaleń planistycznych. Okoliczności dotyczące oddziaływania inwestycji w zakresie hałasu, dostępu światła, promieniowania itp. będą badane wyłącznie w toku kolejnego postępowania zmierzającego do udzielenia pozwolenia na budowę.

Wbrew twierdzeniom skargi zamierzenie było także zaopiniowane przez właściwy organ konserwatorski.

Skarżące bliżej nie określiły w jaki sposób inwestycja obniży atrakcyjność nieruchomości, przy czym Kolegium podniosło, że ewentualne roszczenia i tak nie mogą być dochodzone w przedmiotowym postępowaniu.

Zdaniem Kolegium na uwzględnienie nie zasługuje także skarga Z.Ch. , która w swojej istocie dotyczy zagadnienia immisji hałasu planowanej inwestycji. Organ II instancji powtórzył, że elementy te będą oceniane na etapie uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem wówczas znane będą konkretne rozwiązania techniczne i możliwe będzie określenie prognozowanego poziomu hałasu w zależności od typu torowiska i określonego sprzętu.

Oczywiste jest przy tym, iż planowana inwestycja nie może mieć niekorzystnego wpływu na sąsiadujące budynki.

Kwestia ewentualnych odszkodowań, których zagwarantowania domagają się skarżący, należy do właściwości postępowania cywilnego.

Kolegium powtórzyło, iż zagadnienie ewentualnego ustanowienia strefy ograniczonego użytkowania będzie również przedmiotem badania dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę.

W toku postępowania przed Sądem pełnomocnik S.K., I. O. i M.W. wyjaśniła, że skarżące są współwłaścicielkami nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. i że w toku postępowania administracyjnego osobą upoważnioną do reprezentowania współwłaścicieli powyższej nieruchomości był jej administrator - H. Ch .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnieć należy, że organ drugiej instancji jest organem o charakterze reformacyjnym, a zatem zobowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę merytorycznie w jej całokształcie. W szczególności winien ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów powołanych w odwołaniu, ale także pod kątem - mających w sprawie zastosowanie - przepisów prawa materialnego i procesowego, dając wyraz swemu stanowisku w uzasadnieniu decyzji. Decyzja organu odwoławczego powinna przy tym spełniać wszelkie wymogi art. 107 kpa.

Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji - w całości przytoczone w motywach wyroku - jest ogólnikowe i lakoniczne. Nie tylko nie zawiera ono faktycznych i prawnych przesłanek rozstrzygnięcia, ale też w żaden sposób nie nawiązuje do decyzji będącej przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym. W ostatnio wymienionej kwestii organ odwoławczy ograniczył się do lapidarnego podania przedmiotu rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W istocie zatem nieznane są motywy, które legły u podstaw uznania przez organ odwoławczy, że zaskarżona odwołaniami decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Dodać w tym miejscu należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy inwestycji celu publicznego, planowanej jak wynika z akt sprawy w interesie społeczności lokalnej, wywołującej żywe zainteresowanie, w tym także liczne spory i protesty bezpośrednio zainteresowanych instytucji i mieszkańców miasta. Jak w każdej sprawie objętej procedurą administracyjną, tak również w rozpoznawanej sprawie organ orzekający realizując zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów zobowiązany jest ściśle przestrzegać prawo, co winno się przejawiać zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli (por. wyrok NSA z 7.XII.1984 r. SA 729/84 ONSA 1984 nr 2 poz. 11).

Tych wymogów nie spełnia decyzja organu odwoławczego.

Istotne zastrzeżenia budzą również argumenty organu odwoławczego odnoszące się do zarzutów powołanych w odwołaniach.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że brak pełnomocnictwa adw. M. H. –K. do występowania w imieniu współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] był brakiem formalnym, który mógł zostać usunięty w drodze stosownego wezwania skierowanego do pełnomocnika stron. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania uzasadniałaby doręczanie pism stronom.

Nie sposób też nie dostrzec sprzeczności w jaką popadł organ II instancji w swojej argumentacji. Z jednej strony stwierdził, że prawidłowo kierowano korespondencję do stron przyjmując - jak należy sądzić - brak umocowania adw. M.H. –K ., z drugiej zaś rozpoznał merytorycznie odwołanie wniesione przez pełnomocnika w osobie wymienionego wyżej adwokata, przy braku przedłożenia pełnomocnictwa również w postępowaniu odwoławczym.

Ponadto, zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja winna zawierać oznaczenie stron postępowania, przez co należy rozumieć takie ich oznaczenie, które w sposób konkretny indywidualizuje strony. W wypadku osób fizycznych wymóg ten spełnia przynajmniej podanie imienia i nazwiska strony. Niedopuszczalne było zatem określenie w decyzji strony przez podanie jej przymiotu - współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...], co miało miejsce w treści zaskarżonej decyzji. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy kwestia ta była szczególnie istotna z tej przyczyny, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w imieniu bliżej nieokreślonych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] brała udział H. Ch .- zarządca względnie administrator tej nieruchomości. Należy wszakże dodać, że - jak potwierdziła to pełnomocnik skarżących przed Sądem, H. Ch . była umocowana do działania w imieniu skarżących będących współwłaścicielami powołanej wyżej nieruchomości.

Niedostateczne, z uwagi na ich powierzchowność i lakoniczność, są argumenty organu odwoławczego odnoszące się do podniesionych w odwołaniach zarzutów naruszenia interesów skarżących. W kwestii tej organ odwoławczy ograniczył się do jednozdaniowego stwierdzenia, że "motywy odwołań mogą być wyłącznie oceniane na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, a nie na etapie warunków zabudowy". Dodać też należy, że treści zarzutów stron organ odwoławczy również nie przytoczył. W myśl utrwalonego orzecznictwa NSA zaniechanie przez organy administracji publicznej uzasadnienia swoich decyzji, odnoszącego się do wszystkich zarzutów powoduje wadliwość tych decyzji, jako naruszających dyspozycję art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. Ponadto prowadzi to do wytworzenia u stron przeświadczenia, że organ załatwił sprawę bez uwzględnienia całokształtu okoliczności, a więc nierzetelnie.

Powołanych wyżej nieprawidłowości nie może usunąć rozwinięta w odpowiedzi na skargę argumentacja organu odwoławczego dotycząca granic ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, bowiem odpowiedź na skargę nie może uzupełnić zaskarżonej decyzji o te elementy, które zgodnie z art. 107 § 3 kpa powinno zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne (por. wyrok NSA z 27.IV.1992 r. III SA 1838/91).

Nie można przy tym oczekiwać, że Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję wyręczy organ administracji. Sąd sprawując kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może zastępować organu w działaniach, do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać za organ orzekający wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 11.VII.2001 r. IV SA 703/99 Lex 51234).

Już tylko na marginesie należy dodać, że z uwagi na niejasność motywów zamieszczonych w zaskarżonej decyzji, a odnoszących się do układu komunikacyjnego w rejonie usytuowania Teatru Polskiego w P., Sąd dokonał analizy treści uchwały Rady Miasta z dnia 24.IX.2002 r. Nr XCVII/1112/III/2002 (jej części opisowej i graficznej) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście P. - Centrum 2".

Ta analiza - konieczna z uwagi na zastosowany przez organ I instancji tryb ustalenia w rozpoznawanej sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym) - wykazała, że powołany wyżej, obowiązujący plan miejscowy nie obejmuje terenu zamierzenia inwestycyjnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Przedstawione wyżej okoliczności oznaczają, że zaskarżona decyzja naruszyła przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1, 80 i 107 kpa) w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od tego stwierdzić należało, że te uchybienia, a zwłaszcza brak wskazania faktycznych i prawnych przesłanek rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego nie pozwoliły sądowi na przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji decyzji organu I instancji. Trzeba przy tym podkreślić, że decyzja pierwszoinstancyjna zawiera obszerną argumentację tak odnoszącą się do okoliczności faktycznych jak i prawnych niniejszej sprawy. Ponieważ jednak organ odwoławczy w żaden sposób nie wypowiedział się co do trafności stanowiska organu I instancji, to rozumowanie organu odwoławczego uchyla się spod kontroli sądowej.

Z tych zatem przyczyn na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu odwoławczym organ II instancji uwzględni powyższe uwagi i wyda decyzję z poszanowaniem zasad przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie może budzić wątpliwości, że w sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe tj. ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), co wynika z postanowień art. 85 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.).

Ponieważ na przedmiotowym terenie nie ma planu miejscowego to słusznie organ pierwszej instancji zastosował art. 44 pierwszej z powołanych wyżej ustaw. Powinnością organu odwoławczego będzie zatem między innymi dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Należy dodać, że z okoliczności sprawy wynikło, iż przedmiotowy teren nie był objęty obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego (art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

W kwestii umocowania adwokat M. H. –K. do działania w imieniu skarżących S. K. –Ś., I. O. i M. W. organ odwoławczy winien zobowiązać tego pełnomocnika do wykazania wskazanego uprawnienia. Jeżeli okaże się, że powołany pełnomocnik legitymował się pełnomocnictwem do występowania w postępowaniu administracyjnym obu instancji, powinnością organu odwoławczego będzie dokonanie oceny, czy uchybienie polegające na doręczaniu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym korespondencji wyłącznie do rąk H. Ch. Mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji organu I instancji .W tym miejscu należy też przypomnieć, że bezspornym jest w sprawie, że H. Ch. była uprawniona do reprezentowania wymienionych wyżej skarżących w postępowaniu administracyjnym (k. 204 akt sądowych).

/-/ E.Brychcy /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska

MK