Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1255/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 stycznia 2015 r. przy udziale – sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. , po rozpatrzeniu odwołania K. M. , od decyzji Naczelnika [... ]Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie określenia podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopad 2010 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2011 r. oraz za styczeń 2012 r. organ odwoławczy w drugim punkcie sentencji tej decyzji, w odniesieniu do określenia podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2011 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Za podstawę prawną decyzji z dnia [...] r. Naczelnika [... ]Urzędu Skarbowego w B. przyjął art. 207, art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 i art. 21 § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 10.05.2012 r. poz. 749 ze zm. – zwanej dalej O.p.), a także art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a, art. 99 ust. 12 oraz art. 103 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm. – zwanej dalej ustawa o VAT).

Organ pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2010 r. do maja 2011 r., czerwiec 2011 r. oraz od lipca 2011 r. do stycznia 2012 r. wydał decyzję, w której określił K. M. :

- za sierpień 2010 r. w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w wysokości [...] zł,

- za wrzesień 2010 r. w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w wysokości [...] zł,

- za październik 2010 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł,

- za listopad 2010 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł,

- za styczeń 2011 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł,

- za luty 2011 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł,

- za marzec 2011 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł,

- za kwiecień 2011 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł,

- za maj 2011 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł,

- za czerwiec 2011 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł,

- za lipiec 2011 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł.

- za październik 2011 r. w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w wysokości [... ] zł,

- za grudzień 2011 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [... ] zł,

- za styczeń 2012 r. w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji zakwestionował obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez: "A" Sp. z o.o. w P. ; "B" Sp. z o.o. w M. , "C" w K. , "D" w K. ; "E" w K. poczesnej, "F" w G. , "G" Sp. z o.o. w W. , "H" w M. , "I" Sp. z o.o. w J. , "J" w K. .

Odnośnie "I" Sp. z o.o. w J. organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o przeprowadzenie czynności sprawdzających dotyczących tego kontrahenta, w celu ustalenia przebiegu transakcji dokonanych w okresie od 1 czerwca 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. z K. M. , a w odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. poinformował, iż w miejscu wskazanym, jako siedziba spółki, tj. R. ul. [...] , "I" Sp. z o. o. nie prowadzi działalności gospodarczej, a ponadto spółka z dniem [... ] r. została wykreślona z urzędu z rejestru podatnika VAT z uwagi na zaprzestanie składania deklaracji VAT-7 od lutego 2003r. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w B. ustalił również, iż pod adresem [... ]miejsca prowadzenia działalności ([...] J. , ul. [...] ) znajduje się budynek, który należy do spółki "K" Sp. z o.o., która to spółka w 2011 r. jak i w 2012 r. (do sierpnia 2012) nie najmowała lokalu pod wskazanym adresem spółce "I" , co zostało potwierdzone na podstawie rejestru sprzedaży w zakresie najmu za czerwiec 2011 r., umów najmu lokali, listy aktualnych najemców, a także w oparciu o listę najemców poprzedniego właściciela budynku sporządzoną na dzień [...] r.

Organ pierwszej instancji stwierdził, iż od [...] r. "I" Sp. z o. o. nie jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Organ przeprowadził czynności sprawdzające dotyczące kontrahenta strony – "H" w M. , korzystając z pomocy Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. w zakresie przeprowadzenia czynności sprawdzających w celu ustalenia przebiegu transakcji dokonanych w okresie czerwiec 2011 r. ze Stroną. Ustalono, że w badanym okresie sprawdzany podmiot nie zawierał żadnych transakcji z K. M. . Nadto K. W. oświadczyła, iż w czerwcu 2011 r. wystawiono dla K. M. fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. dotyczącą sprzedaży towaru, jednakże transakcja nie doszła do skutku - kontrahent nie odebrał towaru i za niego nie zapłacił – K. M. otrzymała fakturę i nie zwróciła jej wystawcy.

Organ wskazał, iż przesłuchiwana w charakterze świadka K. W. na okoliczność opisanych transakcji zeznała, iż przedmiotowa transakcja nie doszła do skutku, a syn K. M. , występujący, jako pełnomocnik, zapewnił, że nie ujmie faktury nr [...] w rozliczeniach podatkowych, przy czym K. M. odmówił przyjęcia korekty faktury do ww. faktury VAT.

Naczelnik [... ]Urzędu Skarbowego w B. odnośnie transakcji Strony z "G" Sp. z o. o., w W. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o przeprowadzenie czynności sprawdzających dotyczących tego kontrahenta. W odpowiedzi organ ten poinformował, iż "G" Sp. z o.o. pomimo wezwania nie przedłożyła dokumentów dotyczących transakcji handlowych z K. M. . W toku postępowania organ podatkowy stwierdził, iż przeprowadzenie czynności sprawdzających w opisanej spółce za okres od czerwca 2010 r. do stycznia 2012 r., jak również przeprowadzonej kontroli podatkowej w "G" Sp. z o.o. nie jest możliwe z uwagi na brak jakiegokolwiek kontaktu z tą spółką.

Naczelnik [... ]Urzędu Skarbowego w B. wskazał także, iż na [...] r. jedynym udziałowcem spółki "G" Sp. z o.o. był J. D .. Organ przytoczył zeznania J. D. który stwierdził, w protokole przesłuchania sporządzonym w Areszcie Śledczym w S. w dniu [...] r., że pełnił funkcję Prezesa Zarządu podmiotu ""G" " Sp. z o.o., jednakże nie posiada dokumentów dotyczących powołania i odwołania z tej funkcji, gdyż został zmuszony, zastraszony przez M. , do podpisania dokumentów zakupu i zbycia ""G" " Sp. z o.o. (zbycie spółki nieznanemu przez J. D. mężczyźnie miało nastąpić na początku stycznia 2012 r.) świadek nie orientował się czy w okresie, kiedy pełnił funkcję Prezesa Zarządu ""G" " Sp. z o.o. dokonano sprzedaży tworzywa sztucznego na rzecz "L" na pytanie czy spółka ""G" " Sp. z o.o. wystawiła na rzecz "L" faktury VAT i dowody wpłaty za faktury wystawione w czerwcu 2011 r. J.D. stwierdził, że "nie wiem, tak jak oświadczyłem Prezesem zostałem najwcześniej po otrzymaniu dowodu osobistego wydanego w dniu [...] r." Podniósł także, iż nie posiada żadnych dokumentów dotyczących spółki "G" Sp. z o.o., w tym kopii faktur VAT oraz dowodów wpłat dotyczących transakcji z K. M. , nie posiada także żadnej wiedzy dotyczącej transakcji z K. M. .

Organ przytoczył zeznania J. D. dotyczące okoliczności w jakich został Prezesem Zarządu Spółki "G" . Świadek ten zeznał, iż "przyjechał "gość", na imię miał M. nazwiska nie znam, którego poznałem w więzieniu w 2002r. i zaproponował mi żebym został Prezesem firmy "G" Sp. z o.o. z W. , następnie świadek zeznał, że pojechał do W. podpisać akt notarialny i otrzymał za to kwotę [...] zł, przy czym nie pamiętał dokładnie daty kiedy podpisałem ten akt, na pewno było to w 2011 r. Wyjaśnił, iż zdecydował się na to ponieważ miał małe dziecko, był bez pracy, dochodu. Stwierdził, że za jakiś czas podpisywał u notariusza "oddanie firmy".

Odnośnie "F" w Grodkowie Naczelnik [... ]Urzędu Skarbowego w B. podkreślił, Iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przekazał informacje z których wynika, iż transakcja na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 11 marca 2011 r., wartość netto: [...] zł., VAT: [...] zł., wystawionej przez te przedsiębiorstwo nie doszła do skutku, gdyż po otrzymaniu towaru określonego w przedmiotowej fakturze i stwierdzeniu, że tworzywo nie jest odpowiednie gatunkowo, K. M. dokonała jego zwrotu, nie dokonując jednocześnie żadnych płatności tytułem tej faktury. Nadto organ wskazał, iż zgodnie z oświadczeniem W. G. , oryginał opisanej faktury VAT nigdy nie został zwrócony.

Organ pierwszej instancji w ślad za informacją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. stwierdził, iż G. P. prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą "J" w K. nie posiada w dokumentacji źródłowej żadnych faktur VAT wystawionych dla K. M. . W trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej przez tamtejszy organ podatkowy G. P. został przesłuchany w charakterze strony na okoliczność transakcji z F. H. M. K. M. i zeznał, iż nie wystawił dla K. M. faktur VAT o nr [...] z dnia [...] r. oraz [...] z dnia [...] r., a wystawca przedmiotowych faktur - M. K. (osoba widniejąca na fakturach VAT), nigdy nie był zatrudniony w jego firmie, nigdy nie posiadał pieczątek o treści i wzorze jakie widnieją na opisanych fakturach. Nadto G. P. wyjaśnił, iż od 2008 r. faktury dokumentujące sprzedaż wystawiane są komputerowo, nie ręcznie.

Dokonano także sprawdzenia kolejnego kontrahenta - "A" Sp. z o.o. w P. . Organ pierwszej instancji podniósł, iż z informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. wynika, że pod adresem siedziby i miejsca działalności gospodarczej "A" Sp. z o. o., tj. P. , ul. [...] , znajduje się prywatna posesja, na której brak oznak prowadzenia działalności gospodarczej przez tę spółkę. Nadto osoba zamieszkująca pod tym adresem oświadczyła, iż "A" Sp. z o. o. nie prowadzi działalności gospodarczej. W dniu [...] r. Spółkę wykreślono z rejestru podatników VAT-UE, a w dniu 30 marca 2012 r. z rejestru jako podatnika VAT (ostatnia deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 złożona została za czerwiec 2010 r.). Przesyłki kierowane na adres siedziby spółki zostały zwrócone z adnotacją "adresat wyprowadził się".

Odnośnie przedsiębiorstwa "C" w K. organ podatkowy ustalił na podstawie informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego K. , iż J. W. był zarejestrowany w zakresie podatku od towarów i usług w tamtejszym organie podatkowym w okresie od 1 września 2010 r. do 3 maja 2011 r., jednakże w tym okresie nie złożył żadnej deklaracji VAT-7, a na wysyłane wezwania nie reagował, nadto J. W. nie dokonał rejestracji w podatku od towarów i usług w żadnym innym organie podatkowym. Wezwanie skierowane do J. W. o przekazanie informacji dotyczących transakcji ze K. M. zostało odebrane przez J. W. lecz nie spotkało się z odpowiedzią. Nadto J. W. nie zgłosił się również na dwa terminy przesłuchań w charakterze świadka wyznaczone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. (pismo z dnia [... ] r. oraz z dnia [...] r.).

Organ pierwszej instancji w ślad za informacją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. wskazał, że M.P. ("D" w K. ) pomimo wezwania, nie przedłożył żadnych dokumentów w zakresie transakcji z K. M. , ponadto od listopada 2010 r. nie wykazuje w deklaracjach dla podatku od towarów podatku należnego i naliczonego, a jedynie kwotę do przeniesienia.

Naczelnik [... ]Urzędu Skarbowego w B. odnośnie "E" w K. ustalił na podstawie przedłożonego przez Naczelnika [... ] Urzędu Skarbowego w C. protokołu z czynności sprawdzających z dnia [...] r. w firmie "E" , iż P. G. dokonał transakcji sprzedaży na rzecz "L" na podstawie faktur VAT o nr [...] z dnia 1 marca 2011 r., wartość netto: [...] zł., VAT: [...] zł., dot. odpad tkaniny PET 20000 kg powlekanej [...] z dnia [...] r., wartość netto: [...] zł., VAT: [...] zł., dot. odpad tkaniny PET 20510 kg powlekanej P,. faktury wystawione dla "L" , zgodnie z oświadczeniem P. G. nie zostały ujęte w ewidencji sprzedaży dla potrzeb VAT oraz w ewidencji przychodów dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych (podatnik wystawił w/w faktury nie będąc czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT). Jednocześnie P. G. przedłożył faktury VAT dokumentujące nabycie odpadów będących przedmiotem późniejszej transakcji ze Stroną.

Nadto ustalono na podstawie przesłuchania P. G. , iż jedynie faktury VAT o nr [...] dokumentują rzeczywista sprzedaż towarów w transakcjach ze Stroną.

W zakresie transakcji prowadzonych z "B" Sp. z o.o. z siedzibą w M. organ pierwszej instancji na podstawie ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. stwierdził, iż pod adresem siedziby "B" Sp. z o.o. - ul. [...] w M. nie jest prowadzona działalność gospodarcza a podczas rozmowy telefonicznej prezes tej spółki – J. S., podniósł, że w lutym 2012r. spółka została sprzedana, oraz że nie posiada żadnych dokumentów, nadto z J.S. od dnia [...] r. nie ma żadnego kontaktu. Po ustaleniu, iż opisana spółka mieści się pod adresem [...] K. , ul. [...] lok. [...] . organ pierwszej instancji wystąpił do Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w K. z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli podatkowej w spółce "B" , którą to miał przeprowadzić Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. , jednakże kontrola ta nie została przeprowadzona z uwagi na brak kontaktu z "B" Sp. z o.o. oraz brak dostępu do dokumentacji Spółki, przy czym stwierdzono, iż przedmiotowa Spółka nie została zarejestrowana w tamtejszym urzędzie skarbowym jako czynny podatnik VAT (wystosowane w dniu 08.04.2013 r. wezwanie do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R wróciło z adnotacją "adresat nie podjął przesyłki"). Oględziny miejsca zgłoszonego jako adres rejestracyjny, prowadzenia działalności gospodarczej oraz rachunkowości Spółki wskazały na brak prowadzenia działalności przez Spółka (umowa najmu lokalu spisana z firmą "M" Sp. z o.o. została wypowiedziana w dniu [...] r. z uwagi na zaległości w płatnościach czynszu, nadto najemca lokalu nie posiadał kontaktu ani też wiedzy gdzie "B" Sp. z o.o. się przeniosła).

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. odnosząc się do wniosku pełnomocnika Strony o przeprowadzenie dowodu polegającego na sprawdzeniu czy poszczególni kontrahenci F.H.M K. składali deklaracje VAT (wniosek obejmował firmy: "G" , "N" "A" , M. P., "B" , "I" oraz wszystkich tych, które w wyniku prowadzonej kontroli zostały zakwestionowane jako czynne i działające podmioty gospodarcze) wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy odmówił przeprowadzenia tego dowodu. Organ pierwszej instancji podniósł, iż niezasadnym było przeprowadzenie tego dowodu z uwagi na fakt, iż powyższe czynności takie jak sprawdzenie kiedy i czy w ogóle poszczególne podmioty gospodarcze składały deklaracje dla podatku od towarów i usług były już przeprowadzone obok czynności głównych polegających na czynnościach sprawdzających transakcji gospodarczych. Obce organy podatkowe przesyłały informacje o złożonych przez kontrahentów Strony deklaracjach dla podatku od towarów i usług albo ich braku w trakcie trwających postępowań podatkowych.

Naczelnik [... ]Urzędu Skarbowego w B. wyjaśnił, iż art. 99 ust. 12 ustawy o VAT stanowi, iż zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba, że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Natomiast art. 86 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, przy czym zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT.

Podkreślił jednakże, iż zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Organ pierwszej instancji wskazał, iż po dokonaniu weryfikacji każdego z wymienionych podmiotów będących kontrahentami Strony oraz przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu zbadanie transakcji, o których stanowią faktury VAT ujęte przez Stronę w rejestrach oraz w deklaracjach VAT. Zdaniem organu pierwszej instancji wyniki wszystkich postępowań z wyjątkiem przypadku "E" okazały się negatywne tj. stwierdzono bowiem brak znamion rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nadto żadnego z kontrahentów strony (oprócz "J" G. P. , "H" oraz "F" , którzy to kontrahenci nie potwierdzili rzekomych transakcji ze Stroną) nie udało się zidentyfikować tak pod względem formy organizacyjnej jak i miejsca zamieszkania lub siedziby. Ponadto stwierdzono brak jakichkolwiek śladów (dowodów) rzeczywistego nabycia towarów (w tym przepływu towarów) w jakichkolwiek okolicznościach.

Organ podkreślił, iż osobnym przypadkiem pozostawała firma P. G. , który przyznał, iż tylko niektóre ze wskazanych faktur VAT stanowią dowód rzeczywistych transakcji.

W efekcie powyższego Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w B. stwierdził, iż sporne faktury VAT są fakturami "pustymi" a takie nie mogą stanowić podstawy do odliczenia wykazanego w niej podatku. Na potwierdzenie tego stanowiska organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 02.10.2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1161/07.

Stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż transakcje nie miały miejsca. Organ wskazał, że wobec poszczególnych firmy takich jak: "I" Sp. z o.o., "G" Sp. z o.o., "B" Sp. z o.o., "A" Sp. z o.o., J.W., M. P. oraz P. G. (faktury VAT nr [...] ) stwierdzono, iż są to firmy z którymi nie można było się skontaktować, gdyż albo nie prowadziły działalności pod wskazanymi adresami albo też posługiwały się adresami nieistniejącymi. Nie odbierały korespondencji kierowanej przez organy podatkowe bądź nie składały deklaracji podatkowych. Natomiast w przypadku firm takich jak: "J" G. P. , "H" oraz "F" to sami właściciele tychże podmiotów nie potwierdzali transakcji ze Stroną. Natomiast w przypadku "G" Sp. z o.o. przesłuchany prezes Zarządu J. D. nie posiadał żadnej wiedzy na temat działalności swojej spółki.

Organ pierwszej instancji zwrócił również uwagę, że wszystkie transakcje nabycia towarów z ww. kontrahentami były opłacane gotówką. Wyjaśnienie pełnomocnika kontrolowanej Strony dot. płatności gotówką rzekomo spowodowane dużą konkurencją na rynku tworzyw sztucznych organ uznał za nieprzekonywujące.

Naczelnik [... ]Urzędu Skarbowego w B. zwrócił uwagę na bierność zarówno Strony - K. M. jak i jej pełnomocnika - K. M. (syna) w toczących się postępowaniach podatkowych. Podkreślił, iż pełnomocnik Strony nie przedłożył żadnych dowodów ani też nie wnioskował o ich przeprowadzenie (z wyjątkiem wniosku złożonego w ostatniej fazie trwających postępowań podatkowych dot. przeprowadzenia czynności, które organy podatkowe przeprowadziły z własnej inicjatywy). Nadto organ stwierdził, iż to na Stronie spoczywa ciężar dowodzenia za pomocą środków dowodowych prawa do skorzystania z odliczenia podatku wykazanego w fakturach VAT.

Wskazał także, iż w przypadku uznania transakcji handlowych za nierzeczywiste, zła czy dobra wiara podatnika nie jest okolicznością, która wymaga ustalenia w drodze postępowania dowodowego dla pozbawienia tegoż podatnika prawa do odliczenia podatku ze spornych faktur VAT. Na poparcie czego przywołał wyrok NSA z 11.09.2012r. sygn. akt I FSK 1766/11.

Pismem z dnia [...] r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji odwołująca zarzuciła naruszenie:

- art. 122 O. p. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego,

- art. 124 O. p. poprzez niedokładne wyjaśnienie zasadności przesłanek, które legły u podstaw wydania orzeczenia administracyjnego (odwołująca wskazała, że do dnia otrzymania zaskarżonej decyzji nie wiedziała w jakim celu i kierunku prowadzone było postępowanie).

art. 180, art. 181, art. 187 oraz art. 187 O. p. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz błędne przeprowadzenie postępowania dowodowego,

art. 191 O. p. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego,

art. 199a § 1 O. p. poprzez jego niezastosowanie i dokonanie ustalenia treści czynności prawnej bez uwzględnienia zgodnego zamiaru stron oraz celu czynności i ustalenie treści czynności prawnej wyłącznie w oparciu o oświadczenia złożone tylko przez jedną ze stron tych czynności,

art. 210 § 4 O. p. poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności: nie przesłuchał w charakterze świadka B. K., K.W., J. T., W. G. , M.K. , G. P., A. N., M. B., M. P., P. G., M. W. - na okoliczność ustalenia, czy towar został dostarczony przez firmy widniejące na zakwestionowanych fakturach jako dostawcy, za pomocą jakiego środka transportu, w jakich datach, na podstawie jakich zamówień i innych szczegółów dotyczących spornych dostaw, a także co do okoliczności przekazania pełnomocnikowi odwołującej zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej, decyzji w sprawie NIP, REGON oraz potwierdzenia zarejestrowania dla celów podatku od towarów i usług.

Strona stanęła na stanowisku, iż dowodu z zeznań świadka nie można zastępować oświadczeniami czy pisemnymi wyjaśnieniami, a działania tego typu stanowią obejście przepisów dotyczących przesłuchiwania świadków, w szczególności przewidujących udział strony w przesłuchaniu, obowiązku zawiadamiania strony o terminie przesłuchania oraz możliwości zadawania przez stronę pytań przesłuchiwanemu. Następnie składający odwołanie wniósł o przeprowadzenie dowodów z zeznań wymienionych świadków - celem udowodnienia wskazanych wyżej okoliczności.

Nadto w odwołaniu zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodów:

- z dokumentu urzędowego potwierdzającego fakt rozliczania się z podatków przez "G" Sp. z o.o.,

- z bilingów rozmów telefonicznych na okoliczność nawiązywania połączeń na numery będące w posiadaniu "C" , "D" i daty tych połączeń uzupełnionych następnie (na podstawie zeznań) treścią rozmów,

- z faktur dotyczących transportu towaru z firmy "E" do T. , ewentualnie wystąpienie do "O" o ustalenie, czy transport towaru miał miejsce,

- z przesłuchania strony na okoliczność ustalenia szczegółów transakcji m.in. czy towar wymieniony w fakturach został dostarczony, w jakich ilościach, jakim środkiem transportu, w jakich datach, na podstawie jakich zamówień, ewentualnego zwrotu towaru, a także na okoliczność przekazania pełnomocnikowi odwołującej zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej, decyzji w sprawie NIP, REGON oraz potwierdzenia zarejestrowania dla celów podatku od towarów i usług.

Pełnomocnik Spółki wniósł także o przeprowadzenie rozprawy na podstawie art. 200a Ordynacji podatkowej, na którą uznał za zasadne wezwać ww. osoby oraz odwołującą i dokonać ich przesłuchania, co do dostawy towarów, a w razie potrzeby (rozbieżności zeznań) przeprowadzić konfrontację wezwanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] w punkcie pierwszym utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie określenia podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopad 2010 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2011 r. oraz za styczeń 2012 r., przy czym w punkcie drugim decyzji - w odniesieniu do określenia podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2011 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Organ odwoławczy stwierdził, że dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie określenia przez organ pierwszej instancji w zakresie określenia w podatku od towarów i usług za październik 2011 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż w deklaracji VAT-7 za październik 2011 r. strona ujęła kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości [...] zł. Kwotę tą następnie rozliczyła jako kwotę podatku naliczonego do odliczenia, która wraz z podatkiem naliczonym od nabycia towarów i usług ([...] zł) wyniosła [...] zł ([...] zł).

Organ odwoławczy nie kwestionował przyjęcia przez Naczelnika [... ]Urzędu Skarbowego w B. przy określeniu wartość podatku naliczonego do odliczenia za ww. miesiąc do wyliczeń kwoty podatku naliczonego od nabycia towarów i usług pozostałych w wysokości [...] zł, którą pomniejszono o wartość podatku wykazanego w fakturze wystawionej przez "G" sp. z o.o. w kwocie [...] zł. Organ drugiej instancji stwierdził, iż podatek naliczony do odliczenia wyniósł wg organu pierwszej instancji [...] zł ([...] zł), a kwota nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości [...] zł nie została uwzględniona w ww. obliczeniach.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. podkreślił, iż z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji nie wydał decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r., a tym samym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie było podstaw do nieuwzględnienia wykazanej przez stronę w rozliczeniu za ten miesiąc nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy - ujętej w konsekwencji w rozliczeniu za październik 2011 r. jako nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nie bez znaczenia dla prawidłowego rozliczenia podatku za przedmiotowy miesiąc pozostają wykazane w niniejszej decyzji ustalenia dokonane m.in. w rozliczeniu za lipiec 2011 r., które w związku z określeniem za ten miesiąc kwoty zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł, zamiast wykazanej przez stronę kwoty do przeniesienia w wysokości [...] zł, wpływają bezpośrednio na prawidłowość rozliczenia podatku VAT za sierpień i wrzesień 2011 r., a w konsekwencji na październik 2011 r. Nadto organ podniósł, że zmiana w październiku 2011 r. wysokości kwoty do przeniesienia (podatnik wykazał kwotę [...] zł, a organ pierwszej instancji określił tę kwotę w wysokości [...] zł) powoduje także zmianę rozliczenia podatku VAT za miesiąc, w którym ta kwota została uwzględniona w rozliczeniu.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w obrocie prawnym nie może funkcjonować deklaracja z nieprawidłowo wykazanym podatkiem. W sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości w miesiącu wystąpienia nadwyżki, organ podatkowy określa także podatek za kolejny okres rozliczeniowy (tu: za listopad 2011 r.). Okoliczność ta została pominięta przez organ pierwszej instancji, w efekcie czego, do rozliczenia podatku VAT za grudzień 2011 r. przyjęto nieprawidłową kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że jeżeli podatnik samodzielnie nie skorygował rozliczenia, to prawidłowe rozliczenie podatku za październik i grudzień 2011 r. wymaga prawidłowego rozliczenia miesięcy poprzedzających (za sierpień, wrzesień 2011 r. i listopad 2011 r. organ pierwszej instancji nie wydał decyzji), co bez wątpienia wykracza poza dyspozycję art. 229 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nie upoważnia bowiem organu odwoławczego do rozliczania podatku za miesiąc nieobjęty odwołaniem, gdyż doszłoby do zaburzenia systemu dwuinstancyjnego postępowania, co w efekcie mogłoby być niekorzystne dla podatnika.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skasowanie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania nie jest uważane za orzekanie na niekorzyść strony. Na poparcie tego stanowiska organ drugiej instancji powołał wyrok NSA z dnia 20.12.2012 r., sygn. akt II GSK 1668/11, gdzie stwierdzono, że "decyzja organu I instancji nie posiada przymiotu ostateczności, nie jest trwała Na jej podstawie nie można więc nabyć praw w sposób trwały. Nie może także być ona wykonywana. Zatem uchylenie takiej nietrwałej decyzji, nawet jeśli przyznała stronie uprawnienia, nie może być dla strony niekorzystne, nie zamyka jej drogi do uzyskania nowej decyzji i nie powoduje uszczerbku w jej sferze prawnej (por. J. Zimmermann Glosa do wyroku NSA z dnia 26 czerwca 1997 r., sygn. akt II SA/Wr 854/96, "OSP" 1998 z. 6)". W konsekwencji, stwierdzić należy, że przepis art. 234 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego. Ponadto uchylenie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej otwiera ponownie etap postępowania przed tym organem, w którym to postępowaniu stronie przysługuje pełnia praw do czynnego udziału w tym postępowaniu, składania wyjaśnień i przedstawiania dowodów oraz wnioskowania o ich przeprowadzenie (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06.08.2002r., sygn. akt I SA/Ka 1229/01. Przepis art. 234 Ordynacji podatkowej nie obejmuje decyzji nieistniejących lub wcześniej uchylonych (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26.11.2007r., sygn. akt I SA/G1 199/07, LEX nr 488305).

Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie znalazł uzasadnienia do podniesionych przez Stronę w odwołaniu z dnia [...] r., naruszeń przepisów procesowych.

Zdaniem organu odwoałwczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony drobiazgowo, wyczerpująco i z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów. Organ podatkowy pierwszej instancji dokonał oceny znaczenia i wartości poszczególnych środków dowodowych i wpływu udowodnienia jednej okoliczności nad inne według swojej wiedzy, doświadczenia i wewnętrznego przekonania. Organ odowałwczy wskazal, że rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody, ale również ich wzajemne powiązania, a Naczelnik [... ]Urzędu Skarbowego w B. przy ocenie zebranego materiału dowodowego kierował się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego, przy czym organ drugiej instancji stwierdził, że odmienna ocena przez organy podatkowe materiału dowodowego zebranego w sprawie nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiotowej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisu art. 199a § 1 O. p., gdyż przepis ten obliguje do stosowania dyrektyw interpretacyjnych z niego wynikających, w każdym przypadku, kiedy ma miejsce analiza treści czynności prawnych. W omawianej sprawie organ podatkowy - kierując się cyt. wyżej przepisem art. 191 O. p. dokonywał analizy treści czynności faktycznych, a nie prawnych, które pozostają poza zakresem normy z art. 199a ww. ustawy (por. wyrok NSA w Warszawie z 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1611/06).

Podkreślenia jednocześnie wymaga, iż nałożenie na organy podatkowe określonych w przepisach Ordynacji podatkowej obowiązków nie zwalnia strony postępowania podatkowego od współudziału w ich realizacji. W wyroku z dnia 18.05.2009r. sygn. akt III SA/GI 1273/08 WSA w Gliwicach orzekł że to "Strona, działając w swym dobrze rozumianym interesie, powinna wykazać dbałość o swoje sprawy przedstawiając konkretne fakty ewentualnie dowody uzasadniające jej twierdzenia". Jeśli tego nie uczyni, musi ponieść negatywne następstwa swojej bierności (por. wyrok NSA z dnia 28 października 1996 r., sygn. akt I SA/Ka 836/95). Obowiązujące przepisy proceduralne nie nakładają na organy obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów potwierdzających rację podatnika. Podatnik chcąc wywieść pozytywny dla siebie skutek powinien współpracować w tym zakresie z organem podatkowym. Jego współpraca nie powinna jednak ograniczać się do niczym nie popartych stwierdzeń, a do przedstawienia dokumentów potwierdzających konkretne fakty. Strona zaś w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów na to, iż sporne faktury dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze.

Organ odwoławczy nie zgodził się także z argumentacją odwołującej, że do dnia otrzymania zaskarżonej decyzji nie wiedziała w jakim celu i kierunku prowadzone było postępowanie przez organ pierwszej instancji. Podniósł, że z akt sprawy wynika, że w postanowieniu z dnia [...] r., znak: [...] o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie określenia podatku od towarów i usług za czerwiec 2011 r. oraz w postanowieniu z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie określenia podatku od towarów i usług za pozostałe miesiące Naczelnik [... ]Urzędu Skarbowego w B. szczegółowo wskazał przyczyny wszczęcia postępowania, powołując jednocześnie przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, który znajduje zastosowanie w przypadku odliczenia podatku naliczonego z faktur, niedokumentujących rzeczywistych transakcji. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie związany z tą argumentacją zarzut naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej.

W zakresie zarzutu nieprzesłuchania wskazanych w odwołaniu osób w charakterze świadków organ drugiej instancji wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Ta okoliczność wpływa na ocenę przydatności ponownego przesłuchania świadków w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, formułuje zasadę otwartego systemu dowodów oraz równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Wyjaśnił, że żądanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka jest uzasadnione tylko wówczas, gdy strona postępowania wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach, w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Okoliczności tej należy przypisać podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania zmierzającego do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem wyznacza zakres czynności dowodowych, które organ miał obowiązek podjąć w jego toku. Strona w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie przedstawiła ani nie wskazała na dowody potwierdzające, iż sporne faktury dokumentują zdarzenie gospodarcze, które zaistniało między wskazanymi w nich podmiotami, stąd też nie można uznać, iż brak uwzględnienia żądania odwołującej w zakresie przesłuchiwania świadków stanowi naruszenie zasad wynikających z Ordynacji podatkowej.

Organ odwoałwczy stwierdził, iz zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 210 § 4 O. p. również był chybiony, albowiem zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena znalazły swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji podatkowej. Wskazał, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast uzasadnienie prawne zawiera zaś wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz wyjaśnienie przyczyn, dla których powołane przepisy znalazły zastosowanie w sprawie. O ile zaś organ podatkowy obowiązany jest do przytoczenia przepisów prawa i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, to nie można tej powinności utożsamiać z obowiązkiem polemiki z każdym argumentem lub tezą strony.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] r. uznał wyłącznie za polemikę ze stanowiskiem organu pierwszej instancji. Polemika taka, sama w sobie nie dostarcza zaś wystarczających podstaw, ażeby przedmiotowe zarzuty uznać za usprawiedliwione, w szczególności wobec faktu, że nie wnosi ona do sprawy żadnych nowych, dotąd nieznanych okoliczności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, strona wniosła o uchylenie punktu pierwszego decyzji organu odwoławczego z dnia [... ] r., nr [... ] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym wpisu sądowego w wysokości [...] zł, kosztów zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [... ] zł.

Strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata P. B. powieliła w całości zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] r. Dodatkowo, zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie sformalizowanych przepisów dotyczących przesłuchania świadków i oparcie ustaleń na oświadczeniach osób, które powinny zostać przesłuchane jako świadkowie, a także art. 200a Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, mimo że istniały w sprawie niewyjaśnione okoliczności, które mogły zostać wyjaśnione na przeprowadzonej przez organ podatkowy rozprawie. Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że nie została przesłuchana, w związku z czym decyzja oparta została na jednostronnych, niezweryfikowanych założeniach.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. , przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, iż po ponownym przeanalizowaniu sprawy w świetle zebranego materiału dowodowego, nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi K. M. i uchylenia własnej decyzji. Organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] r. nr [...] i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z [...] r. uzupełniono zarzuty zawarte w skardze, poprzez : naruszenie art. 122 O.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie zasadności przesłanek, które legły u podstaw wydania orzeczenia administracyjnego, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 200a O.p. poprzez jego niezastosowanie, mimo że istniały w sprawie niewyjaśnione okoliczności, które mogły zostać wyjaśnione na przeprowadzonej przez organ podatkowy rozprawie.

W treści pisma podniesiono, iż analiza akt sprawy pozwoliła na ustalenie błędnych wyliczeń dokonanych w decyzji. I tak: 1) na stronie 3 uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w pierwszym wersie u góry jest: [...] zł, a powinno być: [...] zł;

2) na stronie 3 uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w czternastym wersie od dołu jest: [...] zł, a powinno być [...] zł; 3) na stronie 3 uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w szóstym wersie od dołu jest [...] zł, a powinno być: [...] zł. Należy wskazał pełnomocnik, że odnośnie kontrahenta skarżącej "I" Sp. z o.o. kwota [...] zł wykazana w decyzji nie koresponduje z danymi wynikającymi z uzasadnienia decyzji.

Także dane z rejestru GUS dane REGON na dzień 13.06.2012 r. (dane firmy "I" z adresem R. , ul. [...] ) oraz z rejestru KRS adres j.w. wydrukowanego dnia [...] r. wskazują na istnienie firmy w tej dacie. Tymczasem organ twierdzi, że "I" Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru w 2004 r., a pod wskazanym adresem taka spółka nie istnieje. Takie twierdzenie nie jest skorelowane z ustaleniami dokonanymi na podstawie właściwych rejestrów urzędowych w 2012 r.

Odnośnie kontrahenta ""H" w decyzji przytoczone są wyjaśnienia właścicieli, że towar nie został odebrany i sprzedany komuś innemu (wyjaśnienia z dnia [...] r.). podczas gdy w sprzeciwie od nakazu" zapłaty z dnia [...] r. ta sama osoba K. W. podaje," że towar do wystawionej faktury nr [...] został sprzedany firmie "L".

Odnośnie "C" i kwestionowanych organ podał, że nie dało się przesłuchać Pana W. i że nie składa żadnej deklaracji takie zaś postępowanie świadczy o tym że organ podatkowy jest niedbały w wykonywaniu swojego obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, skoro mimo iż ustawodawca udostępnił mu szereg instytucji umożliwiających tego dokonanie .

W zakresie transakcji z "F" , wskazać należy, że skoro podatnik ten wymieniony towar odebrał z powrotem to powinien zgodnie z obowiązującymi przepisami wystawić fakturę korygującą, a nie żądać zwrotu faktury.

W zakresie transakcji z "D" wyjaśnienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. , że podatnik wykazuje od listopada 2010 r. deklaracje z kwotami do przeniesienia nie świadczą, że nie występuje u tego podmiotu sprzedaż, a jedynie, że podatek naliczony jest wyższy od podatku należnego.

Odnośnie firmy "B" i zakwestionowanych faktur pełnomocnik w załączeniu przedłożył deklarację VAT-7 z 20.01.2011 r. NIP-4 z dnia 27.06.2006 r. REGON 20.06.2006 r. [...] z 01.12.2010 r. wskazując, że spółka została sprzedana w lutym 2012 r. na co skarżąca nie ma żadnego wpływu.

Co do zakwestionowanych faktur "A" " Sp. z o.o., to podniesiono iż dotyczą one okresu 2010 r. i na okoliczność sprawdzenia wiarygodności firmy wskazano dokumenty założycielskie i rejestracyjne ""A" " Sp. z o.o. z adresem siedziby P. , ul. [... ] Tymczasem organ - nie popierając swojego twierdzenia jakimikolwiek dowodami - stwierdził, że pod wskazanym adresem Spółka nie istnieje i że została wykreślona z rejestru VAT na co skarżąca nie ma żadnego wpływu,

Odnośnie transakcji z "G" Sp. z o.o. i zakwestionowanych faktur to wskazano, że skarżąca dochowała staranności odnośnie ustalenia istnienia podmiotu i zarejestrowania go we właściwych rejestrach na dowód czego przedłożono się wydruk z systemu VIES z dnia [...] r., zaświadczenie z Urzędu Skarbowego, zaświadczenie z Urzędu Skarbowego w W. z dnia 29.07.2011 r. deklarację VAT-7K z 26.07.2011 r.

Końcowo wskazano na wyrok NSA o sygn. akt: I FSK 1200-1201/11 gdzie twierdzono, iż organ podatkowy nie może pozbawić podatnika prawa do odliczenia, jeżeli nie wykaże, że wiedział on o oszustwie popełnionym przez kontrahenta. Tymczasem organy podatkowe nie wykazały w tej sprawie, że spółka nie dochowała należytej staranności i wiedziała, iż kontrahent oszukiwał. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika jednoznacznie, że skarżąca dochowała wszelkich przewidzianych przepisami prawa czynności w celu weryfikacji swoich kontrahentów, na których rzetelność czy istnienie podmiotowo prawne po transakcji nie ma żadnego wpływu.

Powołano się również na orzeczenie w sprawie M. J. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. (sygn. akt: C-33/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej) podnosząc, iż w rozpatrywanej sprawie skarżąca wykonała więcej aniżeli należało do jej obowiązków - dokonała bowiem szczegółowego sprawdzenia kontrahentów przed nawiązaniem z nimi współpracy.

W odpowiedzi na pismo procesowe organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Podkreślił, iż w odniesieniu do firmy "I" to w spornej decyzji stwierdzono iż firma ta została wykreślona z rejestru podatników VAT, a ustaleń co do braku oznak prowadzenia działalności dokonano w oparciu o zebrany materiał dowodowy ,a nie w oparciu o wydruki z rejestrów urzędowych.

W zakresie zarzutu braku wiarygodności K. W. organ stwierdził, iż z treści sprzeciwu załączonego do pisma procesowego z [...] r. nie wynika jaki stan faktyczny został ustalony przez Sad Rejonowy w K. w sprawie o sygn. akt [...] o zapłatę pomiędzy S. J. jako powodem a K. W.. W sprzeciwie podnoszono zarzuty dotyczcie konkretnej sprawy cywilnej. Stąd w ocenie organu treść sprzeciwu nie wpływa na ocenę wiarygodności zeznań K. W. złożonych w postępowaniu podatkowym .Nie można bowiem porównywać mocy dowodowej zeznań złożonych w charakterze świadka z argumentami przytoczonymi w sprzeciwie od nakazu zapłaty, którego celem jest skierowanie sprawy do rozpoznania przez sąd gospodarczy I instancji.

W zakresie transakcji z W. G. ustalono, iż towar na fakturze na rzecz K. M. został zwrócony, jednak K. M. nie zwróciła oryginału faktury i dokonała odliczenia podatku naliczonego. Nadto podkreślono, iż strona postępowania była K. M. stąd zarzut niewywiązywania się przez W. G. z obowiązków podatkowych , w tym wystawienia faktury korygującej organ uznał za niezasadny.

Odnosząc się do błędów rachunkowych z decyzji określonych w punktach 1 i 2 to organ zauważył, iż podsumowanie podatku naliczonego jest prawidłowe. Natomiast błąd z punktu 3 poprzez podanie wartości zawyżenia podatku o kwotę [...] zł, zamiast o [...] zł nie ma wpływu na wysokość określonej nadwyżki podatku naliczonego na należnym do przeniesienia za październik 2011r. Ponadto decyzja za ten okres została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę m.in. na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c), albo stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt 2).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa.

Na wstępie należy podkreślić, iż nie jest przedmiotem skargi sporna decyzja w zakresie orzeczenia kasacyjnego za okres dotyczący października i grudnia 2011r., w tym zakresie strona nie formułuje zarzutów akceptując rozstrzygnięcie organu odwoławczego.

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia zakwestionowania prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur wystawionych w sierpniu, wrześniu, i listopadzie 2010 r. o kwoty podatku VAT wystawionych przez "A" Sp. z o.o., styczniu 2011 r. z faktury wystawionej przez "B" Sp. z o.o., o kwotę podatku VAT [...] zł, luty 2011 r. o kwotę podatku VAT [...] zł z faktur wystawionych przez: "C" , "D" ,"E" , marzec 2011 r. o kwotę podatku VAT [...] zł z faktur wystawionych przez: "B" Sp. z o.o., , "C" , "F" , kwiecień 2011 r. o kwotę podatku VAT [...] zł z faktury wystawionej przez "C" , maj 2011 r. o kwotę [...] zł z faktur wystawionych przez: "G" Sp. z o.o., "E" czerwiec 2011 r. o kwotę - [...] zł z faktur wystawionych przez: "H" , , "I" Sp. z o.o, "G" Sp. z o.o., lipiec 2011 r. o kwotę [...] zł z faktur wystawionych przez "I" Sp. z o.o., styczeń 2012 r. o kwotę [...] zł z faktur wystawionych przez "G" Sp. z o.o.

Przed przystąpieniem do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z unormowanymi zawartymi w dziale IV O.p., to na organach ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie i mają pokrycie w zgromadzonych dowodach (art. 191 O.p.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat przedstawionych uregulowań Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe należycie przeprowadziły postępowanie podatkowe, nie uchybiając przepisom prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organy w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

W tej sprawie za podstawę i punkt wyjścia rozważań przyjęto prawidłowo treść art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT.

Art. 86 ust. 1 ustawy o VAT jest podstawowym przepisem określającym prawo do odliczenia podatku naliczonego. Stosownie do jego treści – w brzmieniu mającym zastosowanie w stanie faktycznym sprawy - w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Ust. 2 powołanego artykułu wskazuje, że kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7:

1) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

a) z tytułu nabycia towarów i usług.

Z kolei zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VATwystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w przypadku, gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Z powyższego wynika, że art. 86 ust. 1 ustawa o VAT kreuje fundamentalne prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Prawo to jednak może być realizowane tylko wówczas, gdy faktury odzwierciedlają czynności, które rzeczywiście miały miejsce w obrocie gospodarczym, co wynika z powołanego art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Oznacza to, że podatek naliczony może być odliczony, ale tylko wówczas, gdy wynika z faktur poprawnych formalnie, jednakże tylko z tych, które potwierdzają rzeczywiście dokonane nabycie towarów i usług w warunkach zgodnych z treścią faktury (co do podmiotów uczestniczących w transakcji i jej przedmiotu). Brak nabycia towarów czy usług lub ich nabycie niezgodne z treścią faktury (np. pod względem przedmiotowym lub podmiotowym) jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Stąd faktura dokumentująca transakcję, która nie została dokonana (przez co należy rozumieć zarówno transakcję, która nie została dokonana w ogóle, jak też transakcję, która nie została dokonana pomiędzy stronami wskazanymi w fakturze) nie może być uwzględniona w prowadzonej przez nabywcę ewidencji dla celów podatku VAT, ponieważ nie odpowiada treści art. 86 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy o VAT oraz jako wymieniona w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, a zatem nie może stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

Z punktu widzenia treści powyższych przepisów istotnym w sprawie było zatem ustalenie, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w zakwestionowanych fakturach a w szczególności, czy faktury te odzwierciedlały zdarzenia gospodarcze w nich opisane.

Strona skarżąca, nie zgadzając się z ustaleniami organów podatkowych, podważała przyjęte rozstrzygnięcie, podnosząc w skardze zarzuty o charakterze procesowym oraz wskazywała na błędne ustalenia faktyczne, które nie pozwalały na przyjęcie w sposób nie budzący wątpliwości, że zdarzenia gospodarcze objęte sporną fakturą nie miały miejsca. Nadto wskazywano na nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez stronę.

W kontekście tak postawionych zarzutów niezbędna jest w pierwszej kolejności ocena, czy organy podatkowe rzetelnie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe jest prawidłowy, można będzie przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego do zastosowanych przez organy przepisów prawa materialnego.

Dokonując analizy obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i mając na uwadze podjęte próby skutecznych i nieskutecznych czynności sprawdzających u poszczególnych kontrahentów podatnika, protokoły kontroli podatkowych przeprowadzonych u kontrahentów, przesłuchania stron, świadków, biorąc pod uwagę także dokumenty źródłowe jego kontrahentów i urządzeń księgowych organ zasadnie stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że sporne faktury za wyjątkiem części transakcji dokumentowanych fakturami P. G. nie potwierdzają rzeczywistych operacji gospodarczych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że dowodami mającymi potwierdzać transakcje zakupu tworzywa sztucznego były faktury VAT posiadane przez stronę, Jednak te dowody w zestawieniu z pozostałymi zebranymi w sprawie przez organy nie potwierdzają faktu zaistnienia zdarzeń gospodarczych opisanych zakwestionowanymi fakturami.

I tak w odniesieniu do transakcji udokumentowanymi fakturami wystawionymi przez "A" Sp. z o.o. z informacji uzyskanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. właściwego dla siedziby tego kontrahenta wynika, iż pod adresem siedziby i miejsca działalności gospodarczej znajduje się prywatna posesja, na której brak oznak prowadzenia działalności gospodarczej przez w/w spółkę, zaś osoba zamieszkująca pod w/w adresem oświadczyła, iż firma ta nie prowadzi działalności gospodarczej. W dniu [...] r. w/w spółkę wykreślono z rejestru podatników VAT-UE, a w dniu [...] r. z rejestru jako podatnika VAT. Ostatnią zaś deklarację jaką spółka złożyła dla podatku od towarów i usług VAT-7 była deklaracja za czerwiec 2010 r.

W odniesieniu do transakcji udokumentowanymi fakturami wystawionymi przez "B" organy bezskutecznie podejmowały próby potwierdzenia transakcji strony z tym podmiotem, poprzez kontrolą podatkową u tego podmiotu czy analizę dokumentacji tej spółki. W tym względzie organy nie miały takiej możliwości nie mogąc dostarczyć temu podmiotowi upoważnienia. Kontrolujący podejmowali próby kontaktu pod adresem siedziby Spółki tj. ul. [...] M. ze spółką, ale nikogo nie zastano pod ww. adresem. W wyniku ustaleń telefonicznych z prezesem Spółki "B" J. S. stwierdzono, że w lutym 2012 r. Spółka została sprzedana i nie posiada on żadnych dokumentów. Wprawdzie zobowiązał się do dostarczenia dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli podatkowej lecz następnie nie skontaktował się z Urzędem Skarbowym i nie odbierał telefonów.

W toku dalszych czynności procesowych w wyniku pisma z dnia [...] r., Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. informującego, że zgodnie z KRS adresem siedziby ww. spółki jest adres: [...] , ul. [...] lok. [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. stwierdził brak możliwości przeprowadzenia wnioskowanej kontroli z uwagi na brak kontaktu z podatnikiem oraz brak dostępu do dokumentacji Spółki. Ponadto jak ustalono "B" Sp. z o.o. nie została zarejestrowana w ww. Urzędzie jako podatnik VAT czynny, a wezwanie do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R z [...] r. wróciło z adnotacją "adresat nie podjął przesyłki". W dniu [...] r. przeprowadzono również oględziny miejsca zgłoszonego jako adres rejestracyjny, adres prowadzenia działalności gospodarczej, w trakcie których ustalono, że pod ww. adresem Spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej a umowa najmu zawarta z firmą "M" Sp. z o.o. została wypowiedziana w dniu [...] r. z uwagi na zaległości w płatnościach czynszu i najemca lokalu nie posiada kontaktu z wynajmującym. Także podjęto próby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka byłego prezesa zarządu Spółki "B" J. S. na okoliczność dokonanych transakcji sprzedaży tworzywa sztucznego dla strony co zostało zakończone niepowodzeniem z uwagi na nie stawienie się w/w na przesłuchanie pomimo prawidłowego wezwania organu podatkowego w tym zakresie.

Także co do transakcji z firmą "C" z siedzibą w K. nieskuteczne okazały się przeprowadzenia czynności sprawdzających w ww. podmiocie. Jak ustalono wprawdzie J. W. był zarejestrowany dla celów podatku od towarów i usług od dnia 1 września 2010 r. do 3 maja 2011 r. jednak za ww. okres podatnik nie złożył deklaracji VAT-7 czyli m.in. okresów kiedy zostały wystawione zakwestionowane od tego podmiotu sporne faktury. W toku postępowania wzywano J. W. do sporządzenia pisemnej informacji o transakcjach zawartych w okresie od lutego do kwietnia 2011 r. z K. M. co pomimo odbioru ww. pism zostało pozostawione bez odpowiedzi. Także nieskuteczna okazała się próba przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka J. W. , który to nie zgłosił się na przesłuchanie w wyznaczonych mu terminach.

W zakresie firmy "D" , gdzie sporna faktura jest wystawiona w lutym 2011 r. ustalono, że ostatnia deklarację z wykazanym obrotem złożona została za październik 2010 r., a od listopada 2010 r. składane są jedynie deklaracje z wykazanymi kwotami do przeniesienia. Także pomimo prawidłowo doręczonego wezwania temuż kontrahentowi nie przedłożył on żadnej dokumentacji, mogącej potwierdzać dokonanie spornej transakcji .

W zakresie transakcji z firmą "E" , to zakresem sporu objęte są zdarzenia gospodarcze udokumentowane fakturami nr [...] za luty i maj 2011 r. Te zaś konkretne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Jak bowiem wynika z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z [...] . za którym przekazano protokoły kontroli podatkowych przeprowadzonej wobec P. G. , do faktur VAT nr [... ] mają zastosowanie przepisy art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług gdyż nie dokumentują one rzeczywistej sprzedaży towarów Jednak w odniesieniu do innych faktur tenże podmiot będąc przesłuchiwanym zeznał do protokołu, iż inne faktury VAT o nr [... ] dokumentują rzeczywistą sprzedaż towarów w transakcjach z K. M. . Te też transakcje organ uznał za wiarygodne. Jak już powiedziano jednak nie dotyczy to spornych w niniejszej sprawie faktur o nr [...]

W odniesieniu do transakcji z W. G. udokumentowanej fakturą VAT nr [... ] z dnia 11.03.2011r. ustalono, iż transakcja nie doszła do skutku gdyż po otrzymaniu towaru i stwierdzeniu, że tworzywo nie jest odpowiednie gatunkowo, strona skarżąca dokonała jego zwrotu. Nie dokonała przy tym płatności tytułem w/w faktury. W.G. oświadczył, iż oryginał ww. faktury VAT nigdy nie został mu zwrócony.

Z kolei w zakresie transakcji z "G" Sp. z o.o. brak było możliwości dokonania przez organy czynności sprawdzających w celu ustalenia przebiegu transakcji dokonanych ze stroną gdyż wezwania kierowane do w/w podmiotu wracały z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Nadto nie było możliwe przeprowadzenie kontroli w firmie "G" Sp. z o.o. gdyż jak ustalono firma ta od początku 2012 r. nie prowadzi pod adresem w W. żadnej działalności gospodarczej i nie przebywa tam nikt kto mógłby Spółkę reprezentować. Nadto jak ustalono na podstawie akt rejestracyjnych w/w Spółki w dniu [...] r. udziały w niej zakupił G. C. , który podpisał się na dokumencie aktualizacyjnym złożonym do Urzędu Skarbowego w dniu [...] r., podczas gdy wg KRS jedynym udziałowcem oraz jedynym członkiem zarządu jest J. D. . Próby przesłuchania w charakterze świadka G. C. a na okoliczność transakcji sprzedaży tworzywa sztucznego zawartych ze stroną zakończyły się niepowodzeniem z uwagi na brak stawiennictwa świadka. Zaś przesłuchany J. D. zeznał, że funkcję prezesa zarządu spółki "G" pełnił przez krótki czas, ok. 5 miesięcy w 2012 r. Nie posiada dokumentów dotyczących powołania i odwołania go z tej funkcji, gdyż ich nie otrzymał. Naświetlił okoliczności w jakich został prezesem tej firmy. Zeznał, iż osoby, których nie zna oraz pan M. zapłaciły za wszystkie koszty u notariusza. Do zrezygnowania z pełnienia ww. funkcji został zmuszony również przez Pana M. , który wraz z innym mężczyzną zawiózł go do notariusza w celu podpisania stosownych dokumentów. J. D. nie pamiętał okoliczności związanych ze zbyciem Spółki przy czym wskazał, iż jak mu się wydaje miało to miejsce na początku stycznia 2012 r. W odniesieniu do faktur wystawionych przez Spółkę "G" Sp. z o.o. dla firmy "L" K. M. ww. zeznał, że nie wie czy Spółka wystawiła te faktury., przy czym oświadczył, że nie posiada żadnych dokumentów związanych ze Spółką, nie wie kto wystawił faktury VAT i dowody wpłat, nie wie do kogo należy podpis widniejący na fakturach. Nie wie również czy transakcje udokumentowane okazanymi fakturami faktycznie miały miejsce i czy doszły do skutku. Nie wie skąd pochodził towar i nie zna nazw ani nazwisk kontrahentów. Nie posiadał wiedzy czy Spółka posiadała magazyny i gdzie był magazynowany towar i jakie transakcje były zawierane. Jego rola w Spółce ograniczała się do "siedzenia w domu". Także opis okoliczności w jakich J. D. został prezesem Spółki prowadzącej działalność w wyniku której wystawiono zakwestionowane faktury świadczy o braku rzeczywistości tychże faktur. Mianowicie podał on, iż osoba którą poznał w więzieniu, załatwiła mu czasowy meldunek u A.F. pod adresem W. ul. [...] i po zameldowaniu i otrzymaniu nowego dowodu osobistego zawiozła do W. w celu podpisania aktu notarialnego, za co otrzymał kwotę [...] zł. Miał otrzymywać co miesiąc pieniądze, jednak z uwagi, że M. "coś tam nie wypaliło" pieniędzy tych nie otrzymał. Następnie został zawieziony przez M. i jakiegoś innego mężczyznę do notariusza w W. w celu "oddania firmy nowemu właścicielowi".

W zakresie transakcji z firmą "H" , to w wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniach [...] r. w "H" ustalono, iż K. W. nie zawierała w badanym okresie żadnych transakcji z K. M. . K.W. noświadczyła, iż w czerwcu 2011 r. wystawiła dla strony skarżącej fakturę, ale z uwagi na to, że towar nie został odebrany i za niego nie zapłacono, fakturę anulowano i nie ujęto w rejestrze sprzedaży ani w deklaracji VAT-7 za II kwartał 2011 r. W toku postępowania w dniu [...] r. przesłuchano w charakterze świadka Kamilę Wierzchowską na okoliczność transakcji sprzedaży towaru na rzecz K. M. . Z zeznań tych wynika, że transakcja udokumentowana ww. fakturą nie doszła do skutku, faktura została przesłana do firmy K. M. listem poleconym wraz z wcześniejszą fakturą. W/w wyjaśniła także przyczyny wydania faktury bez towaru, czy okoliczności czy faktura nie miała zostać wydana najwcześniej równocześnie z towarem?". K. W. wyjaśniła, że faktura została wysłana w jednej korespondencji z wcześniejszą fakturą wystawioną na ten sam asortyment w podobnej ilości. Ww. nie potrafiła odpowiedzieć dlaczego strona nie odebrała towaru, który następnie został sprzedany innemu klientowi. Wskazała, iż P. W. kontaktował się z K. M. , który zapewnił, że nie wykaże ww. faktury w rozliczeniach podatkowych. Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej K. W. zorientowała się. że firma K. M. odliczyła podatek naliczony wynikający z przedmiotowej faktury. W związku z czym K. W. próbowała wystawić fakturę korygującą, lecz K. M. odmówił jej przyjęcia. Oświadczyła ponadto, że nie otrzymała zapłaty za ww. towar. Na potwierdzenie, że towar który nie został odebrany przez K. M. , został sprzedany innej firmie przesłała kserokopie faktur sprzedaży ww. towaru.

W odniesieniu do transakcji z "I" Sp. z o.o., w J. , nie przeprowadzono czynności sprawdzających gdyż jak ustalono pod adresem wskazanym jako siedziba tj. R. , ul. [... ] Spółka "I" nie prowadzi działalności gospodarczej. Spółka ta została z dniem [... ] r. z urzędu została wykreślona z rejestru podatników VAT z uwagi na zaprzestanie od lutego 2003 r. składania deklaracji VAT-7. Pod adresem siedziby Spółki "I" działalność gospodarczą prowadzi Spółka "P" . Księgi rachunkowe Spółki "I" prowadzone były przez biuro rachunkowe L.P. , która oświadczyła, że dokumentacja po rozwiązaniu Spółki została przekazana jej zarządowi. Były prezes Spółki M. B. oraz inni udziałowcy w dniu [... ] r. dokonali zbycia całości udziałów na rzecz P. T. , [... ] ul., przy czym wg oświadczenia z [...] r. Z. B. adres nabywcy udziałów podany w umowie jest nieaktualny, ponieważ Pan T. wymeldował się bez podania nowego adresu. W toku postępowania dokonano oględzin miejsca znajdującego się pod adresem wskazanym na fakturach wystawionych przez Spółkę "I" tj. J. , ul. [... ] celem ustalenia, czy Spółka prowadzi tam działalność gospodarczą i czy znajduje się tam jej siedziba. Jak wynika z protokołu oględzin pod wskazanym adresem znajduje się "R". Budynek, w którym prowadzona jest galeria stanowi własność firmy "K" Sp. z o.o. z siedzibą w J. , ul. [...] ., która to nie wynajmowała i aktualnie nie wynajmuje lokalu na rzecz P.W. "I" Sp. z o.o.

Z kolei w odniesieniu do transakcji z "S" G. P. w dokumentacji tejże firmy nie stwierdzono żadnych faktur wystawionych dla F.H.M. K. M. , w tym faktur o numerach [...] z dnia [...] r. oraz [...] z dnia [...] r. Ww. faktury nie zostały zaewidencjonowane przez G. P. w rejestrach sprzedaży VAT, a podatku z nich wynikającego nie rozliczono w deklaracjach VAT-7. Ponadto okazane do kontroli faktury sprzedaży za okres od 1 czerwca 2010 r. do 31 stycznia 2012 r. wystawiane przez G. P. były drukowane przy użyciu programu komputerowego, podczas gdy faktury wystawione na rzecz K. M. wypisywane były ręcznie. Nadto G. P. w zeznaniach złożonych w trakcie przesłuchania w charakterze strony w dniu [...] r. zeznał, że nigdy nie wystawił faktur o numerach [...] i nigdy nie zatrudniał M. K. którego pieczęć i podpis jako osoby wystawiającej figurują na ww. fakturach. Wyjaśnił, iż faktury wystawia osobiście, ewentualnie robią to osoby do tego upoważnione tj. jego żona A.P. lub brat Ł. P. . Wskazał, że w 2011r. nawiązał kontakt z K. M. w celu dostarczenia przez nią próby przemiału tworzywa sztucznego PC/ABS celem sprawdzenia czy nadaje się do produkcji w jego firmie. W związku z tym, że po przetestowaniu okazało się, że jakość surowca nie spełnia oczekiwań - nie zamówił towaru w firmie K. M. .

Przywołane ustalenia, zeznania i inne dowody którymi dysponowały organy, w szczególności wyniki postępowań prowadzonych wobec wszystkich kontrahentów strony z wyjątkiem "E" potwierdziły brak znamion rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W szczególności podmioty takie jak: "A" sp. z o.o., "B" sp. z o.o., "C" , "D" , "G" sp. z o.o., "I" sp. z o.o. nie uczestniczyły rzeczywiście w obrocie prawnym. Pod zgłoszonymi adresami jako siedziby i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej znajdowały się albo siedziba prywatna, na której brak było oznak prowadzenia działalności gospodarczej ("A" ), albo też nikt tam nie przebywał i nie prowadzi żadnej działalności ("B" , "G" , "I" ). Pod adresem siedziby Spółki "I" znajduje się "R" ", której właściciel firma "K" nigdy nie wynajmowała lokalu ww. Spółce. Kontrahenci strony to podmioty, z którymi brak było możliwości jakiegokolwiek kontaktu, ich właściciele nie odbierali korespondencji, nie stawili się na przesłuchania ("A" , "B" , "C" , "D" , "G" ). J. D. będąc udziałowcem i członkiem zarządu "G" nie posiadał żadnej wiedzy na temat funkcjonowania tej Spółki. Kontrahenci nie odbierali korespondencji kierowanej przez organy podatkowe. Podmioty wystawiające faktury na rzecz K. M. , były podmiotami, które nie składały deklaracji podatkowych, z tego względu zostały wykreślone z rejestru podatników VAT. I tak Spółka "A" ostatnią deklarację złożyła za czerwiec 2010 r., a faktury na rzecz K. M. wystawiła w okresie od sierpnia do listopada 2010 r. Z rejestru podatników VAT-UE została wykreślona z dniem 22 grudnia 2011 r., a z dniem 30 marca 2012 r. z rejestru podatników VAT. Spółka "I" z uwagi na zaprzestanie składania deklaracji VAT- 7 od lutego 2003 r. z dniem 30 kwietnia 2004 r. została wykreślona z urzędu z rejestru podatników VAT podczas gdy zakwestionowane faktury wystawiła w czerwcu i lipcu 2011 r., bądź też podmioty, które nie figurują w ewidencji podatników VAT, ponieważ nie złożyły zgłoszenia rejestracyjnego ("B" ).

Natomiast w przypadku firm takich jak: "J" G. P. , "H" oraz "F" to sami właściciele tychże podmiotów nie potwierdzili transakcji ze Stroną. G. P. , zeznał, że nigdy nie wystawiał faktur dla K. M. , nie zatrudniał M.K. , którego podpis jako osoby wystawiającej widnieje na fakturach. Jego firma nigdy nie posiadała pieczątki firmowej o treści i wzorze widniejącym na okazanych fakturach VAT. W zakresie faktur wystawionych przez W. G. , a także przez "H" to jakkolwiek ustalono iż podmioty prowadzą faktyczną działalność gospodarczą ,to niemniej jednak W. G. wyjaśnił, że towar widniejący na wystawionej przez niego fakturze na rzecz K. M. został zwrócony a transakcja nie doszła do skutku z uwagi na nieodpowiedni gatunek towaru, a K. M. pomimo zwrotu towaru nie zwróciła oryginału faktury sprzedawcy i dokonała odliczenia podatku naliczonego. W zakresie faktury nr [...] z dnia [...] r. wystawionej przez "H" ustalono, iż towar ujęty w ww. fakturze nie został wydany K. M. , lecz innemu podmiotowi. Nie dokonano zapłaty za towar. Fakturę tą anulowano. W przypadku zaś "G" Sp. z o.o. prezes Zarządu J. D. nie posiadał żadnej wiedzy na temat działalności swojej spółki, a jego zeznania wprost wskazują na fakt nie prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej.

Zatem Sąd podziela stanowisko i argumentację organów podatkowych, że brak było podstaw prawnych do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w spornych fakturach gdyż faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna istotna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji uznać należy za wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 1 i § 4 O.p., przedstawiono w nim bowiem stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne. Organ w sposób szczegółowy uzasadnił okoliczność nierzetelności zakwestionowanych faktur. W zaskarżonej decyzji wskazano, jakim dowodom dano wiarę, i dlaczego innym dowodom odmówiono wiarygodności, powołując przyczyny takiej oceny. Odwołano się przy tym do materiału dowodowego sprawy, przytoczono fragmenty zeznań przesłuchanych osób oraz argumenty przemawiające za zastosowaniem przepisów prawa materialnego w sprawie, a następnie wyciągnięto prawidłowe wnioski z tych zeznań w świetle przywołanych przepisów prawnych. Ocena okoliczności sprawy zawarta w zaskarżonym rozstrzygnięciu została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, jest prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe, co z kolei wyklucza naruszenie art. 191 O.p., Tym samym w ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał pozwala na stwierdzenie, że sporne faktury nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych. Zebrane w sprawie dowody i ich analiza wskazywały, że transakcje w nich opisane, nie zostały dokonane. Zatem zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktury wystawionych przez poszczególnych kontrahentów .

Skoro faktury, którymi posługiwała się strona były nierzetelne, gdyż wskazywały w swej treści zdarzenia gospodarcze, które w rzeczywistości nie zaistniały, to określony w takich fakturach podatek nie był "podatkiem naliczonym", o którym mowa w art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku VAT.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dawniej ETS) wielokrotnie podkreślał, iż VI Dyrektywa (obecnie Dyrektywa 2006/112/WE) powinna być interpretowana w ten sposób, iż sprzeciwia się ona prawu podatnika do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcje, z których wynika to prawo, stanowią nadużycie - tak jak to niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie. Zasadniczo aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego VAT i określić zakres tego prawa, konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia (wyroki ETS: z 8 czerwca 2000 r. sprawa C-98/98 Midland Bank; z 27 września 2001 r. sprawa C-16/00, Cibo Participations). Walka z oszustwem, unikaniem opodatkowania i ewentualnymi nadużyciami jest celem uznanym i wspieranym przez prawo wspólnotowe (wyroki ETS: z 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych C-487/01 i C-7/02 Gemeente Leusden i Holin Groep BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Holandia), a podatnicy nie mogą powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych i stanowiących nadużycie (wyroki z 12 maja 1998 r. sprawa C-367/96 Kefala pkt 20; z dnia 23 marca 2000 r. sprawa C-373/97 Diamantis, pkt 33; z dnia 3 marca 2005 r. sprawa C-32/03 Fini H, pkt 32).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela poglądy przestawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lipca 2012 r., I FSK 1569/11, w którym stwierdzono, że krajowe organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że skorzystanie z tego prawa wiązałoby się z przestępstwem lub nadużyciem (zob. podobnie wyroki: w sprawie C 32/03, pkt 33, 34; w sprawach połączonych C 439/04 i C 440/04, pkt 55; wyrok z 29 marca 2012 r., C 414/10, pkt 32). W wyroku z 21 czerwca 2012 r. (sprawy połączone C 80/11 i C 142/11, pkt 44 – 45) wskazano wyraźnie, że w sytuacji, gdy transakcja mająca stanowić podstawę odliczenia została dokonana, co wynika z odpowiadającej jej faktury, a faktura ta zawiera wszelkie dane wymagane przepisami Dyrektywy 112 (VI Dyrektywy) i w związku z tym określone w dyrektywie materialne i formalne warunki powstania prawa do odliczenia zostały spełnione, to podatnikowi można by odmówić prawa do odliczenia tylko na podstawie orzecznictwa TSUE, które wymaga udowodnienia na podstawie obiektywnych przesłanek, że podatnik będący odbiorcą usług lub dostaw stanowiących podstawę prawa do odliczenia wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar lub usługę, uczestniczy w transakcji stanowiącej element przestępstwa w dziedzinie podatku VAT, należy bowiem z punktu widzenia Dyrektywy 112 (VI Dyrektywy) uznać za wspólnika w tym przestępstwie, niezależnie od tego, czy uzyskuje on korzyści z dalszej sprzedaży owych towarów lub świadczenia usług w ramach dokonywanych przez siebie transakcji. Natomiast niezgodne z zasadami funkcjonowania prawa do odliczenia jest sankcjonowanie odmową możliwości skorzystania z tego prawa podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że w ramach transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub, że inna transakcja, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, została dokonana z naruszeniem przepisów o VAT (zob. podobnie ww. wyroki TSUE: w sprawach połączonych C 354/03, C 355/03 i C 484/03, pkt 52, 55; w sprawach połączonych C 439/04 i C 440/04, pkt 45, 46, 60; w sprawie C 80/11 i C 142/11, pkt 47). Wprowadzenie systemu odpowiedzialności bez winy wykraczałoby bowiem poza zakres niezbędny do ochrony interesów skarbu państwa (zob. podobnie wyroki TSUE: z 11 maja 2006 r., C 384/04, Zb.Orz. 2006, s. I 4191, pkt 32; z 21 lutego 2008 r., C 271/06, Zb.Orz. 2008 s. I 771, pkt 23). Ponieważ odmowa prawa do odliczenia stanowi zgodnie z pkt 45 tego wyroku wyjątek od zasady podstawowej, jaką jest istnienie takiego prawa, organ podatkowy zobowiązany jest wykazać w sposób prawnie wymagany istnienie obiektywnych przesłanek prowadzących do wniosku, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu (wyrok TSUE w sprawie C 80/11 i C 142/11, pkt 49). Z wyżej przedstawionych wywodów wynika, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że udowodnienie złej wiary przez organ podatkowy dotyczy sytuacji, gdy czynność została dokonana, a zatem została spełniona materialna przesłanka powstania prawa do odliczenia VAT. Natomiast w sytuacji, gdy transakcje nie miały miejsca, organ podatkowy nie musi udowadniać złej wiary podatnika aby pobawić go prawa do odliczenia VAT z zakwestionowanych faktur.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, podnieść należało, że skoro w niniejszej sprawie przedmiotowe transakcje objęte zakwestionowanymi fakturami nie miały miejsca gdyż nie było dostaw towaru w ślad za fakturami a zatem iż faktycznie faktury były "puste" to zła czy dobra wiara podatnika nie jest okolicznością, która wymagała ustalenia w drodze postępowania dowodowego dla pozbawienia tegoż podatnika prawa do odliczenia VAT ze spornej faktury (zob. wyroki z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I FSK 1766/11, z 11 września 2012 r. sygn. akt I FSK 1692/11 oraz z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt I FSK 1615/11) raz z dnia 13 września 2012 r. sygn.. akt I FSK 994/11). Zatem za prawidłowe należy uznać stanowisko organów pozbawiające prawa do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur bez badania czy strona będąca odbiorcą dostaw stanowiących podstawę prawa do odliczenia wiedziała lub powinna była wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu.

Nie mogły wywrzeć zamierzonego przez stronę skutku prawnego zarzuty zawarte w piśmie procesowym z [...] r. Jak wyżej wskazano w sprawie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy a oceny tej nie mogą zmienić twierdzenia pełnomocnika z tego pisma w szczególności, iż w zakresie transakcji zawartych z firmą´ "I" organ oparł swoje rozstrzygnięcie w oparciu o ustalenie, iż firma ta została wykreślona z rejestru podatników w 2004 r., podczas gdy twierdzenie to nie zostało skorelowane z ustaleniami z innych rejestrów. Jak bowiem wynika z rejestru z GUS dane REGON na dzień 13.06.2012 r. firma "I" z adresem R. ul. [.. ] oraz z rejestru KRS adres j.w. wydrukowanego 15.06.2012r. wskazuje na istnienie firmy. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w piśmie procesowym wydając decyzję jako jeden z elementów potwierdzających fakt nie dokonania dostaw przez tę firmę na rzecz strony skarżącej w czerwcu i lipcu 2011r. było wykreślenie jej z rejestru podatników podatku VAT w 2004 r., jednak nie był on podstawowym w oparciu, o który podjęto sporą decyzję w tym zakresie. W tej bowiem wyraźnie wskazano w oparciu o jakie dowody uznano, iż zakwestionowane faktury wystawione przez Spółkę "I" z siedzibą w J. ul. [...] nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Była to całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nie tylko dowód świadczący o wykreśleniu tej firmy z rejestru podatników podatku VAT w 2004 r. Wskazać w tym zakresie można na inne dowody świadczące o fikcyjności faktur wystawionych przez firmę "I" z siedzibą w W. przy ul. [... ] jak chociażby pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. informujące o braku możliwości przeprowadzenia czynności sprawdzających pod tym adresem firmy z uwagi na fakt, iż firma ta nie prowadzi pod tym adresem działalności gospodarczej, i w miejscu tym prowadzi taką działalność zupełnie odrębna firma .

Nie mogą zasługiwać na uwzględnienie zarzuty, iż wbrew twierdzeniom organu transakcja z K. W. doszła do skutku, a towar został odebrany. Strona akceptacji tego stanu rzeczy upatruje w treści sprzeciwu od nakazu zapłaty z [...] r. gdzie K. W. podaje, iż towar do wystawionej faktury został sprzedany firmie "L" . To zaś zdaniem strony oznacza, iż K. W. w nie jest wiarygodna, a zatem jej zeznania nie mogą stanowić dowodu w oparciu o które można było wydać sporną decyzję. Przede wszystkim zauważyć należy, iż pozew o zapłatę nosi datę z [...] r. natomiast w dniu [...] r. pracownicy Urzędu Skarbowego w T. przesłuchali w charakterze świadka Kamilę Wierzchowską na okoliczność transakcji sprzedaży proszku na rzecz "L" udokumentowanej fakturą nr [...] z dnia [...] r., a o fakcie dokonywanej czynności procesowej zawiadomiono K. M. pismem z dnia [...] r. Podczas tego przesłuchania K. W. podtrzymała swoje twierdzenia co do faktu, że transakcja udokumentowana ww. fakturą nie doszła do skutku, a towar następnie został sprzedany innemu klientowi. Ponadto Stronie w toku postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z całością dowodów zgromadzonych w sprawie, zatem podatnik miał prawo w postępowaniu podatkowym, by stosownie do art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p. odnieść się do zebranego w ten sposób materiału dowodowego, przedstawić kontrargumenty czy zgłaszania wniosków dowodowych mogących prowadzić do odmiennych od przyjętych w sprawie przez organy ustaleń stanu faktycznego, z czego nie skorzystano, zatem obecne kwestionowanie ustalonego stanu faktycznego jest spóźnione, a zeznania K. W. , iż transakcja z K. M. nie doszła do skutku i towar nie został odebrany w ślad za organami Sąd uznaje za wiarygodne.

Również nie mogą uzasadniać podjęcia innego rozstrzygnięcia w sprawie argumenty, iż w odniesieniu do transakcji z firmą "B" została ona sprzedana w lutym 2012r na co strona nie miała wpływu , a mimo to przedkłada dowody mające potwierdzać jej rzeczywiste funkcjonowanie w obrocie co ma wynikać chociażby faktu przedłożenia deklaracji VAT-7 z 20.01.2011r. dot. 04 kwartału 2010 r. czy Nip- 4 z 27.06.2006 r., Regon z 20.06.2006 r. czy KRS z 01.12.2010 r. Wskazane dowody nie dotyczą spornych w sprawie okresów rozliczeniowych kiedy to miały być dokonywane transakcje z tą firmą czyli stycznia i marca 2011 r . Natomiast całość dowodów zebranych w aktach wyżej omówionych wyżej jednoznacznie potwierdza t, iż firma nie uczestniczyła w tych okresach w transakcji gospodarczych ze stroną skarżącą.

Podobnie za niezasadne należy uznać argumenty dotyczące firmy "A" Sp. z o.o. wywiedzione z faktu sprawdzenia wiarygodności tegoż kontrahenta na podstawie dokumentów założycielskich i rejestracyjnych z adresem firmy P. ul. [...]. . Powoływanie się na fakt sprawdzenia wiarygodności kontrahenta na podstawie dokumentów założycielskich i rejestracyjnych druk NIP -5 z 21.04.2010 r., zaświadczenia o numerze Regon z 20.04.2010 r.,odpisu z KRS Z 12.11.2010 r. nie może mieć znaczenia w sprawie w sytuacji, gdy z całego materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż zakwestionowane faktury nie obrazują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych a w odniesieniu do tej firmy całość ustaleń faktycznych wskazuje na to, iż firma ta już od sierpnia 2010 r. – czyli od okresu kiedy wystawiono sporne faktury nie prowadziła działalności gospodarczej . I w tym zakresie aktualną pozostaje ocena Sądu co do tego, iż "A" Sp. z o.o. nie uczestniczyła w spornym okresie w obrocie gospodarczym zawierając transakcje ze stroną skarżącą.

Także zarzuty dochowania staranności odnośnie ustalenia istnienia "G" Sp. z o. o. i zarejestrowania tegoż podmiotu we właściwych rejestrach nie mogą być skuteczne w sytuacji gdy jak ustalono zakwestionowane faktury nie dotyczą rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ta okoliczność ewentualnie mogłaby mieć znaczenie w sprawie o ile za fakturami podążałby towar, przy czym nie pochodziłby on od wystawcy spornych faktur. Tymczasem w spornej sprawie zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i były tzw. fakturami "pustymi". W takiej zaś sytuacji to czy strona przedsięwzięła wszystkie działania jakich można było racjonalnie oczekiwać od niej w celu upewnienia się, że dokonywane transakcje nie prowadzą do udziału w przestępstwie nie ma znaczenia. Kwestia zaś fikcyjności transakcji nabycia towaru od "G" Sp. z o.o. w ocenie Sądu jest oczywista. Strona oprócz faktur VAT, nie posiada dowodów potwierdzających faktyczną realizację transakcji opisanych w zakwestionowanych fakturach. W tej sytuacji powoływanie się na dochowanie należytej staranności w sprawdzeniu istnienia kontrahenta nie może być skuteczne. Podobnie należy ocenić zarzuty z pisma procesowego w których strona powołując się na konkretne posiadane przez siebie dokumenty założycielskie, rejestracyjne czy inne podatkowe podnosi iż sprawdzała wiarygodność firm z którymi współpracowała. Ustalenie, że w danej sprawie miało miejsce wystawianie tzw. pustych faktur oznacza, że dobra wiara ze swej istoty nie może być uwzględniona. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik odliczający podatek z takiej faktury nie jest świadomy swojego oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru lub świadczenie usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny (obrót istnieje tylko na fakturze), albo tego rodzaju transakcję nabywca świadomie realizuje z jednym podmiotem, a dokumentuje u innego podmiotu (wyroku WSA w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 935/13). W zakresie zarzutu dot. transakcji z W. G. gdzie strona argumentuje, iż w sytuacji gdy towar został przezeń odebrany to ten podmiot winien był wystawić fakturę korygującą do faktury nr [...] co z kolei wpłynęłoby na jej rozliczenia w podatku VAT to słusznie organ wskazał, iż skoro w sprawie stroną postępowania była K. M. i to ona dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tej faktury, która nie dokumentowała rzeczywistej dostawy gdyż towar został zwrócony zarzuty niewywiązywania się z obowiązków podatkowych kierowane pod adresem jej kontrahenta nie mogą być skuteczne. W odniesieniu do błędów rachunkowych wskazanych przez stronę w punktach 1 i 3 to jakkolwiek one istnieją w treści uzasadnienia decyzji to podsumowanie podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur jest prawidłowe.

Również nie może uzasadniać podjęcia innego rozstrzygnięcia w sprawie kwestionowanie stanowiska organu co do oceny rzeczywistych zdarzeń gospodarczych z firmą "D" wywiedzione z faktu iż podmiot ten ostatnią deklarację VAT- 7 z wykazanym obrotem złożył za 10.2010r., a od 11.2010r. składa jedynie deklaracje z kwotami do przeniesienia. W ocenie Sądu okoliczność ta bowiem w zestawieniu z brakiem istnienia jakichkolwiek innych dokumentów za wyjątkiem faktur mogących potwierdzać transakcje pomiędzy podmiotami w nich wskazanymi potwierdza stanowisko organu o fikcyjności transakcji z tą firmą.

Podobnie należy ocenić zarzuty co do transakcji z firmą J. W. gdyż organy w tym zakresie dopełniły obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dochodząc do wniosku iż transakcje z tym podmiotem nie miały miejsca w rzeczywistości. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu stąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. orzeczono jak w sentencji.