Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 45/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 11 marca 2008 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. decyzją z dnia [...] października 2007 r. [...] na podstawie art. 104 i 130 kpa oraz art. 83 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nakazał Z. G. zaniechanie dalszych robót budowlanych. Uzasadniając decyzję wskazano, że ww. bez odpowiedniego pozwolenia powiększył otwór okienny w swoim mieszkaniu w T. przy ul. G.

Odwołanie od decyzji złożyli: Wspólnota Mieszkaniowa ww. budynku i Z. G.

Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. jako organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2007r. [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 83 ust. 2 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. oraz art. 104 w zw. z art. 138 § pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że inwestor – Z. G. w sierpniu 2007 r. bez wymaganego pozwolenia dokonał poszerzenia otworu okiennego i zamontował drzwi balkonowe, zmierzając wykonać podjazd dla wózka inwalidzkiego. Wskazano, że organ wybrał łagodniejszą formę rozstrzygnięcia sprawy i że samowolnie wykonane roboty nie naruszają warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r.

Na powyższą decyzję skargę złożyła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w T. zarzucając naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz uznaniowości nakazując Z. G. zaniechanie samowolnie wykonanych robót budowlanych zamiast nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oraz art. 104 kpa przez brak uzasadnienia w zaskarżonej decyzji stwierdzenia braku przesłanek do uchylenia decyzji PINB. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji przez orzeczenie nakazania Z. G. doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego lub uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, że miano na uwadze także treść art. 7 i 9 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 134 §1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Z akt sprawy wynika zaś, że podczas przeprowadzonej kontroli (protokół [...]) stwierdzono, że w mieszkaniu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w T. zajmowanym przez Z. G. w pokoju wymieniono okno PCV o wym. 1,50 x 1,62 m na okno balkonowe dwuskrzydłowe z PCV z naświetlem o wym. 1,50m x 2,56m, poprzez powiększenie otworu okiennego. Wg oświadczenia Z. G. roboty wykonano w miesiącu sierpniu 2007 r. Z. G. nie uzyskał na w/w prace pozwolenia organu architektoniczno - budowlanego. W tej sytuacji wszczęto postępowanie administracyjne i w dniu [...] września 2007 r. wydano postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych i nakładające na inwestora obowiązek przedstawienia dokumentów w celu umożliwienia doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Wobec nie dostarczenia w/w dokumentów w dniu [...] października 2007 r. zawiadomiono strony o możliwości wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W tej sytuacji należy więc wskazać na obowiązujący art. 28 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Stanowi on, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pojęcie robót budowlanych zostało natomiast zdefiniowane w art. 3 pkt 7 ww. ustawy. Zgodnie z nim pod pojęciem tym należy rozumieć budowę a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z akt sprawy wynika ewidentnie, że inwestor – Z. G. pozwolenia takiego nie posiadał.

Powyższe implikowało zastosowanie przez organ procedury przewidzianej treścią art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane. Stanowi on, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o którym mowa w art. 50 ust. 1, tj. postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca wprowadził w nim pewną gradację stosowanych środków z uwagi na ich dolegliwości. Natomiast analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że działania Z. G. (mieszkającego na parterze budynku) w istocie swej zmierzały nie wyłącznie do powiększenia okna lecz do wykonania podjazdu dla wózka inwalidzkiego, z którego jako osoba niepełnosprawna korzysta. To zaś – a więc zakres zamierzonego przedsięwzięcia, w szczególności zamiar jego dalszej kontynuacji w powiązaniu z treścią przepisów przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) determinowało dobór odpowiedniego środka przewidzianego w ww. art. 51 ust. 1 pkt 1. Rzeczą organu był jego wybór przy czym stosownie do art. 107 § 3 kpa winno to być odpowiednio udowodnione. Dokonując takiego wyboru w niniejszej sprawie organ sprostał tym wymaganiom uzasadniając w sposób pełny i przekonywujący swą decyzję.

Zwrócenie uwagi na tą okoliczność dot. zamierzenia Z. G. jest szczególnie istotne w niniejszej sprawie z uwagi na treść skargi. Skarżący zarzucił, że organ przekroczył granice uznaniowości "nakazał bowiem zaniechanie dalszych robót budowlanych chociaż...roboty były już wykonane i zakończone."

Skoro więc roboty budowlane nie zostały zakończone i były one prowadzone bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę a jednocześnie nie naruszyły warunków określanych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i dochowano właściwych przepisów proceduralnych zawartych w ww. ustawie Prawo budowlane i w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego to należało uznać, że zaskarżona decyzja (jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji) nie narusza prawa. I dlatego działając w oparciu o przywołane już przepisy ustawy z 25 lipca 2002 r. i 30 sierpnia 2002 r. oraz art. 151 ostatniej z ww. ustaw skargę jako bezzasadną i chybioną oddalono.