Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1107/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Pismem z [...] lutego 2014 r. skarżący, R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi.

Do skargi skarżący załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zaskarżoną decyzję otrzymał [...] stycznia 2014 r., kiedy to wystąpił do organu o wyjaśnienie okoliczności i podstaw otrzymania wezwania do zapłaty kary za zajęcie pasa drogowego. Jak podkreślił, z ustaleń organu wynikało, że zaskarżona decyzja została błędnie doręczona, bowiem wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru osoba – M. G. – nie jest znana skarżącemu i nigdy nie udzielał tej osobie pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. Podniósł ponadto, iż adres, na jaki dokonano doręczenia zaskarżonej decyzji nie jest adresem jego zameldowania. Zaznaczył, iż pod wskazanym adresem przebywa sporadycznie, kilka razy w roku. Od dłuższego czasu, stale przebywa w K. przy ul. [...], gdzie znajduje się jego biuro.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a.

Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa

w cytowanym powyżej art. 87 § 1 ustawy. W niniejszej sprawie przyjąć należy, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu [...] stycznia 2014 r., kiedy to, w nawiązaniu do przeprowadzonej rozmowy telefonicznej, przesłano skarżącemu na adres [...] scan decyzji z [...] listopada 2012 r. Biorąc pod uwagę, że wniosek o przywrócenie terminu został nadany [...] lutego 2014 r., uznać należy, iż wniosek ten został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku, zdaniem Sądu, okoliczności wskazane przez skarżącego nie uprawdopodabniają braku jego winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się bowiem z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący wskazuje, iż uchybienie terminu wynikało z nieprawidłowego doręczenia adresatowi, przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy korespondencję doręczono na adres: R. B. ul. [...], [...] S.. Ze zwrotnego potwierdzenia wynika, iż odbiór korespondencji potwierdził M. G. - kuzyn.

Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, iż prowadzona w ramach postępowania korespondencja, pomiędzy organem administracji publicznej

a skarżącym, kierowana był na adres: R. B. ul. [...], [...] K. Poczynając od zawiadomienia z [...] maja 2012 r. (k. [...]) odebranego osobiście przez skarżącego (k. [...]), zawiadomienia z [...] lipca 2012 r. (k. [...]) odebranego przez M. G. – kuzyna (k.[...]), decyzji z [...] sierpnia 2012 r. (k.[...]) odebranej przez M. G. – kuzyna (k. [...]), wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] sierpnia 2012 r. (k. [...]) wskazany adres nie stanowił przeszkody w komunikacji pomiędzy stronami. Również okoliczność odbioru korespondencji przez M. G. – kuzyna, nie stanowiła dla skarżącego problemu, czego wyrazem jest terminowe złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu I instancji.

Natomiast adres, na jaki doręczono zaskarżoną decyzje pojawił się w związku z trudnościami w doręczeniu skarżącemu zawiadomienia z [...] września 2012 r.

(k. [...]). Przedmiotowe zawiadomienie zostało wysłane na dotychczasowy adres, jednakże z uwagi na jego niepodjęcie w terminie korespondencja została zwrócona organowi, a następnie przesłana na adres wskazany przez skarżącego na kopercie, w której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. [...]): R. B.

ul. [...] S.. Odbiór korespondencji potwierdziła N. G. – kuzynka (k. [...]). Zaskarżona decyzja oraz upomnienie z [...] stycznia 20124 r. doręczono również na adres w S. , tym razem odbiór korespondencji potwierdził M. G. – kuzyn.

W tym miejscu podkreślić należy, iż skarżący nie jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego. Jest osobą fizyczną. Tym samym doręczenia powinny być dokonywane mu osobiście. Zgodnie z art. 42 § 1 ustawy

z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.) pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...) (art. 43 k.p.a.). Osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym tak, jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a. (Sąd Najwyższy [w:] postanowienie SN z 9 sierpnia 2011 r., I UK 23/11 LEX nr 1106756).

Prawidłowe doręczanie pism jest niezbędne dla spełnienia przesłanek ważności postępowania administracyjnego, w tym właściwego obliczania terminów, zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Przepisy o doręczeniach mają charakter obligatoryjny, tak by wyłączyć swobodną dyspozycję stron w zakresie sposobu doręczania pism. Poprawnie dokonane doręczenie zastępcze jest równoważne w skutkach z doręczeniem, w przypadku, którego dokument doręczany rzeczywiście trafia do rąk adresata. Doręczenie zastępcze jest klasycznym przykładem fikcji mającej na celu usprawnienie obrotu. Przyjęty w art. 43 k.p.a. tryb doręczenia pism adresatowi stanowi wyjątek od zasady doręczania bezpośredniego. Wyjątkowy charakter tego uregulowania prowadzi do wniosku, że nie jest dopuszczalne interpretowanie tego przepisu w sposób rozszerzający. Z treści art. 43 k.p.a. wynika jednoznacznie, że skorzystanie w sposób skuteczny z określonego

w nim trybu doręczenia wymaga spełnienia łącznie trzech wskazanych w nim warunków, którymi są: po pierwsze - adresat jest nieobecny w momencie doręczenia pisma, po drugie - pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem dorosłe osoby wymienione w tym przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej, tj. domownik, sąsiad lub dozorca domu, po trzecie - osoby te zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi (NSA [w:] postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II GSK 703/11 LEX nr 1333365).

Zaskarżona decyzja doręczona zastała na adres wskazany przez skarżącego

i odebrana przez osobę, która w toku postepowania wielokrotnie odbierała korespondencję kierowaną do skarżącego. Sąd nie daje zatem wiary oświadczeniu skarżącego, iż nie zna on M. G. ani też nie upoważnił go do odbioru korespondencji w swoim imieniu. Złożenie w terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu I instancji, której odbiór kwitowała ww. osoba przeczy twierdzeniom skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] listopada 2012 r. została doręczona prawidłowo. Niewłaściwy obieg korespondencji polegający na braku przekazania pism lub opóźnionym przekazaniu pism kierowanych do skarżącego na adres wskazany przez stronę w ramach postępowania administracyjnego jako adres do doręczeń, nie świadczy o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą musi dbać o swoje interesy. Należy pamiętać, iż strona ma możliwość ustalenia dowolnego adresu dla doręczeń. Winna więc wskazać taki adres pod którym korespondencja będzie podejmowana i niezwłocznie przekazywana adresatowi. Skarżący zdając sobie sprawę z tego, iż pod wskazanym przez niego adresem przebywa sporadycznie winien tak zorganizować obieg korespondencji aby przesyłki adresowane do niego były niezwłocznie mu przekazywane.

O braku winy można mówić gdyby, strona nawet przy użyciu największego

w danych warunkach wysiłku nie była w stanie usunąć przeszkody w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Tymczasem okoliczności podnoszone przez skarżącego i związane z tym niedochowanie terminu do wniesienia skargi nie są następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz wynikają z niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.