Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1939/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 24b, art. 24c
journal: Dz.U. 2019 poz 1437
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - t.j.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Michał Sowiński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] przy udziale uczestnika postępowania [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "Strona", "Spółka" , "[...] sp. z o.o." lub "Skarżąca) jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Prezes PGWWP" lub "Organ") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Dyrektor RZGW") z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] zatwierdzającą ustaloną przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres 3 lat, odmawiająca zatwierdzenia przedłożonej taryfy oraz nakładająca na przedsiębiorstwo obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni, poprawionego projektu taryfy w zakresie wysokości projektowanej marży zysku.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 12 marca 2018 r. Spółka złożyła wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy [...] na okres 3 lat.

Zawiadomieniem z dnia 20 kwietnia 2018 r., znak [...] organ regulacyjny poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków i żądań.

W dniu [...] kwietnia 2018 r. roku organ regulacyjny wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą ustalone przez [...] sp. z o. o. w [...] taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres 3 lat.

Burmistrz Miasta [...] odwołał się od przedmiotowej decyzji. Odwołanie zostało wniesione w terminie i przekazane do siedziby Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Warszawie.

Po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta [...], Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w dniu [...] lipca 2018 r. wydał decyzję znak [...] uchylającą decyzję wydaną przez organ regulacyjny z dnia [...] kwietnia 2018 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W dniu [...] października 2018 r. wydano decyzję nr [...] odmawiającą zatwierdzenia ustalonej przez [...] sp. z o. o. w [...] taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres 3 lat z uwagi na brak uzupełnienia wniosku o informacje podane w wezwaniu z dnia 14 sierpnia 2018 r. oraz sprzeciw Burmistrza Miasta [...] wobec wycofania wniosku. Ze względu na powyższe wniosek należało rozpatrzyć w oparciu o posiadane dokumenty. W decyzji tej zobowiązano [...] sp. z o. o. w [...] do złożenia poprawionego wniosku o zatwierdzenie taryfy.

W dniu 6 listopada 2018 r. do organu regulacyjnego wpłynął poprawiony wniosek Skarżącej z dnia 5 listopada 2018 r. o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres 3 lat.

Po przeprowadzeniu postępowania w dniu 1 kwietnia 2019 r. organ regulacyjny wydał decyzję nr [...] odmawiającą zatwierdzenia ustalonej taryfy przez [...] sp. z o.o. w [...] na okres 3 lat i nałożył obowiązek poprawienia wniosku taryfowego poprzez zweryfikowanie wysokości marży zysku.

Od powyższej decyzji odwołała się Strona.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o. o. w [...], Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w dniu [...] sierpnia 2019 r. wydał decyzję znak [...] uchylającą decyzję wydaną, przez organ regulacyjny z dnia 1 kwietnia 2019 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja ta wpłynęła do organu I instancji w dniu 19 sierpnia 2019 r.

Pismem z dnia 29 listopada 2019 r., które wpłynęło do siedziby organu regulacyjnego w tym samym dniu, [...] sp. z o. o. w [...] złożyło poprawiony wniosek taryfowy wraz z załącznikami (m.in. sprawozdaniem finansowym za 2018 r.). Zostały również opisane wszystkie koszty i ich wartości, które wpływają na ceny i stawki opłat uwzględniające opis 24 miesięcy poprzedzających wprowadzenie nowej taryfy, przedłożono wydruki z ewidencji księgowej kosztów i przychodów w podziale na usługi zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, za poprzedni okres obrachunkowy, przedłożono dokumenty przedstawiające zastosowanie alokacji kosztów wraz z zasadnością ich ponoszenia i wyjaśniono zastosowaną alokację na poszczególne grupy taryfowe.

Pismem z dnia 27 grudnia 2019 r., które wpłynęło do siedziby organu regulacyjnego w tym samym dniu, Wnioskodawca przedłożył poprawione tabele B i D; wskazał, jak kształtowała się faktyczna wielkość zużycia wody w ostatnich 5 latach obrotowych; wskazał, jak kształtowała się faktyczna wielkość odprowadzonych ścieków w ostatnich 5 latach obrotowych; wskazał, jak kształtowała się liczba odbiorców usług dot. wody w ostatnich 5 latach obrotowych; wskazał, jak kształtowała się liczba odbiorców usług dot. ścieków w ostatnich 5 latach obrotowych; wskazał wielkości strat wody w poprzednim roku obrotowym oraz wskazał, jakie działania Spółka podejmuje, aby ograniczyć ww. straty; wskazał powody wzrostu kosztów energii dot. wody i ścieków, opłat za usługi wodne, podatków i opłat dot. ścieków, kosztów usług obcych dot. ścieków w porównaniu do poprzedniego okresu obrachunkowego; przedłożył uchwały Rady Miejskiej w [...] w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2020; przedłożył aneksy do umów dzierżaw z Gminą [...] zmniejszające, stawki czynszu z 2,6% na 1%; wskazał, jaki był udział marży zysku w cenie 1m(3) wody i ścieków w okresach obrachunkowych poprzedzających wprowadzenie nowej taryfy, tj. 1-12 m-ca i 13-24 m-ca.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] organ I instancji zatwierdził ustaloną przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres 3 lat.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że po przeanalizowaniu wniosku taryfowego i dodatkowych wyjaśnień, w ocenie organu regulacyjnego, marża zysku od kilku lat ujmowana w kalkulacji taryfowej kształtuje się na podobnym poziomie (ok. 9% dla wody i 10% dla ścieków). Poziom marży zysku jest dosyć wysoki, w porównaniu do innych przedsiębiorstw. Jednakże Strona jest przedsiębiorstwem specyficznym, posiadającym kapitał zagraniczny. W umowie wdrożeniowej z 2001 r. wskazuje się chęć osiągnięcia ponad 20% zysku. [...] sp. z o. o. wskazuje, że podejmuje szereg działań, aby planowaną w umowie wdrożeniowej marżę zysku osiągać na innej działalności przedsiębiorstwa, aby nie obciążać odbiorców usług.

Z przedłożonych przez Wnioskodawcę wyjaśnień wynika, że marża zysku od kilku lat ma podobny udział w cenie wody i ścieków, dlatego nie wpływa bezpośrednio na wzrosty cen wody i ścieków. Wpływ na wzrost cen mają natomiast inne koszty, np.: koszty amortyzacji, czynszu dzierżawnego, podatku od nieruchomości, koszty zakupu wody, przyjęcia sieci do eksploatacji, koszty energii elektrycznej, koszty wynagrodzeń.

Dlatego też, w ocenie organu regulacyjnego, marża zysku nie ma bezpośredniego wpływu na wzrost cen wody i ścieków.

Od niniejszej decyzji wniesiono odwołanie.

Zaskarżoną decyzją organ II instancji uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] zatwierdzającą ustaloną przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres 3 lat, odmówił zatwierdzenia przedłożonej taryfy oraz nałożył na przedsiębiorstwo obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni, poprawionego projektu taryfy w zakresie wysokości projektowanej marży zysku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wyjaśnił, że poza sporem pozostaje iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne bierze pod uwagę marżę zysku ustalając koszty niezbędnych przychodów, o czym stanowi § 6 rozporządzenia taryfowego. Jednocześnie - poza sporem pozostaje też brak wskazania w przepisach ustawy zzwoś oraz rozporządzenia taryfowego maksymalnego akceptowanego poziomu marży zysku. Nie wynika z tego jednak, iż przedsiębiorstwo ma w tym zakresie pełną dowolność. Należy bowiem mieć na uwadze, że woda jest jednym z podstawowych dóbr niezbędnych do życia człowieka. Z tego względu za niezwykle istotną uznać należy prawidłowość kształtowania cen usług za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. Nie można przy tym pominąć specyfiki tych usług, które realizowane są przez system wodociągowo-kanalizacyjny. Jego uwarunkowania techniczne sprawiają, że operator systemu - przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne z reguły działa w warunkach naturalnego monopolu. Wprawdzie w skali kraju funkcjonuje wiele przedsiębiorstw zapewniających usługi zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, ale każde z nich na obszarze swojego działania jest naturalnym monopolistą, zatem działa na rynku usług, który nie jest rynkiem konkurencyjnym. Przede wszystkim zaś należy zważyć, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy, a zatem jest zadaniem z zakresu użyteczności publicznej. W świetle powyższego, wobec - jak już organ odwoławczy zauważył powyżej - braku odpowiednich regulacji krajowych odnoszących się do akceptowalnego, uzasadnionego zysku w sektorze użyteczności publicznej, celowe będzie odwołanie się do regulacji prawa europejskiego, które posługuje się pojęciem rozsądnego zysku, tj. do decyzji Komisji 2012/21/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.Urz. UE L 7 z dnia 11.1.2012).

Organ odwoławczy przyjął do wiadomości, że umowa wdrożeniowa dotycząca zakupu udziałów Spółki z dnia 15 listopada 2001 r. zawarta pomiędzy gminą [...], gminą [...] i [...] ([...] - aktualnie [...] SA z siedzibą w P.) przewidywała marżę zysku w wysokości nie mniejszej niż 20 %, nie uznał jednak by zapisy umowy były wiążące dla organu realizującego zadania ustawowe.

Na powyższą decyzję Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając:

1. naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do państwa, a także poprzez wydanie zaskarżonej decyzji negatywnej dla Skarżącej bez ważnych powodów, bowiem w tożsamym stanie prawnym i faktycznym wydawane były decyzje pozytywne;

2. naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez nieprzekonujące wyjaśnienie przez organ motywów podjęcia zaskarżonej decyzji;

3. naruszenie art. 107 § 1 punkty 4 oraz 6 k.p.a. w związku art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji polegającą na niepełnym, zdawkowym i nieprzekonującym wyjaśnieniu motywów podjęcia zaskarżonej decyzji przez organ, w wyniku czego uzasadnienie nie prezentuje w koniecznym zakresie toku rozumowania organu przedstawiającego proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w niniejszej sprawie;

4. naruszenie art. 24c ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez nieuprawnione przyjęcie, że organ regulacyjny I instancji niezasadnie uznał za pozytywny wynik analizy, o której mowa w art. 24c ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, a konsekwencji poprzez odmowę zatwierdzenia taryf przez organ II instancji, pomimo że zebrany w sprawie materiał jednoznacznie wskazuje, że wynik oceny, weryfikacji i analizy, o których mowa w art. 24c ust. ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej powinien być pozytywny i organ regulacyjny I instancji zasadnie zatwierdził określone przez [...] taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy [...] na okres 3 lat;

5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez organ II instancji za nieprawidłową Decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] orzekającej o zatwierdzeniu ustalonej przez [...] taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie [...] na okres 3 lat;

6. naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez podjęcie przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zaskarżonej decyzji przy braku zasadnych podstaw ku temu, a tym samym wobec istnienie sprzecznego z przepisami prawa uzasadnienia podstaw podjęcia przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie odmownej decyzji w zakresie zatwierdzenia ustalonej przez [...] taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy [...] na okres 3 lat, co narusza zasadę demokratycznego państwa prawa.

Przy tak sformułowanych zarzutach Strona wniosła o:

1) na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. - o wstrzymanie przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję jej wykonania w całości;

2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

3) na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. - o zobowiązanie do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem organowi sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, poprzez zatwierdzenie ustalonej przez [...] taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres 3 lat;

4) na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a. - o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W treści odpowiedzi na skargę wskazano, że zgodnie z przepisami uzzwoś (art. 24b-24c uzzwoś), prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia taryfy, ma charakter wnioskowy, to Skarżąca jest zobligowana do przedstawienia projektu taryfy wraz z jej uzasadnieniem oraz stosownymi dokumentami pozwalającymi na jego ocenę przez organ regulacyjny. Jak to zaznaczono w zaskarżonej decyzji. Skarżąca w swoim wniosku taryfowym przyjęła znacząco wysoką marżę, zaś przedstawiane przez nią w toku postępowania okoliczności, mające świadczyć o jej prawidłowości, w tym w składanych pismach oraz wyjaśnienia wystosowanych na wezwanie organu pierwszej instancji nie stanowią uzasadnienia dla określonego przez Skarżącą poziomu marży.

Należy podkreślić, że okoliczności przedstawiane przez Skarżącą w toku postępowania administracyjnego dla uzasadnienia przyjętego poziomu marży zysku sprowadzają się zasadniczo do wskazania, że marża zysku wskazana we wniosku taryfowym jest niższa w stosunku do marży zysku za poprzednie okresy obrachunkowe a według Skarżącej wzrost ceny powoduje nie marża zysku, a wzrost kosztów jak np. kosztów amortyzacji, czynszu dzierżawnego, podatki od nieruchomości, kosztów zakupu wody, przyjęcia sieci do eksploatacji, kosztów energii elektrycznej, kosztów wynagrodzeń. Skarżąca konsekwentnie twierdzi przy tym, że dotychczas wskazywana przez nią marża zysku na zbliżonym poziomie nie została zakwestionowana, co również ma świadczyć o braku podstaw do kwestionowania aktualnie wskazywanej marży zysku, odwołuje się przy tym do Umowy wdrożeniowej z 2001 r. zakładającej oczekiwaną marżę zysku na poziomie 20 %.

Sam fakt obowiązywania w przeszłości marży zysku na poziomie określonym przez Skarżącą nie może stanowić o prawidłowości marży zysku określonej we wniosku taryfowym. Powyższe nie zwalnia organu regulacyjnego od rozparzenia wniosku taryfowego w kontekście marży zysku, mając na uwadze aktualne uwarunkowania faktyczne i prawne. Zaznaczyć przy tym należy, że postępowania z przeszłości, do których odwołuje się Skarżąca nie potwierdziły obiektywnej prawidłowości ustalanej przez nią marży zysku, a jedynie to, że ówcześnie organ właściwy dla zatwierdzający taryfy, z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów, nie przedstawił ustaleń pozwalających na wykazanie jego stanowiska w sprawie.

Umowa wdrożeniowa łącząca jedynie jej Strony, nie może rzutować na ocenę projektowanej taryfy w kwestii marży zysku. Organ podtrzymuje przy tym poczynione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazanie, że udział kapitału zagranicznego w Spółce powinien pozostać bez wpływu na marżę zysku.

Również sama kwestia obniżenia marży zysku w projektowanej taryfie względem poprzedniego okresu obrachunkowego nie świadczy o zasadności jej poziomu. Pozostaje ona nadal na wysokim poziomie, przy czym obniżka dotycząca zaopatrzenia w wodę wynosi kwotowo jedynie 0,01 zł w cenie jednostkowej za m(3) w stosunku do średniej z poprzedniego okresu obrachunkowego, zaś obniżka dotycząca odprowadzania ścieków wynosi kwotowo 0,64 zł w stosunku do średniej z poprzedniego okresu obrachunkowego, jednakże marża zysku jest nadal wysoka i wynosi 1,33 zł w cenie jednostkowej za m(3).

Skarżąca nie wykazała w żaden sposób tego, co uzasadnia wskazywany przez nią poziom marży zysku, utrzymywany na wysokim poziomie w aktualnych realiach, w których to składany jest wniosek taryfowy. W kontekście obowiązku wykazania uzasadnionych kosztów i ustalenia przychodu jako niezbędnego, a także ochrony odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen, Skarżąca wskazując na wzrost cen spowodowany wymienionymi przez nią kosztami, nie wykazała tego, co uzasadnia ustalenie marży zysku na wskazanym przez nią poziomie. Marża zysku stanowi element cenotwórczy i to wraz z innymi czynnikami w tym kosztami wskazywanymi przez Skarżącą będzie decydowała o cenach za wodę i ścieki. Tym samym nie można - tak jak czyni to Skarżąca - uznać, że marża zysku nie ma wpływu na ceny i w ten sposób niejako wyczerpać jej kwestię. Według Organu Skarżąca w sposób błędny odczytuje z przepisu art. 24c ust. 1 pkt 2 uzzwoś, zakres analizy i weryfikacji prowadzonej przez organ regulacyjny, w związku z rozpatrywaniem wniosku taryfowego. Okoliczność, iż zgodnie z powołanym przepisem, organ regulacyjny analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku - nie oznacza tego, że marża zysku ma być rozpatrywana w oderwaniu od całokształtu okoliczności podlegających analizie oraz weryfikacji. O powyższym świadczy wskazanie, że organ regulacyjny analizuje zmiany warunków ekonomicznych, w tym marżę zysku, winna ona być zatem rozpatrywana w całokształcie warunków ekonomicznych a ustawodawca wskazał na jej szczególne znaczenie. Poziom marży zysku ma być uzasadniony, biorąc pod uwagę całokształt warunków, do jakich odnosi się wniosek taryfowy, tym bardziej, że jak to wyżej zaznaczono marża zysku ma wpływ na cenę wody ścieków - o cenie tej decydować będą więc zarówno koszty wskazywane przez Skarżącą jak i marża zysku. Nie można zatem wywodzić, tak jak czyni to Skarżąca, że w przypadku utrzymania marży zysku na tym samym poziomie, czy jej nieznacznego obniżenia w stosunku do poprzedniego okresu obrachunkowego, jej wysokość już z tego tylko powodu jest uzasadniona i nie może zostać podważona. Skarżąca nie wskazała zaś na jakiekolwiek okoliczności dotyczące warunków ekonomicznych jej działalności, również w kontekście jej kosztów, które to uzasadniałyby wskazywany poziom marży zysku, w tym pozwalały na stwierdzenie, że nie prowadzi ona do nieuzasadnionego wzrostu cen dla odbiorców usług, co jest tym bardziej istotne, skoro już wzrost kosztów wskazywanych przez Skarżącą prowadzi do wzrostu cen.

W związku z nieopłaceniem wpisu sądowego w pełnej wysokości w wymaganym terminie Skarżąca w dniu 28 stycznia 2021 r. wniosła o przywrócenie terminu do jego uiszczenia.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Na powyższe postanowienie wniesiono zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 września 2021 r. uchylił zaskarżone powyższe rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Wskazać również należy, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a więc w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ w aktach administracyjnych.

Dokonując sądowej kontroli według wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

W dniu 11 lutego 2022 r. sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, dalej jako "uzzwoś" (Dz. U. z 2019 r. poz. 1437 ze zm.) oraz rozporządzenie taryfowe wydane na podstawie tej ustawy i przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 27c ust. 1 uzzwoś do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Organem regulacyjnym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (art. 27a ust. 1 uzzwoś), a organem wyższego stopnia jest Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (art. 27c ust. 2 uzzwoś).

W myśl art. 24b ust. 1 uzzwoś, taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, po uprzednim przekazaniu wniosku taryfowego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o czym stanowi art. 24b ust. 2.

Wniosek o zatwierdzenie taryfy zawiera określenie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, gminy, na terenie której działa to przedsiębiorstwo, gminy, na terenie której ma obowiązywać taryfa, oraz okresu obowiązywania taryfy (art. 24b ust. 3). Zgodnie z art. 24b ust. 4 uzzwoś do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 1) projekt taryfy; 2) uzasadnienie. Zgodnie z art. 24b ust. 5 uzzwoś w uzasadnieniu, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, zamieszcza się w szczególności informacje dotyczące: 1) zakresu świadczonych usług i lokalnych uwarunkowań ich świadczenia; 2) standardów jakościowych usług, w tym informację dotyczącą wpływu określonej taryfy na poprawę jakości usług; 3) spodziewanej poprawy jakości usług przy wprowadzeniu nowych metod alokacji kosztów; 4) zmian warunków ekonomicznych w czasie obowiązywania taryfy; 5) bilansowania ilościowego i jakościowego wód powierzchniowych i wód podziemnych. Zgodnie z art. 24b ust. 6 uzzwoś do uzasadnienia, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, dołącza się: 1) sprawozdania finansowe za ostatnie 3 lata obrotowe; 2) plan, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 7; 3) informację o ilości zakupionej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wody i jej cenie lub informację o ilości ścieków wprowadzonych do urządzeń niebędących w posiadaniu tego przedsiębiorstwa i cenie za ich wprowadzenie - za ostatnie 3 lata obrotowe; 4) tabele będące szczegółową kalkulacją cen i stawek opłat, określające: a) porównanie cen i stawek opłat taryfy obowiązującej w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy dotyczącej zaopatrzenia w wodę, b) porównanie cen i stawek opłat taryfy obowiązującej w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy dotyczącej odprowadzania ścieków, c) ustalenie poziomu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, d) alokację niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług w okresie obowiązywania nowych taryf, e) współczynniki alokacji w okresie obowiązywania nowych taryf rozumiane jako współczynniki określające procentowy udział w łącznych kosztach danego rodzaju kosztów związanych z określoną taryfową grupą odbiorców usług, f) kalkulację cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków metodą alokacji prostej, g) zestawienie przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług, z uwzględnieniem wielkości zużycia wody oraz cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków w okresie obowiązywania nowych taryf, h) skutki finansowe zmiany cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, i) analizy ekonomiczne związane z korzystaniem z wód, z uwzględnieniem zasady zwrotu kosztów usług wodnych oraz długoterminowych prognoz dotyczących możliwości zaspokojenia potrzeb w zakresie korzystania z zasobów wodnych na obszarze zlewni lub jej części. Wzór wniosku taryfowego został określony w załączniku do rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (dalej: "rozporządzenie taryfowe"), wydanego na podstawie art. 23 ust. 1, art. 25 i art. 27 ust. 2 uzzwoś.

Zgodnie z art. 24c ust. 1 ustawy zzwoś organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2: 1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy, b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne; 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. W myśl art. 24c ust. 2 ustawy zzwoś jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest pozytywny, organ regulacyjny zatwierdza taryfę w drodze decyzji. Stosownie do art. 24c ust. 3 jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia. Zgodnie z art. 24f ust. 2 ustawy zzwoś jeżeli organ regulacyjny nie wyda decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, w terminie, o którym mowa w art. 24c ust. 1, taryfa wchodzi w życie po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie.

Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że celem uregulowanej w nich instytucji zatwierdzania przez organ regulacyjny taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zapewnienie ochrony interesów odbiorców tych usług przed nieuzasadnionym podnoszeniem cen przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Organ regulacyjny dokonuje kontroli przestawionego mu do zatwierdzenia projektu taryfy oraz jego uzasadnienia w dwóch aspektach: 1) spełnienia przez te dokumenty formalnych wymogów ustawowych, 2) istnienia uzasadnienia ekonomicznego dla wysokości cen i stawek opłat zawartych w projekcie taryfy. Uzasadnienie ekonomiczne cen i stawek opłat organ regulacyjny bada w pod kątem niezbędności ich podnoszenia ze względu na przedstawione we wniosku warunki ekonomiczne wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, a celem tego działania organu jest zapewnienie ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Organ w ramach postępowania z wniosku o zatwierdzenie taryfy nie ma natomiast obowiązku badania z urzędu, czy zawarte w projekcie taryfy ceny i stawki opłat w rzeczywistości zapewniają pokrycie niezbędnych kosztów działalności gospodarczej przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. To przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, wnoszące o zatwierdzenie ustalonej przez nie taryfy, ma interes prawny w wykazaniu niezbędnych przychodów, na podstawie których określa taryfę stosownie do art. 20 ust. 2 uzzwoś, uwzględniając koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 uzzwoś. Natomiast rolą organu regulacyjnego w świetle brzmienia art. 24c ust. 1 pkt 2 uzzwoś jest jedynie weryfikacja wykazanych przez wnioskodawcę warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w zakresie ich wpływu na ceny i stawki opłat zawarte w projekcie taryfy. Organ regulacyjny nie ma też kompetencji do samodzielnej zmiany projektu taryfy przedstawionej przez stronę – jeżeli wynik badania wniosku o zatwierdzenie taryfy, jest pozytywny, organ regulacyjny zatwierdza taryfę w drodze decyzji (art. 24c ust. 2 uzzwoś), natomiast jeżeli wynik ten jest negatywny organ wydaje decyzję odmowną, w której nakłada obowiązek przedłożenia w określonym terminie poprawionego projektu taryfy lub poprawionego uzasadnienia (art. 24c ust. 3 ustawy uzzwoś). Przepisy uzzwoś przewidują obowiązek brania przez organ pod uwagę warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej oraz zapewnienia pokrycia uzasadnionych kosztów przedsiębiorstwa, tylko w przypadku określenia przez organ regulacyjny tymczasowej taryfy, uregulowanej w art. 24c ust. 4 i 5 uzzwoś, kiedy organ ustala taką taryfę działając z urzędu.

Osią sporu w niniejszej sprawie jest ocena czy projektowana wysokość marży zysku, zawarta w przedłożonej taryfie, w przypadku utrzymania jej na tym samym poziomie, czy jej nieznacznego obniżenia w stosunku do poprzedniego okresu obrachunkowego, jest uzasadniona.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia taryfowego przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ustala niezbędne przychody na podstawie kosztów w okresie obrachunkowym poprzedzającym wprowadzenie nowej taryfy na potrzeby obliczenia cen i stawek opłat planowanych na 3 lata obowiązywania taryfy, uwzględniając w szczególności:

1) koszty eksploatacji i utrzymania ponoszone w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, w tym:

a) amortyzację lub odpisy umorzeniowe ustalane zgodnie z przepisami o rachunkowości od wartości początkowej środków trwałych metodą liniową niezależnie od źródeł ich finansowania,

b) opłaty za korzystanie ze środowiska,

c) opłaty za usługi wodne;

2) podatki i opłaty niezależne od przedsiębiorstwa;

3) koszty zakupionej przez siebie wody lub wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych niebędących w jego posiadaniu;

4) spłaty odsetek od zaciągniętych kredytów i pożyczek lub wyemitowanych obligacji;

5) rezerwy na należności nieregularne;

6) spłaty rat kapitałowych ponad wartość amortyzacji lub umorzenia, która została przyjęta do wyliczenia niezbędnych przychodów, o których mowa w pkt 1 lit. a, oraz koszty nabycia własnych akcji lub udziałów w celu umorzenia lub koszty spłaty kredytów i pożyczek zaciągniętych w celu sfinansowania takiego umorzenia;

7) marżę zysku zapewniającą ochronę interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

W świetle powyższej normy prawnej "nieuzasadniony wzrost cen" ma jedynie odniesienie do marży zysku. Nie można pominąć, że w treści § 7 powyższego rozporządzenia uregulowano sposób planowania kosztów, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 1-6 (czyli z wyłączeniem marży zysku). W tym zakresie przedsiębiorstwa wodociągowe są związane określonymi dyrektywami (wytycznymi). W konsekwencji nie mają one pełnej swobody w kształtowaniu wysokości tych kosztów, a zatem ich ewentualnie podwyższenie, wynikające przykładowo ze wzrostu podatków, nie może być uznane za przyczynę nieuzasadnionego wzrostu cen. Skoro bowiem określone koszty uległy podwyższeniu, a poniesie tych kosztów jest celowe, co nie jest negowane w niniejszej sprawie, cena musiała wzrosnąć w sposób uzasadniony. Tym samym przedsiębiorstwa mają jedynie swobodę w kształtowaniu wysokości marży zysku, ale, jak słusznie wskazuje organ, nie mają one w tym zakresie dowolności. Jej wysokość powinna być oceniana w ramach kryterium nieuzasadnionego wzrostu cen.

W niniejszej sprawie przyczyną wzrostu cen jest wzrost kosztów, a przede wszystkim kosztów energii. Organ podnosząc, iż przedstawiona taryfa prowadzi do nieuzasadnionego wzrostu cen w żaden sposób nie wykazał, aby powyższe wzrosty kosztów były nieuzasadnione. Podnosi jedynie, iż wysokość marży jest nieuzasadniona. Argumentuje przy tym, że Skarżąca nie wykazała w żaden sposób tego, co uzasadnia wskazywany przez nią poziom marży zysku, utrzymywany na wysokim poziomie w aktualnych realiach, w których to składany jest wniosek taryfowy. W kontekście obowiązku wykazania uzasadnionych kosztów i ustalenia przychodu jako niezbędnego, a także ochrony odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen, Skarżąca wskazując na wzrost cen spowodowany wymienionymi przez nią kosztami, nie wykazała tego, co uzasadnia ustalenie marży zysku na wskazanym przez nią poziomie. Marża zysku stanowi element cenotwórczy i to wraz z innymi czynnikami w tym kosztami wskazywanymi przez Skarżącą będzie decydowała o cenach za wodę i ścieki. Takie podejście Organu, w ocenie Sądu, jest błędne, bowiem ustalony poziom taryf nie może prowadzić do nieuzasadnionego wzrostu cen, a nie do nieuzasadnionej, pod względem jej wysokości, ceny. Tym samym Organ dokonał błędnej wykładni art. 24c ust. 1 pkt 2 uzzwoś.

W konsekwencji skoro marża zysku nie miała wpływu na podniesienie cen, co jest pomiędzy stronami bezsporne, Organ, w ocenie Sądu w składzie niniejszym, nie był uprawniony do odmowy zatwierdzenia taryf z powodu jej projektowanego poziomu.

Nie można pominąć, że Prezes PGWWP nie wykazał nadto, by wysokość marży zysku przyjętej przez Stronę była zawyżona. Organ sam przyznaje, że brak jest aktów prawnych limitujących jej wysokość. Odwołał się w tym zakresie do decyzji Komisji 2012/21/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.Urz. UE L 7 z dnia 11.1.2012). W odpowiedzi na skargę przyznał, że powyższe odwołanie miało jedynie charakter argumentacyjny, a powyższy akt prawny nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, aby uznać, że wysokość marży zysku jest niedopuszczalna prawnie należało wykazać, iż ma ona bezpośredni wpływ na nieuzasadniony wzrost cen (skoro inne koszty nie mogą być kształtowane w pełni swobodnie, a ich uzasadniony wzrost przekłada się na uzasadniony wzrost cen). W niniejszej sprawie Organ jednak nie wykazał tej przesłanki. Gdyby nawet przyjąć, jak sugeruje Organ, że wysokość marży zysku, w realiach niniejszej sprawy, powinna być obniżona, bowiem wzrastają koszty, mające wpływ na końcową cenę, to z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby wysokość marża zysku była nadmiernie zawyżona, choćby poprzez odwołanie się do sytuacji innych przedsiębiorstw, i przyjętych przez nie poziomów marż zysku, działających w podobnych warunkach ekonomicznych, o podobnym "portfelu" odbiorców usług oraz podobnej wielkości. Umowa wdrożeniowa w tym zakresie nie ma, jak przyjął Prezes PGWWP, charakteru wiążącego organy regulacyjne, jednakże nie można pomijać okoliczności, iż jej celem było modernizacja przedsiębiorstwa wodociągowego, a jej zawarcie umożliwiło pozyskanie środków finansowych bez konieczności zaciągania umów kredytowych (które zgodnie z rozporządzeniem taryfowym miałyby wpływ na wysokość ceny poprzez obowiązek uwzględniania ich w kosztach spłacanych odsetek od kredytów- § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia taryfowego). Tym samym argument o wypłacie dywidend udziałowcom, zamiast przeznaczania zysku na inwestycję, jako potwierdzający nieuzasadnioną wysokość marży jest nie do obrony. Z tego też względu doszło do wadliwego sporządzenia uzasadnienia decyzji, a zatem do naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.

Końcowo Sąd wskazuje, iż nie znajduje podstaw do zastosowania art. 145a § 1 p.p.s.a, o co wnosi Skarżąca, bowiem zgodnie z ta normą w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. W niniejszej sprawie, zresztą jak zarzuca Strona, doszło do naruszenia przepisów postępowania, choćby w zakresie wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tym samym nie jest dopuszczalne zastosowanie powyższego przepisu.

Ponownie rozpoznając sprawę Organ uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. Uzna, że poziom marży nie ma wpływu na nieuzasadniony wzrost cen.

Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku (punkt 1 sentencji).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Na łączną kwotę 697 zł składają się: stały wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł (punkt 2 sentencji).