Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 115/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Agencji ,,W" sp. z o.o. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej trawników w mieście postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 16 sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga Agencji ,,W" sp. z o.o. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej trawników w mieście. Złożona skarga (przesłana do organu pocztą elektroniczną) nie była podpisana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania informując, iż odpowiedź skarżącemu udzielona została w dniu 8 sierpnia 2016 r. Jednocześnie organ załączył do odpowiedzi na skargę przesłane do organu droga elektroniczną pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r., w którym oświadczył, iż wycofuje skargę na bezczynność.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2016 r. skarżąca spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jednocześnie skarżąca spółka wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie: skargi własnoręcznie podpisanej i dokumentu określającego umocowanie osoby, która składa podpis na przedmiotowej skardze do działania w imieniu skarżącej, w szczególności poprzez przesłanie aktualnego na dzień wniesienia skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki. Dodatkowo w związku z pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. strona skarżąca została wezwana do podania w terminie 7 dni aktualnego stanowiska w sprawie.

Wezwanie doręczone zostało skutecznie w dniu 1 września 2016 r. – odebrane przez adresata (k.22).

Pomimo upływu wskazanego w wezwaniu terminu wpis od skargi nie został uiszczony, nie został też złożony do Sądu żaden dokument.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu z dwóch względów.

Po pierwsze zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej zwanej w skrócie p.p.s.a.), Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie z powyższym, zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi.

Powyższe wezwanie doręczone zostało adresatowi w dniu 7 września 2016 r. (k.22). Tym samym termin do wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku upłynął w dniu 14 września 2016 r. W tym terminie wymagany wpis nie został uiszczony.

Dodatkową podstawę do odrzucenia przedmiotowej skargi stanowiło nieusunięcie przez stronę skarżącą, pomimo wezwania Sądu, braków formalnych skargi. Pierwszy brak formalny dotyczył niepodpisania skargi. Wymóg taki określa art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. Drugi brak formalny dotyczył zaś obowiązku złożenia dokumentu określającego umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentowania strony skarżącej (odpis KRS). Wskazać należy, iż zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Realizacja obowiązku wynikającego z art. 29 p.p.s.a. w praktyce sądowej oznacza obowiązek złożenia odpisu z KRS (oryginału lub uwierzytelnionego odpisu), gdyż informacje dotyczące sposobu reprezentacji danego podmiotu są obligatoryjnie umieszczone w aktach rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 324/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 1463/12 (CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. polega na przedstawieniu dokumentu, z którego wynikałoby takie umocowanie. Niewykonanie w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odczytywane łącznie regulacje mają na celu usunięcie wątpliwości w kwestii dla sprawy kluczowej, czyli ustalenia czy skarga została wniesiona przez uprawnioną osobę.

Wezwanie do usunięcia w/w braków formalnego skargi wraz ze stosownym pouczeniem o skutkach niedochowania obowiązku zostało doręczone stronie skarżącej w jednej przesyłce wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu, stąd stwierdzenie prawidłowości doręczenia oraz ustalenie terminu na wykonanie obowiązku złożenia odpisu KRS i podpisania skargi jest identyczny jak przy wezwaniu do uiszczenia wpisu, o którym mowa była wcześniej.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.