Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1424/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie NSA Stanisław Małek NSA Janusz Ruszyński(spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi L. i P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oddala skargę /-/ J.Ruszyński /-/ G.Gorzan /-/ S.Małek


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej kontroli Dyrektor tego Urzędu decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] określił L. i P. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002 w kwocie [...] złotych.

Według organu I instancji nastąpiło zawyżenie odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego tzn. wigwamu w wysokości [...] złotych.

Na podstawie ewidencji środków trwałych ustalono datę nabycia tego środka trwałego i przyjęcia go do używania w dniu [...] 2002 r.

Ustalono wartość początkową środka trwałego w kwocie [...] złotych, kwotę odpisów amortyzacyjnych przy 30% stawce za 2002 rok w wysokości [...] złotych.

Na podstawie opinii biegłego P. J. ustalono wartość początkową wigwamu oraz przyjęto to, że wszystkie zabudowania zostały wykonane w 2002 roku.

Na podstawie wyjaśnień skarżącego przyjęto, że środek trwały został wytworzony we własnym zakresie na potrzeby własne, a następnie na cele działalności gospodarczej.

Organ I instancji uznał, że bezpodstawnie skarżący zastosowali 30% stawkę amortyzacyjną.

Powołując art. 22 "j" ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm) wskazał, że możliwość zastosowania indywidualnej stawki dla używanych lub ulepszonych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika występuje wyłącznie w razie spełnienia warunków wymaganych tymi przepisami. Mianowicie, aby uznać środki trwałe za używane podatnik musi udowodnić, że środki trwałe o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 6 miesięcy lub odnośnie środków ulepszonych jeżeli podatnik wykaże, że przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 20% wartości początkowej.

W przypadku skarżących nie nastąpiło nabycie środka trwałego, lecz jego wytworzenie, stąd brak uzasadnienia do zastosowania dla obiektu wigwam stawki amortyzacji właściwej dla środków trwałych, które przed nabyciem były używane przez okres co najmniej 6 miesięcy.

Na poparcie słuszności swojego stanowiska organ I instancji przytoczył brzmienie art. 22 "g" ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym ustawodawca rozróżnia pojęcie nabycia od wytworzenia, nie uznając ich za tożsame.

W decyzji wskazano, że zgodnie z art. 22 "i" ust. 1 tej ustawy odpisów amortyzacyjnych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w "Wykazie stawek i zasad", o których mowa w art. 22 "h" ust. 1 pkt. 1 tej ustawy (czyli zgodnie z załącznikiem nr 1 poz. 05). W przypadku środka trwałego zaliczonego do grupy 8 podgrupy 80 rodzaj 806 KŚT należało zastosować 10% stawkę amortyzacyjną.

W związku z nieprawidłowym odpisem amortyzacyjnym, nastąpiło zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] złotych i tym samym naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze na decyzję z dnia [...] 2006 r. skarżący wnieśli o uchylenie decyzji w części dotyczącej zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej od wigwamu.

Zarzucono w szczególności, że organu skarbowe nie ustaliły prawidłowo daty zakończenia budowy wigwamu. Skarżący nie zgadzają się ze stwierdzeniem, że wigwamy i wiata gospodarcza nie istniały jako środki trwałe w roku 2001.

Skarżący twierdzą, że nie dopełnienie przez nich wszystkich wymogów prawa budowlanego nie może prowadzić do wniosku, że inwestycja nie została zakończona w roku 2001.

W uzasadnieniu skargi na potwierdzenie swoich argumentów skarżący przywołują wypis z dokumentu ubezpieczenia z [...] 2001 r. polisę ubezpieczeniową z [...] 2002 r. i oświadczenie mistrza kominiarskiego.

Według skarżących wigwamy rozpoczęto użytkować w roku 2001. Według nich, wprawdzie pozwolenia na budowę wydano dopiero [...] listopada (nie przytaczają roku), ale prace przygotowawcze podjęto znacznie wcześniej. W dacie wydania pozwolenia na budowę wykonano według skarżących praktycznie wszystkie elementy konstrukcji drewnianej.

Skarżący przyznają, że wigwamy były wytworzone początkowo na potrzeby własne i użytkowanie ich rozpoczęto w roku 2001, a w roku 2002 postanowiono przekazać je do prowadzonej działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niesporne winno być, że przedmiotowe wigwamy wytworzyli skarżący, co oni sami przyznają.

Powyższe stwierdzenie znajduje ponadto potwierdzenie w treści pozwolenia na budowę wydanego w dniu [...] 2001 r. dla obojga skarżących. Wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę złożyli również skarżący. Skarżący zawiadomili w dniu [...] 2001 r. Starostę Powiatowego w P. o przewidywanym rozpoczęciu prac objętych pozwoleniami w dniu [...] 2001 r.

W wycenie z [...] 2002 r. wskazano, że wszystkie zabudowania wykonano w 2002 roku. Dołączone dopiero na etapie skargowym przez skarżących nowe dowody nie potwierdzają daty wytworzenia.

W tym zakresie organy skarbowe właściwie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Obowiązkiem skarżących było wskazanie dowodów potwierdzających datę zakończenia budowy.

Powyższe rozważania zostały przedstawione dlatego, że skarżący kwestionowali ustalenia w tym zakresie organów skarbowych.

Nie miały one jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Kluczowa w niniejszej sprawie jest kwestia, czy skarżący mogli indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne na podstawie art. 22 "j" ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z treścią tego przepisu podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji.

Środki trwałe zaliczone do grupy 3-6 i 8 klasyfikacji środków trwałych uznaje się za:

1. używane – jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były

wykorzystywane conajmniej przez okres 6 miesięcy

2. ulepszone – jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione

przez podatnika za ich ulepszenie stanowiły conajmniej 20% wartości początkowej.

Niesporne winno być, że w niniejszej sprawie nie chodzi o ulepszenie środków trwałych.

W przypadku środka trwałego używanego niezbędne dla możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej jest nabycie tego środka trwałego przez podatnika, który taką stawkę chce zastosować i udowodnienie, że przed nabyciem środek ten był wykorzystywany conajmniej przez okres 6 miesięcy.

Sami skarżący przyznają, że przedmiotowe środki trwałe wytworzyli sami. Nie nastąpiło ich zbycie ani nabycie. Nie są to więc środki trwałe wykorzystywane przez inny niż skarżący podmiot.

Skarżący nie nabyli więc używanego środka trwałego o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie mogli w konsekwencji zastosować indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

Z powyższych przyczyn skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) podlega oddaleniu.

/-/ J.Ruszyński /-/ G.Gorzan /-/ S.Małek

uk