Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 161/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 2, 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: § 12, § 18 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z [...] stycznia 2019 r., znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. N. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 09 maja 2018 r., sygn. IV SA/Po 1121/17 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2017r. oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] lutego 2017r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], arkusz [...], obręb K., położonych w P. przy drodze wewnętrznej bocznej od ul. [...]. Sąd wskazał, że nowo ujawnione w obszarze analizowanym budynki mogą mieć wpływ na wartość parametrów określonych w § 4 -8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dlatego organ II instancji winien był uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Prowadząc ponownie postępowanie Prezydent Miasta P., po uzupełnieniu przez wnioskodawcę dokumentów formalnych, przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz uzgodnił z Dyrektorem Z. Z. W. P. w P. projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, po czym zawiadomiwszy strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym wydał w dniu [...] stycznia 2019 roku decyzję numer [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], arkusz [...], obręb K., położonych w P. przy drodze wewnętrznej bocznej od ul. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pan Z. N. podnosząc że po pierwsze nie zgadza się na zmianę podziału działek, po drugie nowa decyzja tak naprawdę niczego nie wnosi w jego sprawie, bo została wyprodukowana na podstawie tych samych dokumentów, które posłużyły do wydania pierwszej decyzji. Pan Z. N. podał także, że budynek, który posiada taki parking jak planowana inwestycja nie może być uznany za nieuciążliwy dla sąsiedztwa, a nadto ze względu na powierzchnię pomiędzy projektowanym budynkiem a jego nieruchomością być może potrzebna jest w sprawie opinia spółki wodnej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] października 2020r. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło przepisy, które mają zastosowanie w sprawie art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "rozporządzenie MI").

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wniosek został złożony prawidłowo z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych. Wnioskodawca przedłożył organowi projekt zagospodarowania terenu, mapę zasadniczą oraz zapewnienia dostaw energii elektrycznej oraz zmodyfikował swój wniosek o ustalenie warunków zabudowy w ten sposób, że zrezygnował z dostaw gazu na potrzeby funkcjonowania budynku.

W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany w promieniu [...] m (suma długości frontu działek nr [...] i [...] bezpośrednio graniczących z drogą z której będzie się odbywać obsługa komunikacyjna wynosi [...] m), uwzględniając w całości wszystkie działki zabudowane, które znajdują się na jego terenie.

W niniejszej sprawie linię zabudowy od strony ulicy [...] określono zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia jako kontynuację linii zabudowy występującej w obszarze przyjętym do analizy i ustalono jako nieprzekraczalną w odległości [...] m od południowej granicy działki bezpośrednio graniczącej z tą ulicą zaś obowiązującą linię zabudowy wyznaczono w odległości [...] metrów od frontowej granicy działek.

W ten sposób wnioskowana budowa wpisuje się w linię zabudowy zlokalizowaną w najbliższym sąsiedztwie.

Z przeprowadzonej w sprawie analizy urbanistycznej wynika, że średni wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi [...] %, a kształtuje się od [...] % - działka przy ul. [...] (nr ewid. [...]) do [...] % - działka przy ul. [...] (nr ewid. [...]). Planowana inwestycja kontynuuje wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu działek z obszaru analizowanego, bowiem wnioskowane przedsięwzięcie budowlane ma posiadać wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do terenu objętego wnioskiem w wysokości od [...]% do 24 % powierzchni działek, co wprawdzie przekracza średni wskaźnik intensywności zabudowy, lecz nie przekracza wartości najwyższego wskaźnika intensywności zabudowy wynikającego z analizy urbanistycznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podziela argumentację organu I instancji, co do tego iż dopuszczalne jest zrealizowanie budynku o wskaźniku zabudowy nieco wyższym niż średni wskaźnik na obszarze analizowanym, a to z tego względu, że nieruchomości o wyższym wskaźniku zabudowy usytuowane są w bezpośrednim sąsiedztwie działek objętych wnioskiem. W ocenie organu II instancji skoro nieruchomość nr [...] bezpośrednio sąsiadująca z terenem objętym wnioskiem ma wskaźnik zabudowy na poziomie [...]%, dalsza działka nr [...] ma wskaźnik zabudowy [...] %, a kolejna działka nr [...] ma wskaźnik zabudowy [...] to stwierdzić należy, że zrealizowanie na terenie działek nr [...] i [...] budynków o wskaźniku zabudowy od min [...]% do max [...] % jest zgodny z zasadą dobrego sąsiedztwa.

W takiej sytuacji należy stwierdzić, iż organ I instancji prawidłowo zastosował § 5 ust 2 rozporządzenia MI.

Jak wynika z przeprowadzonej analizy urbanistycznej, średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi [...] m, zaś szerokość zaplanowanego budynku mieszkalno - usługowego wynosić będzie [...] m. Mając jednak na względzie, że z tej samej analizy wynika, że szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi nawet do [...] metrów (nieruchomość przy ul. [...], dz. nr ewid. [...]) w sprawie znalazł zastosowanie § 6 ust. 2 rozporządzenia MI. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo ustalił szerokość elewacji frontowej zgodnie z wnioskiem inwestora.

Organ pierwszej instancji wskazał, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa dwukondygnacyjna, a budynku osiągają wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej [...] m - do [...] m (dachy płaskie) i do [...] m (dachy strome). Słusznie zatem organ I instancji przyjął, iż planowana zabudowa budynkiem dwukondygnacyjnym o wnioskowanej wysokości od [...] do [...] m wpisuje się w wysokości bezpośredniego sąsiedztwa działek objętych wnioskiem.

Kolegium wskazało, że przeprowadzona analiza wykazała, że w obszarze analizowanym występują budynku pokryte zarówno dachami płaskimi jak i dachami stromymi. Organ zasadnie zatem określił geometrię dachu dla wnioskowanego przedsięwzięcia budowlanego zgodnie z żądaniem inwestora.

Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium stwierdziło, iż Prezydent Miasta P. prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], arkusz [...], obręb K., położonych w P. przy drodze wewnętrznej bocznej od ul. [...].

Teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, działka posiada zabezpieczone uzbrojenie wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dla wykazania prawidłowości poszczególnych wskaźników przyjętych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, powołano zarówno właściwe przepisy ustawy, jak i rozporządzenia. Przyjęte w niniejszej decyzji parametry zabudowy wynikają z analizy funkcji, i zostały uzasadnione w treści analizy.

Wyniki analizy w formie zarówno tekstowej, jak i graficznej załączono do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy. Analiza ta przeprowadzona została w sposób zgodny z wymogami przewidzianymi w treści § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego planowana inwestycja spełnia wszystkie wymogi wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium nie stwierdziło też naruszenia art. 7 i art. 77 oraz art. 107 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, w pierwszej kolejności należy wskazać, że wbrew twierdzeniom pana Z. N., decyzja Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 roku nie została wydana w oparciu o te same dokumenty, albowiem w sprawie została sporządzona nowa analiza urbanistyczna i to właśnie ona stała się zasadniczą podstawą faktyczną ustalenia warunków zabudowy.

Następnie wyjaśniono, że warunki zabudowy ustala są w nawiązaniu do zabudowy w całym wyznaczonym obszarze analizowanym, a więc w sprawie niniejszej w promieniu [...] metrów od granic terenu objętego wnioskiem. Zatem z faktu, że pan Z. N. znalazł najbliższy sklep (jako budynek pełniący funkcję usługową) dopiero w odległości [...] metrów od granic terenu objętego wnioskiem nie może stanowić okoliczności w jakikolwiek sposób wpływającej na ocenę legalności i prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do wątpliwości pana Z. N. co do sposobu odprowadzania wody w dłuższej perspektywie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że planowana inwestycja nie przewiduje realizacji urządzeń wodnych wymagających pozwolenia wodnoprawnego, albowiem założono, że wody deszczowe będą rozprowadzane na terenie działek objętych wnioskiem, natomiast ochronę przed niekorzystnymi skutkami ewentualnej zmiany stosunków wodnych zapewniają właścicielom nieruchomości sąsiednich inne przepisy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2020r. wniósł Z. N. reprezentowany przez r. K., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] stycznia 2019r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], arkusz [...], obręb K., położonych w P. przy drodze wewnętrznej bocznej od ul. [...] oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Skarżący zarzucił:

naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 poz. 293, zwana dalej: "u.p.z.p.") poprzez przeprowadzenie analizy stanu faktycznego w zakresie niewystarczającym dla uzasadnienia planowanej inwestycji przewidzianej decyzją o warunkach zabudowy. Tym bardziej, że wielkość planowanej zabudowy wykracza poza ustaloną w decyzji, tj. od [...] % do [...] % zabudowy.

2) art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wobec braku uzgodnienia z R. Z. G. W. w P. ze względu na położenie działek przeznaczonych pod inwestycję na obszarze zdrenowanym dla potrzeb rolniczych z odpływami do rowu melioracyjnego - "R. Z." oraz znajdujące się na nich zbieracze i sączki drenarskie. W tej sytuacji uzyskanie opinii już po wydaniu warunków zabudowy od P. Z. S. W. w P. wydaje się niewystarczające.

3) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3, §4, §5, §6, §7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. poz. 1588, dalej zwanego "rozporządzeniem") i wydanie decyzji w sytuacji braku spełnienia warunków określonych w art. 61 u.p.z.p.

4) naruszenia przepisów wykonawczych zawartych w § 12 rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej zwane: "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych) poprzez ustalenie w decyzji usytuowania budynku przy zastosowaniu wyjątkowej lokalizacji przy granicy działki skarżącego i bez prawidłowego wyjaśnienia w tym zakresie.

5) art. 94 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 2997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, zwana dalej: "u.g.n."), ponieważ dla danego obszaru brak jest planu miejscowego, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast należy przypuszczać, że dotychczasowy podział utracił swą ważność. Podział na działki [...], [...], arkusz [...], obręb K., położone w P. uwidocznione na załączonej do decyzji mapie został dokonany w 2012 r. na gruncie rolnym oznaczonym [...];

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak zebrania materiału dowodowego w całości oraz przyjęcie, że sporządzona analiza funkcji i cech zabudowy, a także zagospodarowania terenu została sporządzona w sposób prawidłowy w sytuacji, gdy dokonano błędnej analizy działek do porównania, w szczególności nie uwzględniając wielkości planowanej inwestycji do wielkości obu działek oraz w kontekście nowo projektowanej zabudowy na działce nr [...] przy tej samej drodze wewnętrznej. SKO oraz organ wydający decyzję o warunkach zabudowy pominęły interes właścicieli sąsiednich działek dopuszczając możliwość posadowienia budynku w zbliżeniu do granicy działki sąsiedniej [...] oraz działki [...] - choć ta nie jest działką skarżącego. Poza tym, zdaniem skarżącego nie jest możliwa realizacja planowanej inwestycji z uwagi na brak możliwości realizacji ilości miejsc parkingowych wskazanych w decyzji z uwagi na wysokość wskaźnika powierzchni zabudowy. Realizacja inwestycji w sposób przewidziany w decyzji - tj. minimum [...] miejsca parkingowego na lokal mieszkalny, minimum [...] miejsc parkingowych na [...]m˛ powierzchni użytkowej oraz [...] miejsc parkingowych na [...]m˛ dla części usługowej, minimum [...] miejsc parkingowych na [...] m˛ powierzchni użytkowej dla części gastronomicznej jest niemożliwa, tym bardziej przy zachowaniu [...]% powierzchni zabudowy, a także, że Z. D. M. nie wyraził zgody na sytuowanie miejsc postojowych, koniecznych dla planowanej inwestycji w pasach przyległych dróg administrowanych przez ZDM. W sprawie, analizy dokonano w oparciu o nieaktualną mapę geodezyjną. Nie odzwierciedla ona stanu rzeczywistego oraz nowo planowanej budowy na działce [...] arkusz [...], obręb K., położonej w P. przy drodze wewnętrznej bocznej od ul. [...]. Nadto mapa nie uwzględnia urządzeń melioracyjnych, o których mowa w opinii Wydziału Działalności Gospodarczej i Rolnictwa Urzędu Miasta P..

3) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia, w szczególności w zakresie usytuowania budynku w zbliżeniu do granicy działki sąsiedniej nr [...] arkusz [...], obręb K. oraz faktycznej możliwości umieszczenia na działkach objętych decyzją przewidzianej ilości miejsc parkingowych, wielkości budynku, z uwzględnieniem powierzchni zabudowy w granicach od [...] do [...] % oraz urządzeń melioracyjnych, w sytuacji, gdy powierzchnia obu działek wynosi tylko około [...]m˛.

Do skargi dołączono kopię części graficznej wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wydruk z geoportalu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i ewentualne zasądzenie kosztów wynagrodzenia według stawki minimalnej. Organ odwoławczy odniósł się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego decyzji, jak w niniejszej sprawie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020r., poz. 293, dalej "u.p.z.p."). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., który stanowi, że:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Na wstępie należy podkreślić, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uprzednio wydanym orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W konsekwencji dyspozycja zawarta w art. 153 p.p.s.a. wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 09 maja 2018r. (sygn. akt IV SA/Po 1121/17), ciążący na organie administracji publicznej i sądzie.

Podkreślić zatem należy, że powyższy przepis formułuje zasadę związania wyrokiem, w zakresie związania nim samego sądu administracyjnego, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu. Zarówno organ administracji, jak i sąd administracyjny, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (wyr. NSA z 20 kwietnia 2021r., sygn. akt III OSK 321/21, CBOSA).

Przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3).

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261).

Przyjęte założenie ma istotne znaczenie, bowiem w przypadku zmiany stanu prawnego, bądź zmiany stanu faktycznego, zmianie może ulec związanie przyjętą oceną prawną. Przy czym zmiana stanu prawnego lub zmiana stanu faktycznego tylko wtedy będzie miała wpływ na przyjętą ocenę prawną, jeżeli zmiana stanu prawnego uczyni pogląd sądu administracyjnego nieaktualnym, a zmiana stanu faktycznego będąca następstwem wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, dotyczyć będzie istotnych jego elementów. Innymi słowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, oparcie skargi na podstawach sprzecznych z przyjętą oceną prawną musi skutkować jej oddaleniem, nawet gdyby w analogicznych stanach faktycznych i prawnych w innych sprawach wyrażane były poglądy odmienne (por. wyr NSA z 01 czerwca 2021r., sygn. akt III FSK 2740/21, dostępny www.orzecznie.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażoną w orzeczeniu sądowym, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w drodze skargi kasacyjnej (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06, CBOSA). Oznacza to, że zmiana okoliczności faktycznych mogących uzasadniać odstąpienie od zasady wynikającej z art. 153 p.p.s.a., musi mieć taki charakter, że ocena prawna dokonana przez sąd w prawomocnym wyroku staje się nieaktualna, nieprzystająca do nowych okoliczności faktycznych sprawy (wyr. NSA z 19 listopada 2020r., sygn. akt I OSK 863/19, CBOSA).

W świetle powyższych twierdzeń, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie doszło do zmiany stanu prawnego, czy istotnej zmiany stanu faktycznego uzasadniających odstąpienie od zastosowania przepisu art. 153 p.p.s.a. Przy czym wydany w sprawie wyrok WSA w Poznaniu z 09 maja 2018r. jest prawomocny.

Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 p.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2020r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] stycznia 2019r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, Sąd stwierdził, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.) oraz prawa materialnego, w tym do naruszenia dyspozycji art. 153 p.p.s.a. co do związania oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z 09 maja 2018r. wydanym w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 09 maja 2018r. zawarł następującą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania.

Organ I instancji w niniejszej sprawie o ustalenie warunków zabudowy prawidłowo wyznaczył obszar analizowany. Jego wielkość przyjęta w tej sprawie jest wystarczająca dla oceny zagospodarowania obszaru analizowanego oraz występujących w nim parametrów. Dokonana na podstawie tak wyznaczonego obszaru analizowanego analiza urbanistyczna funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy, oraz jej wnioski i ocena wniosków z tej analizy płynących może nastąpić wyłącznie w postępowaniu przed organem I instancji.

Niewątpliwie nowo ujawnione w obszarze analizowanym budynki mogą mieć wpływ na wartości parametrów określonych w § 4 - 8 rozporządzenia. Ponadto należy mieć na uwadze specyfikę postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i charakteru kluczowego dowodu jakim jest analiza architektoniczno–budowlana. Ugruntowany jest w judykaturze pogląd, że analiza architektoniczno–budowlana powinna być w całości przeprowadzona na etapie postępowania przed organem I instancji. Przeprowadzenie takiej analizy na etapie postępowania odwoławczego zasadniczo jest niedopuszczalne.

W tym zakresie zasadny okazał się zarzut skarżącego braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w całości. Decyzja organu I instancji została bowiem wydana w oparciu o błędną analizę funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy, skoro w obszarze analizowanym w trakcie budowy znajdują się nowe budynki, których parametry nie zostały uwzględnione w sporządzonej analizie. W świetle oceny prawnej WSA z 09 maja 2018r. uchylić należy decyzję organu odwoławczego oraz organu I instancji w celu przeprowadzenia nowej analizy. Wspomniane budynki wraz z ich parametrami powinny zostać uwzględnione w ponownej analizie przeprowadzonej przez organ I instancji. Organ administracji ma bowiem możliwość ustalenia parametrów ustalonych dla budowanych budynków na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i udzieleniu pozwolenia na budowę. Kwestia ta wymaga dogłębnego wyjaśnienia i oceny. Zdaniem Sądu niewystarczające jest wskazanie, że budynki nieuwzględnione w analizie, ale faktycznie powstające, nie mają wpływu na ustalenia faktyczne w przedmiocie warunków zabudowy. Organ powinien uwzględnić w analizie parametry powstających budynków. Faktycznie nie nanosi się na mapy budynków nieukończonych, jednak organ z urzędu ma wiedzę o prowadzonych pracach i parametrach budowanych domów i powinien te informacje wykorzystać przy dokonywaniu analizy w przedmiotowej sprawie.

Skarżący wskazał opierając się o wydruk z systemu informacji o nieruchomościach geoportal, że faktycznie w obszarze analizowanym znajduje się lub projektowana jest zabudowa, która nie została uwidoczniona na mapie załączonej do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co nie była przedmiotem oceny organu I instancji. Okoliczność ta wymaga wyjaśnienia i jednoznacznego określenia w analizie funkcji, cech i parametrów tej zabudowy, co następnie winno przełożyć się na przyjęte parametry nowej zabudowy i uzasadnienie stanowiska w decyzji organu I instancji.

Wobec powyższego niezasadne jest odnoszenie się Sądu do zakwestionowanych przez skarżącego parametrów przyjętych dla nowej zabudowy, skoro podlegać będą one ponownemu ustaleniu. Jakkolwiek Sąd zauważa, że prawidłowo organy dla określenia cech i parametrów nowej zabudowy, zgodnie ze wskazaniami Sądu, przyjęły wartości w postaci widełek od minimum do maksimum. Aktualne są nadal pozostałe wskazania Sądu zawarte w wyroku z 09 maja 2018r. co do zasad i reguł ustalania parametrów dla nowej zabudowy, które organy uwzględnią przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Zasadny okazał się także zarzut skarżącego odnoszący się do nieprawidłowo ustalonych cech i parametrów nowej zabudowy w odniesieniu do linii zabudowy. Z treści decyzji organu I instancji co do tego parametru wynika, że linię zabudowy wyznaczono zgodnie z załącznikiem graficznym. Tymczasem z załącznika graficznego wyników analizy załączonego do decyzji, ani innego załącznika graficznego analizy i wyników analizy znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, by taką linię zabudowy wykreślono. W sprawie doszło zatem do niedopuszczalnej rozbieżności między treścią decyzją organu I instancji, a jej załącznikiem graficznym. W decyzji wskazano w sposób opisowy, że obowiązującą linię zabudowy wyznacza się w odległości [...] m od frontowej granicy działek od strony działki nr [...], a maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy – w odległości [...] m od południowej granicy działki od strony ul. [...]. Przy czym nie uzasadniono w decyzji w jaki sposób linie zabudowy zostały ustalone, skoro organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że wyznaczył je zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 rozporządzenia MI. Organ nie wskazał do jakich linii zabudowy na działkach sąsiednich się odniósł, skoro linie nowej zabudowy wyznaczył zgodnie z zasadą jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1 rozporządzenia MI). Wyjaśnień takich brak w części tekstowej wyników analizy załączonych do decyzji. Uchybienia tego nie dostrzegł organ odwoławczy stwierdzając, że parametry nowej zabudowy zostały ustalone prawidłowo i jednoznacznie. Uchybienie to poprawi organ I instancji przy sporządzaniu nowych wyników analizy funkcji, cech i parametrów na potrzeby nowej zabudowy i szczegółowo określi w decyzji o warunkach zabudowy, a w uzasadnieniu wyjaśni motywy przyjętego rozstrzygnięcia.

Organ I instancji nie wykonał także wskazania Sądu dotyczącego sporządzenia zarówno analizy urbanistycznej, jak i projektu decyzji organu I instancji przez tą samą osobę. Po ponownym rozpoznaniu sprawy wprawdzie dokumenty te sporządziła inna niż poprzednio osoba, ale nadal oba dokumenty zostały przygotowane przez tą samą osobę, tj. mgr inż. arch. R. K.-S. (T. II akt adm. I inst.). Sąd uznał taką praktykę organu I instancji za nieprawidłową i wskazał, że rolą organu I instancji jest m.in. kontrola analizy urbanistycznej. W sytuacji, gdy analizę sporządza i kontroluje ta sama osoba kontrola taka może być nieprawidłowa, gdyż decydent, który powinien kontrolować analizę kontroluje sam siebie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji dopuścił się tego samego uchybienia, a organ odwoławczy to uchybienie zaakceptował. Wobec powyższego po kolejnym ponownym rozpoznaniu sprawy analizę urbanistyczną i projekt decyzji o warunkach zabudowy przygotują różne osoby, posiadające uprawnienia architektoniczne (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.).

Zasadny okazał się zarzut dotyczący ustaleń w zakresie liczby i sposobu urządzania miejsc parkingowych i postojowych. Słusznie zwrócił uwagę skarżący, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy, po modyfikacji wniosku, budynku mieszkalnego-usługowego. Pozbawione zasadności i umocowania we wniosku inwestorów o wydanie warunków zabudowy są zatem ustalenia organu dotyczące miejsc postojowych dla funkcji biurowej i gastronomicznej. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że zasadniczo ukształtowany został przez sądy administracyjne pogląd, że przepisy prawa stosowane w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawierają wymogu określenia w decyzji konkretnej liczby miejsc parkingowych i sposobu ich urządzenia, bowiem jest to dokonywane na etapie tworzenia projektu budowlanego i jego weryfikacji w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z dnia 27 marca 2012 r. II OSK 2448/10, 19 grudnia 2012 r. II OSK 1543/11, 2 sierpnia 2016 r. II OSK 1871/15, 9 listopada 2017 r. II OSK 399/16, dostępne www.cebios.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy dodać, że jeżeli organ administracji stwierdzi potrzebę zapewnienia przez inwestora na terenie planowanej inwestycji stanowisk postojowych lub parkingu, co uczynił organ w decyzji I instancji, to powinien określić precyzyjnie warunki decyzji poprzez wskazanie stosownych wskaźników, posługując się określonym współczynnikiem np. liczby miejsc postojowych odnoszonych do powierzchni zabudowy usługowej lub mieszkalnej, z uwzględnieniem stanowisk dla osób niepełnosprawnych. Takie rozwiązanie jest akceptowane w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy czym podkreśla się, że określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych dokonywane jest na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę - §18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - (por. wyrok z 18 czerwca 2014 r. II OSK 128/13, 8 października 2015 r. II OSK 346/14, dostępne www.cebios.nsa.gov.pl). Zastrzec również należy, że określenie w decyzji o warunkach zabudowy wymogów w zakresie wskaźników lub minimalnej liczby miejsc parkingowych odnosić należy głównie do całkowicie nowych inwestycji, z uwzględnieniem charakteru planowanego obiektu oraz terenu przewidzianego do zabudowy.

Należy założyć, że zasadniczo miejsca parkingowe powinny być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Trafnie wskazuje się w orzecznictwie, że istotą obowiązujących regulacji jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również parkingów urządzonych dla sąsiednich nieruchomości (por. wyrok NSA z 14 listopada 2007 r. II OSK 1498/06, wyrok WSA z 7 listopada 2012 r. II SA/Ke 593/12). Tak też wynika w niniejszej sprawie z uzgodnienia Z. D. M. z [...] października 2016r. (k. 62 T. I akt adm. I inst.).

Nadto, w każdym konkretnym przypadku właściwy organ musi jednak ustalić, czy dotychczas istniejące faktycznie zagospodarowanie terenu pozwala na zaprojektowanie i urządzenie miejsc postojowych dla planowanej inwestycji na działce inwestora, co prawidłowo uczyni organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy mając na względzie treść wniosku o warunki zabudowy.

Wskazać należ, że organy winny zweryfikować aktualność zapewnień dostawców mediów dla projektowanej inwestycji, celem spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., mianowicie "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego". Zgodnie z przywołanym art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W aktach administracyjnych I instancji znajduje się zapewnienie dostawcy energii elektrycznej, to jednak to uzgodnienie opatrzone jest okresem obowiązywania, który minął [...] miesiący od jego wydania, czy doręczenia, tj. [...] września 2019r. Organy obu instancji pominęły ten wymóg prawidłowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i nie dokonały sprawdzenia spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 54 ust. 4 u.p.z.p. wobec braku uzgodnienia z R. Z. G. W. w P. z uwagi na podnoszony przez skarżącego przebieg rowu melioracyjnego. Zasadnie wskazał organ odwoławczy, że planowana inwestycja nie przewiduje realizacji urządzeń wodnych wymagających pozwolenia wodnoprawnego, albowiem założono, że wody deszczowe będą rozprowadzane na terenie działek objętych wnioskiem, natomiast ochronę przed niekorzystnymi skutkami ewentualnej zmiany stosunków wodnych zapewniają właścicielom nieruchomości sąsiednich przepisy odrębne. Nadto z akt sprawy wynika, że na etapie postępowania przed organem I instancji organ ten zwrócił się na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w trybie art. 106 k.p.a. o uzgodnienie projektu decyzji przez Z. Z. W. P. w P. (T II akt adm. I inst.). Wniosek powyższy został prawidłowo doręczono organowi uzgadniającemu i pozostał bez odpowiedzi, co oznacza milczące uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych. Nadto organ uzyskał informację z Wydziału Działalności Gospodarczej i Rolnictwa Urzędu Miasta P. z [...] października 2016r. o obszarze zdrenowanym dla potrzeb rolniczych i konieczności uzgodnienia przebudowy drenarzu, co będzie wymagane dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Informacja w tym zakresie została także uwzględniona w decyzji o warunkach zabudowy (pkt [...]), co należy także ująć w nowej decyzji po ponownym rozpoznaniu sprawy.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowana inwestycja nie jest sytuowana w granicy działek sąsiednich, czy z naruszeniem wymaganych tym przepisem odległości od granic działek sąsiednich zwłaszcza skarżącego. Przy czym, jak wskazano powyższej regulacje w zakresie warunków technicznych będą respektowane dopiero na dalszym etapie procesu budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu nr 5 skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego w przedmiotowym postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie mogą być podnoszone i oceniane zarzuty dotyczące podziału nieruchomości. Zagadnienia te są bowiem przedmiotem odrębnego postępowania i wydanych w jego trybie decyzji podziałowych.

Mając powyższe na uwadze decyzja organu II instancji także została wydana z naruszeniem prawa, gdyż zaakceptowała niedostrzeżone uchybienia prawa materialnego i procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy. Co więcej Sąd wskazuje, że stanowisko organów prowadzących postępowanie - po przeprowadzeniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie stanowi bowiem integralny składnik decyzji, którego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozycyjną część decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2000 r., Sygn. akt I SA/Kr 856/98, Lex 43041). Powinno więc zawierać ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej jest też istotne z uwagi na zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Właśnie w uzasadnieniu organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. To zdecydowanie uzasadnienie jest elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności i słuszności przyjętego rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Takie działanie organu pozostanie nadto w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 K.p.a., tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zasadzie tej nie będzie odpowiadać takie postępowanie, w którym występują sprzeczne interesy stron, a organy prowadzące postępowanie bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Wobec powyższego, niezwykle istotne jest zatem szczegółowe ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych w odwołaniu, czemu również organ ten winien dać wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji.

Tak, więc uzasadnienie jest niezwykle istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji.

Odnosząc się do pozostałych argumentów skarżącego szeroko opisanych w uzasadnieniu skargi na stronie 5 skargi, Sąd stwierdza, że nie mogły one odnieść zamierzonego rezultatu, gdyż żaden z nich nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie uzależniają ustalenia warunków realizacji inwestycji od spełnienia warunku ochrony interesów osób trzecich, gdyż wymogi te oceniane są na dalszym etapie procesu budowanego – pozwolenia na budowę – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zagadnienie dostępu światła dziennego będzie uwzględniane w projekcie budowlanym na etapie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwalnia na przedmiotową nadbudowę. Ustalenie warunków zabudowy stanowi, bowiem jedynie promesę dla wnioskodawcy dopuszczalności projektowanej inwestycji na danym terenie i nie przesądza, że inwestycja ta powstanie. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny, nie kształtuje uprawnień, nie może też stanowić o prawach i obowiązkach inwestora. Na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy wymagania ochrony interesów osób trzecich mają charakter informacyjny, a rozstrzygnięcie kwestii tych kwestii nie stanowi elementu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącego ochrony interesów osób trzecich. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie jest zatem konieczne do podjęcia decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W tym stanie rzeczy, organ I instancji jak i odwoławczy naruszyły przepisy postępowania art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisy prawa materialnego art. 153 p.p.s.a. i art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zatem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku.

W ponownym postępowaniu organy obu instancji uwzględnią powyżej wskazane motywy wyroku Sądu oraz wyroku Sądu z 09 maja 2018r. i ponownie rozpoznają sprawę.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku, zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę uiszczonego w sprawie wpisu w wysokości [...] zł (§2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł (§ 14 ust. 1 pkt 1c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018r., poz. 265) oraz [...] zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 02 marca 2021 r., na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym zawiadomiono strony zapewniając im możliwość wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem wyroku (k. 32 do 60 akt sąd.).