Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 500/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.246
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "G." sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 300/08 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi "G." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 stycznia 2008 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od dnia 1 października 2002 r. do dnia 30 września 2003 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 300/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił "G." sp. z o.o. z siedzibą w W. przyznania prawa pomocy.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że wnioskiem z dnia 28 maja 2009 r. spółka zwróciła się o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 12.649 zł. W uzasadnieniu wskazano, że spółka nie posiada środków na pokrycie kosztów wpisu, albowiem nie posiada trwałych aktywów mogących ulec spieniężeniu, a kwoty jakimi dysponuje na rachunkach bankowych nie pozwalają na opłacenie wpisu. Ponadto spółka nie prowadzi działalności operacyjnej, nie posiada aktywów trwałych, co uniemożliwia jej uzyskanie odpowiednich środków i przeznaczenie ich na uiszczenie wpisu sądowego. Ze złożonego przez Spółkę oświadczenia o majątku i dochodach oraz z dokumentów źródłowych w postaci sprawozdania finansowego za 2007/2008 rok, bilansu za rok 2008/2009, zeznania podatkowego CIT-8 za 1.01.2008 r. - 31.12.2008 r., deklaracji VAT-7 za maj 2009 r., zestawienia obrotów kont analitycznych za maj 2009 r., zapisów na kontach dot. zobowiązań wobec ZUS i M. R., zajęć komorniczych za okres od 1 października 2008 r. do 31 maja 2009 r. oraz z wyciągów z trzech rachunków bankowych wynika, że kapitał podstawowy spółki według bilansu za rok 2008/2009 wynosił 1 520 500 zł, wartość środków trwałych - 0 zł. W 2008 roku Spółka wykazała stratę w wysokości 2 431 650,07 zł, zaś strata bilansowa netto wyniosła 38 715,98 zł. Stan środków pieniężnych na rachunkach bankowych przedstawiał się następująco: C. - na dzień 30 czerwca 2009 r. - 0,00 zł, G. - na dzień 31 maja 2009 r. 5 904,64 zł, natomiast saldo rachunku prowadzonego przez B. na dzień 31 maja 2009 r. było ujemne i wynosiło 89,17 zł.

Jak ocenił Sąd pierwszej instancji spółka dysponowała środkami finansowymi w wysokości umożliwiającej jej poczynienie oszczędności na poczet należnych kosztów postępowania. Środki te uzyskała w okresie pomiędzy doręczeniem odpisu wyroku, a wniesieniem skargi kasacyjnej. Jak wynika z analizy wydruku z rachunku bankowego prowadzonego przez G. S.A. w dniu 6 maja 2009 r. na rachunek spółki wpłynęła kwota 332 820, 90 zł, której część 331 954, 90 zł w dniu 11 maja 2009 r. przekazana została przez spółkę na konto jednego ze wspólników - M. R. Następnie w dniu 18 maja 2009 r. M.R. dokonał przelewu na rachunek spółki kwoty 145 000 zł, której część (139 244, 20 zł) spółka przekazała na konto ZUS. W konsekwencji Sąd uznał, że spółka zgromadziła wystarczające środki na pokrycie kosztów procesu, które wielokrotnie przekraczały wysokość należnego wpisu (kwotę 12.649 zł).

W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o jego zmianę w całości, poprzez zwolnienie strony z wpisu sądowego od skargi kasacyjnej; ewentualnie o uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Spółka wskazywała, że oprócz kosztów sądowych ma także inne zobowiązania, których niewykonanie spowoduje ujemne dla niej skutki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 246 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), osobie prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, z punktu widzenia treści art. 246 § 2 p.p.s.a. należy do obowiązku podmiotu ubiegającego się o przyznanie tego prawa. Strona ma zatem obowiązek wykazania, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, albo nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Sąd natomiast rozpoznając wniosek zobowiązany jest wskazać z jakich względów uznał, że żądanie strony zasługuje bądź nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową. na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez stronę dochody. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznał wniosek spółki w prawidłowy sposób, gdyż wydając objęte zażaleniem rozstrzygnięcie uzasadnił z jakich względów "G." Sp. z o.o. jest w stanie uiścić wpis od skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji na podstawie oświadczenia skarżącej spółki zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentów ocenił tym samym, w sposób prawidłowy, że spółka z uwagi na okoliczność iż prowadzi działalność gospodarczą, dysponuje środkami na pokrycie wpisu od skargi kasacyjnej. Prawidłowo Sąd odniósł się do operacji bankowych dokonanych w dniu 11 maja 2009 r. oraz w dniu 18 maja 2009 r. Spółka w żaden sposób bowiem nie wykazała, że wypłaty dokonane w/w terminach były pilne i konieczne. Dlatego też nie zasługują na uwzględnienie zarzuty spółki zawarte w zażaleniu, iż prawo pomocy powinno zostać jej przyznane, gdyż ma także inne różne zobowiązania, których niewykonanie pociąga za sobą negatywne dla niej skutki.

Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji