Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 36/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.1, art. 4, art. 5 ust.2, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Dnia 17 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant sekretarz Magdalena Rząsa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2013 roku sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. w zakresie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. do załatwienia wniosku A. W. z dnia 15 października 2012 roku w zakresie sprecyzowanym w piśmie z dnia 31 października 2012 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność w niniejszej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. na rzecz skarżącego A. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrot kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

A. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wskazanej we wniosku z dnia [...] w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001r., nr 112 poz. 1198 ze zm.).

Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. do udostępnienia mu informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] tj. wokand obejmujących imię, nazwisko, nazwę stron postępowania, czyli sporządzonych zgodnie z § 23 ust. 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. MS nr 5, poz. 22 ze zm.) w terminie 14 dni od wydania orzeczenia w tej sprawie, albo w tymże terminie do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia w/w informacji publicznej.

W uzasadnieniu wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej, obejmującej wokandy sporządzone zgodnie z § 23 ust. 1 zarządzenia w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej dla przeprowadzanych rozpraw odbywanych posiedzeń w sprawach należących do właściwości Wydziałów Gospodarczych Sądu Okręgowego w Ł. za okres od dnia 18 października 2010r. do dnia 30 kwietnia 2011r.

Dalej wyjaśnił, że w dniu 29 października 2012r. doręczono mu pismo Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 25 października 2012r., przekazujące informację publiczną, obejmującą zbiór wokand sporządzonych dla rozpraw i posiedzeń niejawnych w sprawach należących do właściwości X Wydziału Gospodarczego Sądu Okręgowego w Ł. po anonimizacji.

Zdaniem skarżącego, nadesłana informacja nie zawiera danych, dotyczących imienia, nazwiska, nazwy strony, czy uczestnika postępowania mimo, iż zgodnie z § 23 w/w zarządzenia jest to element dokumentu urzędowego jakim jest wokanda. Tym samym, zdaniem skarżącego, Prezes Sądu Okręgowego nie załatwił sprawy administracyjnej z wniosku z dnia [...], gdyż nie rozstrzygnął co do całości żądania, objętego wnioskiem, a jedynie co do jego części.

Wobec powyższego, skarżący pismem z dnia 31 października 2012 r. wskazał by organ:

a) nie dokonywał anonimizacji wokand z X Wydziału Gospodarczego Sądu Okręgowego w Ł. i udostępnił skarżącemu informację publiczną zgodnie z ze złożonym wnioskiem;

b) w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...], a podtrzymanym w piśmie z dnia 31 października 2012r., wydał decyzję administracyjnej w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, celem umożliwienia kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia Prezesa Sądu Okręgowego w Ł..

Na powyższe organ odpowiedział pismem z dnia 13 listopada 2012r., doręczonym skarżącemu w dniu 24 listopada 2012r., nie udostępniając informacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...], ani nie wydając decyzji odmownej w zakresie informacji nieudostępnionej, wskazując iż wnioskowane informacje leżą poza zakresem pojęcia informacji publicznej zdefiniowanej w ustawie. Zdaniem skarżącego, organ do dnia wniesienia skargi, nie załatwił sprawy, wszczętej wnioskiem z dnia [...].

W konsekwencji, ze względu na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł., wnioskodawca dnia 11 lutego 2013r. skierował do organu wezwanie w trybie art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270).

Na powyższe wezwanie organ odpowiedział pismem z dnia 15 lutego 2013r., doręczonym skarżącemu dnia 22 lutego 2013r., podtrzymując wcześniejsze stanowisko i nie udostępniając wnioskowanej informacji.

W ocenie skarżącego, nie jest słuszne stanowisko Prezesa Sądu Okręgowego w Ł., iż imię, nazwisko, czy nazwa strony postępowania, utrwalona w ramach wokandy sądowej, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej, bowiem zgodnie z § 23 w/w zarządzenia z dnia 12 grudnia 2003r. z rozprawy, posiedzenia jawnego lub niejawnego, gdy w sprawie wydane zostało orzeczenie lub zarządzenie, powodujące zakreślenie sprawy w repertorium, sekretariat sądu sporządza wokandę. W wypadku rozprawy lub posiedzenia z udziałem stron sekretariat sporządza wokandę przed ich terminem. Wokandę z posiedzenia niejawnego sporządza się w dniu posiedzenia, na którym wydane zostało orzeczenie, mające zakończyć postępowanie. Skarżący wskazał, iż owa norma wymienia obligatoryjne elementy wokandy sądowej, którymi są:: imiona i nazwiska sędziów i ławników, sygnatury akt spraw, wyznaczonych na posiedzenie, oznaczenie godzin, na które sprawy wyznaczono, imiona i nazwiska stron (odpowiednio nazwy stron w przypadku podmiotów nie będących osobami fizycznymi) i innych osób wezwanych. Nadto, zgodnie z § 24 ust. 3 zarządzenia, tak sporządzone wokandy są podpisywane przez przewodniczącego i protokolanta. Tym samym wokanda jest sporządzonym i podpisanym dokumentem administracyjnym – urzędowym w rozumieniu art. 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) i jako taka w całości winna być traktowana jako informacja publiczna. Jest ona sporządzona w ramach działalności Sądu Okręgowego w Ł., w formie określonej w/w zarządzeniem i obejmuje imię, nazwisko (nazwę) strony. Wobec powyższego nie sposób odmówić jej wraz z wymienionymi elementami przymiotu dokumentu urzędowego, określonego w art. 76 Kodeksu postępowania administracyjnego: Dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

W związku z powyższym, w ocenie strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie zastosowanie winien mieć art. 6 ust. 1 pkt 4) podpunkt a) u ustawy o dostępie do informacji publicznej, który nakazuje udostępnienie dokumentów urzędowych w takiej samej treści jak i postaci w jakiej zostały sporządzone. Zatem nieudostępnienie dokumentu urzędowego w treści i postaci w jakiej został sporządzony, stwarza po stronie Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. stan bezczynności.

Prezes Sądu Okręgowego w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazano, iż nie ma wątpliwości, że treść wokand tworzonych w ramach działalności sądów powszechnych mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, a Prezes Sądu Okręgowego w Ł. jest organem zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji publicznej. W ocenie organu, nie jest jednak uprawnionym wniosek skarżącego, że dokumenty podlegające ujawnieniu w trybie ustawy nie podlegają modyfikacji przez usunięcie z nich danych, które nie dotyczą spraw publicznych. Zgodnie z art. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Z uregulowań tych jednoznacznie wynika, że ustawa służy określonemu celowi - zapewnieniu rzeczywistej transparentności działania podmiotów publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym, a także zapewnieniu równości obywateli w dostępie do szeroko rozumianych dóbr tworzonych za publiczne środki. Żądanie ujawnienia danych podmiotów, pozostających w sporach sądowych nie dotyczy tak rozumianej sfery publicznej. Sam fakt, że dane przedsiębiorcy (także osoby fizycznej występującej w takim charakterze) nie mają charakteru niejawnego nie oznacza, że można je uzyskać na postawie w/w ustawy.

Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, jakoby sporny przypadek spełniał przesłanki z art. 6 ust. 1 pkt 4 ppkt a) ustawy, bowiem we wskazanej regulacji mówi się o "danych publicznych", których dotyczy treść dokumentów. Uregulowanie to skutkuje zaś tym, że dokumenty publiczne, takie jak orzeczenia, decyzje czy wokandy, podlegają udostępnieniu tylko w zakresie publicznym, a więc po odjęciu elementów indywidualnych. Dokumenty takie podlegają więc odpowiedniemu spreparowaniu przez anonimizację. Zabieg ten nie oznacza częściowego ograniczenia dostępu do informacji publicznej w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy z 2001 roku. Nie chodzi w tym przypadku o informację publiczną, dotykającą sfery prywatności osoby fizycznej czy tajemnic przedsiębiorcy, ale o oczekiwanie podania danych indywidualnych, które informacją publiczną w ogóle nie są. Nie ma więc, w ocenie Prezesa Sądu Okręgowego w Ł., potrzeby wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Pogląd o potrzebie negatywnego rozstrzygnięcia w drodze decyzji jest w rozpatrywanym przypadku nieuzasadniony i skrajnie niepraktyczny. W działalności sądów powszechnych, wnioski w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, pojawiają się w skali masowej i najczęściej dotyczą orzeczeń i ich uzasadnień. Praktyka anonimizacji "z urzędu" takich dokumentów jest utrwalona. Narzucenie prezesom sądów obowiązku załatwiania takich spraw w drodze decyzji administracyjnej zaburzy istotę działania sądów powszechnych jako organów wymiaru sprawiedliwości. Rozwiązanie takie wypaczy także rolę prezesów sądów powszechnych, którzy z mocy uregulowania ustawowego mają przede wszystkim sprawować administracyjny nadzór nad tokiem wewnętrznego urzędowania sądu bezpośrednio związanym z wykonywaniem przez sąd wymiaru sprawiedliwości i czynności z zakresu ochrony prawnej (art. 8 pkt 2 w związku z art. 1 § 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz. U. nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zdaniem organu, właściwsze wydaje się wykorzystanie dorobku sądów administracyjnych, który pozwala kwalifikować sprawy pod kątem zakresu unormowania ustawy i informować obywatela pismem o tych przypadkach, które nie dotyczą sfery publicznej.

Wobec powyższego uznano, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy istnieją podstawy do udzielenia skarżącemu pisemnej odpowiedzi, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między innymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jak również na bezczynność organów w przypadkach, określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem skargi jest bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. w sprawie udzielenia informacji, wskazanej we wniosku A. W. z dnia [...], w zakresie sprecyzowanym w piśmie z dnia 31 października 2012r. (udostępnienie wokand sądowych za wskazany we wniosku okres bez ich "anonimizacji"). W odpowiedzi na wniosek z dnia [...] skarżący uzyskał bowiem informację, jednakże w postaci tzw. zanonimizowanej tj. pozbawionej danych stron i innych uczestników postępowania. Pismem z dnia 13 listopada 2012r. został zaś przez organ poinformowany, że wokanda w żądanej przezeń formie nie będzie mu udostępniona z uwagi na fakt, iż wskazane w niej dane indywidualne nie stanowią informacji publicznej. Brak jest zatem, w ocenie Prezesa Sądu Okręgowego, zarówno podstaw do udostępnienia tejże informacji, jak i uzasadnienia dla rozstrzygania o odmowie jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej, wymaganej art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stanowisko to nie jest trafne. Ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Co oczywiste, ustawa znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Pojęcie informacji publicznej, określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy wskazuje, iż informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach, wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, na gruncie tej ustawy zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie od tego do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu nie będącego organem administracji publicznej lecz z nim związanego. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą).

Zgodnie natomiast z treścią art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące – zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne oraz osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą, w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Problematyka związana z udostępnieniem wokand sądowych była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Zgodnie z ich utrwalonym stanowiskiem – wokanda zawierająca spis spraw rozpoznawanych w danym dniu przez sąd w określonym składzie jest informacją publiczną, dotyczącą funkcjonowania organu władzy publicznej, jakim jest sąd. Tym samym wniosek skarżącego, skierowany do organu należy rozpoznawać w kategoriach wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że Prezes Sądu Okręgowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ustawy. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Lublinie z dnia 7 lutego 2009r., sygn.akt II SAB/Lu 1/09, w Warszawie z dnia 18 marca 2013r., sygn.akt II SA/Wa 188/13, w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2013r., sygn.akt IV SA/Gl 226/13, w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2013r., sygn.akt II SA/Gd 144/13, niepublikowane w zbiorze urzędowym, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, nieuprawnione jest przy tym dokonywanie wyodrębnienia niektórych spośród elementów wokandy oraz odbieranie im przymiotu informacji publicznej ze względu na ich indywidualny charakter. Informację publiczną, w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów, stanowią bowiem wszystkie treści składające się na wokandę. Indywidualny (odnoszący się do konkretnych osób) rodzaj określonych treści nie determinuje charakteru informacji (publicznej lub nie), stanowiąc do najwyżej podstawę do odmowy jej udostępnienia w oparciu o art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyrażony wyżej pogląd nie odbiega zresztą od stanowiska, zaprezentowanego w przywołanym w odpowiedzi na skargę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 czerwca 2010r., wydany w sprawie o sygn.akt II SAB/Ol 25/10. Odwoływanie się do ekonomiki funkcjonowania sądów powszechnych oraz sprawności administracyjnego nadzoru nad ich funkcjonowaniem, nie pozostaje natomiast w związku z ustawową kwalifikacją, zawartych w treści wokandy, informacji.

Skoro zatem żądane informacje stanowią informację publiczną, to Prezes Sądu Okręgowego w Ł., nie udzielając takiej informacji, ani nie wydając decyzji o odmowie jej udzielenia, pozostaje w bezczynności. Z bezczynnością mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. (por. T.Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996r., str.62-63). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana; w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1983r., sygn.akt SA/Wr 6/83 dostępny w Gazecie Prawniczej nr 24 z 1983r.) albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1987r., syn.akt IV SAB 23/87, ONSA 1988/1/13)

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, określając w art. 1 i 2 generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, wskazuje jednocześnie na różne sposoby jej udostępnienia, wymienione w art. 7 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Nie jest przy tym wymagana żadna szczególna forma, którą należałoby zachować, przekazując wnioskodawcy żądaną informację. Z kolei odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy). Prezes Sądu Okręgowego w Ł., nie udostępniając żądanej informacji, nie wydając nadto decyzji o odmowie jej udostępnienia a poprzestając jedynie na piśmie informującym o stanowisku organu, pozostaje zatem w bezczynności. Pismo z dnia 13 listopada 2012r., jakkolwiek informujące de facto o odmowie udostępnienia żądanej informacji, nie stanowi bowiem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie zawierając elementów o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy w zw. z art. 107 k.p.a.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązano zatem Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] w zakresie sprecyzowanym w piśmie z dnia 31 października 2012r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, uznając jednocześnie, iż bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Merytoryczne stanowisko organu, choć wadliwe, zostało bowiem skarżącemu zakomunikowane. Rażące naruszenie prawa to natomiast naruszenie kwalifikowane, oczywiste, nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa. W rozpoznawanej sprawie, niepodejmowanie czynności w prawem przepisanej formie wiązało się zaś z mylnym przekonaniem organu o charakterze żądanej informacji. Okoliczność ta nie pozwala na zakwalifikowanie stwierdzonej opieszałości do kategorii rażącego naruszenia prawa.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (100,00-zł.).

a.bł.