Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 526/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 145  PAR. 1, ART. 146
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie orzeczenia o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] października 2015 r., wydanym na podstawie art. 20 ust 1-3 i art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz.U.2013r. poz. 666), § 17 i 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (t.j. Dz.U.2014 r. poz. 1078 ze ze zm.), § 11 i 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. 2015 r. poz. 761) oraz § 5 pkt 7 i § 7 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U.2012 r. poz. 1013) D. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej (kategoria N). Zaliczono skarżącego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia wskazując, że inwalidztwo istnieje od dnia 4 sierpnia 2015 r., nie zaliczając go jednocześnie do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową.

Skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. złożył odwołanie od w.w. orzeczenia podnosząc, że schorzenie powodujące jego niezdolność do służby (przewlekły bólowy zespół korzeniowy odcinka L-S) jest powikłaniem po zabiegu fenestracji L5-S1, któremu musiał się poddać w następstwie wypadku, pozostającego w związku ze służbą wojskową, któremu uległ w dniu 29 października 2003 r., wskazał także na znaczne pogorszenie się jego stanu zdrowia od czasu wspomnianego zabiegu. Wniósł o zmianę orzeczenia w zakresie daty powstania inwalidztwa na dzień 30 czerwca 2008 r. lub wcześniejszy, oraz o określenie, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymała zaskarżone orzeczenie w mocy.

W uzasadnieniu Centralna Komisja wskazała, że z dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej oraz dokumentacji medycznej z leczenia schorzeń kręgosłupa wynika, iż inwalidztwo powstało po 18 miesiącach od daty zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, zaś schorzenia kręgosłupa nie są następstwem schorzeń powstających w związku ze służbą wojskową, stąd też nie można uznać, aby inwalidztwo powstało w związku ze służbą wojskową. Podniesiono ponadto, że skarżący w trakcie pełnienia służby wojskowej był leczony z powodu dolegliwości bólowych kręgosłupa, przebywał kilkukrotnie na oddziałach neurologicznych, nie występował jednak z wnioskiem do właściwego dowódcy jednostki wojskowej o skierowanie do właściwej komisji lekarskiej celem ustalenia zdolności do służby wojskowej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym orzeczeniem, z uwagi na ujawnienie istotnych dla sprawy nowych dowodów, istniejących w dniu wydania orzeczenia a nieznanych organowi, tj. przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2018.1629, dalej: "K.p.a.").

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu [...] marca 2017 r. odnalazł dokumentację lekarską, wydaną w dniu [...] czerwca 2008 r., zawierającą wyniki badań specjalistycznych, które nie były znane komisjom wydającym orzeczenia. Wskazują one, iż skarżący w trakcie pełnienia służby poddał się 10 badaniom wykonywanym przez lekarzy specjalistów, co ma w jego ocenie udowodnić, że podczas pełnienia służby zależało mu na ustaleniu zdolności do pełnienia służby wojskowej i wykazania związku jego stanu zdrowia ze służbą wojskową.

Postanowieniem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2017 r. odmówiono wznowienia postępowania podnosząc, że okoliczności podane przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia przez właściwy organ orzeczniczy, albowiem wskazana dokumentacja świadczy wyłącznie o rozpoczęciu postępowania i stanowi jedynie materiał pomocniczy do wydania właściwego orzeczenia.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. skarżący złożył zażalenie na w/w postanowienie.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. Minister Obrony Narodowej (dalej: "organ", "MON") uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że CWKL zupełnie pominęła badanie przesłanek formalnych i przystąpiła do orzekania co do istoty sprawy, co stanowi naruszenie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. CWKL nie wskazała ponadto podstawy prawnej odmowy wznowienia postępowania, wobec czego organ II instancji nie ma wiedzy ani możliwości oceny, czy CWKL należycie rozpatrzyła przesłanki formalne będące podstawą wznowienia. Brak ten stanowi naruszenie art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i winien zostać uzupełniony przez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego stosownie do w.w. przepisu. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy CWKL winna zbadać zachowanie terminu do złożenia wniosku oraz ustalić datę powzięcia przez stronę informacji o wskazanej przesłance wznowienia postępowania.

Postanowieniem z dnia [...].08.2017 CWKL odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym orzeczeniem CWKL z dnia [...].02.2016r., utrzymującym w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...].10.2015 w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa.

Na skutek zażalenia D. S., postanowieniem z dnia [...].10.2017 r. Minister Obrony Narodowej uchylił w całości w.w. postanowienie i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji. Nakazano merytorycznie rozpatrzyć zarzuty skarżącego i powtórzyć w całości postępowanie w sprawie.

Decyzją z dnia [...].11.2017r CWKL odmówiła uchylenia orzeczenia z dnia [...].02.2016 wydanego w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz inwalidztwa D. S.

W uzasadnieniu podkreślono, że skarżący wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym orzeczeniem CWKL z dnia [...].02.2016 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt k.p.a. Jako okoliczność nową wskazano dokument- kartę skierowania do badań lekarsko- specjalistycznych, wystawioną przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w [...] dnia [...].06.2008 r. Po ponownym zapoznaniu się z dokumentami zespół orzeczniczy CWKL nie stwierdził przesłanek do uchylenia zakwestionowanego orzeczenia. Schorzenie skarżącego nie powodowało wówczas niezdolności do służby wojskowej, a jego skutki nie sięgały granicy inwalidztwa, w związku z czym nie może być przesłanką określenia grupy inwalidztwa. W związku z tym nie zostały spełnione przesłanki, określone w art.19 ustawy z dnia [...].12.1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy oraz ich rodzin. Nadto schorzenia skarżącego dotyczą różnych odcinków kręgosłupa i mają odrębną etiologię. Schorzenie dotyczące odcinka L-S stanowi konsekwencje urazu, który miał miejsce w czasie służby i nie powoduje inwalidztwa. Natomiast schorzenie, dotyczące odcinków C i Th, zostało rozpoznane po upływie 3 lat od daty zwolnienia ze służby i nie pozostaje z nią w związku. Jest w dodatku odrębnym etiologicznie rozpoznaniem, nie pozostającym w związku z poprzednio wymienionym.

Jeśli chodzi o przedstawiony przez skarżącego dokument ("obiegówkę"), istniał on w czasie prowadzenia postępowania orzeczniczego w 2015 r. oraz nie był znany organowi, który wydawał decyzję, gdyż w roku 2008 zainteresowany nie ukończył postępowania orzeczniczego i nie zdał "obiegówki" do właściwej wojskowej komisji lekarskiej celem wydania orzeczenia. Nie zmienia to jednak faktu, że "obiegówka" pozostaje bez znaczenia dla ustalenia grupy inwalidztwa, nie dotyczy ono bowiem schorzenia wymienionego w aktualnym orzeczeniu.

CWKL powołała przepis art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania miałaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. W ramach przedstawionego stanu faktycznego sprawy, kierując się prawnymi przesłankami ustalania związku schorzeń ze służbą wojskową, CWKL nie może wydać rozstrzygnięcia innej treści niż to, które zostało zakwestionowane przez D. S.

W wyniku odwołania, złożonego przez Skarżącego od opisanej wyżej decyzji CWKL, Minister Obrony Narodowej wydał w dniu [...] stycznia 2018 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję CWKL z dnia [...].11.2017 r.

W uzasadnieniu podkreślono, że decyzje są wydawane w trybie wznowienia postępowania, a jako potwierdzenie spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. strona powołała dokument w postaci karty skierowania do badań lekarsko- specjalistycznych z dnia [...].06.2008r. Bezsporny jest fakt, że dokument ten istniał w czasie prowadzenia postępowania orzeczniczego w roku 2015, oraz że był on znany organowi, który wydawał w tamtym czasie rozstrzygnięcie. W 2008 roku skarżący nie dokończył postępowania orzeczniczego i nie zdał wskazanej karty do właściwej wojskowej komisji lekarskiej celem wydania orzeczenia. Jednakże zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, do ewentualnego wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej tj. orzeczenia CWKL z dnia [...].02.2016 r. i uchylenia jej na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a. niezbędne jest spełnienie także trzeciej przesłanki tj. istotności tychże nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, na które strona się powołuje. Wszystkie 3 przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powinny być spełnione łącznie. Załączony przez stronę dokument nie ma takiego charakteru, który spowodowałby konieczność zmiany ostatecznego orzeczenia CWKL z dnia [...].02.2016r., gdyż nie świadczy o istnieniu "istotnej" dla sprawy nowej okoliczności faktycznej, której uwzględnienie mogłoby doprowadzić do zmiany orzeczenia CWKL.

Natomiast dokumentacja medyczna w postaci zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia z dnia [...].06.2008r. o stanie zdrowia oraz kart informacyjnych leczenia szpitalnego, nie mają charakteru dokumentu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ była znana organom (RWKL i CWKL) i uwzględniona przez nie podczas podejmowania rozstrzygnięć.

Organ zaznaczył, że stosownie do art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja, odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Dlatego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. MON utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze do tutejszego Sądu skarżący zarzucił:

1. błędy w ustaleniach faktycznych oraz sprzeczność tych ustaleń z materiałem dowodowym, poprzez niewzięcie pod uwagę przez CWKL i MON nowych istotnych okoliczności faktycznych, wynikających z zapisów lekarza neurologa na karcie skierowania do badań lekarsko- specjalistycznych z dnia [...].06.2008, tj. nie wzięcie pod uwagę, że już w tamtym okresie u skarżącego zdiagnozowano przewlekłe schorzenia bólowe kręgosłupa L-S, czego Komisje nie wiedziały przed wznowieniem postępowania, a które to schorzenia są kwalifikowane jako powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej;

2. błędy w ustaleniach faktycznych oraz sprzeczność tych ustaleń z materiałem dowodowym, poprzez błędne wskazanie przez MON w uzasadnieniu decyzji, że "zawarte w obiegówce zapisy konsultacji ortopedycznej i neurologicznej, dotyczące schorzenia kręgosłupa w odcinku L-S, stanowiącego następstwo wypadku pozostającego w związku ze służbą, które to rozpoznanie zawarte zostało w orzeczeniu RWKL w Warszawie tj., niewielkie ograniczenie ruchomości kręgosłupa lędźwiowego u osoby z przebytą pourazową dyskopatią L5- S1, podczas gdy w Karcie skierowania do badań lekarsko- specjalistycznych z dnia [...].08.2008 neurolog wpisał m.in. "Bóle kręgosłupa L-S z promieniowaniem do L i P kończyny lewej, z drętwieniami w stopie P", "przewlekły zespół bólowy korzeniowy obustronny L-S w przebiegu dyskopatii L5-S1 leczonej operacyjnie w 2003r.", które to schorzenia bólowe nie są uwzględnione w orzeczeniu RWKL w Warszawie w pkt 8 rozpoznań i są one kwalifikowane jako schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej w § 62 pkt 2 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia MON z dnia 03.06.2015r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach;

3. błędy w ustaleniach faktycznych MON i CWKL oraz sprzeczność tych ustaleń z materiałem dowodowym poprzez błędne stwierdzenie, że inwalidztwo określone w pkt 1 rozpoznań w orzeczeniu RWKL powstało od dnia 4.08.2015r.;

4. błędy w ustaleniach faktycznych MON i CWKL oraz sprzeczność tych ustaleń z materiałem dowodowym poprzez brak stwierdzenia, że przewlekłe schorzenia bólowe kręgosłupa powodujące inwalidztwo, określone w pkt 1 rozpoznań w orzeczeniu RWKL są skutkiem choroby powstałej w zw. ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby oraz wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych;

5. naruszenie prawa materialnego tj. art.19 i art.20 ust.3 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 10.12.1993 o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz § 62 pkt 2 Załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 03.06.2015r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i brak stwierdzenia, że przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S u skarżącego, występujący od wypadku w 2003r., o których pisze lekarz neurolog w tzw. "obiegówce" z 2008 r., powodują niezdolność do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwo pozostające w związku ze służbą wojskową;

6. naruszenie prawa materialnego tj. art.19 i art.20 ust.3 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 10.12.1993 o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz pkt 8 Załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 17.03. 2009r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które

miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i błędne stwierdzenie, że przewlekły zespół bólowy kręgosłupa powodujący inwalidztwo, określone w pkt 1 rozpoznań w orzeczeniu RWKL w Warszawie, nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, a inwalidztwo to powstało po upływie 18 miesięcy od zwolnienia ze służby wojskowej, oraz niewzięcie pod uwagę, że schorzenia te są skutkiem choroby, powstałej w zw. ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby oraz wypadku pozostającego w zw. z wykonywaniem obowiązków służbowych;

7. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku podjęcia przez CWKL i MON czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów z dokumentacji, powstałej w związku z postępowaniem w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa, toczących się w stosunku skarżącego w 2008 r., w szczególności z dokumentacji lekarskiej, znajdującej się w aktach tego postępowania; przeprowadzenia z urzędu dowodów z dokumentacji z wizyt lekarskich odbytych przez skarżącego u lekarzy neurologa w dniu [...].06.2008r. i ortopedy w dniu [...].09.2008r., którzy to lekarze dokonali wpisów w karcie skierowania do badań z dnia [...].06.2008; przeprowadzenia z urzędu dowodów z zeznań świadków lekarzy neurologa K. R. i ortopedy M. B., którzy dokonali wpisów w karcie skierowania do badań z dnia [...].06.2008r. na okoliczności treści wpisów w karcie skierowania do badań, które są niewyraźne i niemożliwe do odczytania oraz na okoliczności stanu zdrowia Skarżącego przed i po zwolnieniu ze służby wojskowej;

8. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i błędne stwierdzenie, że karta skierowania do badań z dnia [...].06.2008r. nie wskazuje na żadne istotne dla sprawy okoliczności mimo, że nie przeprowadzono dowodów, o których mowa w pkt 7 zarzutów skargi;

9. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i błędne stwierdzenie, że karta skierowania do badań z dnia [...].06.2008 nie wskazuje na żadne istotne dla sprawy okoliczności, podczas gdy lekarz neurolog wskazał tam na "bóle kręgosłupa L-S z promieniowaniem do L i P kończyny lewej, z drętwieniami w stopie P", "przewlekły zespół bólowy korzeniowy obustronny L-S w przebiegu dyskopatii L5-S1 leczonej operacyjnie w 2003r.", co świadczy o tym, że w tamtym okresie u skarżącego zdiagnozowano przewlekłe schorzenia bólowe kręgosłupa L-S, o czym Komisje nie wiedziały przed wznowieniem postępowania i czego nie mogły wziąć pod uwagę, a które to schorzenia są kwalifikowane jako powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i inwalidztwo pozostające w zw. ze służbą wojskową;

10. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku skierowania przez CWKL do skarżącego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po uchyleniu decyzji CWKL z dnia [...].08.2017r. o odmowie wznowienia postępowania, a przed wydaniem decyzji CWKL z dnia [...].01.2018r.;

11. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 73 § 2 k.p.a. i art. 7 i 10 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodów, o których przeprowadzenie wnioskował skarżący w toku postępowania, w tym nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów i opinii biegłych lekarzy;

12. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 73 § 2 k.p.a. i art. 7 i 10 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i naruszenie prawa skarżącego do obrony jego praw w niniejszym postępowaniu, polegające na niewydaniu skarżącemu bez żadnego uzasadnienia na jego wniosek zawarty w piśmie z dnia [...].11.2017 kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, mimo istnienia ważnego interesu skarżącego w ich uzyskaniu, w tym kopii "karty obiegowej" badań lekarskich, które przeszedł skarżący w sierpniu 2015 r., dodatkowej opinii lekarza ortopedy, o której mowa w uzasadnieniach orzeczeń CWKL oraz wykazu dokumentacji znajdującej się w aktach CWKL, w szczególności spisu kart leczenia szpitalnego i opinii lekarskich.

Na wskazanych wyżej zarzutach Skarżący oparł swój wniosek o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu znalazło się doprecyzowanie zarzutów skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podkreślił, że sprawa była rozpoznawana w nadzwyczajnym trybie postepowania, w związku z czym konieczne było wzięcie pod uwagę, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postepowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W przedmiotowej sprawie organy nie mogłyby wydać innej decyzji niż ta, która została zakwestionowana przez stronę.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2018 skarżący wniósł "uzupełnienie skargi", na pismo to organ złożył odpowiedź, w której wniósł o odrzucenie "uzupełnienia" skargi jako wniesionej po terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga musiała zostać oddalona.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w wyniku uruchomienia postępowania wznowieniowego, a więc nadzwyczajnego trybu postępowania.

Instytucja wznowienia postępowania należy – obok trybu stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji – do tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, w przeciwieństwie do postępowania jurysdykcyjnego, nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, według określonych w prawie kryteriów, ale zbadanie prawidłowości ostatecznego rozstrzygnięcia, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym (B. Adamiak, Koncepcja nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, AUWr 1985, Prawo CXII, s. 92).

"Nadzwyczajność" trybu postępowania, m.in. wznowieniowego, podkreślana jest również w orzecznictwie sądowym, gdzie wskazano, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie może prowadzić rozważań materialnoprawnych.

Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie takiej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy (por. wyr. NSA z 12.12.2017 r., II OSK 766/17, Legalis). Postępowanie wznowieniowe nie jest więc powtórnym merytorycznym rozpoznaniem sprawy, lecz badaniem, czy istnieje przesłanka wznowienia oraz czy jest ona na tyle istotna, że ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Instytucja wznowienia postępowania może być wykorzystywana tylko w razie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, i to dopiero po zakończeniu postępowania instancyjnego (J. Służewski, Postępowanie administracyjne, Warszawa 1974, s. 109). Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością, wyliczoną w sposób precyzyjny w kodeksie postępowania administracyjnego (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne: zarys systemu, Warszawa 1962, s. 230). Wznowienie postępowania polega więc na tym, że sprawa, która została już zakończona przez wydanie decyzji ostatecznej, jest ponownie rozpatrywana w administracyjnym toku instancji (J. Służewski, Postępowanie..., s. 109). Celem wznowienia postępowania jest sprawdzenie, czy któraś z wad postępowania wymienionych enumeratywnie nie wpłynęła na treść decyzji (Janowicz, Komentarz, 1995, s. 341).

Podkreślenia wymaga, że we wznowieniu postępowania chodzi o sprawdzenie, czy w czynnościach procesowych – poprzedzających wydanie decyzji – doszło do naruszenia prawa sklasyfikowanego jako jedna z przesłanek wznowienia postępowania. Powyższe spostrzeżenie wiąże się również z tym, że postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice sprawy zakreśla bowiem postanowienie organu o wznowieniu postępowania (por. wyr. NSA z 17.10.2014 r., II FSK 2448/12, Legalis ).

Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz wyrok z dnia 26 kwietnia 2018 r., II OSK 1631/16) podkreśla się, że przez "nową istotną okoliczność" dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.

Zdaniem Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej, podkreślenia wymaga traktowanie przez Skarżącego wznowienia postępowania jako sposobu na podważenie ostatecznego orzeczenia i doprowadzenie do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej ostatecznym orzeczeniem organu.

Świadczą o tym liczne wnioski dowodowe skarżącego, polemika z wynikami postępowania dowodowego, w szczególności z wynikami i oceną wyników badań lekarskich, które legły u podstaw wydania ostatecznej decyzji. Skarżący podnosi i powiela szereg wątpliwości i zarzutów wobec merytorycznych podstaw i przesłanek decyzji ostatecznych w zakresie oceny własnego stanu zdrowia. W szczególności skarżący składał wiele wniosków dowodowych, które jego zdaniem miały wykazać odmienne ustalenia faktyczne w zakresie stanu zdrowia i związku jego chorób ze służbą wojskową.

Takie postępowanie nie może odnieść skutku w trybie nadzwyczajnym, który, jak wyżej zacytowano, może zostać uruchomiony tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy zaistnieje którakolwiek z przesłanek, opisanych w art.145 k.p.a. W trybie tym nie można badać merytorycznych podstaw decyzji ostatecznych a tylko zaistnienie przesłanki wznowienia z art. 145 k.p.a.

Jednocześnie, jak wynika z art. 146 § 2 k.p.a., nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Taka właśnie sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, dlatego trafnie organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją CWKL. Ewentualne błędy w ustaleniach faktycznych lub sprzeczność tych ustaleń z materiałem dowodowym, opisane w zarzuty skargi nr 1 do 4, nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania. Tak samo nie stanowi przesłanki wznowienia naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w pkt 5-6 zarzutów skargi.

Jeśli chodzi o zarzuty 7 - 8, czyli nie wzięcia pod uwagę "karty skierowania do badań" nie spełnia on zdaniem Sądu kryterium istotności.

Zgodnie bowiem z art.145 § 1 pkt 5) k.p.a. postępowanie ulega wznowieniu, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tego kryterium nie spełnia Karta skierowania do badań, gdyż wszystkie okoliczności, które miała ona potwierdzić, zostały potwierdzone innymi badaniami i dowodami, rozpatrzonymi w toku postępowania co do meritum sprawy.

Dla oceny zaistnienia przesłanki wznowieniowej nie ma znaczenia natomiast fakt, że z tych innych dowodów organy wywiodły niekorzystne dla skarżącego wnioski. Treść skargi oraz wcześniejszych pism, odwołań i wniosków skarżącego jasno wskazuje na to, że nie akceptuje on wyników badań, które są dla niego niekorzystne i próbuje doprowadzić do zmiany ostatecznej decyzji CWKL w każdy możliwy sposób. Niezadowolenie skarżącego z wydanej wobec niego decyzji ostatecznej nie jest wystarczające dla oceny spełnienia przesłanki wznowieniowej.

Z tej przyczyny nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi, zmierzające do doprowadzenia do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej ostateczną decyzją CWKL.

Skarżący ma duże poczucie krzywdy, jednakże tryb nadzwyczajny nie może być traktowany jako tryb pozwalający na polemikę z ustaleniami, które legły u podstaw decyzji ostatecznej. Sąd nie stwierdził tez naruszeń prawa procesowego, opisanych w pkt 9-12 skargi.

Również nieuzasadnione okazały się zarzuty, zawarte w "uzupełnieniu" skargi. W szczególności, zarzucane przez Skarżącego "naruszenia art. 27 i 24 § 1 k.p.a. odnoszą się do postępowania instancyjnego, "zwykłego", natomiast niniejsze postępowanie jest postępowaniem wznowieniowym, czyli nadzwyczajnym. Wyłączeniu podlega osoba, która brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji a skarżoną decyzją w sprawie niniejszej jest decyzja MON. Wskazane przez skarżącego osoby nie brały udziału w jej wydaniu. Pozostałe zarzuty "uzupełnienia skargi" są modyfikacją zarzutów skargi, mają na celu doprowadzenie do wyeliminowania z obrotu prawnego niekorzystnego dla skarżącego orzeczenia CWKL. Podkreślenia jednak wymaga, że niniejsze postępowanie dotyczy trybu wznowieniowego, nadzwyczajnego, więc zarzuty dotyczące stanu zdrowia skarżącego nie mogą odnieść zamierzonego przez niego skutku.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.