Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 35/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Po 472/09 odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie ze skargi J. I. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Po 472/09, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu węgla brunatnego ze złoża "T." w granicach gminy W. Decyzja ta stała się ostateczna na mocy zaskarżonej przez J. I. i W. M. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] maja 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2009 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zaznaczono, iż wykonanie tej decyzji prowadzi do podjęcia działań, które wywołają stan zagrożenia obszarów chronionych, spowodują poważne niebezpieczeństwo wystąpienia szkody w środowisku przyrodniczym okolic planowanej inwestycji. W ocenie Sądu I instancji przedmiotowa decyzja nie prowadzi bezpośrednio do wydobywania węgla brunatnego w tej lokalizacji. Co prawda jej uzyskanie jest niezbędnym warunkiem dla uzyskania możliwości eksploatacji złoża, jednakże stanowi tylko pośredni etap procesu inwestycyjnego prowadzący do stanu, w którym już tylko od woli inwestora zależeć będzie, czy podejmie działania związane z wydobywaniem kopaliny. Sama zatem możliwość uzyskania koncesji czy pozwolenia na budowę – w ocenie Sądu – nie rodzi skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. I. wskazał, że błędnie przyjął Sąd I instancji, iż decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych nie podlega bezpośredniemu wykonaniu, jak też, że między tą decyzją a szkodą lub bezpośrednim zagrożeniem szkodą – w gatunkach chronionych i chronionych siedliskach przyrodniczych występujących na terenie obszarów Natura 2000 – brak jest adekwatnego związku przyczynowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu węgla brunatnego. Decyzja ta jako etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia o udzielenie koncesji i pozwolenia na budowę. Nie stanowi ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżących w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia. Tym samym zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.