Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 3/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przekazania wniosku o wyłączenie organu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przekazania wniosku z dnia [...] r. o wyłączenie organu.

Zarządzeniem Sądu z dnia 18 stycznia 2011 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu wniosku z dnia [...] r. " do Prezesa Rady Ministrów o wyłączenie członków SKO i Prezesa w sprawie [...]. Jednocześnie Sąd pouczył skarżącego, że zobowiązanie należy wykonać w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka sądowa, zawierające powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 27 stycznia 2011 r. Skarżący w przepisanym terminie, ani do dnia dzisiejszego zobowiązania Sądu nie wykonał.

W dniu [...] r. do akt niniejszej sprawy załączono kopię wniosku z dnia [...] r. o który wzywany był skarżący, a znajdujący się w aktach sprawy II SAB/Sz 57/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "ustawą").

Stosownie do rozwiązań przyjętych w niniejszym akcie normatywnym, merytoryczne rozpoznanie zasadności złożonej do sądu administracyjnego skargi, poprzedzone powinno zostać badaniem jej dopuszczalności.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z powołanego przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy wynika, że przedmiot skargi do sądu administracyjnego stanowić mogą wyłącznie takie wydawane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które przysługuje zażalenie, bądź też kończące postępowanie w sprawie, albo rozstrzygające sprawę co do jej istoty. Stosując metodę wnioskowania z przeciwieństwa przyjąć należy, że skarga do sądu administracyjnego nie jest dopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu, jeżeli przepis prawa nie obliguje organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia, które byłoby zaskarżalne w administracyjnym toku instancji (zob. wyrok Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Ol 75/10, wyrok dostępny na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie skarga J. C. dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nieprzekazania Prezesowi Rady Ministrów wniosku skarżącego o włączenie Prezesa oraz członków ww. Kolegium od udziału w sprawach, w których stroną jest skarżący.

Wyjaśnić należy, że w zakresie treści art. 24 § 1 i 3 oraz art. 26 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwanej "K.p.a."), ustawodawca nie określił formy prawnej aktu, w jakiej nastąpić powinno wyłączenie pracownika lub organu od udziału w postępowaniu. Przyjmuje się, że właściwą formą dla podejmowania rozstrzygnięć tego rodzaju jest, stosownie do treści art. 123 K.p.a., forma postanowienia. Postanowienie takie nie kończy jednak postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, jak też nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. W myśl bowiem art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi. Taka okoliczność nie zachodzi w przypadku postanowienia w przedmiocie wyłączenia.

W związku z tym, że niedopuszczalna jest skarga na postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika lub organu, za niedopuszczalną uznać należy także skargę na bezczynność organu w zakresie przekazania wniosku organowi właściwemu do jego rozpoznania.

Brak lub odmowę wyłączenia pracownika lub organu strona postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie kwestionować może wyłącznie w ramach zwykłych lub nadzwyczajnych środków zaskarżenia, przysługujących w stosunku do wydanej w tej sprawie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne natomiast, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 1 ustawy, objęte zostały zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.

Niezależnie od powyższego Sąd za zasadne uznał także wyjaśnić, że złożona przez skarżącego do Sądu skarga w istocie odpowiada warunkom skargi na nienależyte wykonywanie zadań, o której mowa w art. 227 K.p.a. Tego rodzaju skargi, uregulowane w dziale VIII K.p.a., składane są do właściwych do ich rozpatrzenia organów administracji publicznej i nie pozostają we właściwości sądów administracyjnych, a w razie złożenia skargi w tym zakresie, skarga taka podlega odrzuceniu przez sąd.

Ponadto należy zauważyć, że J. C. składał już skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na pismo z dnia [...]r., która to skarga została zarejestrowana pod sygn. II SAB/Sz 57/10 i postanowieniem z dnia 15 listopada 2010 r. Sąd skargę tą odrzucił.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji.