Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1328/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 6, ust. 1 pkt 1; art. 154; art. 131 ust. 1 pkt 1; art. 170
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1999 nr 90 poz 999
law: Ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, działając w trybie postępowania spornego, na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410, dalej jako p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy [....] o numerze [...] z dniem 13 listopada 2013 r. oraz przyznał S. z siedzibą w R., Niemcy od C. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. kwotę w wysokości 1840 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 13 listopada 2013 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek S. z siedzibą w R., Niemcy (dalej wnioskodawca, uczestnik postępowania) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...] o numerze [...] udzielonego na rzecz C. z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w O. (dalej uprawniony, skarżący). Wnioskodawca poinformował, że jest uprawnionym do wspólnotowego znaku towarowego [...] o numerze [...] i zamierza w najbliższym czasie rozpocząć promocję i dystrybucję towarów oznaczanych tym znakiem w Polsce. Jako podstawę interesu prawnego wskazał art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 20 i 22 Konstytucji RP. Podniósł, że będąc uprawnionym do ww. znaku towarowego nie może na rynku polskim podjąć działalności gospodarczej z użyciem tego oznaczenia ze względu na istniejące prawo ochronne na sporny znak towarowy. Wnioskodawca wskazał, że w jego ocenie uprawniony nie używał spornego oznaczenia na terytorium RP, na dowód czego przeprowadził badania rynkowe.

W odpowiedzi na powyższy wniosek uprawniony wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że używał spornego oznaczenia w sposób rzeczywisty w odniesieniu do wódek ale nie może wykazać nieprzerwanego 5 letniego okresu nieużywania. Przytoczył historię używania znaku towarowego [...] i zmian uprawnionych z prawa do tego znaku. Podniósł, że sporny znak towarowy był także wprowadzony na teren Niemiec, Austrii i Holandii a produkty oznaczane tym znakiem były sprzedawane także podmiotowi działającemu pod nazwą [...]. Wskazał na nieuczciwe postępowanie tego podmiotu, który dokonał zgłoszenia znaku [...] w OHIM. Uprawniony podniósł, że marka [...] była wykorzystywana przez jego poprzedników głównie jako marka eksportowa. Następnie rozpoczął oferowanie towarów oznaczonych znakiem [...] w Polsce i stwierdził, że w latach 2005-2008 sprzedał w Polsce 4119 butelek [...] zaś w roku 2009 wprowadził do obrotu 2832 sztuki [...]. Wskazał na trudność w przedstawieniu pełnej dokumentacji dotyczącej używania spornego znaku towarowego z uwagi na to, że sporny znak na przestrzeni lat stanowił własność różnych podmiotów.

W piśmie z dnia 25 kwietnia 2014r. wnioskodawca podniósł, że uprawniony nie wykazał używania spornego znaku towarowego w okresie 5 lat przed dniem złożenia przedmiotowego wniosku bowiem dowody nadesłane są niewiarygodne i nieprzydatne oraz wskazują okoliczności pozbawione znaczenia dla sprawy. Wnioskodawca podniósł również, że niezależne raporty oraz dokumenty pochodzące od samego uprawnionego nie zawierają żadnych informacji o produktach uprawnionego pod nazwą [...] a załączone faktury wskazują jedynie na rzekomą sprzedaż produktów pod nazwą [...] na rzecz hurtowników, z których nie wynika aby towary te były dostępne w handlu dla docelowych odbiorców.

Podczas rozprawy [...] maja 2014 r. wnioskodawca podniósł, że rozpatrywanym czasem powinien być okres od dnia 13.11.2008 do dnia 13.11.2013. Wskazał, że zgromadzone w sprawie dowody nie są wiarygodne, dotyczą sprzedaży wyłącznie w B. i R. oraz dotyczą wyłącznie znaku słownego. W ocenie uprawnionego materiał dowodowy stanowi logiczny ciąg zdarzeń ekonomicznych i potwierdza fakt rzeczywistego używania spornego znaku towarowego w zakresie towarów z klasy 33. Stwierdził, że w roku 2012 zaistniała konieczność zmiany etykiety produktu oznaczanego znakiem [...].

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] października 2014r. strony podtrzymały złożone stanowiska. Uprawniony oświadczył, że przedłożył materiał dowodowy na okoliczność używania znaków [...] w długiej perspektywie czasowej, a mianowicie od momentu zgłoszenia znaku do rejestracji aż do chwili obecnej. Ponownie podkreślił, że pomiędzy 2009 a 2012 rokiem nastąpiło zmniejszenie sprzedaży wódki [...], zaś w latach 2011-2013 miała miejsce całkowita zmiana wizerunku tej marki. Podniósł, że nieuczciwe postępowanie podmiotów z grupy [...] zmusiło poprzednika prawnego uprawnionego do zmiany przeznaczenia marki [...] z marki głównie eksportowej, na markę niszową przeznaczoną do sprzedaży w kraju. W jego ocenie stanowi to o ważnych powodach zmniejszenia produkcji wódki [...]. Wskazał również na znaczenie produktów niszowych, regionalnych, dostępnych w małych nakładach, które funkcjonują na rynku. Wskazał wódkę [...] jako przykład takiego produktu.

Podczas rozprawy [...] kwietnia 2015 r. świadek I. K. zeznał kiedy stosowane były etykiety okazane przez uprawnionego oraz kiedy nastąpiła zmiana etykiet na produkcie, natomiast świadek L. G. zeznał, że dla uprawnionego pracuje od listopada 2013 r., zaś wiedzę odnośnie okresu wcześniejszego posiada od współpracowników. Ponadto wskazał w jaki sposób jest przygotowywane wprowadzenie nowego produktu na rynek. Kolejni świadkowie (R. K. i T. H.) w niniejszej sprawie zostali przesłuchani [...] kwietnia 2015 r. Świadek R. K. zeznał czym są kody EAN, indeks materiałowy i dokument WZ. Wyjaśnił w jaki sposób kodowane były towary od 2011 r. Świadek T. H. zeznał, że w okresie od listopada 2008 r. do listopada 2013 r. marka [...] nie istniała w sprzedaży. Natomiast uprawniony stwierdził, że marka [...] została utworzona przez poprzedniego uprawnionego. Wskazał na wysokie znaczenie niszowych, retro i limitowanych produktów i na przykłady tych towarów.

W piśmie z dnia 8 maja 2015r. wnioskodawca podniósł, że zeznania świadków nie potwierdzają używania spornego znaku. Stwierdził, że w badanym okresie nie istniała na polskim rynku możliwość nabyć wódki [...], produkt [...] nie był i nie miał być produktem niszowym, lecz towarem przeznaczonym do masowej sprzedaży. W jego ocenie twierdzenia co do prawa do marki [...] nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy. Wnioskodawca podkreślił, że zeznania świadków powołanych przez uprawnionego są niewiarygodne i nieprzydatne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Podniósł, że używanie znaku towarowego [....] w badanym okresie należy oceniać z perspektywy masowej sprzedaży i produkcji mocnych alkoholi, typowych dla polskiego rynku. Jego zdaniem, w tej perspektywie, rzekoma sprzedaż produktów oznaczonych znakiem spornym była znikoma i nie może być uznana za używanie rzeczywiste. Stwierdził, że wódka [...] w badanym okresie nie była produktem niszowym, ale produktem nieobecnym na rynku. Dodatkowo wnioskodawca podkreślił, że argumenty związane z produktami retro, niszowymi i limitowanymi nie dowodzą rzeczywistego używania znaku towarowego [...]. Jednocześnie stwierdził, że inne produkty wskazane przez uprawnionego jako również niszowe czy retro sprzedawano w znacznie większych ilościach niż towary oznaczone znakiem spornym.

W piśmie z dnia 1 czerwca 2015 r. uprawniony zanegował wiarygodność zeznań świadka T. H. i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Podsumowując zeznania świadków uprawniony podniósł, że wynika z nich, iż sporny znak towarowy był używany w okresie wskazanym przez wnioskodawcę. Podtrzymał również swoje stanowisko w kwestii używania spornego znaku towarowego. Uprawniony stwierdził także, że w orzecznictwie przyjmuje się, że nawet nieznaczne ilościowo użycie znaku towarowego powinno być uznane za wystarczające dla stwierdzenia rzeczywistego używania znaku, o ile znajduje uzasadnienie rynkowe. Podkreślił przy tym, że w przedmiotowej sprawie używanie spornego znaku towarowego w relewantnym okresie posiadało znaczenie rynkowe, zatem było rzeczywiste w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] października 2015 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe twierdzenia i argumenty. Wnioskodawca podniósł, że używania znaku w sposób rzeczywisty nie wykazuje sprzedaż około 4000 butelek z oznaczeniem [...] czyli około 800 butelek rocznie, co jest wielkością marginalną. Stwierdził, że decydującym kryterium przy ocenie rzeczywistego używania jest wielkość sprzedaży, konsumpcji oraz wielkość rynku. Zauważył, że marka [...] nie była wskazana ani na stronie internetowej uprawnionego, ani w raportach dotyczących rynku wódki w Polsce. W jego ocenie punktem odniesienia w przedmiotowej sprawie nie jest rynek produktów retro, lecz rynek wódki. Wskazał również na to, że uprawniony nie promował ani reklamował produktów z oznaczeniem [...]. Ponadto wnioskodawca podkreślił, że uprawniony sam zdecydował o braku aktywnej promocji i zaniechaniu produkcji i sprzedaży [...] na odpowiednią skalę i zajął się używaniem innych znaków. Podniósł ponadto, że uprawniony inne towary oznaczane słabymi znakami towarowymi takimi jak [...] czy [...], sprzedawał w ilościach kilka tysięcy razy większych niż [...]. Uprawniony natomiast podniósł, że zgodnie z interpretacją unijnej dyrektywy o znakach towarowych, w określonych sytuacjach może okazać się zasadne badanie okoliczności, które nastąpiły po dacie wniosku. Wskazał przy tym na zaistnienie takich okoliczności, bowiem "po zaprzestaniu przez spółki z grupy wnioskodawcy zakupu produktu oznaczanego znakiem spornym, który przez poprzednie lata był kierowany na eksport do kilku krajów Europy Zachodniej, poprzednik uprawnionego, a następnie uprawniony podjęli starania celem znalezienia produktu w dotychczasowej formie kanałów sprzedaży w Polsce, czego wyrazem była sprzedaż partii produktu w 2009 r., a następnie podjęli prace nad nową koncepcją produktu opatrzonego znakiem [...] [...] w innej szacie, który po przygotowaniu etykiet, zaprojektowaniu oprawy graficznej jest produkowany i sprzedawany od 2012 r." Podkreślił również, że wprowadzona w 2012 r. szata graficzna pozwala na obronę znaku [...]. Ponadto uprawniony stwierdził, że sam fakt, iż jest liderem rynku spirytusowego nie oznacza, że wszystkie marki muszą mieć sprzedaż rzędu kilkudziesięciu tysięcy butelek lub więcej.

W dniu [...] października 2015 r. (po zamknięciu rozprawy) wpłynęło pismo uprawnionego zatytułowane "Załącznik do protokołu rozprawy z dnia 12 października 2015 r."

Uzasadniając wspomnianą na wstępie decyzję organ wskazał, iż interes prawny wnioskodawcy nie budzi wątpliwości. Wnioskodawca jest uprawnionym z prawa ochronnego na wspólnotowy znak towarowy [...] o numerze [...], który w ocenie wnioskodawcy jest podobny do znaku spornego, przy czym przekonanie to nie jest oczywiście bezzasadne z uwagi na identyczną warstwę słowną. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że jest producentem alkoholu oznaczanego znakiem [...] i zamierza ten towar wprowadzić na polski rynek. Zatem istnienie spornego prawa ochronnego ogranicza jego swobodę działalności gospodarczej w zakresie posługiwania się tym oznaczeniem na terenie Polski. W związku z powyższym wnioskodawca ma prawo żądać ustalenia czy sporny znak był używany w obrocie w sposób rzeczywisty.

Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Używanie znaku, aby wyłączało możliwość postawienia zarzutu niewykonywania obowiązku używania znaku towarowego musi mieć miejsce na obszarze Polski, musi mieć niedwuznaczny charakter, musi być rzeczywiste oraz powinno dotyczyć zarejestrowanego znaku dla towarów i usług objętych ochroną. Rzeczywiste używanie znaku towarowego polega na nakładaniu znaku na towar i wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu w określonym przez wnioskodawcę przedziale czasowym.

Urząd Patentowy RP wskazał, iż przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej przewidują obowiązek używania znaku towarowego, bowiem celem udzielenia prawa ochronnego jest właśnie używanie znaków towarowych w sposób określony w art. 154 p.w.p. Organ wskazał, iż uprawniony na okoliczność używania spornego znaku towarowego przedstawił szereg dowodów.

Dowody te zostały opisane przez organ jednak zdaniem UP nie wszystkie z nich mogły zostać wzięte pod uwagę w niniejszym postępowaniu.

Organ wyjaśnił, iż obowiązek używania znaku towarowego zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. powstaje po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Natomiast w niniejszej sprawie skoro wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego z dniem 13 listopada 2013 r. to przedmiotem badania używania znaku towarowego [...] o numerze [...] był okres pomiędzy 13 listopada 2008 r. a 13 listopada 2013 r.

Wobec powyższego Urząd Patentowy RP stwierdził, że materiały dowodowe wcześniejsze niż ww. okres, nie mają znaczenia dla sprawy. Są to: faktury sprzedaży produktu o nazwie [...] z lat 2005, 2006, 2007; dokumenty celne dotyczące eksportu towaru [...] do Niemiec, Austrii i Holandii w latach 2002-2003; oświadczenie prezesa P. oraz faktury eksportowe A. z lat 2001, 2002, 2003, zdjęcia etykiety i kontretykiety z napisem [...]; oświadczenie J. M. zastępcy dyrektora P. z dnia 11 grudnia 1996 r. oraz faktury VAT sprzedaży produktu o nazwie [...] z lat 2005, 2006 i 2007. Ponadto nie mają decydującego znaczenia materiały dowodowe nieopatrzone żadną datą - pojedyncze materiały stanowiące materiał fotograficzny, oświadczenie prezesa A. oraz wydruki ze stron internetowych. Organ wskazał również, iż decyzja Izby Odwoławczej OHIM z dnia [...] stycznia 2010 r. nie podlegała ocenie albowiem nie została przetłumaczona na język polski. Zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy o języku polskim podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 2 przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom.

Odnosząc się do kopii faktur wraz z dokumentami WZ sprzedaży wódki [...] za lata 2009, 2012, 2013 i 2014, organ zauważył, iż faktury z lat 2013 i 2014 zostały wystawione po dniu 13 listopada 2013 r. czyli po dniu złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa i wobec czego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ponadto organ dodał, iż z oświadczenia R. K. (k. 654-653) wynika, że w roku 2012 r. została zmieniona etykieta produktów [...]. W związku z powyższym, w ocenie organu, jedynymi fakturami branymi pod uwagę mogą być faktury z 2009 r. Organ przypomniał w jakiej postaci chroniony jest sporny znak towarowy. Zdaniem organu, z oświadczenia I. K. będącego kierownikiem technologii, który do swojego oświadczenia załączył również zdjęcia wódki [...] w butelkach oraz wydruki znaków towarowych [...] (k. 593-591) nie wiadomo, którymi znakami była sygnowana wprowadzana do obrotu wódka [...] widniejąca na fakturach. Z tego oświadczenia wynika jedynie, że sporny znak towarowy był używany na towarach od roku 2003/2004 oraz, że od 2012 r. towar [...] jest opatrzony odmienna, ww. etykietą. Sam uprawniony w piśmie z dnia 25 lutego 2014 r. (k. 312) przyznał, że w 2012 r. była używana inna postać znaku. Ponadto na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] maja 2014 r. wskazał, że w 2012 r. nastąpiła konieczność zmiany etykiety. Zatem w ocenie organu jest to okoliczność bezsporna.

Organ zaznaczył, że powyższe etykiety w sposób znaczący graficznie różnią się od siebie. Jedynym elementem występującym na obu etykietach są słowa [...]. W ocenie Urzędu Patentowego RP oznaczenia różnią się w elementach zmieniających ich charakter odróżniający. Znak sporny składa się bowiem z wielu elementów zarówno słownych jak i graficznych. Na warstwę słowną tego znaku składają się następujące wyrazy: [...]. Wszystkie te wyrazy zostały napisane niestandardową, zwracającą uwagę odbiorcy czcionką. W centrum znaku towarowego w dużym okręgu została umieszczona sylwetka [...] na tle lasu. Natomiast znak używany stanowiący etykietę, który został wskazany w oświadczeniu I. T. składa się z wyraźnego srebrnego napisu [...] umieszczonego na białym prostokącie wkomponowanym w zielone tło. W tym oznaczeniu elementem dominującym jest słowo [...] zaś w znaku spornym jednym z elementów dominujących jest wizerunek [...], którego nie ma w znaku stosowanym od 2012 r. Wobec powyższego organ ocenie poddał jedynie faktury z 2009 r. Zdaniem organu, wykazana w 2009 r. kilkukrotna sprzedaż wódki trzem podmiotom na łączną ilość 2832 butelki nie może świadczyć: o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego w obrocie. Przy czym przez rzeczywiste używanie należy rozumieć taki sposób używania, który zmierza do utrwalenia danej marki na rynku oraz w świadomości konsumentów i konkurentów [M. Kowalczyk Obowiązek używania znaku towarowego, PUG 2003/3/22). Używanie to powinno być na tyle trwałe i intensywne aby odniosło odpowiedni skutek komercyjny na rynku. Nie może to być to więc działanie jednorazowe lub podejmowane w sposób sporadyczny.

Mając na uwadze powyższe, Urząd Patentowy RP stwierdził, że wykazana fakturami sprzedaż wódki o nazwie [...] nie świadczy o rzeczywistym używaniu znaku towarowego [...]. Sprzedaż ta miała charakter sporadyczny bowiem zaledwie kilkukrotny w okresie badanych 5 lat oraz znikomy ilościowo. Organ nie uznał sprzedaży poniżej 3000 sztuk w realiach rynku alkoholi za sprzedaż realną i mającą poważny charakter albowiem na rynku alkoholi sprzedaż ma charakter masowy i jest liczona co najmniej w dziesiątkach tysięcy produktów rocznie. Organ zauważył, iż w przedmiotowej sprawie miała miejsce sprzedaż poniżej 3000 butelek, jedynie w kilku miastach, co stanowi ok. 600 sztuk rocznie biorąc pod uwagę 5 letni okres badany w sprawie. Dlatego też w ocenie organu, nie można stwierdzić aby znak taki mógł się utrwalić lub utrzymać w świadomości potencjalnych odbiorców czy konkurentów na terenie całego kraju jako informacja o pochodzeniu towaru z danego źródła, taka ilość sprzedaży nie jest wystarczająca aby zachować lub wykreować udziały w rynku w zakresie towarów do oznaczania, których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Ponadto organ podkreślił, że uprawniony będący jednym z najsilniejszych podmiotów na polskim rynku alkoholi miał możliwości finansowe oraz techniczne by posługiwać się znakiem towarowym w stopniu zauważalnym, z czego nie skorzystał. Organ wskazał, iż stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu UE. W wyroku sądu (Izba VII) z dnia 18 marca 2015r. w sprawie S. Sąd jednoznacznie stwierdził, że sprzedaż 15552 butelek napojów z klasy 32 należy uznać za niewielką z uwagi na fakt, że rynek towarów z tej klasy jest znaczącej wielkości.

Ponadto organ wskazał, iż zarówno wyrok Sądu Polubownego ds. Domen Internetowych przy P. w W. z dnia [...] maja 2015 r., jak również decyzja Izby Odwoławczej OHIM z dnia [...] stycznia 2010r. nie są wiążące dla orzeczeń wydawanych w postępowaniu spornym.

Wobec powyższego, zdaniem Urzędu Patentowego RP, w niniejszej sprawie uprawniony w żaden sposób nie wykazał używania spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty i poważny na obszarze Polski w okresie kolejnych pięciu lat po udzieleniu prawa ochronnego, jak również nie wykazał, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie spornego znaku. W ocenie uprawnionego okolicznością, która stanowiła ważne powody nieużywania znaku, było zakończenie współpracy między poprzednikiem prawnym obecnego uprawnionego a wnioskodawcą, jednakże organ podkreślił, iż sytuacja ta miała miejsce przed 2008 r., czyli przed okresem objętym wnioskiem. Poprzednik prawny uprawnionego i wnioskodawca pozostawali w relacjach biznesowych. Spółka [...] była głównym importerem i dystrybutorem produktów oznaczanych znakiem [...] produkowanym przez P., a następnie przez Przedsiębiorstwo P. S.A., którego następcą prawnym jest uprawniony. W 2003 r. przedsiębiorstwo [...] wprowadziło na rynek produkt pod nazwą [...] (k. 184-178). W związku z powyższym uprawniony zaczął proces budowania marki [...] od podstaw. Sytuacja powyższa nastąpiła w 2003 r. a więc nie w okresie badania używania spornego znaku towarowego (tj. 13 listopada 2008 r. - 13 listopada 2013 r.). Zdaniem organu, uprawniony miał więc możliwość i czas na podjęcie rzeczywistego używania znaku po 2003 r.

Ponadto organ wskazał, iż powoływanie się przez uprawnionego na okoliczność posiadania praw autorskich do spornego oznaczenia pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy, bowiem postępowanie niniejsze dotyczy wygaśnięcia prawa ochronnego a nie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego opartego na art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., tj. dotyczącego naruszenia praw autorskich.

W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że nie stosował odmiennych kryteriów ilościowych dla oceny używania w sposób rzeczywisty spornego oznaczenia na terytorium Polski, badał znak towarowy w takim zakresie w jakim został objęty ochroną. Sporny znak jest przeznaczony do oznaczania towarów takich jak wódki (z klasy 33), z wykazu towarów nie wynika aby znak ten służył do oznaczania produktów niszowych.

Organ wyjaśnił, iż bieg pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., rozpoczyna się po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego przy niepodjęciu w ogóle używania znaku lub od dnia zaprzestania jego używania. Zatem w przypadku braku dowodów na używanie znaku towarowego, stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy powinno nastąpić w dacie, w której upłynęło pięć lat liczonych od dnia następującego po dniu wydania decyzji. Decyzja o rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego [...] o numerze [...] wydana została dnia [...] maja 1978 r. Pierwszym zatem dniem pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p. jest dzień [...] maja 1978 r. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca domagał się stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa z dniem 13 listopada 2013 r. Urząd Patentowy RP uznał za zasadne żądanie wnioskodawcy stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy z dniem 13 listopada 2013r., bowiem w okresie 5 lat poprzedzających tę datę sporny znak towarowy nie był używany w sposób rzeczywisty na terenie Polski, ani też nie wykazano, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku towarowego w analizowanym okresie.

Organ podkreślił, iż nie brał pod uwagę dowodów złożonych przez uprawnionego w przedmiotowej sprawie, które dotyczyły okresu po wszczęciu postępowania spornego, tj. po dniu 13 listopada 2013 r. (art. 170 p.w.p.).

W ocenie organu zeznania świadków L. G., I. K., R. K. oraz T. H. potwierdzają dokonane ustalenia co do nieużywania spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty we wskazanym przez wnioskodawcę okresie czasu. Świadkowie w osobach L. G., I. K., R. K. zeznali w jaki sposób przygotowuje się wprowadzenie produktu na rynek, kiedy nastąpiła zmiana etykiety oraz czym są kody EAN, indeks materiałowy i dokument WZ. Ponadto zeznania świadka L. G., który zeznał, że dla uprawnionego pracuje od listopada 2013 r.; dotyczyły prac nad wprowadzeniem oraz wprowadzania na rynek wódki oznaczonej napisem [...]. w tzw. wersji "retro", która była wprowadzona do ograniczonej ilości sklepów w okresie od końca 2012 r. i w 2013 r. Zeznania te nie mają więc znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem nie dotyczą stosowania znaku spornego, lecz oznaczenia zupełnie innego tj. butelek opatrzonych etykietą składającą się z wyraźnego srebrnego napisu [...] umieszczonego na białym prostokącie wkomponowanym w zielone tło. Zeznania zaś świadka T. H. nie mają znaczenia dla sprawy, bowiem nie odnosiły się do okoliczności faktycznych, z którymi świadek się zetknął, lecz oceny świadka, jego przekonania co do braku produktów pochodzących od uprawnionego na terenie Polski w okresie pomiędzy 2008 r. a 2013 r. Organ nie analizowało w sposób szczegółowy pisma uprawnionego z dnia 21 października 2015 r. albowiem zostało złożone po zamknięciu rozprawy. Jednakże z ostrożności procesowej wyjaśnił, że nie zawierało ono żadnego nowego materiału dowodowego, a jedynie powtórzone już wielokrotnie podsumowanie stanowiska strony.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Urzędu Patentowego, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2015 r. [...] zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez: błędną ocenę dowodu w postaci etykiety wódki [...] z 2012 r., poprzez przyjęcie, że różniła się od spornego znaku w elementach zmieniających jego charakter odróżniający, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego tj. do uznania, iż sporny znak towarowy był używany wyłącznie w 2009 r., a w konsekwencji do pominięcia wszelkich dowodów na używanie spornego znaku po roku 2009 r. tj.: kopii wydruków dokumentów WZ i specyfikacji wysyłkowej z 2012 r. i 2013 r.; faktur sprzedaży z 2012 r.; faktur sprzedaży z 2013 r, zeznań świadka I. K.; świadczących o wprowadzeniu do obrotu w 2012 r. 1200 butelek "[...]" oznaczonych spornym znakiem, o wyprodukowaniu w 2012 roku 4830 butelek oznaczonych znakiem [...] w celu wprowadzenia ich do obrotu, o rzeczywistym używaniu znaku towarowego [...] w 2012 r. lub alternatywnie, o wznowieniu rzeczywistego używania spornego znaku w 2012 r.

b) zupełne pominięcie w ocenie rzeczywistego używania spornego znaku: kopii wydruków dokumentów WZ i specyfikacji wysyłkowej z lat 2009 i 2012; faktur sprzedaży produktu o nazwie [...] z lat 2009 i 2012; świadczących o rzeczywistym używaniu spornego znaku polegającym na umieszczaniu tego znaku na dokumentach związanych z wprowadzeniem towarów oznaczanych tym znakiem do obrotu.

c) pominięcie następujących dowodów świadczących o rzeczywistym używaniu spornych towarów, jako nieopatrzonych datą: wydruku ze strony internetowej miniaturki-minialkohole.blogspot.com; zdjęć butelki opatrzonej etykietą z napisem [...]; wydruku ze strony internetowej www.czajkus.friko.pl; zdjęć etykiet i kontretykiet z napisem [...] oraz zdjęć butelki opatrzonej etykietą z napisem [....]; mimo, że dowody świadczyły o rzeczywistym używaniu znaku, a organ powinien uwzględnić i ocenić w powiązaniu z innymi dowodami z relewantnego okresu świadczącymi o rzeczywistym używaniu spornego znaku;

d) niedokonanie wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o dowolnie poczynione i błędne ustalenia faktyczne oraz prawne, a także brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji,

2. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 169 ust. 1 pkt 1) p.w.p. w zw. z art. 169 ust. 4 pkt 1) p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż po zmianie etykiety w 2012 r. sporny znak towarowy nie był używany, podczas gdy zgodnie z art. art. 169 ust. 4 pkt 1) p.w.p., przez używanie znaku rozumie się również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają odróżniającego charakteru;

b) art. 154 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1) p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż używanie znaku [...] [...] nie miało rzeczywistego charakteru, podczas gdy skarżący w toku sprawy udowodnił, iż w relewantnym okresie umieszczał ten znak na etykietach i towarach, oferował i wprowadzał towary opatrzone spornym znakiem do obrotu, składował je w celu oferowania, a także umieszczał sporny znak na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu;

c) art. 169 ust. 1 pkt 1) p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, pomimo iż z postępowania dowodowego nie wynika, aby skarżący dopuścił się nieprzerwanego nieużywania znaku towarowego przez okres 5 lat, a zatem nie zaistniały przesłanki warunkujące zastosowanie art. 169 ust. 1 pkt 1) p.w.p.;

alternatywnie:

d) art. 170 ust. 1 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy, jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, skarżący w 2012 roku wznowił rzeczywiste używanie spornego znaku, a zatem Urząd Patentowy, zgodnie z tym przepisem, powinien oddalić wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego;

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W działaniu Urzędu Patentowego Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie podkreślić, że organ prawidłowo uznał, iż interes prawny wnioskodawcy nie budzi wątpliwości. Wnioskodawca był uprawnionym z prawa ochronnego na wspólnotowy znak towarowy [...] o numerze [...], który jest podobny do znaku spornego z uwagi na identyczną warstwę słowną. Wnioskodawca wskazał, że jest producentem alkoholu oznaczanego znakiem [...] i zamierza ten towar wprowadzić na polski rynek. Zatem istnienie spornego prawa ochronnego ogranicza jego swobodę działalności gospodarczej w zakresie posługiwania się tym oznaczeniem na terenie Polski. W związku z powyższym wnioskodawca mógł żądać ustalenia czy sporny znak był używany w obrocie w sposób rzeczywisty.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego.

Sąd stwierdza, że używanie znaku, aby wyłączało możliwość postawienia zarzutu niewykonywania obowiązku używania znaku towarowego musi mieć miejsce na obszarze RP, musi mieć niedwuznaczny charakter, musi być rzeczywiste oraz powinno dotyczyć zarejestrowanego znaku dla towarów i usług objętych ochroną. Rzeczywiste używanie znaku towarowego polega na nakładaniu znaku na towar i wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu w określonym przez wnioskodawcę przedziale czasowym.

Podkreślić należy, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej przewidują obowiązek używania znaku towarowego ponieważ celem udzielenia prawa ochronnego jest właśnie używanie znaków towarowych w sposób określony w art. 154 p.w.p.

Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy prawidłowo podał, iż uprawniony na okoliczność używania spornego znaku towarowego przedstawił:

1. wydruk ze strony internetowej miniaturki-minialkohole.blogspot.com (brak daty);

2. zdjęcie butelki opatrzonej etykietą z napisem [...] (brak daty);

3. wydruk ze strony internetowej www.czajkus.friko.pl (brak daty);

4. zdjęcie etykiety i kontretykiety z napisem [...] oraz zdjęcie butelki opatrzonej etykietą z napisem [...] (brak daty);

5. faktury sprzedaży produktu o nazwie [...] z lat 2009 i 2012;

6. faktury sprzedaży produktu o nazwie [...] z lat 2005, 2006, 2007;

7. dokumenty celne dotyczące eksportu towaru [...] do Niemiec, Austrii i Holandii w latach 2002-2003;

8. oświadczenie prezesa P. z 2006 r. oraz faktury eksportowe A. z lat 2001, 2002, 2003, zdjęcia etykiety i kontretykiety z napisem [...];

9. oświadczenie prezesa A. (brak daty);

10. wydruki stron internetowych zawierające tzw. marki niszowe i regionalne (brak daty);

11. oświadczenie I. K. dotyczące używania etykiet ze słowem [...] z dnia 18 kwietnia 2014 r.;

12. kopie wydruków dokumentów WZ i specyfikacji wysyłkowej z lat 2009 i 2012;

13. oświadczenie R. K. dotyczące oznaczeń na fakturach z dnia 4 czerwca 2014 r.;

14. wydruk z internetowego albumu [...] zawierający zdjęcia z imprezy, otagowany m.in. słowem [...];

15. oświadczenie J. M. zastępcy dyrektora P. z dnia 11 grudnia 1996 r.;

16. faktury VAT sprzedaży produktu o nazwie [...] z lat 2005, 2006 i 2007;

17. faktura exportowa wódki 40% do USA z 11.12.2014 r.;

18. faktury VAT i dokumenty WZ sprzedaży produktu o nazwie [...] z lat 2009, 2012, 2013, 2014;

19. wyrok Sądu Polubownego ds. Domen Internetowych przy P. w W. z dnia [...] maja 2015 r.;

20. decyzja Izby Odwoławczej OHIM z dnia [...] stycznia 2010 r.

Sąd zauważa, że obowiązek używania znaku towarowego zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. powstaje po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Skoro w niniejszej sprawie, wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego z dniem 13 listopada 2013 r. to przedmiotem badania używania znaku towarowego [...] o numerze [...] był pięcioletni okres pomiędzy 13 listopada 2008 r. a 13 listopada 2013 r. Wobec powyższego trzeba zgodzić się z organem, który stwierdził, że materiały dowodowe wcześniejsze niż ww. okres, nie mają znaczenia dla sprawy.

Za takie materiały nie mające znaczenia dla sprawy trzeba uznać: faktury sprzedaży produktu o nazwie [...] z lat 2005, 2006, 2007; dokumenty celne dotyczące eksportu towaru [...] do Niemiec, Austrii i Holandii w latach 2002-2003; oświadczenie prezesa P. oraz faktury eksportowe A. z ograniczoną odpowiedzialnością z lat 2001, 2002, 2003, zdjęcia etykiety i kontretykiety z napisem [...]; oświadczenie J. M. zastępcy dyrektora P. z dnia 11 grudnia 1996 r. oraz faktury VAT sprzedaży produktu o nazwie [...] z lat 2005, 2006 i 2007. Ponadto nie mogą mieć decydującego znaczenia materiały dowodowe nieopatrzone datą - pojedyncze materiały stanowiące materiał fotograficzny, oświadczenie prezesa A. oraz wydruki ze stron internetowych. Sąd zauważa także, że decyzja Izby Odwoławczej OHIM z dnia [...] stycznia 2010 r. nie podlegała ocenie albowiem nie została przetłumaczona na język polski (art. 5 ust. 1 i 2 Ustawy o języku polskim).

Oceniając kopie faktur wraz z dokumentami WZ sprzedaży wódki [...] za lata 2009, 2012, 2013 i 2014, Sąd zauważa, iż faktury z lat 2013 i 2014 zostały wystawione po dniu 13 listopada 2013 r. czyli po dniu złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa i wobec czego nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ponadto organ zasadnie wskazał, że z oświadczenia R. K. (k. 654-653 akt adm.) wynika, że w roku 2012 r. została zmieniona etykieta produktów [...]. W związku z powyższym, jedynymi fakturami branymi pod uwagę mogły być faktury z 2009 r. Wskazać także należy iż, z oświadczenia I. K. będącego kierownikiem technologii, który do swojego oświadczenia załączył również zdjęcia wódki [...] w butelkach oraz wydruki znaków towarowych [...] (k. 593-591 akt adm.) nie wynika, którymi znakami była sygnowana wprowadzana do obrotu wódka [...] widniejąca na fakturach. Z wskazanego oświadczenia wynika tylko, że sporny znak towarowy był używany na towarach od roku 2003/2004 oraz, że od 2012 r. towar [...] jest opatrzony odmienna etykietą.

Sąd stwierdza, że uprawniony w piśmie z dnia 25 lutego 2014 r. przyznał, że w 2012 r. była używana inna postać znaku. Ponadto na rozprawie przeprowadzonej przed UP w dniu [...] maja 2014 r. wskazał, że w 2012 r. nastąpiła konieczność zmiany etykiety. Zatem słusznie organ uznał jest to okoliczność bezsporna.

Sąd stwierdza, że powyższe etykiety w sposób znaczący graficznie różnią się od siebie. Jedynym elementem występującym na obu etykietach są słowa [...]. Oznaczenia różnią się jednak w elementach zmieniających ich charakter odróżniający. Znak sporny składa się z elementów zarówno słownych jak i graficznych. Na warstwę słowną tego znaku składają się następujące wyrazy: [...]. Wszystkie te wyrazy zostały napisane niestandardową, zwracającą uwagę odbiorcy czcionką.

W centrum znaku towarowego w dużym okręgu została umieszczona sylwetka [...] na tle lasu. Natomiast znak używany stanowiący etykietę, który został wskazany w oświadczeniu I. T. składa się z wyraźnego srebrnego napisu [...] umieszczonego na białym prostokącie wkomponowanym w zielone tło. W tym oznaczeniu elementem dominującym jest słowo [...] zaś w znaku spornym jednym z elementów dominujących jest wizerunek [...], którego nie ma w znaku stosowanym od 2012 r. W tej sytuacji organ prawidłowo ocenie poddał jedynie faktury z 2009 r.

Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, iż wykazana w 2009 r. kilkukrotna sprzedaż wódki trzem podmiotom na łączną ilość 2832 butelek nie mogła świadczyć: o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego w obrocie. Przy czym przez rzeczywiste używanie należy rozumieć taki sposób używania, który zmierza do utrwalenia danej marki na rynku oraz w świadomości konsumentów i konkurentów.

Używanie to powinno być na tyle trwałe i intensywne aby odniosło odpowiedni skutek komercyjny na rynku. Nie może to być to więc działanie jednorazowe lub podejmowane w sposób sporadyczny. Takie działanie nie może być zdaniem Sądu uznane za pełne wykorzystanie prawa ochronnego na znak towarowy.

W tych okolicznościach Sąd uważa, że Urząd Patentowy RP zasadnie stwierdził, że wykazana fakturami sprzedaż wódki o nazwie [...] nie świadczy o rzeczywistym używaniu znaku towarowego [...]. Sprzedaż ta miała charakter sporadyczny bowiem zaledwie kilkukrotny w okresie badanych 5 lat oraz znikomy ilościowo. Organ zauważył, iż w przedmiotowej sprawie miała miejsce sprzedaż poniżej 3000 butelek, jedynie w kilku miastach, co stanowi ok. 600 sztuk rocznie biorąc pod uwagę 5 letni okres badany w sprawie. W ocenie Sądu, nie można stwierdzić aby znak taki mógł się utrwalić lub utrzymać w świadomości potencjalnych odbiorców czy konkurentów na terenie całego kraju jako informacja o pochodzeniu towaru z danego źródła. Wskazana wielkość sprzedaży nie jest wystarczająca aby zachować lub wykreować udziały w rynku w zakresie towarów do oznaczania, których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Trzeba podkreślić, że uprawniony będący jednym z najsilniejszych podmiotów na polskim rynku alkoholi miał możliwości finansowe oraz techniczne by posługiwać się znakiem towarowym w stopniu zauważalnym, z czego nie skorzystał. Sąd zauważa, że stanowisko zaprezentowane przez Urząd Patentowy znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu UE. W wyroku sądu (Izba VII) z dnia 18 marca 2015r. w sprawie S. Sąd jednoznacznie stwierdził, że sprzedaż 15552 butelek napojów z klasy 32 należy uznać za niewielką z uwagi na fakt, że rynek towarów z tej klasy jest znaczącej wielkości.

Organ zasadnie również podał, że zarówno wyrok Sądu Polubownego ds. Domen Internetowych przy P. w W. z dnia [...] maja 2015 r., jak również decyzja Izby Odwoławczej OHIM z dnia [...] stycznia 2010r. nie są wiążące dla orzeczeń wydawanych w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym.

Sąd stwierdza zatem, że w niniejszej sprawie uprawniony nie wykazał używania spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty i poważny na obszarze RP w okresie kolejnych pięciu lat po udzieleniu prawa ochronnego, jak również nie wykazał, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie spornego znaku. W ocenie uprawnionego okolicznością, która stanowiła ważne powody nieużywania znaku, było zakończenie współpracy między poprzednikiem prawnym obecnego uprawnionego a wnioskodawcą, jednakże organ podkreślił, iż sytuacja ta miała miejsce przed 2008 r., czyli przed okresem objętym wnioskiem. Poprzednik prawny uprawnionego i wnioskodawca pozostawali w relacjach biznesowych. Spółka [...] była głównym importerem i dystrybutorem produktów oznaczanych znakiem [...] produkowanym przez P., a następnie przez P. S.A., którego następcą prawnym jest uprawniony. W 2003 r. przedsiębiorstwo [...] wprowadziło na rynek produkt pod nazwą [...] (k. 184-178). W związku z powyższym uprawniony zaczął proces budowania marki [...] od podstaw. Sytuacja powyższa nastąpiła w 2003 r. a więc nie w okresie badania używania spornego znaku towarowego (tj. 13 listopada 2008 r. - 13 listopada 2013 r.). Zdaniem Sądu, uprawniony miał możliwość i czas na podjęcie rzeczywistego używania znaku po 2003 r.

Sąd stwierdza również, że organ słusznie wskazał, iż powoływanie się przez uprawnionego na okoliczność posiadania praw autorskich do spornego oznaczenia pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy, bowiem postępowanie niniejsze dotyczy wygaśnięcia prawa ochronnego a nie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego opartego na art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., tj. dotyczącego naruszenia praw autorskich.

Należy także podkreślić, że organ nie stosował odmiennych kryteriów ilościowych dla oceny używania w sposób rzeczywisty spornego oznaczenia na terytorium Polski, badał znak towarowy w takim zakresie w jakim został objęty ochroną. Sporny znak jest przeznaczony do oznaczania towarów takich jak wódki (z klasy 33), z wykazu towarów nie wynika aby znak ten służył do oznaczania produktów niszowych.

Trzeba także wyjaśnić, iż bieg pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., rozpoczyna się po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego przy niepodjęciu w ogóle używania znaku lub od dnia zaprzestania jego używania. Zatem w przypadku braku dowodów na używanie znaku towarowego, stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy powinno nastąpić w dacie, w której upłynęło pięć lat liczonych od dnia następującego po dniu wydania decyzji. Decyzja o rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego [...] o numerze [...] wydana została dnia [...] maja 1978 r. Pierwszym zatem dniem pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p. jest dzień [...] maja 1978 r.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca domagał się stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa z dniem 13 listopada 2013 r., i w tych okolicznościach Urząd Patentowy RP prawidłowo uznał za zasadne żądanie wnioskodawcy stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy z dniem 13 listopada 2013r., bowiem w okresie 5 lat poprzedzających tę datę sporny znak towarowy nie był używany w sposób rzeczywisty na terenie Polski, ani też nie wykazano, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku towarowego w analizowanym okresie.

Organ prawidłowo nie brał pod uwagę dowodów złożonych przez uprawnionego w przedmiotowej sprawie, które dotyczyły okresu po wszczęciu postępowania spornego, tj. po dniu 13 listopada 2013 r. (art. 170 p.w.p.).

Zdaniem Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego, iż zeznania świadków L. G., I. K., R. K. oraz T. H. potwierdzają dokonane ustalenia co do nieużywania spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty we wskazanym przez wnioskodawcę okresie. Świadkowie zeznali w jaki sposób przygotowuje się wprowadzenie produktu na rynek, kiedy nastąpiła zmiana etykiety oraz czym są kody EAN, indeks materiałowy i dokument WZ. Ponadto zeznania świadka L. G., który zeznał, że dla uprawnionego pracuje od listopada 2013 r.; dotyczyły prac nad wprowadzeniem oraz wprowadzania na rynek wódki oznaczonej napisem [...] w tzw. wersji "retro", która była wprowadzona do ograniczonej ilości sklepów w okresie od końca 2012 r. i w 2013 r. Zeznania te nie miały znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem nie dotyczyły stosowania znaku spornego, lecz oznaczenia zupełnie innego tj. butelek opatrzonych etykietą składającą się z wyraźnego srebrnego napisu [...] umieszczonego na białym prostokącie wkomponowanym w zielone tło. Zeznania zaś świadka T. H. nie mogły mieć znaczenia dla sprawy, bowiem nie odnosiły się do okoliczności faktycznych, z którymi świadek się zetknął, lecz oceny świadka, jego przekonania co do braku produktów pochodzących od uprawnionego na terenie Polski w okresie pomiędzy 2008 r. a 2013 r.

W przedstawionych okolicznościach, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Nie narusza przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Urząd Patentowy wypełnił obowiązki wynikające z art. 7, 77 k.p.a. gromadząc w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ jako dowód wziął pod uwagę wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zawiera również niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.