Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 441/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1515, art. 134 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 247 par 1 pkt 3, art. 219
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

J.T., reprezentowany przez adwokata A.S., wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] odmawiające skarżącemu stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...].

Powyższa skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. skarżący wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] października 2016 r. nr [...] stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], ustalającej skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 27.992 zł. Jako podstawę stwierdzenia nieważności ww. postanowienia skarżący powołał art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.).

W motywach uzasadnienia wniosku skarżący wyjaśnił, że ww. postanowieniu zarzuca rażące naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wyrażające się w stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sytuacji, w której termin nie zaczął biec z uwagi na brak skutecznego doręczenia decyzji.

Skarżący wskazał, że do początku był przekonany, iż nie odebrał decyzji we wskazanym przez organ podatkowy terminie, tj. 3 sierpnia 2015 r. Jednocześnie podniósł, że podpis figurujący na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie należy do niego. W ocenie skarżącego, termin do wniesienia odwołania nie zaczął biec. Niedopuszczalne było zatem stwierdzenie, że odwołanie wniesiono po terminie, skoro faktycznie nie ma początku tego terminu, gdyż decyzja nie została prawidłowo doręczona.

Wraz z ww. wnioskiem skarżący przedłożył dołączył ekspertyzę kryminalistyczną dokumentów z dnia [...] lutego 2016 r., wykonaną przez Centrum Ekspertyz Grafologicznych oraz poświadczone notarialnie podpisy J.T. służące za materiał porównawczy ww. ekspertyzie.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia tego organu z dnia [...] października 2015 r.

Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji jest dopuszczalne tylko w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek pozytywnych wymienionych w art. 247 § 1 pkt 1-8 Ordynacji podatkowej i przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych określonych w art. 247 § 2 tej ustawy. Ponadto zaznaczył, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej organ podatkowy wszczyna i prowadzi postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym (nie przeprowadza zatem także żadnych dowodów), lecz staje wobec kwestii czysto prawnych, zatem rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zajmując się samą (weryfikowaną) decyzją w kierunku ustalenia, czy dotknięta została jedną z wad wyliczonych taksatywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Kolegium postanowienie z dnia [...] października 2015 r. nie było dotknięte wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, zwłaszcza przepisu art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organ wyjaśnił, że wniosek ten wypływa wprost z zestawienia stanu faktycznego sprawy ustalonego na podstawie analizy dokumentów znajdujących się w aktach, w tym z analizy dowodu doręczenia decyzji podatnikowi w dniu 3 sierpnia 2016 r. i treści jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym podatnik nie tylko nie kwestionował faktu doręczenia mu decyzji podatkowej lecz wprost ten fakt potwierdził, ze stanem prawnym, tj. z wymogiem art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, że weryfikowane w tym trybie nadzwyczajnym orzeczenie podatkowe (tu: postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania) nie nosi cech żadnego naruszenia prawa, a zwłaszcza oczywistego.

Zdaniem Kolegium na tę ocenę prawną sprawy nie może mieć żadnego wpływu "dowód" przedstawiony przez skarżącego w postaci ekspertyzy kryminalistycznej dokumentów, wykonanej w dniu [...] lutego 2016 r. i to zarówno z przyczyny tkwiącej w samej ekspertyzie (nie stanowi ona bowiem dowodu, że podpis pod dowodem doręczenia decyzji nie pochodzi od podatnika – J.T., vide: wniosek końcowy autorki ekspertyzy) jak i przede wszystkim to, że wydając postanowienie Kolegium prawidłowo zastosowało art. 228 §1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej w ustalonym - na dzień wydania postanowienia - stanie faktycznym sprawy w oparciu o istniejące wówczas dowody, wskazujące, że J.T. uchybił terminowi do wniesienia odwołania.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie zarzucając mu rażące naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sprawie, skutkujące utrzymaniem w mocy postanowienia z dnia [...] października 2015r. o niedopuszczalności złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., [...], Burmistrza, ustalającej podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 27.992 zł, która nigdy nie weszła do obrotu prawnego, jak również art. 120 oraz art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie wykładni przepisów niweczącej ratio legis interpretowanych przepisów.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając jako organ drugiej instancji, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie sposób jest przyjąć, że decyzja Burmistrza z dnia [...] lipca 2015 r. nie została wprowadzona do obrotu. Zaznaczył, że niezależnie od znajdującego się aktach sprawy potwierdzenia odbioru decyzji, fakt jej doręczenia podatnik potwierdził we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również we wniosku z dnia [...] marca 2016 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r., wskazując jedynie, że trwał w przekonaniu, że decyzja została doręczona dnia 6 sierpnia 2015r., a nie dnia 3 sierpnia 2015 r.

Odnosząc się do zarzutu podatnika dotyczącego kwestionowania przez Kolegium waloru dowodowego ekspertyzy wykonanej przez Centrum Ekspertyz Grafologicznych, organ wyjaśnił, że Kolegium jako organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności nie mogło przeprowadzić dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Z tego też powodu w tym postępowaniu nie można brać pod uwagę przedłożonej przez stronę ekspertyzy. Organ podkreślił, że oceny legalności ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r., w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, pod kątem przesłanek z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, należało dokonać na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym.

Powyższe postanowienie J.T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając mu rażące naruszenie prawa, tj.:

- art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483, dalej: Konstytucja RP) poprzez pozostawienie postanowienia SKO z dnia [...] czerwca 2016 r. w obrocie prawnym, co tworzy sytuację całkowicie niepożądaną z punktu widzenia demokratycznego państwa prawnego;

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie praworządności, gdyż postanowienie SKO zamyka stronie skarżącej drogę do ponownego rozpatrzenia sprawy;

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej, tj. wydanie postanowienia pomimo, że nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy.

Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od Kolegium na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych.

W ocenie skarżącego Kolegium nie podjęło żadnych kroków w celu zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego a tym samym nie wyjaśniono w właściwy sposób stanu faktycznego sprawy. Skarżący podkreślił, że na żadnym etapie postępowania, ani on ani jego pełnomocnik, nie kwestionowali, iż zapoznali się z decyzją. Jedyną kwestią sporną jest data doręczenia decyzji podatnikowi. Z uwagi na fakt co najmniej uzasadnionej wątpliwości, czy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji widnieje podpis podatnika, a więc że to nie on pokwitował odbiór tej decyzji, brak jest dowodu dostarczenia decyzji podatnikowi. Wobec czego skarżący stwierdził, że decyzja nie została poprawnie wprowadzona do obrotu, a tym samym nie powinna wywoływać skutków prawnych.

Skarżący podniósł, że obiektywnym faktem jest to, iż na etapie postępowania zwyczajnego nie miał możliwości zapoznania się z treścią zwrotnych potwierdzeń odbioru wskazujących na daty doręczenia decyzji. Podatnik zapoznał się z treścią przedmiotowych zwrotnych potwierdzeń odbioru wskazujących na daty doręczenia decyzji dopiero na etapie postępowania w sprawie przywrócenia terminu toczącego się przed WSA w Gorzowie Wielkopolskim. W ocenie podatnika, nie można uznać za standardowe założenie w kwestii należytej staranności, iż obowiązek podatnika polegałby na każdorazowej weryfikacji dokumentów znajdujących się w urzędzie pocztowym. Skarżący zaznaczył, że po zapoznaniu się z aktami postępowania przekonał się, że podpis figurujący na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie należy do niego, co zeznał m.in. na rozprawie przed WSA w Gorzowie Wielkopolskim w dniu 21 stycznia 2016 sygn. akt I SA/Go 509/15.

Skarżący wyjaśnił, że zlecił Centrum Ekspertyz Grafologicznych przygotowanie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu autentyczności podpisu figurującego na zwrotnych potwierdzeniach odbioru, celem wskazania, że podpis nie należy do niego. Stwierdził, że zgodnie z wnioskami ekspertyzy podpis figurujący na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie został nakreślony przez podatnika.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2016 r. odmawiające skarżącemu stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2015 r.

Stosownie do treści art. 219 Ordynacji podatkowej przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji stosuje się również do ostatecznych postanowień.

Zaznaczyć zatem należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, stanowiących odstępstwo od wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości postanowień ostatecznych, jakim jest stwierdzenie nieważności postanowienia.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia jest samodzielnym postępowaniem, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dane postanowienie dotknięte jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Ogranicza się jedynie do zbadania, czy kwestionowane ostateczne rozstrzygnięcie jest dotknięte jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej uzasadniających stwierdzenie jego nieważności.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnioskując o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] października 2015 r. wskazał na przesłankę wynikającą z pkt 3 § 1 art. 247 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynność postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej, działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustalone. Co do zasady nie może też być mowy o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdy nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia prawa bez wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, co jest wykluczone w nadzwyczajnym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I FSK 1502/14 i powołane tam orzecznictwo, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie podkreśla się także, iż to strona występując z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia z powodu rażącego naruszenia prawa powinna wykazać, że jego treść pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa oraz że charakter tego naruszenia powoduje, iż postanowienie to nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2010 r., II FSK 846/09, LEX nr 745900).

W motywach uzasadnienia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] października 2015r. skarżący wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa materialnego, jawiące się w tym postanowieniu, wynika z niewłaściwego zastosowania przez organ art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sytuacji, w której termin nie zaczął biec z uwagi na brak skutecznego doręczenia decyzji.

Zgodnie z regulacją art. 223 § 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję.

Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Z kolei po myśli art. 228 § 1 pkt 2 ww. ustawy organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Oceniając zatem wskazaną przez skarżącego okoliczność Kolegium zasadnie dokonało analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., w tym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Na ww. potwierdzeniu odbioru widnieje data 3 sierpnia 2015 r. oraz podpis T.J.. Z kolei we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący nie kwestionował faktu doręczenia mu decyzji a jedynie datę, w której to doręczenie miało miejsce. Skarżący trwał bowiem w przekonaniu, że decyzja Burmistrza została mu doręczona w dniu 6 sierpnia 2015 r.

Postępowanie zainicjowane ww. wnioskiem skarżącego o przywrócenie terminu było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który w wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Go 509/15 stwierdził, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi, przeczy temu bowiem sama argumentacja na którą się powołuje. Nie przemawia bowiem na korzyść strony sytuacja, w której zasadnicza z punktu widzenia sprawy przyczyna, mająca uzasadnić brak jej winy w niedotrzymaniu terminu, ulega jak wynika z ww. pism procesowych w trakcie postępowania zmianie. Z oczywistych względów takie postępowanie strony, poddaje również w wątpliwość powołane przez nią twierdzenia.

Dalej Sąd zaznaczył, że najważniejsze jednak jest to, że w terminie otwartym do wniesienia odwołania tj. w dniu [...] sierpnia 2015 r., skarżący udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go m.in. przed organami podatkowymi, profesjonalnej kancelarii prawnej. A więc jak słusznie wskazało SKO, strona od tego momentu korzystała z fachowej obsługi prawnej. Okoliczność ta nie pozostaje obojętna dla sprawy, bowiem od profesjonalnych pełnomocników wymaga się szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia. Szczególnie, że konsekwencje ewentualnych zaniedbań pełnomocnika, ponosi sama strona, gdyż to ona dokonuje wyboru osób, którym powierza prowadzenie sprawy. Sąd stwierdził, że w sprawie, nie można przyjąć, że działanie pełnomocnika cechowało staranne działanie. Gdyby bowiem nawet przyjąć hipotetycznie, że strona udzieliła błędnej informacji odnośnie odbioru decyzji wskutek kłopotów zdrowotnych, to nie wykracza poza obowiązki fachowego pełnomocnika podjęcie starań w celu upewnienia się co do prawidłowości otrzymanej informacji o dacie doręczenia przesyłki, skoro pełnomocnik ma świadomość jakie skutki prawne niesie za sobą przekroczenie terminów ustawowych. Prawidłowe określenie daty doręczenia decyzji jest bowiem zasadniczym, wręcz elementarnym, zadaniem profesjonalnego pełnomocnika skoro staranność w dotrzymywaniu terminów jest podstawowym warunkiem dla realizacji uprawnień procesowych reprezentowanego przez niego podmiotu.

Nadto Sąd stwierdził, że nieskuteczny jest również podniesiony na rozprawie zarzut niedoręczenia stronie decyzji. Przede wszystkim - co należy podkreślić - jest to zarzut spóźniony. Nie był podnoszony na żadnym etapie postępowania przed organami administracji ani też w skardze do Sądu, tak więc wymyka się spod kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu, który ocenia sprawę na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że postawa skarżącego w trakcie postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, tj. kwestionowanie jedynie daty otrzymania decyzji oraz brak zaskarżenia postanowienia z dnia [...] października 2015 r. stwierdzającego, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, pozwala przyjąć, że postanowienie z dnia [...] października 2015 r. nie jest dotknięte wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, w tym w szczególności poprzez naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jak słusznie bowiem zauważyło Kolegium w stanie faktycznym ustalonym na dzień wydania tego postanowienia w oparciu o istniejące wówczas odwody skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania.

Podzielić należy także wniosek Kolegium, że w trakcie postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący potwierdził fakt doręczenia decyzji Burmistrza. Okoliczność tę potwierdza także sam skarżący w skardze rozpoznawanej w niniejszej sprawie. Podniósł bowiem, że na żadnym etapie postępowania, ani on ani jego pełnomocnik, nie kwestionowali, iż zapoznali się z decyzją a jedyną kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest data odbioru tejże decyzji przez podatnika. Skarżący twierdzi, iż wątpliwym jest, czy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji widnieje jego podpis, a więc że to nie on pokwitował odbiór tej decyzji. Tym samym podnosi, że brak jest dowodu doręczenia decyzji podatnikowi. Wobec czego twierdzi, że decyzja nie została poprawnie wprowadzona do obrotu, a tym samym nie powinna wywoływać skutków prawnych. W tym też celu przedstawił ekspertyzę kryminalistyczną z dnia [...] lutego 2016 r.

Wyjaśnić zatem należy, że kwestionowanie przez skarżącego dowodu doręczenia decyzji dopiero na etapie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] października 2015 r. nie może odnieść żądanego przez skarżącego skutku. W postępowaniu tym, co też słusznie zaznaczyło Kolegium, organ nie może przeprowadzać dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. W omawianym trybie bada się wyłącznie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym. Na ocenę prawną ww. postanowienia nie może mieć zatem wpływu przedłożona przez skarżącego ekspertyza kryminalistyczna z dnia [...] lutego 2016 r. Na moment wydania postanowienia z dnia [...] października 2015 r. brak było podstaw do kwestionowania przez organ znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2015 r. Tym samym nie sposób przyjąć, jak tego żąda skarżący, aby postanowienie to zostało wydane przez organ z rażącym naruszeniem prawa.

W wniesionej w niniejszej sprawie skardze skarżący wyjaśnił, iż w postępowaniu zwykłym nie miał możliwości zapoznania się z treścią zwrotnych potwierdzeń odbioru wskazujących na daty doręczenia decyzji. Zaznaczył, że zapoznał się z treścią owego zwrotnego potwierdzenia odbioru dopiero na etapie postępowania w sprawie przywrócenia terminu toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp.

Wobec powyższego zaznaczyć należy, że w ww. postępowaniu skarżący w terminie otwartym do wniesienia odwołania udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go m.in. przed organami podatkowymi, profesjonalnej kancelarii prawnej. Okoliczności te potwierdzone zostały w uzasadnieniu prawomocnego już wyroku wydanego w sprawie I SA/Go 509/15. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko przedstawione w ww. fragmencie powołanego wyroku odnoście obowiązków pełnomocnika w zakresie powierzonej mu sprawy. Zarówno strona jak i jej pełnomocnik mają możliwość zapoznawania się z aktami sprawy zgromadzonymi przez organ, tym samym twierdzenie skarżącego jakoby nie miał możliwości zapoznania się z treścią zwrotnych potwierdzeń odbioru świadczy jedynie o braku jego staranności w tym zakresie.

Skarżący twierdzi również, że nie można uznać za standardowe założenia w kwestii należytej staranności, iż obowiązek podatnika polegałby na każdorazowej weryfikacji dokumentów znajdujących się w urzędzie pocztowym, jednakże czyni organowi zarzut właśnie w tym zakresie. W ocenie Sądu organ posiadając w aktach sprawy prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji oraz wniesione od niej odwołanie tym bardziej nie miał podstaw do weryfikacji tego potwierdzenia odbioru.

Z uwagi na powyższe podniesione przez skarżącego zarzuty jakoby organ wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 2 i art. 7 Konstytucji oraz art. 120, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie zasługują na uwzględnienie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.