Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1231/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 46-57
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 153  ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2018 r. sprawy ze skarg Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w [...], E. W., Z. W., R. B., S. L., A. L. i E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących: Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w [...], R. B. i E. G. kwoty po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących: E. W. i Z. W. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących: S. L. i A. L. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 lipca 2017 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz

- art. 46-57 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm. – dalej jako: u.p.o.ś.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 14 listopada 2008 r. w zw. z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm. – dalej jak: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie) oraz

- § 3 ust. 1 pkt 62 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm. – dalej jako: rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r.),

po rozpoznaniu odwołania R. B. oraz Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]) określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa małej elektrowni wodnej przy istniejącym progu w korycie rzeki [...] w km 216+860", w miejscowości [...], o mocy około 0,25 MW i wysokości piętrzenia jazu 0,8 m,

utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]), Wójt Gminy [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa małej elektrowni wodnej przy istniejącym progu w korycie rzeki [...] w km 216+860", w miejscowości [...], o mocy około 0,25 MW i wysokości piętrzenia jazu 0,8 m. W pkt I ppkt 1 sentencji orzeczenia organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie małej elektrowni wodnej o mocy około 0,25 MW wraz z jazem piętrzącym o wysokości 0,8 m, przy istniejącym progu w korycie rzeki [...] w km 216+860. Mała elektrownia wodna realizowana będzie na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] zlokalizowanych w miejscowości [...]. W pkt I ppkt 2 sentencji – w kolejnych 23 podpunktach – organ wskazał, jakie warunki inwestor powinien spełnić na etapie realizacji przedsięwzięcia, natomiast w pkt I ppkt 3 – w 9 kolejnych podpunktach – na etapie jego eksploatacji. Kolejno: w pkt I ppkt 4 sentencji decyzji organ określił wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, natomiast w pkt I ppkt 5 – określił wymagania w zakresie zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wreszcie w pkt II sentencji organ stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, zaś w pkt III sentencji organ stwierdził brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu organ I instancji na wstępie wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek S. F. oraz M. R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa małej elektrowni wodnej przy istniejącym progu w korycie rzeki [...] w km 216+860" (data wpływu do organu – 25 czerwca 2008 r.) i prowadzone było na podstawie przepisów u.p.o.ś., w brzmieniu obowiązującym na dzień 14 listopada 2008 r., a to w związku z treścią przepisów przejściowych zawartych w art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Następnie organ I instancji szczegółowo zrelacjonował przebieg postępowania w sprawie, przypominając m.in., że w dniu 28 listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję (znak: [...]) uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 19 grudnia 2013 r. (znak: [...]) odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie małej elektrowni wodnej przy istniejącym progu w korycie rzeki [...] w km 216+860 w miejscowości [...], o mocy około 0,25 MW i wysokości piętrzenia jazu 0,8 m oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ramach powtórnego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, organ I instancji w pierwszej kolejności wezwał wnioskodawcę S. F. do usunięcia braków formalnych wniosku, a następnie – pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. – wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T. o wydanie opinii co do potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego zakresu. Organ wyjaśnił przy tym, że ze względu na fakt, iż w przedmiotowej sprawie uprzednio został sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (wraz z uzupełnieniami), zwrócono się ponadto z prośbą o dokonanie równoczesnej oceny ww. dokumentu pod kątem ewentualnej konieczności wykonania dodatkowych analiz oraz uzupełnień. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie, postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r., Nr [...] (znak: [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. T. stwierdził, że przedsięwzięcie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi, ochrony przed hałasem, jak również ochrony wód, gleby i powietrza atmosferycznego. Zaznaczono przy tym, że z uwagi na to, iż raport – zdaniem organu I instancji – zawierał wszystkie wymagane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T. elementy, nie zażądano jego uzupełnienia. Równocześnie organ uznał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. T. dokonał uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia opinią sanitarną z dnia 24 września 2010 r., Nr [...] (znak: [...]). W dalszej kolejności organ I instancji wyjaśnił, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy zweryfikowano krąg stron postępowania uznając, iż przymiot ten przysługiwał inwestorom, właścicielom nieruchomości objętych planowaną inwestycją oraz bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji oraz nieruchomości położonych w zasięgu izofony 25 dB(A). Następnie organ I instancji przedstawił wyniki postępowania przeprowadzonego z udziałem społeczeństwa, jak też wskazał, że w toku ponownie przeprowadzonego postępowania w sprawie inwestorzy przedłożyli dodatkowe opracowania, tj. "Aktualizację analizy wpływu na klimat akustyczny Małej Elektrowni Wodnej w [...] w związku ze zmianą turbin na turbiny wolnoobrotowe tzw. Śruba Archimedesa" autorstwa Marcina Dekera oraz opracowanie pt.: "Ocena możliwości budowy Małej Elektrowni Wodnej przy istniejących progach w korycie rzeki [...], w km 216+243 oraz 216+860 w aspekcie oddziaływania na ichtiofaunę i jej siedliska, w tym obszar Natura 2000" autorstwa prof. dr hab. inż. Wiesława H. Wiśniewolskiego.

Ponadto odnosząc się do kwestii zgodności lokalizacji inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ I instancji wskazał, że była ona zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Czarnym Dunajcu Nr VII/59/2003 z dnia 30 maja 2003 r. (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2003 r. Nr 193, poz. 2408 z późn. zm.) i obejmowała tereny oznaczone symbolami MU1, MU2 – tereny zabudowy mieszkaniowej oraz usług, jak również symbolem RW – tereny wód otwartych, dolin potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych. Kolejno, organ I instancji wyjaśnił, że w trakcie uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. wnioskodawcy kilkukrotnie wzywani byli do uzupełnienia raportu, a w konsekwencji również do zmiany istotnych elementów przedsięwzięcia. W tym zakresie organ I instancji szczegółowo opisał, na czym polegały przedmiotowe zmiany. Następnie zaś Wójt Gminy [...] wskazał, że planowana mała elektrownia wodna o mocy ok. 0,25 MW w ostatecznym kształcie obejmować będzie:

jaz powłokowy piętrzący wodę na wysokość 0,8 m zlokalizowany przy istniejącym progu w km 216+860 w korycie rzeki [...],

bystrotok – rampa w korycie rzeki poniżej istniejącego progu, złożona z bystrza i płytkiej niecki wypadowej służącej do tłumienia energii wody; rampa ma też pełnić rolę zbiornika do wyprowadzania przepracowanej wody z elektrowni oraz pozwolić na stworzenie dogodnych warunków wylotu do przepławki,

ujęcie wody z M. zlokalizowane w jej korycie; koryto M. na odcinku od mostku w ul. [...] do ujęcia dennego będzie wyprofilowane i ubezpieczone brukiem z otoczaków na podsypce cementowo-piaskowej; ujęcie wody stanowiła będzie komora zlokalizowana pod dnem M. , przykryta kratą z płaskowników o rozstawie 50 mm,

budynek siłowni – wyposażony w dwie turbiny ślimakowe o średnicy ok. 1,4 m każda i prędkości obrotowej 32 obr/min,

przepławkę typu ryglowego w wykopie skarpowym, w kształcie strumienia naśladującego naturalne koryto rzeki; przy tym zostaną zastosowane elementy spowalniające prędkość wody, tj. rygle z kamieni oraz pojedyncze kamienie na dnie; minimalna szerokość w dnie będzie wynosiła 2 m, odległość osiowa rygli będzie równa 3 m, a głębokość wody 0,75÷0,90 m; w związku z lokalizacją przepławki na obszarze zalewowym przewidziano wlot i wylot jako przepławkę szczelinową w korycie żelbetowym,

kanał odpływowy służący do wyprowadzenia przepracowanej w siłowni wody do niecki wypadowej progu,

drogę dojazdową do małej elektrowni od ul. [...] przez dz. ewid. nr [...] oraz [...] i [...]; projektuje się krótki odcinek drogi dojazdowej do małej elektrowni wodnej o długości ok. 50 m z niewielkim placem przy budynku siłowni; droga i plac zostanie wykonana z kruszywa.

Organ I instancji wyjaśnił również, że wyprowadzanie wyprodukowanej energii elektrycznej z elektrowni następować będzie podziemnym kablem niskiego napięcia do istniejącej sieci średniego napięcia znajdującej się na dz. ewid. nr [...]. Dodano także, że wszystkie obiekty wykonane, związane z realizacją małej elektrowni wodnej będą zajmowały powierzchnię ok. 0,22 ha na lewym terasie rzeki natomiast w obrębie koryta rzeki prace budowlane mogą objąć powierzchnię 0,48 ha (koryto na długości ok. 150 m). Podkreślono przy tym, że elektrownia zlokalizowana będzie na dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] położonych w miejscowości [...], natomiast zakres inwestycji obejmować będzie również budowę – na stopniu wodnym w km 216+860 rzeki [...] – przepławki dla ryb na lewym brzegu oraz przelewu migracyjnego dla ryb. Dodatkowo, wskazując na stanowiska wyrażone w sprawie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 24 lipca 2013 r. (znak: [...]) – i szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na str. 17-18 – Wójt Gminy [...] stwierdził, że podziela to stanowisko. Odnosząc się natomiast uzupełniająco do kwestii zwiększenia erozji dennej poniżej planowanej elektrowni oraz związanego z tym zaniku żwiru, obniżenia dna rzeki i poziomu wód gruntowych, organ I instancji zauważył, że procesy te następować mogą jedynie w przypadku nieprawidłowego funkcjonowania piętrzenia lub na skutek awarii. W ocenie Wójta Gminy [...], zakładanie takiego stanu było jednak nieuprawnione, gdyż w procesie inwestycyjnym, jak również w fazie eksploatacji występować będą odpowiednie rozwiązania w postaci przepisów, norm oraz pozwoleń i kontroli odpowiednich organów publicznych, zabezpieczające przed wadliwym działaniem przedsięwzięć i ich elementów. Podkreślono przy tym, że przy prawidłowym funkcjonowaniu ruchomego jazu powłokowego – jak wykazał wnioskodawca – nie będzie dochodzić do akumulowania się materiału powyżej piętrzenia, poza okresowym gromadzeniem się drobnych frakcji osadów, a zatem nie będą występować sygnalizowane skutki poniżej elektrowni. Ponadto, zdaniem organu I instancji, w ramach prowadzonej analizy i oceny należało uwzględnić istniejący stan środowiska, na który oddziaływać będzie planowane przedsięwzięcie wraz ze zmianami wywołanymi działalnością człowieka. Jak bowiem wyjaśnił organ I instancji, brak było przy tym dokumentów technicznych, planistycznych czy programowych, świadczących o konkretnych zamiarach inwestycyjnych skierowanych na poprawę stanu lub potencjału ekologicznego rzeki w miejscu planowanego przedsięwzięcia lub w jego sąsiedztwie, z którymi budowa małej elektrowni wodnej pozostawałaby w sprzeczności. W szczególności zwrócono uwagę, że Program Wodno-Środowiskowy w odniesieniu do rzeki [...] (jednolite części wód powierzchniowych) przewidywał konieczność pozostawienia istniejącej zabudowy hydrotechnicznej, nie przewidując przebudowy progów regulacyjnych i udrożnienia rzeki na tym odcinku. W ocenie organu I instancji, uwarunkowania jakie zawarł w swoim uzgodnieniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w wystarczającym stopniu pozwalały na ograniczenie i minimalizację niekorzystnego wpływu przedsięwzięcia na siedliska i gatunki występujące na tym obszarze. Następnie Wójt Gminy [...] wyjaśnił, że z planowanym przedsięwzięciem wiązać się będą oddziaływania wynikające z procesu budowy, a to: prowadzenie prac regulacyjnych i budowlano-montażowych w korycie rzeki, prowadzenie prac budowlano-montażowych prowadzonych w sąsiedztwie progów (budynek elektrowni, kanał, infrastruktura towarzysząca), emisja hałasu oraz zanieczyszczeń w czasie prowadzonych prac, jak również wytwarzanie odpadów budowlanych. Podkreślono przy tym, że zminimalizowaniu tych oddziaływań mają służyć uzgodnione przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. warunki realizacji inwestycji, tj.: stosowanie technologii ograniczającej mętnienie wody przy wykonywaniu prac i robót ziemnych poprzez stosowanie lżejszego sprzętu czy skrócenie do minimum okresu prowadzenia tych robót; zabezpieczenie wód powierzchniowych przed nadmiernym zamulaniem w fazie wykonywania robót budowlanych oraz prowadzenie ich pod osłoną grodzi; niedopuszczenie do zanieczyszczenia wód stosowanymi substancjami. Z kolei organ I instancji zaznaczył, że w fazie eksploatacji przedsięwzięcia wystąpi emisja hałasu, przekształcenie terenu, zmiany krajobrazowe, jak też wytwarzanie odpadów związanych z procesem eksploatacji elektrowni (zużyte elementy instalacji). Dodano także, że w stosunku do tych oddziaływań przewidziane zostały odpowiednie warunki eliminujące ich skutki takie jak m.in. zakaz wydobywania materiału żwirowego z koryta rzeki, czy zakaz powodowania naruszenia przepływu nienaruszalnego w rzece. W dalszej kolejności organ I instancji wyjaśnił, że na omawianym terenie nie wyszczególniono uciążliwych źródeł hałasu mogących w sposób znaczący wpływać na klimat akustyczny oraz mogących współoddziaływać z planowanym przedsięwzięciem. Podniesiono, że dla przedmiotowej inwestycji głównym źródłem hałasu będzie budynek siłowni, w którym zlokalizowane zostanie pomieszczenie generatorów, przekładnia oraz turbina wodna. Jednocześnie wskazano, że przegrody budowlane (ściany, drzwi, okna i dach budynku) będą ograniczały propagację hałasu emitowanego do środowiska poprzez swą izolacyjność akustyczną. Tym samym zdaniem organu I instancji, funkcjonujące przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, co potwierdzone zostało obliczeniami rozkładu równoważnego poziomu dźwięku (A) wokół elektrowni i przedstawione w formie graficznej na mapie hałasu z izofonami. Podobnie, w ocenie organu I instancji, ze względu na lokalizację planowanej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki [...], klimat akustyczny kształtowany będzie przez hałas emitowany przez nurt rzeki, a szczególnie próg, w związku z czym funkcjonowanie inwestycji nie powinno mieć odczuwalnego wpływu na klimat akustyczny okolicy. Ponadto, według Wójta Gminy [...], w związku z tym, że projektowane zamierzenie nie będzie miało charakteru transgranicznego (duża odległość od granic państwa, niewielki zasięg oddziaływania) nie będą występować transgraniczne oddziaływania na poszczególne elementy środowiska, przez co nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Wyjaśniono przy tym, że ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanych do zastosowania rozwiązań technicznych oraz środków mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska, w związku z planowanym przedsięwzięciem, w oparciu o uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., organ I instancji nie stwierdził również konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo, w końcowej części uzasadnienia decyzji organ I instancji szczegółowo odniósł się do uwag i wniosków zgłoszonych w toku postępowania przez strony, w tym m.in. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N oraz uczestniczące w postępowaniu na prawach strony – Towarzystwo na Rzecz [....], jak również przez szeroko rozumiane społeczeństwo.

Odwołania od ww. decyzji wnieśli R. B. oraz Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N.

Odwołujący się R. B. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości podnosząc, że miejsce realizacji przedsięwzięcia znajdować się będzie w bezpośrednim sąsiedztwie jego posesji, w odległości zaledwie 30 m od budynku mieszkalnego. Odwołujący wskazywał przy tym, że w jego ocenie ciągła praca turbin powodująca nieustanny dyskomfort akustyczny znacząco pogorszy stan życia i zdrowia.

Z kolei Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto w odwołaniu – na podstawie art. 142 k.p.a. – strona odwołująca się zaskarżyła również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 24 lipca 2013 r. (znak: [...]), wskazując jednocześnie, że zarzuty i uzasadnienie odwołania zostaną wniesione w terminie późniejszym.

Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało w pierwszej kolejności, że postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie było prowadzone na podstawie przepisów k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Następnie organ odwoławczy podał, że materialną podstawę prawną prowadzonego postępowania oraz decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]) stanowiły nieobowiązujące już przepisy działu VI u.p.o.ś., zatytułowanego "Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko". Zaznaczono przy tym, że ww. przepisy zostały uchylone z dniem wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, tj. z dniem 15 listopada 2008 r., na mocy art. 144 pkt 9 tej ustawy, przy czym zgodnie z treścią art. 153 ust. 1 ww. ustawy w przedmiotowej sprawie miały nadal zastosowanie przepisy dotychczasowe (działu VI u.p.o.ś.), gdyż wniosek inicjujący postępowanie został złożony przez inwestorów w Urzędzie Gminy w [...] w dniu 25 czerwca 2008 r., a więc przed dniem 15 listopada 2008 r. W tym miejscu organ II instancji przytoczył treść art. 46 ust. 1 u.p.o.ś. oraz podał, że rodzaje przedsięwzięć, o których stanowiły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.ś. określone zostały – w dacie złożenia wniosku przez inwestora – w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r., obowiązującym od dnia 8 grudnia 2004 r. do dnia 14 listopada 2010 r. Dlatego też organ odwoławczy przytoczył kolejno treść § 3 ust. 1 pkt 62 oraz § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w oparciu, o które wskazał, że ze względu, iż planowane przedsięwzięcie obejmujące m.in. wykonanie zastawki piętrzącej wodę o wysokości 0,80 m, przy istniejącym – w km 216+860 rzeki [...] – progu o wysokości 1,40 m, docelowo wykorzystywać będzie zarówno potencjał energetyczny istniejącego progu, jak też planowanej do zastawki powłokowej, a uzyskane w ten sposób podpiętrzenie wody, po zsumowaniu wynosić będzie 4,20 m, należało uznać, że inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania zaliczać się będzie do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Podniesiono przy tym, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi warunek konieczny dla możliwości ubiegania się o uzyskanie decyzji, koncesji lub pozwolenia wymienionego w art. 46 ust. 4 u.p.o.ś., względnie dokonania skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a tego artykułu. W dalszej kolejności organ odwoławczy przytoczył treść art. 46a ust. 1 u.p.o.ś., wskazując przy tym, że wniosek inicjujący postępowanie powinien spełniać ogólne wymogi podania, jak również szczególne wymogi formalne, określone w art. 46a ust. 4 u.p.o.ś., gdyż dopiero skuteczne wszczęcie postępowania stanowić będzie podstawę dla ustalenia kręgu stron tego postępowania, wyznaczonego według kryteriów wskazanych w art. 28 k.p.a. i zawiadomienia tych podmiotów o wszczęciu procedury środowiskowej, zgodnie z art. 61 § 4 w zw. z art. 10 k.p.a. Następnie wyjaśniono, że w przypadku przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.o.ś., względnie przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, o którym stanowił art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.o.ś., organ zobowiązany będzie do zweryfikowania zasadności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o uwarunkowania wymienione w art. 51 ust. 8 pkt 2 u.p.o.ś. w zw. z § 5 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. (art. 51 ust. 2 u.p.o.ś.). Podkreślono bowiem, że dopiero w wyniku tej weryfikacji, po otrzymaniu stanowisk właściwych organów opiniujących (art. 51 ust. 3 u.p.o.ś.), organ wyda stosownej treści postanowienie, w którym albo stwierdzi obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i określi jego zakres, który w celu dalszego procedowania będzie musiał zostać przedstawiony przez wnioskodawcę, albo też nie stwierdzi potrzeby sporządzenia takiego raportu (art. 51 ust. 2 u.p.o.ś.). Wyjaśniono jednak, że w przypadku, w którym organ I instancji stwierdziłby potrzebę przeprowadzenia oceny środowiskowej, po przedłożeniu przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, przystąpi on do analizy raportu, występując równocześnie o wyrażenie stanowiska przez organy współdziałające, wskazane w art. 48 ust. 2 u.p.o.ś. Dodano przy tym, że na tym etapie organ będzie również zobowiązany do zapewnienia możliwości czynnego udziału nie tylko wszystkim stronom przedmiotowego postępowania (na zasadach ogólnych), ale jak wynika z treści art. 53 u.p.o.ś. także szeroko rozumianemu "społeczeństwu" (na zasadach określonych w art. 31-39 w zw. z art. 3 pkt 19 u.p.o.ś.). Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 56 ust. 1 i 1b oraz ust. 3 i 4 u.p.o.ś., zwracając także uwagę na konieczne elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określone w art. 56 ust. 2 u.p.o.ś. oraz dodatkowe wymagania wskazane w art. 56 ust. 8 u.p.o.ś.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie było ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, wskazanego przez wnioskodawcę, polegającego – zgodnie z wnioskiem inwestorów z dnia 24 czerwca 2008 r. sprostowanym w piśmie z dnia 21 listopada 2008 r. – na budowie małej elektrowni wodnej przy istniejącym progu w korycie rzeki [...] w km 216+860, w miejscowości [...], o mocy ok. 0,25 MW i wysokości piętrzenia jazu 0,8 m. Podkreślono przy tym, że celem przedmiotowego postępowania była identyfikacja środowiskowych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją i wskazanie środków wykluczających, bądź minimalizujących wystąpienie potencjalnie negatywnych skutków jej realizacji dla środowiska, w następstwie której Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że wydanie przez Wójta Gminy [...] decyzji z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach było uzasadnione w stanie faktycznym sprawy, zaś odwołania złożone przez strony postępowania nie zawierały jakichkolwiek zarzutów, które wskazywałyby na wadliwość podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]) została wydana w następstwie postępowania administracyjnego przeprowadzonego zgodnie z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami nieobowiązującego już działu VI u.p.o.ś. oraz przepisami k.p.a., w ramach którego zgromadzony został kompletny materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Zwrócono przy tym uwagę, że wydanie zaskarżonej decyzji, dotyczącej przedsięwzięcia zaliczającego się jedynie do przedsięwzięć wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.o.ś., tj. takich, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest obowiązkowe – zostało poprzedzone przeprowadzoną w pełnym zakresie oceną oddziaływania na środowisko. Organ II instancji podał jednak, że pomimo, iż sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie było w rozpoznawanej sprawie obowiązkiem, organ I instancji postanowieniem z dnia 16 grudnia 2008 r. (znak: [...]), zobowiązał inwestora do przedłożenia takiego raportu. Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, analiza obszernych akt postępowania prowadziła do wniosku, że organ I instancji w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sposób prawidłowy i wszechstronny zweryfikował przedłożony w toku postępowania przez inwestorów raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (wraz z jego dalszymi uzupełnieniami), zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu zgodnie z art. 53 u.p.o.ś., jak też uzyskał wymagane przepisem art. 48 ust. 2 u.p.o.ś. uzgodnienia właściwych organów. Wszelkie te działania organu I instancji, zdaniem organu odwoławczego, zasługiwały na akceptację jako przeprowadzone wszechstronnie i kompleksowo. Ponadto organ odwoławczy, podzielił i zaaprobował ustalenia faktyczne organu I instancji dotyczące przedsięwzięcia będącego przedmiotem postępowania (szeroko przedstawione w pierwszej części uzasadnienia decyzji) oraz uznał je za własne. Podkreślono również, że kwestionowana decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]) została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, a to w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2014 r. (znak: [...]) uchylającą poprzednią decyzję organu z dnia 19 grudnia 2013 r. (znak: [...]) i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, jak również prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr [...]) oddalającym skargi złożone przez strony postępowania na ww. decyzją kasatoryjną organu odwoławczego. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, czynności procesowe podjęte przez organ w ramach ponownie prowadzonego postępowania w sprawie należało ocenić jako prawidłowe i realizujące ogół zaleceń i wytycznych sformułowanych w powołanej wyżej decyzji kasatoryjnej oraz prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynikało z akt sprawy inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania miała polegać na budowie małej elektrowni wodnej (o mocy ok. 0,25 MW) w km 216+860 rzeki [...], na jej lewym brzegu, przy istniejącym urządzeniu wodnym – progu piętrzącym (oznaczonym w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz dalszej dokumentacji jako "próg nr [...]"), na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Podniesiono przy tym, że próg piętrzący zlokalizowany w km 216+860 rzeki [...] posiadać ma wysokość wynoszącą 1,40 m, szerokość trapezowego gardła przelewu wynoszącą 34 m oraz wysokość przelewu wynoszącą 2,20 m. Dodano także, że w jego sąsiedztwie znajdować się będą dwa kolejne progi piętrzące zlokalizowane w km 216+243 oraz 216+467 rzeki [...], jak też m.in. wylot koryta [...] "[...]" (km 216+748), wylot koryta odpływowego z zespołu stawów rybnych "[...]" (km 216+930) oraz wylot kolektora odprowadzającego ścieki z oczyszczalni "[...]" (km 216+258). Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że jak wynikało z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia w ramach planowanej inwestycji zaplanowano: budowę zastawki piętrzącej wodę (jazu powłokowego) o wysokości 0,8 m zlokalizowanej przy istniejącym progu w km 216+860; budowę bystrotoku (rampy) w korycie rzeki poniżej przedmiotowego progu, składającej się z bystrza i płytkiej niecki wypadowej służącej do tłumienia energii wody, pełniącego też rolę zbiornika do wyprowadzania przepracowanej wody w elektrowni; budowę budynku siłowni – który zgodnie z warunkami realizacji przedsięwzięcia uzgodnionymi przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. – zostanie wyposażony w wolnoobrotowe, hydrodynamiczne turbiny ślimakowe zwane turbinami Archimedesa (w miejsce proponowanych przez inwestorów turbin Kapłana); budowę kanału dopływowego do siłowni doprowadzającego spiętrzoną zastawką wodę do komory krat i umożliwiającego migrację ryb od wylotu przepławki do koryta rzeki (przed wylotem do kanału przewidziano grunt betonowy przystosowany do montażu na nim grodzi zastawkowej, niezbędnej dla remontów i konserwacji kanału); budowę komory krat; budowę ujęcia dennego wody z młynówki "[...]" w postaci komory żelbetowej zlokalizowanej pod dnem przykrytej kratą z płaskowników oraz żelbetowego kanału podziemnego posiadającego komorę piaskową zamykaną na okres czyszczenia zastawkami; budowę przepławki typu ryglowego w wykopie skarpowym w kształcie strumienia naśladującego naturalne koryto rzeki z zastosowaniem elementów spowalniających prędkość wody (rygle z kamieni oraz pojedyncze kamienie na dnie); budowę krytego kanału odpływowego służącego do wyprowadzenia przepracowanej w siłowni wody do niecki wypadowej progu; budowę drogi dojazdowej do elektrowni od ul. [...] przez dz. nr [...] oraz [...] o długości ok. 50 m wraz z niewielkim placem przy budynku siłowni o wymiarach 10 x 20 m, wykonanych z kruszywa. Podkreślono też, że lokalizacja planowanej inwestycji – obejmująca ww. działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] – była zgodna z obowiązującymi dla tego obszaru postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr VII/59/2003 Rady Gminy [...] z dnia 30 maja 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. W szczególności podano, że jak wynikało z § 33 ww. planu miejscowego zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych obowiązujący dla terenów wód otwartych, koryt potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych (oznaczonych w planie symbolem RW) nie dotyczy m.in. "urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, w tym lokalnych urządzeń wykorzystujących energię wód płynących, lokalizowanych w uzgodnieniu z administratorem cieku". Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wyjaśnił, że przy uwzględnieniu powyższych okoliczności należało uznać, iż w stanie faktycznym została spełniona pozytywna przesłanka wydania decyzji środowiskowej określona w art. 56 ust. 1 u.p.o.ś. Zaznaczono, że w sąsiedztwie terenu inwestycji od strony zachodniej i północno-zachodniej znajdowały się tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Podkreślono również, że na etapie realizacji przedsięwzięcia niekorzystane oddziaływania na środowisko będą związane z wykonywaniem prac budowlanych, jak też transportem sprzętu budowlanego i związanej z nim infrastruktury oraz przewozem materiałów budowlanych i urządzeń. Dodatkowo podano, że na tym etapie wystąpią oddziaływania w zakresie emisji hałasu, zanieczyszczeń do powietrza, odpadów i powierzchni terenu, przy czym emisja hałasu i zanieczyszczeń do powietrza na etapie realizacji inwestycji będzie miała charakter krótkotrwały, chwilowy i występujący głównie w pierwszej fazie budowy przy realizacji wykopów, niwelacji terenu, a także przy ostatecznym formowaniu ukształtowania terenu. Ponadto wyjaśniono, że w trakcie skoncentrowanych i prowadzonych w sposób ciągły prac z wykorzystaniem ciężkiego sprzętu budowlanego może zachodzić możliwość chwilowego (kilkudniowego) oddziaływania na najbliżej usytuowane w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, chronione akustycznie tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, przy czym wyeliminowanie powyższych oddziaływań na etapie realizacji przedsięwzięcia będzie niemożliwe do osiągnięcia.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że obiekty związane z realizacją elektrowni będą zajmowały powierzchnię około 0,22 ha, przy czym w obrębie koryta rzeki prace budowlane mogą objąć powierzchnię 0,48 ha na długości koryta wynoszącej ok. 150 m. Dodano, że oddziaływanie w zakresie zajęcia terenu będzie miało charakter trwały i ciągły. Jednocześnie podkreślono, że część prac przy budowie elektrowni wodnej będzie prowadzona bezpośrednio w korycie rzeki, tj. prace przy stabilizacji koryta – budowa bystrotoku (złożonego z bystrza i wypadu) oraz ubezpieczenie brzegów bystrza, wypadu i odcinka koryta rzeki. W tym zakresie wskazano, że oddziaływanie podczas wykonywania tych prac na wody powierzchniowe będzie się przejawiało przede wszystkim czasową zmianą nurtu rzeki, zmąceniem wody, miejscowym osuszeniem i przekształceniem struktury dna. Dodatkowo organ II instancji podał, że w czasie wykonywania prac budowlanych z wykorzystaniem specjalistycznych maszyn i urządzeń istnieć będzie potencjalne zagrożenie zanieczyszczenia wód powierzchniowych płynami eksploatacyjnymi, które zawierają te maszyny (oleje, paliwa, płyn hydrauliczny, płyn chłodniczy), niemniej jednak z uwagi na ilość płynów, jakie znajdują się w maszynach budowlanych nie będzie zachodzić w tym przypadku ryzyko znaczącego zagrożenia dla wód podziemnych i powierzchniowych. Wskazano również, że w fazie realizacji przedsięwzięcia będzie występować także emisja odpadów innych niż niebezpieczne, jednak z uwagi na ich rodzaje i ilości przyjęto, że nie będą one stwarzały zagrożenia dla środowiska. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że eksploatacja elektrowni wodnej wiązać się będzie z emisją hałasu, której źródłami będą turbiny, przekładnia i generator, zaś oddziaływanie w tym zakresie będzie miało charakter bezpośredni i stały. Organ II instancji zaznaczył, że z dokumentów przedłożonych przez inwestorów w toku postępowania wynikało jednak, że emisja ta nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na tereny chronione akustycznie w odniesieniu do norm obowiązujących dla pory dnia i nocy. Podkreślono również, że funkcjonowanie elektrowni nie będzie wiązać się z emisją zanieczyszczeń do powietrza, a zatem na tym etapie nie będzie występowało oddziaływanie przedsięwzięcia na powietrze. Wyjaśniono także, że energia elektryczna wyprodukowana w siłowni elektrowni będzie przesyłana do najbliższego punktu odbioru, podziemną linią kablową niskiego lub średniego napięcia, przy czym taki przesył energii nie spowoduje powstawania pól elektromagnetycznych w środowisku. Dodano też, że następnie energia będzie przesyłana do regionalnego systemu przesyłu energii za pomocą istniejących sieci energetycznych średniego i wysokiego napięcia, których zakres aktualnego oddziaływania na środowisko nie ulegnie zmianie. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że właściwa gospodarka odpadami powstającymi na etapie funkcjonowania elektrowni – które nie będą magazynowane na terenie elektrowni i których ilości będą stosunkowo niewielkie – eliminować będzie ryzyko negatywnego oddziaływania na środowisko. Podniesiono przy tym, że eksploatacja elektrowni nie wpłynie negatywnie na stan i skład wód C. D. , w szczególności nie będzie wiązać się z wprowadzaniem jakichkolwiek zanieczyszczeń do rzeki. Organ II instancji wskazał natomiast na pozytywne oddziaływania przedsięwzięcia na stan i skład tych wód, a to np. natlenianie wody oraz oczyszczanie wód z odpadów niesionych z prądem rzeki w komorze krat siłowni. Podkreślono przy tym, że przedsięwzięcie będzie również spełniało zadanie stabilizacji koryta rzeki, zabezpieczając przed postępującą erozją denną mogącą doprowadzić do zniszczenia istniejącej korekcji progowej i zaburzyć istniejącą równowagę biologiczną rzeki. Dodatkowo wyjaśniono, że przedsięwzięcie nie zmieni zagrożeń powodziowych związanych z przechodzeniem wielkiej wody w korycie rzeki, a funkcjonowanie elektrowni oparte będzie na poborze wód z rzeki i ich zwrocie w całości do jej koryta, przy czym odległość miejsca poboru wód i ich zwrotu będzie niewielka i wynosić będzie około 70 m. Organ odwoławczy zaznaczył także, że jak wynikało z raportu, proponowane przez inwestorów utrzymanie określonego przepływu przez próg oraz przepływu w przepławce umożliwi zachowanie przepływu nienaruszalnego, zapewniając jednocześnie życie biologiczne na ukształtowanym bystrzu oraz poprawiając – w znaczący sposób – migrację ryb w górę i dół rzeki.

Dodatkowo organ II instancji podał, że stałym i długoterminowym oddziaływaniem przedsięwzięcia będzie odkładanie materiału wleczonego z prądem rzeki (w okresach niskich i średnich stanów wody), który następnie podczas wysokich stanów wód, nagłych wezbrań będzie intensywnie przemieszczany w dół rzeki. Podkreślono przy tym, że konstrukcja jazu powłokowego nie będzie blokować przemieszczania się materiału w korycie rzeki. Podniesiono również, że dodatkowe podpiętrzenie wód w korycie rzeki za pomocą jazu powłokowego nie będzie wpływało na obszar zajmowany przez wodę, w szczególności nie spowoduje zajęcia przez wody rzeki terenu większego niż ma to miejsce obecnie (nie nastąpi rozlewisko). Wyjaśniono bowiem, że jaz będzie opuszczany na okres przechodzenia fali powodziowej, stąd też warunki prowadzenia wód powodziowych na analizowanym odcinku rzeki [...] nie ulegną zmianie w stosunku do stanu istniejącego.

Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, oceniana mała elektrownia wodna nie będzie stanowić zagrożenia dla istniejących na terenie gminy [...] zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jak również nie będzie stwarzać ryzyka wystąpienia poważnej awarii w rozumieniu przepisów u.p.o.ś. Dodano przy tym, że zmiany w krajobrazie związane z realizacją przedsięwzięcia związane będą wyłącznie z zabudową elementów elektrowni, które w większości będą budowlami lokowanymi w poziomie terenu, a jedynym obiektem naziemnym będzie jedna kondygnacja siłowni. Zaznaczono także, że przedsięwzięcie nie będzie przy tym zlokalizowane w miejscach eksponowanych, których walory krajobrazowe stanowiłyby atrakcję turystyczną, zaś wszystkie rodzaje oddziaływań przedsięwzięcia jakie wystąpią zarówno w fazie budowy, jak i eksploatacji przedsięwzięcia – zlokalizowanego w odległości 5,5 km od granicy państwa – będą miały niewielki zasięg (do kilkuset metrów) i nie będą powodować oddziaływań transgranicznych. Wyjaśniono też, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie w znaczący sposób na roślinność analizowanego terenu, zaś niewielkie zmiany roślinności, które mogą wystąpić w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie będą znaczące dla całego ekosystemu rzeki.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że teren planowanego przedsięwzięcia w całości położony jest w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, na którym – zgodnie z § 3 ust. 1 uchwały Nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2012 r., poz. 1194 z późn. zm.) – wprowadzono szereg zakazów, w tym m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, do których z całą pewnością zaliczać się będzie planowane przedsięwzięcie jako wymienione w § 3 ust. 1 pkt 66 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) pomimo, iż przepisy ww. ustawy oraz rozporządzenia na gruncie stanu faktycznego nie będą miały zastosowania. Organ odwoławczy wskazał, że ww. zakaz będzie poniekąd powtórzeniem zakazu wynikającego uprzednio z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Nr 92/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 24 listopada 2006 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2006 r. Nr [...], poz. 4862 z późn. zm.), niemniej jednak nie będzie on dotyczył przedsięwzięć, dla których przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na ochronę przyrody Obszaru lub dla których nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze wyniki przeprowadzonej w toku postępowania oceny oddziaływania na środowisko, należało podzielić stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 lipca 2013 r. (znak: [...]), zgodnie z którym realizacja zamierzenia inwestycyjnego będzie możliwa bez szkody dla [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i nie będzie naruszać zakazów obowiązujących na jego terenie. Zdaniem organu II instancji, mając na uwadze charakter i skalę planowanego przedsięwzięcia przyjąć również należało, że planowane przedsięwzięcie pozostawać będzie bez znaczącego wpływu na inne obszary chronione, z których najbliższe, a to obszary Natura 2000 PLB120007 Torfowiska [...] oraz PLH120016 Torfowiska [...] zlokalizowane są w odległości ok. 800 m od miejsca planowanego przedsięwzięcia, zaś obszar Natura 2000 PLH120086 [...] znajduje się ok. 5 km w dół biegu C. D. .

W ocenie organu odwoławczego, za trafną i prawidłową należało uznać zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej oraz uzasadnieniu postanowienia stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 24 lipca 2013 r. (znak: [...]) analizę możliwych negatywnych oddziaływań planowanej modernizacji małej elektrowni wodnej na poszczególne komponenty środowiska. Podkreślono przy tym, że raport będący podstawą przeprowadzonej w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wraz z jego późniejszymi uzupełnieniami stanowiącymi odpowiedź na wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., stanowił opracowanie kompletne, spójne i wiarygodne, zawierał wszystkie elementy wymienione w art. 51 ust. 1 u.p.o.ś. oraz w całości uwzględniał zakres wskazany w postanowieniu organu I instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. (znak: [...]) zobowiązującym do jego sporządzenia. Dodano także, że analizowany raport uwzględniał wszelkie istotne aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne i logistyczne inwestycji, a przy tym opisano w nim m.in. przewidywane oddziaływania na środowiskowo planowanego przedsięwzięcia na etapie jego realizacji i funkcjonowania, zakres przewidywanych działań zapobiegawczych, ograniczających lub kompensujących negatywne oddziaływanie na środowisko oraz ocenę skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, przy czym opis tych zagadnień – zdaniem organu II instancji – należało uznać za rzetelny i wiarygodny. W ocenie organu odwoławczego, organ w sposób prawidłowy przeprowadził również – w toku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy – postępowanie z udziałem szeroko rozumianego społeczeństwa, do czego obligował go art. 53 u.p.o.ś. W szczególności podniesiono, że z akt przedmiotowej sprawy wynikało, iż w toku prowadzonego postępowania organ podał do publicznej wiadomości informację o przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w której zamieścił informację zarówno o przedmiocie prowadzonego postępowania i organie właściwym do wydania decyzji, jak i o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz o możliwości, sposobie, miejscu i terminie składania uwag i wniosków. Dlatego też zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, należało uznać, że czynności organu w tym zakresie były prawidłowe. Podobnie też, w ocenie organu odwoławczego, za prawidłową i zgodną z przepisami prawa stanowiącymi podstawę jej wydania oraz uzasadnioną w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy, należało uznać zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podkreślono bowiem, że w ramach postępowania organ I instancji – zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – zgromadził i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy sprawy, pozwalający na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. W tym zakresie podniesiono, że przede wszystkim, wydanie decyzji zostało poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, która to ocena odnosiła się do całego przedsięwzięcia, zaś w ramach tej oceny organ dokonał kompleksowej i prawidłowej weryfikacji raportu przedłożonego przez inwestorów, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Dodano, że organ uzyskał wymagane przepisami ustawy środowiskowej uzgodnienia, zaś treść decyzji organu I instancji nie pozostawiała wątpliwości, że wskazania i wytyczne zawarte w postanowieniach organów uzgadniających zostały przez organ uwzględnione w całości. W ocenie organu odwoławczego, Wójt Gminy [...] w sposób należyty zagwarantował również szeroko rozumianemu społeczeństwu udział w wydaniu decyzji. Ponadto zdaniem organu II instancji, postępowanie pierwszoinstancyjne należało także uznać za zgodne z zasadami ogólnymi wyrażonymi w art. 6-12 k.p.a., w tym m.in. zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu. Nadto w uzasadnieniu wydanej decyzji organ odniósł się w sposób wyczerpujący do licznych zarzutów zgłaszanych przez uczestników postępowania, prawidłowo uzasadnił podjętą decyzję oraz wnikliwie i trafnie przeanalizował wszystkie zebrane w sprawie dokumenty i dowody w kontekście możliwości wydania zgodnej z prawem decyzji środowiskowej. Dlatego też organ odwoławczy podzielił w pełni dokonaną przez organ I instancji ocenę, jednocześnie wskazując, że postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczy jedynie potencjalnego wpływu danego zamierzenia na środowisko, a zatem stanowi jeden z etapów prowadzących do realizacji inwestycji. Dodano przy tym, że określenie przedmiotu postępowania należy do podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a zatem to inwestor wyznacza zakres inwestycji, zaś organy administracji, z uwagi na wnioskowy charakter postępowania, nie mogą ingerować w jego treść.

Skargi na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący - Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1231/17), J. G., B. O., R. O., B. P., N. S., E. W., Z. W., D. Z. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1232/17), R. B. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1233/17), K. F., S. L., A. L., T. P., Z. P. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1234/17), a także E. G. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1235/17).

Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 10 § 1 w zw. z art. 109 § 1 i art. 30 § 4 i 5 k.p.a., poprzez nieprawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji oraz niezapewnienie czynnego udziału stronom postępowania:

- E. G., J. K. – doręczanie im korespondencji pod niewłaściwy adres w sytuacji, gdy osoby te zamieszkują w USA od przynajmniej kilkunastu lat,

- N. S. – w wyniku niedoręczenia jej zaskarżonej decyzji pomimo, że stała się stroną postępowania w trakcie jego trwania w wyniku nabycia nieruchomości należącej uprzednio do innych stron postępowania – K. F. i J. F.,

- doręczenie decyzji zmarłej stronie Z. K. i równoczesne pominięcia jako stron postępowania jej spadkobierców;

2) art. 56 ust. 1 u.p.o.ś., poprzez utrzymanie w mocy decyzji dla inwestycji niezgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...];

3) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez nieumożliwienie stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranego materiału przed wydaniem decyzji, co spowodowało, że strona skarżąca nie mogła przedłożyć dowodów na występowanie chronionych gatunków minogów, na które będzie silnie oddziaływać inwestycja, pominiętych w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Mając na uwadze powyższe uchybienia, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto strona skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania od organu, według norm prawem przepisanych.

Z kolei skarżący J. G., B. O., R. O., B. P., N. S., E. W., Z. W. i D. Z., zarzucili, że dokonana przez organy ocena istotnych okoliczności faktycznych sprawy jest niepełna i nie obejmuje całokształtu materiału dowodowego, skutkiem czego skarżący nie zostali ujęci jako strony postępowania. Tym samym, zdaniem ww. skarżących, decyzje organów obu instancji nie odpowiadają również wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i nie realizują zasady przekonywania ustalonej w art. 11 k.p.a. Ponadto w ocenie ww. skarżących, organ odwoławczy nie uwzględnił tego, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a. oraz zasadą prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a., jego obowiązkiem było uwzględnienie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji odwoławczej i że na jego podstawie powinien dokonać ponownej oceny, przez co doszło do naruszenia przepisów postępowania. Wobec powyższych zarzutów, ww. skarżący wnieśli o umorzenie postępowania dotyczącego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 31 grudnia 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, orzeczenia że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, a także zasądzenia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania.

Skarżący R. B. zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie:

I. przepisów k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

a. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy;

b. art. 6, art. 7, art. 8, art. 28, art. 61 § 4 w zw. z art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a., poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieuzasadnionego przyjęcia, iż dochowano m.in. wymogów dotyczących prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania i zawiadamianiu uprawnionych podmiotów o wszczęciu procedury środowiskowej;

c. art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez niewyłączenie od udziału w postępowaniu członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, a zatem poprzez stronnicze rozpoznanie sprawy, ze względu na tożsamy skład orzekający;

II. przepisów u.p.o.ś. oraz przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, w szczególności:

a. art. 56 ust. 1 u.p.o.ś., poprzez nieprawidłowe stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami ww. planu miejscowego, a to naruszenie:

- § 14 ww. planu, poprzez niezgodne z zapisami planu przyjęcie, iż w terenie oznaczonym MU1 oraz MU2 dopuszczalna jest lokalizacja infrastruktury innej niż zabudowa jednorodzinna, zagrodowa, wielorodzinna oraz zabudowa związana z prowadzeniem nieuciążliwej działalności usługowej (gospodarczej) – pkt 1 tego paragrafu, podczas gdy planowana inwestycja będzie emitować uciążliwy dla zdrowia i życia ludzkiego bezpośredni i stały hałas (którego źródłami będą turbiny, przekładnia i generator) 24 godziny/dobę – negatywnie oddziałując na środowisko;

- § 33 ww. planu, poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami ww. planu, podczas gdy planowane urządzenie nie jest urządzeniem dla potrzeb lokalnych;

III. przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, w szczególności:

a. art. 66 ust. 1 pkt 2a tej ustawy, poprzez powoływanie się w "ocenie możliwości budowy MEW" na literaturę zawierającą wyniki badań przeprowadzone na odcinku rzeki [...] w roku 2006, a zatem niedochowanie wymogu przedstawienia wyników inwentaryzacji przyrodniczej, a to zbioru badań terenowych przeprowadzonych na potrzeby scharakteryzowania elementów środowiska przyrodniczego wraz z opisem zastosowanej metodyki;

b. art. 66 ust. 1 pkt 3a, 13 oraz 14 tej ustawy, poprzez posługiwanie się okrojonym i nierzetelnym opisem krajobrazu, w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane, szczególnie poprzez pominięcie (zarówno w raportach, jak i na prezentowanych mapkach sytuacyjnych) lokalizacji budynków mieszkalnych, które znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a także nieprzedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z uwzględnieniem zabudowań mieszkalnych znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanej MEW;

c. art. 66 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, poprzez nierzetelne dokonanie opisu metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmującego bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska, głównie emisji hałasu;

d. art. 66 ust. 1 pkt 15 tej ustawy, poprzez nieuwzględnienie analizy konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem.

Mając na uwadze wskazane powyżej uchybienia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o orzeczenie, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, zaś w przypadku nieumorzenia postępowania o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania.

Skarżący K. F., S. L., A. L., T. P. oraz Z. P. podnieśli w treści swojej skargi identyczne zarzuty, jak skarżący R. B.. Podobnie też, jak w skardze R. B., skarżący K. F., S. L., A. L., T. P. oraz Z. P., wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o orzeczenie, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, zaś w przypadku nieumorzenia postępowania o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania.

Z kolei skarżący E. G. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów k.p.a., wobec pozbawienia go jako strony postępowania możliwości zaznajamiania się z aktami sprawy oraz korzystania z przysługujących mu jako stronie praw, domagając się przy tym umorzenia postępowania dotyczącego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, względnie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, orzeczenia, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, a także zasądzenia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu swoich skarg, skarżący szczegółowo rozwinęli podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na ww. skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto w odniesieniu do skargi J. G., B. O., R. O., B. P., N. S., E. W., Z. W. oraz D. Z., organ wniósł o jej odrzucenie.

Na rozprawie w dniu 14 września 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowił połączyć wszystkie ww. sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt II SA/Kr [...]. Ponadto postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 14 września 2018 r. odrzucono skargi B. P., J. G., D. Z., N. S., B. O., R. O., K. F., T. P. i Z. P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu.

Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach".

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK [...]).

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lipca 2017 r. , którą organ ten po rozpoznaniu odwołania R. B. oraz Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N, utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]) określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa małej elektrowni wodnej przy istniejącym progu w korycie rzeki [...] w km 216+860", w miejscowości [...], o mocy około 0,25 MW i wysokości piętrzenia jazu 0,8 m.

Wzorcem kontroli są wskazane poniżej przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, [...] t.j. , dalej w skrócie u.p.o.ś. w brzmieniu obowiązującym na dzień 14 listopada 2008 r. w zw. z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 46. u.p.o.ś." 1. Realizacja:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2,

2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar

- jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach".

W myśl art. 51 u.p.o.ś. :

1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają:

1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2;

3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2.

2. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu.

2a. W przypadku przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien być ograniczony do określenia oddziaływania przedsięwzięcia w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.

3. Postanowienia, o których mowa w ust. 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii:

1) organu ochrony środowiska;

2) organu, o którym mowa w art. 57, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a;

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Dz.U. 2004.257. 2573: "§ 3. 1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 62) budowle piętrzące wodę, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 34, lub inne urządzenia mające na celu piętrzenie wody na wysokość nie mniejszą niż jeden metr;" Z kolei § 2 ust. 1 pkt 43 tego rozporządzenia stanowi, że: " 1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 34) budowle piętrzące wodę o wysokości piętrzenia nie niższej niż 5 m;".

Zgodnie z art. 46 ust. 4 u.p.o.ś.: "Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem:

1) (uchylony);

1a) decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na zalesieniu - na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.11));

2a) decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektów jądrowych - na podstawie ustawy, o której mowa w pkt 2;

3) koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, na wydobywanie kopalin ze złóż, na bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych - na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze;

3a) decyzji określającej szczegółowe warunki wydobywania kopaliny - na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze;

4) pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

5) decyzji ustalającej warunki prowadzenia robót polegających na regulacji wód oraz budowie wałów przeciwpowodziowych, a także robót melioracyjnych, odwodnień budowlanych oraz innych robót ziemnych zmieniających stosunki wodne na terenach o szczególnych wartościach przyrodniczych, zwłaszcza na terenach, na których znajdują się skupienia roślinności o szczególnej wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o walorach krajobrazowych i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa, występowania skupień gatunków chronionych oraz tarlisk, zimowisk, przepławek i miejsc masowej migracji ryb i innych organizmów wodnych - na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; (.....)"

Art. 46 a u.p.o.ś. stanowi,że: "1. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. 2. Dla przedsięwzięcia, dla którego zgodnie z przepisami odrębnymi jest wymagana decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się z urzędu; informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3 sporządza organ właściwy do wydania tej decyzji.

3. (uchylony).

4. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć:

1) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich;

1a) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 3, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej - zamiast mapy, o której mowa w pkt 1, mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

2) dla przedsięwzięć, o których mowa w ust. 7 pkt 1 - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony;

3) w postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w trzech egzemplarzach, wraz z jego zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych;

4) w postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 - informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, w trzech egzemplarzach, wraz z ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych".

W myśl art. 48 u.p.o.ś.

1. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

2. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia:

1) z organem ochrony środowiska;

1a) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a - z organem, o którym mowa w art. 57;

2) w przypadku dróg oraz linii kolejowych będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 - z ministrem właściwym do spraw środowiska oraz państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym;

3) w przypadku przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony:

a) będących przedsięwzięciami, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1-2 - z wojewodą, a na obszarach morskich z dyrektorem urzędu morskiego, a także, jeżeli przedsięwzięcia te wymagają decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a - z organem, o którym mowa w art. 57,

b) będących przedsięwzięciami, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 - z wojewodą, a na obszarach morskich z dyrektorem urzędu morskiego;

4) (uchylony);

5) w przypadku przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich - z dyrektorem urzędu morskiego.

3. Organ występujący o uzgodnienie przedkłada:

1) wniosek o wydanie decyzji;

2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane;

3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

4. Uzgodnień, o których mowa w ust. 2, dokonuje się w terminie 60 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 3.

5. Przepisu ust. 3 pkt 3 nie stosuje się do uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia dla drogi krajowej.

W tym miejscu Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczny przedmiot, usytuowanie i rozczłonkowanie w terenie i funkcja planowanego przedsięwzięcia, dla którego są uzyskiwane kontrolowane uwarunkowania środowiskowe. "Sporne" pomiędzy organami a stronami są rzetelność i zgodność z prawem przeprowadzonego postępowania administracyjnego z udziałem społeczeństwa, w tym wyjaśniającego, zasięg oddziaływania hałasu, sposób ustalenia stron postępowania i zapewnienia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, doręczanie pism, zgodność posadowienia przedsięwzięcia w świetle norm obowiązującego planu miejscowego, zgodność z prawem odziaływania na środowisko oraz zdrowie człowieka

Skargi są uzasadnione w zakresie wskazanym poniżej.

W pierwszej kolejności Sąd prezentuje uwzględnione zarzuty a także wady prawne w zakresie niezgodności z prawem stwierdzone przez Sąd z urzędu oraz argumentację w tym zakresie "wyjmując" w ten sposób odpowiednio przed nawias te kwestie. Te uwzględnione zarzuty i dostrzeżona z urzędu niezgodność z prawem kontrolowanego postępowania, mająca znaczenie dla wyniku sprawy, o której jest mowa poniżej uzasadniają w ocenie Sądu uchylenie kontrolowanych decyzji. W dalszej kolejności Sąd ustosunkuje się do poszczególnych skarg i ich zarzutów.

W ocenie Sądu I instancji, kontrolowane organy naruszyły art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. i w zw. z art. 56 ust. 1 u.p.o.ś. w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy w powiązaniu z treścią Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w Czarnym Dunajcu Nr VII/59/2003 z dnia 30 maja 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 193/2003 z dnia 21 lipca 2003 r.) w jej zakresie znajdującym zastosowanie w części tekstowej i rysunkowej do lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia MEW. Zgodnie z art. 56 ust. 1 u.p.o.ś.: 1. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony". W ocenie Sądu Organ II instancji zaakceptował - bez stosownej samodzielnie przeprowadzonej analizy/wykładni norm rysunku i tekstu ww. planu i bez odzwierciedlenia jej mechanizmu/przebiegu w treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji drugoinstancyjnej, a więc działając arbitralnie - stanowisko organu I instancji, z którego wynika, że w ocenie organu I instancji wyrażonej w pierwszoinstancyjnej decyzji, lokalizacja inwestycji jest zgodna z zapisami obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Czarny Dunajec zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w Czarnym Dunajcu Nr VII/59/2003 z dnia 30 maja 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 193/2003 z dnia 21 lipca 2003 r.) i obejmuje tereny oznaczone symbolami MU1, MU2 - tereny zabudowy mieszkaniowej oraz usług, jak również symbolem RW - tereny wód otwartych, dolin potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych. Tymczasem organ odwoławczy, wypowiada się o lokalizacji planowanej inwestycji - obejmującej wymienione wyżej działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] - jako zgodnej z obowiązującymi dla tego obszaru postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr VII/59/2003 Rady Gminy Czarny Dunajec z dnia 30 maja 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Czarny Dunajec (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2003 r. Nr [...] poz. 2408 ze zm.), w tym w szczególności powołując się na treści § 33 ww. planu miejscowego, z której wynika jego zdaniem, że zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych obowiązujący dla terenów wód otwartych, koryt potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych (oznaczonych w planie symbolem RW) nie dotyczy m.in. "urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, w tym lokalnych urządzeń wykorzystujących energię wód płynących, lokalizowanych w uzgodnieniu z administratorem cieku". W ocenie Sądu, konkluzja organu, że przy uwzględnieniu powyższego należy uznać, że w stanie faktycznym została spełniona pozytywna przesłanka wydania decyzji środowiskowej określona z przywołanego wyżej art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska - jest przedwczesna, gdyż kontrolowany organ pomija zgodność z postanowieniami omawianego planu planowanego tych obiektów zamierzonej inwestycji, które znajdują się na terenie MU1, MU2. Jednocześnie Sąd zauważa, że w aktach sprawy brak jest czytelnych wymaganych prawem dokumentów urzędowych pozwalających na precyzyjną kontrolę tego zasygnalizowanego zagadnienia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy kwestia zgodności przedsięwzięcia z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być przeanalizowana i oceniona w sposób nie budzący wątpliwości i poddający się kontroli, w tym kontroli Sądu.

W ocenie Sądu, organ II instancji nie dostrzegł ponadto naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancyjny w sposób mogący mieć znaczenie dla kontrolowanego postępowania a to, przez naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w związku z treścią art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z poglądami komentatorów/doktryny: "Problematyka udziału społeczeństwa w postępowaniu regulowana jest w dziale V tytułu I ustawy - Prawo ochrony środowiska i w związku z problematyką decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy zarówno procedury udziału uregulowanej w art. 32, jak i udziału organizacji ekologicznych (art. 33). Udział społeczeństwa występuje jedynie w tych postępowaniach, w których sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (bez względu na to, czy jest to obligatoryjnie z mocy przepisów prawnych, czy w związku z nałożeniem takiego obowiązku przez właściwy organ).Wskazać trzeba, że polskie przepisy niezbyt precyzyjnie określają moment, w którym procedura udziału społeczeństwa jest przeprowadzana. Oczywiste jest jednak, że powinna być przeprowadzona po przedstawieniu raportu, ponieważ uwagi i wnioski przedkładane przez społeczeństwo mają dotyczyć właśnie spraw ochrony środowiska, a uwarunkowania w tym względzie wynikać będą właśnie z raportu"(tak: Bukowski Zbigniew, Ciechanowicz-McLean Janina, Rakoczy Bartosz, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Opublikowano: LexisNexis 2007). Pogląd ten jest zgodny z kolejnym, w myśl którego ww. art. 53 u.p.o.ś. zobowiązuje organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4, do zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu polega na podaniu przez wymieniony organ, w sposób ustalony w art. 32 ust. 1 pkt 1, do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie (patrz art. 19 ust. 6-9 p.o.ś.) danych o sporządzonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz o planowanym przedsięwzięciu, którego raport dotyczy, a także o możliwości składania do niego uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości wraz ze wskazaniem miejsca składania tych uwag i wniosków" (tak: komentarz do art. 53, Radziszewski Edward, Prawo ochrony środowiska. Przepisy i komentarz, LexisNexis 2003. Idąc dalej: " W artykule tym znajduje się odniesienie do zastosowania procedury udziału społeczeństwa z działu V. Jak już wspomniano, ustawa zawiera tutaj pewne różnice w sformułowaniu tego przepisu w stosunku do odpowiedniego przepisu w ustawie z 9 listopada [patrz komentarz do art. 32]. W efekcie tych zmian procedura udziału społeczeństwa ma zastosowania tylko w sytuacjach, gdy wymagany jest raport. Przedsięwzięcia, dla których raport może być wymagany, ale nie został stwierdzony obowiązek jego wykonania, nie podlegają w ogóle procedurze udziału społeczeństwa. Można mieć wątpliwości czy rozwiązanie takie zgodne jest z wymaganiami Konwencji z Aarhus". Tak: art. 53, Jendrośka Jerzy (red.), Ustawa - Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Opublikowano: CPE 2001 . Jednocześnie Sąd orzekający obecnie podziela i uważa za swój pogląd, tezę zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 31 marca 2011 r. II SA/Bk 390/10, podnoszącą, że "Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu". W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2010 r. II SA/Gd 403/10 znajduje się trafna teza, że "Procedura udziału społeczeństwa ma zastosowania tylko w sytuacjach, gdy wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Stąd też dopiero od daty stwierdzenia w drodze postanowienia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko organ powinien był zapewnić udział społeczeństwa w niniejszym postępowaniu". Jednocześnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2010 r. , sygn. akt I SA/Gd 715/10, znajduje się trafna teza podzielana przez skład obecnie orzekający, że "Udział społeczeństwa oraz składane uwagi i wnioski nie muszą sprowadzać się do ochrony interesu poszczególnych osób, które nie nabywają przez fakt złożenia uwag i wniosków statusu stron postępowania, lecz w istocie mają na celu zwrócenie uwagi na różne aspekty ochrony środowiska, jakim zagraża realizowana inwestycja, które winny być przez organ rozpatrzone".

Jak wynika z akt sprawy działający w sprawie organ - po wydaniu ww. wyroku przez WSA w Krakowie - pominął bezzasadnie i bez oparcia o normę prawną obowiązek zastosowania art. 53 Prawa ochrony środowiska wobec bezsprzecznej okoliczności uzupełnienia raportu przez wnioskodawcę. Z akt sprawy wynika, że o tej okoliczności organ nie zawiadomił społeczeństwa, co można wywieść m.in. z treści kręgu adresatów zawiadomienia z dnia 30 września 2015 r.( karta 171 akt sprawy). Z kolei jak wynika z akt sprawy, inwestorzy pismem z dnia 16 września 2015 r., w związku z otrzymanym pismem obligującym ich do złożenia uzupełnienia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko w załączeniu przedłożyli:1. Aktualizację analizy wpływu na klimat akustyczny Małej Elektrowni Wodnej w [...] w związku ze zmianą turbin na turbiny wolnoobrotowe tzw. Śruby Archimedesa - szt. 2 wraz z wersją elektroniczną; 2.Ocenę możliwości budowy Małej Elektrowni Wodnej przy istniejących progach w korycie rzeki [...], w km 216+243 oraz 216+860 w aspekcie oddziaływaniu na ichtiofaunę i jej siedliska, w tym obszar Natura 2000 - szt. 2 wraz z wersją elektroniczną. Równocześnie inwestorzy zwrócili się z wnioskiem o dołączenie do akt postępowania administracyjnego znak: [...] oraz [...] ww. opracowań. Analogicznie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji jest mowa o tym, że kolejno, organ wyjaśnił, że w trakcie uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. wnioskodawcy kilkukrotnie wzywani byli do uzupełnienia raportu, a w konsekwencji również do zmiany istotnych elementów przedsięwzięcia. W aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących na to, że organ I instancji informował o uzupełnieniu Raportu w trybie art. 53 Prawa ochrony środowiska. Tymczasem Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jako dokument prywatny inwestora jest niezwykle istotnym dowodem w postępowaniu administracyjnym, podlega bowiem samodzielnej ocenie przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania, w tym społeczeństwo, powinni mieć możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Nie skorzystanie przez kontrolowane organy z trybu art. 53 Prawa ochrony środowiska sprzecznie z prawem pozbawiło społeczeństwa udziału w istotnej części postępowania dowodowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy powyższe uchybienia należy odpowiednio uzdrowić. W postępowaniu powinien być procedowany Raport stanowiący zintegrowaną merytorycznie całość, wyraźnie oznaczony i podpisany jako Raport, tak aby nie budził wątpliwości rzeczowy zakres Raportu. W ramach ponowionego postępowania Raport powinien być oceniony przez organy pod kątem zgodności z treścią art. 50, w tym art. 50 ust. 1 pkt 3 u.p.o.ś., a także z treścią art. 55 u.p.o.ś.

W kontrolowanej sprawie organy naruszyły postępowanie administracyjne w postaci art. 7 w zw. z art. 77 i w zw. z art. 48 ust. 2 u.p.o.ś. przez to, że w prowadzonym postępowaniu pominęły zasadę aktualności działania organu w powiązaniu z wartościami chronionymi w myśl art. 48 ust. 2 u.p.o.ś. tj. z ochroną życia i zdrowia człowieka/jednostki w zakresie ustaleń właściwych dla Powiatowego Inspektora Sanitarnego - w sposób mogący mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Kwestie związane z emisją hałasu stanowiły przedmiot wyjaśnień ze strony inwestora w sposób oceniony przez Sąd jako uzupełnienie Raportu w czasie wskazanym powyżej. Tymczasem organ I i II instancji zaakceptowały sytuację prawną, w której, w ramach powtórnego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, które jest obecnie w kontroli Sądu, organ I instancji w pierwszej kolejności wezwał wnioskodawcę S. F. do usunięcia braków formalnych wniosku, a następnie – pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. – wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T. o wydanie opinii co do potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego zakresu. Ze względu na fakt, iż w przedmiotowej sprawie uprzednio został sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (wraz z uzupełnieniami), zwrócono się ponadto z prośbą o dokonanie równoczesnej oceny ww. dokumentu pod kątem ewentualnej konieczności wykonania dodatkowych analiz oraz uzupełnień. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie, postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r., Nr [...] (znak: [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. T. stwierdził, że przedsięwzięcie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi, ochrony przed hałasem, jak również ochrony wód, gleby i powietrza atmosferycznego. W ocenie Sądu w tej sytuacji, wobec bezsprzecznego późniejszego uzupełniania Raportu przez inwestora, arbitralne i nie nawiązujące do realiów kontrolowanej sprawy jest stwierdzenie organu I instancji bezpodstawnie zaakceptowane przez organ II instancji , że Raport - zawierał wszystkie wymagane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T. elementy w związku z czym nie zażądano jego uzupełnienia. W konsekwencji, przedwczesne i nieuzasadnione było stanowisko organu I instancji, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. T. dokonał uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia od strony chronionych przez niego w postępowaniu wartości opinią sanitarną z dnia 24 września 2010 r., Nr [...] (znak: [...]). W kontrolowanym postępowaniu pominięto wymóg uzgodnienia przedmiotowych warunków na kanwie zaktualizowanego Raportu co stanowi naruszenie art. 48 ust. 2 u.p.o.ś. Zgodnie z wyrokiem Wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK [...]: " 1. Ramy postępowania uzgodnieniowego mają formę pomocniczą w stosunku do postępowania głównego i nie można wymagać od organu, na tym etapie postępowania badania wszystkich warunków z art. 47 p.o.ś. 2. Dostrzegając braki w raporcie lub kwestionując jego ustalenia czy wyprowadzone wnioski organ uzgadniający w zależności od zakresu tych braków czy uchybień może je sankcjonować poprzez odmowę dokonania uzgodnienia, gdy braki te są na tyle istotne, że uniemożliwiają dokonanie uzgodnienia, lub też je sanować i we własnym zakresie ocenić te okoliczności dla dokonania uzgodnienia. W przypadku natomiast prawidłowego sporządzenia raportu i nie zakwestionowaniu jego ustaleń, a taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, oraz przyjętego przez inwestora wariantu przez organ prowadzący postępowanie uzgodnieniowe, nie sposób upatrywać, by brak przepisania wszystkich tych okoliczności w podjętym postanowieniu, uznanych w raporcie za przemawiającymi za uznaniem jako najkorzystniejszego dla środowiska określonego wariantu było takim uchybieniem, które wywoływałoby istotny wpływ na wynik sprawy". Warto też zwrócić uwagę na rangę omawianego uzgodnienia w myśl wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2015 r. II SA/Po 38/15: "Opinia wojewódzkiego inspektora sanitarnego jest opinią organu wyspecjalizowanego, wydającego opinię w oparciu o wiedzę specjalną, co do oddziaływania na ludzi i środowisko. Wobec tego w sytuacji, gdy w pełni i w sposób kompletny wyjaśnia ona, że brak rzeczywistego zagrożenia w spornym zakresie, to brak podstaw do kwestionowania zawartych w opinii wywodów i wniosków. Niezasadne jest więc przeprowadzenie dowodu z innej opinii w tym samym zakresie".

Ustosunkowując się do skargi R. B., Sąd stwierdza, że w zakresie przedstawionym powyżej uwzględnił jego zarzuty odnoszące się odpowiednio do naruszenia norm k.p.a. i u.p.o.ś. W ocenie Sądu nie jest uzasadniony zarzut podnoszący naruszenie przez organ II instancji art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., przez niewyłączenie od udziału w postępowaniu członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, co zdaniem skarżącego miało skutkować stronniczym rozpoznaniem sprawy, ze względu na tożsamy skład orzekający. W tym zakresie Sąd podziela argumentację organu, która jest zawarta odpowiedzi na skargę. Zarzut ten opiera się bowiem na błędnym założeniu, według którego niezgodne z ww. regulacjami byłoby każde kolejne rozstrzygnięcie podejmowane przez kolegialny organ wyższego stopnia w tej samej sprawie, jeśli w jego składzie uczestniczyły osoby już wcześniej w danej sprawie niej orzekające. W tym miejscu przyznać należy skarżącemu, że w składzie organu II instancji, który wydał zaskarżoną decyzję uczestniczyło dwóch członków tego organu, którzy uprzednio w tej samej sprawie wydali decyzję kasatoryjną z dnia 28 listopada 2014 r. (znak: [...]). W tym przypadku nie zachodzi jednak przesłanka wyłączenia członków organu kolegialnego z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w postaci " brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji". Zarówno bowiem decyzja z dnia 28 listopada 2014 r. (znak: [...]), którą uchylono wcześniejszą decyzję organu pierwszej instancji i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, jak i zaskarżona obecnie decyzja nie są orzeczeniami administracyjnymi, w których dochodziło do weryfikacji wcześniej wydanych decyzji przez te same osoby organu kolegialnego w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym. Zauważyć należy, że po decyzji z dnia 28 listopada 2014 r. sprawa trafiła do ponownego rozpoznania przez Wójta Gminy [...] w sensie merytorycznym od początku, czyli wróciła do momentu rozpoznania wniosku o umorzenie. Co za tym idzie, zdaniem Sądu przesłanka wyłączenia członka organu kolegialnego na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. mogłaby zachodzić tylko w sytuacji, gdyby członek taki brał udział w wydaniu decyzji organu pierwszej instancji zapadłej w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania w sprawie tj. Wójta Gminy [...] z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]). Tymczasem żaden członek kontrolowanego organu odwoławczego, który brał udział w rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia 28 listopada 2014 r. (znak: [...]), nie brał udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]), a tym samym nie zaistniały przesłanki uzasadniające jego wyłączenie.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym: "Literalne brzmienie tego przepisu świadczy o tym, że znajduje on zastosowanie w postępowaniu odwoławczym, w którym rozpatruje się odwołanie od "zaskarżonej decyzji". Zwrot "decyzja zaskarżona" użyty w tym przepisie oznacza bowiem decyzję, od której wniesiono środek odwoławczy. Wobec tego " branie udziału w wydaniu" takiej decyzji odnosi się do członka organu kolegialnego, który orzekał w pierwszej instancji, a po wydaniu decyzji został przeniesiony czy oddelegowany do organu drugiej instancji i miałby tam ponownie orzekać niejako "we własnej sprawie ", a więc w sprawie wcześniej przez siebie rozstrzygniętej. W żadnym razie zakres zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany w taki sposób, że odnosi się do sytuacji, w której po uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania uczestniczy w postępowaniu członek organu kolegialnego, który brał udział w wydaniu poprzedniej decyzji. Przez uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej w toku postępowania odwoławczego dochodzi do jej usunięcia z obrotu prawnego, więc "zaskarżona decyzja" nie istnieje już w sensie prawnym, wobec czego określony pracownik traci również przymiot "biorącego udział w jej wydaniu". Teza ta ma zastosowanie tym bardziej w sytuacji, gdy członek organu brał udział w wydaniu decyzji nie będącej przedmiotem zaskarżenia czy też kolejnych decyzjach podejmowanych w sprawie (...). Przepisy k.p.a. nie zawierają normy prawnej zakazującej uczestnictwa w postępowaniu organu pierwszoinstancyjnego przy ponownym rozpoznaniu sprawy członka tego organu, który brał udział w wydaniu uchylonej decyzji (czy to w fazie opracowywania projektu decyzji, czy też przy jej podpisywaniu, podejmowaniu). W przekonaniu tym utwierdza art. 27 § 1a k.p.a. według którego członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jeśli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Z treści tego przepisu nie sposób wnioskować o konieczności wyłączeniu członka kolegium także w sytuacji, gdy bierze on udział w wydaniu kolejnej decyzji w określonej sprawie. " (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 316/12). Powyższy pogląd potwierdza również m.in. wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/G1 740/12 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 20/13.

Sąd jednocześnie zauważa, że zgodnie z jednolitym, ustabilizowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym nie może na etapie postępowania sądowego skutecznie podnosić zarzutu pozbawienia innej osoby udziału w sprawie w charakterze strony. Tylko bowiem od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 zd. 2 K.p.a., ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08; z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09, z dnia 15 października 2013 sygn. akt II OSK 670/12)

O zarzucie doręczenia decyzji zmarłej stronie Z. K. i równoczesnym pominięciu jako stron postępowania jej spadkobierców, Sąd wypowie się jeszcze odpowiednio poniżej.

W ocenie Sądu nie są uzasadnione podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 2a, 3a, 8, 13, 14 i 15 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.), ponieważ przepisy powołanej ustawy - z uwagi na jednoznaczną treść art. 153 tej ustawy - w ogóle nie znajdowały zastosowania w kontrolowanej sprawie, co szczegółowo zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania ponieważ istnieje podmiot wnioskujący, przedmiot sprawy i odpowiedni stan sprawy pozwalający na jej merytoryczne rozpatrzenie. Sąd w tym miejscu nie przesądza oczywiście wyniku sprawy i treści decyzji. Zarazem w odniesieniu do żądań skargi, trzeba wyjaśnić, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do bezpośredniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w drodze dokonywania oględzin miejsca planowanej inwestycji a także do powoływania na potrzeby postępowania sądowego bezstronnego biegłego z zakresu środowiska oraz emisji hałasu przez istniejące już elektrownie wodne.

Ustosunkowując się do skargi Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N, Sąd nie podziela - z perspektywy interesów prawnych podmiotu skarżącego - zarzutu naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy: art. 10 § 1 w zw. z art. 109 § 1 i art. 30 § 4 i 5 k.p.a., przez nieprawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji oraz niezapewnienie czynnego udziału stronom postępowania: 1) E. G., J. K. przez doręczanie im korespondencji pod niewłaściwy adres w sytuacji, gdy osoby te zamieszkują w [...] od przynajmniej kilkunastu lat; 2) N. S. w wyniku niedoręczenia jej zaskarżonej decyzji pomimo, że stała się stroną postępowania w trakcie jego trwania w wyniku nabycia nieruchomości należącej uprzednio do innych stron postępowania - K. F. i J. F.; 3) doręczenie decyzji zmarłej stronie Z. K. i równoczesne pominięcia jako stron postępowania jej spadkobierców.

Jak to już zostało powyżej stwierdzone i prawnie uargumentowane podmiot/strona, który brał udziału w postępowaniu administracyjnym nie może na etapie postępowania sądowego skutecznie podnosić zarzutu pozbawienia innej osoby udziału w sprawie w charakterze strony. Na marginesie Sąd stwierdza, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy fakt doręczenia decyzji osobie zmarłej z pominięciem następców prawnych stanowi przesłankę wznowienia postępowania o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Okoliczność ta nie uzasadnia stwierdzenia nieważności kontrolowanych decyzji. W tym zakresie Sąd podziela argumentację odpowiedzi na skargę. Ponieważ w wyniku kontroli Sądu kontrolowane decyzje zostały uchylone, tym samym kwestia następców prawnych po zmarłej Z. K. uczestniczce postępowania administracyjnego powinna być wzięta pod uwagę i wszechstronnie wyjaśniona w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. W sposób przedstawiony powyżej został zaakceptowany przez Sąd zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 na tle art. 56 ust. 1 u.p.o.ś., przez utrzymanie w mocy decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla inwestycji przy braku wykazania i uargumentowania analizy zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] Sąd nie podziela zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 10 § 1 k.p.a., przez nieumożliwienie stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranego materiału przed wydaniem decyzji, co spowodowało, że strona skarżąca nie mogła przedłożyć dowodów na występowanie chronionych gatunków minogów, na które będzie silnie oddziaływać inwestycja, pominiętych w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z wyrokiem, WSA w Białymstoku z dnia 13 września 2018 r. II SA/Bk 332/18 , którego stanowisko obecny skład podziela, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych o określonej relewantnej dla sprawy treści. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy wskazywanym naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Lektura skargi wykazuje, że treść skargi ani dołączone dokumenty nie spełniają wymogu o jakim mowa powyżej. Z treści skargi i jej argumentacji nie wynika, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, innymi słowy skarżąca strona nie wykazała, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny, a zatem w kontrolowanej sprawie organ nie miałby podstaw do wydania decyzji , w ten sposób jak to uczynił. Na marginesie Sad stwierdza, że podczas ponownie prowadzonego postępowania, strona skarżąca będzie mogła podjąć odpowiednie czynności prawne.

Ustosunkowując się do skargi E. G., Sąd na samym początku stwierdza, że nie podziela argumentacji organu II instancji w przedmiocie nieprawidłowego pełnomocnictwa dla działającego w sprawie pełnomocnika skarżącego w osobie M. G., gdyż braki tego pełnomocnictwa zostały uzdrowione przed WSA w Krakowie przez doręczenie uwierzytelnionego notarialnie odpisu pełnomocnictwa.

W treści złożonej skargi M. G. podnosi, że skarżący tj. E. G., będący stroną prowadzonego postępowania w sprawie, od 30 lat mieszka w [...] a należący do niego budynek mieszkalny położony przy ul. [...] w [...] jest wynajmowany, co powoduje, że właściciel nieruchomości nie mógł odbierać żadnych pism kierowanych do niego na ten adres. Nadto w skardze podniesiono, że osoby zamieszkujące pod wskazanym adresem nie były upoważnione do odbierania korespondencji w imieniu E. G.. Jednocześnie M. G. podnosił, że od lat reprezentuje swojego brata wobec Urzędu Gminy w [...] w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości. Wskazując na powyższe w skardze zarzucono nieprawidłowe ustalenie kręgu stron prowadzonego postępowania w sprawie, a to pozbawienie E. G. możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz korzystania przez niego z przysługujących mu praw jako stronie postępowania.

Ustosunkowując się do przedstawionego powyżej zarzutu pozbawienia E. G. udziału w sprawie, Sąd jest zdania, że nie znajduje on uzasadnienia w aktach sprawy. Z dołączonych do akt sprawy kilkunastu dowodów doręczenia korespondencji adresowanej do E. G. wynika, że była odbierana, po wcześniejszym awizowaniu m.in. w Urzędzie Pocztowym w [...]. Powyższe dotyczy przykładowo decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 31 grudnia 2015 r. (znak: [...]), która - jak wynika z dowodu doręczenia - po nieudanej próbie doręczenia E. G. pod adresem ul. [...], [...] w dniu 4 stycznia 2016 r. została złożona na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym w [...], skąd - w dniu 5 stycznia 2016 r. została odebrana w tej placówce przez osobę, która podpisała się nazwiskiem J. . Nie ulega natomiast wątpliwości, że skoro odbiór tej korespondencji, jak i wcześniejszego pisma organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2015 r. (znak: [...]) miał miejsce w Urzędzie Pocztowym w [...], to osoby odbierające taką korespondencję powinny i musiały dysponować stosownym pełnomocnictwem do odbioru takiej korespondencji, zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1481). Tym samym, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania doręczeń dokonywanych w toku postępowania wobec E. G., a konsekwencji omawiane zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne. Na marginesie Sąd zauważa, że uchylenie kontrolowanych decyzji zapewnia skarżącemu czynny udział w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto w kontrolowanej sprawie argumentacja skargi nie znajduje uzasadnienia wobec skutków prawnych ustawowego domniemania doręczenia pism za pośrednictwem poczty. Oczywiście w ramach ponownie prowadzonego postępowanie, ew. kwestia reprezentowania w nim strony tj. E. G. powinna być wyjaśniona zgodnie z zasadami k.p.a.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi S. L. i A. L., Sąd stwierdza, że podnieśli w treści swojej skargi identyczne zarzuty, jak skarżący R. B.. Podobnie też, jak w skardze R. B., wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o orzeczenie, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu. Z uwagi na powyższe, Sąd podtrzymuje w tym miejscu w całości swoje stanowisko wyrażone wobec zarzutów skargi R. B.

Ustosunkowując się do skargi E. W. i Z. W., Sąd stwierdza, że skarżący podnoszą, że jako właściciele nieruchomości położonej przy ul. [...] nr [...] - nigdy nie byli ujęci jako strony toczącego się postępowania, pomimo tego, że ich nieruchomość znajduje się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Ponadto, według skarżących obszar oddziaływania inwestycji obejmuje ich nieruchomość, ponieważ działka, której są właścicielami położona jest bezpośrednio nad [...] a jak wynika z powziętych informacji [...] ta ma zostać przebudowana, a czym w sposób istotny może oddziaływać na ich domostwo i zabudowania na położone nad brzegiem np. poprzez zalanie nieruchomości i wygenerowanie strat po stronie skarżących. W tej sytuacji skarżący twierdzą , że doszło do naruszenia przepisów prawa, poprzez nie przyznanie ich prawa do udziału w postepowaniu ponieważ ich nieruchomość graniczy w sposób bezpośredni z planowaną inwestycją.

W tym miejscu Sąd zauważa, że jak wynika z akt sprawy planowana mała elektrownia wodna o mocy ok. 0,25 MW w ostatecznym kształcie obejmować będzie:

jaz powłokowy piętrzący wodę na wysokość 0,8 m zlokalizowany przy istniejącym progu w km 216+860 w korycie rzeki [...],

bystrotok – rampa w korycie rzeki poniżej istniejącego progu, złożona z bystrza i płytkiej niecki wypadowej służącej do tłumienia energii wody; rampa ma też pełnić rolę zbiornika do wyprowadzania przepracowanej wody z elektrowni oraz pozwolić na stworzenie dogodnych warunków wylotu do przepławki,

ujęcie wody z [...] zlokalizowane w jej korycie; koryto [...] na odcinku od mostku w ul. [...] do ujęcia dennego będzie wyprofilowane i ubezpieczone brukiem z otoczaków na podsypce cementowo-piaskowej; ujęcie wody stanowiła będzie komora zlokalizowana pod dnem [...], przykryta kratą z płaskowników o rozstawie 50 mm,

budynek siłowni – wyposażony w dwie turbiny ślimakowe o średnicy ok. 1,4 m każda i prędkości obrotowej 32 obr/min,

przepławkę typu ryglowego w wykopie skarpowym, w kształcie strumienia naśladującego naturalne koryto rzeki; przy tym zostaną zastosowane elementy spowalniające prędkość wody, tj. rygle z kamieni oraz pojedyncze kamienie na dnie; minimalna szerokość w dnie będzie wynosiła 2 m, odległość osiowa rygli będzie równa 3 m, a głębokość wody 0,75÷0,90 m; w związku z lokalizacją przepławki na obszarze zalewowym przewidziano wlot i wylot jako przepławkę szczelinową w korycie żelbetowym,

kanał odpływowy służący do wyprowadzenia przepracowanej w siłowni wody do niecki wypadowej progu,

drogę dojazdową do małej elektrowni od ul. [...] przez dz. ewid. nr [...] oraz [...] i [...]; projektuje się krótki odcinek drogi dojazdowej do małej elektrowni wodnej o długości ok. 50 m z niewielkim placem przy budynku siłowni; droga i plac zostanie wykonana z kruszywa.

Wyprowadzanie wyprodukowanej energii elektrycznej z elektrowni następować będzie podziemnym kablem niskiego napięcia do istniejącej sieci średniego napięcia znajdującej się na dz. ewid. nr [...]. Wszystkie obiekty wykonane, związane z realizacją małej elektrowni wodnej będą zajmowały powierzchnię ok. 0,22 ha na lewym terasie rzeki natomiast w obrębie koryta rzeki prace budowlane mogą objąć powierzchnię 0,48 ha (koryto na długości ok. 150 m). Podkreślono przy tym, że elektrownia zlokalizowana będzie na dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] położonych w miejscowości [...], natomiast zakres inwestycji obejmować będzie również budowę – na stopniu wodnym w km 216+860 rzeki [...] – przepławki dla ryb na lewym brzegu oraz przelewu migracyjnego dla ryb. W ocenie Sądu wynikający z mapy ewidencyjnej sposób usytuowania nieruchomości skarżących kwalifikuje ich w myśl art. 28 k.p.a. w realiach kontrolowanej sprawy na strony postępowania administracyjnego. Wniosek ten wynika ze specyfiki planowanej inwestycji, która z jednej strony generuje immisję hałasu i pola elektromagnetycznego a z drugiej jest rozczłonkowana w terenie a ponadto w jej przypadku organy badały, czy jej oddziaływanie nie nakłada się z oddziaływaniem istniejących w terenie elektrowni wodnych formułując wnioski bez udziału podmiotów znajdujących się potencjalnie w sferze nałożenia się tego oddziaływania. W ocenie składu obecnie orzekającego kontrolowane organy pominęły, że obszar oddziaływania na interesy prawne relewantny dla pojęcia strony należy ustalać wobec uwarunkowań faktycznych i prawnych całego terenu objętego wnioskiem, w całym systemowo funkcjonalnym kształcie planowanego przedsięwzięcia. Jest przy tym oczywiste, że immisją hałasu i jej prawnym ograniczeniem są zainteresowani wprost przede wszystkim właściciele nieruchomości zabudowanych i znajdujących się w otoczeniu planowanej inwestycji, to tereny zabudowane są zasadniczym punktem odniesienia prawnej ochrony przed ponadnormatywną immisją hałasu, i w realiach kontrolowanej sprawy zawężenie kręgu stron do nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, a także pozostających w obszarze przebiegu wskazanej w decyzji organu II instancji izofony 25 db(A) jest niewystarczające. Omawiane podmioty posiadają interes prawny w weryfikacji, w ramach postępowania administracyjnego, czy rzeczywiście nie wyszczególniono, jak to wskazuje organ I instancji, uciążliwych źródeł hałasu mogących w sposób znaczący wpływać na klimat akustyczny oraz mogących współoddziaływać z planowanym przedsięwzięciem. Kontrolowany organ wskazuje, że przedmiotowej inwestycji głównym źródłem hałasu będzie budynek siłowni, w którym zlokalizowane zostanie pomieszczenie generatorów, przekładnia oraz turbina wodna. Przegrody budowlane (ściany, drzwi, okna i dach budynku) będą ograniczały propagację hałasu emitowanego do środowiska przez swą izolacyjność akustyczną. Funkcjonujące przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, co potwierdzone zostało obliczeniami rozkładu równoważnego poziomu dźwięku (A) wokół elektrowni i przedstawione w formie graficznej na mapie hałasu z izofonami. Również ze względu na lokalizację planowanej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki [...], klimat akustyczny kształtowany będzie przez hałas emitowany przez nurt rzeki, a szczególnie próg, w związku z czym funkcjonowanie inwestycji nie powinno mieć odczuwalnego wpływu na klimat akustyczny okolicy. Zdaniem Sądu, stroną postępowania jest także podmiot, "osoba trzecia" który posiada interes prawny nawet "refleksowo" w tym, aby skontrolować postępowanie jurysdykcyjne pod kątem, jak to ma miejsce w kontrolowanej sprawie, czy prowadzący postępowanie organ przestrzega prawnych standardów ochrony nieruchomości zabudowanych przez immisją hałasu. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że postępowanie się toczy w myśl przepisów międzyczasowych na podstawie u.p.o.ś., które nie zawężają materialnoprawnie pojęcia strony postępowania. Rozważania dotyczące pojęcia strony w kontrolowanym postępowaniu nie przenoszą się zatem automatycznie na inne potencjalne postępowania administracyjne dotyczące zamierzonej inwestycji. Zasadniczą przesłanką dopuszczenia konkretnej osoby do postępowania sądowego, jest ustalenie, czy posiada ona interes prawny, na który mogłoby oddziaływać orzeczenie zapadłe w postępowaniu, do którego zgłasza się jako uczestnik. O tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje uprawnienia. Interes prawny to zatem taki interes, który jest chroniony przez prawo, a ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Ze skargi wynika jednoznacznie brak zaufania do działania organu i lęk o niezakłóconą jakość dotychczasowego życia oparty na istniejących obiektywnie normach prawnych. W ocenie Sądu interes prawny skarżących wynika z treści art. 140, art. 144 k.c. w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826 z późn.zm.) ustalającym dopuszczalny poziom hałasu powodowany przez inne źródła niż drogi i linie kolejowe. W tej sytuacji zarówno argumentacja skargi jak i rozpatrzonych przez sąd wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestników uzasadnia tezę, że skarżący i wnioskujący są stronami kontrolowanego postępowania administracyjnego - stąd też m.in. zostały uwzględnione wnioski o status uczestnika postępowania sądowego jak w postanowieniu WSA w Krakowie z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr [...].

Dodatkową przesłanką wskazującą na trafność powyższych ustaleń i ocen jest to, że w trakcie postępowania zamieniały się parametry techniczne planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy opinii dot. emisji hałasu M. D. [...] na sierpień 2008 " Hałas emitowany w wyniku realizacji inwestycji polegającej na budowie małej elektrowni wodnej przy istniejącym progu w korycie rzeki [...] w km 216+243 na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...] w gminie [...] oraz budowie małej elektrowni wodnej przy istniejącym progu w korycie rzeki [...] w km 216+280 na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...]. w gminie [...] generowany będzie w związku z działaniem turbin. Oddziaływanie hałasu nie będzie jednak wykraczać poza projektowany budynek siłowni. W związku z zakładaną główną funkcją budynku siłowni na terenie przedmiotowej inwestycji istotne będzie spełnienie Polskich Norm Budowlanych określających parametry akustyczne przegród budowlanych. Emisja hałasu związana z pracą turbin nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego na otoczenie. Oddziaływanie to nie będzie wykraczać poza obręb budynku siłowni. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z dnia 5 lipca 2007 r.) norma hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego w tym terenów zabudowy zagrodowej, terenów rekreacyjno-wypoczynkowych, terenów mieszkaniowo-usługowych nie może przekraczać w porze dziennej 60 dB, w porze nocnej 45 dB. W związku z bezobsługową pracą turbin norma [...] określającej wartości hałasu ze względu na ochronę słuchu dla pracy wewnątrz budynku nie musi być spełniona. Ze względu na lokalizację planowanej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki [...] klimat akustyczny kształtowany będzie przez hałas emitowany przez nurt rzeki a szczególnie próg piętrzący. Tym samym funkcjonowanie inwestycji nie powinno mieć odczuwalnego wpływu na klimat akustyczny okolicy". Następnie w roku 2015 inwestorzy dostarczyli opinie tego samego Autora zat. Aktualizacja analizy wpływu na klimat akustyczny Małej Elektrowni Wodnej w [...] w związku ze zmianą turbin na turbiny wolnoobrotowe tzw. Śruba Archimedesa. Jest w niej napisane, że: "W raporcie o oddziaływaniu na środowisko do obliczeń rozkładu równoważnego poziomu dźwięku A przyjęto źródła hałasu wewnątrz budynku elektrowni powodujące równoważny poziom dźwięku A w wysokości 102,8 dB. W wyniku zmiany typu urządzeń elektrowni (innego rodzaju turbiny wodne) zmieni się (wzrośnie) wewnątrz budynku równoważny poziom dźwięku A. W związku z tym wykonano niżej ponownie obliczenia rozkładu równoważnego poziomu dźwięku A wokół elektrowni. Ocenę oddziaływania obiektu przeprowadzono na podstawie analizy rozkładu przestrzennego równoważnego poziomu dźwięku A w terenie obejmującym projektowane przedsięwzięcie i przyległe sąsiedztwo. W ocenie zastosowano metodę obliczeniową opartą na zależności między emisją dźwięku scharakteryzowaną ekwiwalentnym (maksymalnym) poziomem mocy akustycznej A poszczególnych źródeł, a immisją dźwięku w interesującym oddziaływania hałasu scharakteryzowaną ekwiwalentnym (maksym.) poziomem dźwięku A. Wykorzystany do analizy model obliczeniowy propagacji hałasu przemysłowego programie [...] autorstwa Zakładu Usług Obliczeniowych "[...]" w Ł. jest zgodny z normą PN-ISO 9613-2 "Akustyka - Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczania". Analiza swym zakresem obejmuje: charakterystykę terenu w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanych MEW wraz z ogólną oceną istniejącego klimatu akustycznego, charakterystykę źródeł hałasu przedsięwzięcia i ich lokalizację, prognozę klimatu akustycznego wokół MEW".

To uzupełnienie Raportu wraz ze zmienionymi warunkami - nie było, jak wynika z akt sprawy, uzgodnione z właściwym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. W tym miejscu Sąd dodatkowo zauważa, że Aktualizacja wprowadza pojęcie terenów chronionych akustycznie, stwierdzając, że wyżej opisane tereny chronione akustycznie znajdujące się w najbliższym sąsiedztwie przedsięwzięcia zostały oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MU2 "tereny zabudowy mieszkaniowej oraz usług". W ocenie Sądu, w realiach kontrolowanej sprawy, nie ma podstaw z uwagi na powyższą argumentację do wyłączenia z pojęcia terenów chronionych nieruchomości skarżących i podmiotów wskazanych powyżej. Jednocześnie, skoro w omawianej Aktualizacji jest oceniany wzajemny akustyczny wpływ MEW II i MEW I względem siebie, to wydaje się, że kwestia ew. nakładania się oddziaływania akustycznego tych dwóch przedsięwzięć dodatkowo kwalifikuje udział w sprawie ww. podmiotów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, jak w pkt II, pkt III i pkt IV sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.