Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 335/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 231
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej zażalenia P. P. L. K. S.A. w W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 918/11 w sprawie ze skargi P. P. L. K. S.A. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

I

Zarządzeniem objętym zażaleniem Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał P. P. L. K. S.A. w W. do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 5.363 zł, od skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r., w przedmiocie odmowy przyznania i wypłacenia rekompensaty, pod rygorem odrzucenia skargi. Jako podstawę prawną określenia wysokości wpisu wskazał § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej powoływanego, jako rozporządzenie w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu.

II

Skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie art. 220 § 1 oraz art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej powoływanej, jako p.p.s.a., w zw. z § 1 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, jak również naruszenie § 2 ust.1 pkt 2 powyższego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżąca podała, że uiściła należny w niniejszej sprawie wpis stały w kwocie 200 zł. Zdaniem spółki nie było podstaw do uznania, że w rozpoznawanej sprawie należy uiścić wpis stosunkowy, bowiem przedmiotem sporu jest istnienie przesłanek do przyznania skarżącemu rekompensaty, a nie wysokość rekompensaty. Wysokość rekompensaty nie była w toku całego postępowania nigdy kwestionowana przez stronę przeciwną, a cały spór sprowadza się do interpretacji przepisów rozporządzenia odnośnie terminów składania wniosków o rekompensatę w świetle naruszenia przez Polskę art. 14 ust. 1 Rozporządzenia 1192/69 w sprawie wspólnych zasad normalizujących rachunkowość, zgodnie, z którym państwa członkowskie, po konsultacji z Komisją Europejską i w odpowiednim czasie, przyjmują takie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, które mogą być konieczne do jego wykonania.

Skarżąca spółka wniosła również o rozważenie zasadności skierowania zażalenia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z wyłonieniem się zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, jakim jest charakter wpisu sądowego w sprawach o przyznanie rekompensaty z tytułu normalizacji rachunkowości przedsiębiorstw kolejowych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając je nie znalazł podstaw do skorzystania z trybu określonego w art. 187 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis upoważnia skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznający skargę kasacyjną lub zażalenie (por. art. 197 § 2 p.p.s.a.), do przedstawienia składowi siedmiu sędziów zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w formie tzw. uchwały konkretnej, o której mowa w art. 15 § 1 pkt 3. Przesłanką wystąpienia do składu powiększonego jest wyłonienie się zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości. O poważnych wątpliwościach prawnych będzie można mówić wówczas, gdy w sprawie pojawią się kwestie prawne, których wyjaśnienie nastręcza znaczne trudności, głównie z powodu możliwości różnego rozumienia przepisów prawnych. Podstawą do przyjęcia, że wystąpiła przesłanka określona w powołanym wyżej przepisie, będzie również pojawienie się w danej kwestii prawnej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Żadna z wymienionych okoliczności nie zachodzi w tej sprawie.

Zważyć bowiem należy, ze w rozpoznanych dotychczas zażaleniach P. P. L. K. S.A. na zarządzenia wzywające do uiszczenia wpisu od skarg na decyzje Ministra Infrastruktury w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty z tytułu normalizacji rachunkowości Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie prezentuje pogląd, że od tych skarg pobiera się wpis stosunkowy (postanowienia z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II GZ 251/10 i II GZ 252/10 oraz z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II GZ 330/11 i II GZ 331/11; treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym zażalenie pogląd ten podziela i stwierdza, że zagadnienia wpisu od skarg na decyzje w sprawie rekompensat z tytułu normalizacji rachunkowości nie jest kwestią prawną, której wyjaśnienie nastręczałoby znaczne trudności. Ustawodawca, regulując kwestię wpisu od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi danej instancji, dokonał podziału kategorii spraw na takie, które podlegają wpisowi stosunkowemu, oraz na te, które podlegają wpisowi stałemu. Stosownie do art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały. Jak słusznie wskazuje się w literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie, dychotomiczny podział na dwie kategorie spraw nie jest podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" jest wyrażeniem nieostrym i stanowi legislacyjne uproszczenie. Zaskarżeniu do sądów administracyjnych, bowiem podlegają akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., które mają być poddane kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 661 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 80; z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt I FZ 239/08, "LEX" nr 493823; z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1855/08, "LEX" nr 527749).

Przepisy art. 230-231 p.p.s.a. pozostają w związku z art. 215-218 p.p.s.a., traktującymi o wartości przedmiotu zaskarżenia i mając na względzie opisane powyżej legislacyjne uproszczenie, przyjąć należy, że chodzi w nich o zaskarżenie decyzji w przedmiocie należności pieniężnej, a precyzyjniej rzecz ujmując, o kontrolę legalności decyzji, która określa (ustala, dotyczy, orzeka, rozstrzyga) należność pieniężną (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06).

Oceniając, czy wniesiona skarga podlega wpisowi stałemu, czy stosunkowemu, należy zbadać przedmiot i zakres zaskarżenia. Charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej ustalenie czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, przesądza o tym, jaki rodzaj wpisu strona będzie zobowiązana uiścić. Zasadą jest, że jeżeli sprawa dotyczy należności pieniężnych określonych w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu administracji, to strona jest zobowiązana do uiszczenia wpisu stosunkowego, a wysokość tego wpisu zależy przede wszystkim od zakresu zaskarżenia.

Wysokość wpisów stałych, jak również sposób naliczania wpisów stosunkowych, są określone w rozporządzeniu w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wysokość wpisu stałego ma cechy stabilności i niezmienności, jest bowiem ustalana na podstawie § 2 tego rozporządzenia. Wysokość wpisu stosunkowego natomiast jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze przez stronę bądź ustalonej przez sąd. Dla wysokości tego rodzaju opłaty nie ma tak istotnego znaczenia rodzaj przedmiotu sprawy, jak również zaskarżona do sądu forma działania organu. Wpis stosunkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi bowiem najczęściej określony procent należności, którą strona jest zobowiązana uiścić na mocy aktu administracyjnego (S. Babiarz, P. Zaborniak: Wpis stały i wpis stosunkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Przegląd Sądowy" 2005, nr 5, s. 162), natomiast w sprawach, w których żądanie strony dotyczy przyznania należności pieniężnej, stanowi wysokość należności, jaką - jej zdaniem - powinna otrzymać.

Z dotychczasowych rozważań wynika, że o rodzaju wpisu sądowego decyduje, co do zasady, charakter sprawy, w której wniesiono skargę, przedmiot i zakres zaskarżonego aktu.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że postępowanie przed organem administracji publicznej zostało zainicjowane wnioskiem P. P. L. K. S.A. wniesionym do "Skarbu Państwa za pośrednictwem Ministra Infrastruktury". W omawianym wniosku spółka, powołując się na przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1192/69 w sprawie wspólnych zasad normalizujących rachunkowość przedsiębiorstw kolejowych (Dz.U.UE.L.69.158.8 ze zm.), domagała się przyznania i wypłacenia rekompensaty w wysokości 556.300 zł z tytułu obciążeń finansowych poniesionych w okresie od 1.01- 31.12. 2009 r. Do wniosku, stosownie do art. 7 ust. 3 Rozporządzenia Rady, dołączono niezbędne dodatkowe informacje obejmujące wysokość obciążeń finansowych dla tej kategorii normalizacji w okresie objętym wnioskiem, metodologie obliczenia należnej kwoty rekompensaty oraz kwoty netto dla przedmiotowej kategorii. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Minister Infrastruktury odmówił przyznania i wypłacenia rekompensaty w wysokości 556.000 zł, a następnie zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją, utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie.

W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że sprawa dotyczy należności pieniężnych, jakie spółka, w jej ocenie, powinna otrzymać od Skarbu Państwa. Godzi się przy tym zauważyć, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka domagała się zmiany decyzji i przyznania rekompensaty "we wnioskowanej wysokości", a zatem na tym etapie postępowania nie miała wątpliwości, że sprawa dotyczy przyznania należności pieniężnej.

To, że przedmiotem skargi jest odmowa przyznania żądanej należności (rekompensaty) nie zmienia charakteru sprawy, która, co raz jeszcze należy podkreślić, dotyczy należności pieniężnej. Pogląd zaprezentowany w zażaleniu, iż właśnie z uwagi na odmowę przyznania rekompensaty od skargi należało pobrać wpis stały, gdyż "przedmiotem sporu jest istnienie przesłanek do przyznania Skarżącemu prawa do rekompensaty a nie sama wysokość rekompensaty", z przyczyn powyżej podanych, jest błędny.

Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w związku z art.198 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.