Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 441/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 25, art. 13 g ust. 1, ust. 1b, ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par 2 ust.1 pkt 3 i ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...] spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej

w transporcie drogowym.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu [...] czerwca 2009 r. na ul. T. we W. na drodze krajowej nr 1 zatrzymano do kontroli, należący do [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwana dalej: "skarżąca", "spółka") pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem tym kierował w imieniu oraz na rzecz spółki M. W. Pojazd wykonywał przewóz drogowy polegający na transporcie modułów [...] na trasie R.-W. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przekroczona jest długość pojazdu o 5,1 m (rzeczywista długość pojazdu członowego wraz z ładunkiem wyniosła 21,60 m) oraz szerokość pojazdu o 0,45 m (rzeczywista szerokość pojazdu członowego wraz

z ładunkiem wyniosła 3,00 m).

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. [...] Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej: "ITD", "organ I instancji") nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania, organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem uchylenia decyzji były wątpliwości dotyczące sposobu pomiaru parametrów pojazdu oraz zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją znak [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., działając na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., zwana dalej "p.r.d."), § 2 ust. 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003 r. Nr 32, poz. 262, zwanego dalej "rozporządzeniem MI"), ponownie wymierzył skarżącej karę pieniężną w kwocie [...] zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym w zakresie przekroczenia dopuszczalnej długości oraz szerokości pojazdu członowego wraz z ładunkiem. Uzasadniając wskazał, iż w toku postępowania wyjaśniającego (na podstawie protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] sierpnia 2010 r.) ustalono, iż pomiarów dokonano przy pomocy legalizowanego przyrządu do pomiaru nr ITD [...] w obecności i przy udziale kierującego pojazdem. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], podpisany przez kierowcę bez uwag. Wyjaśnił także, iż wystąpił o wycofanie z obrotu zezwolenia Starosty R. (dalej "Starosta") nr [...] na przejazd pojazdem nienormatywnym o długości 20,5 m. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Starosta uchylił ww. zezwolenie i odmówił wydania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, ponieważ zauważył, że zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz.U. Nr 267, poz. 2660 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem z 2004 r."), Starosta może wydać zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego na czas określony na przejazdy po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, którego długość jest większa od dopuszczalnej, określonej w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, nie więcej niż o 2 m, szerokość nie przekracza 3,20 m, natomiast masa całkowita, naciski osi i wysokość są normatywne. Jeżeli pojazd przekracza ww. parametry, strona powinna ubiegać się o zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Podniosła, że spółka legitymowała się zezwoleniem organu i sytuację taką należy odróżnić od wykonywania transportu bez jakiegokolwiek zezwolenia. W ocenie spółki, powołany w decyzji § 4 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r., traktowany jako ograniczenie starostów w zakresie określania parametrów długości, wydany został z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 64 ust. 6 p.r.d. Podniosła również, że uzyskując zezwolenie od Starosty uiściła opłatę obowiązującą za przejazd pojazdem nienormatywnym, przynależną dla wydanej decyzji, co świadczy o zrealizowaniu podstawowego obowiązku związanego ze wskazanym przejazdem.

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej: "GITD", "organ odwoławczy") utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, iż w wyniku pomiarów pojazdu stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm, tj. długość pojazdu wyniosła 21,60 m (przekroczenie o 5,10 m), natomiast szerokość - 3 m (przekroczenie o 0,45 m). Wysokość kar za wskazane naruszenia określa załącznik nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., zwanej dalej "u.d.p.") - lp. 1 oraz lp. 3 lit. a). GITD stwierdził, iż pomiarów parametrów pojazdów dokonano przy pomocy legalizowanej materialnej miary długości o nr ITD [...] (świadectwo legalizacji ponownej ważne do [...] grudnia 2013 r.). Nadto wyniki pomiarów wskazują, iż pojazd w chwili kontroli był nienormatywny, zaś spółka nie posiadała odpowiedniego zezwolenia na poruszanie się nim po drogach publicznych. Zezwolenie nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. wydane przez Starostę zostało usunięte z obrotu prawnego na skutek wznowienia postępowania. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż nałożona kara pieniężna w kwocie [...] zł została wymierzona słusznie, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i zgodnie z prawem.

W skardze złożonej do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie stanu faktycznego sprawy w aspekcie regulacji, określonej w art. 61 ust. 6 pkt 1-2 p.r.d. oraz zastosowanie art. 105 § 1 i § 2 k.p.a., nakazującego umorzenie postępowania w sytuacji, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Skarżąca zarzuciła przekroczenie przez Ministra Infrastruktury delegacji ustawowej zawartej w art. 64 ust. 6 p.r.d., ograniczającej w § 4 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. w zakresie określania w zezwoleniach parametrów długości przewozów nienormatywnych. Ponadto podała, że nie kwestionuje faktu, że jej pracownik określił naczepę pojazdu jako przyczepę, gdyż w jej ocenie z technicznego punktu widzenia każda przyczepa jest naczepą. Skarżąca zwróciła uwagę, że nie złamała prawa świadomie, bo posiadała zezwolenie, za które uiściła stosowną opłatę. Orzeczona kara pieniężna w zaskarżonej decyzji stanowi nałożenie na stronę po raz drugi obowiązku regulowania opłat za ten sam przejazd.

W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał swoje stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wyjaśnił, że okazany podczas kontroli dokument w rzeczywistości nie był zezwoleniem, ponieważ nie zostało ono wydane przez organ do tego upoważniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1102/11 orzekł o uchyleniu zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez Sąd, iż zaskarżone rozstrzygnięcia podjęte zostały w oparciu o wadliwą decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., mocą której spółka uzyskała na czas określony od [...] do [...] czerwca 2009 r. zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego o wymiarach: długość – 20,50 m, szerokość – 3,20 m. Zezwolenie to nie odpowiadało wymiarom skontrolowanego w dniu [...] czerwca 2009 r. pojazdu wraz z ładunkiem. W wyniku wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), Starosta decyzją Nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 r. uchylił własną decyzję Nr [...] i odmówił wydania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego na czas określony od [...] czerwca 2009 r. do [...] czerwca 2009 r.

Zdaniem Sądu, okoliczności stanu faktycznego kontrolowanej sprawy przeczą zasadności rozstrzygnięcia, gdyż zezwolenie Nr [...] zostało wydane przez organ nieuprawniony, tj. Starostę, zamiast Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad. Stosownie więc do art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Starosta winien był stwierdzić nieważność wydanego zezwolenia z dnia [...] maja 2009 r. Natomiast wydanie decyzji

o nałożeniu kary pieniężnej bez przeprowadzenia poprawnej prawnie procedury dotyczącej wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego zezwolenia (w trybie postępowania wznowieniowego, zamiast nieważnościowego) jest przedwczesne.

Sąd stwierdził, że organy orzekające nie ustaliły, czy decyzja Starosty z dnia

[...] grudnia 2010 r. o uchyleniu zezwolenia z dnia [...] maja 2009 r. oraz odmowa wydania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego była ostateczna w dacie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Brak tych ustaleń narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 76 oraz art. 77 k.p.a. Określając zalecenia co do dalszego toku postępowania, Sąd nakazał organom uzupełnienie prowadzonego postępowania administracyjnego przez doprowadzenie do ostatecznego w administracyjnym toku instancji zweryfikowania zezwolenia wydanego przez Starostę (w trybie nieważnościowym) i dopiero po zakończeniu postępowania i wydaniu stosownej decyzji eliminującej z obrotu prawnego wadliwe zezwolenie Starosty – podjęcie decyzji administracyjnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1670/12 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej "NSA") orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. NSA uznał za wykazane przez organy, że zezwolenie Starosty nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. na przejazd pojazdu nienormatywnego o wymiarach 20,50 m x 3,20 m nie dotyczyło przejazdu pojazdu kontrolowanego [...] czerwca 2009 r. chociażby z tego powodu, że zostało wydane dla innego pojazdu, będącego ciągnikiem z przyczepą, a nie ciągnika

z naczepą. Wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego na czas określony w trybie art. 64 p.r.d. następuje w odrębnym, wszczynanym na wniosek strony, postępowaniu administracyjnym. Natomiast zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja ostateczna została wydana w sprawie administracyjnej, której przedmiotem było nałożenie kary pieniężnej w związku z wykonywaniem przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, określonego przepisami o ruchu drogowym.

Podstawowym faktem, który organ odwoławczy uznał za udowodniony był ten, że w dniu [...] czerwca 2009 r. ruch pojazdu ponadnormatywnego odbywał się bez zezwolenia wydanego przez organ uprawniony – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. NSA uznał, że decyzja ostateczna nie narusza przepisów prawa procesowego co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia za prawidłowe ustaleń dokonanych podczas kontroli w dniu [...] czerwca 2009 r. Tak więc Sąd I instancji, uwzględniając skargę, błędnie stwierdził inne naruszenie przepisów postępowania. Skoro więc nie podważono ustaleń faktycznych co do braku zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego na czas określony, to nałożenie kary pieniężnej było uzasadnione na podstawie przepisów prawa materialnego, wskazanych w podstawie prawnej decyzji ostatecznej.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia wyroku związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Powołany wyżej przepis

w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu I instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Jak podkreśla się w piśmiennictwie, z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P. Tarno, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268), natomiast w pozostałym zakresie ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. W judykaturze

i doktrynie zwraca się również uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA (wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak-Molczyk (w:) H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005).

Podstawę faktyczną podjętych w sprawie decyzji stanowił przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej długości i szerokości pojazdu.

Zgodnie z art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., zwanej dalej "u.d.p."), pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym,

z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Zgodnie zaś z treścią § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia MI, w przypadku pojazdu członowego długość pojazdu nie może przekraczać 16,50 m, a szerokość 2,55 m. Stosownie natomiast do art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej przez właściwy organ.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w dniu [...] czerwca 2009 r. na ul. T. we W. zatrzymano do kontroli należący do spółki pojazd członowy, składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem tym kierował M. W., pracownik skarżącej, który wykonywał przewóz drogowy, polegający na transporcie modułów przyczepy [...] na trasie R.-W. Przewóz ten był wykonywany w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przekroczona jest długość pojazdu o 5,1 m (rzeczywista długość pojazdu członowego wraz z ładunkiem wyniosła 21,60 m) oraz szerokość pojazdu o 0,45 m (rzeczywista szerokość pojazdu członowego wraz z ładunkiem wyniosła 3 m). Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na przejazd opisanym wyżej pojazdem nienormatywnym, okazał natomiast zezwolenie nr [...], wydane przez Starostę w dniu [...] maja 2009 r., które nie odpowiadało wymiarom ww. pojazdu członowego z ładunkiem. Wskazana w zezwoleniu długość określona została bowiem na 20,5 m, a szerokość na 3,20 m. Kierowca podpisał protokół kontroli bez uwag.

W związku z powyższym w okolicznościach przedmiotowej sprawy, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym oraz że okazane przez kierowcę zezwolenie nie uprawniało do przejazdu kontrolowanym pojazdem.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 13g ust. 1 u.d.p., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami

o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 13g ust. 1b). Zgodnie z art. 40c ust. 1 u.d.p., w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej, (zgodnie z art. 13 g ust. 1, ust. 1b i 2 u.d.p.), w załączniku nr 2. Załącznik ten stanowi integralną część ustawy o drogach publicznych i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg obowiązani są znać i stosować.

Zgodnie z lp. 1 Załącznika Nr 2 do u.d.p., za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem za każdy rozpoczęty 1 m ponad dopuszczalną długość kara wynosi [...] zł, natomiast za przekroczenie szerokości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem od wartości dopuszczalnej 2,55 m do 3,20 m szerokości, kara wynosi [...] zł ( lp. 3a ww. załącznika). Stosownie do przywołanych przepisów kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnej długości zestawu pojazdów wynosi [...] zł (6 m x [...] zł), a za przekroczenie jego dopuszczalnej szerokości - [...] zł. Łącznie należność ta odpowiada karze w wysokości [...] zł.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Należy zauważyć, iż zarówno kierowca wykonujący przejazd, jak również sama skarżąca nie kwestionowali faktu, iż nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych parametrów długości i szerokości pojazdu odpowiednio o 5,10 m i 0,45 m. Bezsporne jest również, że strona nie posiadała ważnego zezwolenia na ruch takim pojazdem nienormatywnym. Okoliczności te determinowały stanowisko organów co do obowiązku wymierzenia w takim wypadku stosownej kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Skarżąca powinna znać możliwości techniczne pojazdu i tak zorganizować pracę, aby pojazdy nienormatywne bez odpowiedniego zezwolenia nie wyjeżdżały z jej siedziby na drogi publiczne.

W tym miejscu należy przypomnieć, że odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego transport ma charakter odpowiedzialności obiektywnej w tym znaczeniu, że nie jest uzależniona od istnienia winy po jego stronie. Organ nie ma obowiązku prowadzić postępowania dowodowego na okoliczność istnienia lub nieistnienia winy po stronie przedsiębiorcy, czy też prowadzącego pojazd kierowcy (por. wyrok WSA

w Warszawie z dnia 7 lipca 2007 r., VI SA/Wa 689/07, Lex nr 495236).

Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny

i oceniony zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Kontrola drogowa, w toku której dokonano mierzenia pojazdu, została przeprowadzona prawidłowo, wagi miały świadectwo legalizacji, a kierowca nie kwestionował wyniku pomiarów i nie wnosił o jego powtórzenie.

Zarzuty skargi nie podważają ustaleń, na jakich podjęte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu wydającego decyzję, jeśli chodzi o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i jego subsumcję pod obowiązujące w tej materii przepisy prawa. Organ odwoławczy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, należycie też uzasadnił treść podjętej w sprawie decyzji. Na powyższą ocenę nie miała wpływu podnoszona w skardze okoliczność związana z posiadanym zezwoleniem Starosty z dnia [...] maja 2009 r., które następnie zostało uchylone na skutek wznowienia postępowania. Kwestia ta nie podlega kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, o czym wyraźnie orzekł NSA

w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., w sprawie II GSK 1670/12. W związku z tym bez znaczenia w tej sprawie jest zarzut podnoszony w skardze, że § 4 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. wydany został z przekroczeniem delegacji ustawowej, zawartej w art. 64 ust. 6 p.r.d., ograniczającym uprawnienia starostów do wydawania zezwoleń do określonego pułapu na przewóz ładunków nienormatywnych. Tak samo nie ma znaczenia dla oceny przedmiotowego stanu faktycznego okoliczność podniesiona w skardze, że strona de facto ma obowiązek dwukrotnego uiszczenia opłaty za kontrolowany przejazd: raz

w formie opłaty za uzyskane (a następnie uchylone) zezwolenie, a drugi raz w postaci kary pieniężnej, wynikającej z zaskarżonej decyzji.

Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. spowodować uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.