Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 908/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1 pkt 1, art. 34 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 23 ust 1 pkt 1, art, 22 ust 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 70 par 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 60 pkt 7, art. 67
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 roku sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] nr [...] oraz postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] i poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] sygn. akt [...].


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] numer [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) w związku z art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] Nr [...], którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. nie uznał zasadności zarzutów J. B. z dnia [...] wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w dniu [...].

Przedstawiając stan faktyczny i prawny organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w dniu [...] wystawił na J. B. tytuł wykonawczy Nr [...], obejmujący należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł., który przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. w celu dochodzenia objętych nim należności w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuł wykonawczy organ egzekucyjny skierował zawiadomienie z dnia 31.08.2017 r. Nr [...] o zajęciu wierzytelności J. B. z rachunku bankowego w A S.A. Powyższe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 5 września 2017 r.

W dniu 11 września 2017 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. wpłynęło pismo zobowiązanego z dnia 10.09.2017 r., w którym zwrócił się o wycofanie z zajęcia wierzytelności jako niezgodnej z prawem i oddalenie tytułu wykonawczego. J. B. wskazał, że nigdy nie składał broni do depozytu Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. ponadto broń i zobowiązania pismem z listopada 2015 r. przekazał na rzecz Skarbu Państwa, a Skarb Państwa nie odrzucił darowizny, ani nie złożył zastrzeżeń. Podniósł, że Komenda Wojewódzka Policji w Ł. nie posiada uprawnień aby występować w imieniu Skarbu Państwa, nie posiada też ustnej ani pisemnej zgody na przechowywanie broni oraz umowy zlecenia ani innych dokumentów na podstawie których mogłaby wystąpić o zapłatę. Zaznaczył, iż Komenda Wojewódzka Policji w Ł. nie występowała o należność przez 9 lat, natomiast wszystkie należności po upływie 5 lat podlegają umorzeniu z urzędu. Dodatkowo podkreślił, że w zawiadomieniu o zajęciu w sposób niejasny określono termin płatności zobowiązania.

Pismem z dnia 14 września 2017 r. J. B., precyzując swoje wystąpienie z dnia 10 września 2017 r., poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., że dotyczy ono zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...].

W dniu 14 września 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzone wobec J. B. na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], do czasu wydania przez wierzyciela ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów.

W dniu [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wydał postanowienie Nr [...], którym uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wierzyciel zauważył, że broń w depozycie Policji nie jest przechowywana na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy organem Policji, a właścicielem broni. Jej złożenie do depozytu jest w tym przypadku konsekwencją utraty przez właściciela broni uprawnień do jej posiadania. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, koszty przechowywania broni w depozycie ponosi osoba, która złożyła broń do depozytu w związku z utratą uprawnień. Odnosząc się do zarzutu zobowiązanego, że przenosząc na Skarb Państwa prawo własności swojej broni, przeniósł również zobowiązanie z tytułu opłaty za depozyt, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wyjaśnił, że opłata za przechowywanie broni w depozycie Policji stanowi obowiązek osobisty zobowiązanego. Zobowiązanie to nie ma charakteru cywilnoprawnego i nie przechodzi na następców prawnych. Dlatego, mimo przeniesienia własności broni myśliwskiej na Skarb Państwa, J. B. nadal pozostaje osobą zobowiązaną do uregulowania kosztów przechowywania broni w depozycie Policji. Wierzyciel zauważył również, że jako kierownik państwowej jednostki budżetowej jest uprawniony do reprezentowania Skarbu Państwa w zakresie dochodzenia niepodatkowych należności budżetowych, które stanowią dochód tej jednostki, w tym opłat za przechowywanie broni w depozycie Policji.

W odniesieniu do zarzutu przedawnienia zaległości, wierzyciel zauważył, że zobowiązanie wynikające z opłaty za przechowywanie broni, powstaje nie z momentem złożenia broni do depozytu bądź z upływem rocznego okresu bezpłatnego jej przechowywania w depozycie, lecz z dniem doręczenia organowi deponującemu, stosownego oświadczenia woli właściciela broni. Oświadczenie J. B. o przeniesieniu własności broni na rzecz Skarbu Państwa wpłynęło w dniu 30.10.2015 r. i z tym dniem powstało zatem zobowiązanie. Wobec tego termin płatności upłynął z dniem 24.11.2015 r. i dlatego przedawnienie zobowiązania może nastąpić dopiero z końcem 2020 roku.

Na powyższe postanowienie J. B. złożył zażalenie do Komendanta Głównego Policji, wskazując iż rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. jest niezgodne z prawem i krzywdzące. Podkreślił, iż powoływanie się przez organ policji na art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jest bezpodstawne, ponieważ nie składał broni do depozytu, lecz broń została mu odebrana siłą. Zaznaczył, iż wszystkie sprawy finansowe, faktury, rachunki, sprawy bankowe tracą moc po upływie 5 lat, a niektóre tracą moc po 3 latach bez względu na dzienniki ustaw i dlatego roszczenia WKP w Ł.są bezzasadne.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] o uznaniu zarzutu J. B. w zakresie nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. za nieuzasadniony.

W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał postanowienie Nr [...], którym nie uznał zasadności zarzutów zgłoszonych przez J. B. w piśmie z dnia 10.09.2017 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, powołując się na treść art. 33 i 34 u.p.e.a., organ egzekucyjny podzielił argumentację wierzyciela z zastrzeżeniem, że przerwanie biegu terminu przedawnienia nie nastąpiło wskutek doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, lecz wskutek dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A S.A. na podstawie zawiadomienia z dnia 31.08.2017 r. [...], o którym zobowiązany został powiadomiony w dniu 05.09.2017 r. Organ egzekucyjny podkreślił przy tym, iż zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, a w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

J. B. złożył na powyższe postanowienie zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie egzekucji. Zarzucił, że przepisywanie niewłaściwych wyjaśnień przez organ egzekucyjny jest zbędne. Jego zdaniem należy zwrócić uwagę, że: "naliczanie za przechowywanie broni jest dzienne (za każdy dzień), w związku z tym naliczona suma jest niewłaściwa. Winna być naliczona od stycznia 2013 r." Pozostałą należność należy, zdaniem strony, umorzyć z urzędu. W dalszej części zażalenia, J. B. podniósł zarzut nieprawidłowego stosowania przepisów prawa przez organy administracji publicznej oraz nadużywania władzy przez Policję.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności faktyczne oraz obowiązujący stan prawny, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, że stosownie do art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4,

4) błąd co do osoby zobowiązanego,

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1,

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W myśl art. 34 § 1 ww. ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie z art. 34 § 4 cytowanej ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Organ odwoławczy wskazał, że w analizowanej sprawie, odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...] został J. B. doręczony w dniu 05.09.2017 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu z dnia 31.08.2017 r. Nr [...] Mając na uwadze dyspozycję art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pismem z dnia 14.09.2017 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wystąpił do wierzyciela, tj. Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. o zajęcie stanowiska w przedmiocie złożonego przez zobowiązanego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzutu nieistnienia obowiązku. W dniu 02.10.2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wydał postanowienie Nr [...], którym uznał zarzut nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. za nieuzasadniony. Na powyższe postanowienie J. B. złożył zażalenie z dnia 18.10.2017 r. Do Komendanta Głównego Policji w W., który postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie wierzyciela z dnia [...]. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał w dniu [...] postanowienie Nr [...], którym powołując się na ww. postanowienie wierzyciela nie uznał zasadności zarzutów zgłoszonych przez J. B. w piśmie z dnia 10.09.2017 r.

Organ odwoławczy podkreślił, iż podstawę zarzutów złożonych przez J. B. stanowił art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w odniesieniu do zarzutów zgłoszonych w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7 - wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydając rozstrzygnięcie w sprawie złożonego przez J. B. zarzutu nieistnienia obowiązku zapłaty należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. w sposób prawidłowy oparł się na wiążącym stanowisku wierzyciela, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wyrażonym w ostatecznym postanowieniu z dnia [...] Nr [...]. Mając na uwadze dyspozycję art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny nie był bowiem uprawniony do badania zasadności złożonego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku. Uprawnień do merytorycznego badania zasadności ww. zarzutów nie posiada również organ nadzoru. Tym samym podniesiona przez stronę w zażaleniu argumentacja, zmierzająca do wykazania nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym, nie mogła wpłynąć na podjęte przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. rozstrzygnięcie analizowanej sprawy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ponownie wskazując, że nigdy nie przekazywał broni do depozytu policji i brak jest jakiegokolwiek dokumentu o jej przekazaniu, brak jest umowy o przekazaniu broni. Zaznaczył ponadto, że sprawa powinna być umorzona z racji upływu czasu – upłynęły 3 lata od przekazania broni na rzecz Skarbu Państwa. Nastąpiło zatem bezprawne naliczenie opłaty dziesięć lat wstecz i sprawa powinna być umorzona z urzędu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, postanowienie jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, przy czym sąd orzeka w granicach danej sprawy (art. 134 p.p.s.a.), co oznacza, iż nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji.

Przedmiotem sądowej kontroli legalności w niniejszej sprawie jest postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, wydane na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. W myśl art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.

W związku z analizą akt sprawy, Sąd uznał za trafny zarzut skargi odnośnie przedawnienia w części obowiązku dochodzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w dniu [...]

Na wstępie należy podnieść, iż stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Jak wynika z załączonych dokumentów, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] cofnął J. B. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej, przyznane decyzją nr [...] z dnia [...] W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł.

Z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1839) wynika wprost, iż utrata uprawnień do posiadania broni oznacza obowiązek jej niezwłocznego zbycia. W przypadku, gdy broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni. należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 1 i 3 ustawy).

W związku z upływem terminu na dokonanie powyższych czynności przez J. B., w dniu 20 marca 2008 r. broń palna będąca jego własnością, tj.:

1) dubeltówka marki IŻ 58, kal. 12/70 o nr [...],

2) dubeltówka marki IŻ 58 E, kal. 12/70 o nr [...],

3) sztucer marki GRUDZIĄDZ OWG, kal. 208 WIN o nr [...]

- została odebrana przez funkcjonariuszy KPP w W. i złożona do depozytu WPA KWP w Ł.. Okoliczność złożenia broni do depozytu potwierdza sporządzony w dniu 20 marca 2008 r. protokół przyjęcia broni i amunicji do depozytu Nr [...] (k. 30 akt admin.), który został podpisany przez J. B. jako osobę składającą broń do depozytu.

Pismami z dnia 2 kwietnia 2008 r. i 8 maja 2012 r. organ informował J. B. o wynikającym z art. 23 ust. 1 ustawy o broni i amunicji obowiązku ponoszenia opłaty za depozyt broni.

W dniu 30 października 2015 r. wpłynęło pisemne oświadczenie skarżącego o przekazaniu broni znajdującej się w depozycie KWP w Ł. na rzecz Skarbu Państwa. Pismem z dnia 4 listopada 2015 r. J. B. został poinformowany, że opłata za przechowywanie broni w depozycie za okres od dnia 26 marca 2009 r. do dnia 30 października 2015 r. wynosi 17 496,60 zł, oraz o obowiązku uiszczenia tej kwoty na wskazany w tym piśmie rachunek bankowy w terminie 14 dni. Następnie pismami z dnia: 24 listopada 2015 r., 29 grudnia 2015 r., 1 lutego 2016 r. oraz 4 marca 2016 r., skarżący był informowany o obowiązku zapłaty należności z tytułu przechowywania broni w depozycie.

W dniu 31 maja 2017 r. zostało wystawione upomnienie Nr [...] na kwotę 17 508,20 zł, natomiast [...] został wystawiony tytuł wykonawczy Nr [...], doręczony J. B. w dniu 5 września 2017 r.

W związku z prowadzoną egzekucją administracyjną pismem z dnia 10 września 2017 r. skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty kosztów przechowywania broni i amunicji w depozycie KWP w Ł. Wskazał, że nigdy nie składał broni do depozytu Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł., ponadto broń i zobowiązania pismem z listopada 2015 r. przekazał na rzecz Skarbu Państwa, a Skarb Państwa nie odrzucił darowizny, ani nie złożył zastrzeżeń. Podniósł, że Komenda Wojewódzka Policji w Ł. nie posiada pisemnej zgody na przechowywanie broni oraz umowy zlecenia ani innych dokumentów na podstawie których mogłaby wystąpić o zapłatę. Zaznaczył również, iż Komenda Wojewódzka Policji w Ł. nie występowała o należność przez 9 lat, natomiast wszystkie należności po upływie 5 lat podlegają umorzeniu z urzędu.

W związku z wniesionym zarzutem nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) Komendant Wojewódzki Policji w Ł. postanowieniem o sygn. akt. [...] z dnia [...]uznał zarzut nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie KWP w Ł. za nieuzasadniony. Stanowisko to podtrzymane zostało przez Komendanta Głównego Policji w postanowieniu z dnia [...]. Z uwagi natomiast na brzmienie art. 34 § 1 u.p.e.a., z którego wynika, iż zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, a w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o nieuznaniu zasadności zarzutów J. B.wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w dniu [...].

Podkreślić należy, iż obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika wprost z treści art. 23 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten wskazuje podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Obowiązek ten w przypadku J. B. powstał na skutek utraty pozwolenia na broń na mocy decyzji administracyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], utrzymanej w mocy przez Komendant Głównego Policji decyzją z dnia [...] Zgodnie art. 23 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, osoba która utraciła uprawnienie do posiadania broni i nie dokonała jej zbycia w terminie 30 dni, obowiązana jest ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Przy czym koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania.

Zgodzić zatem należy się z organami Policji, iż w związku z brakiem uprawnień do posiadania broni myśliwskiej, na J. B. ciążył ustawowy obowiązek zdeponowania broni i zapłaty wynikającej z tego tytułu należności, o czym skarżący był wielokrotnie informowany. Nie można przy tym podzielić poglądu J. B., iż wobec braku podpisana przez niego umowy cywilnej na depozyt broni, organ policji nie miał podstaw do naliczania opłaty za przechowywanie jego broni w depozycie. Podstawa do naliczania kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji wynika bezpośrednio z art. 23 ustawy o broni i amunicji, a złożenie broni do depozytu potwierdza sporządzony w dniu 20 marca 2008 r. protokół Nr [...] o przyjęciu broni i amunicji do depozytu (k. 30 akt admin.), który został podpisany przez J. B. jako osobę składającą broń do depozytu. Z uwagi na powyższe, po upływie roku od dnia złożenia broni w depozycie (art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji) do dnia 30 października 2015 r. (złożenie przez J. B. pisemnego oświadczenia o przekazaniu broni znajdującej się w depozycie KWP w Ł.na rzecz Skarbu Państwa) istniała podstawa prawna do obciążenia skarżącego kosztami depozytu przedmiotowej broni, jako osoby, która utraciła prawo do jej posiadania i deponującej broń w trybie określonym w art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, co wyraźnie zresztą podane zostało w protokole przyjęcia broni i amunicji do depozytu z dnia 20.03.2008 r. - podpisanym przez J. B.. Zarzut zobowiązanego, iż brak jest dokumentu potwierdzającego złożenie przez niego broni do depozytu KWP w Ł. Sąd uznał zatem za bezpodstawny. Dokumentem takim jest bowiem znajdujący się w aktach sprawy protokół z dnia 20 marca 2008 r. Nr [...] o przyjęciu broni i amunicji do depozytu, a okoliczność, iż został on sporządzony i podpisany przez zobowiązanego po przymusowym odebraniu mu broni przez funkcjonariuszy KPP w W. nie ma dla sprawy istotnego znaczenia.

Podkreślić przy tym należy, iż wyliczenie omawianej opłaty jest czynnością czysto techniczną (rachunkową) i sprowadza się do ustalenia liczby dni, przez które broń była przechowywana w depozycie i pomnożeniu jej przez stawkę dzienną opłaty. Stawkę dzienną opłaty za przechowywanie broni w depozycie określa § 11 ust. 1 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152, poz. 1609). Z przepisu tego wynika, iż za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości 1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania. Opłata określona jest pobierana od każdej sztuki broni lub broni wraz z amunicją przyjętej do depozytu na podstawie protokołu przyjęcia broni i amunicji do depozytu (§ 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Stosownie natomiast do § 12 tego aktu prawnego, opłatę, o której mowa w § 11, wpłaca się do kasy lub na rachunek bankowy jednostki deponującej, najpóźniej w dniu odbioru broni i amunicji z depozytu.

Na tle tej określonej w powołanym wyżej punkcie 1 § 1 art. 33 u.p.e.a. przesłanki przedawnienia obowiązku, zbadaniu przez Sąd podlegała również podnoszona przez skarżącego kwestia przedawnienia wskazanej w tytule wykonawczym Nr [...] opłaty za przechowywanie broni w depozycie Policji. W związku z uznaniem przez wierzyciela w postanowieniu z dnia [...] iż opłata za przechowywanie broni i amunicji w depozycie Policji jest należna za okres przechowywania broni od 26 marca 2009 r. do 30 października 2015 r., kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było ustalenie, czy opłata ta nie uległa przedawnieniu.

W tym zakresie wskazać należy, że opłaty za przechowywanie broni w depozycie, o których stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji należy zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych (p. wyrok WSA w Warszawie z 30.05.2016 r. sygn. V SA/Wa 3123/15, wyrok WSA w Poznaniu z 04.04.2018 r. sygn. IV SA/Po 62/18 i wyrok WSA w Olsztynie z 13.12.2018 r. sygn. I SA/Ol 332/18). Opłaty tego rodzaju są bowiem dochodami pobieranymi przez państwowe jednostki budżetowe (art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2077), na podstawie wskazanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji.

Natomiast zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537).

Zauważenia wymaga, że w ustawie o broni i amunicji brak jest terminu przedawnienia powyższego roszczenia. Możliwość taką wprowadziła natomiast w art. 67 ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, przy czym mając na uwadze art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.), art. 67 ustawy o finansach publicznych wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl natomiast art. 70 § 4 tej ustawy, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W niniejszej sprawie, wobec tego, że 5 letni okres od wejścia w życie ustawy o finansach publicznych upłynął z dniem 31 grudnia 2014 r., należność skarżącego za rok 2009 r. należy zdaniem Sądu uznać za przedawnioną od dnia 1 stycznia 2015 r. Wobec przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek dokonania zajęcia rachunku bankowego w A S.A. zawiadomieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r., o którym to zajęciu zobowiązany został powiadomiony dopiero w dniu 5 września 2017 r., przedawnieniu uległy również należności związane z depozytem broni za lata 2010 - 2011. Wszczęcie zatem postępowania egzekucyjnego we wrześniu 2017 r., co do opłaty za przechowywanie broni skarżącego w depozycie KWP w Ł. za lata 2009 - 2011 już po zaistnieniu przedawnienia, było wobec tego nieskuteczne, a jego dalsze prowadzenie w tym zakresie bezprzedmiotowe.

Sąd nie podzielił jednocześnie stanowiska wierzyciela, iż zobowiązanie wynikające z opłaty za przechowywanie broni, powstaje nie z momentem złożenia broni do depozytu bądź z upływem rocznego okresu bezpłatnego jej przechowywania w depozycie, lecz z dniem doręczenia organowi deponującemu, stosownego oświadczenia woli właściciela broni. Organ przyjął bowiem, iż wobec tego, że oświadczenie J. B. o przeniesieniu własności broni na rzecz Skarbu Państwa wpłynęło w dniu 30.10.2015 r. to dopiero z tym dniem powstało zobowiązanie. Zatem termin jego płatności upłynął z dniem 24.11.2015 r. i dlatego, w ocenie organów Policji, przedawnienie zobowiązania może nastąpić dopiero z końcem 2020 roku. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko nie znajduje oparcia w cytowanych wyżej przepisach ustawy o broni i amunicji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie. Paragrafy 11 i 12 rozporządzenia regulują wprost, iż opłata za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana za każdą dobę przechowywania i wpłaca się ją do kasy lub na rachunek bankowy jednostki deponującej, najpóźniej w dniu odbioru broni i amunicji z depozytu. Z przepisów tych nie wynika zatem, aby organ przechowujący broń w depozycie miał wyłącznie uprawnienie do obliczenia i pobrania opłaty dopiero w dniu odbioru broni z depozytu czy też złożenia oświadczenia o przeniesieniu jej własności na rzecz Skarbu Państwa. Dzień odbioru broni z depozytu został wskazany w rozporządzeniu jako najpóźniejszy termin do uiszczenia opłaty. Skoro opłata jest pobierana za każdą dobę przechowywania broni w depozycie, zatem terminy jej płatności również należy przyjąć jako dobowe. Po każdej dobie przechowywania broni w depozycie organ ma niewątpliwie podstawę do żądania zwrotu kosztów takiego przechowywania od podmiotu wskazanego w art. 23 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy o broni i amunicji. Wystawianie tytułu wykonawczego po każdej dobie przechowywania broni w depozycie z oczywistych względów nie byłoby racjonalne, tym niemniej mając na uwadze wynikający z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej okres przedawnienia zobowiązania, organy Policji winny wystawiać tytuły wykonawcze w takich terminach i za takie okresy, aby nie dopuścić do przedawnienia omawianej opłaty.

Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez wierzyciela w niniejszej sprawie, iż zobowiązanie wynikające z opłaty za przechowywanie broni powstaje dopiero z dniem doręczenia organowi deponującemu stosownego oświadczenia woli właściciela broni, prowadzi do sytuacji, iż osoba składająca broń do depozytu, dowiaduje się o wyliczonej kwocie opłaty za kilka lat przechowywania broni dopiero w momencie jej odbioru (podjęcia decyzji o przeniesieniu własności). W rozpatrywanej sprawie skarżący w latach 2008 - 2015 miał co prawda wysyłane informacje o obowiązku ponoszenia kosztów depozytu broni, jednak o obliczonej przez organ Policji kwocie opłaty za depozyt broni w okresie 26.03.2009 r. - 30.10.2015 r. w wysokości 17 496, 60 zł dowiedział się dopiero z pisma z 4 listopada 2015 r., doręczonego 10 listopada 2015 r. (k. 20-24 akt admin.). Jak wynika ponadto z wyjaśnień wierzyciela, upomnienie na kwotę 17 496, 60 zł wystawione zostało natomiast dopiero w dniu 31 maja 2017 r. (brak w aktach sprawy tego dokumentu i potwierdzenia jego doręczenia zobowiązanemu). Taka opieszałość organu Policji w egzekwowaniu opłaty za przechowywanie - od marca 2008 roku - broni w depozycie, jest dla Sądu niezrozumiała.

Sąd stwierdził tym samym brak uprawnienia organu egzekucyjnego do dochodzenia od skarżącego zaległości w opłatach za przechowywanie broni w depozycie za lata: 2009 - 2011.

Przedstawioną wyżej ocenę faktyczną i prawną wierzyciel oraz organ egzekucyjny powinni uwzględnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

a.l.