Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1038/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r.

Wnioskiem zawartym w skardze, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 15 lipca 2015 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 8 września 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 15 października 2015 r. wezwano skarżącego o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 9 listopada 2015 r. (data stempla pocztowego) wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 11.777 zł.

Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2015 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 6.870 zł.

Odpis ww. zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 24 listopada 2015 r.

Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2015 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 275 zł. W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie oraz wskazano rygor odrzucenia skargi.

Odpis ww. zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 7 stycznia 2016 r.

W odpowiedzi na wezwanie, w zakreślonym terminie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Przesyłka zawierająca odpis postanowienia, po jej dwukrotnym awizowaniu w dniu 6 maja 2016 r. oraz 16 maja 2016 r., została na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") uznana za doręczoną w dniu 20 maja 2016 r.

Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 14 grudnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 275 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie spowoduje odrzucenie skargi.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 6 lipca 2016 r.

Pismem z dnia 12 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Odpis ww. postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 6 grudnia 2016 r.

Wskutek wniesionego sprzeciwu z dnia 13 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego), postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 r. Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Z akt sądowych sprawy wynika, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 23 czerwca 2016 r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 14 grudnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (akta sprawy, k. 66) wynika, że zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 6 lipca 2016 r. Zatem termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu, zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianych w art. 83 § 1 p.p.s.a. upłynął z dniem 13 lipca 2016 r.

Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 12 lipca 2016 r. ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy.

W ocenie Sądu, po uprawomocnieniu się postanowienia o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bieg terminu do opłacenia skargi, wyznaczony kierowanym do strony ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi, nie zostaje przerwany, nawet jeżeli strona po doręczeniu jej takiego ponownego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (zob. postanowienia NSA: z dnia 11 stycznia 2008 r., II FZ 617/07; z dnia 16 czerwca 2016 r., II FZ 270/16; z dnia 10 czerwca 2016 r., I FZ 150/16; z dnia 9 listopada 2016 r., II FZ 697/16 - dostępne, podobnie jak inne cytowane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądowym utrwalony jest również pogląd, wyrażany tak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia 8 maja 2007 r., II FSK 649/06, z dnia 3 lutego 2009 r., I OZ 53/09; z dnia 28 lipca 2009 r., I FZ 252/09; z dnia 7 lutego 2011 r., II FSK 2274/10), jak i wcześniej Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 23 lutego 1999 r., I CKN 1064/97, OSNC 1999 nr 9, poz. 153; postanowienie z dnia 21 kwietnia 1999 r., I CKN 1461/98, OSNC 1999 nr 11, poz. 196), który Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela, zgodnie z którym z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia.

Podkreślenia wymaga, że pierwszy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych został już prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem 8 września 2015 r.

W obrocie prawnym pozostaje również prawomocne postanowienie z dnia 26 kwietnia 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy, wydane po rozpoznaniu wniosku złożonego w następstwie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.

Wskazać w tym miejscu trzeba, że stosownie do treści art. 259 § 3 p.p.s.a, jeżeli nie wniesiono sprzeciwu albo wniesiony sprzeciw został prawomocnie odrzucony, zarządzenia i postanowienia, o których mowa w § 1, mają skutki prawomocnego orzeczenia sądu. Tym samym rozstrzygnięcie kwestii wpadkowej uzyskało już moc wiążącą na dalszych etapach postępowania.

Złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy wywołuje skutek od chwili jego wniesienia, a więc nie obejmuje zwolnienia od kosztów sądowych, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem. Złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, dokonane nawet w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może zatem uchylić skutków prawomocności wydanego bezpośrednio wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Tym samym należy uznać, że zasadnie skarżący ponownie został wezwany zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2016 r. do uiszczenia wpisu od skargi, którego pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia nie uiścił.

Podnieść należy, że w zaistniałej sytuacji upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obligował Sąd do odrzucenia skargi. Odmienne działanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie skutkowałoby nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania lub nawet niemożnością jego zakończenia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.