Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 502/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-01-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Przyznano radcy prawnemu wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. L. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego L. – W. w L. z siedzibą w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. przyznać radcy prawnemu K. L. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym kwota 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; II. odmówić zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków.


UZASADNIENIE

Radca prawny K. L. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł o przyznanie wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz zwrot tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków kwoty 118 złotych poniesionych kosztów przejazdu pociągiem. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że wynagrodzenie oraz koszty przejazdu nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku dołączono dwa bilety kolejowe opiewające każdy na kwotę 59,00 złotych za przejazd w dniu 25 listopada 2016 r. klasą pierwszą na trasie Lublin – Warszawa i Warszawa - Lublin. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjny z dnia 25 listopada 2016 r. wynika, iż tego dnia wnioskodawca brał udział w rozprawie.

Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do unormowania art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z jego § 22 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 listopada 2016 r. (§ 24) zaś wyrok w niniejszej sprawie w drugiej instancji został wydany w dniu 25 listopada 2016 r. Zatem do oceny wniosku zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia.

Paragraf 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt. 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu (pkt. 2). Przy czym stosownie do unormowania § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§4 ust. 2 pkt 1 - 4). W sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek skutkujący potrzebą zastosowania §4 ust. 2 pkt 1 - 4 rozporządzenia.

Zgodnie zaś z §21 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść § 21 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli udział w rozprawie brał radca prawny, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawca prowadził niniejszą sprawę w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać z tego tytułu wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 4 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 147,60 złotych.

Jak wynika z cytowanego wyżej §2 pkt 2 rozporządzenia zwrotowi podlegają niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. Niezbędnymi wydatkami są niewątpliwie, co do zasady, koszty przejazdu do sądu środkami komunikacji publicznej (np. koleją) celem reprezentowania mocodawcy, zwłaszcza gdy sąd ten ma siedzibę w innej miejscowości niż ta, w której znajduje się kancelaria radcy prawnego. Wnioskodawca udokumentował fakt poniesienia kosztów przejazdu koleją i ich wysokość. Z protokołu rozprawy z dnia 25 listopada 2016 r. wynika, że wnioskodawca brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tak więc co do zasady wnioskodawcy przysługuje zwrot kosztów przejazdu koleją w dniu 25 listopada 2016 r. Nie mniej należy mieć na uwadze to, że ocena niezbędność odnosi się także do wysokości wydatków. Zatem to wydatki w konkretnej kwocie uznane muszą być za niezbędne. Wnioskodawca nie uzasadnił zaś dlaczego w dniu 25 listopada 2016 r. musiał podróżować klasą pierwszą, ponosząc tym samym koszty kilkakrotnie wyższe, od tych które poniósłby podróżując klasą drugą.

Z tego względu koszty przejazdu nie podlegają zwrotowi.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.