Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1064/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przedmiotem skargi H. W. w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że konsekwencją zaskarżonej decyzji jest obowiązek zbycia posiadanej przez skarżącego broni i amunicji lub jej złożenie do depozytu Policji, bądź też przekazanie jej do zniszczenia. Zdaniem pełnomocnika skarżącego łączy się to ze znacznymi wydatkami i stratami majątkowymi. Wskazał jednocześnie, że posiadanie przez skarżącego broni do czasu wydania wyroku przez Sąd nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego, albowiem skarżący daje rękojmie należytego przechowywania broni, a świadczą o tym podniesione w skardze okoliczności.

Rozpoznając powyższy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.

Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004).

Ustosunkowując się do przedstawionych przez skarżącego argumentów, należy zauważyć, że istotnie ciąży na nim obowiązek zbycia posiadanej przez niego broni. Stosownie bowiem do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. W przypadku, gdy broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, to należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji).

Zasady deponowania i niszczenia broni uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawek odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152, poz. 160). Zgodnie z § 11 tego rozporządzenia za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości 1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania. Oplata za wydanie pozwolenia na broń wynosi natomiast 242 zł. (część III pkt 12 załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.). Roczny koszt przechowywania broni w depozycie wynosi zatem 883,30 zł. Należy jednak zauważyć, że stosownie do treści art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, w przypadku złożenia do depozytu broni w związku z utratą uprawnienia do posiadania broni, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu.

W ocenie Sądu konieczność poniesienia kosztów związanych ze złożeniem broni do depozytu nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazuje na to przede wszystkim wysokość tych kosztów oraz fakt, że są one pobierane po upływie roku od złożenia broni do depozytu. Zdaniem Sądu nie można uznać, iż kwota 883,30 zł stanowi dotkliwe obciążenie dla przeciętnego obywatela, które można by rozpatrywać w kontekście znacznej szkody.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.