Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1672/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 258
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 23 ust. 1 pkt 5,  art. 40
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant Lucyna Barańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej na 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

W dniu [...] M. D. złożył w Urzędzie Skarbowym deklarację w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej (PIT-16) określając, zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej (Dz. U. nr 140, poz. 787 ze zm.), rodzaj działalności jako transport bagażowy do 2 ton.

Urząd Skarbowy W.-K. na podstawie powyższej deklaracji, z uwzględnieniem zmian w stanie zatrudnienia zgłoszonych pismem z dnia [...], decyzją z dnia [...] nr [...], ustalił M. D. stawkę zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty na 2002 r. w kwocie 316,-zł za każdy miesiąc. Organ jako podstawę prawną ustalenia stawki karty podatkowej, wskazał obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 8 listopada 2001 r. (M.P. nr 41, poz. 666), pozycja nr 2, w części V tabeli, stanowiącej załącznik nr 1 do wymienionego obwieszczenia - usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków, bez zatrudnienia zmiennika, przy użyciu samochodu o ładowności do 2 ton w miejscowości o liczbie mieszkańców powyżej pięciuset tysięcy.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-K. wszczął wobec podatnika postępowanie w sprawie spełnienia warunków do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej za 2002 r. W wyniku postępowania organ podatkowy I instancji ustalił, że podatnik świadczył w 2002 r. usługi transportowe na rzecz firmy farmaceutycznej A z siedzibą we W. Usługi były świadczone na terenie określonego rejonu (województwo l.), środkiem transportu (samochód marki Volkswagen transporter o ładowności 1070 kg) należącym do podatnika. W hurtowni podatnik pobierał wraz z towarem wystawione na daną aptekę faktury. Potwierdzeniem dostarczenia towaru była potwierdzona przez odbiorcę kopia faktury. Część aptek przekazywała podatnikowi zapłatę za dostarczony towar, wówczas wystawiał on kwit pobrania i przekazywał gotówkę hurtowni. Pojazd podatnika nie był wyposażony w taksometr. Rozliczenie się z hurtownią następowało na podstawie ustalonej przez hurtownię stawki za kilometr oraz liczby przejechanych w danym miesiącu kilometrów. Ponadto ustalono, iż podatnik nie otrzymywał dodatkowo wynagrodzenia za zbieranie zamówień klientów oraz przekazywanie ofert i materiałów handlowych. Te obowiązki stanowiły element usługi związanej bezpośrednio z transportem towarów.

Decyzją z dnia [...] nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-K. stwierdził wygaśnięcie decyzji Urzędu Skarbowego W.-K. z dnia [...] nr [...], ustalającej M. D. zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej za 2002 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, mając na uwadze przepis art.23 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.930 z późn. zm.) – dalej w skrócie: ustawa o ryczałtach oraz definicję pojazdu będącego taksówką (w tym i bagażową) zawartą w ustawie Prawo o ruchu drogowym, jak również wymagania techniczne i metrologiczne, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, w oparciu o rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 6 września 2002r. stwierdził, że podatnik na rzecz hurtowni, oprócz przewozu leków, świadczył także usługi promocji reklamy leków rozprowadzanych przez firmę, jak również przewoził gotówkę, której pobranie kwitował dowodem-kwit pobrania. Zgodnie z decyzją ustalającą zryczałtowany podatek w formie karty podatkowej, M. D. powinien świadczyć usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków, natomiast świadczył usługi transportowe oraz dodatkowe, których zakres wykraczał poza zakres objęty opodatkowaniem w formie karty podatkowej. Ustalenia te skutkowały zastosowaniem art. 40 ust.1 pkt 1 ustawy o ryczałtach i art. 258 §1 pk4 i §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U z 2005 r. nr 8, poz.60 z późn. zm.) – dalej w skrócie Op i stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji ustalającej M. D. stawkę karty podatkowej na 2002 r.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji i podniosła błędne i niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego. Odwołujący się zarzucił naruszenie:

- art. 4 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 5 oraz art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy o ryczałtach,

- art. 122, art. 180 i art. 187 Op.

W uzasadnieniu strona podniosła, że organ podatkowy I instancji bezpodstawnie uznał, ustalony w toku postępowania sposób wykonywania usługi (tj. brak taksometru, rozliczanie się stawką kilometrową ustaloną w drodze negocjacji ze zlecającym usługę, pobranie należności za dostarczony towar) za naruszenie zasad opodatkowania w formie karty podatkowej. Zdaniem strony organ I instancji swoje wnioski oparł przede wszystkim na zawartej w ustawie Prawo o ruchu drogowym definicji taksówki, podczas gdy w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie tylko przepisy rozporządzenia Rady Ministrów dotyczące Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Klasyfikacja ta nie operuje pojęciem "usługi taksówki bagażowej", a pojęciem "transport drogowy towarów pojazdami uniwersalnymi". Zatem, w ocenie strony, w sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyjaśniające pojęcia; taksówka i taksometr. Odwołujący się wyraził również pogląd, że taksometr jest jedynie urządzeniem i nie może decydować o tym, czy usługa wykonywana przez podatnika mieści się, czy też nie, w zakresie usług taksówki bagażowej. Według strony, pojęcie taksometru odnosi się jedynie do sposobu obliczania należności. Strona wskazała, że stawka kilometrowa, ustalona ze zleceniodawcą, dotyczyła wyłącznie przejechanych kilometrów, w związku z wykonywanymi usługami transportowymi, a nie obejmowała wykonania usług dodatkowych.

Strona, odwołując się do uregulowań dotyczących usług rzemieślniczych opisanych w załączniku nr 4 ustawy o ryczałtach, wskazała, iż w skład usługi podstawowej wchodzą inne prace i usługi towarzyszące, niezbędne do całkowitego wykonania usługi. Zastosowanie takiej samej wykładni do usług taksówki bagażowej pozwoli na przyjęcie, iż usługa ta może obejmować także dostarczanie ulotek, reklam czy okazyjnie gotówki przy świadczeniu usługi podstawowej. Strona na potwierdzenie przedstawionego stanowiska powołała również opinię Głównego Urzędu Statystycznego w Warszawie z dnia [...] oraz decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia [...].

Dyrektor Izby Skarbowej we W. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że z ustaleń organów podatkowych wynika, iż podatnik prowadził obok usług transportowych inną działalność gospodarczą, w związku z czym nie może on być opodatkowany w formie karty podatkowej.

Organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż podatnik w dniu [...] podpisał z A spółka z o.o. umowę o świadczenie usług, w której podjął się wykonywać na rzecz w/w firmy następujące usługi (pkt 3 umowy):

- dostarczanie towarów do klientów zgodnie z otrzymanymi dokumentami sprzedaży własnym transportem i na własny koszt,

- zbieranie zamówień na dostawy towaru i przekazywanie ich spółce A, w celu przygotowania towaru do ekspedycji,

- przekazywanie ofert handlowych i materiałów reklamowych przygotowanych i przekazanych dla klientów przez spółkę A.

Zgodnie z umową podatnik za powierzony towar ponosił pełną odpowiedzialność materialną (pkt 4 umowy), a za wykonanie zlecenia otrzymywał wynagrodzenie uzależnione od ilości przejechanych kilometrów (pkt 6.1 umowy). Z wyjaśnień strony wynika ponadto, że pobierała także należności za dostarczony towar i dokonywała rozliczeń tych należności w stosunku do części aptek. Obowiązywanie wymienionej wyżej umowy w całym 2002 roku i wykonywanie na jej podstawie usług, potwierdziła A spółka z o.o. w piśmie z dnia [...].

W związku z tymi ustaleniami organ odwoławczy uznał, że zakres faktycznie wykonywanych przez stronę usług jest szerszy niż wskazany we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, a podatnik o zmianach tych nie zawiadomił organu podatkowego. Zgodnie z art 40 ust.1 pkt 3 ustawy o ryczałtach, jeśli podatnik nie zawiadomi w terminie 7 dni organu podatkowego o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym organ podatkowy stwierdza wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej.

Ustosunkowując się do wyjaśnień podatnika zawartych w odwołaniu, iż wyżej wymienione czynności wchodziły "w skład usługi podstawowej" i były niezbędne do wykonania tej usługi, organ wyjaśnił, że usługi polegające na pobieraniu i przekazywaniu gotówki od klientów za dostarczony towar zostały zakwalifikowane zgodnie z PKWiU w grupowaniu 65.12.10 w sekcji J "Usługi pośrednictwa finansowego". Zdaniem organu, podatnik podejmując działalność w tym zakresie, był zobowiązany zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o ryczałtach, powiadomić organ podatkowy o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, że jakkolwiek w ustawach podatkowych brak definicji terminu "usługi taksówkowe", to jednak pojęcie "taksówka" zostało zdefiniowane w art.2 pkt 43 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm.). Z powołanego przepisu wynika, że pod pojęciem "taksówki" należy rozumieć pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatę, ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 tony (taksówka bagażowa). Definicję terminu "taksówka" zawiera także rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 6 września 2002 r. w sprawie wymagań technicznych i metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 145, poz. 1220). Przepis § 1 pkt 2 w związku z pkt 1 tego rozporządzenia stanowi, iż pod pojęciem taksówki należy rozumieć pojazd służący do usługowego prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób i ładunków wyposażony w taksometr tj. elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania, według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów strony odnośnie naruszenia przez organ podatkowy I instancji przepisów art.4 ust. 1 i art. 23 ust.1 pkt 5 ustawy o ryczałtach, argumentując, że w PKWiU w Dziale 60 "Usługi transportu lądowego i rurociągowego" pod symbolem 60.24 "usługi drogowego transportu towarowego" wyróżniono: "usługi taksówek bagażowych" (symbol 60.24.22-00.10) oraz "przewóz pozostałych towarów pojazdami niewyspecjalizowanymi gdzie indziej nie sklasyfikowanymi" (symbole 69.24-22-00.90). Oznacza to, że usługi przewozowe zostały zróżnicowane także na gruncie PKWiU.

Za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut naruszenia przepisu art.40 ust.1 pkt 1 o ryczałtach, bowiem faktyczny zakres prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej ustalono dopiero w toku prowadzonego postępowania podatkowego i stwierdzono, że odbiega on od przedstawionego we wniosku złożonym na formularzu PIT-16. Zdaniem organu odwoławczego istniały zatem podstawy do wydania przez organ podatkowy I instancji decyzji w oparciu o ten przepis.

Za bezpodstawny uznał organ zarzut naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego art.122, art.180 i art.187 ustawy Op, gdyż podczas przeprowadzonego postępowania organ podatkowy I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, który stał się podstawą do wydania skarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając im naruszenie przepisów:

- art.40 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy o ryczałtach, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

- art.258 §3 Op i art.40 ust.2 pkt 1 ustawy o ryczałtach, poprzez powołanie w treści decyzji dwóch podstaw prawnych wydania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na 2002 r.,

- art.30 ust.1 i ust.2 ustawy o ryczałtach w związku z art.165 §3 Op, poprzez bezzasadne stwierdzenie, iż strona skarżąca, składając wniosek o opodatkowanie na zasadach karty podatkowej, zgłosiła dane niezgodne z rzeczywistością, pomimo że organ podatkowy nie przeprowadził w powyższym zakresie postępowania wyjaśniającego,

- art.122 oraz art.187 § 1 Op, poprzez brak podjęcia wszelkich działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności rzeczywistego charakteru usług świadczonych przez stronę skarżącą,

- art.23 ust.1 pkt 5 w związku z poz. 2 Załącznika nr 3 do ustawy o ryczałtach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż usługi świadczone przez stronę skarżącą nie podlegały opodatkowaniu na zasadach karty podatkowej.

W uzasadnieniu skargi strona zwróciła uwagę na fakt, że organ podatkowy I instancji jako podstawę prawną wydania decyzji powołał przepis art.258 § 1 pkt 4 i § 2 Op oraz art.40 ust.1 pkt 1 ustawy o ryczałtach, natomiast organ odwoławczy utrzymując decyzję organu podatkowego I instancji, oparł uzasadnienie swego rozstrzygnięcia na przepisie art.40 ust.1 pkt 3 ustawy o ryczałtach. W związku z tym skarżący wskazał, że obie wymienione wyżej podstawy prawne wydania decyzji o wygaśnięciu karty podatkowej, przewidują odmienne skutki prawne i oba wskazane przepisy nie mogą jednocześnie stanowić podstawy prawnej od wydania decyzji. Zdaniem strony, w obu decyzjach brak jest rzeczywistej podstawy prawnej wydania decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W ocenie skarżącego, w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania, ani przepisy art.40 ust.1 pkt 1, ani przepisy art.40 ust.1 pkt 3 ustawy o ryczałtach.

W ocenie skarżącego, zgromadzone w sprawie dokumenty nie dowodzą, iż zakres usług świadczonych przez skarżącego, był szerszy niż usługi podlegające opodatkowaniu w formie karty podatkowej. Skarżący zarzucił, że organy podatkowe w sposób całkowicie dowolny zinterpretowały zarówno treść zeznań złożonych przez skarżącego w charakterze strony, jak również łączącego podatnika i A spółka z o.o. stosunku prawnego. Podniósł również, że organy nie podjęły żadnych czynności dowodowych zmierzających do ustalenia, na czym rzeczywiście polegały czynności pomocnicze związane bezpośrednio ze świadczoną usługą (m.in. nie wystąpiły do Urzędu Statystycznego w Ł. celem uzyskania opinii interpretacyjnej).

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych, że świadczone przez niego usługi nie były usługami taksówkowymi. Zdaniem strony skarżącej z art.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wynika, iż przepisy te nie mogą stanowić podstawy do dokonywania kwalifikacji usług uregulowanych odrębnymi przepisami, a w szczególności przepisami prawa podatkowego.

Odpowiadając na zarzuty skargi, Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art.1 ust.2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kryterium legalności przewidziane w art.1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie upsa.

Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, iż nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie sporne są dwie kwestie.

Pierwsza, to czy organy podatkowe w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz przyjętą definicję pojęcia "usługi taksówkowe", zasadnie uznały, że faktycznie świadczone przez stronę skarżącą usługi nie spełniały warunków do opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej.

Druga, to czy w rozpoznawanej sprawie wystąpiły podstawy do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej skarżącemu stawkę karty podatkowej na 2002 r.

Zgodnie z art.23 ust.1 pkt 5 ustawy o ryczałtach, zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu - w warunkach określonych w części V tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy o ryczałtach. W części V tabeli zostały wymienione usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków przy użyciu samochodu ciężarowego o dopuszczalnej ładowności do 2 ton. Zatem opodatkowanie w formie karty podatkowej nie przysługuje w przypadku świadczenia dowolnych usług transportowych przy użyciu samochodu o dopuszczalnej ładowności do 2 ton – muszą to być usługi o charakterze taksówkowym.

Stosowanie do art.25 ust.1 pkt 4 ustawy o ryczałtach podatnicy prowadzący działalność, o której mowa w art.23, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli nie prowadzą, poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art.23, innej pozarolniczej działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności, o której mowa w art.6 ust.2. Oznacza to, iż warunkiem skorzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej jest prowadzenie wyłącznie jednego z rodzajów działalności wymienionych w art.23 ust.1 pkt 1-11 ustawy o ryczałtach, z zachowaniem warunków określonych w tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do tej ustawy.

W ustalonym w sprawie stanie faktycznym bezsporne jest, że M. D. w dniu [...] podpisał ze spółką z o.o. A umowę o świadczenie usług, w której podjął się wykonywać na rzecz w/w firmy usługi polegające na:

- dostarczaniu towarów do klientów zgodnie z otrzymanymi dokumentami sprzedaży własnym transportem i na własny koszt,

- zbieraniu zamówień na dostawy towaru i przekazywanie ich spółce z o.o. A, w celu przygotowania towaru do ekspedycji,

- przekazywaniu ofert handlowych i materiałów reklamowych przygotowanych i przekazanych dla klientów przez spółkę A.

Z umowy tej oraz zeznań złożonych przez stronę wynika, że M. D. pobierał również należności za dostarczony towar i dokonał rozliczeń tych należności w stosunku do części aptek. Bezsporne jest również, że skarżący świadczył usługi polegające na przewozie towarów, przystosowanym do tego celów samochodem o dopuszczalnej ładowności do 2 ton, a opłata należna za wykonane usługi obliczana była w oparciu o ustaloną stawkę za 1 km oraz ilość przejechanych kilometrów.

W ocenie strony powyższa usługa jest analogiczna do usług świadczonych z wykorzystaniem taksometru, a różni się jedynie techniką obliczania należnego wynagrodzenia, natomiast w ocenie organów podatkowych, świadczone przez stronę usługi nie są usługami taksówkowymi w zakresie przewozu ładunków.

Odnosząc się do pierwszej ze spornych między stronami kwestii Sąd przyjął, iż skoro ustawodawca posługuje się pojęciem "usługi taksówkowe", to należy zakładać, że czyni to w sposób celowy i że chodzi mu o specyficzny rodzaj usług transportowych. Ustawa regulująca opodatkowanie w formie karty podatkowej nie zawiera definicji pojęcia "usług taksówkowych". Zasadnym jest zatem odniesienie się do potocznego rozumienia tego pojęcie. Według Nowego słownika języka polskiego pod redakcją E. Soból, Warszawa 2003, s. 177 – taksówka jest to samochód do przewozu osób lub ładunków za opłatą według wskazań licznika. Powołany przez organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach przepis art.2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nadaje podobne znaczenie temu pojęciu stanowiąc, iż taksówka to pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą ładunków o masie nie przekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa). Również przytoczona przez organy definicja "taksówki" zawarta w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 6 września 2002 r. w sprawie wymagań technicznych i metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne wskazująca, że pod pojęciem taksówki należy rozumieć pojazd służący do usługowego prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób i ładunków wyposażony w taksometr tj. elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania, według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki (§ 1 pkt 2 w związku z pkt 1), pozostaje w zgodzie z potocznym rozumieniem pojęcia "usług taksówkowych".

Definicje legalne zawarte w innych aktach prawnych niż ustawy podatkowe są zbieżne z potocznym rozumieniem tego pojęcia, brak zatem podstaw do postawienia organom podatkowym zarzutu o zastosowaniu niewłaściwej definicji "usług taksówkowych". Podobne rozumienie pojęcia "usługi taksówkowe" przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 995/05 (LEX nr 188450) "...zasady doświadczenia życiowego wskazują, że taksówka jest to pojazd używany do prowadzenia działalności polegającej na przewozie osób lub ładunków. Osoby wykonujące tę działalność oczekują na klientów w oznaczonych miejscach – postojach taksówek lub ewentualnie pod numerami telefonów. Z racji tego dobór klientów ma charakter przypadkowy i niezaplanowany, a ta cecha z kolei wyklucza możliwość stałego świadczenia przez osobę wykonującą usługi taksówkowe usług np. inkasa".

W rozpatrywanej sprawie skarżący zawarł ze spółką z o.o. A umowę o stałe świadczenie usług, a zatem zleceniodawca nie był okazyjnym klientem skarżącego; ponadto strona wykonywała wiele innych elementów niż sam przewóz towarów na adres wskazany przez okazyjnego klienta, co pozwoliło zakwalifikować organom powyższą działalność, jako działalność inną niż świadczenie usług taksówkowych. Słusznie zatem organy podatkowe uznały, że faktycznie wykonywane przez skarżącego usługi nie mieszczą się w pojęciu usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków o jakich mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ryczałtach.

Powołane przez stronę: opinia Głównego Urzędu Statystycznego w Warszawie z dnia 4 listopada 2005 r. oraz decyzja Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia [...] odnoszą się do usług transportowych, a nie do usług taksówkowych, nie mają zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Stosownie do art.36 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy o ryczałtach podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić urząd skarbowy o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, w tym takich, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. Podejmując działalność na podstawie zawartej ze spółką z o.o. A umowy, podatnik zobowiązany był zatem, zgodnie z powołanym przepisem, w terminie określonym w art.36 ust.7 ustawy o ryczałtach, powiadomić organ podatkowy o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o opodatkowanie w formie karty podatkowej. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art.29 ust.1 ustawy o ryczałtach, jeśli do końca każdego roku podatkowego objętego opodatkowaniem w formie karty podatkowej, podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej uważa się, że prowadzi nadal działalność w tej formie. Organ podatkowy ustalając skarżącemu stawkę karty podatkowej na 2002 r., zgodnie z powołanym wyżej przepisem, przyjął dane wskazane we wniosku o opodatkowanie w formie karty podatkowej, zaktualizowane pismem z dnia 27 czerwca 1996 r. Uzasadnione jest zatem stanowisko, iż podatnik nie zawiadomił organu podatkowego o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. Organ odwoławczy prawidło w uzasadnieniu decyzji wskazał jako podstawę do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej na 2002 r. art.40 ust.1 pkt 3 ustawy o ryczałtach. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy organy podatkowe w toku postępowania ustalą, że faktycznie wykonywane przez podatnika w danym roku podatkowym usługi nie spełniają warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, a podatnik w ustawowym terminie o okolicznościach tych nie powiadomił organy podatkowego. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy ponownie rozstrzyga sprawę, jest zatem uprawniony do wskazania na inną, niż w decyzji organu I instancji, podstawę rozstrzygania w sprawie.

Zastosowanie art.40 ust.1 pkt 1 ustawy o ryczałtach wymaga ustalenia w toku postępowania, iż już we wniosku o opodatkowanie w formie karty podatkowej podatnik wykazał dane niezgodne ze stanem faktycznym. Takich ustaleń organy podatkowe w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie dokonały. Nie wystąpiły zatem przesłanki uzasadniające powołanie się na art.40 ust.1 pkt 1 ustawy o ryczałtach.

Jednocześnie należy wskazać, iż skutki wynikające z zastosowania zarówno art.40 ust.1 pkt 1, jak i art.40 ust.1 pkt 3 ustawy o ryczałtach są takie same dla podatnika – stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej. W tym stanie prawnym nawet niewłaściwe powołanie przez organ pkt 1 art.40 ust.1 zamiast pkt 3 nie dawałoby podstaw do uchylenia decyzji, gdyż naruszenie prawa procesowego nie mogło w sposób istotny wpłynąć na wynik sprawy.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut nieprawidłowego powołania przez organy podatkowe dwóch podstaw prawnych do wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej na 2002 r. tj. art. 258 §3 Op i art. 40 ust.2 pkt 1 ustawy o ryczałtach.

Zdaniem strony każdy z tych przepisów określa odmienne skutki wydania takiej decyzji. W ocenie Sądu, powołane przepisy uzupełniają się. Decyzja ustalająca stawkę karty podatkowej ma charakter konstytutywny. Zobowiązanie podatkowe powstaje na skutek wydania decyzji. Konsekwencje wydania decyzji stwierdzającej wygaśniecie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej określa zarówno art. 258 §3 Op, jak i art. 40 ust. 2 ustawy o ryczałtach. Pierwszy z powołanych przepisów (art.258 Op) stanowi, iż decyzja, której wygaśnięcie stwierdzono przestaje obowiązywać od dnia jej doręczenia podatnikowi tj. do dnia kiedy weszła do obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie decyzję ustalającą stawkę karty podatkowej doręczono stronie 18 stycznia 2002 r. i z tym dniem zgodnie z art. 258 §3 Op decyzja ta nie obowiązuje. Jednocześnie art.40 ust.2 pkt 1 ustawy o ryczałtach wskazuje, iż za cały rok podatkowy podatnik zobowiązany jest opłacać podatek dochodowy na zasadach ogólnych.

W ocenie Sądu, organy podatkowe w trakcie przeprowadzonego postępowania nie naruszyły również przepisów procesowych, tj. przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 Op. Bezpodstawny jest zdaniem Sądu zarzut skarżącego, iż organy podatkowe nie podjęły wszelkich działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności rzeczywistego charakteru świadczonych przez stronę skarżącą usług. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony przez organy podatkowe w stopniu pozwalającym na jednoznaczne stwierdzenie, że skarżący wykonywał usługi o szerszym zakresie niż usługi taksówkowe, co skutkowało utratą prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Organy podatkowe zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, a w swoich decyzjach wyjaśniły stan sprawy i odniosły się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Organy oceniły wszystkie dowody przeprowadzone w postępowaniu, w tym powołaną w odwołaniu opinię Głównego Urzędu Statystycznego.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 151 upsa – oddalił skargę.