Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 978/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. S.A. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 528/15 w sprawie ze skargi W. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 528/15 oddalił skargę W. S.A. w L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Starosta J. wydał w dniu [...] listopada 2011 r. decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Odwołanie od decyzji wniosła D. S. wskazując, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie spełnia wymagań wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Do terenu tej inwestycji nie włączono, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy jej działki o nr [...] i [...]. Działki odwołującej się nie zostały wykupione.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze, wskazując, że D. S. nie była stroną postępowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpatrzeniu skargi D. S., wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 150/12 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że decyzja organu drugiej instancji została wydana z naruszeniem prawa. Podkreślił, że podstawę prawną ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), zgodnie z którym, stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Sąd wskazał, że chociaż w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane mowa jest wyłącznie o właścicielu nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, to prawo do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w charakterze strony mają również niebędący inwestorami właściciele nieruchomości, na których ma być zrealizowana inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę. Skoro prawo do wypowiadania się we wszelkich kwestiach będących przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę powinien mieć zagwarantowane "sąsiad inwestycji", to tym bardziej powinien je mieć właściciel nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana. Zdaniem Sądu, istotne znaczenie dla określenia zakresu niniejszego postępowania ma okoliczność, że decyzja organu pierwszej instancji obejmuje wyłącznie pozwolenie na realizację pierwszego - jak stwierdził Sąd - z trzech etapów inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Sąd wskazał, że w myśl art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy dla całego zamierzenia budowlanego. Stwierdził, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany, inwestor może uzyskać pozwolenie na budowę wybranych obiektów lub zespołu obiektów, jeżeli mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Wskazał, że ustawodawca zastrzegł w takim przypadku, że inwestor zobowiązany jest do takiego wniosku dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Dzięki temu rozwiązaniu organ rozpoznający wniosek o pozwolenie na budowę, dotyczący określonego etapu inwestycji, ma możliwość ocenić, czy całość zamierzenia nie naruszy ładu przestrzennego na danym terenie. Organ ma wówczas obowiązek sprawdzić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. W sprawach dotyczących poszczególnych etapów zamierzenia inwestycyjnego projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego nie może podlegać wielokrotnemu zatwierdzeniu decyzją administracyjną, czego - zdaniem Sądu - organy w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę. Zdaniem Sądu nie można akceptować stanowiska, że zatwierdzenie projektu budowlanego w części obejmującej projekt zagospodarowania podlega kilkakrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu, wobec możliwości podniesienia zarzutu z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Aby całe zamierzenie budowlane w kształcie przedstawionym w projekcie zagospodarowania działki lub terenu mogło być zrealizowane, inwestor powinien przedstawić oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych projektem zagospodarowania terenu, czyli dla całego zamierzenia budowlanego, co stwarza realne podstawy do uzyskania pozwoleń na budowę dla pozostałych obiektów planowanych do realizacji w następnych etapach. W przeciwnym razie brak by było jakichkolwiek gwarancji, że inwestor w przyszłości będzie realizował wszystkie obiekty, które były zaplanowane w decyzji o warunkach zabudowy, a nie tylko niektóre, dowolnie przez siebie wybrane. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji udzielił pozwolenia na realizację pierwszego etapu inwestycji - tj. na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych ze zjazdem publicznym oraz infrastrukturą zewnętrzną na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...]. Tymczasem, z dołączonych do akt sprawy dokumentów, w tym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz projektu zagospodarowania terenu, wynika, że cała inwestycja, która, według zamierzeń inwestora, ma być realizowana w trzech etapach, obejmuje działki o nr.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], 2269/2, 3085/5, 2272/5, 2278/8, 2281/6, 2286/8, 2287/8, 2289/3, 2289/4, 2290/3, 2291/4, 2291/5, 2293/7, 2293/8, 2294/5, 2294/6 i część działki nr 4274 położonych przy ul. S. Dwie z wymienionych działek - działki o nr.: [...] i [...] stanowią własność skarżącej. Według Sądu z części tekstowej i graficznej projektu zagospodarowania terenu wynika, że działki te są objęte drugim etapem przedmiotowej inwestycji. Projektowane są na nich tereny zieleni rekreacyjnej wokół budynków wielorodzinnych. Skoro działki będące własnością skarżącej stanowią część terenu projektowanej inwestycji, to biorąc pod uwagę fakt, że decyzja zezwalająca na realizację pierwszego etapu inwestycji, zatwierdza plan zagospodarowania terenu dla całej inwestycji, nie można odmówić skarżącej przymiotu strony postępowania w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2334/12 oddalił skargę kasacyjną W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo - Akcyjna w L. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że Sąd Wojewódzki oceniając status odwołującej w przedmiotowej sprawie uznał ją za stronę nie dlatego, że nieruchomość będąca jej własnością znajduje się w obszarze oddziaływania obiektów objętych pozwoleniem na budowę lecz dlatego, że nieruchomość ta wchodzi w skład terenu przewidzianego na realizację inwestycji jako całości. W przypadku, gdy inwestor nie nabywa prawa do dysponowania wszystkimi nieruchomościami przewidzianymi w ramach całości przedsięwzięcia budowlanego, a jednocześnie decyduje się na etapowanie inwestycji, to w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ustalenie kręgu stron musi się odbyć z uwzględnieniem stanu własności gruntu przewidzianego pod inwestycję w całości, a nie tylko co do wybranych obiektów budowlanych.

Mając na uwadze powyższą ocenę prawną NSA, Wojewoda w piśmie z dnia [...] września 2014 r. zwrócił się do W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L., o przedłożenie oświadczenia o posiadanym przez spółkę prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do działek nr [...] i [...], położonych przy ul. S. w J.

W odpowiedzi W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L. poinformowała, że pozwolenie na budowę, będące przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu odwoławczym zostało przeniesione na rzecz W. S.A. z siedzibą w L. W konsekwencji Wojewoda [...] w piśmie z dnia [...] października 2014 r. zwrócił się do W. S.A. z siedzibą w L. o przedłożenie oświadczenia o posiadanym przez spółkę prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do działek nr [...] i [...].

W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. W. S.A. z siedzibą w L. wskazała, że wstąpiła w prawa i obowiązki spółki W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L., a z treści decyzji pozwolenia na budowę, jak i z samej treści decyzji przenoszącej prawa i obowiązki ze spółki W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L. na rzecz W. S.A. z siedzibą w L. nie wynikał obowiązek nabycia działki od D. S. i spółka nie była do tego zakupu zobowiązana ani z mocy orzeczeń administracyjnych, ani z mocy własnego zobowiązania. Natomiast całość zagadnienia wskazanego przez Wojewodę [...] w piśmie z dnia [...] października 2014 r. jest dla Spółki dużym zaskoczeniem.

W związku z nieprzedłożeniem przez W. S.A. z siedzibą w L. prawa do dysponowania działkami nr [...] i [...], Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty J. z dnia [...] listopada 2011 r. i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W. S.A. z siedzibą w L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę stwierdzając, że nie jest ona zasadna. W związku bowiem z tym, że W. S.A. z siedzibą w L. wskazała, że wstąpiła w prawa i obowiązki spółki W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L., wynikające z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, to podmiot, na który decyzja ta została przeniesiona, bierze udział w postępowaniu, w miejsce dotychczasowej strony. Toczące się postępowanie administracyjne i sądowe w żaden sposób nie może dotyczyć interesu prawnego dotychczasowego inwestora, natomiast jego wynik będzie mieć wpływ na prawa i obowiązki podmiotu, na którego przeniesiona została decyzja i ten podmiot bierze udział w postępowaniu.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2012 r., potwierdzonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r., bowiem W. S.A. z siedzibą w L. nie przedłożyła oświadczenia o prawie do dysponowania działkami [...] i [...]. Stosownie natomiast do treści art. 4 ustawy - Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W konsekwencji prawidłowo Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty J. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła W. S.A. z siedzibą w L. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i w konsekwencji:

- niepoddanie gruntownej analizie wszystkich aspektów niniejszej sprawy, w których są wątpliwości i w których ustalenia organu, tj. Wojewody [...] w zaskarżonej decyzji są odmienne od wniosków i twierdzeń skarżącej Spółki, bądź które to wątpliwości zostały pominięte przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, tj., że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 150/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2334/12, na jaki powoływał się organ, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zapadły wobec spółki W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L., nie zaś wobec skarżącej Spółki, stroną w ww. postępowaniu sądowo administracyjnym była spółka W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L., co więcej, postępowanie po uchyleniu decyzji Wojewody [...] było prowadzone wobec tego pierwszego podmiotu, nie zaś wobec skarżącej Spółki i Wojewoda po otrzymaniu pisma skarżącej Spółki z dnia [...] listopada 2014 r., jak również pisma W. N. Sp. z o.o. [...] Spółki Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L. nie podjął w tym zakresie żadnych czynności mających na celu wyjaśnienie zaistniałej sytuacji,

- nieprzeanalizowanie przez Sąd zarzutów zamieszczonych w skardze, tj. naruszenia przepisów postępowania: art. 10 § 1, art. 7 w związku. z art. 77 , art. 107, art. 8 i art. 9 K.p.a., przez nieodniesienie się do nich, nieskonfrontowanie ich z ustaleniami organu i materiałem dowodowym sprawy,

- niedokonanie oceny zasadności ww. zarzutów skarżącej Spółki w aspekcie wpływu na legalność kontrolowanego aktu,

- niewskazanie na jakiej podstawie prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dokonał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenia, iż "W związku z tym, że W. S.A z siedzibą w L. wskazała, że wstąpiła w prawa i obowiązki spółki W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L., wynikające z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, to oczywistym jest, że podmiot, na który decyzja ta została przeniesiona, bierze udział w postępowaniu w miejsce dotychczasowej strony. Toczące się postępowanie administracyjne i sądowe w żaden sposób nie będzie dotyczyć interesu prawnego dotychczasowego inwestora, natomiast jego wynik będzie mieć wpływ na prawa i obowiązki podmiotu, na którego przeniesiona została decyzja i ten podmiot bierze udział w postępowaniu" (tak: uzasadnienie str. 9);

co w konsekwencji skutkowało oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargi złożonej przez skarżącą Spółkę,

2) art. 10 § 1 K.p.a. w związku. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niezastosowanie ww. przepisów przy wydaniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargi złożonej przez skarżącą Spółkę,

3) art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niezastosowanie ww. przepisów przy wydaniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co w "konsekwencji skutkowało oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargi złożonej przez skarżącą Spółkę,

4) art. 107 w związku z art. 8, art. 9 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niezastosowanie ww. przepisów przy wydaniu zaskarżonego wyroku, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargi złożonej przez skarżącą Spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w podstawach skargi kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa należy uznać za bezzasadne. Sprowadzają się one do polemiki z rozstrzygnięciem zaskarżonego wyroku nie opartej na regulujących tą problematykę przepisach materialnoprawnych. Stanowisko skarżącej Spółki sprowadza się w zasadzie do błędnego twierdzenia, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 150/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2334/12, na który powoływał się organ, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym wyroku, zapadły wobec spółki W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L., nie zaś wobec skarżącej Spółki. Spółka pomija jednak całkowicie, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, warunkiem przeniesienia decyzji na rzecz innego podmiotu jest przejęcie przez niego wszystkich warunków zawartych w tej decyzji, a także wszystkich odnoszących się do adresata tej decyzji (inwestora) wymogów zawartych w obowiązujących przepisach. Jednym z tych wymogów jest powołany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 150/12 wymóg zawarty w art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, w myśl którego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy dla całego zamierzenia budowlanego. Aby całe zamierzenie budowlane w kształcie przedstawionym w projekcie zagospodarowania działki lub terenu mogło być zrealizowane, inwestor powinien przedstawić oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych projektem zagospodarowania terenu, czyli dla całego zamierzenia budowlanego, co stwarza realne podstawy do uzyskania pozwoleń na budowę dla pozostałych obiektów planowanych do realizacji w następnych etapach. W przeciwnym razie, tak jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 150/12 brak by było jakichkolwiek gwarancji, że inwestor w przyszłości będzie realizował wszystkie obiekty, które były zaplanowane w decyzji o warunkach zabudowy, a nie tylko niektóre, dowolnie przez siebie wybrane.

Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 30 ust. 4 K.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Zmiany w składzie stron niniejszego postępowania są skutkiem zmian w sytuacji prawnej strony postępowania, a w szczególności związanych z sytuacją, w której w postępowaniu dotyczącym praw zbywalnych w razie zbycia prawa w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. W. S.A. z siedzibą w Lublinie, jak sama przyznała, wstąpiła w prawa i obowiązki spółki W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L. w odniesieniu do realizacji inwestycji, której dotyczy rozpatrywana sprawa i w konsekwencji jest następcą proceduralnym tej Spółki. Tak więc ocena prawna zawarta w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2012 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r. odnosi się do W. S.A. z siedzibą w L. Prawidłowo przyjął więc Sąd pierwszej instancji, że organ administracji w ramach prowadzonego na nowo postępowania był związany oceną prawną zawartą w ww. wyrokach i zobowiązany do wykonania wynikających z niej wskazań co do dalszego postępowania w odniesieniu do W. S.A. z siedzibą w L. Nie ma więc też podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 151 P.p.s.a.

Nie może odnieść skutku także zarzut naruszenia art. 10 § 1, art. 7, art. 77 oraz art. 107 w związku z art. 8 i 9 K.p.a. oraz z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Do uchylenia zaskarżonego wyroku nie jest wystarczające powołanie się na naruszenie przepisów postępowania, konieczne jest bowiem wykazanie, że naruszenie to miało wpływ na wynik postępowania, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Należy mieć na uwadze, że art. 10 § 1 K.p.a. dotyczy ochrony zasady czynnego udziału strony w postępowaniu polegającej na umożliwieniu stronie skarżącej zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w obu instancjach. Stwierdzenie naruszenia art. 10 K.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy następuje w przypadku wykazania, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem doprowadziło do uniemożliwienia składania wniosków dowodowych oraz podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej. Skarżąca kasacyjnie Spółka zarzucając naruszenie art. 10 K.p.a. nie wykazała, że gdyby do naruszenia tego przepisu nie doszło, to najprawdopodobniej zostałoby wydane odmienne rozstrzygnięcie. W trakcie postępowania odwoławczego, w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., W. S.A. z siedzibą w L. wskazała jedynie, że wstąpiła w prawa i obowiązki spółki W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L. Jednocześnie błędnie przyjęła, że z treści decyzji przenoszącej prawa i obowiązki ze spółki W. N. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L. na rzecz W. S.A. z siedzibą w L. nie wynikał obowiązek nabycia działki nr [...] oraz [...] i Spółka nie była do tego zakupu zobowiązana z mocy powołanych wyżej orzeczeń administracyjnych.

Bez znaczenia jest natomiast podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność pominięcia przez Wojewodę [...] faktu rozpoczęcia procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem ocena prawna WSA w Lublinie zawarta w wyroku z dnia 24 maja 2012 r. oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r. była konsekwencją zastosowania w sprawie art. 33 ust. 1 i art. 40 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a nie ustaleń planu miejscowego, czy też ustaleń decyzji o warunkach zabudowy.

Uzasadnionych podstaw pozbawiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który określa warunki jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Przy czym wadliwość pisemnych motywów wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego jednie wtedy, gdy w uzasadnieniu orzeczenia brak elementów lub gdy jest ono sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., uwzględniając ustalony w sprawie przez organy administracji publicznej stan faktyczny, ocenę prawną zaskarżonej decyzji z powołaniem się na przepisy prawa i wyjaśnienie przesłanek ich zastosowania oraz wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia, którą w tym przypadku stanowił art. 151 P.p.s.a. Z rozważań Sądu pierwszej instancji jasno i logicznie wynikają bowiem przyczyny, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia.

Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.