Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 696/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi T. S. i W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących 300 zł. (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 i 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania T. i W. S., umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] września 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej T. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z dwoma garażami i podcieniem do rekreacji w bryle budynku oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położonej w miejscowości M. R. gmina G.

W uzasadnieniu decyzji powołano się m.in. na treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Według art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Ustalenie obszaru oddziaływania dla konkretnego obiektu należy do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej pierwszej instancji i wyznacza się go w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę obiektu, mając na uwadze jego rodzaj i charakterystykę, w oparciu o przepisy powszechnie obowiązujące, zawierające regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Należą do nich przepisy z zakresu ochrony środowiska, przepisy przeciwpożarowe, dotyczące dróg publicznych, ochrony zabytków i inne, a przede wszystkim przepisy określające warunki techniczne dotyczące różnych obiektów. Wskazane przepisy wymieniają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Obszar oddziaływania obiektu odnosi się przy tym zarówno do terenu niezagospodarowanego, jak i już zagospodarowanego, bowiem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu mogą dotyczyć zmiany sposobu zagospodarowania. Prawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu ma kluczowe znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę oraz dla zapewnienia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Określenie "poszanowanie" wywodzi się z pojęcia "szacunek" i ma zapewnić odpowiedni poziom zachowań o charakterze moralnym wobec interesów otoczenia.

W ocenie Wojewody [...] organ I instancji prawidłowo ustalił obszar oddziaływania obiektu, który ogranicza się tylko do działek inwestora. Budynek usytuowano zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w szczególności z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia, oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w części obejmującej teren w miejscowości M. R. Podniesiono, że jednorodzinne budynki mieszkalne nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Obszar oddziaływania obiektu znajduje się w granicach działki inwestora i nie obejmuje nieruchomości skarżących. Tym samym, mając na uwadze brzmienie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, skarżącym nie służy przymiot strony w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ poinformował, że skargę z dnia [...] maja 2008 r. złożoną w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego potraktowano jako kolejne stanowisko w związku ze złożonym odwołaniem.

Na powyższą decyzję skargę złożyli T. S. i W. S. Wnieśli o uchylenie decyzji.

Decyzji zarzucili naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zbadanie czy posiadają interes prawny w rozstrzygnięciu w przedmiocie pozwolenia na budowę, naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną jego ocenę, iż należące do nich nieruchomości nie znajdują się w strefie oddziaływania zamierzenia budowlanego objętego pozwoleniem na budowę, naruszenie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez pominięcie w ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu ograniczeń wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a związanych z planowanym zamierzeniem budowlanym, brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego dla uznania, iż inwestycja nie oddziaływuje na ich nieruchomość, brak uzasadnienia dla oddalenia wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej, brak uzasadnienia faktycznego dla niewłaściwego uznania, że budynek na działce [...] został usytuowany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy nie zajął się ich skargą z [...] maja 2008 r. skierowaną do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które zostało potraktowane jako kolejne stanowisko w związku ze złożonym odwołaniem.

W dalszej kolejności skarżący podnieśli, że organ architektoniczno – budowlany nie powinien przyjmować na wiarę przeznaczenia obiektu, ale zanalizować, jakiemu celowi obiekt będzie służył. Budynek ma 4 garaże i został w nim utworzony warsztat samochodowy, w którym już prowadzone są prace polegające na demontażu, naprawie i handlu samochodami, jak i częściami samochodowymi. Budynek ze względu na swoje gabaryty (31 m wzdłuż granicy z ich nieruchomością [...] i funkcją jaką pełni) oddziaływuje na ich nieruchomość poprzez hałas z warsztatu, wzmożony ruch pojazdów, możliwość skażenia środowiska, ograniczenie widoku.

Plan zagospodarowania przestrzennego w § 4 ust. 2 pkt 1 określa "funkcja podstawowa – budownictwo jednorodzinne, a w § 4 ust. 2 pkt 3 "obowiązuje usytuowanie budynków wzdłuż nieprzekraczalnych linii zabudowy". Linia ta dla terenu 33 MN została wyznaczona wzdłuż drogi. Zgodnie z tym ograniczeniem nie jest możliwe usytuowanie na działce [...], szerokości 26 m mierząc wzdłuż linii zabudowy, budynku o takich wymiarach (31 x 13 m). Największa długość budynku wzdłuż linii zabudowy, z oknami od strony granic działki, z ograniczeniami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. oraz nakazami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wynosić maksymalnie 18 metrów. Wymiar wzdłuż granicy z naszą nieruchomością wynosi 31, tj. 13 metrów więcej. Ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego muszą być przestrzegane, bowiem uwzględniają wymagania ładu przestrzennego. Sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu (także usytuowanie budynku na działce) przed wydaniem pozwolenia na budowę jest obowiązkiem starosty. Wydane pozwolenie na budowę jest niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, jest poświadczeniem nieprawdy i rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wskazali, że przed wydaniem pozwolenia na budowę na teren działki był nawożony grunt, co jest niezgodne z art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. Z odpadowego gruntu, na całej długości ich działki usypano skarpę o wysokości o,40 – 1,5 metra, co podczas opadów i roztopów powoduje zwiększenie spływu wody na teren ich nieruchomości. W celu rozmywania skarpy zbudowano mur oporowy.

Wojewoda nie odniósł się do podnoszonych zarzutów i nie zamieścił uzasadnienia faktycznego dla decyzji o umorzeniu postępowania. Podobnie Wojewoda potraktował ich skargę z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie inwestycji na działce [...] o niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący uważają, że mają interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę na działce [...].

W trakcie postępowania sądowego pismo złożył T. W. wskazując w nim, że skargi T. i W. S. to jeden splot insynuacji i nieprawdy. Jest to nękanie jego rodziny skargami i pomówieniami, które nie znalazły uzasadnienia ani potwierdzenia w żadnej instytucji, do której je składali. Przedstawił kserokopię artykułu zamieszczonego na łamach Gazety Pomorskiej i protokołu z kontroli przeprowadzonej przez Powiatowy Inspektorat Sanitarny w G. oraz kontroli przeprowadzonej przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego Powiatu G. Z. z dnia [...] lipca 2008 r. Wskazał także na czterokrotne kontrole Komendy Miejskiej Policji w G.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej nieuwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, przepis art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Wojewoda [...] trafnie wskazuje na obowiązujące przepisy, jednakże Sąd nie podziela wniosków wynikających z oceny stanu faktycznego.

Punktem wyjścia do dalszych rozważań jest definicja strony zawarta w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na użytek prawa budowlanego pojęcie strony zostało zmodyfikowane. W zamierzeniu ustawodawcy miało to prowadzić do ograniczenia ilości stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nastąpiło tutaj podmiotowe ograniczenie stron tylko do inwestora, właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości. Tego rodzaju zastrzeżenie w istocie nie ograniczyło liczby stron postępowania w stosunku do art. 28 K.p.a., ponieważ przy uwzględnieniu treści art. 28 K.p.a. stronami w sprawie o pozwolenie na budowę mogły być tylko te wymienione podmioty.

Obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Według tej definicji to "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia związane z zagospodarowaniem tego terenu."

Przy wąskim rozumieniu tego przepisu tylko strefy ograniczonego korzystania z terenu wyznaczone na podstawie przepisów szczególnych (np. prawo ochrony środowiska, prawa jądrowego, prawa wodnego itp.) wprowadzają ograniczenia związane z budową. W ocenie Sądu tak wąskie rozumienie pojęcia strony nie jest uzasadnione. Wszelkie przepisy należy interpretować zgodnie z Konstytucją i wartościami aksjologicznymi, jakie ta Konstytucja reprezentuje. Konstytucja zapewnia ochronę własności każdemu właścicielowi jak i prawo do niezakłóconego korzystania ze swojej własności.

Jeżeli ograniczyć obszar oddziaływania obiektu tylko do zachowania odległości przewidzianych w przepisach techniczno – budowlanych, jak to się powszechnie przyjmuje, to praktycznie w żadnej sytuacji właściciele sąsiednich działek nie korzystaliby z przymiotu strony.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem praw nabytych na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego

W uchwale nr [...] Rady Gminy w G. z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy G., w części obejmującej teren w miejscowości M. R., działki nr [...] i [...] wskazano, że przedmiotem ustaleń zmian planu są m.in. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (pkt 1) oraz warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów (pkt )

Ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem 33 MN, a więc terenu, na którym leżą działki [...] i [...], są następujące:

1) ustala się funkcję podstawową obszaru – mieszkalnictwo jednorodzinne,

2) wprowadza się podział terenu na pięć działek budowlanych, na których obowiązuje realizacja budynków mieszkalnych wolnostojących,

3) obowiązuje sytuowanie budynków mieszkalnych na działkach wzdłuż nieprzekraczalnych linii zabudowy, wyznaczonych w odległości 8,0 m od linii rozgraniczających drogi 35 KD,

4) obowiązują ustalenia zawarte w ust. 1 pkt 3, 4, 6, 8 czyli:

- dla terenu ustala się przeznaczenie dopuszczalne – usługi podstawowe, a także usługi rzemiosła nieuciążliwego dla środowiska,

- dopuszcza się towarzyszącą zabudowę gospodarczą o wysokości jednej kondygnacji i wymiarach max. 4,0 m x 6,0 m,

- wprowadza się obowiązek zachowania w obrębie każdej działki budowlanej min. 50% powierzchni aktywnej przyrodniczo.

Punkt 8 do którego odsyła § 4 ust. 2 pkt 4 planu nie ma w ogóle w ustępie 1.

Zgodnie z § 1 ust. 3 tej uchwały, integralną częścią uchwały jest rysunek zmiany planu w skali 1:1000, stanowiący załącznik graficzny nr 1, obowiązujący łącznie z legendą.

Plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa miejscowego. Charakter obowiązującego przepisu ma także załącznik graficzny, stanowiący integralną część uchwały. Na załączniku tym wyrysowane są kształty domów.

Każdy ma prawo działać w zaufaniu do obowiązującego prawa, także miejscowego, co w przeniesieniu na grunt rozpatrywanej sprawy oznacza, że każdy może liczyć na to, że nowe budynku będą budowane zgodnie z planem zagospodarowania i w kształcie jak na załączniku graficznym. Plan zagospodarowania terenu, podobnie jak i decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tworzą określony ład przestrzenny. Stanowi on pewną wartość w życiu społecznym, ponieważ obywatele w swoich decyzjach życiowych kierują się także kształtem otaczającej ich przestrzeni i miejscem, w którym przyjdzie im żyć i mieszkać. Odstępstwo od zasad zagospodarowania terenu narusza prawa innych osób. Tym samym skarżącym należało przyznać przymiot strony w postępowaniu zatwierdzającym projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę, a zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego uznać za uzasadniony. Nawet nieznaczne odstępstwo od planu zagospodarowania przestrzennego (które nie powinno mieć miejsca) oddziaływuje na działki sąsiednie.

Nowa zabudowa ma realizować ideę tzw. dobrego sąsiedztwa i należy przyjąć, że takie też założenie legło u podstaw zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrysowana na załączniku graficznym zabudowa spełnia wymagania kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W trakcie dalszego postępowania zajdzie konieczność skonfrontowania założeń planu z rzeczywistością.

W dalszej kolejności należy podnieść, że organ całkowicie pominął fakt podwyższenia poziomu gruntu i związaną z tym możliwą zmianę stosunków wodnych. Według twierdzeń skarżących nastąpiło podwyższenie terenu od 0.40 m do 1,5 m. Z planu niwelacji terenu wynika, że podwyższenie terenu miało nastąpić w granicach od 20 do 45 cm. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunków odpływu znajdujących się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich, 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. W warunkach rozpatrywanej sprawy skarżący, z powodu podwyższenia poziomu terenu, znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie Sądu skarżący również z tego tytułu nabyli status strony.

Nie można natomiast uznać za trafny zarzut nie przeprowadzenia oględzin. Przedmiotem sprawy jest wydanie pozwolenia zatwierdzającego projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę. Oględziny wnioskowane przez skarżących mają na celu ustalenie stanu faktycznego po wybudowaniu budynku. Nie należą, zatem do przedmiotu sprawy. Również niezgodność wybudowanego obiektu – w ocenie skarżących – z pozwoleniem na budowę nie należy do przedmiotu tego postępowania.

Pismo skarżących z [...] maja 2008 r. skierowane do Wojewody [...] za pośrednictwem Starosty G należało potraktować nie według tytułu pisma, a według etapu procesowego, na którym zostało złożone, przy uwzględnieniu żądania zawartego w piśmie. Decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna [...] października 2006 r. Strony w piśmie domagały się potraktowania ich jako strony w postępowaniu o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Odpis tej decyzji skarżący otrzymali nie jako strona postępowania, ale w ramach dostępu do informacji publicznej.

Pismo skarżących należało, zatem potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Tak też w dalszym postępowaniu należy to pismo potraktować.

W pierwszej kolejności organ właściwy do wznowienia postępowania musi zbadać czy zostały zachowane warunki formalne do wniesienia skargi o wznowienie postępowania (termin), a następnie, jeżeli warunki formalne zostały zachowane, wznowić postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją administracyjną nr [...] Starosty Powiatu G. z dnia [...] września 2006 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1998 r., w sprawie o sygn. akt IV SA 116/98, LEX nr 43747, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2007 r., w sprawie o sygn. IV SA/Wa 295/07, LEX nr 339449) jeśli wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zawiera stwierdzenie wywodzące, że składając to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może przeprowadzić merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie.

W trakcie prowadzonego postępowania należy poddać ocenie zgodność planowanego zamierzenia budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego, nie wyłączając załącznika graficznego. W szczególności należy ocenić, czy planowany budynek realizuje zamierzony ład przestrzenny, czy jest umieszczony wzdłuż nieprzekraczalnej linii zabudowy. Szukając treści określenia "wzdłuż" można oprzeć się na wykładni gramatycznej, która jest podstawowym rodzajem wykładni tekstu prawnego. Należy rozważyć, czy usytuowanie frontu zabudowy nie narusza planu zagospodarowania przestrzennego

Przedmiotem rozważań organu architektoniczno – budowlanego winny by jedynie okoliczności należące do zakresu jego działania. Skarżący podają w skardze i w pismach do organów administracji różne fakty, także te, które powstały po wybudowaniu obiektu. Generalnie i w pewnym uproszczeniu można powiedzieć, że fakty zaistniałe po wybudowaniu obiektu, w tym budowa niezgodnie z udzielonym pozwoleniem albo też eksploatacja budynku niezgodnie z pozwoleniem, należą do właściwości organów nadzoru budowlanego. Nie jest trafne stanowisko traktujące skargę T. i W. S. złożoną w Powiatowym Inspektoracie Nadzory Budowlanego jako kolejne stanowisko w związku ze złożonym odwołaniem. Pisma stron i uczestników postępowania, jak to już wyżej wskazano, należy traktować w zależności od treści żądania i etapu procesowego, na którym zostało złożone. Nie decyduje nazwa pisma, a etap procesowy. Pismo można załączyć do akt sprawy, ale takie postępowanie jest możliwe pod pewnymi warunkami. Pismo musi dotyczyć tego samego stanu faktycznego w sprawie, musi dotyczyć tej samej podstawy materialno prawnej i zostać skierowane do organu właściwego w sprawie. W skardze poruszono okoliczności zaistniałe po wybudowaniu obiektu, do których oceny właściwy był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Włączenie tego pisma do akt rozpatrywanej sprawy stanowiło naruszenie art. 65 § 1 K.p.a.

Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylenie zaskarżonej decyzji.