Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 385/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 3, art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 262, art. 264
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 152, art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 459
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi P. Z. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w S., przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu P. K. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi P. Z. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 385/15

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. DzU. Z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej: k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., znak [...] wydane w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy [...] wszczął na wniosek A. R. W. postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy nieruchomościami położonym i w obrębie L., oznaczonymi w ewidencji gruntów jako działki nr 53, nr 140, nr 278/2, a nieruchomościami oznaczonymi nr 54. Nr 139, nr 279 należącymi do P.K.

W następstwie przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego w/w nieruchomości (którego prawidłowość była przez skarżącego kwestionowana) postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy [...] ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 6.150 zł, na którą składały się w całości koszty czynności wyznaczonego geodety. Do poniesienia ustalonych kosztów po połowie zobowiązani zostali wnioskodawcy A. i R. W. oraz P. K., z tym, że z uwagi na fakt wpłaty przez wnioskodawców w dniu 15 kwietnia 20104 r. kwoty 1.878, 50 zł, zostali oni wezwani do uiszczenia pozostałej kwoty 1.196,50 zł. Natomiast skarżący P. K. został zobowiązany do wpłaty kwoty 3.075 zł.

W zażaleniu na powyższe postanowienie P. K. wniósł o całkowite zwolnienie go z kosztów postępowania rozgraniczeniowego, z uwagi na brak środków pieniężnych pozwalających na pokrycie tych kosztów. Dalej skarżący wskazał na przyczyny zakwestionowania ustalonego przebiegu granic, jak również zarzucił niepoinformowanie go przez Wójta o konieczności poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, jaki ich wysokości.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy powołał na wstępie przepisy art. 262 i art. 264 k.p.a. regulujące zasady ustalania i ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, jak również uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06, z której wynika dopuszczalność obciążenia kosztami postępowania rozgraniczeniowego właścicieli sąsiadujących nieruchomości. Dalej organ wskazał, iż w niniejszej sprawie koszty przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego, na które składały się wyszczególnione przez organ czynności geodety, zostały ustalone na kwotę 6.150 zł i rozdzielone po połowie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, pomiędzy właścicieli rozgraniczanych nieruchomości: A. i R. W. oraz skarżącego P. K.. Natomiast, co do zawartego we wniesionym zażaleniu wniosku skarżącego o zwolnienie z kosztów postępowania rozgraniczeniowego, organ odwoławczy wskazał, iż wniosek ten został rozpatrzony odmownie w odrębnym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. K. ponownie wniósł o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Zarzucił także niepoinformowanie na piśmie o konieczności poniesienia kosztów tego postępowania, jak i podania ich szacunkowej wysokości. Ponadto w obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił cały przebieg postępowania rozgraniczeniowego, postępowania dotyczącego wznowienia granic, załączając do skargi kopie wszelki pism kierowanych do organów administracji i sądów, jak i odpowiedzi na te pisma.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2015 r., III SA/Łd 385/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 188/15, dotyczącej odmowy zwolnienia P. K. z kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 marca 2017 r., III SA/Łd 926/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r., nr [...] wydane w przedmiocie odmowy zwolnienia z kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

Kolejnym postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r., III SA/Łd 385/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy [...]z dnia [...] r., Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Rozstrzygając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności wskazać, że rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic. Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony - stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 poz. 1629) – dalej: u.g.k., jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), a czynności ustalania przebiegu granic - zgodnie z art. 31 ust. 1 u.g.k., wykonuje geodeta upoważniony przez wymienione organy. Z powyższego wynika, iż zasadą jest, że postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości odbywa się przy udziale geodety, co wiąże się z powstaniem kosztów związanych z czynnościami dokonanymi przez wymieniony podmiot.

Ponieważ przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zawierają regulacji odnośnie do kosztów postępowania rozgraniczeniowego, koniecznym jest odwołanie w tej kwestii do przepisu art. 262 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a., który reguluje zasady dotyczące rozdziału kosztów postępowania pomiędzy stronę a organ administracyjny.

Zgodnie z treścią art. 262 § 1 k.p.a., stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony; 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie.

Natomiast w myśl art. 264 § 1 k.p.a. postanowienie ustalające wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia, powinno być wydane jednocześnie z wydaniem decyzji.

Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie (art. 264 § 2 k.p.a.).

Dokonując rozliczenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego należy uwzględniać także przepisy art. 152 - 153 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 459) – dalej : k.c.

Pierwszy z powołanych przepisów określa, że właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; zaś koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie.

Natomiast przepis art. 153 k.c. określa hierarchie kryteriów, według których dokonuje się rozgraniczenia, w przypadku wystąpienia sporu granicznego.

W tym miejscu wskazać należy, że na gruncie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w orzecznictwie sądów administracyjny ukształtowały się dwa nurty, co do rozdziału kosztów rozgraniczenia nieruchomości w trybie administracyjnym.

Zgodnie z jednym kierunkiem przyjętej linii orzeczniczej koszty administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego obciążają jedynie wnioskodawcę. Bowiem tylko przepisy k.p.a., a nie przepisy prawa cywilnego, mogą być podstawą rozstrzygnięcia o kosztach administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego. Znajduje tu zatem zastosowanie ogólna zasada wynikająca z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., w myśl której koszty postępowania wszczętego na wniosek strony obciążają tę stronę, jako poniesione w jej interesie (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 1998r., II SA 1117/97; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2005r., IV SA/Wa 305/05, www.cbois.nsa.gov.pl).

Według drugiego kierunku orzecznictwa sądów administracyjnych koszty postępowania rozgraniczeniowego powinny obciążać każdą ze stron tego postępowania i należy dokonać wyraźnego rozróżnienia interesu faktycznego w rozumieniu subiektywnym skarżącego (niebędącego wnioskodawcą rozgraniczenia) i interesu prawnego, o którym mowa w przepisie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. interes prawny został określony zasadą dotyczącą rozgraniczania nieruchomości wyrażoną w przepisach art. 152 i 153 k.c., sprowadzającą się do tego, że postępowanie rozgraniczeniowe jest prowadzone w interesie wszystkich właścicieli nieruchomości podlegających rozgraniczeniu, a koszty rozgraniczenia ponoszą strony po połowie. Zasada ta odnosi się również do postępowania administracyjnego, a znajduje odzwierciedlenie w powołanym przepisie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. Pojęcia interesu w poniesieniu kosztów postępowania w rozumieniu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. nie należy bowiem ograniczać jedynie do wąsko pojmowanych bezpośrednich korzyści w przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego, wyrażających się w inicjatywie wszczęcia tego postępowania, ale dotyczy ono również interesu prawnego wynikającego z przepisów ustawy (art. 152 i 153 k.c.), jakim jest ustalenie stabilnej granicy między sąsiadującymi nieruchomościami (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1998r., II SA 479/98, www.cbois.nsa.gov.pl).

Powyższe rozbieżności zostały rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006r., I OPS 5/06 (www.cbois.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, że organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Uzasadniając Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że instytucja rozgraniczenia nieruchomości została uregulowana w dwóch aktach prawnych – ustawie z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w Kodeksie cywilnym. Tak w postępowaniu cywilnym, jak administracyjnym, zarówno sąd powszechny, jak i organ administracji są obowiązani stosować te same zasady, co wynika z porównania art. 152 i 153 k.c. i art. 31 ust. 2 – 4 i art. 34 ust. 1 i 2 u.g.k. Z przepisów tych wynika, że dokonując rozgraniczenia nieruchomości, należy w pierwszej kolejności mieć na względzie stan prawny nieruchomości (art. 153 zdanie pierwsze k.c.), co w art. 31 ust. 2 u.g.k. konkretyzuje się w ten sposób, że przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. Wszystko to są dowody pozwalające na ustalenie stanu prawnego granic nieruchomości. Tak więc nakaz uwzględnienia stanu prawnego przez organ prowadzący postępowanie administracyjne wynika z obowiązku przeprowadzenia dowodów, które pozwalają na jego ustalenie. Jeżeli nie da się ustalić stanu prawnego nieruchomości (nie ma dowodów pozwalających na jego ustalenie lub są one niewystarczające albo sprzeczne – art. 31 ust. 3 u.g.k.), należy ustalić granice według "ostatniego spokojnego stanu posiadania" (art. 153 zdanie pierwsze in fine k.c.). Uwzględnienie tego kryterium następuje przez przeprowadzenie wskazanych środków dowodowych: także w postępowaniu administracyjnym "ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy" (art. 31 ust. 3 in fine u.g.k.). W razie sporu co do przebiegu linii granicznych należy dążyć zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym, do zawarcia ugody przez strony (art. 153 zdanie drugie k.c. i art. 31 ust. 4 u.g.k.). Jeżeli nie jest możliwe ustalenie granic według stanu prawnego lub według stanu posiadania, a strony nie zawrą ugody, ustalenie granic należy do sądu, który czyni to uwzględniając wszelkie okoliczności i może jednemu z właścicieli przyznać odpowiednią dopłatę pieniężną (art. 153 zdanie drugie in fine k.c.). Jeżeli w postępowaniu administracyjnym nie dojdzie do zawarcia ugody i nie ma podstaw do rozgraniczenia w drodze decyzji, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje organowi prowadzącemu postępowanie, który umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 1 i 2 u.g.k.). Uregulowanie to oznacza, że w takim wypadku postępowanie administracyjne ogranicza się do przygotowania wstępnego materiału dowodowego dla sądu. Konsekwentnie więc należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 k.c., stanowiąca, że koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie, co wynika z zasady, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że udział w postępowaniu administracyjnym jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości, właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości, leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane również w interesie właściciela nieruchomości sąsiedniej. Ostatecznie, koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w przypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w art. 152 k.c., tj. po połowie.

Powołana uchwała jest tzw. uchwałą konkretną, bowiem podjęta została w następstwie wniesienia konkretnego pytania prawnego na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. Niewątpliwie uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.). Ponadto, ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. Moc wiążącą ma stanowisko zawarte w sentencji uchwały. Poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu pozbawione są mocy wiążącej, jeśli nie mają bezpośredniego związku z "zajętym stanowiskiem". Mają one jednak moc wiążącą, w takim zakresie, w jakim pozostają w bezpośrednim związku z tym stanowiskiem.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że przedmiotem sporu jest zasadność obciążenia skarżącego kwotą 3 075 zł, stanowiącą połowę kosztów, przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego. W przekonaniu skarżącego organy administracji przed wszczęciem tego postępowania były zobowiązane do poinformowania, go na piśmie o konieczności poniesienia tych kosztów, jak i o ich wysokości. Wskazał także, że jego sytuacja zdrowotna, jak i majątkowa nie pozwala na uregulowanie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, które w jego cenie przeprowadzone zostało w sposób wadliwy.

W ocenie Sądu powyżej stanowisko skarżącego pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek A. i R. W. właścicieli działek o nr ewidencyjnych 53, 140, 278/2, położonych w obrębie L., sąsiadujących z działkami oznaczonymi nr ewidencyjnymi 54, 139, 279 należącymi do P. K.. Zgodnie z powołanym już wcześniej art. 153 k.c. rozgraniczenie przeprowadza się, jeżeli granice gruntów stały się sporne. Tym samym należało uznać, że skoro strony kwestionują przebieg granic, to pomiędzy właścicielami w/w nieruchomości istniał spór graniczny, uzasadniający wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, mającego na celu ustalenie przebiegu granic i zakończenie tym samym tego sporu. Z powyższych względów należy stwierdzić, że przedmiotowe postępowanie rozgraniczeniowe toczyło się w interesie właścicieli rozgraniczanych działek (A. i R. W. oraz P. K.), co oznacza, iż wszyscy oni są zobowiązani do udziału w tych kosztach, bez względu na to, którzy z nich żądali wszczęcia tego postępowania. W tej sytuacji organy administracji publicznej zasadnie uznały, że koszty przedmiotowego postępowania, ustalone na kwotę 6 150 zł, winny zostać rozłożone po połowie na współwłaścicieli działek o nr ewidencyjnych 53, 140, 278/2 – A. i R. W. oraz na właściciela działek o nr ewidencyjnych 54, 139, 279 – P.K..

Tym samym zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 262 § 1 i art. 264 k.p.a. Powstałe bowiem, w związku z przeprowadzonym postępowaniem rozgraniczeniowym koszty, zostały poniesione w interesie skarżącego, a ich wysokość, strony zobowiązane do ich pokrycia, jak i termin zapłaty zostały określone w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organy administracji wskazały, jakie czynności upoważnionego geodety, składały się na wysokość ustalonych kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Wydając zaskarżone postanowienie organy administracji publicznej uczyniły zadość obowiązkom wskazanym w powołanych przepisach, w szczególności działając na podstawie obowiązujących przepisów prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, zebrały i oceniły materiał dowodowy, zapewniły stronom czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym przed organami obu instancji oraz w sposób wyczerpujący uzasadniły motywy wydanego rozstrzygnięcia.

Natomiast , co do podnoszonej przez skarżącego argumentacji braku środków na pokrycie ustalonych kosztów postępowania rozgraniczeniowego, czy też wadliwości nieprawidłowości tego postępowania Sąd stwierdza, iż kwestie te nie mogą być rozstrzygane w ramach przedmiotowego postępowania. Przypomnienia wymaga, iż sprawa z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów postępowania rozgraniczeniowego została zakończona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2017 r., III SA/Łd 926/16, którym Sąd oddalił skargę P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia skarżącego z kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Natomiast spory związane z nieprawidłowym ustaleniem przebiegu granic, w sytuacji gdy skarżący kwestionuje prawidłowość przeprowadzenia administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego, winny być rozstrzygane przed właściwym sądem powszechnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia . Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461.

e.o.