Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 58/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk– spr. sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 roku sprawy ze skargi A S.A. w W. na uchwałę Gminy Komprachcice z dnia 5 grudnia 2005 r., nr XXVII/190/05 w przedmiocie zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

A SA [...], pismem z dnia 8 sierpnia 2005 r. skierowanym do Gminy Komprachcice, wniosły zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego m. in. ulice: Opolską i Krzyżową w miejscowości Komprachcice oraz odcinek linii 400 kV Dobrzeń – Wielopole od słupa nr 47 do słupa nr 52. Skarżący stwierdził, że nie zgadza się z ustanowieniem w tym projekcie planu, strefy oddziaływania linii 400 kV o szerokości 110 m, a dla linni 220 kV o szer. 52 m. W uzasadnieniu podniósł, iż ustanowiona strefa o szerokości 110 m. jest niezgodna z decyzją Wojewody Opolskiego nr [...] z dnia 27.05.1989 r. ustalającą lokalizację inwestycji "Budowa linii 400 kV Dobrzeń-Wielopole", w której to ustalono strefę ograniczonego użytkowania o szerokości 70 m, tj. po 35 m w obu kierunkach od osi linii. Ponadto ustanowiona strefa jest niezgodna z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Opolu nr [...] z dnia 23.05.1994 r., udzielającą pozwolenia na "Budowę linii 400 kV Dobrzeń-Wielopole", w której to również ustalono strefę ograniczonego użytkowania o szerokości 70 m, tj. po 35 m w obu kierunkach od osi linii. Skarżący dodał, że ustanowienie strefy ograniczonego użytkowania o szerokości 110 m jest niezgodne z rzeczywistym oddziaływaniem na środowisko linii 400 kV, które zostało zmierzone i wykazane – w zakresie emisji pola elektromagnetycznego do środowiska (27 i 28 kwietnia 2005 r.) - w protokole nr EE/71/05, oraz – w zakresie hałasu do środowiska (w dniach 9 i 10 maja 2005 r.) - w protokóle 7824. Skarżący podniósł, że ustanowienie w projekcie planu strefy 110 m narusza jego interes, ponieważ z tego powodu zwiększa się liczba właścicieli nieruchomości oraz powierzchnia działek, dla których zasadne byłoby po uchwaleniu planu wypłacenie odszkodowań z tytułu oddziaływania linii, mimo że rzeczywiste oddziaływanie linii na te działki nie istnieje.

Rada Gminy Komprachcice uchwałą Nr XXVII/190/05, z dnia 5 grudnia 2005 r., działając na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), odrzuciła zarzut wniesiony przez skarżącego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar zurbanizowany wsi Komprachcice a dotyczącego określonych w projekcie planu potencjalnej strefy uciążliwości dla napowietrznych linii elektroenergetycznych 220 kV i 400 kV. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że projekt planu nie ustanawia stref oddziaływania linii elektroenergetycznych ani obszarów ograniczonego używania. W § 31 ust. 6 planu podano, iż odległości zabudowy od linii elektroenergetycznych 220 kV i 400 kV powinny być zgodne z warunkami określonymi w decyzji o ustanowieniu obszaru ograniczonego użytkowania. Tryb natomiast ustanawiania obszarów ograniczonego użytkowania oraz organy właściwe w tej sprawie, w tym określania granic obszaru, a także zasady odszkodowań za wprowadzone ograniczenia na obszarze ograniczonego użytkowania, regulują przepisy art. 135 i 136 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Ponieważ jednak do chwili rozpoznania zarzutów, dla linii elektroenergetycznych istniejących w granicach planu, nie ustanowiono obszarów ograniczonego użytkowania - realizując obligatoryjny nakaz uwzględniania w planowaniu przestrzennym wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi - w projekcie planu wprowadzono ustalenia przejściowe polegające na zakazie lokalizacji nowych obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w potencjalnej strefie uciążliwości, tj. w odległości 26 m od skrajnego przewodu roboczego linii 220 kV i 55 m od skrajnego przewodu roboczego linii 400 kV - które mają obowiązywać do czasu ustanowienia obszarów ograniczonego użytkowania. Wielkość potencjalnej strefy uciążliwości dla linii 220 kV przyjęto zgodnie z obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Komprachcice, natomiast dla linii 400 kV - na podstawie "Analizy oddziaływania na środowisko rozwiązania projektowego inwestycji pn. Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji Dobrzeń-Wielopole, na odcinku od słupa nr 48 do słupa nr 201, przebiegającym przez województwo opolskie", wykonanej przez B sp. z o.o. z siedzibą w W., ul. [...], w podsumowaniu której stwierdzono, że zasięg oddziaływania akustycznego projektowanej linii 400 kV determinuje celowość ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w sąsiedztwie projektowanej linii 400 kV w pasie terenu o szerokości 110 m (str. 4 ). Pomiary, natomiast, na których skarżący opiera swój zarzut nie przesądzają o rzeczywistym zasięgu oddziaływania linii, co wynika z treści przywołanego protokołu nr 7824, w którym - w podsumowaniu - zaznaczono, że poziom dopuszczalnego poziomu hałasu nie przekracza 35 m, jednak konieczne jest wykonanie pomiarów w warunkach definiowanych jako "zła pogoda", co pozwoli na pełną ocenę wpływu linii elektroenergetycznej na klimat akustyczny środowiska. Dlatego pomiary te nie mogą być podstawą do zmniejszenia w projekcie planu podanej potencjalnej strefy. Organ uznał również, że bezzasadna jest obawa, że ustalenia planu wpłyną na zwiększenie kosztów z tytułu odszkodowań, ponieważ podstawą do wypłaty odszkodowań w przypadku istniejącej linii powinna być decyzja o ustanowieniu obszaru ograniczonego użytkowania, w której określone zostaną granice tego obszaru, a nie plan zagospodarowania przestrzennego, określający wyłącznie potencjalny, tj. prawdopodobny zasięg oddziaływania linii, co nie może stanowić podstawy do wypłaty odszkodowań. Organ podkreślił, że od inwestora - który przygotowuje niezbędne materiały do wydania decyzji – w dużej mierze zależy, kiedy rzeczywisty obszar ograniczonego użytkowania zostanie ustanowiony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, A SA z siedziba w W. zarzuciły, iż uchwała podjęta została z naruszeniem prawa materialnego - art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). W uzasadnieniu skarżący powtórzył motywy zarzutu oraz zawarł polemikę z uzasadnieniem zaskarżonej uchwały. Ponadto uznał, że Rada Gminy Komprachcice nie odniosła się do zarzutu niezgodności projektu planu z przywołaną decyzją, Wojewody Opolskiego z dnia 27.05.1989 r., w sprawie lokalizacji budowy linii oraz z pozwoleniem na budowę - Kierownika Urzędu Rejonowego w Opolu, z dnia 23.05.1994 r., bowiem Rada stanęła na stanowisku, że projekt planu nie ustanawia obszarów ograniczonego używania, natomiast co do trybu ustanawiania "obszarów ograniczonego użytkowania", a także zasad przyznawania odszkodowań z tytułu wprowadzenia takich obszarów, Rada odsyła do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Skarżący na powyższe okoliczność, zacytował fragmenty uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Ponadto dodał, że Rada podejmując zaskarżaną uchwałę naruszyła art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego. Skarżący wywodził, że podejmując uchwałę, Rada miała do dyspozycji materiał dowodowy dotyczący strefy oddziaływania przedmiotowych linii energetycznych, w postaci dostarczonych przez skarżącego protokołów oraz sporządzoną przez spółkę B sp. z o.o. "Analizę oddziaływania na środowisko rozwiązania projektowego inwestycji pn. Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji Dobrzeń-Wielopole, na odcinku od słupa nr 48 do słupa nr 201, przebiegającym przez województwo opolskie". Jednakże zdaniem skarżącego, pomimo, że analiza ta stanowiła podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały, to przywołana analiza, zawiera symulację oddziaływania na środowisko linii energetycznych, natomiast jego zdaniem, dostarczone przez niego protokoły zawierają pomiary rzeczywiste, stąd uważa, że wartość dowodowa protokołów jest większa od analizy. Argument Rady, że z protokołów wynika konieczność wykonanie pomiarów w warunkach definiowanych jako "zła pogoda", jest nieprzekonywujący, gdyż w ocenie skarżącego przy "złej pogodzie", wpływ linii elektroenergetycznej na klimat akustyczny środowiska jest mniejszy niż w normalnych warunkach. Uchwała narusza więc art. 1 ust 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem nie uwzględnia, w wymiarze wynikającym z właściwych badań, "wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia". Ponadto w uzasadnieniu brak elementów z art. 107 § 3 kpa. Uchwała narusza także postanowienia art. 8 k.p.a., bowiem jest sprzeczna, ze wskazywanymi przez skarżącego decyzjami administracyjnymi. Ewidentnie bowiem wprowadza w błąd zainteresowanych właścicieli nieruchomości, czym spowoduje niepotrzebne sprawy sądowe, albowiem przyjęcie strefy jak w proponowanym planie będzie stanowiło dla właścicieli, właściwych nieruchomości objętych strefą, dostateczną podstawę do wszczynania spraw o odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę Gmina Komprachcice stwierdziła, iż sporządzanie planów zagospodarowania przestrzennego terenów zurbanizowanych miejscowości: Komprachcice, Chmielowice, Żerkowie, Osiny, Dziekaństwo, Domecko, Ochocze, Polska Nowa Wieś i Wąwelno, dokonane zostało od 1999 r., zgodnie z procedurą sporządzania planu, przewidzianą w przepisach prawa. Wskazując na przebieg poszczególnych etapów sporządzania planów zaznaczyła, że prace nad projektem planu zawieszono do czasu uzyskania rozstrzygnięcia tj do stycznia 2005 r. (wyroku WSA w Opolu). W międzyczasie Polskie Linie Energetyczne wybudowały sporną linię elektroenergetyczną 400 kV inną trasą niż zaproponowane było w projekcie planu. W związku z powyższym projekt został zaktualizowany i poddany ponownej procedurze tj. uzgodnieniom oraz wyłożeniu do publicznego wglądu. Gmina podkreśliła, że motywy nieuwzględnienia zarzutu do projektu planu zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc legalności, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak przeprowadzona kontrola wykazała, że zaskarżona uchwała odpowiada wymogom prawa.

Przedmiotem niniejszego rozpoznania jest uchwała Rady Gminy Komprachcice z dnia 5 grudnia 2005 r., o odrzuceniu zarzutu na ustalenia przejęte w projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjęta w oparciu o art. 85 ust 2 ustawy z dnia 2 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.). Na wstępie zauważyć należy, iż z uwagi na datę jej podjęcia, na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), stanowiącym, iż do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stąd oceny zaskarżonej uchwały należało dokonać w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Przepisy art. 23 i 24 powyższej ustawy wprowadzały dwa rodzaje środków kwestionowania ustaleń zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Pierwszym z nich był protest, przysługujący każdemu, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie (art. 23 ust. 1). Drugim środkiem jest zarzut, który może wnieść jedynie podmiot szczególnie legitymowany: ten, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia projektu planu (art. 24 ust. 1). Uchwała o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3). Przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 24 ust. 4). Przywołana uchwała Rady Gminy Komprachcice, zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia została zaskarżona przez A SA z siedzibą w W. Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący, jako inwestor sieci – linii napowietrznej, był legitymowany do złożenia zarzutów do projektu planu, a tym samym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W związku z powyższym, wypada zasygnalizować, iż uprawniony podmiot może domagać się w skardze stwierdzenia nieważności uchwały odrzucającej zarzut. Z konstrukcji art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należy wywnioskować, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały odrzucającej zarzut może być:

- bezpodstawność odrzucenia zarzutu

- niezachowanie wymaganej przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym procedury mogącej mieć istotny wpływ na treść uchwały w przedmiocie zarzutu

- brak w uchwale uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Dla dalszych rozważań, podnieść należy, że obowiązek uwzględnienia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z 31.08.1998 r. sygn akt IV SA 695/98 ONSA 2000/1/16, z 13.12.1999 r. sygn akt 1671/99, ONSA 2001/1/29). Dodać należy, że rada gminy rozpatrując zarzuty do projektu planu mogła je odrzucić ze wskazaniem w uzasadnieniu przyczyn, natomiast Sąd nie może wchodzić w głąb uzasadnienia i samodzielnie rozważać zasadności tego odrzucenia. Musiałby on bowiem w takim wypadku poddać analizie sam tekst wyłożonego projektu planu i treść interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego zarzut. W takiej sytuacji sąd musiałby wejść w obręb merytorycznych zagadnień planistycznych i objąć swoim badaniem poprawność rozwiązań planistycznych, za które odpowiedzialność ponosi autor opracowania i obdarzona władztwem planistycznym gmina. Wskazane wyżej granice uprawnień sądu powodują, że nie może wkraczać on w ocenę celowości czy też słuszności działania administracji i nie może w tym względzie wydawać rozstrzygnięć merytorycznych, które miałyby na celu poprawienie planu. Niewątpliwym jest także to, ze gmina posiada władztwo planistyczne i może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zapisy dla poszczególnych terenów, w tym także terenów nie stanowiących jej własności. Rolą Sądu w kontroli legalności zaskarżonej uchwały było sprawdzenie czy Rada Gminy Komprachcice, realizując swoje kompetencje planistyczne, określone głównie w art. 4 ust. 1 i art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie naruszyła uprawnień skarżącego. Uprawnienia te polegały na możliwości udziału w postępowaniu, przedstawienia swoich racji, obowiązku ich rozważenia przez organy gminy oraz możliwości zapoznania się z uzasadnieniem faktycznym i prawnym uchwały. Tak zakreślony katalog praw podmiotowych skarżącego nie został zaskarżoną uchwałą i poprzedzającą ją procedurą uszczuplony. Sam skarżący również nie kwestionuje strony formalnej jego udziału w postępowaniu planistycznym. Skarga czyni zaskarżonej uchwale zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w przedmiocie "wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia", poprzez ustanowienie w projekcie planu – zdaniem skarżącego – "strefy ograniczonego użytkowania o szer. 110 m. dla linii napowietrznej 400 kV.", czym w jego ocenie, naruszony został jego interes prawny, gdyż strefa ta zwiększa ilość właścicieli oraz powierzchni działek a tym samym stanowi podstawę do odszkodowania. Jak wynika z uzasadnienia uchwały o odrzuceniu stawianego zarzutu, Rada przedstawiła sytuację faktyczną wnoszącego zarzut – tę, która jest powiązana z treścią kwestionowanego projektu planu. Podkreśliła, że projekt planu nie ustanawia stref oddziaływania ani obszarów ograniczonego użytkowania. W tym miejscu podzielić należy stanowisko Rady, że nie ustaliła ona "obszarów ograniczonego użytkowania", bowiem jest to kompetencja innego organu, podejmowana w innej formie, a nie w uchwale w sprawie planu. Stąd Rada wskazała, że po ustanowieniu "obszarów ograniczonego użytkowania", zasady odszkodowań za wprowadzone ograniczenia na obszarze ograniczonego użytkowania wynikają z art. 136 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Jednakże mając na uwadze zapis art. 1 ust 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (dot. "wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia") co odpowiada przepisowi art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu (...), iż w planie uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, Rada realizując ten obligatoryjny nakaz ustawowy i dysponując specjalistycznym dokumentem pn. "Analiza oddziaływania na środowisko rozwiązania projektowego inwestycji pn. Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji Dobrzeń-Wielopole, na odcinku od słupa nr 48 do słupa nr 201, przebiegającym przez województwo opolskie", z którego wynikało, że zasięg oddziaływania akustycznego projektowanej linii 400 kV determinuje celowość ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w sąsiedztwie tej linii, w pasie terenu o szerokości 110 m., przyjęła zapis planu w § 31 pkt 6, co jest negowane przez skarżącego. Z treści tego zapisu § 31 pkt. 6 ppkt. 2 wynika, że ustala się odległości zabudowy od linii elektroenergetycznej "..zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o ustanowieniu obszaru ograniczonego użytkowania, a do czasu jej wydania ustala się zakaz lokalizacji nowych obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w potencjalnej strefie uciążliwości tj. w odległości 26 m od skrajnego przewodu roboczego linii 220 kV i 55 m od osi linii 400 kV." Rada wskazywała na przepis art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu (..), oraz na dokument z którego wynika niezbędność ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania dla przedmiotowych linii napowietrznych, co w konsekwencji pozwoliło Radzie na wprowadzenie do planu zapisu odsyłającego do obszaru ograniczonego użytkowania, określanego przez inny organ, a z uwagi na bezpieczeństwo ludzi -co podkreślała - do czasu ustanowienia w/w obszaru ustaliła zakaz "zakaz lokalizacji nowych obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w potencjalnej strefie uciążliwości na pobyt ludzi"., której wielkość nie określiła dowolnie, lecz na podstawie wspomnianej Analizy oddziaływania na środowisko (..), a zatem działała w granicach przysługującego jej uznania. Stąd projekt planu nie narusza przepisów prawa powszechnie obowiązujących, a w szczególności wskazywanego przez skarżącego art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu prawnym uchwały odrzucającej zarzut, Rada przedstawiła związek opisanej wyżej sytuacji faktycznej z normami prawnymi, art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu (..) a obecnie art. 1 ust. 2 pkt 5 o planowaniu (..), oraz art. 135 i 135 Prawa ochrony środkowiska, oraz wytłumaczyła na tle tych norm, dlaczego postanowiono nie uwzględnić stawianego zarzutu. Stąd przyjdzie stwierdzić, że zaskarżona uchwała zachowuje właściwą formę aktu i nie narusza jego wymogów formalnych, zakreślonych w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem zawiera uzasadnienie obrazujące stan faktyczny i prawny w zakresie odnoszącym się do zarzutów stawianych przez skarżącego.

W związku z podniesioną okolicznością w skardze o naruszeniu w niniejszej sprawie zasad postępowania administracyjnego art. 7, 8, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 kpa, odnotować wypada odmienność w kwestii charakteru prawnego decyzji administracyjnej i procedury określającej tryb jej wydania oraz uchwały i procedury planistycznej zmierzającej do ustanowienia aktu prawa miejscowego, jakim był z mocy art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i nadal jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż z analizy akt sprawy nie wynika, aby w rozpoznawanym postępowaniu planistycznym, prowadzonym przez organy gminy, naruszone zostały przepisy prawa procesowego, wynikające z ustawowo określonej procedury planistycznej (art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), w tym również w zakresie formy i wymogów aktu zawierającego stanowisko w przedmiocie rozpoznawania zarzutów do wyłożonego projektu planu. Zaznaczyć należy, że zaskarżona uchwała posiadała uzasadnienie faktyczne i prawne, czego wymagał przepis art. 24 ust 3 ustawy o zagospodarowaniu (..). W tej mierze zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, co do braku dochowania elementów uzasadnienia uchwały uznać należy za nieuzasadniony. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają bowiem zastosowanie w sprawach i przed organami określonymi w art. 1 i 2 tego Kodeksu, a w postępowaniu planistycznym, określonym przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mogą być stosowane co najwyżej odpowiednio. Zauważyć należy, że Rada odniosła się do wniesionego przez skarżącego zarzutu jak i dostarczonych protokołów. Dała również wyraz temu, dlaczego nie mogły one stanowić podstawy do zmiany stanowiska Rady w przedmiocie zaskarżonego zapisu § 31 pkt. 6 planu, a zatem treść przedłożonego dokumentu nie została pominięta (przemilczana) przez organ. Rada Gminy Komprachcice wykazała, co było podstawą i czym się kierowała do przyjęcia powyższego zapisu planu (pkt. 6). Również zarzut skargi naruszenie art. 7 kpa – uwzględnienia słusznego interesu strony – nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem kreowany tym przepisem interes, znalazł odzwierciedlenie w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, co pozwoliło skarżącemu wnieść skutecznie zarzut do planu, a następnie skargę do sądu administracyjnego.

Podsumowując, zasygnalizować również wypada, że skoro Rada nie ustaliła "obszaru ograniczonego użytkowania", stąd jak wykazywała, bezpodstawny staje się zarzut sprzeczności § 31 pkt 6 ppkt 2 projektu planu z podawanymi wielkościami stref z przywoływanych przez skarżącego decyzji z roku 1989 i 1994. Dodać należy, że Sąd dokonuje oceny działalności organu na dzień wydania zaskarżonego aktu, stąd brak było podstaw do uwzględnienia w sprawie kserokopii części dokumentu z dnia 28 listopada 2005 r., (z prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji), przedstawionego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego.

Mając na uwadze opisane powyżej rozważania należy stwierdzić, że Rada Gminy Komprachcice podjęła i realizowała prace nad kwestionowanym projektem planu w zgodzie z przysługującym jej władztwie planistycznym, nie naruszając przy tym prawa materialnego ani procesowego. Stąd nie można jej zarzucić, że uchwała o odrzuceniu zarzutu skarżącego narusza prawo.

Wobec powyższego należało na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalić.