Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2612/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 141 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2019r., znak: [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w związku z zażaleniem Z. G. z [...] czerwca 2019 r., na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] maja 2019 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji [...] Konserwatora Zabytków nr [...] z [...] października 2015 r., udzielającej pozwolenia Miastu [...] na uzupełnienie chodnika wzdłuż budynku oraz zejść do piwnic lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w [...] - działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm.) oraz w związku z art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r., o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2067, z późn. zm.) – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 141 § 2 k.p.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się koniec terminu (art. 57 § k.p.a. ). Z kolei termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.). Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień ustawowo wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą ( art. 57 § 4 k.p.a. ).Stosownie zaś do przepisu art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Następnie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] maja 2019 r. zostało doręczone Z. G. 24 maja 2019 r. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. Tym samym zatem 7 - dniowy termin na wniesienie przez Z. G. zażalenia na postanowienie z [...] maja 2019 r. upłynął 31 maja 2019 r. Natomiast zażalenie z 10 czerwca 2019 r. zostało nadane 21 czerwca 2019 r. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - tj. w Urzędzie Pocztowym [...].

W tych okolicznościach organ ocenił, że zażalenie Z. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] maja 2019 r., zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 141 § 2 k.p.a.. Należało zatem stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał także, że Z. G. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] maja 2019 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł Z. G.

Skarżący wniósł o cyt. "uchylenie wydanego postanowienia z zastosowaniem art. 132 k.p.a. lub też włączenia Prokuratury zgodnie z zapisem art. 182 k.p.a. z uwagi na przestępstwo związane z wykonaniem robót budowlanych wraz z zablokowaniem dojścia i dojazdu do prywatnego mieszkania, a nie piwnic lokatorskich jak to ujęto w decyzji [...]KZ z poświadczeniem nieprawdy wnioskodawcy Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami [...] ul. [...], który wykonywał prace z naruszeniem "Praw budowlanego"- bez gody właściciela lokalu [...] ul. [...]."-koniec cytatu.

Ponadto w skardze wniesiono o cyt. "o zabezpieczenie roszczeń w zakresie zwrotu kosztów wynikających z niniejszego orzeczenia, legalizującego naruszenie Kodeksu karnego (art. 191 § 1a KK w zb z art. 288 §1 KK) a także prawa własnościowego (art. 222kc, art. 336kc) i tym samym prawa wolnościowego (art. 25PDPCz-ONZ)."-koniec cytatu.

Skarżący stwierdził, że cyt. "Zatrważającym jest fakt wydania wykładni, prawnej z odniesieniem do wydanego postanowienia które zaskarża się nie w terminie 7 dni a w terminie 14dni- jak stanowi KPA." – koniec cytatu.

W skardze wniesiono też o powiadomienie cyt. "Pana Ministra prof. [...], o tym, że dr hab. prof. IH PAN [...]- stosuje taką metodologię działania wobec dawnego naukowca PAN Instytutu Podstawowych Problemów Techniki Zakład Problemów Eko- Budownictwa- odpowiedzialnego m.in. za wprowadzenie ustawy o energii odnawialnej i wszystkim norm PN-EN w Polskim Komitecie Normalizacji. Podaje to z powodu wykazania bardzo dokładnej ścieżki prawnej jaka obowiązuje w zakresie "Prawa budowlanego"." – koniec cytatu.

Zdaniem skarżącego cyt. "Wskazanie na zapis art. 134 w zw. z art. 144 KPA świadczy o tym, że traktuje się przeciwnika jako osoby nie mającej wiedzy z zakresu prawa administracyjnego. (...) Mówienie o naruszeniu terminu jest poświadczaniem nieprawdy, wraz z dorabianiem do tej tezy paragrafów, które same w sobie wykazują jawne naruszeni prawa o czym powinien wiedzieć Podsekretarz Stanu - Pani [...]." - koniec cytatu.

Skarżący stwierdził, że cyt. "Czuje się oburzony i poniżony stanowiskiem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, którego postawa właśnie prowadzi do degradacji zabytków na terenie [...], . ale też poniżenia WŁAŚCICIELI, którzy mają obecnie mniej do powiedzenia niż za czasów "komuny". (...) Jest to porażające, że najstarszy zabytek na [...]- Kościół [...] albo siedziba Wojennego [...] ul. [...], jest tak samo traktowany, jak mojej mieszkanie- bez ochrony prawnej właściciela, posiadacza. W ten sposób na naszych oczach Urząd Dzielnicy [...] - Wydział Architektury dokonuje legalizacji samowoli budowlanych - zaś organy nadrzędne, w tym Ministerstwo, nie tylko aprobują taka formę, ale wręcz popierają taką metodologię działania. Zatem, jako osoba posiadająca herb rodowy- [...]po stronie ojca i herb rodowy po stronie matki- [...], wskazuję odmienne stanowisko, będąc osobą kompetentną pod względem wiedzy teoretycznej (PAN), jak też praktycznej, posiadając stosowne uprawnienia budowlane i instalacyjne [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa." – koniec cytatu.

Ponadto skarżący podniósł, że pisze pismo cyt. "tuż po wyborach parlamentarnych, gdzie Prawo i Sprawiedliwość zdobyło większość decyzyjna jest mi przykro, że dożyłem takich czasów. Dodam, że w 1989/1990 mieszkałem w [...] i wróciłem do kraju, aby budować własne mieszkanie i nie obciążać Państwa (wówczas PRL) kosztami. Okazało się z biegiem lat, że im więcej pracowałem, im więcej robiłem dla Rzeczpospolitej Polskiej, tym bardziej byłem negatywnie postrzegany." – koniec cytatu.

Skarżący stwierdził też, że cyt. (pisownia oryginalna) "Wydana Decyzja [...] Konserwatora Zabytków nr [...] z [...] października 2015r skończyła swoją ważność 31.12.2016r TO JEST FAKT Roboty zaś budowlane wykonano od 18.04.2017r do 15.07.2017r i TO TEŻ JEST FAKT, wnioski zaś nasuwają się jednoznaczne- ZGN wykonał SAMOWOLĘ BUDOWLANĄ która upoważniała mnie do ochrony prawnej posiadanej własności i władania swoim terenem wraz z możliwością wzywania Policji do zapewnienia ochrony prawnej posiadania i władania tj. art. 222kc i 336kc (ale tego nie uczyniła, a wręcz odwrotnie chroniła ZGN- który złożył fałszywe oświadczenia co do zakresu wykonywanych prac) Sprawę przekazałem do Komendy Głównej Policji [...] dn. 07.10.2019 z odniesieniem do wniosku do Ministra Inwestycji i Rozwoju o wykazanej luce prawnej w zakresie URZĄDZEŃ i powołaniu Departamentu ds. Urządzeń. Z powiadomieniem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów: - koniec cytatu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Zaskarżonym postanowieniem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził uchybienie przez Z. G. – obecnie skarżącego terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Skarżący podniósł w skardze, że zachował termin do wniesienia zażalenia, ponieważ wniósł zażalenie do protokołu w trybie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 5 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U Nr 5, poz. 46). Jak wynika jednak z akt sprawy do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie wpłynęło żadne inne zażalenie, niż to z 10 czerwca 2019 r. (zatytułowane jako: "Ponowne zażalenie"), które było przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej. Okoliczność tą potwierdza znajdująca się w aktach sprawy korespondencja mailowa z pracownikami organu pierwszej instancji. Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu lub jego kopii, który potwierdza, że wniósł zażalenie na postanowienie z [...] maja 2019 r. w ustawowym terminie do [...] Wojewódzkiego Konserwatora lub innego niewłaściwego organu.

W świetle powyższych wskazań Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Tym samym za nie celowe uznaje powtórzenie w tym miejscu ww. wywodów.

Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności wskazać należy, że przedmiotem sądowej oceny było li tylko zaskarżone postanowienie i jego formalne rozstrzygniecie co do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Sąd nie miał żadnych podstaw do badania podniesionych w skardze zarzutów z punktu widzenia merytorycznej oceny postepowań powoływanych w skardze.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.