Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1222/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 maja 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2433/16 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. sygn. VII SA/Wa 2433/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. P. (dalej: "Skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: "GIS") z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – skargę oddalił.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. GIS na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412, dalej: "ustawa o PIS"), po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: "WIS") z dnia [...] kwietnia 2016 r. (znak: [...]), odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. (dalej: "PPIS") z dnia [...] lipca 2013 r. (znak: [...]) opiniującej pomieszczenia i urządzenia Specjalistyczno-Diagnostycznego Ośrodka Zdrowia, zlokalizowane przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w C. - utrzymał w mocy decyzję WIS z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu podał, że PIS na wniosek A. P. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. wyraził opinię o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych przez pomieszczenia i urządzenia Specjalistyczno-Diagnostycznego Ośrodka Zdrowia A. P.. Stwierdził, że pomieszczenia i urządzenia wszystkich komórek organizacyjnych, zlokalizowane przy ul. [...], jak również część komórek organizacyjnych zlokalizowanych przy ul. [...], spełniają warunki określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r. poz. 739, dalej: "rozporządzenie z 2012 r."). Jednocześnie stwierdził, że część komórek organizacyjnych, mieszczących się przy ul. [...] , nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu z 2012 r.

Skarżący, będący współwłaścicielem nieruchomości, na terenie której działa przedmiotowy podmiot leczniczy, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji PPIS z [...] lipca 2013 r. argumentując, że w lokalu nr [...], w budynku w którym prowadzony jest Specjalistyczno-Diagnostyczny Ośrodek Zdrowia, przy ul. [...], zameldowany jest na stałe syn A. P. i Skarżącego, co narusza przepisy rozporządzenia z 2012 r. Syn będzie korzystać z części wspólnych nieruchomości, tj. z wejścia, klatki schodowej i piwnicy. Ponadto pomieszczenia Ośrodka Zdrowia posiadają zbyt małą powierzchnię w stosunku do działających w nich poradni i gabinetów.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. WIS odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PPIS z dnia [...] lipca 2013 r. GIS rozpatrując odwołanie ocenił, że decyzja PPIS z dnia [...] lipca 2013 r. została wydana przez właściwy organ, z powołaniem prawidłowej podstawy prawnej, decyzja ta nie dotyczyła sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie, wykonanie jej nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa oraz nie była niewykonalna w dniu jej wydania. Dodał, że podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące stosunków lokatorsko-rodzinnych nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji; nie mieszczą się one w katalogu wyrażonym w art. 156 § 1 K.p.a. Sprawy cywilne, z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, mogą być przedmiotem rozpatrywania przez sądy powszechne. Organ dodał, że przeprowadzona kontrola sanitarna w Ośrodku Zdrowia przy ul. [...] nie wykazała żadnych nieprawidłowości w zakresie bieżącego stanu sanitarnego obiektu oraz, że niezasadne jest podnoszenie zarzutów względem WIS, wynikających z art. 145 i 146 K.p.a., dotyczących trybu wznowienia postępowania.

W skardze na decyzję GIS Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postepowania oraz prawa materialnego, w tym art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, oraz szczegółowo wskazanych przepisów ustawy o działalności leczniczej.

W odpowiedzi na skargę GIS wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę. Podkreślił, że okoliczności związane ze sporem, jaki toczy Skarżący na tle postępowań o charakterze cywilnoprawnym pozostają bez związku z decyzją kontrolowaną w niniejszym postępowaniu nieważnościowym, dlatego nie są uzasadnione zarzuty skargi. GIS prawidłowo ocenił, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona którąkolwiek z wad uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego przez stwierdzenie nieważności. Powoływane w skardze przepisy ustawy o ewidencji ludności nie miały zastosowania w postępowaniu nieważnościowym, w dacie jej wydawania. WSA podkreślił, że w toku postępowania nieważnościowego nie rozpoznaje się ponownie sprawy administracyjnej. Nie przeprowadza się postępowania dowodowego. Kontroluje się decyzję objętą tym postępowaniem na datę jej wydania. Organ nie miał podstaw do przeprowadzania postępowania dowodowego po myśli wniosków skarżącego. W toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia praw strony – Skarżącego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Przepis art. 73 § 1 K.p.a. przyznaje stronom, obok możliwości przeglądania akt, także prawo sporządzania z nich notatek i odpisów, również za pomocą kserokopii i innych urządzeń służących do powielania i gromadzenia materiałów i informacji. Strona nie może jednak żądać, aby takie kserokopie wykonywał i dostarczał sam organ administracji, gdyż nie jest on zobowiązany do wykonywania w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego na wniosek strony czynności o usługowo-technicznym charakterze.

W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył wyrok WSA w całości, żądając jego uchylenia w całości i wniósł o:

1. uchylenie decyzji GIS z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję WIS z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz stwierdzenia nieważności wszystkich rozstrzygnięć administracyjnych dotyczących możliwości wykonywania świadczeń medycznych na nieruchomości położonej w C., przy ulicy [...], w tym opinii, w formie decyzji administracyjnej, uzyskanych przez A. P. dotyczących opiniowania pomieszczeń i urządzeń oraz opiniowania o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych przez pomieszczenia Specjalistyczno-Diagnostycznego Ośrodka Zdrowia A. P. mieszczącego się przy ulicy [...], ewentualnie przekazanie sprawy organowi właściwemu do stwierdzenia nieważności decyzji, a w sytuacji gdyby Sąd nie uznał podstaw do wydania wyroku reformatoryjnego, uchylenie wyroku WSA i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania,

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem stanowionych

Wyrokowi Skarżący zarzucił:

1. "obrazę prawa materialnego, to jest artykułu 22 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2011 r.nr 112, poz. 654 ze zm., dalej: "ustawa o działalności leczniczej") poprzez przyjęcie błędnej wykładni tego przepisu polegającej na uznaniu, że pomimo sporów co do własności, występowaniu pomieszczeń wspólnych i nieskrępowanego dostępu osób trzecich możliwe jest prowadzenie w budynku przy ulicy [...] w C. działalności medycznej

2. obrazę prawa materialnego, to jest rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, wydanego na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy o działalności leczniczej poprzez naruszenie paragrafu 14 wskazanego rozporządzenia - dotyczącego całkowitego wyodrębnienia pomieszczeń przeznaczonych do prowadzenia działalności medycznej, co w stanie sprawy nie ma miejsca ze względu na brak wyodrębnienia samodzielności lokali stanowiących odrębne nieruchomości położone w C. przy ulicy [...] oznaczony numerem [...] przeznaczony do wykonywania działalności leczniczej oraz lokal stanowiący odrębną nieruchomość położony przy ulicy [...] oznaczony numerem [...] w związku z faktem, że budynek nie był od czasu wydania ostatniej decyzji przebudowywany i dlatego decyzja była wydana z naruszeniem prawa już w chwili jej wydania.

3. obrazę prawa materialnego, to jest norm rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, wydanego na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy o działalności leczniczej poprzez naruszenie paragrafu 14 wskazanego rozporządzenia - dotyczącego wykorzystywania w prowadzeniu działalności medycznej pomieszczeń które objęte są moim prawem własności w sytuacji gdy nie wyrażam zgody na wykonywanie działalności medycznej przez A. P. na nieruchomości, położonej w C. przy ulicy [...] wraz z częściami wspólnymi, która jest zamieszkiwana przez lokatorów w sposób, który nie da się pogodzić z wykonywaniem działalności medycznej

4. naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla treści wydanej w niniejszej sprawie decyzji, to jest naruszenie art. 156 K.p.a. poprzez pominięcie analizy przesłanek dotyczących zmiany decyzji na skutek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej uprzednio w sprawie warunków przewidzianych dla prowadzenia działalności medycznej na nieruchomości, położonej w C. przy ulicy [...] wraz z częściami wspólnymi, która jest zamieszkiwana przez lokatorów w sposób, który nie da się pogodzić z wykonywaniem działalności medycznej, to jest wydanie decyzji której założenia i cele nie są realizowane od początku i nie mogą zostać zrealizowane

5. naruszenie punktu 3 paragraf 14 rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą - poprzez prowadzenie przez A. P. działalności leczniczej w pomieszczeniu mieszkalnym

6. naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla wydanego w niniejszej sprawie wyroku, to jest naruszenie artykułu 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a") w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. - polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie polegającej na bezpodstawnym przyjęciu, że z uwagi na fakt, iż od wydania pierwotnej opinii nie ma możliwości spełnienia warunków przewidzianych technicznych i architektonicznych możliwości wykonania decyzji

7. naruszenie art. 207 ustawy o działalności leczniczej przez niedostosowanie placówki do wszystkich warunków rozporządzeń określających wykonywanie działalności leczniczej na nieruchomości, położonej w C. przy ulicy [...] wraz z częściami wspólnymi, która jest zamieszkiwana przez lokatorów w sposób, który nie da się pogodzić z wykonywaniem działalności medycznej

8. naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla wydanego w niniejszej sprawie wyroku, to jest naruszenie artykułu 134 P.p.s.a. postępowaniu przez sądami administracyjnymi w związku z art. 9, art. 11 i art. 107 § 2 i 3 K.p.a. - poprzez niepełne i niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, polegające na nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentów podnoszonych w odwołaniu dotyczących technicznych i architektonicznych możliwości wykonania decyzji

9. naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla wydanego w niniejszej sprawie wyroku, to jest naruszenie artykułu 134 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji, istotnych wad postępowania przed organami pierwszej i drugiej instancji polegających na błędnym zaniechaniu przez organy pierwszej i drugiej instancji dokonania istotnych czynności dowodowych i ograniczenie udziału stron w postępowaniu oraz nierozpoznania skargi co do zarzutów prowadzenia postępowania i przeprowadzenia oględzin nieruchomości położonej w C. przy ulicy [...]

10. naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla wydanego w niniejszej sprawie wyroku, to jest naruszenie art. 134 i art. 135 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie skargi co do elementów istotnych związanych z uprzednio wydanymi decyzjami dotyczącymi" (zdanie urwane – uwaga Sądu).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że lokatorzy mają dostęp do pomieszczeń przeznaczonych dla prowadzenia działalności medycznej i leczenia pacjentów. WSA nie tylko zlekceważył elementy stanu faktycznego wykazane treścią księgi wieczystej i dokumentacją poszczególnych lokali, ale ponadto nie wziął pod uwagę żadnych przesłanek dotyczących wzruszenia prawomocnej decyzji. Pominął również, że strona chciała uczestniczyć w postępowaniu, co zostało przez Sąd ograniczone w sposób arbitralny. Organ drugiej instancji naruszył prawo strony do uczestniczenia w postępowaniu i bezpośredniego uczestnictwa w czynnościach procesowych powołując się w treści wydanej decyzji na czynności procesowe, w których strona nie mogła brać udziału naruszając zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasadę bezpośredniości. Ponadto wadą rozstrzygnięcia WSA jest to, że nie odniósł się do rzeczywistych warunków w jakich odbywa się świadczenie usług medycznych na przedmiotowej nieruchomości przy ulicy [...] . Zarówno organy rozpoznające sprawę w pierwszej i drugiej instancji oraz Sąd powinni wziąć pod uwagę poprzednio wydane rozstrzygnięcia w tym decyzje i zbadać okoliczności, które przedstawia strona.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną GIS wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.

Spośród dziewięciu zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności ocenie należy poddać zarzut opisany w punkcie 5. W zarzucie tym wskazano na naruszenie punktu 3 paragrafu 14 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą - poprzez prowadzenie przez A. P. działalności leczniczej w pomieszczeniu mieszkalnym. W uzasadnieniu natomiast naprowadzono, że nieruchomość, której dotyczy decyzja dotycząca udzielania świadczeń medycznych jest wykorzystywana jako nieruchomość przeznaczona na cele mieszkalne. Okoliczności dotyczące zamieszkiwania przez H. P. oraz D. P. były wskazywane zarówno przez Skarżącego kasacyjnie, jak i Uczestniczkę. Stan ten winien skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji.

Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zainicjowane zostało wnioskiem Skarżącego kasacyjnie z dnia 10 listopada 2015 r. o "unieważnienie decyzji wydanej dla Specjalistyczno-Diagnostycznego Ośrodka Zdrowia (...) dla pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą (...)". Takie żądanie stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] lipca 2013 r. opiniującej pomieszczenia i urządzenia Specjalistyczno-Diagnostycznego Ośrodka Zdrowia, zlokalizowane przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w C.. Istota postępowania nieważnościowego polega na tym, że objęta takim postępowaniem decyzja podlega ocenie w aspekcie istnienia przesłanek nieważności, wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 K.p.a. Ocena ta dokonywana jest wg stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania takiej decyzji, a więc w konkretnym przypadku – w dniu [...] lipca 2013 r. (data decyzji PPIS). Innymi słowy, kontrolowana decyzja w tej właśnie dacie musiałaby być obarczona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Ze skargi kasacyjnej i akt administracyjnych wynika, że w dniu 26 lipca 2013 r. żadna z wymienionych osób nie zamieszkiwała na nieruchomości objętej decyzją PPIS z dnia [...] lipca 2013 r.: meldunek H. P. dokonany został w dniu 29 marca 2016 r. (k. 11 akt adm.), natomiast zgłoszenie pobytu stałego D. P. datowane jest na dzień 12 października 2015 r. (k. 12 akt adm.). Daty te wykluczają postawioną we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz podtrzymywaną w całym postępowania, jak również w skardze kasacyjnej tezę, że decyzja PPIS w dacie jej wydania dotyczyła pomieszczeń mieszkalnych. Prowadzi to do wniosku, ze oceniany zarzut jest nieusprawiedliwiony. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że § 14 ust. 3 rozporządzenia z 2012 r. obowiązujący w dacie wydawania ocenianej decyzji nie wykluczał lokalizacji pomieszczenia, w którym wykonywana jest praktyka zawodowa, w lokalu mieszkalnym ("Dopuszcza się lokalizowanie pomieszczenia, w którym jest wykonywana praktyka zawodowa w lokalu mieszkalnym, pod warunkiem zapewnienia wyodrębnienia tego pomieszczenia od pomieszczeń innych użytkowników lokalu").

Jako nieusprawiedliwione jawią się również zarzuty wskazujące na naruszenie art. 134 P.p.s.a., które powiązano z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 9, art. 11 i art. 107 § 2 i 3 K.p.a.

Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (...). Z unormowania tego wynika, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Natomiast granice sprawy wyznacza przede wszystkim, jak ma to miejsce w tym przypadku, wniosek inicjujący podstępowanie oraz treść zaskarżonego aktu. Oznacza to, że o naruszeniu przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, względnie nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono oczywiste i istotne uchybienia, które sąd powinien dostrzec i uwzględnić. Uwzględniając tryb nadzwyczajny, w jakim toczyło się postępowanie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że o naruszeniu art. 134 P.p.s.a. nie może być mowy. Ponownie wskazać należy, że zakres postępowania wyznaczył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PPIS z dnia [...] lipca 2013 r., a tryb nadzwyczajny, w jakim sprawa była rozpoznawana, przesądził o zakresie postępowania i treści wydanej decyzji.

Dodać wreszcie wypada, że nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy. Również w ramach zarzutu naruszenia tego przepisu nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (zob. wyrok NSA z dnia 17 września 2018 r. sygn. II OSK 3343/17, LEX 2571971).

Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty, to skarga kasacyjna nie czyni w tym zakresie zadość wymaganiom stawianym temu środkowi odwoławczemu, które wynikają z art. w art. 176 P.p.s.a. Do wymagań materialnych (konstrukcyjnych) przepis ten zalicza m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów (artykułów, paragrafów i innych jednostek redakcyjnych), które zdaniem skarżącego zostały naruszone. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest natomiast spełniony, gdy skarga kasacyjna podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego nie wskazuje konkretnego przepisu, z uwzględnieniem jego podziału na inne jednostki redakcyjne. Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Musi zawierać więc rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 sygn. II OSK 788/18 i powołane tam orzecznictwo).

Odnosząc powyższe kolejno do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zarzucie 1. podnosząc naruszenie prawa materialnego wskazano art. 22 ustawy o działalności leczniczej; nie uwzględniając podziału tego przepisu na ustępy, a ustępy na punkty; brak jest także uzasadnienia dotyczącego tego zarzutu; uwaga ta dotyczy również zarzutu 4, w którym wskazano na naruszenie art. 156 K.p.a. bez uwzględnienia podziału tego artykułu na paragrafy i inne jednostki redakcyjne. W zarzucie 2 oraz 3 wskazano art. 22 ust. 3 ustawy o działalności leczniczej, który zawiera delegację dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia (Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych oraz Krajowej Rady Fizjoterapeutów, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentów, a także rodzajem wykonywanej działalności i zakresem udzielanych świadczeń zdrowotnych); przepis ten powiązano z § 14, bez doprecyzowania, jaka jednostka redakcyjna tego paragrafu jest skarżona (przepis składa się z 5 ustępów).

Co się tyczy natomiast zarzutu naruszania art. 135 P.p.s.a. (zarzut nr 10), to nie jest możliwy on do oceny ze względu na jego niekompletną treść i brak uzasadnienia. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia dotyczy również zarzutu oznaczonego numerem 7 - naruszenia art. 207 ustawy o działalności leczniczej, który powiązano z bliżej nieokreślonymi warunkami rozporządzeń określających wykonywanie działalności leczniczej.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z przyczyn wyżej wskazanych skarga kasacyjna podlega oddaleniu, na podstawie art. 184 P.p.s.a.