Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 276/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 155 poz 1287
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania restrukturyzacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej kwotę 757 zł (słownie : siedemset pięćdziesiąt siedem 0/100)


UZASADNIENIE

Podaniem z dnia [...] października 2002r. (wpływ do Urzędu Skarbowego W. – [...] dnia [...] października 2002r.) A sp. z o.o., zwróciła się z wnioskiem o restrukturyzację następujących zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych:

- za rok 1997 w wysokości 63.659,00 zł,

- za rok 1998 w wysokości 361.871,00 zł,

- za rok 1999 w wysokości 222.227,00 zł,

- za rok 2000 w wysokości 29.885,00 zł.

Z uwagi na okoliczność, że należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych będące przedmiotem wniosku, stanowiły należności sporne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. z 2002 r., Nr 155, poz.1287 ze zm.) - organ restrukturyzacyjny postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] zawiesił postępowanie restrukturyzacyjne. Postępowanie, w związku z zakończeniem sporu sądowego, zostało podjęte przez organ pierwszej instancji na mocy postanowienia z dnia [...] września 2009r. nr [...].

W dniu [...] września 2009 r. Spółka złożyła do akt sprawy informację o bieżącej sytuacji finansowej spółki, wg stanu na dzień [...] lipca 2009r., ewidencję środków trwałych wraz z informacją o ustanowionych na nich obciążeniach, wykaz wierzytelności i wszelkich wymagalnych długów przedsiębiorcy pozwalający na identyfikację dłużników, ustalenie wysokości wierzytelności i wymagalnych długów. Nadto przedłożono zestawienie zobowiązań wg stanu na dzień [...] lipca 2009r wraz z informacją dotyczącą harmonogramu spłaty zobowiązań Spółki.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] decyzją z dnia [...] października 2009r nr [...] umorzył postępowanie restrukturyzacyjne jako bezprzedmiotowe z uwagi na niespełnienie przez Spółkę warunku podmiotowego ustawy o restrukturyzacji, o którym stanowi art. 1 ust. 2, zgodnie z którym restrukturyzacją są objęci przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Wskazano, że ustawa o restrukturyzacji nie została skierowana do wszystkich przedsiębiorców, ale tylko tych, którzy spełnią określone w niej warunki. Podkreślono, że z brzmienia art. 1 ust. 2 ustawy wynika, że zasadniczym celem uchwalenia ustawy była radykalna poprawa sytuacji przedsiębiorców, jednakże tylko tych, których sytuacja finansowa nie jest dobra.

Od powyższej decyzji złożono odwołanie, w którym wniesiono o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zarzucono organowi restrukturyzacyjnemu naruszenie:

- art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji należności publicznoprawnych poprzez bezzasadne umorzenie postępowania podatkowego w sytuacji, gdy strona postępowania wykazała, iż spełnia przesłanki podmiotowe do objęcia jej postępowaniem restrukturyzacyjnym,

- art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji należności publicznoprawnych oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych, poprzez bezzasadne uznanie, że pomimo posiadania przez stronę postępowania zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.393.927,60zł, strona postępowania nie spełnia przesłanek do objęcia jej postępowaniem restrukturyzacyjnym,

- art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia dostępnego w sprawie materiału dowodowego, a w rezultacie dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie aktualnej sytuacji finansowej strony postępowania z całkowitym pominięciem stanu zaległości podatkowych ciążących na stronie.

Strona wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] błędnie zastosował art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji poprzez niezasadne przyjęcie, że okolicznościami wskazującymi na złą sytuację finansową podatnika, a tym samym potwierdzającymi możliwość objęcia podatnika postępowaniem restrukturyzacyjnym, mogą być tylko okoliczności literalnie wymienione w powołanym przepisie ustawy. W ocenie Strony organ pierwszej instancji pominął inne okoliczności wskazujące na złą sytuację finansową, jak również fakt, iż wskutek obciążenia nieruchomości należących do Strony hipoteką na rzecz Skarbu Państwa, Podatnik nie może skorzystać z kredytów bankowych pozwalających na niezbędne utrzymanie bazy lokalowej, a tym bardziej inwestycje, co stanowi przesłankę literalnie wskazaną w art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji.

W dalszej części odwołania Strona wskazała, że organ pierwszej instancji wydając decyzję pominął treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych. Podkreślono, że zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenie stosuje się do przedsiębiorców znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej. W § 2 pkt 1 rozporządzenia została zawarta definicja przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, która odsyła do wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Przesłanki uznania danego podmiotu za znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej określone zostały w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia, gdzie stwierdzono, iż pomoc na restrukturyzację może być udzielona przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej co uzależnione zostało od występującego u danego przedsiębiorcy poziomu strat bądź wystąpieniem przesłanek kwalifikujących danego przedsiębiorcę do objęcia go postępowaniem upadłościowym. Zdaniem strony, z powyższego wynika, iż przepisy powyższego rozporządzenia zawierają nie tylko określenie warunków pozwalających na udzielenie przedsiębiorcy pomocy w trybie uproszczonym, ale również określenie przesłanek podmiotowych takiego przedsiębiorcy, od których spełnienia uzależniona jest możliwość zastosowania uproszczonej procedury udzielania pomocy publicznej. W tym kontekście zdaniem strony, przepisy te są przepisami doprecyzowującymi postanowienia ustawy o restrukturyzacji.

W odwołaniu Strona odniosła się także do treści art. 12 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji. Wskazano, że przepisy ustawy o restrukturyzacji nie nakładają na stronę, po okresie zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego, przedkładania ponownie informacji o jego sytuacji finansowej, aby w toku prowadzonego postępowania zostały całkowicie pominięte okoliczności związane z sytuacją finansową przedsiębiorcy na dzień złożenia wniosku o restrukturyzację, co zdaniem strony miało miejsce w niniejszej sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. dnia [...] stycznia 2010 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] z dnia [...] października 2009r. nr [...] w sprawie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania restrukturyzacyjnego.

Organ odwoławczy w swojej decyzji wskazał, że zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców organ restrukturyzacyjny w pierwszej kolejności zobligowany był do ustalenia, czy wniosek o restrukturyzację został złożony przez podmiot do tego uprawniony, gdyż zakres podmiotowy ustawy został określony w art. 1 oraz art. 2. Dopiero po dokonaniu pozytywnej oceny w tym zakresie - organ restrukturyzacyjny jest zobligowany do dokonania oceny, czy wobec przedsiębiorcy, który był uprawniony do złożenia skutecznego wniosku o restrukturyzację, może być wydana decyzja o warunkach restrukturyzacji (art. 18 ust. 1), czy też zasadnym będzie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, z uwagi na okoliczność, że przedstawione przez przedsiębiorcę dane nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 (art. 18 ust. 7 ustawy).

Dyrektor Izby Skarbowej we W. odniósł się do zarzutu Strony, zgodnie z którym przedmiotowa sprawa winna podlegać rozpatrzeniu w oparciu o zapisy zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 września 2006r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. nr 169, poz. 1202 ze zm.) wskazując, że przedmiotowe rozporządzenie mogło mieć zastosowanie w sprawie restrukturyzacji dopiero w sytuacji, gdy organ restrukturyzacyjny procedował już w zakresie wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji (§ 1 pkt 1 rozporządzenia).

Organ odwoławczy analizując art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji ocenił, że jego interpretacja jest determinowana, obok celu ustawy, także zapisem art. 18 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji, który stanowi o wydaniu przez organ restrukturyzacyjny decyzji o warunkach restrukturyzacji. Zgodnie z powołanym art. 18 ust. 1 organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o warunkach restrukturyzacji, jeżeli z analizy wniosku, o którym mowa w art. 12 ust. 1, oraz dołączonych do niego dokumentów i danych określonych w art. 13, wynika, że zamierzone działania prowadzić będą do przeciwdziałania zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2. Podkreślono, że ustawodawca w treści art. 18 ust. 1 nie wskazał, że wystarczającym jest przeciwdziałanie w szczególności zjawiskom określonym w art. 1 ust. 2, lecz zjawiskom określonym w tymże artykule. Przyjęto zatem, że warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 18 ust. 1 jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że planowane przez niego działania doprowadzą do przeciwdziałania zjawiskom, które zostały ściśle określone w art. 1 ust. 2.

W dalszej części decyzji dokonano analizy sytuacji Spółki w kontekście spełniania przez nią warunków uprawniających do skorzystania z procesu restrukturyzacji.

Strona od powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. złożyła skargę, w której zarzuciła:

1. naruszenie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 18 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców poprzez bezzasadne umorzenie postępowania w sprawie restrukturyzacji w sytuacji, gdy strona skarżąca wykazała, iż spełnia przesłanki podmiotowe do objęcia jej postępowaniem restrukturyzacyjnym,

2. art. 1 ust. 2, art. 18 ust. 1 i ust. 7 ustawy o restrukturyzacji oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych, poprzez bezzasadne uznanie, iż pomimo posiadania przez stronę skarżącą zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.396.927,60 zł, strona skarżąca nie spełnia przesłanek do objęcia jej postępowaniem restrukturyzacyjnym,

3. art. 122 oraz art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia dostępnego w sprawie materiału dowodowego, a w rezultacie dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie aktualnej sytuacji finansowej strony skarżącej z całkowitym pominięciem stanu zaległości podatkowych ciążących na niej i ich wpływu na bieżącą sytuację finansową oraz dowolną ocenę zgromadzonego przez organ materiału dowodowego i dokonanie w oparciu o te dowody ustaleń sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego,

4. art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie rachunkowości, celem ustalenia aktualnej na dzień orzekania sytuacji finansowej strony skarżącej, a w szczególności ustalenia, czy posiadanie przez stronę skarżącą zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.396.927,60 zł, oznacza spełnienie przesłanek określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji umożliwiających restrukturyzację należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 1997-2000, a więc do objęcia jej postępowaniem restrukturyzacyjnym.

Strona skarżąca na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, na okoliczność ich treści wskazujących na rzeczywistą sytuację finansową spółki, tj.:

- bilansu Spółki sporządzony na dzień 31 grudnia 2009r.,

- rachunku zysków i strat spółki na dzień 31 grudnia 2009r.,

- opinia biegłego rewidenta z dnia 28 stycznia 2010 r.,

- bilansu Spółki sporządzony przez biegłego rewidenta na dzień 31 lipca 2009r. uwzględniającego istniejące zaległości podatkowe.

Na rozprawie Strona ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z umowy zawartej z bankiem dotyczącej restrukturyzacji jej zadłużenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje:

W myśl treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa).

Skarga jest uzasadniona.

Aby ustosunkować się do zarzutów skargi konieczna jest w pierwszym rzędzie analiza przepisów prawnych regulujących zasady restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców nadal obowiązuje. Jednakże ten akt prawny, poczynając od dnia 1 maja 2004 r. funkcjonuje w zmienionym kontekście prawnym, będącym następstwem akcesji Polski do Wspólnoty Europejskiej. Z tą datą bowiem cały dorobek prawa Unii Europejskiej stał się prawem, obowiązującym na terytorium Polski. Zgodnie zaś z art. 87 ust. 1 TWE z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Z kolei art. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. z 2008 r. Dz. U. Nr 93, poz. 585) stanowi, że ustawa określa zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 TWE. Natomiast art. 70 ust. 3 określa, że do dnia 1 maja 2007 r. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzeń, ustanawiać programy pomocowe w zakresie pomocy publicznej udzielanej na podstawie ustaw odrębnych, uwzględniając w szczególności potrzeby rozwoju gospodarki oraz konieczność zapewnienia zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała w dniu 5 września 2006 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1202). Stosownie do treści § 1 ust. 1 rozporządzenie to określa kryteria oraz sposób i szczegółowe warunki udzielania pomocy na restrukturyzację na podstawie art. 18 i 20 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców małym i średnim przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej, których stosowanie zwalnia z obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu tej pomocy.

Z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej nastąpiła zatem zasadnicza zmiana procedur udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Co do zasady udzielenie takiej pomocy uzależnione zostało od zgody Komisji Europejskiej, natomiast wyjątki od tej zasady dotyczyły małych i średnich przedsiębiorców objętych wskazanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych, bądź też rozporządzeniem Komisji Europejskiej z dnia 12 stycznia 2001 r. nr 69/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis.

Zasadą jest, że postępowanie prowadzi się według przepisów obowiązujących w dacie dokonania poszczególnych czynności. Wyjątek od powyższej zasady, tj. stosowanie przepisów postępowania poprzednio obowiązujących musi wyraźnie wynikać z przepisu przejściowego. Odmiennie więc niż to ma miejsce w przypadku przepisów prawa materialnego, gdzie do oceny stanu faktycznego stosuje się przepisy obowiązujące w dacie jego zaistnienia, przy przepisach proceduralnych zasadą jest stosowanie przepisów aktualnie obowiązujących. W związku z powyższym, skoro ustawodawca nie uregulował tej kwestii w sposób szczególny, każda zmiana przepisów postępowania powoduje konieczność stosowania przepisów aktualnie obowiązujących.

Ustawa o restrukturyzacji wyraźnie wyróżnia trzy etapy postępowania restrukturyzacyjnego, tj. wszczęcie postępowania (zgodnie z art.12 ust.1 ustawy o restrukturyzacji postępowanie restrukturyzacyjne wszczyna się w dniu wpływu wniosku do właściwego organu restrukturyzacyjnego), wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji i zakończenie restrukturyzacji. Jak wynika z akt administracyjnych, w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego (wszczętego wnioskiem podatnika, który wpłynął do organu w dniu [...] października 2002 r.) w analizowanej sprawie doszło do zmiany przepisów prawa, które zmodyfikowały procedurę. Tym samym zastosowanie powinna znaleźć ww. zasada o poddaniu danej czynności prawnej reżimowi wynikającemu z przepisów obowiązujących w dacie dokonania czynności (o ile ustawodawca explicite nie postanowił inaczej).

W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał decyzję w czasie, gdy obowiązywało rozporządzenie RM z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej. W §1 ust.1 w/w rozporządzenia wprost bowiem wskazano, że określa ono kryteria oraz sposób i szczegółowe warunki udzielania pomocy na restrukturyzację na podstawie art. 18 i 20 ustawy o restrukturyzacji z 30 sierpnia 2002 r. małym i średnim przedsiębiorcom. Podkreślić przy tym należy, że wykładni przepisu art.1 ust.2 ustawy o restrukturyzacji w nowych warunkach prawnych należy dokonywać uwzględniając m.in. przepisy w/w rozporządzenia. Przywołany przepis ustawy stanowi bowiem, że restrukturyzacją objęci są przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Dopiero w dalszej części ustawodawca przykładowo wskazał jakie przesłanki winien przedsiębiorca spełniać tzn. utracić zdolność do konkurowania. Jeżeli zatem ustawa restrukturyzacyjna odsyła do przepisów o pomocy publicznej, to w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowania ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, która uchyliła ustawę z dnia 27 lipca 2002r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, na podstawie której skarżąca złożyła wniosek. Na podstawie zaś delegacji ustawowej zawartej w art. 70 ust. 3 nowej ustawy wydano rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych. Organy podatkowe powinny zatem domagać się od Strony spełnienia przesłanek prawnych określonych w nowych realiach prawnych, gdyż wszczęte w 2002 r. wnioskiem Strony postępowanie restrukturyzacyjne nie było jeszcze zakończone, a organy restrukturyzacyjne były zobowiązane do uwzględnienia (1) przepisów prawa wspólnotowego, które stały się częścią krajowego porządku prawnego w czasie trwania postępowania restrukturyzacyjnego, (2) zmiany przepisów krajowych, w postaci uchwalenia przez ustawodawcę ustawy o pomocy publicznej oraz wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 70 ust. 3 w.w. ustawy. Postępując inaczej organy restrukturyzacyjne naruszyły nie tylko art.1 ust.2 ustawy o restrukturyzacji, ale także art. 2 i art. 9 Konstytucji, co stanowiło pogwałcenie zasady praworządności. Stanowisko zaprezentowane przez Sąd w tym wyroku nawiązuje do linii orzeczniczej WSA i NSA w tym zakresie, a w szczególności wyroków z dnia 1.10.2009 r., sygn. akt II FSK 643/08 i z dnia 27.11.2009 r., sygn. akt II FSK 1077/09 oraz z dnia 22.12.2009 r. sygn. akt I SA/Ol 791/09, z dnia 13.01.2010 r. sygn. akt I SA/Bk 529/09.

Ponieważ organy restrukturyzacyjne w oparciu o błędną wykładnię art.1 ust.2 ustawy o restrukturyzacji bezzasadnie uznały, że w przedmiotowej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy rozporządzenia RM z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom, pomocy publicznej, czego domagała się Strona, Sąd zwolniony jest od oceny pozostałych zarzutów skargi jako nie mających na tym etapie znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do wniosków dowodowych Strony podkreślić należy, że Sąd w świetle art.106§3 ppsa wyjątkowo przeprowadza dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wniosek dowodowy Strony dotyczył dokumentów sporządzonych po zakończeniu postępowania administracyjnego, a zatem nie mogły być one wzięte pod uwagę przez organ restrukturyzacyjny. Sąd ocenia legalność działania administracji w dacie podejmowanie przez nią czynności dlatego wniosek Strony został oddalony.

Ponieważ rozporządzenie RM z dnia 5 września 2006 r., którego organy odmówiły zastosowania zawiera zarówno przepisy materialnoprawne jak i procesowe Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję, a na podstawie art.135 ppsa poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] z dnia [...] października 2009 r. Nr [...]. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200. Z uwagi na charakter zaskarżonych rozstrzygnięć nie orzeczono w przedmiocie wykonalności.