Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 213/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust 1 pkt 1, pkt 3, ust 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008r. sprawy ze skargi H. O., A. O. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania H. O., A.J.R. i A.O. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] znak:[...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudowie istniejącego zjazdu z ul. P. na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb 0024 przy ul. P.. 2 .

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium podało, iż wnioskiem z dnia [...] A SP.. Jawna wystąpiło o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. po rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, P.oz.717 ze zm.) ustalił następujące warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla budynku mieszkalnego o 12 lokalach mieszkalnych z garażem podziemnym wraz z urządzeniami techniczno-budowlanymi i przebudową zjazdu:

1. nieprzekraczalne linie zabudowy od ulicy P. w odległości 6,5m od krawędzi jezdni, od ulicy T w odległości 9,0m od krawędzi jezdni

2. wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji do 0,40

3. szerokość elewacji frontowej od ulicy P. nie może przekroczyć 29m z możliwością zastosowania 20% tolerancji, od ul. T nie może przekroczyć 19m, z możliwością zastosowania 20% tolerancji

4. wysokość okapu projektowanego obiektu nie może przekroczyć 8,7m od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku

5. geometria dachu – dach wielospadowy o kącie nachylenia nawiązującym do istniejących dachów na istniejących sąsiednich obiektach w przedziale od 25º do 45º

Decyzja zawiera także wskazania w zakresie ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu i zdrowia ludzi, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Od decyzji organu I instancji odrębne odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli H. O. oraz A.J.R. i A.O. domagając się jej uchylenia. Odwołujący podnieśli szereg zarzutów, które ich zdaniem świadczą o tym, że decyzję wydano z naruszeniem prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego.

W odniesieniu do ustalonej linii zabudowy odwołujący się zarzucili, iż został naruszony § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej rozporządzeniem), według którego obowiązującą linię zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, jak również pkt 3 tego rozporządzenia stanowiący, że jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązująca linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. W ocenie odwołujących zarówno od ulicy P. (biorąc pod uwagę usytuowanie budynków 4,6,8 i 10) jak też i od ulicy T (usytuowanie budynków 4 i 10), z uwagi na odległości budynków od jezdni przy tych ulicach, ustalona linia zabudowy powinna być większa. podnieśli, że dokonane uzgodnienie z zarządcą drogi dotyczy minimalnych odległości nowej zabudowy od krawędzi jezdni, ale nie stanowi o wyznaczeniu linii zabudowy. Stwierdzili również, że w decyzji organu I instancji brak jest merytorycznego uzasadnienia przyjętych odległości.

Odwołujący zakwestionowali pozostałe wskaźniki: intensywności zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości projektowanego obiektu twierdząc, że są wynikiem nierzetelnie przeprowadzonej analizy.

Według obliczeń odwołujących dla terenu objętego inwestycją maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy wynosi ok. 25% i nie jest nawet zbliżony do ustalonego wskaźnika (35%). Nadto w decyzji organu brak jest uzasadnienia co do wyznaczenia w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu.

Za zawyżoną i nieprawidłową odwołujący uznali szerokość elewacji frontowej nowej zabudowy wyznaczonej od ulicy P. (29m) i od ulicy T (19m) z tolerancją do 20% stwierdzając, że szerokość elewacji od ulicy T jako od elewacji bocznej powinna być wyznaczona na innej zasadzie niż od ulicy P. i wynosić nie więcej niż 11m. Ich zdaniem, nie ma podstaw do wyznaczania w oparciu o § 6 pkt 2 rozporządzenia tak elewacji frontowej jak i bocznej, nie można również brać pod uwagę parametrów obiektów usługowych i handlowych tj. budynku przychodni i sklepu.

W odniesieniu do ustalonej wysokości elewacji frontowej odwołujący podnieśli, iż średnia wartość w obszarze analizowanym wynosi nie jak przyjął organ 9m lecz 7m, co jest wynikiem błędnych ustaleń wysokości budynków znajdujących się przy ul. Ś 121 i 109 przyjętych po 14m zamiast 13m wysokości licząc do najwyższego miejsca, którym jest płyta zabezpieczająca, a nie okap.

Zdaniem skarżących pojęcia "działka sąsiednia" i "obszar analizowany" mają na gruncie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odmienne znaczenie. Według H. O. przez działkę sąsiednią należy rozumieć działkę położoną w bliskim sąsiedztwie, a więc graniczącą z terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Tylko takie założenie jest zgodne z przepisami i w konsekwencji oznacza, że każda działka sąsiednia jest działką położoną w granicach obszaru analizowanego, ale nie każda działka położona w granicach obszaru analizowanego jest działką sąsiednią. Natomiast w interpretacji A.O. i A.J.R. za zawężeniem pojęcia sąsiedztwa przemawia warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, odnoszący się do dostępności z tej samej drogi publicznej. W tym kontekście podkreślono, że działki zabudowane budynkami wielorodzinnymi znajdują się przy ulicy Ś 121 i 109 i nie mają dostępu z tej samej drogi co działka ewidencyjna inwestora - [...], znajdująca się przy ulicy P..

O wadliwości decyzji, zdaniem odwołujących stanowi również brak właściwego załącznika, który powinien określać teren przyjęty do analizy, gdy tymczasem stanowi on fragment mapy nie odzwierciedlający zakresu i sposobu jej przeprowadzenia.

Naruszenie art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu odwołujący się upatrują w nieudostępnieniu im do wglądu dokumentów.

Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów Kolegium po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego w całości uznało je za bezzasadne. przytaczając treść art. 59 ust. 1 i art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ odwoławczy wskazał, że na obszarach pozbawionych planu miejscowego ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, w drodze decyzji. W niniejszej sprawie wniosek inwestora zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których stanowi art. 52 ust. 2 powołanej ustawy.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że ustaleń dla zagospodarowanego obszaru dokonuje się z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Ust. 2 tego przepisu stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ I instancji przeprowadził analizę prawidłowo i w sposób określony przepisami powołanego wyżej rozporządzenia. Z analizy wynika bowiem, że objęty analizą obszar stanowi część osiedla mieszkaniowego, w którym występują budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki mieszkalne jednorodzinne wolnostojące, w zabudowie bliźniaczej i szeregowej, nieliczne budynki usługowe (przychodnia lekarska i Pawilon handlowy). Stan ten uzasadnia przyjęcie przesłanki kontynuacji funkcji dla projektowanej inwestycji, którą jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

Odnosząc się do pojęcia działki sąsiedniej Kolegium stwierdziło, że przepisy nie przewidują ustawowej definicji tego pojęcia, jednak należy przyjąć, że ustawodawca wprowadzając wymóg zabudowy działki, miał na celu zachowanie harmonii architektonicznej na danym terenie, ochronę walorów estetycznych przestrzeni stanowiących dobro wspólne. Warunek zabudowy działki sąsiedniej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy jest spełniony wtedy, gdy działka zabudowana graniczy z działką będącą terenem przyszłej inwestycji bądź też jest położona w odległości pozwalającej na utrzymanie albo podniesienie walorów architektonicznych przestrzeni.

Kolegium podniosło, że z uwagi na położenie działki inwestora u zbiegu ulic P. i T, dla takiego sposobu usytuowania działki nie wykształciły się na sąsiednich działkach wyraźne linie zabudowy wymagające kontynuacji. Z tego względu ustalając linię zabudowy dla nowej inwestycji kierowano się przebiegiem linii zabudowy na działkach sąsiednich znajdujących się w obszarze analizowanym, przyjmując, że odległości od krawędzi jezdni wahają się w przedziale od 6m (budynek nr 8 na działce nr 1054) do 11,5m (budynek nr 14 na działce nr 1058) oraz stanowiskiem Miejskiego Zarządu Dróg (sprawującego zarząd nad drogami ), z którego wynika, że ulice P. I T są drogami Publicznymi zaliczonymi do kategorii dróg gminnych, co umożliwia stosownie do Przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych usytuowanie przedmiotowej inwestycji w odległości 6m od krawędzi jezdni ulicy P. oraz 9m od osi jezdni T. podkreślono, że określenie "nieprzekraczalna linia zabudowy" należy rozumieć jako obowiązującą linię zabudowy.

Ustalając wskaźnik intensywności nowej zabudowy kierowano się ustaleniem, że w obszarze analizowanym wskaźnik ten jest zróżnicowany i wynosi od 0,10% do 60%, co pozwala na ustalenie średniego wskaźnika zabudowy w wysokości 35%. Organ uznał, że wskazana we wniosku inwestora wielkość wskaźnika (40%) nie odbiega w sposób istotny od ustalonej jego wartości w obszarze analizowanym i nie narusza § 5 ust. 2 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki jeżeli wynika to z analizy.

Szerokość elewacji frontowej określono na podstawie § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, ustalając, że w obszarze analizowanym występują budynki o zróżnicowanej szerokości elewacji frontowej od 7m do 15m budynki jednorodzinne wolnostojące, w zabudowie bliźniaczej i szeregowej, od 12,5m do 88m budynki wielorodzinne i od 16m do 47m budynki usługowe. Na podstawie przeprowadzonej analizy organ II instancji uznał, że określone przez Prezydenta Miasta szerokości elewacji frontowych planowanego budynku (od strony P. do 29m i od strony T do 19m) nie odbiegają w sposób znaczny od istniejącej na tym obszarze zabudowy i nie naruszają panującego na tym terenie ładu przestrzennego.

Odnosząc się do wskaźnika wysokości nowej zabudowy stwierdzono, że wysokość krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym waha się od 4m do 14m i przebiega na działkach sąsiednich tworząc uskok. przyjmując z analizy obszaru średnią wysokość 9m oraz fakt bezpośredniego sąsiedztwa za celowe uznano ustalenie tego wskaźnika w oparciu o § 7 ust. 3 rozporządzenia, czyli jako średnią wielkość występującą w obszarze analizowanym.

Geometrię dachu ustalono na podstawie § 8 rozporządzenia, odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Reasumując Kolegium podniosło, że stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Za przedwczesne uznano twierdzenia odwołujących odnośnie ograniczenia korzystania z ich działki z tego względu, że decyzja o warunkach zabudowy zawiera warunki brzegowe dla planowanej inwestycji wynikające z przeprowadzonej analizy funkcji i cech zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Interes odwołujących się jako właścicieli sąsiedniej działki podlega ochronie poprzez wskazanie wymagań jakie powinien spełnić inwestor i projektant budowy określonych w decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy w zakresie dostępności do drogi publicznej, korzystania z infrastruktury technicznej, nie ograniczania dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochrony przed hałasem, wibracjami, promieniowaniem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 października 2007r. wnieśli H. O., A.J.R. i A.O. domagając się ich uchylenia. Skarżący zarzucili obu podjętym decyzjom naruszenie przepisów w zakresie przyjętej linii zabudowy, wskaźnika nowej zabudowy, kontynuacji funkcji, przyjętych szerokości elewacji frontowej i wysokości budynku, braków formalno prawnych formy i treści wydanej decyzji, naruszenia art. 10 § 1 Kpa.

Skarżący w bardzo obszernej skardze podtrzymali całość zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdzając, że działka objęta wnioskiem inwestycyjnym nie spełnia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwalających na jej zabudowę budynkiem wielorodzinnym.

Naruszenie § 9 pkt 1-4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. skarżący upatrują w braku prawidłowego i prawidłowo sporządzonego załącznika graficznego do wydanej decyzji, ponieważ na załączonej mapie nie został zaznaczony obszar analizowany, a mapa jest fragmentem, z którego nic nie wynika co do zakresu i sposobu przeprowadzenia rzekomej analizy w przyjętym obszarze analizowanym.

Naruszenie art. 10 § 1 Kpa zdaniem skarżących polega na nieudostępnieniu przez organ I instancji dokumentów w sprawie, czego nie sanuje udostępnienie kompletnych dokumentów na etapie postępowania odwoławczego.

Dodatkowo podnieśli, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji utraciły ważność.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu braku zezwoleń na podłączenie mediów dla planowanej inwestycji, wyjaśniono, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy przesądzające jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia wystarczającego dla danego zamierzenia inwestycyjnego, zaś teren objęty wnioskiem posiada pełną infrastrukturę techniczną.

W odniesieniu do zarzutu Przesłania Przez organ I instancji skarżącym niekompletnej decyzji Kolegium stwierdziło, że taki stan uzasadnia wniesienie skargi na działalność pracowników organu i znajduje się poza granicami rozstrzygania tej sprawy, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ramach posiadanych kompetencji umożliwiło skarżącym zapoznanie się z aktami w pełnym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga H. O., A.J.R. i A.O. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji administracyjnej takich naruszeń nie wykazała.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ) – zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą, który normuje kwestie gospodarowania przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści powołanego przepisu wynika, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt. 1 – 5 art. 61. Do tych warunków należy m.in. tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu sąsiedniego, jak również ustalenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

W rozpatrywanej sprawie przesłanki te zostały spełnione.

Wbrew twierdzeniom skarżących Kolegium dokonało prawidłowej wykładni pojęcia "działka sąsiednia", które zawiera art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy. Przepis ten wymaga aby, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Dokonując interpretacji tego przepisu należy mieć na uwadze przede wszystkim cel jakim kierował się ustawodawca wprowadzając do tekstu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa. Celem tym była przede wszystkim ochrona ładu przestrzennego na terenie, na którym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem wyłączenie nowej zabudowy, której nie można pogodzić z już istniejącym zagospodarowaniem terenu. Wskazuje na to wprowadzenie przepisów nakazujących przeprowadzenie analizy terenu oraz treść § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa pojęcie obszaru analizowanego oraz sposób jego wyznaczenia.

Zdaniem Sądu, ani wykładnia literalna ani celowościowa nie wskazują, że ustawodawca użył wyrażenia "działka sąsiednia" w wąskim znaczeniu odnoszącym się do konieczności sąsiedztwa bezpośredniego opartego na wspólnej granicy pomiędzy działką na której powstanie inwestycja a działką sąsiednią, czy też dostępności z tej samej drogi publicznej. Ratio legis art. 61, a w szczególności ust. 1 pkt 1 tego przepisu jak już podniesiono, było zagwarantowanie ładu przestrzennego, co przemawia za szerokim pojęciem sąsiedztwa uwzględniającego wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Z tego względu okoliczność, że działki na których znajdują się budynki wielorodzinne przy ul. Ś 121 i 109 nie są dostępne z tej samej drogi co działka inwestora nr [...] nie oznacza, że działki te są pozbawione waloru "działki sąsiedniej" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że są one położone w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego w sposób określony w § 3 cyt. rozporządzenia i organ ma obowiązek brać je pod uwagę ustalając wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżących w kwestii wadliwego przeprowadzenia analizy. Zarówno w części tekstowej jak i graficznej analiza została sporządzona przez osobę uprawnioną, wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów i jak stanowi § 3 rozporządzenia , analizie poddano teren usytuowany w odległości trzech szerokości frontu działki, nie mniejszej niż 50m wokół działki będącej przedmiotem wniosku. Własne wyliczenia skarżących w odniesieniu do przyjętych przez organ wskaźników: intensywności zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości okapu projektowanego obiektu, będące wynikiem średniej arytmetycznej z obszaru analizowanego nie są miarodajne, albowiem odpowiednie przepisy § 5, § 6 i § 7 rozporządzenia nie precyzują takiego sposobu ustalania parametrów nowej zabudowy.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wylicza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia stanowi: szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.

Stosownie do § 7 ust. 3 w zw. z ust. 1 rozporządzenia jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.

W ust. 2 § 5, ust. 2 § 6, ust. 4 § 7 rozporządzenia ustawodawca przewidział możliwość odmiennych rozwiązań niż wynikających z analizy o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia w odniesieniu do wymienionych wskaźników.

Wbrew twierdzeniom skarżących wyznaczenie cech nowej zabudowy spełnia wymogi przewidziane w powołanych przepisach, albowiem obowiązujące przepisy przy ustalaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczają możliwość uśredniania poszczególnych parametrów jak również możliwość innego ich wyznaczenia, niż to wynika z analizy. W rozpoznawanej sprawie istotną kwestią mającą wpływ na ustalenie cech zabudowy jest to, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki o wielu funkcjach i zróżnicowanych formach zabudowy, co bezpośrednio wynika z analizy.

W ocenie Sądu ustalone przez organ I instancji warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy zostały ustalone z zachowaniem zasady dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie skarżących zabudowa odpowiada charakterystyce urbanistycznej w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.

Nowa linia zabudowy dla projektowanej inwestycji została określona z zachowaniem wymogów zawartych w § 4 rozporządzenia .

Zgodzić się należy z twierdzeniami organu o braku wyraźnych linii zabudowy, pozwalających na wyznaczenie nowej linii zabudowy jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wyniki przeprowadzonej analizy potwierdzają też zróżnicowanie odległości budynków od krawędzi jezdni (od 6m budynek nr 8 na dziełce nr 1054 do 11,5m budynek nr 14 na działce nr 1058), co uzasadniałoby ustalenie nowej linii zabudowy w oparciu o ust. 3 § 4 tj. jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Biorąc jednak pod uwagę treść § 4 ust. 4 rozporządzenia , który umożliwia organowi inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, wyznaczenie przez organ linii zabudowy w sposób, który uwzględnia stanowisko zarządcy drogi i nie narusza art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. w zakresie w jakim Przepis ten określa minimalne sytuowanie obiektów przy drogach gminnych, uznać należy za spełnienie wymogów określonych w § 4 rozporządzenia .

Niezasadny jest również zarzut wadliwego ustalenia linii zabudowy poprzez określenie nieprzekraczalnej zamiast obowiązującej linii zabudowy. Na tle konkretnej sprawy nie budzi wątpliwości, że ze względu na charakter i gabaryty nowej inwestycji dla inwestora nieprzekraczalna linia zabudowy będzie zarazem obowiązującą linią zabudowy. podkreślenia wymaga, że ewentualne większe oddalenie projektowanej zabudowy od krawędzi jezdni byłoby, zgodne z oczekiwaniami skarżących.

Podniesiony na etapie skargi zarzut nieuregulowania kwestii zaopatrzenia działki w media jest nietrafny. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji uzależnione jest także od spełnienia wymogu, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 było wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Stosownie do ust. 5 powołanego przepisu warunek o którym mowa w ust. 1 pkt 3 jest spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Sąd w całości podziela zaprezentowane w odpowiedzi na skargę stanowisko Kolegium, że działka inwestora znajdując się na terenie w pełni uzbrojonym w media spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ewentualne zwiększenie poboru mediów dostarczanych za pomocą istniejącego uzbrojenia może nastąpić w drodze porozumienia z odpowiednimi jednostkami organizacyjnymi w przyszłości.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia § 9 pkt 1-4 rozporządzenia polegającego na braku prawidłowego i prawidłowo sporządzonego załącznika graficznego decyzji.

Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną.

Stosownie do ust. 2, wyniki analizy o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Z materiału dowodowego wynika, iż załącznikami decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] o warunkach zabudowy są załączniki: Nr 1 - graficzny Nr 2 – wyniki analizy (część tekstowa i graficzny). Wymieniony jako integralna część decyzji pierwszoinstancyjnej załącznik nr 2 zawierający część graficzną został sporządzony na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 i opatrzony podpisem osoby uprawnionej, która podpisała część tekstową decyzji. Załącznik ten wbrew twierdzeniom skarżących wyznacza obszar analizowany. Natomiast zauważyć należy, że jakkolwiek sam załącznik nie odzwierciedla wszystkich danych w oparciu o które organy administracji dokonały ustaleń w zakresie wymagań dotyczących nowej zabudowy to dane te znajdują się zarówno w części tekstowej analizy urbanistyczno-architektonicznej jak też na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 stanowiących elementy materiału dowodowego sprawy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. O tym, że strony dokładnie zapoznały się z całością materiału dowodowego świadczą podnoszone przez nich szczegółowe zarzuty zarówno w postępowaniu odwoławczym jak i w skardze. Biorąc pod uwagę powyższe, brak ujawnienia danych będących podstawą analizy w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi podstawy do jej uchylenia.

Nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżących odnośnie naruszenia art. 10 Kpa poprzez nieudostępnienie im dokumentów przez organ I instancji. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 Kpa może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że to uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności. Znajdująca się w aktach korespondencja skarżących kierowana tak do organu I jak i II instancji świadczy o aktywnym udziale stron na obu etapach postępowania administracyjnego, a jak skarżący przyznali w skardze organ odwoławczy udostępnił stronom kompletne dokumenty sprawy. Brak wykazania przez skarżących związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a istotnym wpływem na wynik sprawy czyni powyższy zarzut niezasadnym.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.