Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1128/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Budowlane prawo
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 170, art. 200 i art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: Inspektor Powiatowy) wezwał T. J. do wykonania obowiązku zaniechania robót budowlanych, polegających na przebudowie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. W odpowiedzi, pismem z 4 maja 2015 r. T. J. poinformował, iż w przedmiotowym budynku wykonuje jednie prace zabezpieczające w związki z pęknięciem i odchyleniem ściany poddasza [...] oficyny spowodowanej przez odciąg [...].

W dniu 16 czerwca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. doręczył T. J. tytuł wykonawczy z dnia [...] czerwca 2015 r. [...]

Pismem datowanym na 22 czerwca 2015 r. T. J. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej ww. tytułu. Strona podniosła, iż zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) - dalej: "u.p.e.a." - organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. O tym czy egzekucja jest dopuszczalna przesądza przepis prawa materialnego. Tymczasem właśnie już samo formalne zbadanie decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, pozwalało na ustalenie, że tytuł wykonawczy dotyczy obowiązków nałożonych w postępowaniu naprawczym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (obowiązek ten wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., [...]). Tego rodzaju postępowanie jest specyficznym postępowaniem zmierzającym do uregulowania sytuacji na budowie, zaś obowiązek wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w ogóle nie powinien podlegać egzekucji. Dodatkowo strona podniosła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., to jest zarzut wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku. Postępowanie egzekucyjne, w którym wystawiono kwestionowany tytuł wykonawczy z dnia [...] czerwca 2015 r., odnosi się do obowiązku "zaniechania". Tymczasem na datę [...] czerwca 2015 r. prace w obiekcie przy ul. [...] w [...] nie są wykonywane. Nie ma zatem podstaw do kierowania do egzekucji obowiązku "zaniechania".

Postanowieniem nr [...], bez oznaczonej daty wydania, doręczonym T. J. w dniu 2 lipca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] oddalił zarzuty.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. J.. Postanowieniem z [...] września 2015 r., znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: Inspektor Wojewódzki) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż podstawa zarzutu wymieniona w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. łączy w sobie cztery różne przesłanki mające charakter zarówno faktyczny, jak i prawny. Wszystkie jednak te przesłanki mają charakter merytoryczny, gdyż przy ich rozpatrywaniu organ egzekucyjny powinien zająć się merytorycznym badaniem zobowiązań, mimo zakazu wynikającego z art. 29 § 1 u.p.e.a. Prawne obowiązki o charakterze niepieniężnym nałożone ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane podlegają egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 3 u.p.e.a., jedynie wówczas, gdy wynikają z decyzji lub postanowień właściwych organów, oraz - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa. Do obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z Prawa budowlanego, które mają charakter obowiązków publicznoprawnych, należy obowiązek zaniechania dalszych robót budowlanych, na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem zarzut zobowiązanego oparty na przesłance z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. jest nieuzasadniony. Inspektor Wojewódzki wskazał, iż podczas kontroli w dniu 25 czerwca 2015 r. ustalono, że roboty w budynku frontowym przy ul. [...] w [...] są wykonywane, nieuzasadniony jest zatem również zarzut oparty na przesłance art. 33 ust. 1 pkt 1 u.p.e.a.

Organ uznał, iż uzasadniony jest zarzut braku daty zaskarżonego postanowienia, niemniej data wydania postanowienia pełni funkcję informacyjną, gdyż skutki procesowe dla strony związane są dopiero z datą doręczenia postanowienia. Brak tego elementu jest nieistotny w zakresie skutków prawnych aktu i nie stanowi przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia Inspektora Powiatowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł T. J..

Wyrokiem z 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt II SA/Po 1018/15) uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w przedstawionych sądowi aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego by na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, to jest na dzień [...] czerwca 2015 r. w budynku przy ul. [...] w [...] wykonywane były jakiekolwiek roboty budowlane objęte zakazem wynikającym z ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. W aktach sprawy znajdowała się jedynie notatka służbowa z dnia 21 kwietnia 2015 r. (k. 7 akt organu I instancji), w której jej autorka podała, iż na polecenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prosi o nadanie sprawie numeru egzekucyjnego sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] stycznia 2015 r., jednakże bez wskazania okoliczności uzasadniających zainicjowanie postępowania egzekucyjnego. Sąd stwierdził również, że z akt sprawy nie wynikało także czy, a jeśli tak to jakie roboty budowlane wykonywane były przy przedmiotowym budynku na dzień rozpatrywania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] zarzutów zgłoszonych przez T. J. w piśmie z dnia 22 czerwca 2015 r.

Ponadto - zdaniem Sądu I instancji - w przedłożonych aktach postępowania egzekucyjnego brak było także jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie przez organy egzekucyjne w toku tegoż postępowania dowodów z akt innych postępowań administracyjnych potwierdzających wykonywanie przez T. J. na dzień zainicjowania postępowania egzekucyjnego robót budowlanych przy przebudowie budynku przy ul. [...] w [...].

W konsekwencji Sąd uznał, że notatka służbowa z dnia 25 czerwca 2015 r. nie mogła samodzielnie stanowić dowodu potwierdzającego prowadzenie robót budowlanych przy przebudowie budynku przy ul. [...] w [...], po wydaniu decyzji nakazującej zaniechanie takowych prac. W świetle ustawowych regulacji prowadzenie przez zobowiązanego robót budowlanych przy przebudowie budynku przy ul. [...] w [...] winno być udokumentowane w formie protokołu kontroli, względnie protokołu oględzin, precyzyjnie określającego prowadzenie jakich konkretnie robót budowlanych, przy jakiej części powyższego budynku i kiedy realizowanych organ stwierdził.

Brak w przedstawionych Sądowi aktach sprawy dowodu pozwalającego na ustalenie wskazanych wyżej okoliczności sprawia zaś, iż zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli sądowej, albowiem nie sposób zweryfikować zarówno zasadności wszczęcia w sprawie postępowania egzekucyjnego, jak i rozstrzygnąć, czy prawidłowe jest stanowisko organu, iż podczas kontroli w dniu 25 czerwca 2015 r. ustalono, że roboty w budynku frontowym przy ul. [...] w [...] są wykonywane, czy też stanowisko skarżącego, iż w budynku tym nie były realizowane roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, lecz jedynie inne bliżej nieokreślone prace o charakterze zabezpieczającym nie stanowiące robot budowlanych.

Sąd wskazał, iż ponownie rozpoznając zażalenie skarżącego na postanowienie o oddaleniu zarzutów Inspektor Nadzoru Budowlanego winien uzupełnić materiał dowodowy sprawy poprzez formalne przeprowadzenie dowodów z akt innych prowadzonych postępowań, w toku których ujawniono prowadzenie przez T. J. robot budowlanych przy przebudowie budynku przy ul. [...] w [...] wbrew nakazowi nałożonemu ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], a następnie w oparciu o tak uzupełniony materiał dowodowy poczynić jednoznaczne ustalenia faktyczne czy, a jeśli tak to jakie i kiedy roboty były wykonywane w przedmiotowym budynku oraz czy prace te stanowiły roboty budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i czy były objęte zakazem wynikającym z ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]. W oparciu o poczynione kompletne i precyzyjne ustalenia faktyczne organ winien rozpoznać środek odwoławczy T. J. odnosząc się do wszystkich podnoszonych w nim argumentów, w tym w szczególności do kluczowego zarzutu niedopuszczalności egzekucji ze względu na wykonanie w całości obowiązku zaniechania prowadzenia robot budowlanych.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł organ odwoławczy.

Wyrokiem z 9 marca 2017 r. (sygn. akt II OSK 1566/16) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż z akt organu administracji nie wynika czy w ogóle, a jeżeli tak to jakie dokładnie roboty budowlane wykonywane były przez zobowiązanego w budynku położonym przy ul. [...] w [...] na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, a następnie

rozpatrywania zgłoszonych zarzutów. Na zobowiązanego nałożony został obowiązek zaniechania dalszych robót budowlanych, polegających na przebudowie budynku co nie oznacza, iż zobowiązany nie mógł podejmować w tym budynku jakichkolwiek robót budowlanych. W sprzeczności z tym poglądem pozostaje zarówno wzgląd na konieczność precyzyjnego formułowania nakładanych na jednostkę obowiązków, jak i regulacja prawo budowlane, stosownie do której przebudowa jest tylko jedną z postaci robót budowlanych (art. 3 pkt 7 i 7a pr.bud.).

Rozpoznając ponownie zażalenie na postanowienie bez daty nr [...], wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru, Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] września 2017 r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na przeprowadzony dowód z dokumentów:

- Protokołu PINB [...] z 25 czerwca 2015 r. w sprawie [...];

- Protokołu PINB [...] z 30 września 2015 r. w sprawie [...];

- opracowań technicznych: ekspertyzy [...] H. K. z 30 kwietnia 2015 r. i ekspertyzy technicznej [...] K. M. z 24 stycznia 2015 r.

Organ porównał stan zaawansowania robót wynikający z ww. ekspertyz ze stanem zaawansowania robót wynikającym z obu protokołów kontroli i stwierdził, że inwestor mimo nakazu zaniechania określonego w decyzji nr [...] przynajmniej od kwietnia 2015 r wykonywał w budynku frontowym roboty budowlane. Sukcesywny postęp robót od stanu utrwalonego w opracowaniach technicznych do stanu utrwalonego w protokołach kontroli z 25 czerwca 2015 r. i z 30 września 2015 r. stanowi wykonanie docelowej konstrukcji nośnej przebudowywanej kamienicy i nie pozwala na przyjęcie stanowiska zobowiązanego dotyczącego wykonywania robót zabezpieczających.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł T. J. zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając:

- naruszenie art. 7 , art. 8, art. 77 1 k.p.a. w zw. z art. 34 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewyjaśnienie przez organ (wierzyciela) należytego stanu faktycznego, nie odniesienie się do załączonego i powoływanego materiału dowodowego, brak oceny materiału

dowodowego oraz nieustosunkowaniu się do żadnego z podniesionych przez skarżącego zarzutów, brak zastosowania się do uwag "WSA oraz NSA", powoływanie się na notatkę sporządzoną w oparciu o protokół wykonany "przy okazji" innej kontroli, powielanie błędów z poprzedniego postępowania, brak wskazania, które z robót miałyby stanowić niewykonanie obowiązku zaniechania, pominięcie i zignorowanie kwestii prac zabezpieczających, zbagatelizowanie materiału dowodowego świadczącego o wykonaniu prac zabezpieczających;

- wydanie decyzji w sytuacji świadomości przez organ braku możliwości wykazania, że na dzień wydania tytułu wykonawczego prace były w ogóle prowadzone;

- brak wykazania, że na dzień wydania tytułu wykonawczego były prowadzone prace budowlane w rozumieniu ustawy prawo budowlane;

- naruszenie art. 33 ust. 1 pkt. 1, 3, 5, 6, 8, 9 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że wniesione zarzuty są nieuzasadnione, w sytuacji gdy zachodzą ustawowe przesłanki wniesienia zarzutów;

- naruszenie art. 11 i art. 107 k.p.a. poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia, które stanowiłoby ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego, a także stanowiłoby wykonanie "zaleceń WSA i NSA".

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Odpowiadając na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznania zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia postanowienia, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania go z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej P.p.s.a.) Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.),

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. C P.p.s.a.).

Ponadto przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedstawiając motywy wyroku, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. (aktualnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) organy, jak również Sąd były związane wydanym w przedmiotowej sprawie wyrokiem własnym tutejszego Sądu z dnia 3 lutego 2016 r. (sygn. akt II SA/Po 1018/15) oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2017 r. (sygn. akt II OSK 1566/16) - co do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Wynikające z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. związanie oceną prawną, jak i samym orzeczeniem oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą, w tej samej sprawie, w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. W konsekwencji również żadna inna strona nie może skutecznie zgłaszać zarzutów stojących w sprzeczności z taką oceną prawną. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa lub zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1328/10, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sądy obu instancji wskazały, iż obowiązkiem organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu zażalenia T. J. będzie poczynienie jednoznacznych ustaleń faktycznych czy, a jeśli tak to jakie i kiedy roboty były wykonywane w przedmiotowym budynku oraz czy prace te stanowiły roboty budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i czy były objęte zakazem wynikającym z ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...].

W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy w tym zakresie zawarł jedynie lapidarne stwierdzenie, że sukcesywny postęp robót od stanu utrwalonego w opracowaniach technicznych do stanu utnwalonego w protokołach kontroli z 25 czerwca 2015 r. i z 30 września 2015 r. stanowi wykonanie docelowej konstrukcji nośnej przebudowywanej kamienicy i nie pozwala na przyjęcie stanowiska zobowiązanego dotyczącego wykonywania robót zabezpieczających.

Oceniając uzasadnienie zaskarżonego postanowienia Sąd zważył, że organ odwoławczy nie wypełnił wytycznych orzekających w niniejszej sprawie sądów administracyjnych, w szczególności nie dokonał należytej oceny wykonanych prac.

Organ jednym zdaniem, bez jakiegokolwiek bliższego wyjaśnienia przesądził, że wykonane prace nie miały charakteru zabezpieczającego. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na wydane w związku z przedmiotową inwestycją i znane organowi odwoławczemu postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2016r. sygn. akt II OZ 920/16, w którym zawarto oparte na zgromadzonych w sprawie ekspertyzach technicznych stwierdzenie o zabezpieczającym charakterze niektórych z wykonanych przy inwestycji robót.

Mając powyższe stwierdzić należy, że adresat postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, przy uwzględnieniu unormowania zawartego w art. 50 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego może, a nawet powinien wykonać prace (roboty) budowlane o charakterze niezbędnych zabezpieczeń. W zakresie przedmiotowej inwestycji takimi pracami był np. wykonany strop w postaci konstrukcji stalowo - żelbetowej, który pełni rolę stabilizującą i zabezpieczającą dla ścian budynku, (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 grudnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Po 574/15, publ. na stronie internetowej [...] W wyroku tym WSA w Poznaniu zwrócił uwagę na materiał dowodowy w postaci opinii technicznej z marca 2016 r. w której [...]. H. K. oraz mgr [...]. Z. Ś. stwierdzili, że ewentualna rozbiórka spowoduje nieuniknione zagrożenia dla bezpieczeństwa

sztywności przestrzennej budynku inwestora i sąsiedniej zabudowy oraz konieczność jednoczesnego wykonania nowej konstrukcji zastępczej; autorzy opinii nie zalecili rozbiórki, lecz niezwłoczne dokończenie przedmiotowej stalowo-żelbetowei (konstrukcji) zabezpieczającej na całej wysokości budynku, wskazując że przesuwanie terminu wykonania zabezpieczeń w czasie może w konsekwencji spowodować katastrofę budowlana (podkreślenie WSA w Poznaniu).

W kontekście powyższych wątpliwości wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niewystraczający jest bliżej nieumotywowany wniosek organu odwoławczego, że wykonane roboty (prace), nie miały charakteru zabezpieczającego.

W konsekwencji należy zauważyć, iż Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał precyzyjnej oceny jakie roboty były wykonywane w przedmiotowym budynku oraz czy prace te były objęte zakazem wynikającym z ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], a więc między innymi stwierdzenie czy miały one charakter niezbędnych zabezpieczeń.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż organ odwoławczy naruszył przepis art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. ponieważ nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób zgromadzonego materiału dowodowego, nie ustalił precyzyjnie stanu faktycznego sprawy. Organ naruszył również art. 107 § 3 k.p.a. albowiem w zakresie czynności, do których wykonania był zobligowany w wyniku wytycznych zawartych w cytowanych wyrokach sądów administracyjnych, nie zawarł w uzasadnieniu postanowienia praktycznie żadnych rozważań. Uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, wobec czego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 c) P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. W kontekście powyższych stwierdzeń, jako przedwczesny należy ocenić zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 pkt. 1, 3, 5, 6, 8, 9 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Rozpoznając ponownie zażalenie na postanowienie organu I instancji Inspektor Nadzoru Budowlanego winien zrealizować wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 lutego 2016 r. (sygn. akt II SA/Po 1018/15), w tym w szczególności precyzyjnie opisać wykonane roboty oraz przesądzić czy były one objęte zakazem wynikającym z ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]. W tym

zakresie organ w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. winien uzasadnić swoje twierdzenie, że wykonane roboty nie stanowiły robót zabezpieczających.

O kosztach Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).