Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2434/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 par. 1, art. 87, art. 88
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w S, na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji używanych odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych oraz ustalenie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 czerwca 2014 r. spółka P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (nazywana dalej "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji używanych odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych oraz ustalenie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 29 lipca 2014 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na w/w decyzję w kwocie 840 (słownie: osiemset czterdzieści) złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jednocześnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 29 lipca 2014 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") poprzez złożenie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego Skarżącej, z którego wynika sposób oraz osoby upoważnione do jej reprezentacji.

Powyższe wezwania zostały przesłane jedną przesyłką sądową, która została doręczona Skarżącej w dniu 11 sierpnia 2014 r.

W dniu 12 sierpnia 2014 r. Skarżąca uiściła wpis sądowy (k. 17 akt sądowych).

Nie uzupełniła natomiast braków formalnych skargi. Nie przesłała żądanego przez Sąd odpisu z KRS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 października 2014 r., sygn.. akt VI SA/Wa 2434/14 odrzucił skargę.

Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej w dniu 28 października 2014 r.

Pismem z dnia 4 listopada 2014 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 4 listopada 2014 r.) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 19 czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu wniosku podała, że dopiero z treści postanowienia Sądu z dnia 15 października 2014 r. strona reprezentowana przez Prezesa zarządu, dowiedziała się, że Spółka nie złożyła w zakreślonym terminie pełnego odpisu z KRS.

Prezes Spółki wyjaśnił, że z uwagi na chorobę w okresie od 1 lipca 2014 r. do 14 września 2014 r. był nieobecny w pracy. Pracownik sekretariatu nie poinformował go o wezwaniu Sądu. Skierował jedynie do zapłaty wezwanie o wpis sądowy.

W załączonym do wniosku o przywrócenie terminu oświadczeniu z dnia 4 listopada 2014 r. zatrudniony pracownik wyjaśnił, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi odebrał w dniu 11 sierpnia 2014 r. Nie przekazał go Prezesowi Spółki. Przekazał jedynie do księgowości wezwanie do opłacenia wpisu sądowego.

Do wniosku skarżąca dołączyła pełny odpis z KRA, zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy Prezesa Spółki oraz oświadczenie pracownika Spółki z dnia 4 listopada 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku reguluje szczegółowo art. 87 p.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

W myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym

A zatem, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy skarżąca dochowała terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, gdyż od spełnienia tego warunku zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd.

W rozpatrywanej sprawie można ustalić w sposób jednoznaczny, że przyczyna uchybienia terminu po stronie skarżącej Spółki ustała najpóźniej w dacie doręczenia Spółce odpisu postanowienia Sądu z dnia 15 października 2014 r. odrzucającego skargę z powodu nieuzupełnienia w terminie braku formalnego skargi, tj. w dniu 28 października 2014 r.

Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżąca złożyła w dniu 4 listopada 2014 r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie.

Z powyższego wynika, że w sprawie został zachowany siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. O braku winy można mówić tylko wówczas, gdy niedopełnienie obowiązku wiązało się z wystąpieniem przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia, np. choroby, powodzi, pożaru, przerwy w komunikacji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 1716/99, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r. str. 333).

Brak winy w uchybieniu terminu można zatem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02).

Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącego nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej.

W świetle orzecznictwa uchybienia w organizacji przyjmowania i obiegu korespondencji podmiotu będącego przedsiębiorcą spoczywają na tym podmiocie, co oznacza, że uchybienia w tej mierze obciążają tę firmę i nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 lutego 1998 r. sygn. akt III AUz 6/98). Równocześnie należy podkreślić, że w przypadku, gdy strona zleca wykonanie określonej czynności zatrudnionemu przez siebie pracownikowi, wina pracownika, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną uchybienia terminu jest tożsama z winą jednostki organizacyjnej go zatrudniającej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. akt II OZ 81/09). Niezachowanie więc należytej staranności przez pracownika pociąga za sobą również konsekwencje dla spółki, w której jest on zatrudniony. Bez znaczenia dla oceny wniosku o przywrócenie terminu pozostaje powołany przez stronę wiek pracownika i kierunek odbywanych przez niego studiów.

W świetle powyższego, jako podstawa przywrócenia terminu nie może być przyjęta argumentacja strony, która okoliczności wyłączającej winę upatruje w niedopatrzeniu zatrudnionego przez siebie pracownika, który wykonał połowicznie wezwanie Sądu: skierował do księgowości wezwanie do zapłaty wpisu od skargi natomiast pozostawił bez nadawania dalszego biegu wezwanie do przesłania odpisu z KRS, jak również chorobie Prezesa. Należy zauważyć, że żądanie Sądu nie dotyczyło pisma procesowego, do wytworzenia którego wymagana jest wiedza specjalistyczna lub szczególne umiejętności. Wzywano o doręczenie dokumentu, który wydawany jest w postaci papierowej lub elektronicznej przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego (art. 4 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, opubl. Dz.U. z 2013 r., poz. 1203).

Choroba Prezesa Spółki nie wydaje się przeszkodą uniemożliwiającą pracownikowi biurowemu wystąpienie do Krajowego Rejestru Sądowego o wydanie dokumentu. Nadto choroba Prezesa, co zdaje się wynikać z przedstawionego zwolnienia lekarskiego, nie uniemożliwiała kontaktu z nim. Zgodnie ze wskazaniami lekarskimi chory mógł chodzić, a więc jego stan zdrowia nie zakazywał kontaktu z osobami z zewnątrz, w tym ze wspomnianym pracownikiem na wypadek konieczności wydania osobistych zaleceń.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.