Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 548/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 201 par. 1, art. 204 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędziowie NSA Anna Kwiatek, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi B. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 548/11

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania B. T. postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] w sprawie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie określenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2010 r. z tytułu podatku rolnego i podatku leśnego

W uzasadnieniu podało, że postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 r. z tytułu podatku rolnego i podatku leśnego. Postanowienie to otrzymały strony postępowania podatkowego tj. B. T., J. T. i T. T. - współwłaściciele nieruchomości rolnej i leśnej. Postępowanie podatkowe zostało wszczęte z urzędu po otrzymaniu przez organ podatkowy pierwszej instancji ze Starostwa Powiatowego zawiadomienia z dnia 15 lipca 2010r. o wprowadzonej do ewidencji gruntów i budynków zmianie właścicieli nieruchomości rolnych i leśnych na podstawie postanowienia spadkowego po J. T. wydanego przez Sąd Rejonowy Wydział Cywilny w sprawie oznaczonej sygn. akt I Ns 342/2008. Jak wynika z ewidencji gruntów i budynków przed zmianą właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 2,53 ha oraz nieruchomości leśnej o powierzchni 0,11 ha była J. T. Po zmianie udział J. T. przeszedł na jego spadkobierców tj. T. T., J. T. oraz B. T. po 1/3 części dla każdego z nich.

Pismem z dnia 28 lutego 2011 r. B. T. poinformował organ podatkowy o fakcie nie doręczenia mu postanowienia spadkowego, które w tej sytuacji nie mogło się uprawomocnić i wywołać skutku w postaci wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Do czasu zakończenia postępowania spadkowego wniósł o zawieszenie postępowania podatkowego .

Postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy odmówił zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie określenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 rok z powodu braku podstaw prawnych do jego zawieszenia.

Powyższe postanowienie zaskarżył B. T., podnosząc iż nie otrzymał postanowienia o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po J. T. w postępowaniu sądowym - sygn.akt I Ns 342/08 prowadzonym z jego udziałem jako wnioskodawcy oraz pełnomocnika procesowego K. K. i A. M. i okoliczność ta jego zdaniem uzasadnia zawieszenia postępowania podatkowego .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie za niezasadne.

Wskazało, że podstawę prawną zawieszenia postępowania stanowią przepisy art. 201-206 Ordynacji podatkowej. W praktyce jest przyjęte, iż na podstawie przesłanek określonych w art. 201 Ordynacji podatkowej strona może wnioskować o zawieszenie postępowania podatkowego, jeśli w toku postępowania pojawią się przeszkody, które uniemożliwiają dalszy prawidłowy jego bieg. Jednakże wskazana przez skarżącego przesłanka uzasadniająca jego zdaniem zawieszenie postępowania podatkowego a dotycząca kwestii niedoręczenia przez Sąd postanowienia spadkowego w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie uzasadnia zawieszenia tegoż postępowania na podstawie żadnej z przesłanek określonych w powołanym wyżej przepisie art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej a w szczególności na podstawie przesłanki omówionej w pkt 2 tego przepisu tj. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity z 2010 r. Dz.U. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej – u.p.g.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń , oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm., dalej – rozporządzenie). Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy zgodnie z art. 7d u.p.g.k. do zadań starosty. Zgodnie zaś z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w §10 i § 11 rozporządzenia. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierając wykazy zmian ewidencji, dokumentacje architektoniczno- budowlaną gromadzona i przechowywana przez administrację publiczną.

Zgodnie z art. 23 u.p.k.d.g., właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Jeżeli Starosta Powiatu wprowadził zmiany do ewidencji gruntów i budynków na podstawie postanowienia sądowego w sprawie stwierdzenia nabycia praw do spadku z dnia 14 maja 2010r. sygn.akt I Ns 342/2008, to przedmiotowe postanowienie musiało być prawomocne i było przysłane z sądu, przed którym toczyło się postępowanie spadkowe.

Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych a dane zamieszczone w tej ewidencji mają dla organów podatkowych charakter wiążący.

Wobec powyższego organ podatkowy pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do kwestionowania zapisów danych w ewidencji gruntów i budynków , a tym bardzie nie miał podstaw prawnych do zawieszenia postępowania podatkowego.

Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, B. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 233 § 2 i in. Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu podał, iż wnioskiem z dnia 11 czerwca 2008 r. wszczął postępowanie o stwierdzenie nabycia praw do spadku po matce J. T., zmarłej 6 stycznia1989 r. w O., gmina S., które toczyło się i toczy się nadal przed Sądem Rejonowym pod sygn. akt I Ns 342/08. Skarżący występuje w tej sprawie jako wnioskodawca i pełnomocnik 2 sióstr: K. K. i A. M. Do dzisiaj nie otrzymał jednak orzeczenia o stwierdzeniu nabycia praw do spadku. W ocenie skarżącego, prawdopodobnie dokonano jakiegoś przestępstwa sfałszowania ewidencji geodezyjnej gruntów i zamiast wpisania części gospodarstwa rolnego (o które toczy się sprawa I Ns 342/08) wpisano część lasu, bez podstawy prawnej i bez jego wiedzy i zgody. A ponieważ prawa własności nieruchomości nie domniemywa się, przeto inkwizycyjne zmiany geodezyjne gruntów są nieuzasadnione i mają charakter wręcz przestępczy, co nie zostało wyjaśnione w zaskarżonych orzeczeniach. Oznacza to, że organ odwoławczy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czym wypełnił dyspozycję art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej i in. przepisów.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie z dnia 9 grudnia 2011 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 13 grudnia 2011 r. (na dzień przed rozprawą), skarżący wniósł o przesłuchanie go w ramach pomocy prawnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz o dołączenie do akt sprawy akt Sądu Rejonowego I Ns 342/08 oraz innych akt wymienionych w skardze do łącznego rozpoznania i w miarę możliwości – do łącznego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów wymienionych w piśmie z dnia 9 grudnia 2011 r., nie mógł zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 20002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.), sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Jako, że dowody wskazane przez skarżącego dotyczą przesłuchania strony oraz włączenia do akt sprawy – akt Sądu Rejonowego w celu łącznego rozpoznania a zatem środków dowodowych nie wymienionych w powołanym przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniosek dowodowy strony nie mógł zostać uwzględniony. Podkreślenia również wymaga, że na mocy art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone w pkt 1 – 8 tego przepisu działania czy bezczynność organów administracji. Sądy administracyjne orzekają także na mocy art. 3 § 3 p.p.s.a. w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Z cytowanych regulacji wynika, że sądy administracyjne nie mają kompetencji do orzekania w sprawach, w których właściwe są sądy powszechne.

Odnosząc się natomiast do kwestii zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanego w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Z przepisu tego bezspornie wynika, że wymiar podatków odbywa się na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków i dane te są dla organu wiążące.

Organ odwoławczy słusznie zatem wskazał, że organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w operacie ewidencyjnym. Skoro z urzędowego rejestru gruntów wynika, że skarżący jest jednym ze współwłaścicieli konkretnych działek, to organy podatkowe zobowiązane są do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w przepisach u.p.g.k.

Jeśli chodzi o przesłanki zawieszenia postępowania, to jak słusznie wskazał organ, na podstawie art. 204 § 1 Ordynacji podatkowej, na wniosek strony można zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych. Poza tym, na mocy art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy zawiesza postępowanie:

1) w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe;

2) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;

3) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;

4) w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych;

5) w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej - do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4;

6) w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Powyższy przepis, jak wynika z jego treści, również nie dawał podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, nawet na zasadzie punktu 2 tego przepisu, gdyż, jak wcześniej była o tym mowa, podstawą wydania decyzji w sprawie podatku od nieruchomości (w tym jeśli chodzi o strony takiej decyzji) są dane z ewidencji gruntów i budynków a nie bezpośrednio orzeczenia sądu.

Z tych też względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.