Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1140/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1187/15 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 1187/15) oddalił skargę W. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Pismem z dnia 12 marca 2014 r. Wydział Geodezji Urzędu Miasta Krakowa przekazał dokumentację geodezyjno – prawną w celu wydania decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Gminy Kraków prawa własności nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 73 ust. 1, 3 i 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) stwierdził, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Gmina Kraków nabyła z mocy prawa własność ww. nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiących własność W. K., zajętych pod drogę publiczną o kategorii drogi gminnej – ul. S. w Krakowie (obecnie droga nr [...]).

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. B.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił w całości decyzję organu I instancji i odmówił stwierdzenia, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Gmina Kraków nabyła z mocy prawa własność ww. nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowe działki znajdowały się w pasie drogi publicznej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., nie została jednak spełniona przesłanka pozostawania ich w okresie przed dniem 1 stycznia 1999 r. we władaniu publicznoprawnym (art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną). Jak wynika z oświadczenia Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej Kraków Il z dnia 27 lutego 2014 r. przedmiotowe grunty pozostawały w zarządzie Zakładu w dniu 31 grudnia 1998 r. Oświadczenie to stanowi jednak dokument prywatny, który jako dowód nie przesądza jednoznacznie o tym, że dana działka znajdowała się we władaniu publicznoprawnym w okresie przed dniem 1 stycznia 1999 r. W oświadczeniu tym nie wskazano, jakie czynności zarządcze były wykonywane na przedmiotowych działkach ani skąd oświadczający posiada wiedzę o sprawowaniu w rzeczonej dacie władztwa publicznoprawnego na ww. nieruchomości. Okoliczności tej nie potwierdzają także inne zgromadzone materiały. W szczególności z metryki ul. S. z dnia 12 grudnia 1980 r. nie wynika, czy w granicach ww. ciągu komunikacyjnego zostały zrealizowane w okresie obejmującym dzień 31 grudnia 1998 r. jakiekolwiek inwestycje infrastrukturalne. Protokół z dokonanego w dniu 2 kwietnia 1997 r. przeglądu dróg, obejmujący m.in. ul. S., wskazuje jedynie pośrednio, że ww. ciąg komunikacyjny znajdował się w dniu jego sporządzenia we władaniu publicznoprawnym. Brak jest z kolei innych dokumentów świadczących o spełnieniu w stosunku do ww. nieruchomości przesłanki władztwa publicznoprawnego.

Skargę na powyższą decyzję złożył W. K., zarzucając jej naruszenie art. 80 w zw. z art. 75 § 2 i 7 K.p.a., art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., art. 75, art. 85 i art. 86 i art. 89 i art. 90 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., art. 8 w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Jak podkreślił skarżący, z oświadczenia Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej Kraków II wprost wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowe nieruchomości pozostawały w zarządzie tego Zakładu i brak jest w aktach odpowiedniego przeciwdowodu do tego oświadczenia. Znajduje natomiast ono potwierdzenie w innych dowodach, jak w metryce drogi i protokole z przeglądu drogi. Organ II instancji pominął też domniemanie, że zarządca drogi wykonywał władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju, że w sprawie nie została udowodniona przesłanka "władania" spornym gruntem przez podmiot publicznoprawny, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, ww. przepis art. 73 ust. 1 nie uzależnia nabycia mienia zajętego pod drogę od wykazania przesłanki "zarządzania" drogą, lecz od przesłanki "władania" gruntami zajętymi pod drogę, a pojęcia te nie są tożsame. Zarządzanie drogą obejmuje różnego rodzaju przejawy działalności wykonywanej przez organ administracji drogowej na drogach, na które składają się czynności ewidencyjne, akty decyzyjne i opiniujące, nadzór, finansowanie, planowanie. Władanie natomiast jest pojęciem węższym i obejmuje faktyczne czynności wykonywane na gruncie zajętym pod drogę publiczną przez upoważnione do tego podmioty. Z przepisów art. 4 pkt 9 - 10, art. 23 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) wynika, że konkretnym przejawem władania przez podmiot publicznoprawny gruntem zajętym pod drogę publiczną są takie czynności jak: modernizacja drogi (wykonywanie robót), utrzymanie drogi (wykonywanie robót remontowych, konserwacyjnych, porządkowych, innych w celu zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, odśnieżanie, zwalczanie śliskości zimowej), sadzenie i usuwanie drzew i krzewów. Konkretne przejawy władztwa muszą być jednak udowodnione poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów (umów, porozumień, materiałów inwestycyjnych) lub oświadczeń pracowników firm świadczących usługi w zakresie utrzymania.

Z akt niniejszej sprawy wynika tylko tyle, że w dniu 31 grudnia 1998 r. sporne działki pozostawały w zarządzie Zakładu Gospodarki Komunalnej Kraków II, co wynika z oświadczenia dyrektora tego Zakładu z dnia 27 lutego 2014 r. i wniosku Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 marca 2014 r. o nabycie nieruchomości w trybie art. 73 ustawy. Mimo wezwania Ministra o przedłożenie stosownych dokumentów i oświadczeń pracowników firm i stron, potwierdzających władanie gruntem, skierowanego również do W. K. i J. B., żadna z tych stron nie przedłożyła stosownych dokumentów i oświadczeń. W piśmie z dnia 9 września 2014 r. dyrektor oświadczył natomiast, że dokumenty potwierdzające władanie są w dyspozycji organu I instancji. J. B. w pismach z dnia 7 lipca 2013 r. i z dnia 3 listopada 2014 r. stwierdził, że na gruncie nie były wykonywane żadne faktyczne czynności z zakresu budowy, modernizacji, utrzymania, czy ochrony drogi oraz podtrzymał argumentację odwołania, gdzie oświadczył, że na spornym gruncie podmioty publiczne nie dokonywały budów obiektów inżynierskich, nie utrzymywały i nie modernizowały tego terenu. Do sprawy, jeżeli chodzi o kwestię władania gruntem przez podmiot publicznoprawny, nie wniósł też nic W. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący w piśmie z dnia 7 kwietnia 2015 r. wskazał na konieczność uzupełnienia dokumentacji o dowody wskazane w piśmie Ministra z dnia 8 sierpnia 2014 r. i o dokumentację odszkodowawczą, co też organ odwoławczy uczynił zwracając się pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. do Urzędu Miasta Krakowa. W odpowiedzi z dnia 4 maja 2015 r. uzyskał odpowiedź, że w stosunku do przedmiotowego gruntu nie jest prowadzone postępowanie o odszkodowanie w trybie art. 73 ustawy.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Ministra, że za dokumenty potwierdzające wykonywanie władania na spornym gruncie nie mogły być uznane protokół z dokonanego w dniu 2 kwietnia 1997 r. przeglądu stanu dróg, w tym ul. S. (stwierdzający dziury w tłuczniu i koleiny), a więc dotyczący tylko stanu jezdni pokrytej tłuczniem (sporny teren stanowił natomiast w zdecydowanej większości uskok, skarpę, co wynika z oświadczenia J. B. z dnia 7 lipca 2013 r. i mapy zasadniczej w skali 1:500) oraz metryki ul. S. sporządzonej w dniu 12 grudnia 1980 r. wraz z załącznikiem graficznym. Wykazy stanu dróg i metryki dróg tworzą dokumentację składającą się na ewidencję dróg publicznych, o której mowa w przepisach § 3 i § 10 ust. 1 zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 6 czerwca 1986 r. w sprawie prowadzenia ewidencji dróg publicznych (M.P. Nr 18, poz. 122). Samo jednak ewidencjonowanie konkretnej drogi publicznej odnosi się do czynności o charakterze formalnym z zakresu zarządzania drogą, ale nie jest to jakikolwiek przejaw faktycznego władania gruntem przez podmiot publicznoprawny (art. 22 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych).

W związku z powyższym za niezasadne uznał Sąd pierwszej instancji podnoszone w skardze zarzuty, podkreślając, że na gruncie niniejszej sprawy ani wnioskodawca, ani dyrektor Zakładu Infrastruktury Komunalnej i Transporu, ani też J. B. i W. K. w swoich pisemnych stanowiskach przedstawionych na etapie postępowania administracyjnego nie wskazywali żadnych konkretnych przejawów władztwa na spornym gruncie, w szczególności prowadzenia przed dniem 31 grudnia 1998 r. prac budowlanych, modernizacyjnych, konserwacyjnych, porządkowych i innych (np. sadzenia i usuwania roślinności przydrożnej, odśnieżania, zwalczania śliskości zimowej, sytuowania znaków drogowych, przystanku autobusowego, itd.). Wobec tego w tym zakresie zagadnienie to nie miało charakteru spornego między stronami. Jeżeli zaś chodzi o dowód z przesłuchania strony (skarżącego) Sąd zwrócił uwagę, że otrzymał on pismo z dnia 8 sierpnia 2014 r., w którym Minister precyzyjnie wskazał na potrzebę przedłożenia dokumentów i oświadczeń, także oświadczeń samych stron, w zakresie wykazania władztwa publicznoprawnego spornym gruntem w dacie 31 grudnia 1998 r., a w odpowiedzi na które nie złożył stosownych wyjaśnień. Skarżący przed wydaniem decyzji organu odwoławczego nie wnioskował wreszcie też do Ministra o odebranie od niego oświadczenia złożonego pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania (art. 75 § 2 K.p.a.) ani też o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony (art. 86 K.p.a.). Zaprezentowane zarzuty tego rodzaju dopiero w skardze są spóźnione, skoro strona, nie wiadomo dlaczego, nie korzystała z inicjatywy dowodowej w administracyjnym toku instancji (art. 78 § 1 K.p.a.).

Sąd podzielił wreszcie stanowisko, że w sprawach dotyczących nabywania nieruchomości zajętych pod drogę publiczną organy i sądy posługują się często argumentem istnienia tzw. domniemania w zakresie władania gruntem przez podmiot publicznoprawny. Dotyczy to jednakże spraw w których kwestia władania gruntem przez podmiot publicznoprawny ma charakter sporny, tzn. podmiot publicznoprawny dowodzi, że wykonywał na gruncie określone czynności faktyczne z zakresu budowy, czy utrzymania drogi, natomiast właściciel nieruchomości temu zaprzecza. W niniejszej sprawie nie wystąpiła taka sytuacja.

Sąd uznał wreszcie za trafne twierdzenia skarżącego, że oświadczenie dyrektora Zakładu z dnia 27 lutego 2014 r. nie jest dokumentem prywatnym, ale ma walor dokumentu urzędowego (art. 76 § 2 K.p.a.), jednakże nie uznał, aby kwalifikacja ta miała wpływ na wynik sprawy. Skoro w sprawie zostało w sposób dostateczny wyjaśnione, że podmiot publicznoprawny w dacie 31 grudnia 1998 r. nie władał w sensie faktycznym spornym gruntem i w związku z tym nie została spełniona przesłanka "władania", to Minister prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i wydał decyzję negatywnie załatwiającą wniosek Prezydenta Miasta Krakowa o nabycie spornego gruntu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W. K., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez brak stwierdzenia, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Gmina Kraków nabyła z mocy prawa prawo własności przedmiotowych nieruchomości w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki łącznie wynikające z powołanej podstawy prawnej nabycia z mocy prawa, co w konsekwencji spowodowało oddalenie skargi;

2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80, art. 85 § 1, art. 86, art. 89, art. 90 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wydania decyzji organu II instancji z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to:

• dokonanie błędnej oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego w zakresie oceny protokołu z przeglądu przedmiotowej drogi jak i metryki przedmiotowej drogi, a także z pominięciem domniemania władztwa publicznoprawnego w formach określonych w ustawie o drogach publicznych w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym;

• przeprowadzenie postępowania wbrew ogólnej zasadzie dochodzenia prawdy obiektywnej, a w konsekwencji brak wszechstronnego zbadania sprawy w szczególności przy przyjęciu zebranych dowodów za niewystarczające bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego z urzędu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy w sytuacji odmiennego przyjęcia niż organ I instancji braku zaistnienia przesłanki władania nieruchomością z art. 73 ustawy przy równoczesnym istnieniu domniemania władztwa publicznoprawnego w formach określonych w ustawie o drogach publicznych w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym;

• brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w odpowiednim zakresie, tj. bez przesłuchania świadków, stron (w szczególności W. K. właściciela nieruchomości w 1998 roku i znającego stan faktyczny w dniu 31 grudnia 1998 roku) i przeprowadzenia oględzin, przy równoczesnym oparciu się na oświadczeniu J. B., tj. obecnego a nie ówczesnego właściciela nieruchomości;

• przeprowadzenie postępowania z naruszeniem dochodzenia prawdy obiektywnej i w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, która ma zadanie obiektywnie ustalić rzeczywisty stan sprawy po dokonaniu prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego oraz przeprowadzeniu postępowania w sposób wyczerpujący w zakresie gromadzenia materiału dowodowego a konsekwencji w uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

• pominięcie przy ocenie materiału dowodowego dokumentu urzędowego znak [...], bowiem ten nie został oceniony w uzasadnieniu decyzji a następnie wyroku;

• pominięcie znaczenia obu dokumentów urzędowych (ZIKIT z 27.02.2014 i UMK z 12.03.2014) pomimo, że nie został przeprowadzony w tym zakresie przeciwdowód przy równoczesnej błędnej ocenie Sądu, że dokumenty te potwierdzają zarząd a nie władanie a to wskutek pominięcia charakteru ZGK w Krakowie;

3. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo, iż ta została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i rozpatruje wniesioną kasację w nawiązaniu do wyraźnie wyartykułowanych norm prawa, których naruszenie zostało zarzucone Sądowi pierwszej instancji – z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych konkretnej normy prawnej, zawartej w konkretnym akcie prawnym. Tylko prawidłowo skonstruowany zarzut pozwala na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku z punktu tego właśnie przepisu. Sąd kasacyjny nie powinien przy tym domyślać się intencji stron skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich doprecyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.).

Oceniając w przedstawionych granicach rozpoznawany środek odwoławczy, jako błędnie skonstruowany a przez to i niezasadny należało ocenić trzeci zarzut kasacji. Wskazując na naruszenie "art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a", autor skargi kasacyjnej nie podał której ustawy dotyczą te przepisy. Jak natomiast powyżej wskazano, rzeczą Sądu kasacyjnego nie był domyślanie się, jaki akt normatywny skarżący miał na myśli lub też jego doprecyzowanie.

Nie zasługiwał na uwzględnienie drugi zarzut kasacji, tj. naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80, art. 85 § 1, art. 86, art. 89, art. 90 i art. 107 § 3 K.p.a. Przede wszystkim należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, akceptujące przeprowadzone przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowanie administracyjne oraz ustalony w sprawie stan faktyczny, z którego nie wynika, aby działki, których dotyczyło przedmiotowe postępowanie, pozostawały we władaniu Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Odnośnie zarzucanego "pominięcia domniemania władztwa publicznoprawnego w formach określonych ustawie o drogach publicznych", zauważyć trzeba, że Sąd pierwszej instancji analizował stosownie tego domniemania, ale jedynie odnośnie wykonywania "czynności faktycznych z zakresu budowy, czy utrzymania drogi", których wykonywanie odnośnie przedmiotowych działek nie zostało wykazane. Nie jest to przy tym "domniemanie władztwa publicznoprawnego w formach określonych w ustawie o drogach publicznych", jak chce tego strona skarżąca, ale pewne uproszczenie wskazujące na zakres oddziaływania określonego podmiotu na rzecz z uwagi na ilość wykonywanych względem tej rzeczy uprawnień. Żadne z przeprowadzonych w sprawie dowodów natomiast nie wskazuje takiego zakresu, aby można było mówić o władztwie nad nieruchomością. Przywoływane zresztą jako podstawowy dowód oświadczenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury i Transportu w Krakowie z dnia 27 lutego 2014 r. wprost stwierdza, że działki nr [...] pozostawały w dniu 31 grudnia 1998 r. w zarządzenie Zakładu i były zajęte pod drogę publiczną. Sam protokół z dokonanego w dniu 2 kwietnia 1997 r. przeglądu dróg oraz metryka ulicy S., które przywołuje w uzasadnieniu kasacji skarżący, nie pozwalają w tym zakresie na dokonanie żadnych ustaleń odnośnie pozostawania w zarządzie ww. działek. Słusznie również eksponował w uzasadnieniu swego wyroku Sąd pierwszej instancji bierność strony skarżącej, która nie wskazała żadnego konkretnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń również na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, zaś wcześniej nie korzystała z inicjatywy dowodowej, pomimo wezwania przez organ . Podkreślić trzeba, że również dokument, na które powołuje się autor kasacji, tj. pismo Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 marca 2014 r. wskazuje jedynie, że "ul. S. pozostawała w zarządzie Zakładu" a nie we władaniu. Wskazywanie zaś na konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron, tj. skarżącego oraz oględzin przedmiotowych działek – po pierwsze: stanowią nieuprawnioną polemikę ze stanem faktycznym sprawy, spóźnioną na obecnym etapie postępowania, a po drugie: w żaden sposób nawet nie podejmuje próby wskazania, jakie to czynności wykonywał względem przedmiotowych działek Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, które mogłyby świadczyć o władaniu nimi a nie jedynie zarządzaniu.

Z przyczyn wskazanych powyżej, również Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną, podobnie jak Sąd pierwszej instancji, nie dopatrzył się w działaniu organu odwoławczego naruszenia takich zasad prowadzenia postępowania administracyjnego jak dochodzenia prawdy obiektywnej, wszechstronnego zbadania sprawy i zgromadzenia materiału dowodowego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

W tym stanie sprawy jako niezasadny należało wreszcie ocenić zarzut naruszenia art. "73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną". I choć również w tym przypadku mankamentem kasacji jest brak oczekiwanej precyzji w sformułowaniu zarzutu, to jednak wyraźne nawiązanie do przesłanek art. 73 ust. 1 tej ustawy, szczególnie do przesłanki "władania" spornym gruntem, nakazywał ograniczenie kontroli kasacyjnej do tego zakresu. Jak wyżej wskazano, brak tej przesłanki nie został podważony w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, a co czyniło analizowany zarzut bezzasadnym.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.