Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 802/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 27 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 802/11

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. określającą M. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. z innych źródeł w kwocie 19. 691, 00 zł,

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

Wyjaśniono, że w wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. stwierdzono, że skarżąca nabyła od podmiotu A spółka cywilna w Ł., na podstawie faktury VAT-marża dnia 06 stycznia 2006 r. samochód osobowy Speedster, rok produkcji 2001, za kwotę 5.000 zł. Następnie dokonała sprzedaży tegoż samochodu w ramach zawartej umowy komisu z dnia 13 lipca 2006 r. z w/w podmiotem, z której wynika należność dla komitenta w kwocie 84.000 zł (plus kwota marży 1.000 zł). Samochód ten został sprzedany na podstawie faktury VAT-marża z dnia 14 lipca 2006r. wystawionej przez A na rzecz podmiotu B za kwotę 84.000 zł (plus kwota marży: 1.000 zł).

W złożonym do Urzędu Skarbowego w Ł. zeznaniu PIT-37 o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2006, skarżąca wykazała dochody z innych źródeł tylko od zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia, natomiast nie zadeklarowała dochodu osiągniętego z tytułu odpłatnego zbycia w/w samochodu.

Podniesiono, że organ podatkowy pierwszej instancji, uwzględniając cenę nabycia oraz należności dla komitenta z tytułu sprzedaży w/w samochodu, stwierdził, iż skarżąca uzyskała dochód z odpłatnego zbycia samochodu w kwocie 79.000 zł, który nie został ujęty do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił skarżącej kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok z innych źródeł w wysokości 19.691,00 zł.

Od powyższej decyzji złożono odwołanie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. powołując się na art. 10 ust. 1 pkt.8 lit. d, art. 24 ust. 6, art. 45 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 72 ze zm.) stwierdził, iż niewątpliwym jest, że skarżąca nabyła, a następnie dokonała odpłatnego zbycia samochodu osobowego poza prowadzoną działalnością gospodarczą przed upływem pół roku i uzyskała dochód w kwocie 79.000 zł, którego nie ujęła w zeznaniu podatkowym PIT-37 składanym za 2006 r.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego wyrażonych w art. 121, 122, 180 § 1, 187 § 1, 188 i 191 Ordynacji podatkowej uznano je za nie zasadne.

Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu nie dokonania przesłuchania przedstawicieli spółki, od której skarżąca nabyła samochód podniósł, iż powyższy zarzut jest również bezpodstawny, ponieważ skarżąca nie była wzywana przez organ pierwszej instancji na przesłuchanie.

Podniesiono nadto, że w celu ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wezwał A. W. - wspólnika spółki cywilnej A - do złożenia wyjaśnień na okoliczność nabycia przez skarżącą samochodu osobowego marki Opel Speedster w zakresie wskazania kwoty, która została zapłacona za powyższy samochód, formy i daty dokonania zapłaty oraz o przekazanie dokumentów potwierdzających zbycie przez wymienioną spółkę tegoż samochodu.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie A. W. pismem z dnia 8 lutego 2011 r. poinformował, iż nie jest w stanie udzielić żadnych informacji dotyczących nabycia przez skarżącą samochodu osobowego marki Opel Speedster, ponieważ ich nie pamięta.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie istniały wystarczające dowody pozwalające na ustalenie jej stanu faktycznego. Dowodami takimi były:

1. faktura VAT-marża z dnia 06.01.2006 r. dotycząca nabycia samochodu osobowego marki Opel Speedster,

2. umowa komisu z dnia [...] r. ze spółką cywilną w Ł. A, z której wynika należność dla komitenta w kwocie 84.000 zł, która została podpisana przez skarżącą i podpisem potwierdzona prawidłowość danych w niej zawartych,

3. faktura sprzedaży VAT-marża z dnia 14.07.2006 r. wystawiona przez podmiot A na rzecz B, , której dane (w tym kwota) zostały potwierdzone przez strony transakcji, w tym przez D. O.,

4. oświadczenie D. O. potwierdzające fakt nabycia samochodu w dniu 14 lipca 2006 r.

Podkreślono fakt, iż przez cały okres postępowania kontrolnego skarżąca nie uczestniczyła czynnie w prowadzonym postępowaniu - nie występowała z żadną własną inicjatywą i nie składała żadnych wniosków dowodowych o jej przesłuchanie w zakresie okoliczności nabycia i sprzedaży w/w samochodu Opel Speedster. Nie przedstawiła żadnych innych dokumentów czy wyjaśnień dotyczących okoliczności nabycia i sprzedaży wymienionego samochodu, które podważałyby wiarygodność dowodów dokumentujących przebieg dokonanych transakcji. Podczas całego postępowania kontrolnego, jak również w złożonym odwołaniu, skarżąca nie kwestionowała wartości transakcji wykazanych w dokumentach dotyczących zakupu i sprzedaży wymienionego samochodu i nie podawała żadnych innych kwot transakcji.

Wyjaśniono, że postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2010 r. organ podatkowy pierwszej instancji wyznaczył skarżącej 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 2 września 2010 r. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej jako strony postępowania, ale na zupełnie inną okoliczność niż kwestia związana z nabyciem i sprzedażą samochodu osobowego marki Opel Speedster.

Zdaniem organu z powyższego wynika, że zarzut stawiany organowi podatkowemu pierwszej instancji, iż nie dokonano przesłuchania strony, przy jednoczesnym braku wskazania konkretnych dowodów, które miałyby wpływ na dokonane ustalenia, jest całkowicie bezpodstawny. Stwierdzono, że organ podatkowy w swojej decyzji prawidłowo wskazał na ustalony przez siebie stan faktyczny, określił przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i wskazał, jakie okoliczności faktyczne odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie, wypełniając tym samym dyspozycje art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Wyjaśniono ponadto, że po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie pełnomocnik skarżącej skierował do organu odwoławczego pismo, w którym wniósł o przeprowadzenie dowodów :

• z zeznań świadka A. W. na okoliczności związane ze sprzedażą samochodów przez firmę A,

• z zeznań świadka D. O. -nabywcy samochodu Opel Speedster, na okoliczność nabycia samochodu od firmy A, ceny nabycia, sposobu płatności oraz wyjaśnienia wszelkich wątpliwości związanych z tą transakcją,

• z przesłuchania strony na okoliczności związane ze sprzedażą samochodów przez firmę A, w tym na okoliczność nabycia samochodu marki Opel Speedster przez Pana D. O.

W dniu 14 marca 2011r organ odwoławczy odnosząc się do wniosków pełnomocnika skierował do skarżącej pismo, w którym wezwano do przedłożenia kserokopii wszelkich dokumentów dotyczących nabycia i odpłatnego zbycia przez skarżącą pojazdu. Ponadto, pismem z dnia 15 marca 2011 r., wezwano pełnomocnika skarżącej o doprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie, na jaką nową okoliczność wnosi o przeprowadzenie dowodu z zeznań oraz jakie nowe okoliczności i informacje mają zostać wniesione do sprawy w związku z żądaniem przesłuchania wymienionych w piśmie świadków.

W dniu 25 marca 2011 r. wpłynęły do organu II instancji dwa pisma od pełnomocnika skarżącej. W pierwszym, będącym odpowiedzią na wezwanie do przedłożenia kserokopii dokumentów dotyczących nabycia oraz odpłatnego zbycia samochodu, pełnomocnik wskazał, iż dokumenty te zostały zajęte w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec spółki A i znajdują się w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.. W drugim zaś, pełnomocnik nie wskazał nowych okoliczności, jakie miałyby zostać wniesione do sprawy w związku z żądanym przesłuchaniem świadków.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy postanowieniem odmówił przeprowadzenia dowodu w zakresie żądanym przez pełnomocnika skarżącej, z uwagi na wyczerpujące już wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. z innych źródeł i brak wskazania nowych okoliczności, w zakresie których złożono wniosek dowodowy.

Reasumując, organ odwoławczy jednoznacznie stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest pełny, spójny i wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Faktura VAT-marża z dnia 06 stycznia 2006 r. dotycząca zakupu przez skarżącą samochodu osobowego marki Opel Speedster za kwotę 5.000 zł, faktura sprzedaży VAT-marża z dnia 14.07.2006 r. wystawiona przez podmiot A dotycząca sprzedaży tegoż samochodu za kwotę 84.000 zł dla B oraz umowa komisu z dnia ż...ś r. zawarta pomiędzy skarżącą a spółką cywilną A, z której wynika należność dla komitenta w kwocie 84.000zł, a także oświadczenie D. O., są dowodami potwierdzającymi uzyskanie przez skarżącą przychodu ze sprzedaży samochodu. Stwierdzono, że skarżąca nie posiada innych dowodów w sprawie niż te, które zostały przedstawione organowi podatkowemu, a żądanie przesłuchania nabywcy w/w samochodu nie zasługuje, w ocenie organu odwoławczego, na uwzględnienie, gdyż okoliczności nabycia samochodu zostały stwierdzone dokumentem - fakturą VAT, która nie została zakwestionowana w toku postępowania kontrolnego. Powyżej wymienione dokumenty nie zostały zakwestionowane przez organy podatkowe i skarżącą, uznano zatem, iż przedstawiają stan faktyczny w sposób rzetelny.

Zauważono ponadto, iż w powyższych transakcjach skarżąca występuje w podwójnej roli, stąd też organ podatkowy celem obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego i złożonych przez skarżącą wniosków dowodowych, wezwał zarówno skarżącą, jak i wspólnika spółki A, do przedłożenia wszelkich dokumentów świadczących o przebiegu transakcji kupna, jak i sprzedaży w roku 2006 samochodu marki Opel Speedster.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania podatkowego tj.:

• art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

• art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy,

• art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania przez organy podatkowe pełnego materiału dowodowego, mimo aktywnego udziału strony wskazującej dowody i wnioskującej o ich przeprowadzenie,

• art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie wniosku dowodowego strony w sytuacji, w której przedmiotem tego wniosku były okoliczności istotne dla sprawy, nie stwierdzone wystarczająco za pomocą innych dowodów,

• art. 190 § 2 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady prawdy materialnej, polegającej na zastąpieniu zeznań świadka treścią nadesłanej przez świadka pisemnej informacji, co uniemożliwiło stronie zadawanie świadkowi pytań, zaś organ podatkowy pozbawiło możliwości dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy,

• art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej,

• art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności,

• art. 121 Ordynacji podatkowej polegające na prowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ podatkowy obowiązany jest podejmować wszelkie działania zmierzające do ustalenia prawdy materialnej. Dlatego organy podatkowe powinny były przeprowadzić dowód z zeznań strony na okoliczności sprawy, które miały wpływ na określenie jej zobowiązania podatkowania, tym bardziej, że dowód ten został dopuszczony, a strona wyraziła gotowość złożenia wyjaśnień, lecz z uwagi na zły stan zdrowia, a innym razem na konieczność stawienia się w sądzie, nie mogła stawić się w siedzibie organu. Wskazano, że skoro organy podatkowe kwestionowały ceny widniejące na fakturach, to powinny przesłuchać przedstawicieli spółki A, stronę i osobę, która nabyła od niej samochód. Poza tym organy wykazały się niekonsekwencją w prowadzeniu postępowania dowodowego, bowiem z jednej strony w toku postępowania kontrolnego przesłuchano prawie wszystkich nabywców aut sprzedawanych przez A, ale mechanizmu tego nie zastosowano wobec strony, która też nabyła samochód od tej spółki. Organ nie powinien też zastępować zeznań świadka złożoną przez niego informacją pisemną ze względu na naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podnosząc argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia opodatkowania dochodu M. K. z tytułu odpłatnego zbycia przed upływem pół roku od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie – samochodu osobowego marki Opel Speedster, przy czym zbycie nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej.

Na wstępie przywołać należy przepisy będące podstawą rozstrzygnięcia. I tak zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 72 ze zm.), dalej p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Natomiast w myśl art. 24 ust. 6 ww. ustawy - dochodem z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), jeżeli przychód z odpłatnego zbycia nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, jest różnica pomiędzy przychodem uzyskanym z odpłatnego zbycia rzeczy a kosztem ich nabycia, zmniejszona o wartość nakładów poczynionych w czasie posiadania rzeczy. Z kolei stosownie do przepisu art. 45 ust.1 wymienionej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu ( poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

Niesporne jest, iż skarżąca nabyła od spółki A w dniu 6 stycznia 2006 r. za kwotę 5.000 zł samochód osobowy marki Opel Speedster, a następnie w dniu 14 lipca 2006 r., czyli przed upływem pół roku od końca miesiąca, w którym nastąpiło jego nabycie, w ramach umowy komisu zawartej w dniu 13 lipca 2006 r. ze spółką A, dokonała odpłatnego zbycia tego samochodu za kwotę 84.000 zł plus marża 1.000 zł, przy czym transakcje te nastąpiły poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Z tego tytułu skarżąca uzyskała dochód w kwocie 79.000 zł (85.000 zł - 5.000 zł - 1.000 zł), którego nie ujęła w zeznaniu podatkowym PIT-37 składanym za 2006 r.

Jak wynika z dołączonych akt administracyjnych oraz z decyzji organów podatkowych obu instancji w rozpatrywanej sprawie ani organy ani strona nie kwestionowały przebiegu transakcji nabycia i zbycia przez skarżącą samochodu marki Opel Speedster, nie kwestionowały również udokumentowania tych transakcji, ani cen nabycia i zbycia z nich wynikających. Skarżąca nie twierdziła w toku postępowania, że nie osiągnęła dochodu (wynikającego z faktur dokumentujących transakcje) podlegającego opodatkowaniu.

W tej sytuacji niezrozumiałe są, zdaniem Sądu, zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia zasad postępowania.

Wbrew nim, jak również argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, brak jest podstaw, aby kwestionować i podważać trafność przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Z analizy akt sprawy wynika, iż organy podatkowe w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Nie ma więc podstaw, aby postępowanie organów podatkowych kwalifikować jako nierzetelne. Przeciwnie, dowodzi ono tego, iż zmierzały one do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podejmowały one również w tym zakresie, kierując się zasadą prawdy obiektywnej, stosowne czynności procesowe z urzędu.

Zaangażowanie organów w dążeniu do ustalenia prawdy materialnej, prowadzi więc do wniosku, iż postępowanie w sprawie prowadzone było z zachowaniem standardu określonego przepisami Ordynacji podatkowej. Analiza akt sprawy, zwłaszcza zaś analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wskazania faktycznych podstaw rozstrzygnięcia, uzasadnia twierdzenie, że postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób uwzględniający, wynikającą z przepisu art. 180 § 1 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej, zasadę (koncepcję) otwartości postępowania dowodowego, jak również zasadę równej mocy środków dowodowych - istota rzeczy wyraża się przy tym w tym, iż jak wynika z przywołanego przepisu, dowód musi być istotny, w sensie przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy. Z analizy akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organy podatkowe ustalenia faktyczne w sprawie poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Stanowiły je dowody ujawnione w trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej, której przedmiot i zakres obejmował kontrolę rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r., a także dowody, których źródła również zostały ujawnione w toku prowadzonego postępowania.

W toku postępowania kontrolnego, jak wynika z załączonych akt, skarżąca nie uczestniczyła czynnie w prowadzonym postępowaniu, nie składała żadnych wniosków dowodowych, nie przedstawiła też żadnych innych dokumentów czy wyjaśnień dotyczących okoliczności nabycia i sprzedaży wymienionego samochodu, które podważałyby wiarygodność dowodów dokumentujących przebieg dokonanych transakcji. Podczas całego postępowania kontrolnego, co wynika z akt sprawy, jak również w złożonym odwołaniu od decyzji wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skarżąca nie kwestionowała wartości transakcji wykazanych w dokumentach dotyczących zakupu i sprzedaży wymienionego samochodu marki Opel Speedster i nie podawała żadnych innych kwot transakcji. Wprawdzie w toku postępowania odwoławczego skarżąca złożyła wniosek o przesłuchanie jej w charakterze strony i wniosek o przesłuchanie świadków, ale na okoliczności związane ze sprzedażą spornego samochodu, które to okoliczności były niesporne i zostały potwierdzone innymi dowodami z dokumentów, których to okoliczności i dowodów strona nie kwestionowała, natomiast wezwana za pośrednictwem pełnomocnika do wskazania, na jakie nowe okoliczności wnosi o przeprowadzenie powyższych dowodów, nie wskazała tych nowych okoliczności. W tych warunkach, zdaniem Sądu, zasadnie wnioski dowodowe skarżącej zostały oddalone.

Według Sądu, w zakresie odnoszącym się do oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie oraz ich wiarygodności, organ podatkowy prowadził postępowanie w sprawie w sposób zgodny z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą swobodnej oceny dowodów. Zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i swobodnej oceny dowodów (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) pozostają ze sobą w bezpośrednim i ścisłym związku. Z punktu widzenia oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, dokonywanej z perspektywy analizy akt sprawy, przywołać należy chociażby stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 14 stycznia 1994 r., w sprawie sygn. akt III SA 491/94, z którego wynika, iż o przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów świadczy to, że organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy dowody lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodziła, bowiem skarżąca nie podnosiła żadnych nowych i odmiennych od tych, które wynikały z zebranych dowodów, okoliczności.

Dowody zebrane i przeprowadzone w sprawie, organy podatkowe oceniły zgodnie z dyrektywami zawartymi w przepisach art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Konsekwencją zasady swobodnej oceny dowodów, rozumianej jako adresowanej do organów podatkowych dyrektywy, zgodnie z którą, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, oceniają one wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności jest to, że rozpatrzeniu podlegają nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale komplementarnie wszystkie dowody we wzajemnej ich łączności, co uzasadnia twierdzenie, że w tym względzie, jako istotny jawi się również tzw. punkt widzenia. Dokonując oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, organy podatkowe nie przekroczyły jej granic. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji (tak w warstwie faktycznej, jak i prawnej) nie uzasadnia stanowiska o dowolności, ani w zakresie odnoszącym się do przeprowadzonych w sprawie dowodów, poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, ani też oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji stwierdzonych faktów. Spełnia ono tym samym wymogi, o których stanowi przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, co prowadzi również do wniosku, że prawidłowo realizuje funkcje uzasadnienia decyzji administracyjnej, w tym funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

Zebrane i przeprowadzone w sprawie dowody, ocenione zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, ponad wszelką wątpliwość obrazują rzeczywisty przebieg dokonanych przez skarżącą transakcji.

Tym samym, brak jest podstaw, aby uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd stwierdza w konsekwencji, że ustalenia stanu faktycznego sprawy przeprowadzone zostały w prawidłowy sposób.

Bez naruszenia przepisów prawa materialnego, organy podatkowe ustaliły również prawnopodatkowe konsekwencje stwierdzonych faktów, co nastąpiło na podstawie adekwatnych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

M.Ko.