Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3849/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel -Ziaja NSA Andrzej Irla (spr) Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005r. sprawy ze skargi A.Z., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 listopada 2001 r. , Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji, II zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego A.Z. kwotę 10 zł ( dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania .


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...].10.2001 r. znak :[...] , wydaną na podstawie art. 66 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. 2000, Nr 106, poz. 1126 - tekst jednolity ) oraz art. 104 kpa nakazano A.Z. i dokonać usunięcia nieprawidłowości występujących przy skarpie , na której zlokalizowana jest posesja położona w miejscowości D. poprzez zlikwidowanie szczelin powstałych w podłożu przez wypełnienie ich zagęszczonymi miejscowymi gruntami. Ponadto zobowiązano stronę do dociążenia skarpy północnej w rejonie budynku mieszkalnego i gospodarczego przez wykonanie przy istniejących skarpach dobrze zagęszczonych przypór gruntowych ze spadkiem 1: 3 . W uzasadnieniu tej decyzji wskazano , że w wyniku dokonanej kontroli na powyższej działce , będącej własnością A.Z. i, po przejściu fali powodziowej w lipcu 2001 r., ustalono , że podmyta została skarpa , w której powstały szczeliny , pojawiły się pęknięcia ściany budynku oraz fundamentu budynku. Te uszkodzenia obiektu i skarpy , będące następstwem powodzi nie stanowią zagrożenia dla życia i mienia użytkowników. Wobec stwierdzenia , że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym ( art. 66 ust. l pkt l ustawy - Prawo budowlane ) , nałożono na stronę powyższe obowiązki.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , po rozpatrzeniu odwołania A.Z. i od wymienionej wyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...].10.2001r., decyzję tę utrzymał w mocy . Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zawarte zostało w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].11. 2001 r., znak :[...] , wydanej na podstawie art. 138 § l pkt l kpa . Organ odwoławczy uznał za słuszne i zgodne z prawem nałożenie na stronę określonych w decyzji I instancji obowiązków , gdyż zgodnie z art. 61 ustawy -Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym . W razie stwierdzenia , iż obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym , właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Uznając , iż skarpa na której znaj duj ą się budynki strony , stanowi zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane ziemną budowlę oraz , że skarpa ta utraciła stateczność a w jej koronie pojawiły się szczeliny , zasadnym było rozstrzygnięcie organu I instancji , nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Powyższa decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].11.2001 r. . zaskarżona została do sądu administracyjnego skargą wniesioną przez A. Z. Skarżący zakwestionował stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji co do zaliczenia skarpy do kategorii budowli ziemnej . Oświadczał , że zniszczenie zapory zbiornika wodnego [...]" było wynikiem katastrofy budowlanej (błędów w wykonaniu ) , a nie następstwem zjawiska przyrodniczego w postaci nadmiernych opadów . Ta właśnie katastrofa budowlana zapory doprowadziła do zalania i podmycia skarpy zabudowanej budynkami skarżącego i do ich uszkodzenia.

Sprzecznym z zasadami sprawiedliwości społecznej jest obciążenie w takiej sytuacji skarżącego kosztami nakazanych prac ziemnych . Wskazując na powyższe okoliczności , skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację powoływana w jego uzasadnieniu . Wniosła o oddalenie skargi.

Rozpoznając skargę sąd zważył, co następuje :

Przepisy ustawy z dnia 7 .VII.1994r.- Prawo budowlane ( jedn. tekst Dz.U. nr 106 z 2000 r. poz. 1126 z późn . zm ) na której oparta została zaskarżona decyzja, normują działalność obejmującą sprawy projektowania budowy , utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych ( art. l tej ustawy ). Nie może budzić wątpliwości , że działalność ta obejmuje aktywność jedynie człowieka. Jest zespołem czynności i działań człowieka , podejmowanych w związku z projektowaniem , budową , utrzymaniem czy rozbiórką obiektów budowlanych . Obiektami budowlanymi w rozumieniu tej ustawy są budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi , budowle stanowiące całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury ( art. 3 pkt l wyżej cytowanej ustawy -Prawo budowlane ) . Tak rozumiane obiekty budowlane mogą być wynikiem działalności jedynie człowieka . Nie mogą być wytworzone przez zjawiska przyrodnicze ani przez siły natury , działające bez udziału człowieka.

Powyższa ogólna uwaga prowadzi do wniosku , że przepisy ustawy z dnia 7.VII.1994 r.- Prawo budowlane mogą być stosowane tylko do wyżej określonych obiektów budowlanych , stanowiących efekt działalności człowieka. W rozpatrywanym tymczasem przypadku , nakazy skierowane do skarżącego wydanymi decyzjami dotyczyły usunięcia nieprawidłowości skarpy a nie obiektu budowlanego w wyżej podanym znaczeniu. Brak było bowiem koniecznych przy tym ustaleń czy skarga ta jest budowlą ( budowlą ziemną) wytworzoną przez człowieka art. 3 pkt 3 ustawy -Prawo budowlane ) , czy jest-na co wskazują opisy i twierdzenia skarżącego - naturalnie i bez udziału człowieka ukształtowaną formą terenu . Ta okoliczność , istotna dla sprawy , nie została wyjaśniona . Jest istotna , gdyż decyduje o możliwości zastosowania w ogóle przepisów ustawy - Prawo budowlane .

Stwierdzając powyższą wadliwość postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji , a polegającą na naruszeniu obowiązku dokładnego zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy ( art. 7 kpa i art. 77 § l kpa ) należało uznać skargę za uzasadnioną. W następstwie tego należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , działając na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30.VIII.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 , poz. 1270 z późn . zm ) w związku z art. 97 § l ustawy z dnia 30.VIII. 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 , poz. 1271 z późn . zm .).

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153 , poz. 1270 z późniejszymi zmianami ).