Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 450/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka, Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2007 sprawy ze skargi D.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddalono skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., po rozpoznaniu wniosku D.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] o przekazaniu do rozpatrzenia według właściwości Zarządowi Dróg Powiatowych w T. zażalenia strony na postanowienie tego organu z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym, przewidzianego do realizacji na działce nr [...], położonej w N.D., w zakresie kolizji z drogą powiatową nr [...], uchyliło zaskarżone postanowienie SKO w L. w całości i umorzyło postępowanie administracyjne w tym zakresie.

W dniu [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. wpłynęło pismo D.W., którym m.in. domagała się na podstawie art. 127 kodeksu postępowania administracyjnego ponownego rozpoznania sprawy, gdyż jako strona postępowania nie brała udziału w postępowaniu pierwszej instancji. Strona zarzuciła organowi naruszenie jej praw materialnych i art. 61 pkt 1-4 Konstytucji.

Jednocześnie pismo to zawierało skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na w/w postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G.

W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wydało na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienie Nr [...], którym stwierdziło, że wniosek D.W. z dnia [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] Nr [...] jest niedopuszczalny. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż stosownie do przepisu art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 11, Dział II do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144). Zatem do postanowień ma zastosowanie odpowiednio przepis art. 127 k.p.a. Wobec tego na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy zażalenie, jednakże strona niezadowolona z postanowienia może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (§ 3 art. 127 k.p.a.). Rozpatrując taki wniosek samorządowe kolegium odwoławcze w postępowaniu wstępnym podejmuje m.in. czynności mające na celu ustalenie, czy taki wniosek jest dopuszczalny (art. 134 k.p.a.). Jak zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, kwestionowane postanowienie zostało wydane w toku postępowania instancyjnego, po rozpoznaniu wniosku strony, złożonego na podstawie cyt. powyżej art. 127 § 3 k.p.a. Wobec tego takie postanowienie może być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Takie pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi zawiera postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. Wobec tego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w trybie art. 127 § 3 k.p.a. jest niedopuszczalny.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła D.W., stwierdzając m. innymi, iż: cyt. "...Burmistrz i Gmina w T., Starosta i Starostwo w T. wykorzystując DZU 80/03 poz. 717 i swoje stanowiska budują złodziejom w priorytecie krajowym domy, budynki gospodarcze i szamba bez aktów własności, bez pozwoleń na budowę, nanoszą wszystko na map geodezyjnych kilka lat wcześniej, przesuwają granice w Geogruncie W., zabierając moją własność dla złodziejskich układów....".

Nadto skarżąca zarzuciła, że Starostwo w T., SKO w J.G., L., W. nie podało rzeczywistych wymiarów zakupionej nieruchomości nr [...] i [...] w N.D. i nie wydano jej mapy geodezyjnej z 1960 r., mimo że ma w tym interes prawny.

W konsekwencji tegoż, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zmianę i wydanie decyzji z uwzględnieniem art. 6, 7, 8, 9 i 10 § 1 k.p.a., bowiem, cyt.: "...SKO w J.G. pozostaje w bezczynności, krętaczy i mataczy sprawami i ukrywa złodziejskie metody i układy Gminie Starostwie...", zarzucając, że organ nie egzekwował odpowiedzi na pisma skarżącej z dnia 6 grudnia 2005 r.

Zdaniem skarżącej organ pozostaje w bezczynności nie egzekwując od Starosty T. rzeczywistych wymiarów jej nieruchomości i mapy geodezyjnej z 1960 r., rażąco naruszając przepisy art. 6, 7, 8, 9 i 10 § 1 oraz art. 107, 75-87 i 89 k.p.a. Skarżąca wniosła również o złożenie do akt sprawy mapy geodezyjnej z 1960 r. w skali 1:2000 z działki nr [...] oraz działek sąsiednich i podanie rzeczywistych wymiarów jej nieruchomości nr [...] i [...]. Nadto wniosła o cyt.: " ...wyciągnięcie wniosków dyscyplinarnych w stosunku do Prezesa SKO w J.G. i jego członków...".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, organ wskazał, iż są one chybione jako niezwiązane z prowadzonym w tym zakresie przez Kolegium postępowaniem, zakończonym wydaniem zaskarżonym postanowieniem. Nadto wyjaśniło, iż sprawa prowadzona pod numerem [...] została zakończona w dniu [...] wydaniem postanowienia o przekazaniu według właściwości Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. skargi skarżącej na bezczynność Starosty T. w przedmiocie podania wymiarów nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i [...] w N.D. oraz wydania map geodezyjnych z 1960 r. dotyczących tych działek. Sprawa oznaczona numerem [...] została zakończona wydaniem w dniu [...] postanowienia, które zostało przez skarżącą zaskarżone do WSA we W. Także sprawy prowadzone przez Kolegium pod numerami [...] i [...] zostały zakończone, a zapadłe rozstrzygnięcia zostały zaskarżone do WSA we W.

W piśmie z dnia [...] wniesionym przez skarżącą do tut. Sądu, zawarła żądanie :

- połączenia spraw o sygn.akt : II SA/Wr 450/06 i II SA/Wr 451/06 ze sprawami o sygn.akt : II SA/Wr 292/06 i II SA/Wr 291/06, stwierdzając, że są to te same sprawy;

- nałożenie kary grzywny w celu przymuszenia z art. 154 § 6 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, cyt.: "... w celu wymuszenia wydania decyzji negatywnej o warunkach zabudowy dla Z. i zaprzestania budowania dzikich inwestorów w priorytecie krajowym z rażącym naruszeniem ustawy w DZU 80/03 poz. 717 ...";

- powiadomienie przez Sąd z urzędu Centralnego Biura Antykorupcyjnego, bowiem zdaniem skarżącej wymaga tego dobro Państwa i Prawa oraz dobro wymiaru sprawiedliwości a strona skarżąca ma w tym interes prawny;

- przesłuchania świadków B., J., E., P. Z. na okoliczność udowodnienia i złożenia przez nich dowodów własności na budynku i nieruchomości na działce nr [...] i działkę siedliskową nr [...] wraz z mapami geodezyjnymi.

Następnie w piśmie z dnia [...] odnosząc się do odpowiedzi na skargę, D.W. podniosła, iż postanowienia wydane przez Kierownika Zarządu Dróg Publicznych w T., jak również sprawy przekazane przez członków SKO w J.G. zostały skierowane i podpisane przez osoby nieupoważnione do załatwienia spraw. W ocenie skarżącej, postępowanie wszczęte z urzędu przez Burmistrza Gminy nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 16 k.p.a., bowiem Z. nie są stroną w niniejszym postępowaniu. Burmistrz zdaniem skarżącej bezprawnie wydał decyzję o warunkach zabudowy, mimo sprzeciwów strony skarżącej.

Skarżąca zarzuciła, że wydana decyzja nr [...] przez Burmistrza narusza prawa i ustawy, gdy zaś SKO nie zauważyło, że decyzja Burmistrza została uchylona w całości przez SKO w L. w dniu [...] (Nr [...]) i do dnia dzisiejszego Burmistrz nie wydał decyzji negatywnej, jak i nie wykonał decyzji SKO w L. i ponownie wszczął postępowanie z rażącym naruszeniem prawa.

W dniu [...] wpłynęło do Sądu kolejne pismo skarżącej, w którym strona wniosła o rozpoznanie sprawy jako bezczynność SKO w J.G. bowiem jako najważniejszego dowodu w sprawie nie wydano jej zaświadczenia na potwierdzenie rzeczywistych wymiarów nieruchomości skarżącej nr [...] i [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji /postanowień/, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji /postanowienia/.

Sąd ten nie jest także uprawniony do rozpatrywania skarg powszechnych / art.227 k.p.a./ tak na wykonywanie zadań przez Burmistrza, Starostę, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Wskazać przy tym należy, że decyzja administracyjna (postanowienie) jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia) przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), bądź naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Niewątpliwe jest, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało podjęte na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwaną dalej " k.p.a.". Badając pod kątem zasadności zastosowania tego przepisu przez organ orzekający, Sąd doszedł do przekonania, iż w niniejszej sprawie nie ma miejsca naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie zaś z przepisem powołanego art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in. niedopuszczalność odwołania (zażalenia). Mając na uwadze, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują w całości postępowania zażaleniowego, lecz odsyłają do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań (art. 144 k.p.a.), zasadne było przyjęcie przez Kolegium przepisu art. 134 k.p.a. jako podstawy prawnej wydania zaskarżonego postanowienia.

Możliwość wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia odnosi się także do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) w myśl art. 127 § 3 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy zażalenie, jednakże strona niezadowolona z postanowienia może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy samorządowe kolegium odwoławcze w postępowaniu wstępnym podejmuje m.in. czynności mające na celu ustalenie, czy taki wniosek jest dopuszczalny (art. 134 k.p.a.).

Wskazać należy, że art. 134 k.p.a. nie określa kiedy ma miejsce niedopuszczalność odwołania (bądź zażalenia czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Przyjęte natomiast zostało, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną., Niedopuszczalne jest także odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa.

Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 k.p.a., lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r., V SA 235/00, LEX nr 81351).

Ustalenie dopuszczalności odwołania (bądź zażalenia czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest pierwszą czynnością w postępowaniu wstępnym, jaką obowiązany jest podjąć organ administracyjny po otrzymaniu odwołania (zażalenia bądź wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy).

W rozpatrywanej sprawie przyczyna stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ma charakter przedmiotowy i jest nią wniesienie przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia, które zostało podjęte w II instancji i od którego wniosek taki nie przysługiwał. Zgodnie z zawartym w nim zasadnym pouczeniem, na postanowienie to stronie przysługiwało natomiast jedynie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. przekazało do rozpatrzenia według właściwości Zarządowi Dróg Powiatowych w T. zażalenie D.W. na postanowienie tego organu z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym, przewidzianego do realizacji na działce nr [...], położonej w N.D., w zakresie kolizji z drogą powiatową nr [...].

Powyższe postanowienie zostało jako pierwszoinstancyjne podjęte na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Strona niezadowolona z tego postanowienia – w myśl pouczenia w nim zawartego – mogła złożyć do Kolegium wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tego prawa skorzystała skarżąca, wynikiem czego było wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. postanowienia z dnia [...] Nr [...], którym uchylono postanowienie SKO w L. z dnia [...] Nr [...] w całości i umorzono postępowanie w tym zakresie.

Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła w dniu [...] (jednocześnie ze skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego) wniosek o ponownie rozpatrzenie sprawy. W wyniku jego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. podjęło na podstawie art. 134 k.p.a. zaskarżone postanowienie z dnia [...], Nr [...] o stwierdzeniu niedopuszczalności tego wniosku.

Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarta w piśmie z dnia 23 marca 2006 r. została zarejestrowana w dniu 25 kwietnia 2006 r. pod sygnaturą akt II SA/Wr 292/06. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2006 r. skarga ta została odrzucona. Postanowienie to stało się prawomocne od dnia 26 września 2006 r.

Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do przekonania, iż ponieważ wniosek D.W. z dnia 23 marca 2006 r. o ponownie rozpatrzenie sprawy, zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] Nr [...], skarżącej nie przysługiwał, organ zasadnie orzekł na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzając jego niedopuszczalność.

Odnosząc się do zarzutów i wniosków skargi oraz pism złożonych w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, stwierdzić należy, że z urzędu jest Sądowi wiadomym, iż pod sygnaturą akt II SAB/Wr 16/07 została zarejestrowana skarga na bezczynność organu, zgodnie z wnioskiem skarżącej zawartym w piśmie z dnia 16 marca 2007 r.

Z urzędu Sądowi jest także wiadome, że pod sygnaturą II SA/Wr 288/07 zarejestrowano skargę D.W. w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi, a czego domagała się strona w pismach z dnia 14 i 15 marca 2007 r.

Na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącej (pismo z dnia 14 marca 2007 r.) o połączenie niniejszej sprawy ze sprawami o sygn.akt : II SA/Wr 292/06 i II SA/Wr 291/06, bowiem sprawy te zostały już zakończone prawomocnymi postanowieniami z dnia 10 lipca 2006 r. o odrzuceniu skarg.

Nadto Sąd na powyższej rozprawie postanowił również, powołując się na przepis art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględnić wniosków strony skarżącej o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zażądanie od Starosty Trzebnickiego mapy geodezyjnej z 1960 r. w skali 1:2000 z działki nr [...] i działek sąsiednich oraz podanie rzeczywistych wymiarów nieruchomości nr [...] i [...] w N.D., z uwagi na to, że nie są to dokumenty niezbędne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Również Sąd powołując się na w/w przepis art.106 § 3 ustawy, postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącej o przesłuchanie B., J., E. i P. Z., bowiem sąd administracyjny uprawniony jest do przeprowadzania dowodów jedynie z dokumentów.

Nadto należy wskazać, iż w WSA we Wrocławiu zarejestrowana jest pod sygn. akt III SA/Wr 90/06 skarga D.W. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...], stwierdzającym niedopuszczalność zażalenia na pismo Burmistrza Gminy T. z dnia [...] nr [...], dotyczące sprecyzowania żądania w kwestii postępowania o rozgraniczenie, zaś pod sygn. akt III SA/Wr 91/06 zarejestrowana jest skarga D.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekazania do rozpatrzenia według właściwości Staroście T. pisma skarżącej z dnia [...] o podanie wymiarów zakupionej nieruchomości z wyliczeniem jej powierzchni oraz wydanie mamy geodezyjnej z 1960 r.

Sprawy te nie zostały jeszcze zakończone.

Nadto podkreślić należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...], którą uchylono decyzję Burmistrza Gminy T. z dnia [...] Nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym na działce nr [...], obręb N.D., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stała się również przedmiotem skargi D.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sprawa II SA/Wr 326/05). Także ta skarga nie została jeszcze rozpatrzona przez Sąd.

W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że skoro opisane wyżej skargi zarejestrowane zostały w tut. Sądzie jako odrębne sprawy, stąd zagadnienia nimi objęte nie mogły być przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie.

Mając to na uwadze, a także i to, że w rozstrzyganej sprawie, Sąd nie uwzględnił skargi, wniosek D.W. o zastosowanie przez Sąd przepisu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mógł być uwzględniony.

Również wniosek skarżącej o powiadomienie przez Sąd Centralnego Biura Antykorupcyjnego nie został także uwzględniony, bowiem takie czynności nie mieszczą się w zakresie obowiązków, jak i uprawnień tut. Sądu.

W konsekwencji stwierdzić należało, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu nie wykazała, by postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi D.W. i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stąd orzeczono jak w sentencji.