Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 147/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "W." Sp. j. z siedzibą w I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2294/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "W." Sp. j. z siedzibą w I. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2294/18 - odrzucił skargę "W." Sp. j. z siedzibą w I. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto następujące ustalenia:

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2018 r., pismem z dnia 28 grudnia 2018 r., wezwano "W." Sp. j. z siedzibą w I. (dalej: spółka, skarżąca) do uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie przesłano skarżącej odpis zarządzenia z dnia 12 grudnia 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych.

Wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącej w dniu 2 stycznia 2019 r.

Z informacji załączonej do akt sprawy wynika, że w dniu 7 stycznia 2019 r. skarżąca uiściła wymagany wpis. Natomiast w zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi.

Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości, ewentualnie jego zmianę

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że nie otrzymała zarządzenia o uzupełnieniu braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W korespondencji otrzymanej w dniu 2 stycznia 2019 r. znajdowało się tylko jedno zarządzenie dotyczące wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca kwestionuje przyjęcie przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Twierdzi bowiem, że w sprawie nieuzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie otrzymała stosowanego wezwania.

Przechodząc do rozważań na temat prawidłowości postanowienia Sądu I instancji, należy zauważyć, że WSA stwierdzając nieusunięcie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi - oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki (k. 16 akt sądowych) przyjmując, że zawierała ona oprócz wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, także wezwanie do nadesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - brak więc przeszkód ku temu, by strona podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie podlega zaś wiarygodność takich wyjaśnień (postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 390/17).

Przede wszystkim należy zauważyć, że jak wynika z akt sądowych sprawy wezwanie do usunięcia braków formalnych oraz fiskalnych skargi przesłano w jednej przesyłce, co z uwagi na potrzebę ograniczania kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości uznać należy za działanie zrozumiałe. W terminie pięciu dni od doręczenia ww. przesyłki spółka wykonała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, nie przesłała natomiast żądanego przez Przewodniczącego Wydziału odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, co w tych okolicznościach uzasadniało – co do zasady – jej odrzucenie. Strona skarżąca twierdzi jednak, że w kopercie doręczonej w dniu 2 stycznia 2019 r. nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnienia spółki zasługują na wiarę i uzasadniają przypuszczenie, że w toku technicznego wykonania zarządzeń WSA w Warszawie, mogło dojść do przypadkowego niezałączenia wezwania do usunięcia braków formalnych. Przekonanie powyższe wzmacnia również brak logiki w działaniu spółki, która – gdyby założyć, iż została prawidłowo wezwana zarówno do uzupełnienia braków formalnych jak i fiskalnych skargi – wykonałaby tylko wezwanie w zakresie braków fiskalnych skargi, pomijając braki formalne - nie nadsyłając oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OZ 92/17). Innymi słowy, nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że w sekretariacie sądu umieszczono w kopercie wszystkie pisma, które zostały wymienione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Wobec stanowiska autora zażalenia trzeba uznać, że w sprawie istnieją wątpliwości co do tego, czy skarżąca faktycznie otrzymała wezwanie do złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1411/15).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1448/11; postanowienie NSA z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 2161/12; postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1388/15).

W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu - art. 45 Konstytucji RP (por. postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09).

W związku z tym zaskarżone postanowienie należało uchylić, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.