Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 135/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

10 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. A. i B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę B. C..


UZASADNIENIE

T. A. i B. C. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga B. C. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 ustawy).

Aby wnieść skutecznie skargę, skarżący musi mieć interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, skarga może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno - prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2012, s. 356 - 357).

W orzecznictwie wykształciły się dwie linie orzecznicze. Według jednej z nich, stwierdzenie braku interesu prawnego po stronie wnoszącego skargę skutkuje oddaleniem skargi, według drugiej - skutkuje jej odrzuceniem.

Sąd podziela drugi pogląd, wedle którego wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (wyrok NSA z 4 lutego 1998 r., SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, wyrok NSA z 8 marca 2005 r., OSK 1229/04, LEX nr 175364, postanowienie NSA z 19 maja 1998 r., I SA/Łd 78/98, LEX 36198, postanowienie NSA z 26 lutego 2008 r., I FSK 1745/07, www. orzeczeniansa.gov.pl), z tym jednak zastrzeżeniem, że

odrzucenie skargi uznać należy za dopuszczalne tylko wtedy, gdy brak legitymacji skargowej jest oczywisty, nie wymagający badania meritum sprawy.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Skarga B. C. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ po stronie tego skarżącego zachodzi oczywisty brak legitymacji do jej wniesienia. B. C. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Był nią jedynie T. A. składający wniosek o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad B. C.. Z treści wniesionej skargi nie wynika również, aby B. C. posiadał prawem chroniony interes w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji, uprawniający do wniesienia skargi w imieniu własnym, znajdujący umocowanie w przepisach prawa materialnego. W sytuacji skarżącego, jako osoby, w związku z opieką nad którą T. A. żądał świadczenia pielęgnacyjnego, można przyjąć co najwyżej istnienie interesu faktycznego, który jednak nie daje ochrony sądowej.

Jedynym podmiotem mającym interes prawny w zaskarżeniu decyzji Kolegium jest zatem T. A., którego skarga zostanie rozpoznana.

Z uwagi na stwierdzony brak legitymacji B. C. do wniesienia skargi w niniejszej sprawie Sąd odrzucił jego skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.