Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 389/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Paweł Darmoń SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Rzymskokatolickiej Parafii [...] w S. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z 30 września 2019 r. znak: [...] Starosta [...] orzekł: - w pkt. l - o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w S. B., objętej wnioskiem z dnia 9 grudnia 2016 r., zmodyfikowanym pismem z dnia 1 marca 2017 r., wywłaszczonej decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 16 czerwca 1972 r. znak: [...], aktualnie stanowiącej:

• część dz. ewid. nr [...] o pow. 2,7367 ha, objętej księgą wieczystą nr KR l [...], będącej własnością Powiatu [...] w trwałym zarządzie Zespołu Szkół [...] w S. ,

• całą dz. ewid. nr [...] o pow. 1,5246 ha, objętej księgą wieczystą nr [...] [...], będącej własnością Powiatu [...],

• całą dz. ewid. nr [...] o pow. 0,0210 ha (objętej księgą wieczystą nr [...] [...]) i całą dz. ewid. nr [...] o pow. 0,1177 ha (objętej księgą wieczystą nr [...] będących własnością Gminy S. B. na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 3 września 2018 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej,

• całą dz. ewid. nr [...] o pow. 0,0415 ha oraz część dz. ewid. nr [...] (w granicach dawnej p.gr. [...]), objętych księgą wieczystą nr KR l [...], których własność wpisana jest na rzecz Skarbu Państwa;

- w pkt. 2 - o umorzeniu postępowania o zwrot nieruchomości położonej w S. B., objętej wnioskiem z 9 grudnia 2016 r., zmodyfikowanym pismem z dnia l marca 2017 r., wywłaszczonej decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 16 czerwca 1972 r. znak: [...], aktualnie stanowiącej działki ewidencyjne: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...].

Orzekając w ww. sposób organ I instancji wskazał, iż decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 16 czerwca 1972 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 3, art. 8 i art. 14 ustawy z dnia 12 marca 1956 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz art. 97 k.p.a., wywłaszczono nieruchomość oznaczoną jako parcele l. kat. [...], [...], [...], [...] oraz [...] na cel budowy Szkoły Zawodowej w S. B.. Zdaniem tamtejszego organu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ulega wątpliwości, iż cel, na jaki nieruchomość została wywłaszczona został zrealizowany na całej wywłaszczonej nieruchomości.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła Parafia [...], zarzucając zaskarżonej decyzji; 1) naruszenie art. 136 ust 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. poprzez odmowę zwrotu pomimo faktu, że na nieruchomości nie został zrealizowany cel wywłaszczenia, a w efekcie poprzez uznanie, że budowa jakiegokolwiek budynku oraz wykorzystywanie nieruchomości w dowolny sposób (niezgodny z celem wywłaszczenia) jest wystarczające dla uznania, że nieruchomość nie może podlegać zwrotowi na rzecz skarżącej; 2) naruszenie art. 136 ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 137 ust. 2 u.g.n. poprzez odmowę zwrotu na rzecz skarżącej niewykorzystanej części nieruchomości pomimo faktu, że nieruchomość w części nie została wykorzystana w żaden sposób, co w szczególności dotyczy działek o nr [...], [...] oraz [...] i [...]; 3) naruszenie art. 7 i art. 77 par. 1 i art. 80 kpa podczas gdy, organ zaniechał dokładnego rozważenia całego materiału dowodowego sprawy (w szczególności nie przeprowadził rzetelnej oceny celu wywłaszczenia), co skutkowało wadliwym uznaniem, że na nieruchomości został zrealizowany cel wywłaszczenia; 4) naruszenie art. 107 par. 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., podczas gdy w niniejszej sprawie organ zaniechał ustalenia szeregu okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz oceny skutków tych ustaleń, w szczególności nie przedstawił oceny rzeczywistego i pełnego celu wywłaszczenia, a także zaniechał oceny, jak mają się budynki powstałe na nieruchomości do celu wywłaszczenia określonego z uwzględnieniem pełnej dokumentacji.

Wojewoda decyzją z dnia 22 stycznia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano, iż materiał dowodowy potwierdza, że cel wywłaszczenia został zrealizowany. Pozyskano do akt sprawy zdjęcia lotnicze terenu objętego decyzją wywłaszczeniową, które zostały wykonane w latach 1977, 1983, 1994, 1997, 1998 i 2003. Na podstawie zdjęcia wykonanego w roku 1977 można stwierdzić, iż budowa zaplanowanych budynków była już w trakcie realizacji. Z kolei zdjęcie wykonane w roku 1997 pozwala stwierdzić, że w tej dacie były już wybudowane budynki opisane na rysunku przedstawiającym plan ogólny zagospodarowania terenu będącego przedmiotem niniejszego postępowania (k. 428-426) w następujący sposób: szkoła zawodowa, warsztaty, internat, portiernia i stacja transformatorowa, zadaszenie magazynowe oraz magazyn materiałów łatwopalnych. Na potwierdzenie stanu zaawansowania inwestycji może również służyć zgromadzona przez organ l instancji dokumentacja archiwalna Zespołu Szkół im. [...] w S. B.. W protokole - przesłanym pismem Wojewódzkiego Zarządu Dróg Publicznych z 28 lipca 1975 r. znak: [...] - z posiedzenia w sprawie węzła drogowego w S. B. w dniu 24 lipca 1975 r. (k. 526-523), w pkt. 3 ustalono, że w ramach budowy Ośrodka Szkolenia Zawodowego zrealizowano: kanalizację opadową i fekalną, z obiektów kubaturowych zrealizowano portiernię, stację trafo, ławę fundamentową pod internat oraz ogrodzenie, ponadto z robót ziemnych wykonano częściowe nasypy pod zespół boisk sportowych oraz wewnętrzne drogi budowlane.

Potwierdzeniem kontynuowania budowy na wywłaszczonej nieruchomości jest również pismo Urzędu Wojewódzkiego Kuratorium Oświaty i Wychowania z 28 lipca 1976 r. znak: O.IV [...] skierowane do Zjednoczenia Portów [...] w G., z którego wynika, iż stan zaawansowania robót budowlanych dot. budynku internatu w roku 1976 wynosił 20%. Ponadto w piśmie Zespołu Szkół Mechanicznych im. [...] z 17 marca 1979 r. skierowanym do Zarządu [...] w G. opisano stan zaawansowania budowy internatu - wówczas budynek posiadał już wykończoną instalację grzewczą, kanalizacyjną i elektryczną, ponadto już zainstalowano w budynku kotłownię. Prócz tego z pisma Dyrektora Zespołu Szkół [...] z 12 sierpnia 1980 r. skierowanego do Przewodniczącego Sejmowej Komisji Oświaty wynika, iż internat na dzień sporządzenia pisma wymagał już wyłącznie robót wykończeniowych jak tynki i posadzki, z kolei główna część budynku szkolnego była już w stanie surowym, natomiast warsztaty szkolne były "częściowo zmontowane".

Z kolei z dokumentacji zebranej w postępowaniu o przekazanie nieruchomości na rzecz Powiatu [...] - w trybie art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną - a zwłaszcza z karty inwentaryzacyjnej oraz operatu szacunkowego z dnia 20 grudnia 1999 r., opracowanego w celu ustalenia wartości rynkowej nieruchomości dla potrzeb ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu zarządu z 22 grudnia 2019 r. (k. 517-503), jednoznacznie wynika, iż we wszystkich obiektach posadowionych na nieruchomości, której zwrotu domaga się wnioskodawca, w roku 1999 funkcjonował Zespół Szkół Zawodowych im. [...]. Dodatkowym potwierdzeniem, iż jeszcze przed wskazanym rokiem przy szkole funkcjonował internat jest decyzja Kuratorium Oświaty w [...] z 12 listopada 1996 r. znak: [...] orzekająca o przekształceniu z dniem l stycznia 1997 r. internatu w bursę szkolną.

Powyższe okoliczności potwierdził również wezwany w charakterze świadka Dyrektor Zespołu Szkół [...] w S. B. w latach 1967-1987 - pan A. W.. Z jego zeznań jednoznacznie wynika, iż prace budowlane zostały podjęte, a cel wywłaszczenia został zrealizowany. Świadek w odpowiedzi na pytanie o to, kiedy doszło do podjęcia prac na wywłaszczonym gruncie i jakie to były prace, stwierdził, iż "To było wiosną 1973 roku. Pamiętam, iż z uwagi na ryzyko wstrzymania budowy, zaczęły się prace budowlane równoległe wszystkich obiektów." Z kolei na pytanie o to, czy wie jakie dokładnie obiekty miały zostać wzniesione na wywłaszczonym gruncie i skąd czerpie tą wiedzę, a jakie zostały wzniesione oraz na co te budynki były wykorzystywane i jak wyglądało to na przestrzeni czasu, świadek odpowiedział: "Tak, wiem doskonale. W miejscu szkoły miała być szkoła, a w miejscu obecnej hali sportowej miały być dwie małe hale, osobno dla chłopców i dla dziewcząt, ale w Województwie przeforsowaliśmy, żeby była jedna duża hala sportowa. W miejscu obecnych warsztatów miały być warsztaty, w ramach warsztatów był również magazyn potrzebny dla warsztatów - chodzi o budynek znajdujący się naprzeciwko obecnych warsztatów. W miejscu portierni i stacji trafo miała być właśnie portiernia i stacja trafo, a w obecnym budynku Starostwa zaplanowany był internat i ten internat działał. W czasie roku szkolnego mieszkała w internacie ucząca się młodzież, a w wakacje przyjeżdżały kolonie z portów morskich. I ten stan trwał dobrych parę lat, przynajmniej do momentu, gdy zakończyłem pracę. W internacie była bardzo dobra stołówka i wspaniale wyposażona kuchnia. Internat był na 240 osób i zdarzało się, że wszystkie miejsca były zajęte, w szczególności w wakacje. Budynek internatu był pierwszy, którego budowa zakończyła się ok. 1980 r., później czyli za 2-3 lata była szkoła i równolegle warsztaty".

W ocenie Wojewody słusznie organ I instancji zaznaczył, iż nieruchomość wywłaszczono nie tylko pod budowę samej szkoły - zgodnie z koncepcją zagospodarowania terenu do infrastruktury towarzyszącej szkole, a niezbędnej do jej funkcjonowania zaliczono zaplanowane i wybudowane warsztaty szkolne, internat, a także portiernię, magazyny, przepompownię ścieków, magazyn materiałów łatwopalnych oraz towarzyszącą zieleń. Zważywszy na tak określony cel wywłaszczenia należy podkreślić, iż w przypadku realizacji inwestycji w postaci szkoły, hali sportowej, warsztatu oraz internatu, o wykorzystaniu nieruchomości na ten cel świadczy nie tylko zabudowanie jej konkretnymi budynkami, ale także wszelkimi innymi obiektami, które są potrzebne dla prawidłowego funkcjonowania tych obiektów jako całości, jak np. drogi wewnętrzne, parkingi czy też pozostawienie terenów zielonych stanowiących teren rekreacji oraz otuliny potoku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 399/18). Wyżej wymienione stwierdzenie znajduje oparcie także w wypracowanym na gruncie art. 136 i 137 u.g.n. orzecznictwie. Przykładowo w tezie wyroku z dnia 30 stycznia 2018 r. (sygn. akt I OSK 664/16) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż: "Cel wywłaszczenia nieruchomości będzie osiągnięty nie tylko wtedy, gdy zostanie wybudowany główny cel wywłaszczenia lecz również wtedy, gdy zostanie utworzona infrastruktura dla tego przedsięwzięcia".

Zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że opisane okoliczności, stanowiące o realizacji celu wywłaszczenia, zaistniały przed dniem złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości oraz przed dniem 22 września 2004 r. W tym stanie rzeczy nie można stwierdzić, iż nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, a zatem nie ma też podstaw do orzeczenia jej zwrotu.

Dodatkowo wg wykazu synchronizacyjnego z 21 grudnia 2018 r. znak: [...] części wywłaszczonej parceli l. kat. [...] odpowiada również część działki ewidencyjnej nr [...]. która stanowi fragment drogi publicznej kategorii powiatowej nr [...] relacji ul. [...] - ul. [...] - ul. [...] - ul. [...], a przylegającej do działki zabudowanej budynkiem szkoły.

Wykluczony jest zwrot części działki ewidencyjnej nr [...] -w granicy wywłaszczonej parceli l. kat. [...] - gdyż stanowi ona fragment drogi publicznej, co stanowi negatywną przesłankę do orzekania o zwrocie nieruchomości.

Nadto zgodnie z zatwierdzonym planem realizacyjnym do planu ogólnego zagospodarowania terenu dla Ośrodka Szkolenia Zawodowego w S. B., w południowej części przedmiotowej nieruchomości oprócz zaplanowanych obiektów sportowych miała znaleźć się również roślinność, która rzeczywiście znajduje się na tych działkach. Ponadto wg relacji przesłuchiwanego w charakterze świadka dyrektora szkoły: "(...) mniej więcej w granicach obecnych działek nr [...] i [...] znajdował się duży spad ponad 9 metrów. W toku plac budowlanych ten spad został zlikwidowany. Z Komitetu Rodzicielskiego zamówiliśmy spycha, który wyrównał teren i powstał plac umożliwiający budowę boiska sportowego z ogólną bieżnią. W dokumentacji pierwotnej były zaplanowane obiekty sportowe i w tym zakresie przygotowaliśmy plac, który pierwotnie służył dzieciom do uprawiania sportów, w tym gry w piłkę nożną. Ja niestety zbyt wcześnie odszedłem i nie zdążyłem zakończyć rozpoczętych prac." Z treści pisma Wojewódzkiego Zarządu Dróg Publicznych z 28 lipca 1975 r. znak: [...] wynika, że "z robót ziemnych wykonano częściowe nasypy pod zespół boisk sportowych oraz wewnętrzne drogi budowlane." Zdaniem Wojewody takie elementy wchodzą w skład celu określonego jako budowa szkoły, nawet jeśli nie są dokładnym odzwierciedleniem planu realizacyjnego, bowiem szkoła to cały kompleksowo zagospodarowany teren obejmujący nie tylko budynki, ale również infrastrukturę sportową, techniczną, tereny zieleni, a nawet wypoczynku uczniów. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż sposób zagospodarowania omawianego terenu zmienił się od momentu wywłaszczenia i był on wykorzystywany na potrzeby szkoły.

Nieprawdziwy jest również zarzut, że stacja trafo nie została wybudowana, na co wskazuje wyraźnie karta inwentaryzacyjna nieruchomości z 1999 r. nr [...]/99, stanowiąca załącznik do decyzji Wojewody z 10 sierpnia 2000 r. znak: [...]

Nadto co prawda w budynku internatu mieści się obecnie urząd starostwa powiatowego, jednakże, jeżeli cel został zrealizowany przed 2004 r. (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, gdyż w obiekcie tym funkcjonował internat), to zmiana przeznaczenia nie powoduje przesłanek zwrotu. Podobnie fakt wynajmowania obecnie części warsztatów nie powoduje zaistnienia przesłanek do zwrotu oraz nie daje podstaw do twierdzeń, iż nie doszło do zrealizowania celu wywłaszczenia. Zbędności nieruchomości na cel określony w wywłaszczeniu nie można bowiem wywodzić ze zdarzeń przyszłych, które zaistniały już po wykorzystaniu nieruchomości na cel określony w decyzji. Tym samym nieistotne dla kształtu decyzji zapadłej w niniejszej sprawie pozostają okoliczności związane ze sposobem wykorzystania nieruchomości objętej wnioskiem, które zaistniały już po realizacji celu wywłaszczenia, jak wspomniany prze skarżącego parking, który został wybudowany w 2017 roku.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Parafia [...] zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n, w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. (Zarzut nr 1) Poprzez zaniechanie uchylenia Decyzji z 30.09.2019 r., mimo że zachodziła ku temu podstawa określona w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a polegająca na tym, że Starosta [...] wadliwie orzekł o odmowie zwrotu na rzecz Skarżącej Nieruchomości wywłaszczonej decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 16.06.1972 roku, znak: [...] pomimo Faktu, że na Nieruchomości nie został zrealizowany cel wywłaszczenia, a w elekcie poprzez uznanie, że budowa jakiegokolwiek budynku oraz wykorzystywanie Nieruchomości w dowolny sposób (niezgodny z celem wywłaszczenia) jest wystarczające dla uznania, że Nieruchomość nie może podlegać zwrotowi na rzecz Skarżącej; a także poprzez podzielenie tego zapatrywania przez Wojewodę, co skutkowało wydaniem Zaskarżonej Decyzji, a także Decyzji z 30.09.2019 r., w oparciu o taki błędny pogląd. Podczas gdy, prawidłowo wykładając i stosując wskazane wyżej przepisy Wojewoda powinien był uchylić Decyzję z 30.09.2019 r., wobec zaistnienia podstawy do uchylenia tej Decyzji określonej w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającej na tym, że Starosta [...] nie uwzględnił faktu, że na Nieruchomości nie został zrealizowany cel wywłaszczenia i powinna ona podlegać zwrotowi na rzecz Skarżącej oraz orzec o zwrocie Nieruchomości na rzecz Skarżącej.

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 137 ust. 2 (Zarzut nr 2). Poprzez zaniechanie uchylenia Decyzji z 30.09.2019 r., mimo że zachodziła ku temu podstawa określona w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a polegająca na tym, że Starosta [...] wadliwie uznał, iż w wypadku, gdy Nieruchomość w części nie została wykorzystana w żaden sposób to i tak nie zachodzą podstawy do jej zwrotu, co w szczególności dotyczy działek o nr [...], [...] oraz [...] i [...] oraz podzielenie tego zapatrywania przez Wojewodę, co skutkowało wydaniem Zaskarżonej Decyzji, a także Decyzji z 30.09.2019 r., w oparciu o taki błędny pogląd. Podczas gdy prawidłowo wykładając i stosując wskazane wyżej przepisy Wojewoda powinien był uchylić Decyzję z 30.09.2019 r., wobec zaistnienia podstawy do uchylenia tej decyzji określonej w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a polegającej na tym, że Starosta [...] nie uwzględnił faktu, że Nieruchomość w części nie została wykorzystana w żaden sposób, co w szczególności dotyczy działek o nr [...], [...] oraz [...] i [...] oraz orzec o zwrocie tej części Nieruchomości na rzecz Skarżącej.

- art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (Zarzut nr 3) Poprzez zaniechanie uchylenia Decyzji z 30.09.2019 r., mimo że zachodziła ku temu podstawa określona w art. 138 § 2 k.p.a., a polegająca na tym, że Starosta [...] nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego; ten sam błąd został popełniony także w Zaskarżonej Decyzji, bowiem Wojewoda także oparł się na szczątkowych ustaleniach faktycznych. Podczas gdy prawidłowo wykładając i stosujące wskazane wyżej przepisy Wojewoda powinien był uchylić Decyzję z 30.09.2019 r. i zwrócić sprawę Organowi pierwszej instancji w celu dokładnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego sprawy (w szczególności przeprowadzenia rzetelnej oceny celu wywłaszczenia), co powinno skutkować uznaniem, że na Nieruchomości nie został zrealizowany cel wywłaszczenia.

- art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. (Zarzut nr 4) Poprzez zaniechanie uchylenia Decyzji z 30.09.2019 r., mimo że zachodziła ku temu podstawa określona w art. 138 § 2 k.p.a., a polegająca na tym, że Starosta [...] nie przedstawił pełnego uzasadnienia decyzji administracyjnej, a w szczególności nie przedstawił faktów, które organ uznał za udowodnione, ani wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem i wyjaśnieniem znaczenia przepisów prawa; ten sam błąd został popełniony także w Zaskarżonej Decyzji, bowiem Wojewoda także przedstawił jedynie szczątkowe wyjaśnienia podstawy prawnej i taktycznej rozstrzygnięcia. Podczas gdy prawidłowo wykładając i stosując wskazane wyżej przepisy Wojewoda powinien b3d uchylić Decyzję z 30.09.2019 r. i zwrócić sprawę Organowi pierwszej instancji z uwagi na zaniechanie ustalenia szeregu okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz oceny skutków tych ustaleń, w celu przedstawienia oceny rzeczywistego i pełnego celu wywłaszczenia, a także przedstawienia oceny, jak mają się budynki powstałe na Nieruchomości do celu wywłaszczenia określonego z uwzględnieniem pełnej dokumentacji.

- art. 15 k.p.a. (Zarzut nr 5) Poprzez zaniechanie uchylenia Decyzji z 30.09.2019 r., mimo że zachodziła ku temu podstawa określona w art. 138 § 2 k.p.a., a polegająca na tym, że Starosta [...] nie orzekł o odmowie zwrotu części dz. ewid. nr [...] o pow. 2,7367 ha, objętej KW nr [...], będącej własnością Powiatu [...] w trwałym zarządzie Zespołu Szkół im. [...] w S. B.. Podczas gdy prawidłowo wykładając i stosując wskazany wyżej przepis Wojewoda powinien uchylić Decyzję z 30.09.2019 r. i zwrócić sprawę Staroście Suskiemu z uwagi na fakt, że orzeczenie o tej kwestii po raz pierwszy przez Wojewodę stanowiłoby pozbawienie Skarżącej prawa do dwuinstancyjnego postępowania.

W uzasadnieniu podkreślono, iż organ pominął, że niektóre z działek wchodzących w skład Nieruchomości nie zostały wykorzystane w żaden sposób. W miejsce tego Organ dowolnie przyjął, że działki te zostały zagospodarowane tak, aby dało się korzystać z innych budynków, choć na tych. działkach znajduje się jedynie naturalna roślinność. Pominął, że przekroczenie terminów realizacji celu wywłaszczenia, a także brak wzniesienia części z planowanych budynków skutkuje tym, że na Nieruchomości nie został zrealizowany cel wywłaszczenia (tylko budowa innego kompleksu budynków). Ograniczył się do szacunkowego ustalenia daty budowy internatu, pomijając konieczność dokonania takich samych ustaleń względem pozostałych budynków Szkoły. Zaniechanie to, w szczególności widoczne jest w przypadku ustaleń dotyczących terminu budowy boiska, bieżni oraz przepompowni ścieków. W efekcie, Organ oparł Decyzję na niepełnych ustaleniach faktycznych wadliwie przyjmując, że cel wywłaszczenia został osiągnięty. Zaniechał ustaleń dotyczących odmiennego podziału Nieruchomości. Miało to miejsce, choć z mocy prawa Organ był zobowiązany dokonać oceny dopuszczalności odmiennego podziału Nieruchomości oraz orzec o zwrocie części Nieruchomości. Organ wadliwie powoływał się na działania, które miały miejsce w ostatnich latach, jak np. budowę parkingu. Wojewoda uznał, że na Nieruchomości został zrealizowany cel wywłaszczenia, mimo że charakter wybudowanych budynków, termin ich wybudowania, a także obecny stan Nieruchomości wskazują, że odbiega to na tyle od pierwotnego celu wywłaszczenia, że nie sposób nadal mówić o realizacji celu wywłaszczenia. Wojewoda uznał, że cała Nieruchomość została wykorzystana na cele wywłaszczenia, podczas gdy jej południowa część nie została wykorzystana w żaden sposób (pozostawiono na niej roślinność naturalną), a zatem co najmniej w części Nieruchomość powinna zostać zwrócona Skarżącej. Organy dokonał pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy, poprzestając na ustaleniach, że na Nieruchomości była prowadzona budowa danego budynku, bez dokładnego ustalenia, kiedy została ona rozpoczęta, kiedy zakończona, jakiej wielkości jest dany teren lub budynek i kiedy doszło do zmiany przeznaczenia danego budynku

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.

Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842). Zgodnie z nim przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 14 czerwca 2021 r.

Zarzuty skargi nie są zasadne. Organy prawidłowo zastosowały art. 136 ust. 3 zd. 1 u.g.n. uznając, iż sporna nieruchomość nie stała się zbędna na cel określony w

decyzji o wywłaszczeniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż decyzja wywłaszczeniowa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 16 czerwca 1972 r. znak: [...] dotyczyła nieruchomości oznaczonej jako parcele l. kat. [...], [...], [...], [...] oraz [...] na cele budowy Szkoły Zawodowej w S. B.. Nieruchomość ta stanowiła własność strony skarżącej. Szkoła to cały kompleksowo zagospodarowany teren obejmujący nie tylko budynki, ale również infrastrukturę sportową, techniczną, tereny zieleni, a nawet wypoczynku uczniów; zbędności nieruchomości na cel określony w wywłaszczeniu nie można wywodzić ze zdarzeń przyszłych, które zaistniały już po wykorzystaniu nieruchomości na cel określony w decyzji. Tym samym nieistotne dla kształtu decyzji zapadłej w niniejszej sprawie pozostają okoliczności związane ze sposobem wykorzystania nieruchomości objętej wnioskiem, które zaistniały już po realizacji celu wywłaszczenia. Cel wywłaszczenia został zrealizowany, co wynika w szczególności z przeprowadzonych w sprawie dowodów obejmujących zdjęcia lotnicze terenu objętego decyzją wywłaszczeniową, które zostały wykonane w łatach 1977, 1983, 1994, 1997, 1998 i 2003. Np. na podstawie zdjęcia wykonanego w roku 1977 były podstawy do stwierdzenia, iż budowa zaplanowanych budynków była już w trakcie realizacji. Z kolei zdjęcie wykonane w roku 1997 wskazują, że w tej dacie były już wybudowane budynki opisane na rysunku przedstawiającym plan ogólny zagospodarowania terenu będącego przedmiotem niniejszego postępowania (k. 428-426): szkoła zawodowa, warsztaty, internat, portiernia i stacja transformatorowa, zadaszenie magazynowe oraz magazyn materiałów łatwopalnych. Ponadto organy zasadnie oparły się o dokumentację archiwalną Zespołu Szkół im. [...] w S. B., a ponadto o dokumentację dotyczącą przekazania nieruchomości na rzecz Powiatu Suskiego - w trybie art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną – w tym kartę inwentaryzacyjną oraz operat szacunkowego z dnia 20 grudnia 1999 r. (k. 517-503), potwierdzające, iż we wszystkich obiektach posadowionych na nieruchomości, której zwrotu domaga się wnioskodawca, w roku 1999 funkcjonował Zespół Szkół Zawodowych im. [...]. Dodatkową decyzją Kuratorium Oświaty w B.-B. z 12 listopada 1996 r. znak: [...] orzekająca o przekształceniu z dniem 1 stycznia 1997 r. internatu w bursę szkolną, potwierdzono, iż jeszcze przed wskazanym rokiem przy szkole funkcjonował internat. Organ oparł się również o zeznania świadków m.in. Dyrektora Zespołu Szkół [...] w S. B. w latach 1967-1987.

Choć samo uzasadnienie decyzji mogłoby być w ocenie Sądu bardziej szczegółowe, to zebrany i opisany powyżej materiał dowodowy jednoznacznie zatem wskazuje, iż rozstrzygnięcie jest prawidłowe, stąd brak jest podstaw do uznania, iż mogło to mieć wpływ na wynik sprawy.

Wbrew zarzutom skargi, w oparciu o plan realizacyjny (t. I k. 325 akt adm.) zrealizowano inwestycję generalnie tak, jak ten plan przewidywał. Nie można zatem twierdzić, iż doszło do budowy zupełnie innych budynków nie związanych z celem wywłaszczenia. W szczególności także plan przewidywał zieleń i to na znacznym obszarze i faktycznie ją zrealizowano. Nadto z powoływanego w skardze bilansu powierzchni zabudowy (k. 158 t. I akt adm.) zawierającego zestawienie powierzchni ogólnego zagospodarowania terenu wynika niski wynoszący 15,2 % zabudowy, znaczące parametry stanowią tam elementy zieleni (m.in. rekreacja zewnętrzna 11000 m2, zieleń izolująca 20 420 m2, place rekreacyjne 2 830 m2, chodniki i ścieżki). W praktyce zatem świadczy to, że nie jak ocenia to strona skarżąca, iż nie zrealizowano celu, lecz co najwyżej nie wykonano wszystkich jego elementów. Nie może zatem decydować o tym, iż cel wywłaszczenia nie został zrealizowany brak powstania boiska szkolnego, czy bieżni, które miały znajdować się wśród zaplanowanych terenów zieleni. Zasadna jest zatem ocena organu, iż zgodnie z zatwierdzonym planem realizacyjnym do planu ogólnego zagospodarowania terenu dla Ośrodka Szkolenia Zawodowego w S. B., w południowej części przedmiotowej nieruchomości oprócz zaplanowanych obiektów sportowych miała znaleźć się również roślinność, która rzeczywiście znajduje się na tych działkach. Wykonanie częściowe nasypów pod zespół boisk sportowych oraz pod wewnętrzne drogi budowlane należy ocenić jako elementy wchodzące w skład celu określonego jako budowa szkoły, nawet jeśli nie są dokładnym odzwierciedleniem planu realizacyjnego, bowiem szkoła to cały kompleksowo zagospodarowany teren obejmujący nie tylko budynki, ale również infrastrukturę sportową, techniczną, tereny zieleni, a nawet wypoczynku uczniów. Ponadto sposób zagospodarowania omawianego terenu był on wykorzystywany na potrzeby szkoły.

Podobnie rzecz ma się z szeroką argumentowaną w skardze kwestią parkingu czy budynku wynajmowanego wyłącznie na cele komercyjne firmie [...]. Organy zasadnie przyjęły, iż cel został zrealizowany przed 2004 r. gdyż w obiekcie tym funkcjonował internat, zatem obecna zmiana przeznaczenia nie powoduje przywrócenia możliwości zwrotu. Podobnie fakt wynajmowania obecnie części warsztatów nie powoduje zaistnienia przesłanek do zwrotu oraz nie daje podstaw do twierdzeń, iż nie doszło do zrealizowania celu wywłaszczenia. Zbędności nieruchomości na cel określony w wywłaszczeniu nie można bowiem wywodzić ze zdarzeń przyszłych, które zaistniały już po wykorzystaniu nieruchomości na cel określony w decyzji. Tym samym nieistotne dla kształtu decyzji zapadłej w niniejszej sprawie pozostają okoliczności związane ze sposobem wykorzystania nieruchomości objętej wnioskiem, które zaistniały już po realizacji celu wywłaszczenia, jak wskazany parking, który został wybudowany w 2017 roku.

Niezasadny jest zarzut odnoszący się do błędnego wyrzeczenia w decyzji względem działki nr [...], czym miano naruszyć art. 15 kpa. Wskazanie na tę działkę stanowi omyłkę strony skarżącej, gdyż w decyzjach nigdy nie orzekano o tej działce, lecz ewentualnie o działce nr [...]. Orzeczenie w tym zakresie jest prawidłowe, ponieważ działka ta istnieje jako całość, a żądano do zwrotu jej część i w ten sposób orzeczono odmowę. Z samego wniosku o zwrot (t. I k. 8 w zw. z k. 246 akt adm.) wynika, iż cześć aktualnej działki [...] w zakresie [...] nie była żądana do zwrotu, gdyż wniosek wycofano. Również k. 299 i 300 akt adm. wskazują, iż rozszerzenie wniosku nie dotyczy działki [...] Skoro zatem nie żądano zwrotu

całej działki to organ prawidłowo orzekł w zakresie przedmiotu żądania.

Nadto organ nie miał obowiązku szczególnie oznaczać czy opisywać odmowy w zakresie działki nr [...] skoro istnieje ona jako działka geodezyjna, więc co do jej położenia czy obszaru nie ma wątpliwości. Pismo strony skarżącej z k. 246 akt adm. t. I jest dokumentem nieformalnym, a z akt i dokumentów wynika jaka była treść żądania Parafii w zakresie tej działki. Nie budzi też wątpliwości rozstrzygnięcie organów, a zatem w jakim zakresie odmówiono zwrotu.

Wobec tego niezasadne są także zarzuty co do naruszenia przepisów postępowania. W ramach kontrolowanego postępowania organ dokonał szczegółowej analizy sprawy, uzasadniając w sposób wystarczający motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu skarżonej decyzji.

Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.