Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 121/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.3, art. 58
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 1 stycznia 2016 r. o przyznanie świadczenia z funduszu socjalnego postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 1 stycznia 2016 r. o przyznanie świadczenia z funduszu socjalnego.

Skarżący wskazał, iż Sąd Rejonowy [...] Wydział Pracy do sygnatury akt [...] uznał się za niewłaściwy, wskazując administracyjny charakter sprawy o świadczenia publicznoprawne związane z wypoczynkiem funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku.

Po wezwaniu organu do załatwienia sprawy, na które organ odpowiedział pismem urzędowym z dnia 20 czerwca 2017 roku [...], oraz zażalenia do Komendanta Głównego Policji z dnia 29 grudnia 2017 roku, skarżący wniósł skargę w przedmiocie nieuzasadnionego pozostawienia bez rozpoznania i załatwienia jego podania z dnia 1 stycznia 2016 roku o zrealizowanie prawa do świadczenia publicznoprawnego związanego z wypoczynkiem funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku i uprawnionych członków rodziny funkcjonariusza.

Zdaniem skarżącego, skoro Komendant Wojewódzki Policji w tej sprawie administracyjnej posiada wystarczającą wiedzę, by sprawę załatwić, a żadna norma prawa powszechnie obowiązującego i wiążącego w sprawie nie daje podstaw do tego, by strona przedkładała organowi dane czy informacje dla przetwarzania, tj. w zakresie czasu, miejsca pobytu, wydatków itp. oraz udowodnienia, iż strona wraz z rodziną była na wypoczynku, a świadczenie nie wymaga udowodnienia, a jest prawem nabywanym corocznie i z dniem 1 stycznia danego roku kalendarzowego, to Komendant Wojewódzki Policji niezasadnie i bez podstawy prawnej pozostawił sprawę skarżącego bez rozpoznania, popadając w stan jawnej bezczynności, co uzasadnia na podstawie art. 149 p.p.s.a. wnioskowanie o orzeczenie sądowe w zakresie:

zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozpoznania i załatwienia niezwłocznie wniosku z dnia 1 stycznia 2016 roku o świadczenie związane z wypoczynkiem funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku i członków jego rodziny za rok 2015;

stwierdzenie, iż w świetle stanu sprawy, braku właściwości sądu powszechnego, działania organu posiadały cechy przewlekłości i naruszenia prawa administracyjnego, oraz prawa strony do rozpoznania i załatwienia jej wniosku zgodnie z nakazami prawa, w szczególności uchylania się przez organ od obowiązku określonego w art. 104 k.p.a. a w tym zakresie, w związku z ustaleniami organu przyzwalającymi na wydanie decyzji odmownej, możliwej dla kontroli instancyjnej i pozainstancyjnej, nieuzasadnione pozostawienie sprawy bez rozpoznania, czym organ uchybił nakazom prawa i w sposób jawny uniemożliwia, względnie utrudnia stronie skorzystanie z prawa do odwołania i wniesienia ewentualnie sprawy do rozpoznania przez sąd właściwy dla spraw administracyjnych;

ustalenie daty stanu naruszenia prawa strony do załatwienia jej sprawy dla tej instancji, przy uwzględnieniu administracyjnoprawnego charakteru sprawy oraz orzeczenia, czy szczególnie po orzeczeniu sądu powszechnego i zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozpoznania wniosku strony, w okolicznościach, gdy organ powtarza te same czynności, nierozpoznanie sprawy nastąpiło z rażącym, czy tylko ze zwykłym uchybieniem obowiązków.

W odpowiedzi na skargę organ - Komendant Wojewódzki Policji, wniósł o jej o odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej.

Pismami z dnia 17 marca 2016 r., 3 sierpnia 2016 r., 14 kwietnia 2017 r., 5 czerwca 2017r., 20 czerwca 2017 r. i 11 października 2017 r. oraz 24 stycznia 2018 r. Organ podniósł, że KWP żądał bezskutecznie m.in. przedstawienia dokumentów wskazujących na poniesienie w 2015 r. przez skarżącego wydatków związanych z wypoczynkiem indywidualnym.

Zdaniem organu skarga powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sąd administracyjny określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

W ocenie organu nie ma tu znaczenia postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. [...]. Na jego podstawie Sąd działając w oparciu o art. 464 § 1 k.p.c. przekazał sprawę KWP jako organowi właściwemu do jej rozpoznania. Komendant Wojewódzki Policji nie neguje swojej właściwości w tym zakresie. Nie oznacza to jednak, że sprawa ma być załatwiona w formie aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.

Organ wskazał, że procedura przyznania świadczenia z funduszu socjalnego emerytów i rencistów Policji wynika z rozporządzenia MSWiA z dnia 9 września 2004r. w sprawie funduszu socjalnego emerytów i rencistów Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. nr 208 poz.2124 ze zm.). Między innymi na podstawie § 2 pkt 1 i pkt 5 świadczenia mogą być przyznawane jako zapomoga pieniężna i dopłata do kosztów wypoczynku indywidualnego. W oparciu o te przepisy działa w KWP komisja ds. świadczeń socjalnych o charakterze opiniodawczym. Świadczenia przyznaje kierownik jednostki organizacyjnej na podstawie - stanowiącego załącznik do rozporządzenia - wniosku uprawnionego.

Organ wskazał, że świadczenie socjalne, o które występował K. J., wynikało z rozporządzenia z dnia 9 września 2004 r. oraz art. 27 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

Organ podkreślił, że wniosek K. J. o świadczenie socjalne został rozpoznany pozytywnie, ponieważ na jego podstawie przyznano zapomogę materialną w wysokości [...] zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają - stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. - przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie przyznania świadczenia socjalnego.

Sąd wskazuje, że stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, sąd administracyjny uprawniony jest do orzekania w sprawie bezczynności organu jedynie w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a.

W niniejszej sprawie istotna jest zatem ocena, czy na organie, tj. na [...] Komendancie Wojewódzkim Policji, ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Podkreślić przy tym należy, że w analogicznym przedmiocie sprawa skarżącego była wielokrotnie rozpoznawana przez sądy administracyjne (m.in. postanowieniami WSA w Krakowie: z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt III SAB/Kr 4/09, z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 42/13 i III SA/Kr 43/13, postanowieniami WSA w Warszawie: z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 168/09, z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 699/10).

W ocenie Sądu, skarżony organ – [...] Komendant Wojewódzki Policji - nie jest w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącego w przedmiocie przyznania świadczenia socjalnego, a zatem nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w powołanych wyżej orzeczeniach Sądów, w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wniosek o przyznanie świadczenia socjalnego - dopłaty do wypoczynku indywidualnego - nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, bowiem organ nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a więc do wydania decyzji administracyjnej, której domaga się skarżący.

Zdaniem Sądu odrzuceniu skargi nie stoi na przeszkodzie postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. [...], którym Sąd działając w oparciu o art. 464 § 1 k.p.c. przekazał sprawę KWP jako organowi właściwemu do jej rozpoznania.

Do przyjęcia, że sąd powszechny uznał się za niewłaściwy w sprawie, konieczne jest wydanie przez ten sąd postanowienia o odrzuceniu pozwu właśnie z uwagi na niepodleganie danej sprawy kognicji tego sądu (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII).

W niniejszej sprawie sąd powszechny nie odrzucił pozwu, a przekazał sprawę Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, a organ nie negował swojej właściwości w tym zakresie. Nie oznacza to jednak, że sprawa ma być załatwiona w formie aktu administracyjnego, o którym mowa w art.3 § 2 p.p.s.a.

Skargę na bezczynność należało zatem odrzucić, uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a tym samym skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.