Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 932/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtynowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lipca 2006 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty i sierpień 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej 4. kwotę 281 (dwieście osiemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 932/05

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] określającą W.J. w podatku od towarów i usług, wysokość zobowiązania podatkowego za okres miesiąca stycznia, lutego oraz sierpnia 2002 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, iż organ I instancji w wyniku kontroli przeprowadzonej w firmie A ustalił, że podatnik nie wykazał w sierpniu 2002 r. w ewidencji sprzedaży VAT obrotu ze sprzedaży zestawu komputerowego, notebooka, drukarki, podzespołów komputerowych, materiałów eksploatacyjnych , wag, kas fiskalnych , oprogramowania zakupionych od B Sp. z o. o., według faktury VAT Nr [...] z dnia 31.07.2002 r. W/wym. fakturę zaewidencjonowano w podatkowej księdze przychodów i rozchodów pod poz. 511 w kolumnie 10 "zakup towarów handlowych i materiałów wg cen zakupu" oraz pod poz. 57 rejestru zakupów VAT za miesiąc lipiec 2002 r. Wartość faktury netto wynosi 29.356,74 zł, a podatku VAT 6.458,48 zł.

W złożonym w dniu 13 maja 2005 r. wyjaśnieniu W.J. stwierdził, że cyt. "wymienione na wspomnianej fakturze VAT Nr [...] towary znajdują się na dokumentach sprzedaży badanego okresu". W dalszej części wyjaśnienia podatnik wskazał, że w badanym okresie nie prowadził żadnej dokumentacji wewnętrznej i z tego względu nie jest w stanie w sposób konkretny i jednoznaczny wskazać dokumentów sprzedaży zawierających towary z przedmiotowej faktury.

Jak wynika zaś materiału dowodowego niniejszej sprawy w związku z powyższymi wyjaśnieniami podatnika, pracownicy organu kontroli skarbowej sprawdzili wszystkie faktury sprzedaży i paragony fiskalne wystawione w okresie od 31 lipca 2002 r., do

31 grudnia 2002 r. ze szczególnym uwzględnieniem towarów wymienionych na spornej fakturze z VAT z dnia 31.07.2002 r. Stwierdzono , że podatnik nie dokonywał w wymienionym okresie sprzedaży zestawów komputerowych w konfiguracjach podanych na przedmiotowej fakturze zakupu VAT, a mianowicie: podzespołów komputerowych, drukarek, monitorów, kas fiskalnych, oprogramowania oraz materiałów ekspolatacyjnych jak też, że spis inwentaryzacyjny wg stanu na dzień 31.12.2002 r., nie został sporządzony, bowiem jak wynika z zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, podatnik na dzień 31.12.2002 r., nie posiadał żadnych zapasów towarów handlowych.

Na powyższą okoliczność W.J. do protokołu przesłuchania z dnia 16.05.2005 r., zeznał, iż nie potrafi jednoznacznie wskazać dokumentów sprzedaży zawierających towary pochodzące z zakupu dokonane na podstawie spornej faktury VAT z dnia 31.07.2002 r.

Dyrektor Izby wskazał, iż strona w toku kontroli oprócz wyżej przywołanych wyjaśnień nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów potwierdzających sprzedaż towarów handlowych ze spornej faktury VAT z dnia 31.07.2002 r. Dopiero w złożonym odwołaniu do Izby Skarbowej - podatnik przedłożył kserokopie faktur VAT sprzedaży (7 sztuk), które według niego zawierają m.in. towar zakupiony sporną fakturą VAT z dnia 31.07.2002 r., - oświadczając jednocześnie, iż przedmiotowy towar otrzymywał od dostawcy już od 25.07.2002 r., który następnie dostawca wyfakturował po upływie 7 dni czyli 31.07.2002 r., a sprzedaży przedmiotowych towarów również dokonywał 7 dni wcześniej niż to wynikało z okresu przyjętego do kontroli (tj. od 31.07.2002 r.).

Odnosząc się do powyższych zarzutów organ odwoławczy stwierdził, iż z załączonych do odwołania kserokopii faktur VAT sprzedaży (7 sztuk) wynika, że wszystkie wystawione są z tą samą datą sprzedaży i datą wystawienia 29.07.2002 r., na tego samego nabywcę C z którą to W.J. ma powiązania kapitałowe, bowiem jest współwłaścicielem tej firmy.

Ponadto z przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ I instancji wynika bezspornie, że podatnik nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających ewentualnie wcześniejszy odbiór towaru.

W złożonych wyjaśnieniach z dnia 13.05.2005 r. oraz w protokole przesłuchania strony z dnia 16.05.2005 r. W.J. nie potrafił wskazać które dowody dokumentują sprzedaż towarów handlowych z faktury VAT nr [...] z dnia 31.07.2002 r.

Nadto z materiału dowodowego mniejszej sprawy wynika też, że podatnik nie prowadził żadnej ewidencji księgowej (wewnętrznej).

Natomiast zgodnie z regulacjami wynikającymi z par. 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 116, poz. 1222 z późn. zm.) zakup materiałów podstawowych i towarów handlowych musi być wpisany do księgi z zastrzeżeniem

par. 30 niezwłocznie po ich otrzymaniu, najpóźniej przed przekazaniem do magazynu przerobu lub sprzedaży. Przy prowadzeniu księgi przez biuro rachunkowe, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, zapisy winny być dokonywane w porządku chronologicznym na podstawie dowodów, o których mowa w par. 12 - 16 cyt. rozporządzenia. Dowodów potwierdzających wcześniejsze nabycie towarów na podstawie spornej faktury VAT z dnia 31.07.2002 r. - o czym mówi sam podatnik w składanych wyjaśnieniach z dnia 13.05.2003 r. nie ma w żadnej ewidencji podmiotu.

Natomiast z akt sprawy wynika bezspornie, że przedmiotowa faktura VAT

nr [...] została zaewidencjonowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów poz. 511 w kolumnie 10 "zakup towarów handlowych i materiałów wg cen zakupu" - pod datą 31.07.2002 r., oraz w ewidencji zakupu prowadzonej dla potrzeb VAT również w dniu 31.07.2002 r., (poz.57).

W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych organ odwoławczy przyjął, że wejście (przyjęcie) towaru do firmy W.J. nastąpiło nie wcześniej jak to wskazał w odwołaniu podatnik tj. od 25.07.2002 r., do 29.05.2002 r., lecz najwcześniej w dniu 31.07.2002 r., o czym świadczy data sprzedaży i data wystawienia spornej faktury VAT tj. 31.07.2002 r. Podał również, że przedstawione przez podatnika dowody tj. faktury VAT sprzedaży z datą wystawienia i sprzedaży 29.07.2002 r., nie mogą stanowić wiarygodnych dowodów w niniejszej sprawie.

W świetle powyższego stwierdził, że skoro podatnik oświadczył w złożonym odwołaniu, iż sprzedał towar ze spornej faktury VAT zakupu z dnia 31.07.2002 r., w miesiącu

lipcu 2002 r., tj. od 25.07.2002 r., do 29.07.2002 r., - przy czym jak już wyżej podniesiono nie udowodnił tego faktu, a remanent na koniec roku 2002 był "0" - to w tych okolicznościach niniejszej sprawy biorąc pod uwagę fakt, że przyjęcie towaru do firmy nastąpiło w dniu 31.07.2002 r., podatnik mógł sprzedać towar najwcześniej w dniu zakupu tj. 31.07.2002 r. lub w m-cu sierpniu i w kolejnych okresach 2002 r. Jednakże sprzedaż całego towaru ze spornej faktury VAT w dniu zakupu tj. 31.07.2002 r. wydaje się mało prawdopodobna ze względu na duże ilości zakupionego towaru. Zatem w ocenie organu odwoławczego bardziej realne i logiczne przy zakupie towaru w ostatni dzień miesiąca tj. 31.07.2002 r. wydaje się przyjęcie sprzedaży tegoż towaru w m-cu sierpniu 2002 r., tym bardziej że podatnik stwierdził w złożonym odwołaniu, iż przedmiotowy towar ze spornej faktury VAT sprzedał w lipcu 2002 r., - co jak już wyżej podniesiono i omówiono jest niewiarygodne.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż powyższe wskazuje o zasadności uznania przez organ I instancji, że prowadzona przez podatnika ewidencja sprzedaży dla potrzeb podatku VAT za sierpień 2002 r. była prowadzona nierzetelnie i nie mogła stanowić podstawy do ustalenia faktycznie uzyskanego przez stronę obrotu, który w myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 z późn. zm.) stanowi że "podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem, z zastrzeżeniem art. 16 i 17 jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów , pomniejszona o kwotę należnego podatku".

Natomiast w kwestii dotyczącej zastosowania przez organ I instancji oszacowania podstawy opodatkowania w inny sposób niż przy zastosowaniu metod wynikających z art. 23 par. 3 Ordynacji podatkowej - organ odwoławczy stwierdził, iż organ kontroli skarbowej powinien uzasadnić w zaskarżonej decyzji niemożność zastosowania tych metod. Brak takiego uzasadnienia co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowiło naruszenie przepisu art. 23 par. 4 cyt. ustawy a także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 124 i art. 210 par. 4. W związku z powyższym organ odwoławczy pismem z dnia 05.09.2005 r. skierowanym do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w kierunku takim by wyeliminować zastosowanie metod oszacowania wymienionych w art. 23 par. 3 Ordynacji podatkowej.

W wyniku przeprowadzonego postępowania uzupełniającego organ I instancji stwierdził, iż określone w art. 23 par. 3 ustawy Ordynacja podatkowa metody szacowania podstawy opodatkowania obowiązują organy podatkowe i organy kontroli skarbowej, jednakże prawodawca pozostawił im wybór tych metod jedynie w ramach zakreślonych analizowanym przepisem, przyjmując generalną przesłankę doboru takiej metody, która w największym stopniu zbliży wielkość podstawy opodatkowania wynikającą z oszacowania do jej rzeczywistej wielkości. Jedynie w sytuacji, gdy nie ma możliwości zastosowania tych metod, organ kontroli skarbowej może w inny sposób dokonać oszacowania podstawy opodatkowania.

W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej nie zastosował żadnej z metod określonych w art. 23 par. 3 cyt. ustawy ponieważ według niego przyjęcie którejkolwiek z tych metod do ustalenia wartości sprzedaży na cały okres objęty postępowaniem kontrolnym mogłoby ją znacznie zniekształcić i to zarówno na jej zawyżenie jak też zaniżenia, i tak: - porównawczej wewnętrznej i zewnętrznej - nie zastosowano ze względu na fakt, że była to jednostkowa faktura (przypadek jednorazowy); - remanentowej - nie zachodziła potrzeba jej zastosowania z uwagi, że była to jedna faktura; - produkcyjnej - nie zastosowano tej metody z uwagi, że kontrolowana jednostka była firmą handlową; - kosztowej - metody tej nie zastosowano z uwagi, że procentowo był to znikomy koszt, udziału dochodów w obrocie - metody tej nie zastosowano z uwagi na znikomy obrót.

W związku z tym, iż nie można było zastosować żadnej z metod wymienionych w art. 23 par. 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, organ kontroli skarbowej skorzystał z unormowania zawartego w art. 23 par. 4 ww. ustawy, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w

par. 3 organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania.

W niniejszej sprawie organ I instancji skorzystał z tego unormowania uwagi na fakt, że towar można było zidentyfikować co do ilości, asortymentu, ceny zakupu. Ponadto, w protokole przesłuchania strona określiła marże stosowane na tego rodzaju towary, które były zgodne z marżami stosowanymi na takie same towary w badanym okresie. Według ustaleń kontroli był to przypadek jednorazowy nie wykazania sprzedaży towarów zakupionych na podstawie przedmiotowej faktury zakupu. Dlatego też, zastosowanie metody oszacowania stosownie do art. 23 par. 4 ustawy spowodowało, iż wartość niezaewidencjonowanego w księdze obrotu ze sprzedaży towarów objętych sporną fakturą z dnia 31.07.2002 r. ustalono w wysokości zbliżonej do rzeczywistej.

Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, iż przyjęcie przez

organ I instancji innej metody oszacowania tj. zgodnie z art. 23 par. 4 ustawy Ordynacja podatkowa - w tychże warunkach i okolicznościach niniejszej sprawy było uzasadnione.

Ponadto Dyrektor Izby nie podzielił zasadności zarzutu podatnika podniesionego w odwołaniu, a dotyczącego naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, iż przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w sytuacji, gdy podatnik nawet nie sygnalizował istnienia innych dowodów z dokumentów poza okazanymi w dniu kontroli.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia

[...] - strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11.03.2004 r., o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) - polegające na określeniu obrotu nie wynikającego z tytułu sprzedaży,

2. naruszenie przepisów prawa postępowania podatkowego określonych w ustawie z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 ,poz.60 ze zm.) tj.:

a) art. 121 par. 1 polegające na nieuwzględnieniu wskazanych przez stronę sposobów postępowania przy prowadzeniu działalności handlowej,

b) art. 122 poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

c) art. 187 par. 1 poprzez nie zebranie i nie wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego,

d) art. 193 par. 4 poprzez nie uznanie ewidencji sprzedaży podatku od towarów i usług za dowód.

W uzasadnieniu złożonej skargi podatnik podniósł, iż nie uznanie ewidencji za rzetelną nie wynikało z braku wpisania do ewidencji wystawionej przez podatnika faktury albo braku ujęcia w niej innej sprzedaży, która miała miejsce i została następnie przez organ kontrolny stwierdzona za pomocą dowodu. W niniejszej sprawie zastosowano następującą konstrukcję myślową:

- brak wskazania przez podatnika w fakturach sprzedaży A i paragonach fiskalnych oraz w spisie inwentaryzacyjnym towarów zakupionych zgodnie z fakturą [...] oznacza , że miała miejsce ich sprzedaż ,

- zatem w ewidencji VAT stwierdzono brak domniemanej przez organ podatkowy sprzedaży,

- z kolei z przesłanki 1 i 2 wynika, że ewidencja jest nierzetelna.

W trakcie kontroli nie stwierdzono, że księgi są prowadzone w sposób wadliwy. Zatem aby nie uznać je za dowód muszą być nierzetelne, czyli niezgodne ze stanem rzeczywistym.

Według podatnika organ podatkowy nie stwierdził niezgodności ze stanem rzeczywistym, ale przyjął, że według jego oceny stan rzeczywisty mógł być inny niż twierdzi podatnik, jednak go nie udowodnił. Na podstawie tak przedstawionej hipotezy odrzucił ewidencję sprzedaży podatku VAT jako nie odzwierciedlającą stanu rzeczywistego, czyli nierzetelną.

Skarżący podkreślił, iż z faktu ustalenia daty zakupu potwierdzonej fakturą można by uznać za nierzetelną ewidencję zakupu, gdyby tej faktury nie ujęto, a istniał taki obowiązek.

Następnie Strona wskazała, iż w dużej ilości asortymentowej oraz dokonując serwisu i różnego rodzaju usługi sprzętowej nie była w stanie wskazać konkretnych pozycji sprzedaży wiążąc je z poszczególnymi pozycjami na dokumentach zakupu. Kontrolujący ograniczyli się do porównywania nazw towarów co według Strony jest błędem ponieważ zestawy i części są sprzedawane pod innymi lub zmienionymi nazwami. Zwrócił też uwagę na fakt, że badanie dowodów sprzedaży dotyczyło okresu od 31.07. do 31.12.2002 r., przy czym przedmiotowy towar otrzymywał od dostawcy na podstawie specyfikacji już od 25 lipca, który następnie dostawca wyfakturował po upływie 7 dni, czyli 31 lipca 2002 r.

Strona wskazała na naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na nie podjęciu niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz na naruszenie art. 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, nie zebranie wszelkich dowodów w sprawie oraz przekroczenie granic swobody oceny dowodów.

Natomiast Organ odwoławczy podzielił argumentację przytoczoną przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż załączone do odwołania dowody tj. faktury sprzedaży VAT nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie ponieważ cyt. "wszystkie wystawione są z tą samą datą sprzedaży i datą wystawienia 29.07.2002 r. na tego samego nabywcę C z którą W.J. ma powiązania kapitałowe, bowiem jest współwłaścicielem tej firmy" oraz, że cyt. "z akt sprawy wynika bezspornie, że przedmiotowa faktura VAT nr [...] została zaewidencjonowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów poz. 511 w kolumnie 10 "zakup towarów handlowych i materiałów wg cen zakupu" - pod datą 31.07.2002 r. (...) i dalej "zatem w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych należało przyjąć, że wejście (przyjęcie) towaru do firmy W.J. nastąpiło nie wcześniej jak (...) w dniu 31.07.2002 r. A to z kolei dowodzi, że przedstawione przez podatnika dowody tj. faktury VAT sprzedaży z datą wystawienia i sprzedaży 29.07.2002 r., nie mogą stanowić wiarygodnych dowodów w niniejszej sprawie."

Dalej Strona zarzuciła, iż w zaskarżonej decyzji powołano się na przepis par. 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 15.12.2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, który zdaniem podatnika nie mógł stanowić podstawy prawnej do oceny zdarzeń w zakresie podatku od towarów i usług.

Końcowo Strona stwierdziła, iż biorąc pod uwagę art. 187 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że to organ podatkowy postawił tezę o nie zaewidencjonowanym obrocie, a zatem na nim ciążył obowiązek dowodowy. Przywołał orzecznictwo NSA, w świetle którego obowiązek prowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa zawsze na organach podatkowych i nie może być żadną miarą przerzucany na podatnika, jeżeli to nie wynika z konkretnych przepisów podatkowych". Końcowo podatnik podniósł, że istnienie dowodu na sprzedaż chociażby jednego asortymentu towaru zakupionego sporną fakturą, jest podstawą do zakwestionowania tez uzasadnienia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] oraz Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy prowadzące postępowanie w badanej sprawie powinny w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnić i ustalić w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe, czy podatnik nie wykazał w ewidencji sprzedaży VAT obrotu ze sprzedaży sprzętu komputerowego jak i materiałów eksploatacyjnych wynikających z faktury VAT nr [...] z dnia 31.07.2002 r., również w miesiącu lipcu 2002 r. W świetle bowiem wyjaśnień podatnika, złożonych na etapie odwołania, z których wynika, że W.J. otrzymał przedmiotowy towar wcześniej niż została wystawiona na tę okoliczność faktura, zaś jego sprzedaży dokonał w okresie od 25.07.2002 r., do 29.07.2002 r., stwierdzić należy, iż materiał dowodowy w postaci protokołu z kontroli dokonanej przez pracowników organu kontroli skarbowej, którzy zweryfikowali faktury sprzedaży i paragony fiskalne wystawione jedynie w okresie od 31 lipca 2002 r., do 31 grudnia 2002 r., jest niewystarczający. Nie można bowiem jednoznacznie uznać, iż doszło do zaniechania przez podatnika wykazania spornego obrotu w ewidencji VAT, albowiem nie zostały przez organ zweryfikowane faktury dotyczące lipca 2002 r., a w szczególności okresu od 25.07 - 29.07.2002 r.

Stwierdzenie organu odwoławczego, iż mało prawdopodobnym jest, aby do sprzedaży przedmiotowego towaru, między innymi z uwagi na jego ilość, doszło wcześniej niż 31 lipca 2002 r., w świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego nie ma dostatecznego uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w badanej sprawie. Stanowisko takie kwestionuje również strona skarżąca.

Naruszenie zaś regulacji wynikającej z par. 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 116, poz. 1222 z późn. zm), zgodnie z którą zakup towarów musi być, co do zasady wpisany do księgi niezwłocznie po jego otrzymaniu, nie wyklucza, iż podatnik obrót wynikający ze sprzedaży takiego towaru wykazał w ewidencji podatku VAT.

Ustalenia faktyczne dokonane w tym zakresie nie dają więc możliwości odpowiedzi na zasadnicze pytanie, to jest, czy skarżący również w miesiącu

lipcu 2002 r. nie wykazał obrotu ze sprzedaży ww. towaru.

W ocenie Sądu uznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej siedmiu faktur, dołączonych przez podatnika do odwołania od decyzji organu podatkowego jako niewiarygodnych jest również przedwczesne. Wobec bowiem złożonych przez stronę wyjaśnień, iż w kwestii pojedynczych podzespołów mogą występować różnice co do nazewnictwa tj. różnice występujące pomiędzy nazewnictwem występującym na fakturach zakupu - sprzedaży, a widniejącym w ewidencji stanu magazynu, organ winien wnikliwie je sprawdzić, w przypadku zaś wątpliwości, skorzystać z opinii osoby posiadającej specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. W świetle powyższego nie można na tym etapie podzielić zasadności stwierdzenia organu podatkowego, iż podatnik nie udowodnił wykazania obrotu spornego towaru.

Jedną z podstawowych zasad obowiązujących w prawie podatkowym jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) zgodnie z którą ustalenie stanu faktycznego jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania prawa materialnego. Chodzi tutaj nie tylko o ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale także o prawidłową ocenę prawną prawotwórczych faktów. Przepis ten nakłada obowiązki nie tylko na organ rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji, lecz także na podatkowy organ odwoławczy. Z zasady tej wynika również kwestia rozłożenia ciężaru dowodu, z której to wynika, iż co do zasady obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża organ podatkowy. Oczywiście obowiązek ten nie może być niczym nie ograniczony, gdyż nawet sprawnie pracujący organ nie jest w stanie wykazać okoliczności, co do których wiedzę posiada jedynie podatnik. Zdaniem Sądu w świetle jednak podniesionych przez stronę argumentów dotyczących sprzedaży towaru jeszcze przed datą wystawienia faktury dotyczącej jego zakupu, jak i przedłożenia siedmiu faktur sprzedaży, za okres od 25.07.2002 r., do 29.07.2002 r., to niewątpliwym jest, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek usunięcia wszelkich wątpliwości co do spornego nie wykazania obrotu. Podatnikowi nie można bowiem zarzucić, iż nie przyczynia się do wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych tej sprawy. Podane przez Dyrektora Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia co do niewiarygodności okoliczności sprzedaży towaru w dacie podanej przez podatnika są zatem niewystarczające, albowiem oparte na nienależycie zebranym materiale dowodowym, wymagającym co najmniej wyjaśnienia czy sporny towar został wydany skarżącemu przed jego zafakturowaniem.

Tym samym stwierdzić należy, iż organ podatkowy dopuścił się w szczególności naruszenia dyspozycji art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, co słusznie podnosi też autor skargi.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie

art. 152 tej ustawy.