Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 22/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
659
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk SO del. Elżbieta Mazur- Selwa /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi B. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie legalności budowy drogi dojazdowej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. G. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wybudowania drogi dojazdowej.

W oparciu o przesłane do Sądu dokumenty ustalono, że wnioskiem z dnia 28 lipca 2010 r. B. G. zwróciła się do Burmistrza Gminy [...] o sprawdzenie wykonania robót budowlanych na działce nr 89/4 w P., gmina [...], która sąsiaduje bezpośrednio z jej działką. Postanowieniem z 4 sierpnia 2010 r. Burmistrz przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] (zwany dalej PINB) ww. wniosek. W dniu 24 sierpnia 2010 r. PINB przeprowadził kontrolę robót budowlanych wykonanych na działce nr ewid. 89/4 w P. oraz na działce sąsiedniej nr ewid. 89/1. W wyniku tej kontroli PINB zawiadomieniem z 10 września 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowanych związanych z przebudową drogi dojazdowej oraz drenażu na działce ewid. nr 89/4, położonej w miejscowości P. Postanowieniem z 10 września 2010 r. PINB nałożył na inwestora M. O. obowiązek sporządzenia i przedłożenia, w terminie do 30 listopada 2010 r., ekspertyzy technicznej robót. W dniu 29 listopada 2010 r. M. O. przedłożył ekspertyzę techniczną.

B. G. pismem z 18 grudnia 2010 r. zatytułowanym "skarga", nie zgodziła się z ekspertyzą i zakwestionowała ją.

Decyzja z [...] stycznia 2011 r., nr [...]- PINB umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych, związanych z przebudową drogi dojazdowej oraz drenażu na działkach ewid. nr 89/4 oraz 89/1, położonych w miejscowości P., gm. [...].

Po rozpatrzeniu odwołania B. G. - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (zwany dalej WINB) decyzją z [...] kwietnia 2011 r., nr [...] chylił zaskarżaną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że PINB nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania administracyjnego w sprawie, ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z 5 lipca 2011 r., PINB nałożył na M. O. – inwestora drogi dojazdowej oraz drenażu, wybudowanych na działce ewid. nr 89/4 oraz nr 89/1, wzdłuż wschodniej granicy, połażonych w miejscowości P., obowiązek przedstawienia, w terminie do 30 grudnia 2011 r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego powyższej drogi oraz drenażu, stanowiącego odwodnienie jej korpusu, wraz opisanymi, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zawiadomieniem z 5 lipca 2011 r. PINB poinformował strony, że sprawa zostanie załatwiona w terminie do 29 lutego 2012 r.

Postanowieniem z 29 grudnia 2011 r. PINB zmienił swoje postanowienie z 5 lipca 2011 r. w zakresie terminu przedłożenia wymaganych dokumentów i w tym zakresie wyznaczył nowy termin do 28 września 2012 r.

Zawiadomieniem z 29 grudnia 2011 r. PINB poinformowała strony, że sprawa zostanie załatwiona do 30 listopada 2012 r.

Pismem z 7 marca 2012 r. B. G. zwróciła się do PINB o wyjaśnienie powodów prowadzenia wielomiesięcznego postępowania w sprawie.

W odpowiedzi PINB pismem z 26 marca 2012 r. wyjaśnił, że termin dwumiesięczny licząc od upływu terminu na przedłożenie dokumentów (dotyczących legalizacja przedmiotowej skargi), jest terminie umożlwiającym zakończenie postępowania przez wydanie decyzji.

Zawiadomieniem z 28 września 2012 r. PINB określił kolejny termin załatwienia sprawy do 31 maja 2013 r.

Pismem z 17 października 2012 r. B. G. złożyła do WINB skargę na PINB z uwagi na nienależyte wykonywanie zadań oraz naruszenie jej interesów, jak też przewlekłe prowadzenie postępowania toczącego się na skutek jej wniosku.

Postanowieniem z 20 grudnia 2012 r. WINB odmówił wyznaczenie PINB dodatkowego terminu na załatwienia sprawy.

W dniu 26 lutego 2013 r. M. O. przedłożył w PINB wymagane dokumenty.

Postanowieniem z 1 marca 2013 r. PINB ustalił M. O. opłatę legalizacyjną w kwocie 25 000 zł.

Po rozpatrzeniu zażalenia M. O. - WINB postanowieniem z 8 kwietnia 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z 23 kwietnia 2013 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył obowiązek przedłożenia dokumentów.

Postanowieniem z 17 maja 2013 r. PINB ponownie ustalił M. O. opłatę legalizacyjną w kwocie 25 000 zł.

W związku ze złożeniem przez M. O. w dniu 27 maja 2013 r. do Wojewody [...] wniosku o umorzenie opłaty legalizacyjnej, PINB zawiadomieniem z 6 czerwca 2013 r. poinformował, że sprawa zostanie załatwiona w terminie dwóch miesięcy od daty ostatecznego rozstrzygnięcia przez Wojewodę.

Wojewoda postanowieniem z 19 czerwca 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku M. O. o umorzenie kwoty 25000 zł z tytułu opłaty legalizacyjnej określonej postanowieniem PINB z 17 maja 2013 r.

Następnie M. O. złożył zażalenia na to postanowienie do Ministra Finansów.

Minister Finansów postanowieniem z 5 sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody.

Postanowieniem z 27 grudnia 2013 r. PINB uchylił własne postanowienie z 17 maja 2013 r. - ustalające inwestorowi opłatę legalizacyjną i w tym zakresie umorzył postępowanie w całości.

Po rozpatrzeniu zażalenia B. G. - WINB postanowieniem z 27 lutego 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości jednocześnie stwierdził, że postanowienie PINB z 17 maja 2013 r. zostało wydane z naruszeniem prawa oraz odmówił jego uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie postanowienie odpowiadające w swej istocie postanowieniu dotychczasowemu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w dniu 31 marca 2014 r. B. G., reprezentowana przez K. G. zarzuciła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przewlekłość postępowania w sprawie wybudowania drogi dojazdowej formułując wniosek o:

1) stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z naruszeniem prawa,

2) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości

3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 12, 35 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy i podniosła, że od dnia złożenia wniosku w niniejszej spawie upłynęły niemal 4 lata. W jej ocenie zachowanie organu świadczy o celowym i świadomym wydłużaniu postępowania, co niewątpliwie narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego. Dodowem na tę okoliczność jest poszukiwanie przez organ kolejnych powodów, dla których tok postępowania jest wstrzymywany, nietrafne wydanie decyzji umarzającej przedmiotowe postępowanie, czy też liczne miesiące bezczynności organu, przedłużanie postępowania z uwagi na wnioski inwestora.

W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o jej oddalenie i wskazał, że zarzuty skarżącej dotyczące "przychylności" organu dla inwestora są zarzutami opartymi na subiektywnej ocenie skarżącej i są chybione. Podał, że skompilowany charakter sprawy, terminy konieczne na sporządzenie dokumentów niezbędnych do "legalizacji samowoli budowlanej" korzystanie z praw przez strony postępowania w zakresie zaskarżania wydawanych postanowień czy też wnoszenia odowłań od wydanych decyzji, mają wpływ na to, że postępowanie nie zostało ostatecznie zakończane (przez wydanie decyzji postępowanie to kończącej). Nie jest to jednakże wynik opieszałości czy też stronniczości PINB.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jest nieuzasadniona.

Postępowanie organu nadzoru budowlanego prowadzone w sprawie robót budowlanych realizowanych czy też zrealizowanych bez wymaganego - pozwolenia na budowę, było w niniejszej sprawie postępowaniem wszczynanym z urzędu i prowadzonym z urzędu, nie zaś postępowaniem prowadzonym na wniosek strony. Nie zmienia tego okoliczność, iż w sprawie złożona była skarga przez inną osobę, która to skarga w efekcie "zainicjowała" wszczęcie przez organ nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego. Na skutek pisma B. G. z dnia 28 lipca 2010r., przekazanego do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przez Burmistrza Gminy [...] przy postanowieniu tegoż organu z dnia 4 sierpnia 2010r., znak: [...], tutejszy organ w dniu 24 sierpnia 2010r. przeprowadził kontrolę robót budowlanych wykonanych na działce nr ewid. 89/4 w P. oraz na działce sąsiedniej nr ewid.89/1. Wyniki tej kontroli dawały podstawę do wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego dotyczącego robót budowanych (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 10 września 2010r). Postanowieniem również z dnia 10 września 2010r. nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia w inspektoracie, w terminie do dnia 30 listopada 2010r., ekspertyzy technicznej robót. Opracowanie to zostało przedłożone w wyznaczonym terminie i decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. tutejszy organ umorzył postępowanie administracyjne w sprawie w/w robót budowlanych. Decyzja ta, na skutek odwołania wniesionego od niej przez B. G., została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2011, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uwzględniając uwagi zawarte w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji, przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, a następnie postanowieniem z dnia 5 lipca 2012r. nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów określonych w tym postanowieniu. Postanowienie to było dwukrotnie zmieniane przez tutejszy organ, w części dotyczącej terminu przedłożenia dokumentów, z uwagi na prowadzone przez Burmistrza Gminy [...] postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie drogi. Określone w postanowieniu tutejszego organu dokumenty zostały przedłożone w dniu 26 lutego 2013r Po ich analizie postanowieniem z dnia 1 marca 2013r. ustalono inwestorowi opłatę legalizacyjną, które to postanowienie zostało zaskarżone. Organ drugiej instancji postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2013r. uchylił postanowienie tutejszego organu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na uchybienia konieczne do wyeliminowania w ponownie prowadzonym postępowaniu. W dniu 23 kwietnia 2013r. tut. organ wydał postanowienie wstrzymujące roboty budowlane i nakładające obowiązek przedłożenia dokumentów określonych w tym postanowieniu, a postanowieniem z dnia 17 maja 2013r ponownie ustalono wysokość opłaty legalizacyjnej. Inwestor złożył wniosek do Wojewody [...] o umorzenie opłaty legalizacyjnej, a następnie zażalenie do Ministra Finansów na postanowienie wojewody odmawiające umorzenia opłaty legalizacyjnej, a na postanowienie Ministra Finansów wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Na skutek wniosku K. O. z dnia 10 października 2013 r. tutejszy organ prowadził postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, w którym zapadło postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. To postępowanie zakończone zostało postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2014r. odmawiającym uchylenia postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. W toku postępowania prowadzonego przez tutejszy organ, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, będąca jednym z koniecznych dokumentów do legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę, została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 listopada 2013r., sygn. akt II SA/Rz 221/13 uchylona. Wobec tego tutejszy organ postanowieniem z dnia 24 marca 2014r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania przedmiotowej drogi, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jakim jest ustalenie warunków zabudowy dla tejże drogi.

O każdym przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy dotyczącej budowy drogi strony postępowania były informowane o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie zakończenia postępowania. Postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego na podstawie przepisów art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. 2013. 1409) jest postępowaniem, w toku którego inwestor uzyskuje prawo przedłożenia "do legalizacji" niezbędnych dokumentów, w tym projektu budowlanego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stąd też terminy ustalane na opracowanie i przedłożenie tych dokumentów muszą być realne i umożliwiające inwestorowi wywiązanie się z nałożonego obowiązku. Tak było też w postępowaniu, będącym obecnie przedmiotem skargi. Nie można bowiem, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, czynić inwestorowi zarzuty, że nie wywiązał się z obowiązku przedłożenia choćby decyzji o warunkach zabudowy, skoro niezwłocznie po otrzymaniu postanowienia zobowiązującego do dostarczenia takiej decyzji, złożył w urzędzie gminy stosowny wniosek. Nie jest winą inwestora, ani też winą organu nadzoru budowlanego, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy toczy się kilka miesięcy czy nawet kilka lat.

Okoliczność, że były składane zażalenia, wnioski o wznowienie postępowania, umorzenie opłaty legalizacyjnej, powodują to, że do chwili obecnej nie zapadło rozstrzygnięcie kończące postępowanie. Okoliczność, że nie jest na chwilę obecną ostatecznie zakończone postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla zrealizowanej inwestycji, stanowiło podstawę do zawieszenia postępowania.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są niezasadne.

Uchylenia w dniu [...].04.2011 r. przez organ wyższej instancji tj. WINB decyzji PINB z dnia [...].01.2011 r. o umorzeniu postępowania i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania nie można uznać za dowód przewlekłości postępowania pierwszoinstancyjnego.

W uzasadnieniu decyzji uchylającej organ II instancji wskazał m.in., że ustalenia z przeprowadzonej w dniu 24.08.2010 r. przez tut. organ kontroli "(...) nie dawały organowi podstaw do stwierdzenia, że jest to przebudowa istniejącej drogi. (...) droga gruntowa nie jest obiektem budowlanym, a wykonany przez inwestora zakres robót może świadczyć o tym, że jest to budowa nowej drogi." Jednocześnie organ II instancji wskazał inne przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji: m.in. nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu ustalenia charakteru wykonanych robót oraz niezapewnienie udziału w prowadzonym postępowaniu wszystkim stronom.

PINB nie markował podejmowanych czynności, przeprowadzał oględziny na gruncie, wydał postanowienie z dnia 10.09.2010 r., przyjmując, że wykonane roboty budowlane stanowią przebudowę już istniejącej drogi, a po otrzymaniu żądanej ekspertyzy w dniu 29.11.2010 r. postąpił stosownie do art. 10 k.p.a. i niezwłocznie w dniu [...].01.2011 r. wydał pierwszą decyzję w sprawie.

Konieczność rozważenia odmiennej oceny wykazanych robót – tj. możliwości potraktowania ich nie jako przebudowy, a budowy drogi i w efekcie uzupełnienia postępowania dowodowego wynikające z decyzji WINB z [...].04.2011 r. zaowocowała podjęciem przez organ I instancji czynności mających na celu ustalenie dalszych uczestników postępowania, wyznaczenia rozprawy administracyjnej na dzień 7 czerwca 2011 r. celem ustalenia rodzaju i zakresu wykonanych robót. Na rozprawie tej przesłuchano świadka, wykonano dokumentację fotograficzną. Okres pomiędzy 5 lipca 2011 r. a 1 marca 2013 r. nie był okresem, w którym doszło do jakiejkolwiek przewlekłości postępowania, a w okresie tym po wydaniu postanowienia z dnia 5.07.2011 r. przez PINB w trybie art. 48 ust. 3 prawa budowlanego oczekiwano na przedłożenie żądanych przezeń dokumentów. Strona wykazała, że właściwym trybie się o nie zwróciła, a w szczególności, że toczy się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy – decyzji w tym przedmiocie organ żądał od strony. Złożenie żądanych dokumentów w dniu 26.02.2013 r. zaowocowało wydaniem w dniu 1 marca 2013 r. postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej.

Zostało ono uchylone przez WINB postanowieniem z dnia 8.04.2013 r. i przekazano mu sprawę do ponownego rozpozna. W celu uzupełnienia materiału dowodowego w dniu 12.04.2013 r. przeprowadzona została przez pracowników tut. inspektoratu kontrola przedmiotowego obiektu, mająca na celu ustalenie obecnego stanu faktycznego. Stwierdzono, że zakres robót budowlanych wykonanych przy drodze dojazdowej jest taki sam, jaki opisany był w protokole kontroli z dnia 24.08.2010 r. Obecny w czasie kontroli Pan M. O. wyjaśnił, że od 2008 r. przy drodze dojazdowej nie zostały wykonane żadne dodatkowe roboty budowlane oraz, że roboty zostały zakończone w 2008 r.

W związku z tym postanowieniem z dnia 23.04.2013 na podstawie art. 48 ust.2 ustawy Prawo budowlane wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy przedmiotowej drodze oraz zobowiązano inwestora do przedłożenia w terminie do dnia 15.05.2013 r. wymaganych do "legalizacji" obiektu dokumentów.

Dokumenty te zostały przedłożone przez inwestora w dniu 15.05.2013 r.

Uzupełniwszy stosownie do tegoż postanowienia postępowanie dowodowe i postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r. ustalono M. O. opłatę legalizacyjną identyczną jak w postanowieniu z dn. 1.03.2013 r.

Postanowienie to uprawomocniło się. Tak więc w okresie od 1 marca 2013 r. do końca maja 2013 r. żadna miarą nie można mówić o stanie przewlekłości postępowania prowadzonego przez PINB.

Zdaniem Sądu nie można poczynić PINB zarzutu, iż w okresie po prawomocności postanowienia z 17 maja 2013 r. dopuściło się przewlekłości postępowania. Organ poinformował bowiem strony, że w związku ze złożonym w dniu 27.05.2013 r. przez P. M. O. do Wojewody [...] wnioskiem o umorzenie opłaty legalizacyjnej, nałożonej postanowieniem tut. organu z dnia 17.05.2013 r. w sprawie nielegalnego wybudowania drogi dojazdowej oraz drenażu stanowiącego odwodnienie jej korpusu na działkach ewid. nr 89/4 i 89/1. 89/3, 89/6 i 89/7 położonych w miejscowości P., dalsze działania w tej sprawie podjęte zostaną przez tut. organ po wydaniu rozstrzygnięcia przez Wojewodę tj. w terminie dwóch miesięcy od daty ostatecznego rozstrzygnięcia przez Wojewodę powyższego wniosku.

Wniosek M. O. został ostatecznie rozstrzygnięty postanowieniem Ministra Finansów z dnia 5.08.2013 r.

Należy podkreślić, że PINB pismem z dnia 9 września 2013 r. zwrócił się do Ministra Finansów o informację w tym przedmiocie, odpowiedź otrzymał pismem Ministra Finansów z dnia 25 września 2013 r., która wypłynęła do PINB 30.09.2013 r.

Podjęcie przez PINB czynności wobec M. O. w związku z nieuiszczeniem przezeń opłaty legalizacyjnej w wyznaczonym terminie nie mogło mieć miejsca, a to z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez K. O. w dniu 10.10.2013 r. zakończonego wydaniem postanowienia z 17 maja 2013 r.

Przebieg postępowania wznowieniowego, czas i rodzaj podejmowanych czynności wskazują na ich merytoryczną zasadność oraz terminowość.

Zawieszenie postępowania wobec uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, koniecznej w postępowaniu legalizacyjnym jest oczywiste w świetle art. 48 ust. 3 prawa budowlanego.

Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. W doktrynie przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Stwierdzenie, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez Sąd, można zakwalifikować postępowanie organu, jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 11, Warszawa 2011, str. 238) (atak NSA w wyroku z dnia 13.08.2013 r. II OSK 549/13).

Prowadzone przez organ postępowanie i podejmowane czynności nie wypełniają, tak rozumianego pojęcia przewlekłego prowadzenia postępowania.

Należy podkreślić, że czas trwania postępowania jest funkcją wielu czynników, a zawsze stopnia zawiłości sprawy, stanowiska stron – mierzonego także zaskarżeniem bądź niezaskarżaniem podejmowanych w jego toku decyzji, uchylaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uchylenie orzeczenia I instancji do ponownego rozpoznania samo przez się nie uzasadnia zarzut przewlekłości postępowania przed tym organem. Tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie organu I instancji i całe poprzedzające go postępowanie jest nieadekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy i co oczywiste skutkuje uchyleniem zapadłego rozstrzygnięcia przez organ wyższej instancji, można mówić o przewlekłości postępowania. Jest ona jednak wynikiem, nie samego uchylenia do ponownego rozpoznania, ale opisanych wcześniej wadliwości postępowania. Takie czynności organu można określić bowiem jako nie zmierzające do rozpoznania sprawy. Z sytuacją taką nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.