Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 615/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 12 ust. 1 , ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 44 poz 287
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - tekst jednolity
article: art. 17 ust. 1 pkt 2 , art. 24 ust. 1 , art. 36 ust. 1 , art. 3 ust.3 pkt 13 , art. 37 ust. 1,2
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.
article: art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 90 poz 607
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i  opłacie depozytowej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. (mylnie podano [...] r.) nr [...] w przedmiocie ochrony środowiska i gospodarki odpadami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] r. (mylnie podano datę [...] r.), znak: [...] , wydanym na podstawie art. 12 ust. 1pkt1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U.

z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach

od [...] r. w sklepie L. w [...] należącym

do Spółki L. udokumentowanych protokołem kontroli [...] , zarządził:

1. Podjąć działania w celu ograniczenia ponadnormatywnej emisji hałasu ze sklepu L. w [...] do środowiska.

2. Przedłożyć Staroście informację o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami.

3. Prowadzić ilościową i jakościową ewidencją odpadów w oparciu o karty ewidencji karty przekazania odpadów, zgodnie z obowiązującymi wzorami dokumentów.

4. Przekazać Marszałkowi Województwa zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów.

5. Prowadzić ewidencję odpadów opakowaniowych.

Organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień

[...] r.

W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska - Delegatury w [...] , w dniach [...] r., w Spółce L. , w sklepie . w [...] , stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska.

I tak odnośnie pkt 1 zarządzenia organ podał, że pomiary emisji hałasu wykonane w porze nocnej wykazały, iż równoważny poziom dźwięku emitowany do środowiska z terenu Sklepu L. w [...] przy ul[...] , przekracza

o 3,2 [dB] wartość dopuszczalną 45 [dB] (w porze nocy) dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska

z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu

w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Powyższy stan narusza przepisy art. 112

i 141 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U.

z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze. zm.).

Odnośnie pkt 2 zarządzenia organ ustalił, że kontrolowany podmiot nie przedłożył właściwemu organowi, tj. Staroście informacji

o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, co stanowi naruszenie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Kontrola wykazała, że Sklep L. w [...] może być wytwórcą odpadów niebezpiecznych z podgrupy "odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych" o kodzie [...] (urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż wymienione w[...] ). Wymóg przedłożenia takiej informacji na 30 dni przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów wynika z art. 24 ust. 1 powyższej ustawy.

Odnośnie pkt 3 zarządzenia organ podał, że podczas kontroli nie przedłożono kart ewidencji odpadów i kart przekazania odpadów. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), posiadacz odpadów obowiązany jest do prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów. Ewidencję należy prowadzić na drukach zgodnych z wzorami zamieszczonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 8 grudnia 2010 r.

w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. Nr 249, poz. 1673) dla każdego miejsca prowadzenia działalności.

Odnośnie pkt 4 zarządzenia organ podał, że kontrolowany podmiot nie przekazał Marszałkowi Województwa zbiorczego zestawienia danych o rodzajach, ilości odpadów i sposobach gospodarowania nimi oraz

o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów. Zgodnie z art. 37 ust 3. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), zestawienie takie posiadacz odpadów - wytwórca jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów.

Odnośnie pkt 5 zarządzenia organ ustalił, że kontrolowany podmiot nie prowadzi dodatkowej ewidencji obejmującej między innymi informacje o masie opakowań, w których wprowadził produkt na rynek krajowy. Do prowadzenia takiej ewidencji przedsiębiorca i organizacja odzysku są obowiązani na podstawie art. 11 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 90, poz. 607 ze zm.).

Pismem z dnia [...] r. Spółka wezwała Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności wskazanych w[...] .

W dniu [...] r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) Spółce A. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane na wstępie zarządzenie pokontrolne, domagając się jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 17 ust. 1, art. 36 ust. 1

i art. 37 ust. 1 ustawy o odpadach, przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja

2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Spółki została zobowiązana do usunięcia naruszeń, których wystąpienie nie zostało we właściwy sposób wykazane i które w rzeczywistości nie występują. W ocenie skarżącej organ kontroli w sposób nieprawidłowy przeprowadził kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska oraz nieprawidłowo dokonał interpretacji przepisów ustawy o odpadach oraz przepisów wykonawczych do ustawy, naruszając tym samym ww. przepisy oraz art. 7 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie.

W kwestii zobowiązania do wykonania czynności określonej w pkt 1 zarządzenia pokontrolnego, skarżąca wskazała, że przeprowadzone pomiary zostały wykonane z naruszeniem przepisów rozporządzenia MS z dnia 14 czerwca 2007 r.

w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), albowiem organ dokonując pomiarów, nie uwzględnił pełnej lokalizacji zakładu

i wadliwie zastosował dopuszczalny poziom hałasu wskazany w tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia. Nadto, dokonany pomiar zastosowano tylko jeden raz - w dniu [...] r., co powoduje, że organ dokonał nierzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącej twierdzenie organu, że poziom hałasu w wysokości 50 dB odnosi się wyłącznie do hałasu mierzonego w bezpośrednim położeniu drogi lub linii kolejowej, potwierdza, że organ w sposób nieprawidłowy dokonał ustalenia pomiaru emisji hałasu. Nie można bowiem zgodzić się

z twierdzeniem, że tło akustyczne wynikające z eksploatacji drogi powiatowej znajdującej się w bezpośrednim położeniu obiektu, dla którego dokonywany jest pomiar emisji hałasu, nie wpływa na zróżnicowany poziom hałasu. Dla terenów mieszkaniowo - usługowych dopuszczalne poziomy hałasu kształtują się na poziomie 50 dB oraz 45 dB (dla pory nocnej LAeqN). Organ winien wziąć zatem pod uwagę poziom hałasu z uwzględnieniem wszystkich rodzajów obiektów lub działalności będącej źródłem hałasu, a zatem urządzenia należące do sklepu przy

ul.[...] , jak i drogę powiatową położoną w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Niezależnie od powyższych zarzutów, skarżąca wyjaśniła, że podjęła działania mająca na celu ograniczenie emisji hałasu ze sklepu w [...] .

Odnośnie podjęcia działań określonych w pkt 2 - 5 zarządzenia skarżąca podniosła, że w trakcie prowadzonego postępowania, jak również w pismach kierowanych do organu, wielokrotnie wyjaśniała, iż wykonała już - zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawa - czynności wskazane w pkt od 2 do 5 zarządzenia pokontrolnego. Tym samym, w ocenie Spółki, brak jest podstaw prawnych do ponownego składania wskazanej w zarządzeniu dokumentacji.

Skarżąca wyjaśniła, że sieć logistyczna Spółki L. obejmuje centralę,

5 centrów dystrybucyjnych zlokalizowanych na terenie całej Polski oraz 448 sklepów samoobsługowych. Spółka przyjęła program gospodarowania odpadami, zgodnie

z którym wszystkie karty przekazania odpadów oraz karty ewidencji odpadów są tworzone na etapie przekazywania odpadów z centrów dystrybucyjnych do ich odbiorców. Karta przekazania odpadów w pozycji "posiadacz odpadów, który przekazuje odpad" zawiera adres siedziby Spółki oraz adnotację, z którego centrum dystrybucyjnego pochodzi odpad. Karta ewidencji odpadów w pozycji "adres posiadacza odpadów" zawiera adres siedziby Spółki, a w pozycji "miejsce prowadzenia działalności" adres właściwego centrum dystrybucyjnego. Taki sposób prowadzenia ewidencji odpadów prowadzi do sporządzania i przedkładania zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów do właściwych Urzędów Marszałkowskich, tj. zlokalizowanych dla poszczególnych centrów dystrybucyjnych. Przyjęty przez Spółkę program gospodarowania odpadami zatwierdzony został -

w drodze decyzji - przez właściwe organy (vide: decyzja Prezydenta Miasta

z dnia [...] r. - znak [...] - zatwierdzająca program gospodarki odpadami niebezpiecznymi wytwarzanymi przez Centrum Dystrybucyjne w[...] ).

Skarżąca powołując się na zawarte w ustawie o odpadach definicje posiadacza i wytwórcy odpadów wywiodła, że to zasadniczo posiadacz - z wyjątkiem, gdy odrębne przepisy określają co jest odpadem - decyduje o tym, czy dana substancja będzie odpadem czy nie. W przedmiotowym stanie faktycznym, o tym, czy dana substancja uznana będzie za odpad decyduje centrum dystrybucyjne Spółki w[...] .

W ocenie Spółki w świetle obowiązujących przepisów, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia wniosku, że to pojedynczy sklep zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji wytwarzanych odpadów (brak podmiotowości). Brak jest zatem podstaw do przyjęcia wniosku, że niesporządzanie zbiorczych zestawień danych oraz nieprowadzenie ewidencji wytwarzanych u siebie odpadów przez sklep w [...] stanowi naruszenie wskazane w pkt 2 protokołu z dnia [...] r.

Skarżąca podkreśliła również, że jej stanowisko w przedmiocie zasad prowadzenia ewidencji odpadów oraz zbiorczych sprawozdań znajduje swoje odzwierciedlenie w projekcie nowej ustawy o odpadach, która stanowi implementację nowej dyrektywy ramowej 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. Zgodnie z treścią założeń oraz uzasadnieniem do tej ustawy, jej celem jest między innymi uproszczenie zasad dotyczących ewidencjonowania odpadów przez przedsiębiorców, którzy w świetle obecnie obowiązującego prawa składają około kilkadziesiąt sprawozdań rocznie.

Odnośnie pkt 5 zarządzenia, to w ocenie skarżącej, zawarty w tym punkcie obowiązek nałożony został z naruszeniem przepisów art. 11 ust. 1 ustawy z dnia

11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej. W świetle tego przepisu, organ uprawniony jest jedynie do badania, czy spełnione zostały warunki w nim określone, brak jest natomiast podstaw prawnych do przyjęcia, że organ uprawniony jest do badania, czy Spółka wykonuje swoje zobowiązania umowne wobec organizacji,

z którą zawarła umowę. Przedstawiony w sprawie materiał dowodowy (przywołana przez organ umowa nr[...] ) w pełni potwierdzał, że spełnione zostały wymogi,

o których mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym, w ocenie Spółki, organ przekroczył swoje ustawowe kompetencje w zakresie czynności kontrolnych,

o których mowa w ustawie z dnia 10 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska. Niezależnie od stanowiska Spółki, w załączeniu do pisma - wezwania do usunięcia naruszenia prawa - Spółka przedstawia dowód przekazania raportu ilości opakowań

i produktów wprowadzonych na rynek w roku 2011. Organ nie ustosunkował się jednak do tego materiału dowodowego, naruszając tym samym przepis art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi organ odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że zobowiązanie zakładu do podjęcia działań w celu ograniczenia emisji hałasu nastąpiło na podstawie pomiarów, które wykonane zostały zgodnie z obowiązującą metodyką przez akredytowane Laboratorium Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska i wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.

w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Niezasadność zarzutu w kwestii poprawności wykonania pomiarów potwierdziło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną przez stronę decyzję Starosty z dnia [...] r., znak [..] , który określił dopuszczalny poziom hałasu przenikający do środowiska w porze nocy ze sklepu L. w [...] przy

ul. [...] , na podstawie pomiarów wykonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi organ wyjaśnił, że przyjęcie przez Spółkę programu gospodarki odpadami, zgodnie z którym wszystkie karty przekazania odpadów oraz karty ewidencji odpadów są tworzone na etapie przekazywania odpadów z centrów dystrybucyjnych do ich odbiorców nie oznacza, że program ten jest zgodny z przepisami ustawy o odpadach i wydanych na jej podstawie rozporządzeń. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zauważył również, że zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów winno być przedkładane marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów, tj. Marszałkowi Województwa [...] ego, a nie marszałkowi województwa, gdzie znajduje się siedziba centrum dystrybucyjnego, w tym przypadku w[...] .

Nadto organ podniósł, że Spółka nie zaprezentowała wykładni przepisów ustawy o odpadach, a tym bardziej przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska

z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. Nr 249. poz. 1673). Taka wykładnia nie jest też znana organowi z urzędu. Fragment zaprezentowany w piśmie z dnia [...] r. dotyczył konsultacji społecznych podjętych w związku z projektem rozporządzenia Ministra Środowiska i nie może być traktowany, jak interpretacja obowiązującego przepisu. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7 i 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, organ uznał, że zarzut jest nieuzasadniony, bowiem podjął wszelkie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpująco i obiektywnie zebrał materiały niezbędne do wydania zrządzenia pokontrolnego.

W zakresie zarzutu dotyczącego nowelizacji ustawy o odpadach organ podkreślił, że projekty ustawy nie stanowią obowiązującego prawa, lecz odnoszą się do kwestii mających wystąpić w przyszłości, natomiast przedmiotem kontroli było przestrzeganie aktualnie obowiązujących przepisów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja

2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U z 2007 r. Nr 90, poz. 607 ze zm.), poprzez przekroczenie ustawowych kompetencji w zakresie czynności kontrolnych,

w związku z odniesieniem się do zapisu umowy zawartej między Stroną

a "[...] "Spółką B . z siedzibą [...] organ wyjaśnił,

że kontrolujący inspektor skorzystał z przepisu art. 9 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia

20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), który uprawnia go do żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematyką kontroli.

Organ wyjaśnił ponadto, że brak ustosunkowania się organu do raportu ilości opakowań i produktów wprowadzonych na rynek w 2011 r. wynikał z faktu, że nie stanowi on informacji o ilości opakowań wprowadzanych na rynek na terenie województwa we wskazanym okresie. Raport nie dotyczy wydanego zarządzenia pokontrolnego, zobowiązującego do przedstawienia ewidencji opakowań wytworzonych przez Sklep L. w [...] , lecz stanowi informację o ilości opakowań wprowadzonych na rynek krajowy przez całą sieć L.. Ponadto raport został załączony do wezwania do usunięcia naruszenia prawa i nie mógł być rozpatrywany przy wydawaniu zarządzenia pokontrolnego, a o takim ewentualnie akcie nakładającym obowiązki na adresata może być mowa w aspekcie naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.) na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej.

Zarządzenie to podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie

art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270).

Zarządzenie pokontrolne jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli.

W terminie ustalonym w zarządzeniu pokontrolnym kontrolowany podmiot ma obowiązek poinformować organ ochrony środowiska o zakresie podjętych

i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Należy wobec powyższego przyjąć, że zalecenia zawarte w zarządzeniu pokontrolnym stanowią konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Brak takich nieprawidłowości nie uzasadnia wydawania zarządzenia pokontrolnego.

Stąd istotne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo. Zarządzenie pokontrolne nie jest tylko prostym "przypomnieniem" obowiązków wynikających z innych źródeł: przepisów lub decyzji lecz "przypomnieniem" o obowiązkach naruszonych, nie służy zacytowaniu obowiązków strony, lecz zwraca uwagę na uchybienia.

Badanie legalności przez sąd takiego zarządzenia oznacza konieczność sprawdzenia, czy istniały podstawy do jego wydania, a to z kolei oznacza konieczność zbadania czy naruszenia zostały w prawidłowy sposób stwierdzone, dostatecznie wykazane, a wreszcie czy zarządzenie zostało właściwie sformułowane.

W przedmiotowej sprawie ustalenia dokonane w czasie kontroli nie są przez skarżącą kwestionowane.

Skarżąca nie kwestionuje, że stwierdzony w wyniku pomiaru emisji hałasu

w porze nocnej poziom dźwięku emitowany do środowiska z terenu Sklepu L.

w [...] przy ul. [...] wynosił 48,2 dB. Zarzuca jedynie, że pomiaru dokonano jednorazowo, a przede wszystkim, zdaniem skarżącej, organ wadliwie zastosował dopuszczalny poziom hałasu wskazany w tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826).

Podniesione zarzuty uznać należy za chybione.

Zdaniem Sądu już jednokrotne stwierdzenie przekroczenia emisji hałasu

w porze nocnej uzasadniało nakazanie skarżącej podjęcia działań w celu ograniczenia ponadnormatywnej emisji hałasu. Nadto żaden przepis nie nakłada na organ obowiązku dokonywania kilkakrotnego pomiaru emisji hałasu.

Prawidłowo też organ zastosował dopuszczalną wartość hałasu wynikającą

z załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wbrew twierdzeniu skarżącej, mimo że sklep położony jest przy drodze powiatowej, to organ prawidłowo przyjął poziom emisji jak dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej, a nie tak jak chce tego skarżąca dla dróg lub linii kolejowych. Nadto kwestia ta została już rozstrzygnięta decyzją Starosty z dnia [...] r., znak[...] , który określił dopuszczalny poziom hałasu przenikający do środowiska w porze nocy ze sklepu L. w [...] przy ul. [...] na poziomie 45 dB. Decyzja ta utrzymana została w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze .

Skarżąca nie kwestionuje również pozostałych ustaleń kontroli, tj. przyznaje, że sklep L. w [...] nie prowadzi ewidencji odpadów, nie przekazuje właściwym organom informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, ani zbiorczego zestawienia danych

o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach

i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, jak również nie prowadzi ewidencji odpadów opakowaniowych. Zdaniem skarżącej obowiązki dotyczące gospodarowania odpadami wykonywane są na poziomie centrum dystrybucyjnego, do którego przekazywane są odpady z poszczególnych sklepów,

a gospodarowaniem odpadami opakowaniowymi zajmuje się organizacja odzysku,

z którą skarżąca podpisała stosowna umowę. W związku z tym skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 17 ust. 1, art. 36 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy

z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 90, poz. 607 ze zm.) oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ze stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach stanowi, że: "Wytwórca odpadów jest obowiązany do przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg rocznie albo powyżej 5 Mg rocznie odpadów innych niż niebezpieczne." Nadto

w przepisie art. 24 ust. 1 tej ustawy podano, że: "Informację o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami przedkłada się właściwemu organowi w terminie 30 dni przed dniem rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów lub dniem zmiany tej działalności wpływającej na ilość lub rodzaj wytwarzanych odpadów lub sposobów gospodarowania nimi. Informację przedkłada się w czterech egzemplarzach." Właściwym organem

w przypadku skarżącej jest Starosta . A zatem skoro sklep spożywczy jest wytwórcą odpadów oraz odpadów niebezpiecznych z podgrupy urządzeń elektrycznych i elektronicznych, to mimo że przekazuje te odpady do zagospodarowania nadrzędnej jednostce organizacyjnej w postaci centrum dystrybucyjnego, zobowiązany był do przedłożenia Staroście informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Nie dopełnienie tego obowiązku spowodowało, że Starosta nie posiada wiedzy o odpadach wytwarzanych na terenie jego działania. A zatem nakaz zawarty w pkt 2 zarządzenia pokontrolnego znajduje uzasadnienie

w ww. przepisach ustawy o odpadach.

Podobnie sprawa przedstawia się w przypadku nakazu zawartego w pkt 3 zarządzenia pokontrolnego. Przepis art. 36 ust. 1 ustawy o odpadach jednoznacznie stanowi: "Posiadacz odpadów, zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jest obowiązany do prowadzenia ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych." Według definicji zawartej w art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy przez posiadacza odpadów rozminie się: "Każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów."

Z przytoczonych przepisów wynika, że każdy posiadacz odpadów, jeżeli nie należy do podmiotów wymienionych w ust. 2 i 3 art. 36 tej ustawy, zobowiązany jest prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów. Prowadzący sprzedaż detaliczną sklep nie należy do podmiotów, o których mowa we wskazanych ust. 2 i 3 art. 36 ustawy o odpadach, bowiem nie jest wytwórcą odpadów komunalnych

w rozumieniu tego przepisu, ani wytwórcą odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, ani też nie należy do jednostek organizacyjnych, które wykorzystują odpady na własne potrzeby. A zatem skoro sklep spożywczy L. jest wytwórcą odpadów, to mimo że przekazuje te odpady do zagospodarowania nadrzędnej jednostce organizacyjnej w postaci centrum dystrybucyjnego, nie jest zwolniony

z obowiązku prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji wytwarzanych

i następnie przekazywanych odpadów.

Organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przywołane powyżej przepisy. Nakaz zawarty w pkt 3 wydanego zarządzenia pokontrolnego znajduje uzasadnienie zarówno we wskazanych przepisach prawa, jak i nie kwestionowanych przez skarżącą ustaleniach kontroli.

Zawarty w pkt 4 zarządzenia pokontrolnego nakaz znajduje uzasadnienie

w przepisie art. 37 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o odpadach. Według tego przepisu: "Posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2." Jednocześnie

w ust. 3 podano: "Zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów, w tym wytwórca komunalnych osadów ściekowych, jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odbierania odpadów komunalnych, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy."

Przytoczone przepisy nie pozostawiają wątpliwości, że każdy posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów oraz o sposobach gospodarowania nimi i przekazać to zestawienie właściwemu marszałkowi województwa w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Skoro sklep spożywczy L., będący posiadaczem wytwarzanych odpadów, takiego zestawienia nie przedłożył, to zasadnym było nałożenie obowiązku określonego

w pkt 4 zarządzenia pokontrolnego.

Raz jeszcze należy podkreślić, że prowadzenie prawidłowej gospodarki odpadami na poziomie centrum dystrybucyjnego nie zwalnia skarżącej z takiego samego obowiązku na poziomie poszczególnych sklepów, a spełnienie tego obowiązku powinno znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji prowadzonej zgodnie

z wymogami ustawy o odpadach oraz przepisami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie.

Również nakaz prowadzenia ewidencji odpadów opakowaniowych znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 11 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej: "Przedsiębiorca i organizacja są obowiązani do prowadzenia dodatkowej ewidencji, obejmującej informacje, o których mowa odpowiednio w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 albo w ust. 2 pkt 2 i 3."

Wbrew twierdzeniu skarżącej z przepisu tego nie wynika, że w przypadku wykonywania obowiązku odzysku odpadów opakowaniowych za pośrednictwem organizacji odzysku (art. 4 ust.1), przedsiębiorca zwolniony jest z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów opakowaniowych. Wręcz przeciwnie użycie

w przytoczonym przepisie spójnika "i" oznacza, że zarówno przedsiębiorca, jak

i organizacja odzysku zobowiązane są prowadzić taką ewidencję.

Reasumując stwierdzić należy, że wydając zaskarżone zarządzenie pokontrolne organ działał na podstawie i w granicach wskazanych przepisów prawa. Tym samym nie można organowi zarzucić, że naruszył przepis art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), skargę oddalił.