Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1985/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych~Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 127 par 3, 138 par 1 pkt 1, 156 par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi D. W. i M. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. M. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

D. W., M. W., M. W. i J. W. za pośrednictwem Burmistrza Gminy T. wystąpili do Wojewody [...] z odwołaniem od pism Burmistrza Gminy T. z dnia [...] października 2010 r. informujących zainteresowanych, iż w dniu [...] kwietnia 2010 r. Rada Miejska w T. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia dó sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu wsi N.

Z przedmiotowych pism wynikało również, iż z projektem zmiany ww. planu będzie można zapoznać się oraz złożyć uwagi w momencie wyłożenia projektu do publicznego wglądu dla mieszkańców, o czym Burmistrz Gminy T. będzie informował na stronie biuletynu informacji publicznej urzędu miasta, tablicach ogłoszeniowych na terenie miasta oraz w lokalnej prasie. Zainteresowani wnieśli o każdorazowe informowanie ich przez Burmistrza oraz Radę Miejską o każdej zmianie planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe wystąpienie (nazwane przez zainteresowanych odwołaniem) zostało przekazane Wojewodzie [...] przy piśmie Burmistrza Gminy T. z dnia 30 listopada 2010 r. ze wskazaniem, że odwołanie dotyczy pism Burmistrza Gminy T. z dnia 8 października 2010 r.

Wojewoda [...], działając w oparciu o art. 65 § 1 kpa postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] przekazał przedmiotowe "wystąpienie" do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. Wojewoda podniósł, iż na podstawie obowiązujących przepisów nie można stwierdzić organu właściwego do rozpatrzenia odwołania od pisma informacyjnego (brak sprawy administracyjnej), tak więc "odwołanie" należało przekazać SKO w W. - jako organowi, któremu art. 17 pkt 1 kpa przyznaje domniemanie kompetencji do rozpoznania środków zaskarżenia w stosunku do aktów podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego.

Zażaleniami z dnia 9 i 10 marca 2011 r., złożonymi za pośrednictwem Wojewody [...], zainteresowani zaskarżyli postanowienie Wojewody.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił zaskarżone postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2011 r. w całości i umorzył postępowanie w I instancji uznając, że w sprawie nie mogło toczyć się postępowanie odwoławcze. Minister stwierdził, iż wydanie postanowienia przez Wojewodę [...]. przekazującego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wystąpienie zainteresowanych w oparciu o art. 65 kpa jest niedopuszczalne, bowiem pisma Burmistrza Gminy T. dnia [...] października 2010 r. nie stanowiły decyzji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tak więc wystąpienie z dnia 19 listopada 2010 r., choć zatytułowane "odwołanie", nie mogło być uznane za odwołanie ponieważ brak było decyzji administracyjnej, do której mogłoby się ono odnosić. Pomimo formy zewnętrznej właściwej dla odwołania, wystąpienie zainteresowanych należało zakwalifikować jako skargę, o której mowa jest w przepisach Działu VIII Kpa.

Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2011 r. D. i M. W., działając również z upoważnienia J. i M. W. wystąpili do Prezesa Rady Ministrów za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...]

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., znale [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...].

Pismem z dnia 24 sierpnia 2011 r. D., M., J. i M. W. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] odmawiającym stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra SWiA z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...]. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony w terminie.

Po rozpoznaniu tego wniosku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] września 2011r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...]lipca 2011r., którym odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ naczelny wskazał, że we wniosku o ponowne rozpztrzenie sprawy zainteresowani podnieśli, iż postanowienie Ministra SWiA z dnia [...] lipca 2011 r. o sygn. [...] jest niezgodne z prawem ponieważ należało stwierdzić nieważność postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r.

Minister zwrócił uwagę, iż pojęcie "rażące naruszenie prawa", stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia/decyzji jest szeroko komentowane w piśmiennictwie i judykaturze. Najczęściej przytaczane opinie stanowią, iż rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiąjącego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące to więc oczywiste, wyraźne, bezsporne (J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986, z. 1, s. 69 i n.). Podobne stanowisko zajmuje J. Borkowski, według którego rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym (J. Borkowski, - glosa do wyroku NSA z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, Prz. Sąd. 1994, nr .7-8, s. 163).

Skarżący ograniczyli się do ogólnego wskazania, iż zaskarżone postanowienie w sposób rażący narusza prawo i w żaden sposób merytorycznie nie uzasadnili swoich zarzutów.

Analiza zgromadzonej dokumentacji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wykazała, iż przy wydawaniu kontrolowanego postanowienia nie zaszła żadna z przesłanek, skutkujących koniecznością wzruszenia kwestionowanego postanowienia.

Na powyższe postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011r. nr [...] wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga D. W. i M. W. reprezentujących także M. W. i J. W..

W skardze podniesiono, że zaskarżaone rozstrzygnięcie Ministra jest nieprawidłowe i sprzeczne z prawem ponieważ organ ten powinien stwierdzić nieważność postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...].

Skarżący podnieśli, że wszelkie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu wsi N. w Gminie T., mogą doprowadzić do odebrania własności skarżących, jak podali “ za łapóki mafii i jeszcze fałszywymi dokumentami".

Skarżący uważają, że organ naczelny powinien był stwierdzić nieważność postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r. zgodnie z ich wnioskiem.

Odpowiadając na skargę organ naczelny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa.

Przede wszystkim należy podkreślić, że prowadzone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem toczyło się w trybie nadzwyczajnym i dotyczyło wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], którym to postanowieniem uchylono zaskarżone postanowienie Wojewody [...] (przekazujące odwołanie) z dnia 11 lutego 2011 r. i umorzono postępowanie w I instancji uznając, że w sprawie nie mogło toczyć się postępowanie odwoławcze.

W tej sytuacji należy wskazać, że do stwierdzenia nieważności konieczne jest wykazanie, iż badane w trybie nadzoru postanowienie dotknięte było wadą kwalifikowaną tj. rażącym naruszeniem prawa, co zarzucali w swoim wniosku skarżący.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organ naczelny prawidłowo uznał, że badanemu w trybie nadzoru postanowieniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011r., nie można było przypisać cech rażącego naruszenia prawa. W odniesieniu do tego postanowienia nie zachodzą też inne okoliczności wskazane w art. 156 § 1 k.p.a., które mogłyby uzasadniać stwierdzenie jego nieważności.

W związku z tym za zasadne należało uznać postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...]maja 2011r.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.