Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 703/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3293/15 w zakresie odmowy przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. odmówił K. D. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący pismem z dnia 30 listopada 2015 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powołaną decyzje SKO w W., argumentując, że informację o tej decyzji oraz jej treści powziął w dniu 23 listopada 2015 r. podczas osobistego zapoznania się z aktami. Skarżący wskazał, że nigdy nie otrzymał decyzji organu od swojego poprzedniego pełnomocnika wobec czego, bez swojej winy, nie miał możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Sąd I instancji wskazując na treść art. 85, art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił barku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Wskazał, że z akt administracyjnych wynikało, iż decyzja SKO w W. z dnia [...] września 2015 r. doręczona została w sposób prawidłowy poprzedniemu pełnomocnikowi skarżącego – adw. P. K., który co wynikało z treści pełnomocnictwa umocowywany został również do reprezentowania skarżącego przed sądami, w tym sądami administracyjnymi. Wobec tego pełnomocnik ten mógł do dnia 26 października 2015 r. wnieść w imieniu strony skargę do sądu. Sąd I instancji zauważył przy tym, że w aktach administracyjnych sprawy nie było informacji o wypowiedzeniu pełnomocnictwa adw. P. K..

Nieprzekazanie skarżącemu doręczonej jego poprzedniemu pełnomocnikowi decyzji pozostawało bez wpływu, w ocenie Sądu I instancji, na możliwość wniesienia skargi na rozstrzygnięcie SKO przez tego właśnie, prawidłowo ustanowionego pełnomocnika skarżącego.

K. D. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i oddalenie wniosku skarżącego przy przyjęciu, że:

a. decyzja SKO w W. została doręczona prawidłowo poprzedniemu pełnomocnikowi i skarżącemu, podczas gdy poprzedni pełnomocnik, któremu doręczono decyzję SKO w W. nie był już pełnomocnikiem skarżącego w chwili doręczenia a więc doręczenie nie było prawidłowe;

b. że obecny pełnomocnik nie powołał się na fakt ustania pełnomocnictwa byłego pełnomocnika, podczas gdy we wniosku o przywrócenie terminu, który rozpatrywał Sąd I instancji wyraźnie wskazano, że skarżący nigdy nie otrzymał skargi od swojego "poprzedniego" pełnomocnika;

c. że wniosek o przywrócenie terminu nie uprawdopodabnia braku winy skarżącego, podczas gdy wniosek ten uprawdopodabnia, że decyzja SKO w W. nie została prawidłowo doręczona.

Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. określa natomiast, że w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z treści powołanych przepisów konieczną przesłanką warunkującą możliwość przywrócenia uchybionego terminu jest aby uchybienie to nastąpiło bez winy strony oraz aby wnioskujący o przywrócenie terminu uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy. Chodzi o takie obiektywne, a więc niezależne do strony, okoliczności, których wystąpienie uniemożliwiało dochowanie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed sądem.

Mając na uwadze przesłanki warunkujące przywrócenie uchybionego terminu, określone w przywołanych przepisach oraz treść wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i wskazanych w jego ramach okoliczności mających uprawdopodobnić brak jego winy jak również argumentację podniesioną w zażaleniu za trafną należy uznać ocenę wniosku, jakiej dokonał Sąd I instancji.

Kluczową okolicznością warunkującą stwierdzenie czy istotnie, jak wywodził skarżący, przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r., było prawidłowe doręczenie tejże decyzji jego poprzedniemu pełnomocnikowi. Strona wywodzi, bowiem, że doręczenie wymienionego rozstrzygnięcia było wadliwe gdyż w chwili jego doręczania pełnomocnikowi skarżącego nie reprezentował on już strony.

Jak wynika z analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy, skarżący K. D. reprezentowany był w toku postępowania administracyjnego przez adwokata P. K., któremu w dniu 13 sierpnia 2010 r. udzielił umocowania do reprezentowania go w sprawie "nielegalnego zajęcia terenu reklamą" między innymi przed sądami i innymi organami.

Objęta skargą decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. doręczona została wymienionemu pełnomocnikowi strony w dniu 24 września 2015 r.

W aktach administracyjnych sprawy, brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego lub poświadczającego fakt rozwiązania bądź wypowiedzenia powołanego pełnomocnictwa, który wskazywałby, że pełnomocnictwo to utraciło moc, przede wszystkim, przed datą doręczenia pełnomocnikowi strony decyzji albo tuż po jej doręczeniu, w terminie do wniesienia skargi. Trafnie Sąd I instancji stwierdził, wobec braku dowodów świadczących przeciwnie, że pełnomocnictwo udzielone adw. P. K. przez skarżącego było prawidłowe. Wywoływało ono zatem ten skutek, że organ zobligowany był do doręczenia decyzji wymienionemu pełnomocnikowi, co też niewadliwie uczynił.

W takim stanie sprawy wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi nie mógł odnieść oczekiwanego skutku, w szczególności w sytuacji gdy poza samym powołaniem się tak we wniosku jak i zażaleniu na okoliczność braku umocowania po stronie adw. P. K. do reprezentowania strony, skarżący nie wykazał w żaden sposób, iż pełnomocnictwo to przestało obowiązywać, utraciło swoją skuteczność bądź organ lub Sąd I instancji pominęły dowody (dokumenty) wskazujące na taki stan.

Brak było wobec tego podstaw do przypisania skarżącemu braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie można było bowiem uznać aby w sprawie, na etapie postępowania przed organem II instancji zaistniały obiektywne okoliczności uniemożliwiające stronie dochowanie terminu do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. Za taką przesłankę nie może być poczytane faktyczne nieoddanie przez pełnomocnika jego mocodawcy rozstrzygnięcia, skoro brak było jakichkolwiek dowodów wskazujących na wygaśnięcie pełnomocnictwa upoważniającego profesjonalnego pełnomocnika do sporządzenia i wniesienia w imieniu strony skargi do sądu administracyjnego z zachowaniem wszelkich rygorów przewidzianych ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.