Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 346/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej S.D. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. orzekł na rzecz S.D. jako inwestora robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego poprzez przedłużenie istniejącego tarasu (od strony wschodniej budynku mieszkalnego), budowie schodów zewnętrznych w kształcie litery "L" prowadzących z tarasu na posesję oraz zabudowy przestrzeni pod tarasem od strony południowo – zachodniej (skład opału) o nakazie rozbiórki powyższej rozbudowanej części budynku mieszkalnego jako wybudowanej bez wymaganej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że na nieruchomości zlokalizowanej w G. ul. [...], dz. nr [...] zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny wzniesiony na podstawie Decyzji Naczelnika Gminy z dnia 25.07.1988 r. Według oświadczenia S.D. taras od strony południowo-zachodniej został wybudowany w trakcie budowy przedmiotowego budynku w latach 1988-1992. W 2010 r. S.D. wykonała schody zewnętrzne prowadzące z tarasu na posesję o wymiarach ok. 3,8m na 3m w kształcie litery "L". Ponadto jak wynika z analizy kserokopii zdjęć fotograficznych z 2007 r., oraz 2010 r. dostarczonych przez B. i W.M., dokonano również przedłużenia istniejącego tarasu od trzeciego filara (licząc od działki nr [...]) w kierunku północnym oraz zabudowy przestrzeni pod tarasem od strony południowo-zachodniej (skład opału). Jednocześnie S.D. nie przedstawiła orzeczenia administracyjno-prawnego zezwalającego na wykonanie powyższych robót budowlanych. Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane budowa budowli wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ wskazał, że postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r. nałożono na S.D. obowiązek przedstawienia w terminie 60 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia niżej wymienionych dokumentów:

1/ zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2/ czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 aktualnym na dzień opracowania projektu;

3/ oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dniu 17 czerwca 2014 r. do organu wpłynął wniosek S.D. dotyczący przedłużenia terminu do dostarczenia dokumentów. Organ przychylił się do wniosku i postanowieniem z dnia 27.06.2014 r. określił termin dostarczenia dokumentów do dnia 30.09.2014 r. W dniu 30.07.2014 r. do organu wpłynęło pismo, w którym S.D. poinformowała, iż przedmiotowe "schody z tarasu do ogrodu (...) zostały wykonane wraz z budynkiem i oddane do użytkowania w 1993 r. zgodnie z planem budowy", a w 2010 r., wykonała "poprawki źle wykonanej płyty balkonowej (odwrotny spad) i krzywych słupów". Organ stwierdził jednak, że analiza materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że przedmiotowa rozbudowa budynku mieszkalnego została wykonana po roku 2010 r.

S.D. nie dostarczyła w terminie wymaganych dokumentów, zatem wystąpiły przesłanki określone w ust. 4 art. 48 ustawy Prawo budowlane i należało orzec o nakazie rozbiórki przedmiotowej rozbudowy budynku mieszkalnego.

Odwołanie od tej decyzji złożyła S.D. domagając się jej uchylenia.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 oraz art. 80 ust. 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. nakazując S.D. wykonanie rozbiórki wykonanie rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego zlokalizowanego w G. przy ul. [...] na działce o nr ewid. [...] o następujące elementy: 1/ przedłużenie istniejącego tarasu o szerokości 1 m i długości 1,5 m (od strony południowej i zachodniej budynku mieszkalnego), 2/ schodów zewnętrznych w kształcie litery "L" prowadzących z tarasu na posesję od strony zachodniej, 3/ zabudowy przestrzeni pod tarasem od strony południowo-zachodniej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku wykonanych przez inwestora robót budowlanych zmieniły się charakterystyczne parametry przedmiotowego budynku jednorodzinnego, bowiem przedłużono istniejący taras i połączono z nim schody zewnętrzne. Zarówno taras jak i schody wspierają się konstrukcyjnie na ścianie istniejącego budynku stanowiąc tym samym część obiektu. Ponadto poprzez zabudowanie części przestrzeni pod istniejącym tarasem powstało dodatkowe pomieszczenie na opał co zwiększa kubaturę budynku. Tym samym art. 3 pkt.7a Prawa budowlanego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie i wskazuje, że PINB zasadnie zastosował tryb oparty o art. 48 Prawa budowlanego. Ponadto jak wynika z dokumentacji fotograficznej oraz szkicu sytuacyjnego załączonych do protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 4 listopada 2015 r. wykonane przez inwestora w 2010 r. schody zewnętrzne w kształcie litery "L", przedłużenie tarasu mimo, iż stanowią część obiektu oraz zabudowanie części przestrzeni pod tarasem to nie ma przeszkód technicznych do wykonania ich rozbiórki na działce o nr ewid. [...] w miejscowości G. Organ wskazał, że inwestor nie skorzystał z prawa legalizacji, które mu przysługiwało. Ponadto stwierdził, że w protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 17 grudnia 2013 r. zostało wskazane: " w 2010 r. S.D. wykonała schody zewnętrzna prowadzące z tarasu na posesję o wymiarach 3,8 m na 3 m". Niniejszy protokół S.D. podpisała bez zastrzeżeń. W opinii organu odwoławczego PINB wydał prawidłową decyzję o nakazie rozbiórki jednakże jej sentencja nie była w pełni precyzyjna co do lokalizacji tarasu budynku jednorodzinnego położonego na działce o nr ewid. [...] w miejscowości-G. Wobec powyższego organ odwoławczy korzystając z kompetencji reformatoryjnych doprecyzował nakaz rozbiórki kierując się zapisami i szkicami protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 4 listopada 2015 r. w którym określono i opisano szczegółowo położenie tarasu, schodów oraz zabudowy pod tarasem stanowiących przedmiot niniejszego postępowania.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła S.D. zarzucając naruszenie:

1/ przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane polegające na wadliwym przyjęciu przez organ w ślad za organem I instancji, że skarżąca dokonała rozbudowy części budynku mieszkalnego; poprzez niezastosowanie w niniejszym postępowaniu art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego podczas, gdy zdaniem skarżącej wykonane roboty budowlane są przebudową a wiec robotami budowlanymi innymi niż budową do których nie stosuje się przepisów art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, a dla sprawdzenia wykonanych robót organ może żądać wyłącznie inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz;

2/ przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77, art. 107 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy nadto niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także nierozpatrzenie w powyższy sposób zebranego już w sprawie materiału, a to przez: a/ błędne przyjecie, że od strony południowo – zachodniej doszło do przedłużenia istniejącego tarasu do trzeciego filara, podczas gdy w tym zakresie strona taras wykonała wraz z budynkiem(do trzeciego filara) a ponadto wykonała zbrojenie po trzecim filarze już na etapie realizacji domu zaś w związku z dokonaną przebudową schodów nastąpiło wyłącznie zalanie tego zbrojenia (pierwszy schód); b/ błędne przyjęcie, że od strony południowo – zachodniej doszło do zabudowy przestrzeni pod tarasem, podczas gdy do zabudowy takiej nie doszło bowiem przestrzeń pod tarasem nie jest zamknięta; c/ przyjęcie, że w wyniku dokonanych robót zwiększono powierzchnię zabudowy oraz kubaturę budynku i niewyjaśnienie w decyzji i uzasadnieniu na jakiej podstawie prawnej organ dokonał swoich ustaleń; d/ nieuwzględnienie, że prace na tarasie nie zostały zakończone, bowiem nie zlokalizowano na nim barierek; niewłaściwe zastosowanie art. 28 K.p.a. w związku z art. 52 Prawa budowlanego i pominięcie W.D. jako strony postępowania pomimo ustalenia czy i w jakim zakresie uczestniczył przy robotach budowlanych będących przedmiotem postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca rozbudowała powyższe zarzuty wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przedmiotem rozpoznania przez sąd w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji nakazującej rozbiórkę zrealizowanych bez pozwolenia na budowę elementów budynku mieszkalnego tj. przedłużenia tarasu, schodów zewnętrznych i zabudowy tarasu. Zdaniem organu roboty te należało zakwalifikować jako rozbudowę obiektu budowlanego która to rozbudowa powiększała jego kubaturę - należało zatem stosować tryb określony w art. 48 i art. 49 ustawy Prawo budowlane a wobec nieprzedłożenia przez inwestora żądanych w procesie legalizacyjnym dokumentów, wydać nakaz rozbiórki.

Stanowisko to zdaniem sądu nie jest prawidłowe.

Stosownie do art. 48. Ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Przepis art. 50 ust 1 pkt 1 ustawy (regulujący kwestię przedmiotowego zakresu postępowania naprawczego) stanowi z kolei, iż w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Przepis ten określa jeden z przypadków których wystąpienie uruchamia stosowanie przez organy nadzoru budowlanego tzw. trybu naprawczego, zmierzającego także do legalizacji lub nakazu rozbiórki prac budowlanych zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tryb ten stosowany jest do obiektów już zrealizowanych (art. 51 ust. 7) ustawy.

Zestawienie tych przepisów musi prowadzić do wniosku, że trybem naprawczym (art. 50 – art. 51 ustawy) objęte są wszystkie e te przypadki, kiedy wykonano roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę a prace te nie polegały na budowie obiektu budowlanego lub jego części. Z całą pewnością w przedmiotowej sprawie nie można mówić o budowie całego obiektu budowlanego. Rozważyć należało więc, czy sprawa ta nie dotyczy budowy części tego obiektu – a zatem czy nie jest objęta hipotezą art. 48 ust 1 ustawy.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Tak więc budowa obiektu to wykonanie takich prac budowlanych w wyniku których powstanie nowy obiekt budowlany lub takich w wyniku których obiekt już istniejący ulegnie rozbudowie lub nadbudowie. Pojęć rozbudowa i nadbudowa ustawa nie definiuje. Należy więc pojęcia te odnosić do znaczenia jakie nadają im definicje słownikowe czy rozumienie potoczne, ale przy uwzględnieniu pojęć już przez ustawę definiowanych w szczególności pojęcia przebudowy które zgodnie z art. 3 pkt 7a) ustawy należy rozumieć jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego.

Według słownika PWN rozbudowa to powiększenie, rozszerzenie budowli (Uniwersalny słownik języka polskiego pod redakcją prof. S. Dubisza Wydawnictwo PWN Warszawa 2003). W kontekście przytoczonego wyżej art. 3 pkt 7a ustawy rozbudowę należy rozumieć jako wykonywanie robót budowlanych na skutek których powiększeniu ulegnie obiekt budowlany tj. ulegnie zmianie (powiększeniu) jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, przy czym zwiększenie wysokości obiektu należy traktować jako nadbudowę - podwyższanie wysokości obiektu. Istotą rozbudowy obiektu budowlanego jest zmiana jego kubatury poprzez jego powiększenie. Także pojęcia kubatury ustawa nie definiuje. Posługuje się tym pojęciem natomiast Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), które w § 3 pkt 24 stanowi, iż Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kubaturze brutto budynku - należy przez to rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku.

Analizując relacje pojęć kubatura w rozumieniu ustawy i rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r. II OSK 2020/12 wskazał, iż nie jest trafne stanowisko, według którego definicja kubatury brutto budynku zawarta w § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), ma także zastosowanie do terminu "kubatura" używanego w art. 36a ust. 2 oraz art. 59a ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, w którym upoważniono właściwego ministra do określenia warunków technicznych dla budynków i związanych z nimi urządzeń, uwzględniających wymagania, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego. Właściwy minister nie został więc upoważniony do zdefiniowania pojęć używanych w ustawie Prawo budowlane. Zatem definicje określone w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie mają zastosowanie tylko do wyjaśnienia pojęć użytych w tym rozporządzeniu. Tak też jest sformułowany powołany przepis, który zaczyna się od zdania "ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o (...)". Brak zatem podstaw prawnych, aby termin "kubatura" używany w ustawie Prawo budowlane rozumieć w sposób określony w § 3 pkt 24 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. Skoro ustawodawca nie określił w ustawie definicji terminu "kubatura", to słowo to należy rozumieć tak jak w języku powszechnym (ogólnym). Należy więc wskazać, że definicja słownikowa tego słowa to "pojemność zbiornika lub pomieszczenia wyrażona zwykle w metrach sześciennych" (tak w Słowniku Języka Polskiego PWN pod redakcją Prof. Mieczysława Szymczaka, Warszawa 2002). W języku powszechnym słowo kubatura z reguły kojarzy się z bryłą. W budownictwie można więc bez żadnej wątpliwości mówić o kubaturze obiektu budowlanego, posiadającego przegrody budowlane (podłogę, ściany, sufit), które wydzielają go z przestrzeni. W języku powszechnym nie używa się słowa kubatura w odniesieniu do konstrukcji stanowiącej dach zainstalowany na podporach, gdyż brak w tym przypadku bocznych płaszczyzn wydzielających taki obiekt z przestrzeni. Na skutek wykonania takiej konstrukcji nie zwiększa się pojemność obiektu budowlanego rozumiana jako suma pojemności wszystkich jego pomieszczeń. Oczywiście nie stoi to na przeszkodzie, aby obliczyć kubaturę takiego obiektu budowlanego uwzględniając wyobrażalne płaszczyzny utworzone od krawędzi dachu do ziemi lub pomiędzy podporami dachu. Jednakże nie będzie to powszechne rozumienie słowa kubatura, a specjalne, które jest dopuszczalne tylko w przypadku istnienia normy prawnej nakazującej takie rozumienie tego słowa. Mając powyższe na uwadze art. 5 ust. 5 w zw. z art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. a Prawa budowlanego należy wykładać w ten sposób, iż użyte w tych przepisach słowo kubatura oznacza łączną pojemność wszystkich pomieszczeń obiektu budowlanego. Także w wyroku z z dnia 15 czerwca 2016 r. II OSK 2484/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż ustawa Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji rozbudowy, jednakże nie ulega wątpliwości, że za rozbudowę budynku nie sposób uznać budowy (art. 3 pkt 6) całkowicie nowych obiektów budowlanych. Przez rozbudowę należy bowiem rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość.

Rozpoznając niniejszą sprawę należało odpowiedzieć zatem na pytanie, czy prace budowlane jakie w przedmiotowym obiekcie wykonano, zmieniły jego charakterystyczne parametry - w szczególności kubaturę. Zdaniem sądu odpowiedź na to pytanie jest negatywna. Schody zewnętrzne stanowią co prawda element obiektu budowalnego, nie wpływają jednak na jego kubaturę – nie powiększają bowiem jego pojemności. Nie każdy element obiektu budowlanego wpływa na jego kubaturę – łączną pojemność obiektu. Takie elementy jak właśnie schody zewnętrzne czy balkony nie wpływają na kubaturę obiektu, gdy z nie są częścią jego wewnętrznej pojemności. Wykonanie schodów zewnętrznych nie może więc być traktowane jako rozbudowa obiektu budowlanego (także nadbudowa). Budowa schodów zewnętrznych nie jest także budową nowego obiektu. Schody nie stanowią bowiem odrębnego obiektu budowlanego, niezależnego od budynku już istniejącego. Oczywiście budowa tego elementu obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę. Jednakże w procesie legalizacji nie może stosować art. 48 i art. 49 ustawy, gdyż jak mowa wyżej przepis ten dotyczy budowy, rozbudowy i nadbudowy obiektu budowlanego lub jego części a z przyczyn będących przedmiotem analizy sądu nie można przyjąć, iż prace budowlane jakie wykonano przy realizacji tych schodów doprowadziły do zmiany charakterystycznych parametrów obiektu w szczególności jego kubatury. Prace te traktować należy jako inne niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 roboty budowlane wykonywane bez wymaganego pozwolenia na budowę do których zastosowanie znajdzie tryb określony w art. 51 ustawy. Te same uwagi dotyczą przedłużenia istniejącego tarasu. Realizacja tego przedłużenia nie wpłynęła w żaden sposób na zmianę charakterystycznych parametrów obiektu, nie może być zatem objęte trybem o którym mowa w art. 48 i art. 48 ustawy i podobnie jak w przypadku wykonania schodów powinno być objęte trybem naprawczym.

Na koniec wskazać należy, iż w ocenie sądu także zabudowa tarasu jakiej dokonano w przedmiotowym obiekcie nie jest rodzajem prac budowlanych w wyniku których nastąpiła zmiana jego kubatury – powiększenie tego obiektu. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż z materiałów zdjęciowych, przedłożonych sądowi przez skarżącą na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 r. ale też znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, iż jest to w istocie mur wykonany w obrysie tarasu ale nie zamykający przestrzeni pod tym tarasem. Jak mowa o tym wyżej kubatura to wydzielona przestrzeń wewnątrz obiektu budowlanego. Nie można mówić o wydzieleniu przestrzeni przez obiekt, który tej przestrzeni nie zamyka. Tak więc i ten element powinien być przez organy nadzoru budowlanego traktowany jako podlegający legalizacji w trybie naprawczym.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do uwag o których mowa wyżej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji.