Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1216/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/ Bd 1216/11

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] S., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34, art. 36, art. 71 ust. 6, art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził K. Ł. projekt budowlany, udzielając jednocześnie pozwolenia na budowę w przedmiocie przebudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku produkcyjno-usługowego mechaniki precyzyjnej na cele usługowe "Zakładu przygotowania półproduktów gastronomicznych" na terenie działki nr [...] w miejscowości N., gmina O.

Powyższa decyzja wydana została po rozpoznaniu wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, złożonego w dniu [...] marca 2011 r. Po wszczęciu postępowania administracyjnego uwagi do planowanego przedsięwzięcia wniosła jedna ze stron postępowania (właściciel działki nr [...]), a następnie negatywną opinię wyraziła Rada Sołecka w N., która złożyła również wniosek o wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Jako argument obie strony wskazały niezgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu [...], w którym zlokalizowany jest przedmiotowy budynek. W wyznaczonym terminie inwestor złożył poprawiony i uzupełniony projekt budowlany, do którego dołączono zaświadczenie Wójta Gminy O. o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego N. III w N. (Uchwała Rady Gminy w O. Nr [...] z [...] kwietnia 2009 r.). W toku weryfikacji projektu, organ ustalił, iż obiekt zlokalizowany jest zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, uwzględniono w nim również zmiany zawarte w uwagach. Projekt budowlany okazał się ponadto zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego N. III w N. Organ uznał zatem, że projekt jest kompletny, posiada wymaganą formę, jest sporządzony przez uprawnioną osobę, zawiera również niezbędne opinie i uzgodnienia z rzeczoznawcami ds. przeciwpożarowych, sanitarno-higienicznych oraz bhp i ergonomii pracy oraz aktualne warunki techniczne przyłączenia budynku do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej gestora sieci oraz opracowanie potwierdzające zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu, w związku z czym orzeczono o jego zatwierdzeniu i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. S. Odwołujący się zwrócił uwagę na błąd formalny, polegający na błędnym oznaczeniu numeru działki [...], zamiast [...]. Wskazał ponadto na sprzeczność decyzji z § 3 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady Gminy w O. z [...] kwietnia 2009 r., z uwagi na okoliczność, że budynek typu produkcyjno-usługowego zlokalizowany na przedmiotowej działce przekracza 30% powierzchni tej działki.

Odwołujący się zarzucił skarżonej decyzji, że wydający ją organ nie ustosunkował się do kwestii zarzutu sprzeczności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, że teren inwestycji przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług, tymczasem inwestor planuje produkcję wymagająca specjalnego pomieszczenia na odpadki oraz zainstalowania separatora tłuszczu. Odwołujący się zwrócił uwagę, że pojęcie usług nie jest tożsame z pojęciem produkcji.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję odmawiając jednocześnie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane dotyczące przedmiotowej inwestycji.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dostrzeżona przez odwołującego się pomyłka w numerze działki, sprostowana została z urzędu przez Starostę B. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r., Nr [...].

Odnośnie zasadniczego zarzutu odwołania, braku zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda wskazał, iż przedmiotowa działka znajduje się w sektorze [...], przeznaczonym m.in. na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług, z zastrzeżeniem braku uciążliwości ewentualnych usług. Wojewoda zwrócił uwagę, że zamierzona inwestycja nie może zostać zakwalifikowana jako usługi, posiada bowiem cechy produkcji, zmierzające do wytworzenia określonego produktu. Jak wskazał organ odwoławczy, skutek działania inwestora będzie miał charakter materialny (półprodukt gastronomiczny), o czym nie można powiedzieć w przypadku świadczenia usług. Organ zwrócił ponadto uwagę, że o zakwalifikowaniu inwestycji nie może przesądzać jedynie jej nazwa.

Wojewoda wskazał również, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest związany wydanym na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego zaświadczeniem Wójta Gminy O. o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wniosła K. Ł., reprezentowana przez pełnomocnika, radcę prawnego S. C. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, § 31 w zw. z § 10 pkt 7 w zw. z § 63 pkt 6 uchwały Nr [...] Rady Gminy w O. z [...] kwietnia 2009 r. oraz art.64 Konstytucji, a także naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a.

Skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, planowana przez nią działalność w zakresie przygotowywania półproduktów gastronomicznych ma charakter usługowy, zwracając uwagę, że planowana inwestycja polegać będzie na stworzeniu warunków dla procesu obróbki, a nie produkcji określonych artykułów spożywczych, przetwarzanych na potrzeby prowadzonych punktów gastronomicznych. Istotą inwestycji jest, jak podkreśliła skarżąca, skoncentrowanie w jednym miejscu czynności wykonywanych w restauracjach w celu usprawnienia organizacji przedsiębiorstwa skarżącej i obniżenia kosztów działalności. Zadaniem planowanej działalności ma być świadczenie wewnątrzzakładowych usług dla restauracji, w postaci podgrzewania, gotowania czy smażenia, a nie wytwarzania artykułów spożywczych. Powyższa inwestycja stanowi część procesu przygotowywania do podawania posiłków w prowadzonych przez skarżącą punktach gastronomicznych.

Skarżąca zarzuciła organowi niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprzeczne z wyrażoną w k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, a także niewyczerpujace zebranie materiału dowodowego, jak również naruszenie swobodnej oceny dowodów.

Skarżąca zwróciła ponadto uwagę, że wykładania językowa i systemowa uchwały Nr [...] Rady Gminy w O. z [...] kwietnia 2009 r. prowadzi do konkluzji, iż treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza realizowania na terenie [...] działalności produkcyjnej. Dokonując porównania przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami [...], [...] oraz [...], skarżąca wskazała, iż co do zasady plan miejscowy dla wszystkich wymienionych obszarów przewiduje przeznaczenie na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług, przy czym zasady zagospodarowania obszarów [...] oraz [...] przewidują ograniczenia w sposobie zagospodarowania terenu w postaci zakazu wprowadzania na tych terenach funkcji produkcyjnych i magazynowych. Zasady zagospodarowania terenu [...] nie zawierają natomiast takich ograniczeń. Za koniecznością szerokiego rozumienia pojęcia usług przemawia również, w opinii skarżącej, treść § 31 pkt 10 planu miejscowego, w którym dla przedmiotowego terenu przewidziano zakaz lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni powyżej 400m². Skarżąca wskazała ponadto naruszenie przez Wojewodę konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności, w sposób nieuprawniony ograniczając prawo skarżącej do dysponowania nieruchomością.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zawartej w niej argumentacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Dla terenu, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawarty w uchwale Nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "N. III" w N., gmina O. (Dz. Urzęd. WKP Nr 74, poz. 1359). Uchwała ustanawia obowiązujące na terenach objętych planem przepisy prawa miejscowego dotyczące przeznaczenia i sposobu zagospodarowania poszczególnych terenów oraz określa konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów – nakazy, zakazy i warunki. Przepisy prawne uchwały nie mogą być stosowane wybiórczo oraz w oderwaniu od ustaleń rysunku stanowiącego załącznik do uchwały (§ 4).

Zgodnie z § 31 uchwały, teren oznaczony symbolem [...] przeznacza się na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług; obowiązują następujące ustalenia:

1) dopuszcza się zabudowę jednorodzinną, wysokość budynków mieszkalnych do trzech kondygnacji naziemnych - w tym poddasze użytkowe, dachy wysokie o nachyleniu 30º do 60º o kolorach pokrycia zbliżonych do naturalnego koloru dachówki ceramicznej lub kolorze grafitowym;

2) dopuszcza się podpiwniczenie budynków;

3) dopuszcza się lokalizację garaży z pomieszczeniami gospodarczymi nieprzekraczających wysokości 3 m do gzymsu i 4,5 m do kalenicy o architekturze dostosowanej do architektury budynków mieszkalnych. Zaleca się łączyć garaże w jedną bryłę z budynkiem mieszkalnym;

4) powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 30% powierzchni działki;

5) dopuszcza się lokalizację parterowych budynków usługowych, w których wysokość pomieszczeń w świetle nie może przekraczać 3,0 m, z zastrzeżeniem, iż działalność prowadzona w wymienionych obiektach nie będzie uciążliwa;

6) dopuszcza się łączenie funkcji garaży z budynkiem mieszkalnym;

7) w granicach działki należy wyznaczyć niezbędną ilość miejsc parkingowych;

8) w przypadku lokalizacji budynków wymienionych w punkcie 4, powierzchnia terenu przeznaczonego pod zieleń musi wynosić minimum 30% powierzchni działki;

9) dopuszcza się dotychczasowy sposób wykorzystania istniejącego zainwestowania o ile jego uciążliwość nie wykracza poza granice działki;

10) zakaz lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni powyżej 400 m2.

Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza tylko na wskazanym terenie działalność usługową, problem sprowadza się do oceny przyszłej działalności skarżącej. Organ II instancji ocenił, że mamy do czynienia z działalnością produkcyjną, a pełnomocnik skarżącej wywodzi, że mamy do czynienia z działalnością usługową.

Sąd podziela pogląd organu II instancji, że w sprawie mamy do czynienia z działalnością produkcyjną. Organ oparł się na zapisach zawartych w projekcie budowlanym z którego wynika, że prowadzona przez inwestora działalność polegać będzie na przetwarzaniu surowców, artykułów spożywczych i towarów handlowych w półprodukty, w opisie technologii wyraźnie wskazano zakres prac, które będą wykonywane w projektowanym zakładzie: obróbka wstępna, obróbka czysta, obróbka termiczna, pakowanie półproduktów.

W istocie z projektu wynika, że inwestycja polega na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjno – usługowego mechaniki precyzyjnej na zakład przygotowania półproduktów gastronomicznych. W opisie technologicznym wskazano na wyodrębnienie przygotowalni, w której będzie się poddawać obróbce termicznej mięso drobiowe, makaron, ryż, jak również będzie się przygotowywać sałatki. Przygotowane półprodukty będą dystrybuowane do punktów gastronomicznych rozlokowanych na terenie B. i okolic. W ciągu technologicznym wyodrębniono zmywalnię, przygotowanie wstępne, chłodnię i tzw. "wydawkę".

Sąd podziela pogląd organu II instancji, że czynności te składają się na określony ciąg produkcyjny i z pewnością nie polegają na świadczeniu usług, lecz mają na celu wytworzenie konkretnego produktu. Skutek działalności inwestora będzie miał charakter materialny (półprodukt gastronomiczny), o czym nie można powiedzieć w przypadku świadczenia usług. Skarżąca dopiero w skardze podnosi, że półprodukty te będzie wykorzystywała we własnych zakładach gastronomicznych. Pełnomocnik skarżącej sugeruje, że mamy do czynienia z wewnątrzzakładowym świadczeniem usług. Okoliczność ta została podniesiona dopiero w skardze, a sąd ocenia legalność decyzji na dzień jej wydania i w oparciu o ustalony stan faktyczny i zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym. Nie można zresztą podzielić poglądu, że zakład przygotowania półproduktów gastronomicznych będzie świadczył "wewnątrzzakładowe usługi dla restauracji w postaci podgrzewania, gotowania, smażenia, a nie wytwarzania artykułów spożywczych". Już sam tytuł inwestycji "Zakład przygotowania półproduktów" świadczy o działalności wytwórczej, W skardze stwierdza się, że skarżąca będzie poddawać obróbce, przetworzeniu gotowe artykuły spożywcze, dalej następnie przygotowywane w restauracjach skarżącej. "Poddawać obróbce" to nic innego jak stworzyć nowy produkt.

Potwierdzeniem prawidłowości rozumowania organu II instancji i argumentem pomocniczym może być Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług. Jest ona ustalona nie tylko dla celów statystycznych, ale także ma zastosowanie do ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) pod pojęciem wyrobów rozumie się surowce, półfabrykaty, wyroby finalne oraz zespoły i części tych wyrobów – o ile występują w obrocie. Pod pojęciem usług rozumie się:

- wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarczych prowadzących działalność o charakterze produkcyjnym, tzn. usługi dla celów produkcji nietworzące bezpośrednio nowych dóbr materialnych,

- wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarki narodowej oraz na rzecz ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji indywidualnej, zbiorowej i ogólnospołecznej.

Pojęcie usług nie obejmuje czynności związanych z wytwarzaniem wyrobów (włączając półfabrykaty, elementy, części, obróbkę elementów) z materiałów własnych przedsiębiorstwa na zlecenie innych jednostek gospodarki narodowej, przeznaczonych do celów produkcyjnych lub do dalszej odsprzedaży oraz z reguły nie obejmuje wytwarzania wyrobów na indywidualne zamówienie ludności z materiałów własnych wykonawcy.

Wytwarzanie półproduktów, także w świetle Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, nie jest traktowane jako usługa. Generalnie usługa ma charakter niematerialny.

Przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przewiduje, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (...). Organ nie dopuścił się obrazy tego przepisu w związku z art. 35 ust. 4 i 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane albowiem stwierdził, że projekt budowlany nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W świetle przedstawionej dokumentacji budowlanej i planu zagospodarowania przestrzennego wniosek ten Sąd ocenia jako prawidłowy, nienaruszający prawa.

Plan zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenie poszczególnych terenów. Przy interpretacji planu zagospodarowania przestrzennego mają zastosowanie ogólne reguły interpretacji tekstów prawnych.

Generalnie należy powiedzieć, że orzecznictwo sądów stoi jednolicie na stanowisku akcentującym prymat wykładni językowej, dopuszczającym możliwość sięgania po inne dyrektywy interpretacyjne dopiero wtedy, gdy ta interpretacja zawodzi. Można tutaj wskazać także na poglądy Trybunału Konstytucyjnego wyrażone m.in. w orzeczeniach z dnia 28 maja 1986 r. U 1/86 i z dnia 5 listopada 1986 r. U 5/86.

Założenie prymatu wykładni językowej jest szczególnie akcentowane na gruncie prawa podatkowego, albowiem odejście od tej wykładni powoduje rozliczne konsekwencje.

Generalnie można powiedzieć, że wykładnia językowo - logiczna (zwana także gramatyczną) polega na odkodowaniu norm postępowania na podstawie znaczenia wyrazów i wyrażeń zawartych w treści aktu prawnego, przy uwzględnieniu zasad gramatyki i składni językowej oraz zasad logiki.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 Sędziów z 22 czerwca 1998 r. FPS 9/97 podkreślił, że dokonując interpretacji tekstu prawnego, trzeba kierować się znaczeniem słów danego języka etnicznego oraz tym, że ustawodawca był racjonalny, gdy używał takich a nie innych słów i nie można a priori przyjmować, iżby określonych słów używano w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby

W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 11.6.1996 r. III CZP 52/96 wyrażono pogląd, że "według utrwalonych w orzecznictwie zasad interpretacji przepisów prawa podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa, a dopiero wtedy, gdy ta zawodzi, prowadząc do wyników nie dających się pogodzić z racjonalnym działaniem ustawodawcy i celem, jaki ma realizować dana norma, sięga się do dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. orzeczenia: z dnia 28 maja 1986 r. U 1/86 i z dnia 5 listopada 1986 r. U 5/86 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1992 r. III CRN 50/92 - OSNCP 1993, z. 10, poz. 181, które zgodnie stwierdzają, że w drodze "wykładni nie można uzupełniać ustawodawcy", a podstawy do ustalenia praw i obowiązków powinny wprost wynikać z ustawy).

Treść § 31 planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego "N. III" w N. gmina O. jest jednoznaczna w swej treści i nie wymaga dodatkowych zabiegów interpretacyjnych. Odnosi się do konkretnego terenu oznaczonego symbolem [...]. Nie można zmieniać jednoznacznej treści planu zagospodarowania przestrzennego w sposób prowadzący do zanegowania jego treści językowej. Wykładnia treści planu dokonana w decyzji nie jest błędna. Jak to już wskazano w orzecznictwie sądowym, źródłem wiedzy organów stosujących prawo jak i obywateli, jest językowe znaczenie norm prawnych, albowiem przekaz językowy rozumiany jako możliwy sens słów jest powszechną metodą komunikowania się ustawodawcy z obywatelem. Nie oznacza to możliwości stosowania innych metod wykładni. Skoro konstrukcje prawne są tworzone za pomocą słów w ten sposób, że stanowią określoną całość, to nie można ich interpretować nie mając na względzie całości, co uzasadniać może stosowanie wykładni systemowej, a wyjątkowo tylko celowościowej (tak uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 22 czerwca 1998 r. sygn. akt FPS 9/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 110). Granicą wykładni pozostanie jednak językowe znaczenie normy prawnej albowiem zadaniem władzy sądowniczej nie jest tworzenie prawa. Potwierdził to ostatnio Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2001 r. sygn. I GPS 1/11 stwierdzając m.in., że "użycie pozajęzykowych metod wykładni jest, co do zasady wykluczone wówczas, gdy w wyniku ich zastosowania miało dojść do odstąpienia od jednoznacznego brzmienia przepisu prawa"

O ile w planie zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się istnienie tylko działalności usługowej, to nie można racjonalnie twierdzić, że obejmuje to działalność produkcyjną. Tam, gdzie taka działalność jest dopuszczona, to lokalny prawodawca wyraźnie to przewiduje. Tymczasem rezultatem wykładni planu zagospodarowania przestrzennego dokonanego przez pełnomocnika skarżącej jest wniosek, że wskazana w planie działalność usługowa pozwala na prowadzenie działalności produkcyjnej. Tego rodzaju rezultatu wykładni nie można podzielić, albowiem, jak to już wyżej wskazano, jest ona sprzeczna z wykładnią gramatyczną. Obywatele, czytając plan zagospodarowania przestrzennego, muszą mieć zaufanie do tego, co czytają. Przeciwne twierdzenie oznacza podważenie wiarygodności prawa i zaufania do prawa stanowionego. Byłyby to zjawiska niepożądane ze społecznego punktu widzenia.

Odnosząc się do naruszenia konstytucyjnego prawa własności należy wskazać, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym. Prawa konstytucyjnie chronione nie mają charakteru absolutnego (wyrok TK z 3 lipca 2001 r., K 3/01, OTK ZU nr 5/2001, poz. 125). Podmiotowe prawo konstytucyjne może być ograniczone na podstawie art. 31 ust. 3 Konstytucji, jednakże tylko wtedy, gdy spełnione są przesłanki dopuszczalności ograniczeń w korzystaniu z wolności i praw jednostki. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r. (sygn. K 2/04, OTK-A 2004/11/117) wskazano, że należą do nich: a/ ustawowa forma ograniczeń, b/ istnienie konieczności ograniczeń, przy braku innych środków skutecznie służących temu celowi, c/ funkcjonalny związek ograniczenia z realizacją wartości wskazanych enumeratywnie w art. 31 ust. 3 Konstytucji, d/ zakaz naruszania istoty danej wolności lub prawa.

Własność nie stanowi "prawa nieskończonego" (ius infinitum), tzn. wartości absolutnej niepodlegającej żadnym ograniczeniom Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może ograniczyć prawo własności, a zarzuty związane z ograniczeniem prawa własności należałoby zgłaszać w procedurze uchwalania planu. Treść prawa własności oraz zakres ochrony tego prawa zamykają się w określonych przez prawo granicach, mających swoją podstawę w przepisach ustawy zasadniczej (wyrok TK z 28 maja 1991 r. K 1/91, OTK z 1991 r. poz. 4). Skarżąca kupując nieruchomość musiała brać pod uwagę ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przepis art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z treści cytowanego przepisu wynika, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dochodzi do wiążącego podmioty władzy, w tym administracji, oraz podmioty spoza systemu władzy (osoby fizyczne i ich organizacje) ustalenia bądź zmiany przeznaczenia terenu na określony w tym planie cel (T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, komentarz do art. 4 ww. ustawy). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może w istotny sposób ograniczać prawo własności (wyrok z 15.12.2009 sygn. II SA/Gd 576/09, Lex nr 582945).

Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie narusza wskazanych w skardze przepisów art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy został zebrany prawidłowo, w zakresie objętym przedmiotem sprawy, a jego ocena nie jest dowolna. Oceniając kwestię rodzaju działalności inwestorski organ oparł się na zapisach zawartych w projekcie budowlanym, gdzie zawarto opis produkcji, a ocena tego materiału jest logiczna i przekonywująca. Sąd podziela pogląd, że nie można przyjąć, "żeby organ w drodze zaświadczenia rozstrzygał o zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem, gdyż kwestia ta (...) przynależy do kompetencji organu architektoniczno – budowlanego"

Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi