Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 970/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2008 r., wydanym w sprawie sygn. akt. VII SA/Wa 971/08, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993 r., znak: [...], zatwierdzającą plan realizacyjny i udzielającą D. i A. B. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce w L. przy ul. P. nr ew. gruntów [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zarówno organ wojewódzki, jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do treści wniosku Państwa G. o stwierdzenie nieważności, koncentrując się jedynie na błędnym oznaczeniu numeru ewidencyjnego działki inwestycyjnej w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993 r. Organy nie przeprowadziły postępowania w zakresie zbadania zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym w dacie jej wydania Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...]). Ponadto Sąd uznał, że błędne oznaczenie działki w decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. wskazanie nr [...] zamiast [...], nie stanowi - na gruncie niniejszej sprawy - podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej k.p.a.

Wojewoda [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wymienionym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 17 września 2008 r., decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993 r., znak: [...].

Po rozpatrzeniu odwołania D. B., od wymienionej decyzji Wojewody [...], zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], którą organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ przywołał treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – i zauważył, że rozstrzygając przedmiotową sprawę był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt. VII SA/Wa 971/08. Ponadto zauważył, że sporna inwestycja została zaprojektowana na obszarze oznaczonym w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...], symbolem A 2.1. i przywołał treść zapisów planu dotyczących tego oznaczenia. Następnie organ II instancji wskazał, że biorąc pod uwagę przywołane zapisy miejscowego planu należało uznać, iż projektowana inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego, jest zgodna z jego ustaleniami. W szczególności, w zapisach planu nie znalazł potwierdzenia zarzut zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności, jakoby miejscowy plan zabraniał "prowadzenia robót polegających na rozbudowie, a wyłącznie remont w obrysie istniejącego budynku, bez powiększania jego kubatury". Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż wymieniony miejscowy plan ustala m.in. odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] relacji S.-L.-U., oznaczonej symbolem "[...]" - tj. 40 m. Zmiana tej odległości linii zabudowy od krawędzi jezdni ulicy w obrębie centrum miasta (od skrzyżowani drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr [...] do wjazdu na ulice B.) może nastąpić po zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych tj. art. 43 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 1p. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Z planu realizacyjnego wynika, iż ww. odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] nie została zachowana (wynosi ok. 17 m), w aktach sprawy brak jest zgody zarządcy drogi, o której mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Jednakże okoliczności te - w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego – nie mają charakteru kwalifikowanego naruszenia w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, gdyż sporna inwestycja dotyczy jedynie rozbudowy już istniejącego budynku mieszkalnego. Ponadto, przewidziana w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, odległość obiektów budowlanych od krawędzi jezdni drogi krajowej na terenie zabudowy miast i wsi wynosi - 10 m. Wobec powyższego stwierdzone naruszenie przewidzianej miejscowym planem linii zabudowy, nie ma charakteru rażącego naruszenia.

Argumentując swe rozstrzygnięcie organ II instancji uznał jednak, że weryfikowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993 r., znak: [...], w sposób rażący narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980, Nr 17, poz. 62 z późn. zm.). Wskazał, że z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] grudnia 1993 r. wynika, iż sporna inwestycja została zaprojektowana ścianą posiadającą otwory okienne w granicy z działką oznaczoną na planie realizacyjnym nr [...]. Ponadto, rozbudowa posiada okap wystający na odległość 105 cm (rys. rzutu więźby dachowej) oraz balkon wystający na odległość 100 cm nad działkę sąsiednią nr [...]. Takie usytuowanie rozbudowy, zdaniem organu II Instancji bezspornie narusza w sposób rażący § 12 ust. 1 warunków technicznych, jak również art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), gdyż zaprojektowanie ściany z otworami w granicy z działką sąsiednią, jak również balkonu i okapu dachu wystających nad działkę sąsiednią nr [...] (co więcej ze spadkiem w kierunku tejże działki) niewątpliwie narusza prawo własności, utrudnia jej zabudowę i powoduje kierowania wód opadowych na teren tejże działki.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył także, że pozwolenie na budowę udzielane jest wyłącznie na wniosek inwestora. W rozpatrywanej sprawie, w nagłówku wniosku o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 7 września 1993 r., jako inwestorzy zostali wskazani D. i A. B. Pod wnioskiem widnieje natomiast jedynie podpis D. B. W aktach sprawy brak jest również stosownego pełnomocnictwa dla D. B. do występowania w imieniu A. B. Powyższe oznacza zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993 r., została wydana na rzecz osoby, która z takim żądaniem nie wystąpiła.

Odnosząc się do stanowiska zajętego przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., dotyczącego rażącego naruszenia art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na udzielenie pozwolenia na budowę A. B., który nie posiadał prawa do dysponowania wnioskowaną nieruchomością na cele budowlane, organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia poczynione przez organ I instancji, nie podzielił natomiast dokonanej przez ten organ oceny charakteru naruszenia wymienionego przepisu. Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania, że organ wojewódzki wyszedł poza ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt. VII SA/Wa 971/08, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że związanie prawomocnym wyrokiem Sądu nie oznacza, że organ winien zbadać tylko kwestie wskazane przez Sąd. Za nietrafny zarzut odwołania organ uznał także zarzut dotyczący niegraniczenia działki nr [...] z działką nr [...]. Jak wynika bowiem z zatwierdzonego - kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją o pozwoleniu na budowę - planu realizacyjnego, nieruchomość odwołującej się graniczy z działką nr [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. złożyła D. B. W skardze wskazała, że organ błędnie ocenił stan faktyczny sprawy tj., że wykonana rozbudowa i nadbudowa zagraża interesom właścicieli działki gruntowej nr [...], co pozostaje w sprzeczności z rzeczywistym stanem geodezyjno - prawnym, z którego wynika, iż działka o nr [...] nie występuje w ewidencji gruntów i budynków w L., gdyż uległa podziałowi. Zdaniem skarżącej stwierdzenia organów administracji nie wskazują więc w czyje interesy godzi tak rozbudowana nieruchomość. Ponadto wskazała, że na sąsiedniej działce nie ma żadnych zabudowań oraz że planując rozbudowę uzyskała zgodę na taki sposób zabudowy swojej działki przez ówczesnego właściciela działki sąsiedniej tj. Lasów Państwowych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga D. B. nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wskazać trzeba, iż sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego z daty podejmowania kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Sąd przede wszystkim zauważa, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie wskazał, iż rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 971/08.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem.

Podkreślić należy także, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. szerzej na ten temat J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 219 i n.).

Wskazać trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 971/08 stwierdził m.in., iż organy obu instancji działające w nadzwyczajnym trybie postępowania wydały swe rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 77 i art. 107 k.p.a. Stwierdził również, że organy te nie odniosły się do treści wniosku Państwa G. o stwierdzenie nieważności, koncentrując się jedynie na błędnym oznaczeniu numeru ewidencyjnego działki inwestycyjnej w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993 r. Organy nie przeprowadziły postępowania w zakresie zbadania zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym w dacie jej wydania Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...]. Ponadto Sąd uznał, że błędne oznaczenie działki w decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. wskazanie nr [...] zamiast [...], nie stanowi - na gruncie niniejszej sprawy - podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Sąd zauważa również, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2010 r. jak i Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., zasadnie wskazał, iż tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa, które określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie prawa i postępowania administracyjnego jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa.

Stwierdzić należy, że organy obu instancji, rozpatrując ponownie sprawę w pełni zastosowały się do wytycznych tj. oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 971/08), a więc dokonały wszechstronnej oceny okoliczności danego przypadku na podstawie analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz uzasadniły zgodnie z wymogami przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stanowisko wyrażone w swoich rozstrzygnięciach, czym dodatkowo uczynił zadość wymaganiom określonym w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Stosownie do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r., organy działające w trybie nadzoru, zbadały zgodność planowanej przez skarżącą inwestycji z obowiązującym w dacie wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S., Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] i ustaliły, że sporna inwestycja została zaprojektowana na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem A 2.1. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał obszerny fragment zapisów planu dotyczących tego oznaczenia.

Mając na uwadze zapisy wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące obszaru oznaczonego symbolem A 2.1., Sąd podziela zdanie organ II instancji, że projektowana inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego, jest zgodna z jego ustaleniami. W szczególności – jak trafnie podniósł organ – w zapisach planu nie znalazł potwierdzenia zarzut zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności, jakoby miejscowy plan zabraniał "prowadzenia robót polegających na rozbudowie, a wyłącznie remont w obrysie istniejącego budynku, bez powiększania jego kubatury". Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie podniósł również, iż wymieniony miejscowy plan ustala m.in. odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] relacji S.-L.-U., oznaczonej symbolem "[...]" - tj. 40 m. Zmiana tej odległości linii zabudowy od krawędzi jezdni ulicy w obrębie centrum miasta (od skrzyżowani drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr [...] do wjazdu na ulice B.) może nastąpić po zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych tj. art. 43 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 1p. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Z planu realizacyjnego wynika, iż ww. odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] nie została zachowana (wynosi ok. 17 m), w aktach sprawy brak jest zgody zarządcy drogi, o której mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Jednakże okoliczności te nie mają charakteru kwalifikowanego naruszenia w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, gdyż sporna inwestycja dotyczy jedynie rozbudowy już istniejącego budynku mieszkalnego. Przewidziana w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, odległość obiektów budowlanych od krawędzi jezdni drogi krajowej na terenie zabudowy miast i wsi wynosi - 10 m. Wobec powyższego stwierdzone naruszenie przewidzianej miejscowym planem linii zabudowy, nie ma charakteru rażącego naruszenia.

Ponadto, zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jak i Wojewoda [...] trafnie uznał, że weryfikowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993 r., znak: [...], w sposób rażący narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Zgodnie z tym przepisem budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być bowiem sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych.

Z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] grudnia 1993 r. wynika, że sporna inwestycja została zaprojektowana ścianą posiadającą otwory okienne w granicy z działką oznaczoną na planie realizacyjnym nr [...]. Ponadto, nowoprojektowana rozbudowa posiada okap wystający na odległość 105 cm (rys. rzutu więźby dachowej) oraz balkon wystający na odległość 100 cm nad działkę sąsiednią nr [...]. Takie usytuowanie rozbudowy, bezspornie narusza w sposób rażący § 12 ust. 1 warunków technicznych. Narusza ono także w sposób rażący art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.).

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich - zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi i normami. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w ust. 1 pkt 6, obejmuje w szczególności zapewnienie dojazdu (dojścia) do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego oraz przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby (art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane).

Zaprojektowanie ściany z otworami w granicy z działką sąsiednią, jak również balkonu i okapu dachu wystających nad działkę sąsiednią nr [...] (co więcej ze spadkiem w kierunku tejże działki) niewątpliwie narusza prawo własności, utrudnia jej zabudowę i powoduje kierowania wód opadowych na teren tejże działki.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie zauważył także, że pozwolenie na budowę udzielane jest wyłącznie na wniosek inwestora. W rozpatrywanej sprawie, w nagłówku wniosku o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] września 1993 r., jako inwestorzy zostali wskazani D. i A. B. Pod wnioskiem widnieje natomiast jedynie podpis D. B. W aktach sprawy brak jest również stosownego pełnomocnictwa dla D. B. do występowania w imieniu A. B. Powyższe oznacza, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993 r., została wydana na rzecz osoby, która z takim żądaniem nie wystąpiła.

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do stanowiska zajętego przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., dotyczącego rażącego naruszenia art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przy wydawaniu decyzji z dnia [...] grudnia 1993 r., z uwagi na udzielenie pozwolenia na budowę A. B., który nie posiadał prawa do dysponowania wnioskowaną nieruchomością na cele budowlane, słusznie uznał, że prawidłowe są ustalenia poczynione przez Wojewodę [...] w tym zakresie. Zasadnie również uznał, iż nie można jednak w okolicznościach niniejszej sprawy podzielić dokonanej przez organ wojewódzki oceny charakteru naruszenia art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na skutki społeczno – gospodarcze. Prawidłowo też wyjaśnił - odnosząc się do zarzutu odwołania, że organ wojewódzki wyszedł poza ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt. VII SA/Wa 971/08 - że związanie prawomocnym wyrokiem Sądu nie oznacza, że organ winien zbadać tylko kwestie wskazane przez Sąd. Ponadto, zasadnie uznał za nietrafny zarzut odwołania dotyczący niegraniczenia działki nr [...]z działką nr [...]. Jak wynika bowiem z zatwierdzonego - kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją o pozwoleniu na budowę - planu realizacyjnego, nieruchomość odwołującej się graniczy z działką nr [...].

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.