Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 269/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1a, par.2, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust.3, art.6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 roku sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 18 kwietnia 2016 roku; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącej G. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

II SAB/Łd 269/16

Uzasadnienie

G. P. w skardze z dnia 13 września 2016 roku zaskarżyła bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w sprawie z jej wniosku o udzielenie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi G.P. wyjaśniła, że w dniu 18 kwietnia 2016 roku złożyła za pośrednictwem ePUAP pismo, w którym w trybie informacji publicznej wniosła m. in. o doręczenie jej kopii protokołu pokontrolnego NIK z kontroli, przeprowadzonej w PINB w 2009r. , dokumentu zawierającego uwagi organu do protokołu oraz zaleceń pokontrolnych NIK. W dniu 5.05.2016 otrzymała pismo, w którym organ odsyłał ją do stron internetowych NIK. Wobec tego skarżąca w dniu 23 maja ponownie zwróciła się o udzielenie informacji, uściślając jej zakres, na co ponownie organ odesłał ją do Najwyższej Izby Kontroli.

W związku z powyższym G. P. wniosła o:

1. zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi

2. orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

3. wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w przepisach

4. zwrot kosztów postępowania.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Przytaczając powołany w skardze stan faktyczny organ wskazał, że po otrzymaniu skargi udzielił żądanej informacji i doręczył żądane dokumenty, wskazywane w skardze.

Skarżąca przyznała powyższą okoliczność w piśmie procesowym z dnia 2 stycznia 2017 roku. Jednocześnie G. P. złożyła wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi w ustawowym terminie. Wiosek ten podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona w znacznej części. .

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobligowany był udostępnić informację publiczną na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – powoływana także jako: "ustawa", u.d.i.p., a tego nie uczynił i jednocześnie nie wydał stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy informacji nie udzielono z przyczyn zawinionych czy niezawinionych. Udostępnienie informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Obie te kwestie w sprawie są niesporne.

Przy czym stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. Bez znaczenia przy tym pozostaje, czy w posiadaniu tych dokumentów jest również inny organ. Tymczasem taki tok rozumowania przyjął organ, odsyłając skarżącą do NIK, który żądaną informację wytworzył. Jednakże nie zwalniało to PINB w obowiązku udzielenia informacji, zwłaszcza, że jak przyznał przedstawiciel organu na rozprawie, na stronie internetowej NIK znajdowała się jedynie informacja zbiorcza o prowadzonych kontrolach.

Bezsporne jest, że skarżąca żądaną informację uzyskała, jednakże z uchybieniem ustawowego terminu, już po wniesieniu skargi, co przesadza o zasadności zarzutu bezczynności organu. Wniosek o informację został złożony w dniu 18 kwietnia 2016 roku, zaś odpowiedzi organ udzielił dopiero pismem z dnia 30 września 2016 roku.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga okazała się zasadna, bowiem do dnia jej wniesienia organ pozostawał bezczynny. Jednakże z uwagi na fakt udostępnienia informacji, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Dlatego działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, czemu dał wyraz w pkt 1 sentencji wyroku.

Stosownie do brzmienia art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekając o bezczynności sąd rozstrzyga również o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Użycie w zdaniu drugim art. 149 § 1a p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do dokonania określonej czynności. Oceniając stan faktyczny sprawy uznać należy bezczynność PINB w Ł. miała charakter rażącego naruszenia prawa, o czym sąd orzekł w pkt 2 sentencji. Organ bowiem zupełnie bezpodstawnie odmawiał udzielenia informacji, która bez wątpienia jest informacją publiczną i która była w jego posiadaniu.

Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł, uznając, że jest ona adekwatna do stopnia zawinienia organu. Nie bez znaczenia jest i to, że organ, wprawdzie po otrzymaniu skargi, ale udzielił żądanej informacji. Wysokość grzywny stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. może sięgać dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia, jednakże zawarte w skardze żądanie tak wysokiej grzywny w realiach rozpoznawanej sprawy nie ma w ocenie sądu żadnego uzasadnienia.

Zasadny jest wniosek o zwrot kosztów postępowania, jako że zostały one wywołane bezczynnością organu, dlatego na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 3 wyroku.

Natomiast zupełnie pozbawione podstaw jest żądanie odrzucenia skarg, zawarte w odpowiedzi na skargę. Argumentów za takim rozstrzygnięciem nie zawiera uzasadnienie odpowiedzi na skargę, nie usprawiedliwiają go również okoliczności sprawy. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1p.p.s.a. sąd odrzuca skargę:

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;

6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała, nadto podkreślić wypada, że spełnienie żądań strony po wniesieniu skargi nie stanowi podstaw do jej odrzucenia.

Z uwagi na powyższe należało orzec jak w sentencji wyroku.

a.tp.