Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 368/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 56 par 1 ust. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 18, art. 97 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi B. spółki z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił postępowanie w sprawie wniesionych przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością A. zarzutów do prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia podano, że pismo zawierające zarzuty , złożone w dniu [...], zostało podpisane przez Prezesa zarządu spółki – G. K. oraz członka zarządu – G. W. Jednak na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Lublinie XI Wydział Gospodarczy z dnia 12 września 2006r. G. W. został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego jako członek zarządu spółki, a w jego miejsce wpisano J. F. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Sąd Rejonowy w Lublinie postanowieniem z dnia 21 października 2001r,. a apelacja została odrzucona na mocy postanowienia tego sądu z dnia 17 listopada 2006r. Ponieważ od postanowienia z dnia 17 listopada 2006r. złożono środki odwoławcze, Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że w sprawie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy w Lublinie sprowadzającego się do ustalenia osób uprawnionych do reprezentacji spółki.

Po rozpoznaniu zażalenia spółki postanowieniem z dnia [...] nr. [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem. Według organu odwoławczego ocena wyrażona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego co do istnienia przesłanki zawieszenia postępowania jest błędna. Organ odwoławczy zaznaczył wprawdzie, że w dniu składania zarzutów, a więc [...], G. W. był już wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego, ale postanowienie sądu o wykreśleniu nie było prawomocne. Oznacza to, że w dniu składania wniosku spółka była reprezentowana w sposób właściwy. Organ odwoławczy podkreślił, że przy rozpatrywaniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postępowanie prowadzone przez sąd w przedmiocie zmian w składzie zarządu spółki nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art.97 § 1 pkt.4 kodeksu postępowania administracyjnego. Brak przesłanki zawieszenia postępowania oznacza z kolei bezprzedmiotowość postępowania w tym zakresie co skutkuje jego umorzeniem na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka A. domagała się przede wszystkim zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez Urząd Skarbowy wszczętej wnioskiem Burmistrza Miasta w R. na podstawie decyzji podatkowej w podatku od nieruchomości z dnia [...] nr. [...]. W jej przekonaniu w wydanych postanowieniach organy rozważały jedynie kwestię prawidłowej reprezentacji spółki, zaniechały natomiast rozpatrzenia zasad prowadzenia egzekucji na podstawie decyzji podatkowej wydanej z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej. W mniemaniu skarżącej decyzje podatkowe określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wydane przez Urząd Miasta w R. nie są prawomocne, zawierają błędy i wady prawne. Polegają one na zaniechaniu dokonania podstawowych czynności związanych z określeniem stanu faktycznego nieruchomości , budynków i budowli , których jest właścicielem i użytkownikiem wieczystym. Niezgodne z prawem jest także działanie Urzędu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Należy przede wszystkim zaznaczyć, że sformułowane w skardze zarzuty nie dotyczą zaskarżonego postanowienia, ale odnoszą się do, zdaniem skarżącej spółki, wadliwej decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości stanowiącej podstawę prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. Kwestia ta nie był jednak w ogóle przedmiotem rozważań organów egzekucyjnych , które skupiły się na zagadnieniu właściwej reprezentacji spółki, upatrując w wątpliwościach związanych ze składem zarządu skarżącej spółki powodu zawieszenia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nie oznacza to jednak, że sąd zwolniony jest od rozpatrzenia skargi. Stosownie bowiem do art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr.153, poz.1270 ze zmianami ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy konkretny zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy podnieść przede wszystkim ,że art.56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn. Dz.U z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zmianami ) nie przewiduje możliwości zawieszenia postępowania , gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd , o czym stanowi art.97 § 1 pkt.4 kpa. Możliwość stosowania tego przepisu w postępowaniu egzekucyjnym jak się zdaje, organy wywodzą z treści art.18 wspomnianej ustawy według którego jeśli jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Pogląd ten nie jest zasadny. W orzecznictwie sądowym wyrażane jest stanowisko, sprowadzające się do stwierdzenia, że art. 97§1 pkt.4 kpa w związku z art.18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie tworzą samodzielnej podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 14 października 1998r. III SA 762/97 , wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1998r I SA/Lu 369/97 ). Podkreśla się przy tym, że nakaz odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczy jedynie kwestii nie objętej wprost unormowaniem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W wyroku z dnia 8 listopada 2004r. ( III SA 2376/03 LEX nr 164519) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wprost stwierdził, że przepis art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odsyła wprawdzie do uregulowania zawartego w k.p.a. nakazując jego odpowiednie stosowanie, jednakże dotyczy to kwestii nieujętych wprost unormowaniem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tymczasem jej art. 56 wylicza w sposób wyczerpujący okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z tego względu nie mogą być brane pod uwagę inne okoliczności nie wskazane w tym przepisie, a wskazane przykładowo w art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. Ocena ta znajduje potwierdzenie także w literaturze , gdzie wskazuje się , że przepisy postępowania administracyjnego powinno się stosować przy uwzględnieniu specyfiki unormowań postępowania egzekucyjnego w administracji (Roman Hauser, Andrzej Skoczylas Glosa do wyroku NSA z dnia 14 marca 2001r. I SA 439/00 OSP 2002/6/76). Zwraca się także uwagę, że wykorzystaniu art.18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sprzeciwiają się elementy konstrukcyjne zagadnienia wstępnego w rozumieniu k.p.a ( System egzekucji administracyjnej pod redakcją Janusza Niczyporuka, Sławomira Fundowicza i Joanny Radwanowicz Wyd.BECKA Warszawa 2004 str.267 ). Skłaniając się do powyższej argumentacji, zaznaczyć trzeba, że zastosowania przepisu art.97 § 1 pkt.4 k.p.a nie można upatrywać w treści art.56 § 1ust.5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowiącym, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Podzielić należy bowiem pogląd, że przepis ten odwołuje się do przepisów innych ustaw przewidujących expressis verbis możliwość lub obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego ( Piotr Przybysz Postępowanie egzekucyjne w administracji – Wydawnictwo Prawnicze LEXIS NEXIS Warszawa 2003 str.75 ). Powyższe uwagi skłaniają zatem do wniosku, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie miało oparcia w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uzasadnionym było zatem uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania przed organem I instancji w tym zakresie jako bezprzedmiotowego. Mimo zatem błędnego uzasadnienia zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.