Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 473/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 108
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.
article: art. 154 par. 1, art. 286 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Celnej w B. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] marca 2011 roku w sprawie sygn. [...] - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona w następującym stanie faktycznym.

Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] Dyrektor Izby Celnej w B. wymierzył rachmistrzowi celnemu M. G. – starszemu kontrolerowi celnemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Szef Służby Celnej orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] października 2010 r. znak [...], wydanym na skutek odwołania M. G. od orzeczenia pierwszoinstancyjnego, utrzymał je w mocy. Na powyższe orzeczenie organu II instancji M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., która została zarejestrowana pod sygnaturą [...]. Wyrokiem z dnia [...] marca 2011 r. uchylono kwestionowane orzeczenie oraz orzeczenie organu I instancji. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 3 maja 2011 r. W dniu 3 czerwca 2011 r. wpłynął wraz z aktami sprawy do Szefa Służby Celnej, natomiast do Izby Celnej w B. w dniu [...] czerwca 2011 r.

W dniu 11 kwietnia 2011 r. M. G. wezwał organ, na mocy art. 154 § 1 zw. z art. 152 i 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do wykonania rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 powyższego wyroku w którym stwierdzono, że "zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości", poprzez przywrócenie go do służby. Pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r. organ poinformował M. G., że w związku z treścią wyroku WSA w W., przywraca go do służby stałej w Izbie Celnej w B., jako miejsce pełnienia służby wyznaczono: II Referat Grupy Mobilnej w A. w Wydziale Zwalczania Przestępczości, na stanowisku służbowym: młodszy specjalista Służby Cywilnej, stopień służbowy: rachmistrz celny. W związku z tym pismem zainteresowany ponownie wezwał organ do wykonania pkt 2 wyroku, który według niego oznacza, że orzeczona kara dyscyplinarna nie podlega wykonaniu w całości i podał, że z zapisu tego wynika, iż przywrócenie do służby nie może łączyć się z obniżeniem pełnionego stanowiska służbowego (pismo z dnia 9 maja 2011 r.). W odpowiedzi na pismo organ poinformował zainteresowanego, że powierzone mu stanowisko stanowi wykonanie art. 108 ustawy o Służbie Celnej (pismo z dnia 16 czerwca 2011 r.).

Następnie zainteresowany w dniu 21 czerwca 2011 r. złożył skargę do sądu administracyjnego na Dyrektora Izby Celnej w B. zarzucając niewykonanie przedmiotowego wyroku WSA w W. W uzasadnieniu wywiódł, że uchylona tym wyrokiem kara dyscyplinarna wydalenia ze służby faktycznie została zamieniona przez organ na karę przeniesienia na niższe stanowisko. Skarżący wniósł o wyegzekwowanie od organu wykonania wyroku WSA w W., zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych i ukaranie organu karą grzywny na podstawie art. 154 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej, bowiem wniesionej z naruszeniem art. 154 § 1 p.p.s.a., tj. bez uprzedniego wezwania Szefa Służby Celnej, jako właściwego organu do wykonania przedmiotowego wyroku. A ponadto wniesionej z naruszeniem art. 54 § 1 p.p.s.a., bowiem skierowano ją przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w B. czyli przeciwko organowi, który nie uczestniczył w postępowaniu przed WSA w W. oraz z naruszeniem art. 59 p.p.s.a., albowiem właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest WSA w W., bo stroną tego postępowania był Szef Służby Celnej. Kolejnymi pismami procesowymi organ informował Sąd na jakim etapie jest ponownie toczące się postępowanie dyscyplinarne i tak pismem z dnia 3 sierpnia 2011 r. poinformowano, że wyznaczono funkcjonariusza celnego do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, następnie pismem z dnia 7 października 2011 r. poinformowano, że postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone, kolejnym pismem z dnia 22 marca 2012 r. organ poinformował, że w sprawie nie zostało jeszcze wydane orzeczenie dyscyplinarne z uwagi na brak możliwości przesłuchania obwinionego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności przed merytoryczną oceną skargi, należy wypowiedzieć się w kwestii dotyczącej stanowiska organu, zgodnie z którym skarga powinna być odrzucona, bo wezwanie do wykonania wyroku WSA w W. z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...] powinno być skierowane do Szefa Służby Celnej jako strony tego postępowania a co za tym idzie organu właściwego do jego wykonania oraz z tego powodu, że sądem właściwym w sprawie powinien być WSA w W. Stanowisko organu jest błędne. Istotnie stroną postępowania przed WSA w W. był Szef Służby Celnej, bo to jego orzeczenie, jako organu II instancji, zostało zaskarżone do tego sądu. Wyrokiem z dnia [...] marca 2011 r. uchylono zarówno orzeczenie Szefa Służby Celnej jako i orzeczenie organu I instancji – Dyrektora Izby Celnej w B. Oznacza to, że sprawa dyscyplinarna M. G. powinna być od początku ponownie rozpatrzona przez ww. organy – w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Celnej w B. a następnie na skutek ewentualnego odwołania przez Szefa Służby Celnej, jako organ II instancji. Organem właściwym do wykonania tego wyroku jest zatem Dyrektor Izby Celnej w B. a nie Szef Służby Celnej. Tym samym, zgodnie z główną zasadą dotyczącą określania właściwości miejscowej sądu administracyjnego wyrażoną w art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), właściwym do rozpoznania sprawy niniejszej jest WSA w B. a nie w W., czyli sąd na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, zobowiązany do wykonania wyroku. W przypadku skarg nie niewykonanie wyroku w prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wprowadzono żadnych wyjątków od tej zasady. O tym, że organ przeczy sam sobie twierdząc, iż wykonanie wyroku WSA w W. należy do Szefa Służby Celnej, świadczy to, że na skutek tego wyroku ponowne postępowanie dyscyplinarne toczy się przed Dyrektorem Izby Celnej w B. Dowodem na to są kolejne pisma tego organu informujące Sąd o etapach prowadzonego postępowania. W konsekwencji stwierdzić należy, że skarżący wzywając pismami z dnia 11 kwietnia 2011 r. i 9 maja 2011 r. Dyrektora Izby Celnej w B. do wykonania wyroku WSA w W. spełnił warunek formalny skargi na niewykonanie wyroku, tj. przed jej wniesieniem do sądu administracyjnego pisemnie wezwał właściwy organu do jego wykonania.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona (...) może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W postępowaniu opartym na art. 154 § 1 p.p.s.a. zakres kognicji sądu ograniczony został do zbadania, czy organ w zakreślonym terminie wykonał wytyczne sądu i ewentualnie do wymierzenia grzywny, jeśli uchybień nie zlikwidowano. Przy czym zgodnie z treścią art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji – art. 286 § 1 p.p.s.a. Z powyższej regulacji wynika, że obowiązek organu do wykonania wyroku powstaje w momencie zwrotu przez sąd akt temu organowi.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna przede wszystkim dlatego, że na datę jej wniesienia (21 czerwca 2011 r.) organ zobowiązany do wykonania wyroku WSA w W. nie dysponował jeszcze aktami sprawy. Wyrok ten wraz z aktami sprawy do Izby Celnej w B. wpłynął w dniu 27 czerwca 2011 r. i dopiero od tego dnia powinien być liczony termin jej ponownego załatwienia. Ponadto podać należy, że wbrew temu co wywodzi skarżący, z treści wyroku uchylającego orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby nie wynika obowiązek organów do zatrudnienia skarżącego na stanowisku zajmowanym przed orzeczeniem kary dyscyplinarnej. Z treści takiego wyroku wynika dla organów obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego z uwzględnieniem wytycznych co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku. Jak wynika z pism informujących nadesłanych przez Dyrektora Izby Celnej w B., organ ten bezpośrednio po otrzymaniu wyroku wraz z aktami sprawy przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy dyscyplinarnej. Konsekwencje wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby w sferze zatrudnienia funkcjonariusza określa art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Cywilnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, kierownik urzędu niezwłocznie wyznacza funkcjonariuszowi stanowisko służbowe zgodne z jego kwalifikacjami i dotychczasowym przebiegiem służby oraz określa termin podjęcia służby, miejsce pełnienia służby oraz stopień służbowy i uposażenie nie niższe od dotychczasowego. Jak wynika z treści pism organu z dnia 28 kwietnia 2011 r. i z 9 maja 2011 r. w związku z treścią wyroku WSA w W., przywrócono skarżącego do służby stałej w Izbie Celnej w B., jako miejsce pełnienia służby wyznaczono: II Referat Grupy Mobilnej w A. w Wydziale Zwalczania Przestępczości, na stanowisku służbowym: młodszy specjalista Służby Cywilnej, stopień służbowy: rachmistrz celny. Powierzone mu stanowisko stanowi wykonanie art. 108 ustawy o Służbie Celnej. Kwestie dotyczące tego czy postępowanie organu dotyczące przywrócenie skarżącego do służby było merytorycznie poprawne nie podlegają kontroli w sprawie niniejszej która toczy się w przedmiocie niewykonania wyroku.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.