Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 350/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2, art. 182 par. 2, art. 183 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 90
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 433/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 433/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. Spółki z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] września 2018 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Marszałek Województwa Lubelskiego udzielił A. Sp. z o.o. w T. (dalej "skarżąca") zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej B. – C. przez D..

Burmistrz Miasta C. poinformował Marszałka Województwa Lubelskiego, że z dniem [...] marca 2018 r. skarżącej wypowiedziano w trybie natychmiastowym umowę z [...] marca 2018 r. na korzystanie z przystanku autobusowego w C. przy ul. [...] Przystanek ten był ujęty w rozkładzie jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia udzielonego skarżącej.

Organ wezwał skarżącą do przedłożenia aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z ww. przystanku, w terminie 7 dni, czego skarżąca nie wykonała.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Marszałek Województwa Lubelskiego cofnął zezwolenie z [...] sierpnia 2015 r.

Wskazał, że jednym z warunków udzielenia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym było posiadanie potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z m.in. przystanku zlokalizowanego w C. przy ul. [...], należącego do Miasta C.. Wobec niepotwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z ww. przystanku, zezwolenie podlegało cofnięciu na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 470; dalej "u.t.d.").

Decyzją z [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej "SKO", "organ") utrzymało w mocy powyższą decyzję.

Zdaniem SKO, skarżąca przestała spełniać wymogi niezbędne do realizacji zezwolenia z [...] sierpnia 2015 r. Strona nie przedłożyła potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania ze wszystkich przystanków wskazanych w zezwoleniu, co było podstawą obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na mocy art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d.

WSA w Lublinie oddalił skargę spółki na powyższą decyzję.

Sąd podzielił zastosowanie i interpretację przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. dokonane przez organ, ponieważ z – niepodwżonego przez stronę – stanu faktycznego wynikało, że skarżąca nie legitymowała się prawem do korzystania z opisanego powyżej przystanku autobusowego. Miasto C. wypowiedziało bowiem skutecznie umowę regulującą sposób dysponowania terenem i przystankiem stanowiącym własność tej gminy. Pomimo wezwania do przedłożenia aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z ww. przystanku, spółka nie udzieliła tych informacji. Nie było więc obiektywnych podstaw do przyjęcia, że nie doszło do natychmiastowego rozwiązania umowy z [...] marca 2018 r.

Zdaniem WSA, bez znaczenia była okoliczność, że spółka na etapie postępowania odwoławczego dołączyła umowę z [...] sierpnia 2018 r. zawartą z Burmistrzem Miasta C. dotyczącą uzgodnienia korzystania z przystanków od [...] września do [...] grudnia 2018 r. Nowa umowa nie mogła sanować stwierdzonego braku zezwolenia w zakresie korzystania z przystanku we wcześniejszym okresie. Sąd podkreślił, że spółka wykazała swoją aktywność dopiero po wydaniu decyzji o cofnięciu zezwolenia.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przez organ art. 7, art. 8 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a.").

W ocenie WSA, bezpodstawny był zarzut, że zaskarżoną decyzję wydano z obrazą art. 90 u.t.d., określającego sposób postępowania organu w razie negatywnego wyniku kontroli. Sąd wskazał, że pismem z [...] kwietnia 2018 r. organ pierwszej instancji wezwał spółkę do przedłożenia aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanku autobusowego, a tym samym umożliwił stronie udowodnienie, że spełnia ona nadal warunki zastrzeżone w udzielonym zezwoleniu. Samo wezwanie i wyznaczenie ewentualnego terminu na usunięcie uchybień, czy wykazanie, że spełnione są wymogi ustawy, nie wystarczy do cofnięcia zezwolenia. Spółka nie może skutecznie zarzucać, że naruszono art. 24 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 90 u.t.d. w sytuacji, gdy nie podjęła ona żadnych czynności w odpowiedzi na wezwanie organu. Nie zareagowała ani na wystąpienie organu z [...] kwietnia 2018 r., ani na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, ani nie przejawiła żadnej aktywności również po uzyskaniu informacji organu z [...] maja 2018 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie cofnięcia zezwolenia. W tych warunkach Sąd uznał, że nie można zarzucać organowi, że cofnął zezwolenie, mimo że nie sprawdził wcześniej i nie podjął żadnych czynności kontrolnych w celu ustalenia, czy przedsiębiorca spełniał warunki udzielonego zezwolenia. Organ wyczerpał więc obligatoryjny etap postępowania dyscyplinującego przedsiębiorcę oraz ostrzegający go o możliwości cofnięcia zezwolenia. Choć u.t.d. nie określa, w jakim terminie przewoźnik zobowiązany jest do wykazania, że nadal spełnia odpowiednie wymogi, to spółce zapewniono odpowiednie terminy do obrony jej interesów i podjęcia czynności naprawczych.

Zdaniem Sądu, Marszałek Województwa Lubelskiego nie miał obowiązku poszukiwania dowodów świadczących o nieskuteczności wypowiedzenia umowy z dniem [...] marca 2018 r. Pismo Burmistrza Miasta C. jasno wskazywało na fakt zawarcia umowy dotyczącej korzystania z przystanku oraz wymieniało przyczyny, które doprowadziły do rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym, bez okresu wypowiedzenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej "p.p.s.a.") zarzuciła naruszenie:

1. przepisu prawa materialnego, a to przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. przejawiające się wyrażeniem błędnego poglądu prawnego, że czasowe, faktyczne bezumowne korzystanie z przystanku autobusowego ujętego w rozkładzie jazdy – załączniku do zezwolenia na realizacje regularnych przewozów w transporcie drogowym – prowadzi do zmiany warunków realizacji zezwolenia, skutkując możliwością cofnięcia zezwolenia, w sytuacji gdy wskazany załącznik do zezwolenia obejmuje jedynie rozkład jazdy – wynika zatem z niego, z jakich przystanków przewoźnik będzie faktycznie korzystał – co nie ulega zmianie, w przypadku czasowego, faktycznego bezumownego korzystania z przystanku autobusowego ujętego w rozkładzie jazdy;

2. przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 90 u.t.d. przejawiające się wyrażeniem błędnego poglądu prawnego, że właściwym zastosowaniem wyżej wskazanych przepisów, jest cofnięcie zezwolenia bez dokonania jakichkolwiek czynności kontrolnych w zakresie ewentualnego usunięcia wytkniętych przewoźnikowi naruszeń, w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. w związku z art. 90 przedmiotowej ustawy wymaga, aby organ po wezwaniu do usunięcia uchybień i udzielenia terminu na poprawę, a przed cofnięciem zezwolenia obligatoryjnie sprawdził, zatem dokonał czynności kontrolnych, czy przedsiębiorca nadal narusza warunki zezwolenia;

3. przepisów prawa materialnego, art. 90 u.t.d. przejawiające się wyrażeniem błędnego poglądu prawnego, że sanowanie przez stronę wytkniętych przez organ nieprawidłowości już po dokonanym przez organ wezwaniu do ich usunięcia, a przed wydaniem przez organ decyzji ostatecznej jest bezskuteczne, w sytuacji gdy ustawa nie określa, w jakim terminie przewoźnik zobowiązany jest do wykazania, że nadal spełnia prawem przewidziane wymogi, biorąc zaś pod uwagę, że organ administracji załatwia sprawę administracyjną wedle stanu rzeczy z dnia jej wydania, uznać należy, że wykazanie spełniania przez przewoźnika określonego rodzaju wymogów możliwe jest do momentu zakończenia toczącego się postępowania administracyjnego;

4. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 145 § 1 lit a oraz lit c p.p.s.a. przejawiające się nieuchyleniem decyzji SKO w Lublinie z [...] września 2018 r. i poprzedzającej jej wydanie decyzji Marszałka Województwa Lubelskiego z [...] czerwca 2018 r. o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej B. – C. przez D., w sytuacji gdy postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej przeprowadzone zostało z naruszeniem:

a) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przejawiającym się niedokonaniem przez organ I i II instancji jakiejkolwiek czynności dowodowej, w toku wszczętego postępowania administracyjnego, skutkujące zaniechaniem poczynienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń;

b) art 24 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 90 u.t.d. przejawiające się wyrażeniem przez organy obydwu instancji błędnego poglądu w zakresie interpretacji przepisów art. 24 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 90 u.t.d., polegającego na uznaniu, że po wezwaniu przedsiębiorcy do usunięcia wytkniętych mu naruszeń, a przed cofnięciem zezwolenia nie zachodzi potrzeba sprawdzenia, czy uchybienia zostały usunięte, w sytuacji gdy samo wezwanie i udzielenie terminu na usunięcie uchybień nie wystarczy dla cofnięcia zezwolenia, a konieczne jest sprawdzenie, czy uchybienie zostało usunięte;

c) art. 90 u.t.d. przejawiającym się uznaniem bezskuteczności dokonania przez przewoźnika sanowania wytkniętego mu przez organ braku, jakie miało miejsce bezpośrednio przed wydaniem przez organ decyzji ostatecznej.

W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ w terminie wynikającym z tego przepisu nie zażądał jej przeprowadzenia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, wedle art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną przez A. spółkę z o.o. skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, co oznacza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wobec oparcia jej na obu podstawach kasacyjnych, które mają komplementarny charakter, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaszły podstawy, aby rozpoznać je łącznie. Tym niemniej zauważyć trzeba, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Tego zaś w tej sprawie w odniesieniu do zarzucanych naruszeń przepisów postępowania nie uprawdopodobniono. Zarzuty te, wobec ich deficytów, nie mogły być uznane za skuteczne.

Podkreślić trzeba, że skarżąca Spółka nie podważyła skutecznie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń organu, zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji, że nie uzgodniono zasad korzystania z przystanku C. przy ul. [...], który był ujęty w rozkładzie jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia udzielonego temu przewoźnikowi oraz że nie zgłoszono wniosku o zmianę posiadanego zezwolenia. Bez znaczenia jest okoliczność, że skarżąca na etapie postępowania odwoławczego złożyła do akt sprawy administracyjnej umowę z [...] sierpnia 2018 r. zawartą z Burmistrzem Miasta C., dotyczącą uzgodnienia korzystania z przystanków w okresie od [...] września do [...] grudnia 2018 r. Nowa umowa w tym przedmiocie tworzyła wprawdzie nową sytuację prawną strony, ale dopiero od [...] września 2018 r. (na 3 dni przed rozstrzyganiem sprawy przez organ odwoławczy).

W świetle zarzutów kasacyjnych bezsporne obecnie jest, że Miasto C. skutecznie w trybie natychmiastowym z dniem [...] marca 2018 r. wypowiedziało skarżącej spółce umowę z [...] marca 2018 r. regulującą sposób korzystania z ww. przystanku. Marszałek Województwa Lubelskiego pismem z [...] kwietnia 2018 r. wezwał przewoźnika do przedłożenia aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania ze wskazanego wyżej przystanku autobusowego, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Skarżąca spółka nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie, co skutkowało wszczęciem postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej B. – C. przez D., o czym organ powiadomił przewoźnika pismem z [...] maja 2018 r.

Skarżąca spółka po wydaniu przez organ I instancji decyzji o cofnięciu ww. zezwolenia na etapie postępowania odwoławczego złożyła do akt sprawy administracyjnej umowę z dnia [...] sierpnia 2018 r. zawartą z Burmistrzem Miasta C., dotyczącą uzgodnienia korzystania z przystanku w C. przy ul. w [...] w okresie od [...] września do [...] grudnia 2018 r.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie przepisów art. 24 ust. 4 pkt 2 i art. 90 u.t.d. należy stwierdzić, że z punktu widzenia wskazanych wyżej ustaleń stanu faktycznego niezakwestionowanych zarzutami skargi kasacyjnej uznać należy je za pozbawione uzasadnionych podstaw.

W myśl art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja o cofnięciu zezwolenia podmiotowi, który naruszył warunki, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określone w zezwoleniu – należy do tzw. decyzji związanych, które w przeciwieństwie do decyzji uznaniowych charakteryzują się tym, że nie zostawiają organowi administracyjnemu luzu decyzyjnego co do wyboru konsekwencji prawnych wynikających z normy prawnej podczas stosowania jej do danego stanu faktycznego. Imperatywne sformułowanie w cytowanym przepisie nakazu cofnięcia zezwolenia (verba legis: "cofa się") sprawia, że – z woli samego prawodawcy – właściwe organy zostały pozbawione jakiejkolwiek swobody w tym zakresie. Cofnięcie zezwolenia powinno być orzeczone (a nie "może być orzeczone")` w razie ujawnienia faktu naruszenia lub zmiany (przez przewoźnika) jakichkolwiek warunków, na jakich zezwolenie zostało udzielone lub określonych w tymże zezwoleniu.

W przypadku decyzji sankcyjnej, związanej, zaistnienie przesłanek, które były niezgodne z warunkami określonymi w udzielonym przewoźnikowi zezwoleniu i przepisach ustawy o transporcie drogowym, dotyczących zasad wykonywania przewozów regularnych osób, zobowiązuje organ do zastosowania określonego skutku, co jednakże nie oznacza, że na etapie ustalania stanu faktycznego dotyczącego spełnienia przesłanek nie powinno dojść do ocen i kwalifikacji okoliczności faktycznych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 203/05).

Niewątpliwie powołane wyżej uregulowanie niejednokrotnie mogłoby prowadzić do drastycznie surowych konsekwencji w postaci cofnięcia zezwolenia nawet przy najmniejszym naruszeniu warunków zezwolenia. Aby złagodzić tę surowość, ustawodawca wprowadził art. 90 u.t.d.

Zgodnie z powołanym przepisem w wyniku kontroli stwierdzającej uchybienia organ udzielający zezwolenia:

1/ wzywa przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie,

2/ cofa zezwolenie z zachowaniem warunków z art. 24 ust. 4-6 u.t.d.

Chodzi o to, aby przedsiębiorca przed odebraniem mu prawa do prowadzenia działalności transportowej wymagającej zezwolenia był wyraźnie powiadomiony o tym, że organ udzielający zezwolenia nie będzie tolerować nieprawidłowości, daje termin na wprowadzenie zmian i poprawę, a w przypadku niezastosowania się do wymagań – cofnie zezwolenie.

Ustawodawca wprowadził zatem obowiązek wezwania przedsiębiorcy do usunięcia uchybień i wyznaczenia mu w tym celu stosownego terminu. Wezwanie przedsiębiorcy do usunięcia naruszeń w określonym terminie jest więc obligatoryjnym etapem postępowania, który musi być przeprowadzony przed cofnięciem zezwolenia.

Już z literalnego brzmienia art. 90 u.t.d. wynika, że samo wezwanie i udzielnie terminu na usunięcie uchybień nie wystarczy do cofnięcia zezwolenia. Prawidłowe zastosowanie art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. w związku z art. 90 u.t.d. wymaga, aby organ po upływie udzielonego terminu sprawdził, czy uchybienia zostały usunięte. Dopiero, gdy kontrola wykaże, że mimo wezwania do usunięcia uchybień i udzielenia terminu na poprawę przedsiębiorca nadal narusza warunki zezwolenia, organ cofa zezwolenie. Inne rozumienie powołanego przepisu pozbawiłoby go jakichkolwiek walorów prawnych i praktycznego sensu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1086/04).

W świetle bezspornych okoliczności sprawy należy uznać, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia przepisów art. 24 ust. 4 pkt 2 i art. 90 u.t.d. i ich zastosowanie w rozpoznawanej sprawie są prawidłowe. Należy uznać, że skarżąca spółka nie legitymowała się prawem do korzystania z przystanku autobusowego położonego w C., przy ul. [...], nie posiadała potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z tego obiektu dokonanego z jej właścicielem. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 u.t.d. uzgodnienie to jest jednym z dokumentów, których dołączenie wymagane jest przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym.

Dodać też należy, że słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że wezwanie skierowane przez organ I instancji do skarżącej spółki w dniu [...] kwietnia 2018 r. spełniało wymogi określone w art. 90 u.t.d. Zawierało bowiem wezwanie do przedłożenia przez skarżącą spółkę aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanku autobusowego położonego w C., przy ul. [...], ujętego w rozkładzie jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia udzielonego temu przewoźnikowi oraz termin do jego przedłożenia. W wyznaczonym przez organ terminie skarżąca spółka nie przedłożyła żadnego dokumentu, nie udzieliła też żadnych wyjaśnień w sprawie potwierdzenia uzgodnienia i zasad korzystania ze spornego przystanku autobusowego niezbędnego do należytej obsługi pasażerów ani też nie wniosła o przedłużenie wyznaczonego terminu

W zaistniałej zatem sytuacji faktycznej, wobec niespełnienia przez skarżącą spółkę ustawowych warunków udzielonego przez Marszałka Województwa Lubelskiego [...] lipca 2015 r. zezwolenia, a także wobec bierności przewoźnika, organ prawidłowo wszczął postępowanie i wydał decyzję o cofnięciu zezwolenia.

Naczelny Sąd Administracyjny – wbrew odmiennemu zapatrywaniu wyrażonemu w skardze kasacyjnej – w pełni akceptuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przedłożona przez skarżącą kasacyjnie umowa zawarta z Burmistrzem Miasta C., dotycząca uzgodnienia korzystania z przystanków w okresie od [...] września do [...] grudnia 2018 r., nie może stanowić o sanowaniu stwierdzonego braku uzgodnienia w zakresie korzystania z przystanku we wcześniejszym okresie, jaki zaistniał po rozwiązaniu umowy z [...] marca 2018 r. W żadnej mierze nie świadczy również o tym, że skarżąca wypełniła wezwanie skierowane do niej [...] kwietnia 2018 r. Twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że organ zaniechał kontroli, czy skarżąca spółka wypełniła warunki wskazane w wezwaniu wprost, przeczy dokonanym ustaleniom faktycznym, z których to w sposób jednoznaczny wynika, że przewoźnik w terminie wyznaczonym nie przedłożył żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że posiada uprawnienie do korzystania ze spornego przystanku. Przedłożona przez stronę skarżącą umowa w tym przedmiocie stworzyła sytuację prawną strony, ale dopiero od [...] września 2018 r.

Uznać zatem należy, że organ I instancji, kierując wezwanie do usunięcia naruszeń i żądając przedstawienia przez skarżącą spółkę dokumentu posiadania prawa do korzystania z przystanku, w sposób prawidłowy wypełnił swój ustawowy obowiązek, który warunkuje cofnięcie zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organ przeprowadził niezbędne w sprawie dowody i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy oceniony został zgodnie z art. 80 k.p.a. Dokonane przez organ ustalenia faktyczne są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. Wskazują one jednoznacznie, że przewoźnik nie miał prawa do korzystania z przystanku w C. przy ul. [...] i nie przedstawił w wyznaczonym przez organ terminie umowy na korzystanie z niego. Trzeba zawrócić również uwagę na to, że przewoźnik naruszył także obowiązek zgłaszania na piśmie organowi zezwalającemu wszelkich zmian danych, między innymi w zakresie uzgodnień odnośnie do korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, a ponadto – obowiązek wystąpienia z wnioskiem o zmianę zezwolenia w związku ze zmianą danych w nim zawartych, dotyczących utraty możliwości korzystania z przystanków.

Mając na uwadze powyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, oddalił.