Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 221/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz,, NSA Anna Kwiatek (spr.), Protokolant specjalista Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2006 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., pozostawiające bez rozpatrzenia pismo /wniosek/ T.S. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Jak wynika z akt spawy, w dniu 31 sierpnia 2005 r. do Pierwszego Urzędu Skarbowego e wpłynął, uzupełniony pismami z dnia 12 września i 26 października 2005 r., wniosek T.S. - zarządcy sądowego nieruchomości położonej przy ul. K., o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, w zakresie podatku od towarów i usług.

Postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. /k.8 akt podatkowych/ Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 216 i art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm./ pozostawił pismo /wniosek/ skarżącego bez rozpatrzenia, z uzasadnieniem, iż T.S. nie jest osobą uprawnioną, w świetle art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej, do wystąpienia z powyższym zapytaniem. Organ wskazał, iż skarżący występuje jako zarządca sądowy nieruchomości, nie jest natomiast jej współwłaścicielem, dlatego też nie jest uprawniony do wystąpienia z zapytaniem dotyczącym poprawności nie doliczania do obciążenia z tytułu korzystania przez współwłaściciela z powierzchni we współwłasności, której jest współwłaścicielem 22% stawki podatku VAT, a powołany przez stronę art. 133 § 1 w/w ustawy nie ma w sprawie zastosowania.

Na powyższe postanowienie T.S. wniósł zażalenie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego, podtrzymując w pełni jego argumentację. Dodatkowo, odnosząc się do powołanego przez stronę w zażaleniu twierdzenia, iż skarżący jest nie tylko zarządcą ale i inkasentem w rozumieniu art. 9 Ordynacji podatkowej, albowiem pobiera on od współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości różne należności pieniężne, w tym podatki i wpłaca je do właściwego organu, podniósł, że wybór pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym /inkasenta/ nie należy do podatnika, lecz wynika z nałożonego na niego, przez przepisy prawa, obowiązku realizacji zobowiązania podatkowego za pośrednictwem takiej osoby.

Natomiast z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, nie wynika, że skarżący wykonuje czynności, które są związane z funkcją inkasenta, a postanowieniem Sądu Rejonowego II Wydział Cywilny z dnia [...]listopada 2004 r., wyznaczono skarżącego zarządcą nieruchomości zobowiązanym do wykonania określonych czynności, wśród których nie wymieniono poboru i wpłaty podatku do właściwego organu podatkowego.

Tym samym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, rozstrzygnięcie organu I instancji jest jak najbardziej prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, T.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenie art. 9, art. 14a § 1 i art.120 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm./ stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego (...) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

Jak wynika więc wprost z treści powyższego przepisu z zapytaniem o udzielenie przewidzianej w tym przepisie interpretacji może wystąpić podatnik, płatnik lub inkasent. Pojęcie podatnika, płatnika i inkasenta definiują odpowiednio art. 7, art. 8 i art. 9 Ordynacji podatkowej.

W sytuacji więc, gdy z wnioskiem o udzielenie interpretacji wystąpi podmiot nie wymieniony w art. 14a § 1, to po stronie organu podatkowego nie tylko nie powstaje obowiązek udzielenia pisemnej interpretacji, o której mowa w tym przepisie, ale organ ten nie ma też podstaw prawnych do udzielenia temu podmiotowi interpretacji.

W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o udzielenie interpretacji na podstawie art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej, w przedmiocie podatku od towarów i usług T.S. wystąpił jako zarządca nieruchomości położonej przy ul. K. –– ustanowiony na mocy postanowienia Sądu Rejonowego II Wydział Cywilny z dnia [...] listopada 2004r, sygn. akt [...]. Bezspornym więc jest, że skarżący ani podatnikiem ani płatnikiem nie jest. Jednakże, w jego ocenie posiada on przymioty trzeciego z podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o interpretację – inkasenta. Jak bowiem wywodzi zakres jego obowiązków obejmuje również pobieranie należności w tym podatków, jeśli są one należne, wpłacanie ich we właściwym terminie organom podatkowym oraz, stosownie do postanowienia Sądu wypłacanie współwłaścicielom do piętnastego dnia następnego miesiąca nadwyżki dochodów po pokryciu wydatków.

Zgodnie z powołanym powyżej art. 9 Ordynacji podatkowej inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy wybór inkasenta /pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym/ nie należy do podatnika, lecz wynika z nałożonego na tego podatnika, przez przepisy prawa obowiązku realizacji zobowiązania podatkowego za pośrednictwem inkasenta. Nawet więc jeśli, jak twierdzi skarżący, pobiera on od współwłaścicieli zarządzanej przez niego nieruchomości i wpłaca należne do organów podatkowych podatki, to pełniona przez niego w tym zakresie funkcja nie może nadawać mu przymiotu inkasenta, w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.

W tym stanie rzeczy prawidłowo organy podatkowe wywiodły, iż T.S. nie jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o udzielnie pisemnej interpretacji w niniejszej sprawie.

Na koniec wskazać należy -choć w ocenie Sądu jest to naruszenie przepisów postępowania nie mające wpływu na wynik sprawy - iż organ podatkowy I instancji rozpatrując wniosek skarżącego i uzasadniając go w sposób jaki to uczynił winien był odmówić T.S. udzielenia pisemnej interpretacji, a nie pozostawić jego pismo bez rozpatrzenia. Takiego rozstrzygnięcia nie przewidują bowiem przepisy Ordynacji podatkowej mające zastosowanie w postępowaniu z wniosku o interpretację .

Zgodnie z art. 14a § 5 Ordynacji podatkowej, do załatwienia wniosku o interpretację stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 § 1 i § 2 oraz art. 170 § 1 tej ustawy (...).

Wskazane wyżej przepisy dają podstawę organowi podatkowemu do pozostawienia wniosku o interpretację bez rozpatrzenia tylko w sytuacji /katalog zamknięty/, gdy strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od otrzymania wezwania przez organ /§ 1 art. 169/ oraz gdy nie wniosła opłat, które zgodnie z przepisami prawa powinny zostać uiszczone z góry /§ 2 art. 169/.

Skoro żadna ze wskazanych przesłanek w niniejszej sprawie nie zaistniała, to powołując się na dyspozycję art. 14a § 1 Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego powinien odmówić skarżącemu udzielenia interpretacji z przyczyn przez niego wskazanych w uzasadnieniu.

Stwierdzając jednak, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.