Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 626/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 35 ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 12, § 13, § 60
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Michał Ruszyński Protokolant starszy specjalista Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi G.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] marca 2008 r. (data wpływu) inwestor ,,A. Sp. z o.o. złożyła do Urzędu Miasta wniosek o pozwolenie na budowę zespołu zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej z usługami wbudowanymi i parkingami w poziomie piwnic na działce nr [...] oraz przebudowę zjazdów z działek [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Naczelnik Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu Miasta, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ,,A." Sp. z o.o. inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej z wbudowanymi usługami i parkingiem w poziomie piwnic na terenie działki o nr ewid. [...], z zachowaniem warunków zgodnie z art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane.

Organ stwierdził, iż spełnione zostały na gruncie niniejszej sprawy wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Podał, iż inwestor do przedmiotowego wniosku dołączył projekt budowlany wraz z wymaganymi opiniami oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ podał, iż wyrażone we wniosku zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2007 r., znak [...] o warunkach zabudowy. Ponadto do akt administracyjnych sprawy załączona została decyzja z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], w której Prezydent Miasta udzielił inwestorowi pozwolenia na rozbiórkę 9 budynków magazynowo-handlowych na terenie działki nr ewid. [...].

W toku postępowania, jak wskazał w uzasadnieniu organ, zastrzeżenia wniosła strona - ,,C" sp. z o.o. wskazując, iż realizacja dwupoziomowego parkingu na granicy z działką o nr ewid. [...] utrudni i w ogromnym stopniu podwyższy koszt realizacji planowanej inwestycji w szczególności fundamentowania i budowy ław, które nie będą wynikać z istniejących warunków gruntowych, lecz obniżenia poziomu parkingu o ok. 7 metrów poniżej istniejącego terenu. Wobec powyższego stopa fundamentowa muru oporowego przy wjeździe na parking zajmie sporą część działki spółki, a głęboki poziom fundamentów będzie narzucał jej głęboki poziom konstrukcji, co ma znaczenie dla planowanej przez stronę inwestycji. Odnosząc się do w/w uwag organ stwierdził w uzasadnieniu, iż realizacja planowanej inwestycji w zabudowie plombowej pierzejowej w znacznym stopniu wymuszona została decyzją o warunkach zabudowy, w której to określono warunki projektowanej zabudowy. Organ zapewnił, iż przed wydaniem pozwolenia na budowę sprawdzana jest zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jednocześnie organ zaznaczył, iż kwestie dotyczące strony technicznej realizacji robót nie są przedmiotem analizy przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zastrzeżenia do planowanej inwestycji wniosła też strona – G.S., która podała, iż w przypadku, gdy nowa budowa przy granicy działki sąsiada nie jest przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to wymagana jest pisemna zgoda właściciela sąsiedniej posesji na przyłączenie się oraz, że we wcześniejszej zabudowie (działka nr [...]) nie został zachowany warunek odpowiedniego naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych strony. Strona zwróciła też uwagę, iż nie została zachowana wbrew przepisom prawa odległość placów i urządzeń od linii rozgraniczających ulicę od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały i od miejsc gromadzenia odpadów, a także, iż linia zabudowy obowiązująca od strony działki nr [...] jest linią zabudowy domu strony i oddalona jest od pasa drogowego o. 12 metrów.

W odniesieniu do w/w zastrzeżeń organ wyjaśnił w uzasadnieniu, iż zgodnie z wydaną decyzją o warunkach zabudowy ustalono zaprojektowaną zabudowę jako kontynuację plombowej ciągłej pierzejowej z określeniem obowiązującej linii zabudowy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa zgoda właściciela nieruchomości sąsiedniej w przypadku budowy na granicy działki nie jest wymagana. Nadto wskazano, iż z przedstawionego opracowania czasu nasłonecznienia istniejącego budynku położonego na terenie działki nr [...] wynika, iż czas nasłonecznienia w/w pomieszczeń mieszkalnych jest zachowany i zgodny z treścią § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zachowana została również wbrew zastrzeżeniom G.S. odległość miejsca na gromadzenie odpadów stałych od okien projektowanych i istniejących budynków. Dodatkowo organ ustosunkowując się do uwag strony wskazał, iż obowiązująca linia zabudowy dla niniejszej inwestycji określona została w decyzji o warunkach zabudowy, która była przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, stąd organ obecnie nie ma kompetencji do ingerowania w treść decyzji o warunkach zabudowy.

Od decyzji organu I instancji odwołania do Wojewody wnieśli: ,,C" Sp. z o.o. oraz G.S., G.S. i H.O.. W odwołaniu spółka ponowiła zarzuty podniesione uprzednio w toku postępowania i nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji, że kwestie techniczne realizacji robót nie są przedmiotem analizy przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż projekt jej zdaniem nie powinien powodować uciążliwości dla sąsiadów i uniemożliwiać im realizacji ich inwestycji.

Natomiast pozostali odwołujący się składając wspólnie odwołanie zarzucili organowi, iż nie wziął pod uwagę w toku postępowania zastrzeżeń stron. Odwołujący ponownie przywołali zastrzeżenia zgłoszone w toku postępowania, a dotyczące kwestii kontynuacji zabudowy plombowej ciągłej pierzejowej, która ich zdaniem nie ma zastosowania w sprawie. Ponadto wskazali, iż na ścianie graniczącej z działką nr 1055 mieszczą się balkon, taras i komin i za niedopuszczalne uważają, aby planowany pięciokondygnacyjny budynek mieszkalny mógł do niej przylegać. Dodatkowo odwołujący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że nasłonecznienie w budynku mieszkalnym wielopokojowym może być ograniczone do jednego pokoju oraz podnieśli zarzut zbyt bliskiego zaplanowania placu zabaw od budynku stanowiącego ich własność.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nie budzi żadnych zastrzeżeń. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniach organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ wydający pozwolenie na budowę jest związany decyzją o warunkach zabudowy i dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń odbiegających od ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy jest niedopuszczalne. Na gruncie niniejszej sprawy w decyzji o warunkach zabudowy określona została linia zabudowy od strony ul. [...] po granicy działki nr [...] oraz ustalono, iż zabudowa ta ma stanowić kontynuację zabudowy na działkach

nr [...] i ma być kształtowana jako zabudowa plombowa pierzejowa, w liniach zabudowy zbliżonych do linii zabudowy istniejących budynków na działkach nr [...]. W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany w niniejszej sprawie jest zgodny z warunkami w/w decyzji, a wobec tego nie można było uwzględnić zarzutów odwołującej się G.S. iż nie można mówić o kontynuacji budowy plombowej pierzejowej w sytuacji, gdy odległość pomiędzy budynkami zlokalizowanymi na działkach nr [...] wynosi 4 m, gdyż planowana zabudowa nie stanowi kontynuacji zabudowy na działce nr [...]. Za nietrafne uznał też organ zarzuty odwołującej się, iż do balkonu i komina w budynku na działce nr [...] będzie bezpośrednio przylegać ściana projektowanego na sąsiedniej działce budynku i że planowane place zabaw znajdować się będą zbyt blisko okien budynku odwołującej się, gdyż jak wynika z projektu budowlanego budynek ten będzie usytuowany w odległości 4,27 m od granicy z działką nr [...] i jednocześnie od budynku mieszkalnego położonego na tej działce, zaś plac zabaw zlokalizowany został w odległości ok. 70 m od budynku położonego na działce nr [...], co jest zgodne z wymogami przewidzianymi przez przepisy prawa. Nadto organ szczegółowo odniósł się też do zarzutów odwołujących się dotyczących nasłonecznienia pomieszczeń w budynku na działce nr [...], w całości je oddalając.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołującej się spółki ,,C" organ odwoławczy podał, iż żaden z przepisów nie nakazuje, aby w projekcie budowlanym uwzględnić ewentualne przyszłe zamierzenia budowlane realizowane na sąsiedniej działce budowlanej. Organ podkreślił także, że z dokumentów sprawy nie wynika, aby jakiekolwiek prace budowlane związane z planowaną inwestycją miały być przeprowadzone na działce odwołującej się spółki, a ponadto dokonując sprawdzenia projektu budowlanego organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie ocenia merytorycznie rozwiązań technicznych zamierzonej inwestycji.

G.S. wniosła na w/w decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości wskazując na jej niezgodność z prawem. W uzasadnieniu skarżąca podała, iż zaskarżona decyzja narusza jej prawo do dysponowania własnością. Oświadczyła, iż nie wyraża zgody, aby planowana inwestycja przylegała do jej zabudowy lub była posadowiona bliżej niż 3 metry. W ocenie skarżącej pogorszyłoby to w znacznym stopniu jej warunki mieszkaniowe i obniżyłoby wartość rynkową jej nieruchomości. W pozostałym zakresie skarżąca podtrzymała zarzuty i argumenty podniesione uprzednio w treści odwołania od decyzji organu I instancji, w tym dotyczące kontynuacji linii zabudowy oraz ograniczenia korzystania z balkonu i komina je budynku mieszkalnego, a także kwestii nasłonecznienia pomieszczeń w budynku zamieszkiwanym przez skarżącą. Do skargi G.S. załączyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do momentu rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ zwrócił ponadto uwagę, iż na podniesione w skardze zarzuty będące powieleniem zarzutów z odwołania od decyzji organu I instancji, wyczerpująco ustosunkował się zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismo procesowe w przedmiotowej sprawie złożyli uczestnicy postępowania L.K. i I.K., którzy wnieśli o oddalenie skargi. Uczestnicy postępowania podali, iż są właścicielami lokalu mieszkalnego nr 1 przy ul. [...] na działce o nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką o nr [...], i jednocześnie są projektantami przedmiotowej inwestycji. Zdaniem uczestników postępowania zaskarżona decyzja w żaden sposób nie narusza prawa, podkreślili iż przy realizacji przedmiotowego obiektu zlokalizowanego przy granicy działki zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości nie jest wymagana. Zdaniem uczestników postępowania nowa zabudowa spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa i nieuniemożliwia korzystania z komina i balkonu w budynku mieszkalnym skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd pierwszej instancji dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum.

Uwzględnienie skargi, skutkujące usunięciem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, ale związany jest przedmiotem (granicą) sprawy administracyjnej, czyli kognicja Sądu nie może obejmować aktów administracyjnych nie związanych z przedmiotem danej sprawy administracyjnej.

Tak więc już na samym wstępie Sąd pragnie jednoznacznie stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę, nie jest władny kontrolować pod względem zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i zezwalająca na budowę (w granicy z działką sąsiednią) budynku.

Pomimo, iż przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ architektoniczno-budowlany jest pozwolenie na budowę, a więc rozstrzygnięcie (decyzją administracyjną) należące do typowych zagadnień z dziedziny prawa administracyjnego materialnego, to jednak unormowań prawnych co do możliwości i warunków udzielenia pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy nieruchomości stanowiącej własność innej osoby niż inwestor należy poszukiwać zarówno w przepisach prawa administracyjnego (ustawy - Prawo budowlane), jak i w przepisach prawa cywilnego (prawa sąsiedzkiego).

Ogólnie stwierdzić należy, iż treść tych przepisów wskazuje na to, iż nie ma zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada.

Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością, w związku z treścią obowiązującego w dacie orzekania art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, organ administracji publicznej powinien mieć zwłaszcza na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa oraz przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt 786/04 (ONSAiWSA 2005/4/86) wskazano, że "inwestor i właściciel działki sąsiadującej powinni mieć równe prawa i korzystanie z prawa przez jednego z nich nie może ujmować prawa drugiemu. Dalej organ powinien mieć na uwadze przepis art. 144 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym właściciel nieruchomości powinien powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 Kodeksu cywilnego). Poglądy te znajdują potwierdzenie w licznych orzeczeniach, które skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela (por. np. wyrok NSA z dnia 15 marca 2006 roku, II OSK 634/05, Lex Nr 198327; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2006 roku, II OSK 500/05, Lex Nr 194050; wyrok NSA z dnia 16 listopada 2004 roku, OSK 786/04, ONSAiWSA 2005/4/86 i inne).

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt OSK 786/04 stwierdza się, iż usunięcie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. z przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie normy uzależniającej wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości od wyrażenia na to zgody przez właściciela działki sąsiedniej powoduje, iż sprawy, w których wnioskodawca (inwestor) zamierza realizować budowę przy granicy z nieruchomością sąsiednią podlegają rozpoznaniu z zachowaniem obowiązujących przepisów ustawowych.

Jak to wskazano w uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny, będą tu miały zastosowanie przepisy tzw. prawa sąsiedzkiego, zaś w wyroku składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt OSA 4/01 wyrażony został pogląd, że właściwą podstawę prawną do dokonania oceny możliwości wydania pozwolenia na budowę przy granicy będzie stanowił przepis art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego.

Z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo O naruszeniu takich interesów można mówić wtedy, gdyby planowana inwestycja była sprzeczna z warunkami technicznymi lub innymi normami obowiązującymi w budownictwie, a więc wówczas gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r., II OSK 643/05, LEX nr 198341).

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia dokonanego przez organ administracji był art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W oparciu o przepisy niniejszej ustawy pozwolenie na budowę wydawane jest temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiotowa decyzja winna być ostateczna.

Zakres obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielanie pozwolenia na budowę określa art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 153, poz. 1118 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą". Z jego treści wynika, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

2) zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

4) wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pr. bud., także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Ocena zgodności z prawem projektu budowlanego oraz ocena naruszenia praw osób trzecich była więc w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji jedną z podstawowych funkcji organów administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy organ rozstrzygający wnikliwie i rzetelnie sprawdził przedstawione mu dokumenty, czyniąc zadość powyższym regulacjom. W tym miejscu należy również wskazać, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową na co wskazuje treść art. 35 ust. 4 ustawy. Oznacza to, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa tj. art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy, a ma obowiązek odmówić udzielenia pozwolenia wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej.

Organ właściwie ocenił, że projekt budowlany spełnia wszystkie wymagane prawem warunki, w związku z czym nie mógł odmówić wydania decyzji pozytywnej.

Zdaniem Sądu, w sprawie zostały spełnione wskazane wyżej przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "A" spółce z o.o. pozwolenia na budowę. Inwestycja zgodna jest z decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2007r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy. Inwestor przedłożył wymagane opinie i uzgodnienia oraz złożył wraz z wnioskiem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt został sporządzony przez inżyniera architektury posiadającego uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej.

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy skład orzekający uznał, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw, aby przyjąć że istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z warunkami zamieszczonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że określa ona w sposób wiążący m.in. linie zabudowy. Wiążący charakter tej decyzji jest oczywisty, o czym stanowi nie tylko art. 64 w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę, lecz między innymi powołany art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazujący organowi administracji architektoniczno-budowlanej badanie zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest też dopuszczalne korygowanie tej decyzji, czy też ustalenie dodatkowych warunków zabudowy poza tą decyzją na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wiążąc charakter decyzji o warunkach zabudowy dla organu wydającego pozwolenie na budowę oznacza również to, że nie jest możliwe dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń w omawianej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż stanowiłoby to oczywiste, rażące naruszenie prawa.

Podkreślić również należy, iż pozwolenie na budowę nie może przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1998 r., II SA/Gd 2283/97, LEX nr 4420).

W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, iż Prezydent Miasta dniu [...] października 2007r. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, jak też, że nie została ona usunięta z obrotu prawnego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi rodzaj promesy uprawniającej podmiot, na rzecz którego została wydana, do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Decyzja ta uprawnia do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach. W decyzji z dnia [...] października 2007r. w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla budowy zespołu zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej z usługami wbudowanymi, parkingami w poziomie piwnic oraz infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu od strony ul. [...] ustaliło zabudowę jako kontynuacje zabudowy działek nr [...], którą należy kształtować jako zabudowę plombową pierzejową kształtowaną w liniach zabudowy zbliżonych do linii zabudowy istniejących budynków na działkach nr [...] o wysokości bezwzględnej ( gzyms, okap) elewacji frontowej odpowiedni od strony działki nr [...] nie wyższej niż budynek na tej działce (uwzględniając sąsiednie zainwestowanie zgodnie z przepisami odrębnymi , stopniowo do wysokości budynku nie wyżej niż wysokość (bezwzględna ) budynku ul. [...] na działce nr [...].

Odnosząc się do zarzutów skargi w kolejności ich przywołania przez skarżących należy wskazać, że żaden z nich nie jest zasadny. Po pierwsze, w świetle przedstawionych wyżej wywodów prawnych za całkowicie nieuzasadnione należy uznać zarzuty skarżącej dotyczące linii zabudowy działki nr [...] od strony ul. [...] po jej granicy, stanowiącej kontynuacje zabudowy na działkach nr [...]. Powyższa linia zabudowy ustalona została w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, która jest wiążąca dla organu architektoniczno-budowlanego. Organ ten wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę w żadnej mierze nie przekroczył powyższej linii zabudowy. Powyższe zarzuty skarżąca powinna wnieść w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowaniu. Podniesienie ich w niniejszym postępowaniu należy uznać za spóźnione, co w konsekwencji prowadzi do ich nieuwzględnienia.

Należy w tym miejscu wskazać, że zasada generalna usytuowania budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną została zawarta w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690, ze zm.), który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Natomiast wyjątek od tej reguły został zawarty w ust. 3 pkt 2 § 12, który stanowi, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.

Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy słusznie stwierdził, że usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy działki jest dopuszczone i zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002r., poz. 690 z późn. zm.).

Z projektu budowlanego wprost wynika, że część projektowanego budynku oznaczonego symbolem "D" będzie usytuowana w odległości 4,27 m od granicy z sąsiednią działką nr [...] i jednocześnie od budynku mieszkalnego położonego na tej działce, co niewątpliwie umożliwi skarżącej zarówno korzystanie z komina, jak i balkonu.

Powyższe uwagi należy również odnieść do wysokości budynku, która – jak wynika z zapisu decyzji o warunkach zabudowy – została określona w sposób opisowy, poprzez odniesienie się do wysokości budynków znajdujących się na działkach nr [...]. Wysokość budynku jest zgodna z normami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem wynosi 1,5 kondygnacji, przy dopuszczalności do 2,5 kondygnacji.

Po drugie, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym stanowisko skarżącej, że planowana inwestycja spowoduje zacienienie otworów oszklonych ich nieruchomości. W tym miejscu należy wskazać, że jednym z obowiązków organu wydającego pozwolenie na budowę była ocena, czy w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, głównie interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, w aspekcie dopuszczalności zabudowy i ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, obejmuje również ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Usytuowanie budowy przy granicy działki sąsiedniej w zbliżeniu do budynku mieszkalnego skarżącej wymagało też ustalenia czy stosownie do § 13 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od projektowanego budynku umożliwi naturalne oświetlenie tych pomieszczeń.

Normy ustalające wymagany czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych zostały zawarte w § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Zgodnie z zawartą tam regulacją, wymagany czas nasłonecznienia pokoi w mieszkaniach wynosi 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach od 7 do 17. Powyższe uwarunkowania ogranicza ust. 2, który w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza możliwość ograniczenia wskazanego czasu nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny.

Inwestor przedłożył analizę przesłaniania i nasłonecznienia, z której wynika, że zachowane zostały wymagania w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania określone w cytowanym wyżej § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Z przedstawionej przez projektanta "linijki słońca" wynika, że pokoje mieszkalne należące do skarżącej mają zapewniony czas nasłonecznienia w godzinach od 7OO-910 i 1200-1550, a nadto nasłonecznienie nie ogranicza się tylko do jednego pomieszczenia. Jedno pomieszczenie od strony wschodniej ma zapewnione 2 godziny nasłonecznienia, a od strony zachodniej 2 pomieszczenia mają: jedno 3 godziny, drugie 4 godziny nasłonecznienia.

W tym miejscu zauważyć należy, iż powyższa analiza zawiera część tekstową i część graficzną wraz z analizą cienia rzucanego przez budynki projektowane. Zgodnie z tą analizą projektowana budowa spełnia warunki § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r, nawet bez posiłkowania się możliwością ograniczeń z uwagi na śródmiejską zabudowę uzupełniającą oraz analiz, czy mieszkanie jest wielo - bądź jednopokojowe.

Skarżąca nie przedstawiła stosownego opinii czy też innej analizy, z której wynikałoby, że cień rzucony przez projektowany obiekt będzie powodował zacieniania pomieszczeń mieszkalnych w budynku należącym do niej. Owszem skarżąca podnosiła zarówno w odwołaniu, jak i skardze argumenty kwestionujące poprawność sporządzenia tej dokumentacji, tym niemniej organy orzekające, po przeanalizowaniu złożonych dokumentów, przyjęły za prawidłową dokumentacje złożoną przez inwestorów. Sąd nie ma podstaw do kwestionowania takiego stanowiska organów. W szczególności z uwagi na to, że dokumenty złożone przez inwestorów zostały sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Załączone do analizy rysunki zostały w wystarczający sposób objaśnione, przez co należy uznać, iż analiza jest czytelna.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organy administracji publicznej zasadnie uznały, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą z przepisów prawa i społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Okoliczność, że po zrealizowaniu rozbudowy powstaną dla skarżącej określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości – nie może podważać legalności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.