Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1346/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 5 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi- Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Kiss, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Chmielecki, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.), Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1346/05

Uzasadnienie

Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko W. K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2004 r., nr [...], wystawionego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. Tytuł ten dotyczy zaległości z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC.

W dniu 20 września 2004 r. zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne podnosząc następujące zarzuty:

- nieistnienie obowiązku – art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej u.p.e.a.);

- niedopuszczalność egzekucji – art. 33 pkt 6 u.p.e.a.;

- niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. – art. 33 pkt 10 u.p.e.a.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie w postanowieniu z dnia [...] 2004 r. Nr [...] uznał zarzuty za niezasadne. Na postanowienie to zażalenie złożył zobowiązany. Postanowieniem z dnia [...] 2004 r., Nr [...], Rada Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., postanowieniem z dnia [...], Nr [...], odmówił uwzględnienia zarzutów. W postanowieniu tym, organ egzekucyjny w sprawie zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt l u.p.e.a.) oparł się na stanowisku wierzyciela. Natomiast w sprawie zarzutu niedopuszczalności egzekucji oraz zarzutu dotyczącego prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w postanowieniu, stwierdził, że podziela stanowisko wierzyciela zawarte w postanowieniu Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

Na postanowienie organu egzekucyjnego zażalenie złożył zobowiązany. W zażaleniu, zobowiązany podtrzymał swoje stanowisko zajęte w piśmie z dnia 20.09.2004r. oraz zakwestionował stanowisko zawarte w powyższych postanowieniach Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., postanowieniem z dnia [...], umorzył postępowanie w sprawie zarzutów, gdyż zostały one wniesione z uchybieniem terminu.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2005r., sygn. akt I SA/Łd 428/05, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że zobowiązany wniósł zarzuty w terminie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., ponownie rozpatrując zażalenie, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazano, że zobowiązany złożył zarzut nieistnienia obowiązku wymieniony w punkcie l art. 33 ustawy. Z przepisu art. 34 § l u.p.e.a. wynika, że wypowiedź wierzyciela w sprawie tego zarzutu jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Rada Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w ostatecznym postanowieniu z dnia [...] 2004 r., Nr [...], uznała zgłoszony zarzut za niezasadny. Z uwagi na to, Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. w postanowieniu z dnia [...], Nr [...], odrzucił ten zarzut.

Zobowiązany podnosi, że egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, ponieważ prowadzona jest na podstawie nieobowiązującego przepisu t. j. art. 90 e ustawy z dnia 28 lipca 1990r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 1996r., Nr 11, poz. 62 z późn. zm.). Zdaniem zobowiązanego, podstawą prawną wystawienia tytułu wykonawczego powinna być ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2003r., Nr 124, poz. 1151), która obowiązuje od dnia 1.01.2004 r. W związku z tym, zgłosił on zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wymieniony w punkcie 6 art. 33 ustawy. Jak wynika z przedmiotowego tytułu wykonawczego, zobowiązany nie spełnił obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC w roku 2003. Zatem zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie, mają zastosowanie przepisy obowiązujące w roku 2003 t.j. ustawa o działalności ubezpieczeniowej z dnia 28 lipca 1990r.

Zgodnie z art. 33 pkt 10 ustawy, podstawą zarzutu może być niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zdaniem zobowiązanego fakt, że tytuł wykonawczy został oparty na nieobowiązujących przepisach, skutkuje tym, iż nie spełnia on wymogów określonych w art. 27. Jak już podkreślono, w tytule wykonawczym z dnia [...] 2004r. Nr [...] powołano obowiązujące przepisy. Ponadto, tytuł ten zawiera wszystkie składniki wymienione w art. 27 ustawy. W związku z tym, ten zarzut nie został uwzględniony.

Powyższe postanowienie zaskarżył skargą zobowiązany W. K. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie faktu, że tytuł wykonawczy został wystawiony w oparciu o uchyloną ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszono przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.

Należy podkreślić, że przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. wprowadził zasadę, że konieczność uzyskania stanowiska wierzyciela dotyczy wszystkich zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 u.p.e.a. Jedyny wyjątek odnosi się do egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym i zarzutu opartego na art. 33 pkt 8 u.p.e.a., a więc zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Niezwykle istotne jest to, że poczynając od dnia 30 listopada 2001 r. wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 – 5 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W związku z powyższym stanowisko organu egzekucyjnego w zakresie oceny zasadności zarzutu, opartego na przepisie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., a dotyczącego nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jest trafne. Skoro bowiem wierzyciel w trybie przewidzianym w art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a., wyraził stanowisko o braku zasadności tego zarzutu, organ egzekucyjny był związany tym poglądem, gdyż wypowiedź wierzyciela jest wiążąca. W tym zakresie organ rozpoznający zarzuty nie przeprowadza postępowania wyjaśniającego.

Wbrew stanowisku skarżącego również trafnie uznano w zaskarżonym postanowieniu, że nie są zasadne pozostałe zarzuty. Zdaniem zobowiązanego, egzekucja jest niedopuszczalna albowiem prowadzona jest na podstawie nieobowiązującego przepisu art. 90 e ustawy z dnia 28 lipca 1990r. o działalności ubezpieczeniowej. Podstawą prawną wystawienia tytułu wykonawczego powinna być ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, która obowiązuje od dnia 1 stycznia 2004 r. Wprawdzie ma rację skarżący, że z tym dniem ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej przestała obowiązywać. Jednak fakt ten nie może przesądzić o zasadności rozpoznawanego środka odwoławczego. Zobowiązany bowiem nie dokonał obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w 2003 r., a więc pod rządami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. W związku z tym zastosowanie miał przepis art. 90e ust. 1 tej ustawy, który stanowił, że osoba fizyczna lub prawna, która nie dopełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, zgodnie z ogólnymi warunkami tego ubezpieczenia, jest obowiązana wnieść opłatę. Stosownie zaś do treści art. 90e ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy należności z tytułu tej opłaty podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z dniem 1 stycznia 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.). Tenże akt prawny istotnie w przedmiotowym zakresie zastąpił ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej. Jednakże zgodnie z art. 159 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. w sprawach roszczeń Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z tytułu opłat za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego przepisy ustawy mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po dniu wejścia ustawy w życie. Stosownie zaś do treści art. 159 § 1 i 2 tej ustawy do postępowań dotyczących roszczeń Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych. Innymi słowy o dopuszczalności stosowania przepisów odpowiedniej ustawy decyduje data zdarzenia. Jeśli zatem opłata za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego dotyczy okresu sprzed dnia 1 stycznia 2004 r., zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej. Natomiast, gdy obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej powstał po tej dacie to wówczas stosuje się unormowania ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Z tych też względów zasadnie uznano w zaskarżonym postanowieniu, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, oparty na przepisie art. 33 pkt 6 u.p.e.a., nie jest trafny.

W związku z powyższym prawidłowa jest ocena trzeciego zarzutu podniesiona przez zobowiązanego, dokonana przez organ egzekucyjny. Skoro bowiem podstawą prawną prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej to trafnie w tytule wykonawczym wskazano ten akt prawny. Dlatego też w sposób prawidłowy wystawiono przedmiotowy tytuł wykonawczy, zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a. Stąd też zarzut z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. nie jest zasadny.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.