Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 38/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska(spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008r. sprawy ze skargi A. S. w przedmiocie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. zobowiązuje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia zażalenia A. S. z dnia 3 marca 2008 r. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2008 r. nr [...] w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. (nr [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), dalej zw. kpa, umorzył postępowanie w sprawie legalności usytuowania dwóch otworów okiennych w budynku mieszkalnym należącym do U. K., położonym w T. przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. budynek powstał w latach 70 ubiegłego wieku i brak jest dowodów, aby po tym okresie wykonywane były jakiekolwiek roboty budowlane polegające na wykuciu otworów. Usytuowanie ww. budynku ścianą z oknami w granicy z działką pp. S. wynika z rozgraniczenia dokonanego w 1986r., a nie naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane, w związku z czym postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.

Odwołanie od powyższej decyzji, w imieniu A. i R. S., złożyła M. P., wnosząc o jej uchylenie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2008r. ([...]), działając w trybie art. 134 i 123 § 1 i 2 kpa, stwierdził niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wezwał M. P. do wykazania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi, M. P. wyjaśniła, że "działka jest własnością prywatną, okna sąsiadki są nie w jej działce, lecz w mojej, nastąpiło naruszenie prawa własności". Z akt wynika natomiast, że właścicielami działki, na którą wychodzą ww. okna, są A. i R. S.

W związku z powyższym, pismami z dnia 2 i 26 października 2007r. organ wezwał M. P. do przedłożenia pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia odwołania w imieniu A. i R. S. pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W odpowiedzi na pierwsze z pism M. P. wskazała, iż A. S. jest jej córką. Ponadto, posiada pełnomocnictwo notarialne i dlatego jest upoważniona do prowadzenia spraw dot. nieruchomości pp. S. W odpowiedzi na drugie wezwanie podała natomiast, że sprawa jest mniejszej wagi i nie wymaga pełnomocnictwa.

Wobec nieprzedłożenia pełnomocnictwa [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostawił odwołanie M. P. bez rozpoznania.

Skargę na bezczynność organu odwoławczego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła M. P. W odpowiedzi organ wskazał, że nieuzupełnienie braków formalnych odwołania w powyższym zakresie winno skutkować wydaniem postanowienia w trybie art. 134 kpa.

W związku z powyższym, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] lutego 2008r. wydał ww. postanowienie, w którym zawarł pouczenie, że przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] w terminie 30 dni od daty doręczenia.

Na ww. postanowienie zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła A. S. i M. P. Odpowiedzi na to zażalenie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił w formie pisma (z dnia 3 kwietnia 2008r.) stwierdzając, że postanowienie organu II instancji z dnia [...] lutego 2008r. wydano zgodnie z prawem oraz że jest ono ostateczne w toku instancji co oznacza, że nie przysługuje na nie zażalenie tylko - zgodnie z pouczeniem w nim zawartym - skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].

Skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie nierozpatrzenia ww. zażalenia złożyła M. P.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że w tej sprawie nie prowadził postępowania administracyjnego, a jedynie postępowanie skargowe. Natomiast skarżąca traktuje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako organ nadzoru budowlanego III instancji.

Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał M. P. do wskazania w czyim imieniu została złożona skarga. Pismem z dnia 3 lipca 2007r. A. S. i M. P. wyjaśniły, że skarga została złożona w imieniu A. S. W związku z podpisaniem ww. pisma również przez A. S., Sąd potraktował skargę jako wniesioną przez A. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej ppsa, sądowa kontrola działalności administracji publicznej, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Postępowanie... , s. 84).

Dodać przy tym należy, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1987 r., SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13).

Zgodnie z treścią art. 149 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność - stosownie do przedmiotu skargi złożonej na bezczynność, określonego w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ppsa - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia (...), które wynikają z przepisów prawa.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, M. P. w dniu 3 marca 2008r. złożyła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na wydane w trybie art. 134 kpa postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2008r., pomimo pouczenia, że postanowienie to jest ostateczne i przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], w terminie 30 dni od daty doręczenia.

Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że zażalenie na ww. postanowienie było także niedopuszczalne, co oznacza, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zobligowany był do rozparzenia zażalenia z dnia 3 marca 2008r. i wydania postanowienia również w trybie art. 134 kpa.

Wskazać bowiem trzeba, że wystąpienie którejś z przesłanek negatywnych, tj. niedopuszczalności odwołania lub uchybienia terminu do jego wniesienia, nakłada na organ obowiązek jej stwierdzenia w formie postanowienia. Treść art. 134 kpa, będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia. Nie pozostawiono tu organowi odwoławczemu jakiejkolwiek sfery uznania (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 r., IV SA 2294/96, niepubl.; wyrok. NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., I SA/Gd 1482/96, niepubl.).

Tymczasem organ w sposób nieuprawniony potraktował przedmiotowe zażalenie jako skargę składaną w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego i w dniu 3 kwietnia 2008r. udzielił odpowiedzi w formie pisma.

Z przedstawionych względów, na podstawie art. 149 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.