Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1159/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: umorzono postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów
Powołane przepisy: article: Art. 239 pkt 1 lit. d) i art. 161 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. S. na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Celnej z dnia 31 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby postanawia: umorzyć postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Reprezentujący stronę adwokat z wyboru, któremu skarżący udzielił pełnomocnictwa, przy okazji składania skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2010 r. wniósł o zwolnienie strony od kosztów i opłat sądowych dołączając wypełnione i podpisane oświadczenie skarżącego sporządzone na druku przewidzianym dla spraw cywilnych.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Ustawodawca co prawda w żadnym przepisie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem "sprawy ze stosunków pracy i stosunków służbowych", dostępne komentarze wskazują jednak, że w orzecznictwie sądowym przyjęto, iż za sprawy ze stosunków pracy i stosunków służbowych, w których strona jest zwolniona z kosztów sadowych na mocy art. 239 pkt. 1 lit. d) ppsa uznano m.in. sprawy dotyczące wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby (post. WSA w Rzeszowie z 26 sierpnia 2006 r. II SA/Rz 45/2006).

Odnosząc te uwagi do realiów niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest orzeczone przez organy wydalenie skarżącego ze służby a w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiot skargi zaliczono w ramach symbolu "619" opisywanego przez załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych jako "Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy" do kategorii "7 – Służba Celna" (vide: zarządzenie z dnia 3 marca 2008 r. k. 1). Uwzględniając te okoliczności i zachowując w pamięci wywody poczynione na wstępie przyjąć należy, że wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sadowych i opłat sądowych jest bezprzedmiotowy. Skarżący korzysta bowiem w ramach art. 239 pkt. 1 lit. d) ppsa z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co w myśl art. 241 ppsa oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych czyli wpisów i opłat kancelaryjnych (art. 212 §1 ppsa) jak i ponoszenia wydatków (vide: art. 213 ppsa). Sytuacja taka siłą rzeczy wymusza konieczność umorzenia postępowania o zwolnienie od kosztów sądowych. Okoliczność, że wniosek strony nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa nie sprzeciwia się przy tym takiemu rozstrzygnięciu gdyż w realiach tego konkretnego przypadku ma znaczenie drugorzędne podobnie jak i to, że strona korzysta z usług kwalifikowanego pełnomocnika. W sytuacji gdy bowiem z góry wiadomo, że postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych podlegać będzie umorzeniu, gdyż wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych dotyczy sprawy, w której strona nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie przesyłanego formularza PPF. Działanie takie w żadnym stopniu nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.

Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa