Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 671/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 105 § 1, 145 § 1 pkt 5, art. 148 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie usług opiekuńczych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także: Kolegium) orzekło umorzenie postepowania o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z [...] lipca 2017 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z [...] maja 2017 r., nr [...] [...], odmawiającą przyznania Z. W. (dalej: skarżący) usług opiekuńczych

Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 k.p.a. Kolegium wznowiło postępowanie na żądanie skarżącego w sprawie zakończonej swoją decyzją z [...] lipca 2017 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że po zbadaniu formalnych przesłanek do wznowienia postępowania ustaliło niezachowanie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku. Wniosek skarżącego, w którym żądał on wznowienia postępowania zakończonego opisaną decyzją ostateczną Kolegium z [...] lipca 2017 r., został złożony 24 maja 2018 r., a więc z uchybieniem terminu, określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Okoliczność ta obligowała organ do wydania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 148 § 1 k.p.a., decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania.

W skardze do Sądu na tą decyzję skarżący zarzucił Kolegium uporczywe działanie od wielu lat na szkodę skarżącego oraz członków jego rodziny.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin ten dotyczy m.in. podstawy wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, gdyż wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, które godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (zob. wyroki NSA z 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 976/06 oraz z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12). Brak zaś ustalenia okoliczności zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest naruszeniem, które może mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2721/13).

Nie ulega zatem wątpliwości, że ze względu na szczególny charakter instytucji wznowienia postępowania, ustalenia organu administracji publicznej dotyczące zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania muszą być jednoznaczne.

W rozpoznawanej sprawie, jako podstawę wznowienia postępowania, skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący stwierdził, że nowa okoliczność, o której mowa w tym przepisie, jest znana mu od doręczenia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2930/17, którym Sąd ten umorzył postępowanie kasacyjne w sprawie skargi kasacyjnej na postanowienie WSA w Lublinie z 20 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 114/17, odrzucające skargę Z. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika NZOZ Przychodnia Lekarza Rodzinnego "[...]" w [...] w przedmiocie wydania kserokopii pisma.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wskazane wyżej postanowienie NSA z 8 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2930/17, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi D. P. w dniu 11 kwietnia 2018 r. (zob. k. 70 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 114/17).

Oznacza to, że określony w art. 148 § 1 k.p.a. miesięczny termin do złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania, upłynął w dniu 11 maja 2018 r.

Oczywiste jest zatem, że skarżący składając osobiście w siedzibie Kolegium 24 maja 2018 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z [...] lipca 2017 r., znak: [...] (zob. k. 18 akt administracyjnych organu drugiej instancji), uczynił to z naruszeniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, należało uznać, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w niniejszej sprawie prawidłowo zakwalifikował wniosek skarżącego, jako złożony z uchybieniem terminu i prawidłowo w następstwie tego uznał, iż nie było możliwe w takiej sytuacji wydanie decyzji co do istoty po wznowieniu postępowania. Słusznie też przyjął, że skoro przed analizą wstępną wniosku dotyczącą zachowania wymogów formalnych (w tym zachowania terminu z art. 148), doszło do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu, to wznowione postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. należało umorzyć, co też organ w sprawie uczynił.

Sąd w całości podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2012 r., sygn.akt II OSK 889/11, w którym stwierdzono, że "Jeżeli organ dostrzeże, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., ale uczyni to dopiero po wydaniu ww. postanowienia, to nie oznacza to, że organ zobowiązany będzie do wydania jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 151 k.p.a. Zachowanie terminu stanowi warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeśli doszło do błędnego wszczęcia postępowania, to organ powinien takie postępowanie umorzyć." publ. LEX nr 1221362.

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).