Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1546/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skarg D. B. i P. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki garażu skargi oddala.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1546/05

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosków P. A. i D. B. odmówił wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki garażu położonego w P. ul. [...] [...]. W uzasadnieniu podano, iż w obydwu wnioskach jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie wskazano jednak w należyty sposób, do jakiej "nowej okoliczności faktycznej" bądź "nowego dowodu" odnoszą się wnioski oraz wnioskodawcy nie sprecyzowali także, w jakim terminie dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia a takie ustalenia są niezbędne z uwagi na art. 148 § 1 k.p.a. Jednym z głównych argumentów podnoszonych przez wnioskodawców był fakt, iż decyzji o rozbiórce garażu nie skierowano wobec wszystkich stron będących właścicielami garażu, jest on jednak chybiony, ponieważ wszyscy współwłaściciele garażu / w tym wnioskodawcy / byli stronami postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. Natomiast obowiązek wykonania określonych w decyzji czynności skierowano wobec P. A., który był inwestorem, co przyznała również w zeznaniach z dnia 8 października 1999 r. D. B. Podnoszona okoliczność, iż była ona współinwestorem garażu nie była podnoszona przez wnioskodawczynię w składanych odwołaniach i pismach a dopiero w złożonym wniosku o wznowienie w dniu 17 lipca 2003 r. O fakcie współ inwestowania wnioskodawczyni wiedziała w trakcie prowadzenia prac budowlanych, co ma istotne znaczenie z uwagi na miesięczny termin określony w art. 148 § 1 k.p.a. w którym należy zgłosić okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania. Postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 2003 r. dotyczy sporu cywilnoprawnego pomiędzy wnioskodawcami i nie może być uznane za okoliczność mogącą być podstawa wznowienia postępowania. Natomiast fakt istnienia pisma z dnia 17 lutego 2000 r. nazwanego przez wnioskodawców decyzją nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 k.p.a. i nie może rodzić skutków prawnych przewidzianych dla decyzji a ponadto nie zostały również w tym przypadku spełnione wymogi określone w art. 148 § 1 k.p.a. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki garażu przy ul. [...] [...]w P.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania P. A. i D. B. na |podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ

odwoławczy stwierdził, iż odwołujący się nie wykazali, iż zachowali miesięczny termin wynikający z art. 148 k.p.a., który biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odnośnie podnoszonej przez odwołujących się przesłanki w postaci postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2003 r. to nie spełnia ona kryteriów określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 7, gdyż zaistniała po wydaniu decyzji. Natomiast kwestia pisma Kierownika Oddziału Architektury z dnia 17 1utego 2002 r. i ewentualny jej wpływ na decyzję z dnia [...] lipca 2001 r. nie może być rozpatrzona w niniejszym postępowaniu.

Skargi do sadu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli D. B. i P. A. Skarżąca w złożonej skardze podnosi, iż organ odwoławczy orzekał bez wglądu w akta główne sprawy oraz istnienie sprzecznych decyzji administracyjnych, a mianowicie Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wydał decyzję z dnia [...] lutego 2000 r. zezwalającą na użytkowanie wyremontowanego garażu i decyzji tej nie wzięły pod uwagę organy administracyjne orzekające o rozbiórce garażu jak i również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 12 kwietnia 2001 r. oraz z dnia 25 września 2002 r. Ponieważ organ orzekający o rozbiórce garażu nie znał uprzedniej decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. to stanowi to istotną okoliczność do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto decyzja o rozbiórce powinna być wydana wobec wszystkich współwłaścicieli i inwestorów garażu a nie tylko wobec P. A. Także Sąd Rejonowy w P. wydając postanowienie z dnia [...] października 2003 r. zobowiązujące P. A. do zaniechania działań zmierzających do rozbiórki garażu orzekł odmiennie niż organ administracyjny, zachodzi, więc kolizja pomiędzy orzeczeniem sądowym i administracyjnym wobec tego konieczne jest wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.

Skarżący w swojej skardze przedstawia historię postępowania i podnosi również okoliczność wydania przez Sąd Rejonowy w P. postanowienia z dnia [...] października 2003 r., które to jego zdaniem powinno stanowić podstawę wznowienia postępowania. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie wyroku wznawiającego postępowanie w niniejszej sprawie.

W odpowiedziach na obydwie skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skarg.

Postanowieniem z dnia 11 maja 2004 r. Sąd połączył obydwie sprawy do łącznego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi są niezasadne.

W przedmiotowym postępowaniu kontroli podlegała decyzja wydana w trybie art. 149 § 3 k.p.a. z uwagi na uchybienie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Należy przypomnieć, iż utrwalony jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że wydanie takiej decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona zgłosiła żądanie wznowienia z uchybieniem terminu / por. wyrok NSA z dnia 30 września 1999 r. sygn. akt IV S.A. 1532/97 opubl. LEX nr 47775 i wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r. sygn. akt I S.A. 1611/98 opubl. LEX nr 48572/.

Z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania rzeczą organu jest zbadanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Jeżeli termin został zachowany właściwy organ winien dokonać wznowienia postępowania /art. 149 § 1 k.p.a./, natomiast w przypadku niezachowania w/w terminu wydać decyzję o odmowie wznowienia /art. 149 § 3 k.p.a./. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia możliwe jest także wtedy, gdy:

* podanie o wznowienie postępowania złoży jednostka niebędąca stroną w

sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez

przedstawiciela ustawowego,

* w podaniu o wznowieniu postępowania nie powołano żadnej z przyczyn

wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a.

Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. W złożonych wnioskach z dnia ómaja 2003 r. i 17 lipca 2003 r. skarżący milczą praktycznie w tym zakresie a wniosek z dnia 6 maja 2003r. poza podaniem art. 145 § 1 k.p.a. nie wskazuje przyczyn określonych w tym przepisie, bo za takie nie można uznać rozważań odnośnie współwłasności przedmiotowego garażu i jego użytkowania. Po skierowanym do skarżących wezwaniu przez organ I instancji o wskazanie rzeczywistej podstawy wznowienia i uprawdopodobnienia, iż skarżący dotrzymali terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. w piśmie z dnia 26 października 2003 r. tych okoliczności nie wskazano. Odniesiono się ponownie do przepisów prawa cywilnego, które przy badaniu formalnych przesłanek określonych w art. 148 § 1 k.p.a. są bez znaczenia, podano także, iż wydane zostało w trybie zabezpieczenia roszczenia postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 2003 r. zakazujące skarżącemu dokonywania jakichkolwiek działań zmierzających do rozbiórki lub uszkodzenia garażu.

Zarówno z powołanego orzecznictwa / także wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., opubl. LEX nr 34954 / jak i ze stanowiska doktryny / komentarz kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski, wyd. C.H.Beck 1998 str. 732-733 / wynika, iż obowiązek przedstawienia dowodów zachowania terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. obciąża stronę składającą wniosek. Takich dowodów skarżący nie przedstawili a stanowisko przedstawione w oparciu o zebrany materiał dowodowy jest prawidłowe. Jedynym mankamentem, który można zarzucić organom obydwu instancji to przeprowadzenie wbrew treści art. 149 § 2 k.p.a. oceny przesłanek wskazanych przez skarżących, gdyż taka ocena może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., to uchybienie jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie gdyż organ prawidłowo wskazał jego podstawę. Jednakże pewnym usprawiedliwieniem dla organów może być forma i chaotyczność zgłaszanych przez skarżących przesłanek. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż D. B. brała udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. i w ramach tegoż postępowania mogła podnosić okoliczności związane z poczynionymi nakładami finansowymi, natomiast powołane postanowienie sądu powszechnego nie spełnia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. gdyż nie rozstrzyga zagadnienia wstępnego. Okoliczność otrzymania pisma z dnia 17 lutego 2000 r. nie została w żaden sposób przez skarżących przedstawiona i stanowisko organów odnośnie niezachowania terminu do wskazania tej okoliczności jest prawidłowe. Fakt, iż poprzednie orzeczenia organów administracyjnych jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wspominają o tym piśmiennie oznacza, iż jego treść nie była znana organom i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił