Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1490/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4 w zw. z art. 28 oraz art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m3 na terenie należącym do [A] Sp. z o.o., w K. na działce nr 1 w obrębie dzielnicy [...] przy ul. [...] w K.". Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] r.

O wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wymienioną powyżej decyzją ostateczną wystąpił pismem z dnia 29 października 2009 r. pełnomocnik [B] S.K.A. z siedzibą w K., podając we wniosku jako przyczynę wznowienia przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. bez własnej winy brak udziału w postępowaniu.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta R. wznowił postępowanie zakończone wymienioną decyzją ostateczną z dnia [...] r., a po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji odmówił uchylenia wydanej przez siebie decyzji ostatecznej z dnia [...] r. określającej środowiskowe uwarunkowania. Zdaniem organu Spółce [B] nie przysługiwał bowiem status strony w postepowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji. inwestycji.

W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania, sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wniesiona na powyższą decyzję przez [A] Sp. z o.o. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, została oddalona wyrokiem tegoż Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 1114/10. W uzasadnieniu Sąd stwierdził m.in., iż decyzja Prezydenta Miasta R. odmawiająca w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylenia ostatecznej decyzji tego organu nie spełnia wynikających z przepisów prawa wymogów zarówno procesowych jak i materialnych. Organ pierwszej instancji nie zanalizował bowiem w sposób szczegółowy położenia działek, do których tytuły prawnorzeczowe posiadała wnioskująca o wznowienie postępowania Spółka. Nie dostrzegł m.in., że np. trzy działki drogowe, których współużytkownikiem wieczystym jest Spółka graniczą bezpośrednio z działką, na której usytuowana ma zostać inwestycja. W ocenie Sądu istotnym powodem, dla którego decyzja tego organu nie mogła utrzymać się w obrocie prawnym było także oparcie ustaleń dotyczących stron postępowania wyłącznie na danych zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz informacjach przekazanych przez inwestora. Sąd zwrócił w tym kontekście uwagę, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w oparciu o który organ uznał, że Spółce [B] nie przysługiwał status strony postępowania, stanowi jeden z dowodów w sprawie i jak każdy inny dowód podlega on regułom postępowania dowodowego. Tym samym organ nie mógł do złożonego przez inwestora raportu podchodzić bezkrytycznie oraz miał obowiązek, w razie jakichkolwiek wątpliwości, wezwać stronę do jego uzupełnienia, a także winien na tę okoliczność wysłuchać w obecności stron postępowania autorki tego raportu. W ocenie Sądu nie było także żadnych przeszkód, aby organ ustalając czy Spółka [B] posiada przymiot strony postępowania posłużył się również innymi środkami dowodowymi. W szczególności organ ten powinien zwrócić się do biegłego dysponującego wiadomościami specjalnymi o wydanie opinii w tej sprawie.

Wniesiona od tego wyroku skarga kasacyjna [A] Sp. z o.o została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2109/11, w którym podzielono przekonanie, iż niezbędne jest przeprowadzenie ponownego postępowania wyjaśniającego, gdyż obecne nie umożliwia wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, które miałoby oparcie w stanie faktycznym i w obowiązujących przepisach prawa.

Jeszcze przed wydaniem przez Sądy wskazanych wyżej wyroków, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie z urzędu do czasu zajęcia stanowiska przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wobec wniesionego przez pełnomocnika [B] S.K.A. zażalenia na to postanowienie, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżone postanowienie.

Prowadząc dalej postępowanie Prezydent Miasta R. decyzją nr [...] z dnia [...] r. ponownie odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej określającej środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż Spółka [B], nie posiadając praw rzeczowych do terenów, na które oddziaływuje planowane przedsięwzięcie, nie ma legitymacji do bycia stroną w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji, zdaniem organu pierwszej instancji, nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. – gdyż wnioskująca spółka nie była stroną zakończonego wskazaną decyzją postępowania. Organ wyjaśnił, że przedsięwzięcie planowane przez [A] Sp. z o.o., zlokalizowane na działce nr 1 i nie graniczy z działkami podanymi przez Spółkę [B], na których planuje się (według informacji zawartych we wniosku o wznowienie postępowania) budowę obiektów handlowo-biurowych. Tylko działki o nr 2, 3, 4 bezpośrednio sąsiadują od północy z terenem należącym [A] Sp. z o.o., ale nie jest to sąsiedztwo bezpośrednie, gdyż są od działki przeznaczonej pod inwestycję oddalone szeregiem innych nieruchomości. Faktem jest, że [B] S.K.A. jest nadto współużytkownikiem wieczystym działki o nr 5, która bezpośrednio sąsiaduje z działką pod planowane przez [A] Sp. z o.o. przedsięwzięcie tj. z działką nr 1, a działki o nr 6 oraz 7, mają po wspólnym punkcie granicznym z działką nr 1. Wszystkie te działki zgodnie z wyrysem z mapy ewidencyjnej, oznaczone są jednak jako drogi. Droga nie jest zaś obiektem o funkcji chronionej, nie jest terenem zabudowy mieszkaniowej, jak również terenem zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem ludzi, nie jest terenem produkcji i przechowywania produktów, na których jakość mogłyby negatywnie wpływać złe warunki środowiskowe. Rozpatrując kwestię zasięgu oddziaływania inwestycji na środowisko organ pierwszej instancji stwierdził też, że w przedłożonym przez inwestora raporcie o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia zostały uwzględnione wszelkie inne planowane przedsięwzięcia przez [A] Sp. z o.o., a także przewidywane oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujące m.in. kwestię kumulacji oddziaływań na środowisko. Zdaniem organu nie zachodzi konieczność rozpatrywania kumulacji oddziaływania instalacji do wytrawiania stali w wannach procesowych o łącznej pojemności powyżej 30 m3 oraz instalacji do wytrawiania stali w wannach procesowych o łącznej pojemności do 30 m3, ponieważ realizacja tych przedsięwzięć traktowana jest przez inwestora opcjonalnie. Nie zajdzie więc sytuacja, gdy obie te instalacje funkcjonować będą równolegle.

Wobec wniesionego odwołania, w którym pełnomocnik [B] S.K.A. wskazywał argumenty - jego zdaniem - przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji, sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że w wznowionym przez organ pierwszej instancji postępowaniu należało zbadać czy [B] S.K.A. przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] r., to znaczy ustalić czy wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4Kodeksu postępowania administracyjnego. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie nie doprowadziło w ocenie Sądu do jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie.

W ocenie Kolegium stwierdzenie organu pierwszej instancji, że [B] S.K.A. z siedzibą w K., nie posiadając praw rzeczowych do terenów, na które oddziaływuje planowane przedsięwzięcie, nie ma legitymacji do bycia stroną w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla wymienionej inwestycji, czyli w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r., nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że chociaż w aktach sprawy znajduje się korespondencja, z której wynika, że w innych postępowaniach (w Urzędach Miasta M. i Z.) Przedsiębiorstwo [C] Sp. z o.o. (obecnie [B] S.K.A.) było stroną toczącego się tam postępowania. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił dlaczego tego faktu nie uwzględnił rozstrzygając niniejszą sprawę. Mogło to mieć znaczenie przy ustaleniu czy [B] S.K.A. (dawniej Przedsiębiorstwo [C] Sp. z o.o.) posiadało przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] r. W ocenie organu odwoławczego z treści decyzji i akt sprawy wynika, że organ orzekał w oparciu o wybiórczo zebrany i oceniony materiał dowodowy. Takie zebranie i ocenienie materiału dowodowego nie jest prawidłowe i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawnych. Z treści decyzji nie wynika również na jakiej podstawie organ uznał za stronę firmę [D] Sp. z o.o., skoro zgodnie z wyrysem z mapy ewidencyjnej działka nr 8, której jest użytkownikiem wieczystym, oznaczona jest jako droga - podobnie jak działki nr 6, 5 oraz 7, których współużytkownikiem wieczystym jest [B] S.K.A., a której odmówiono przymiotu strony..

Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie organ naruszył przepisy prawa opierając się jedynie na materiale dowodowym przedstawionym przez inwestora, a nie podejmując czynności z urzędu mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego, a w szczególności kwestii spornej, czyli zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ to właśnie na organie pierwszej instancji spoczywa obowiązek prawidłowego ustalenia zasięgu negatywnego oddziaływania, co warunkuje również prawidłowe ustalenie stron przedmiotowego postępowania. W razie wątpliwości, a takie występują w przedmiotowym postępowaniu, organ może zgodnie z art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zwrócić się do biegłego o wydanie opinii, gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalne bądź skorzystać również z innych środków dowodowych. Przypomnieć także trzeba, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego aktualizacją jest tylko jednym z dowodów. W orzecznictwie sądowowadministracyjnym uznawany jest za dokument prywatny, który podlega weryfikacji przez organ administracji publicznej jak każdy inny dowód w postępowaniu, więc nie może on być przyjmowany bez żadnych zastrzeżeń. Kolegium wskazało nadto, że stosownie do obowiązujących norm parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Mimo iż organ pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie zachodzi konieczność rozpatrywania kumulacji oddziaływania instalacji do wytrawiania stali w wannach procesowych o łącznej pojemności powyżej 30 m3 oraz instalacji do wytrawiania stali w wannach procesowych o łącznej pojemności do 30 m3, to oparł się po raz kolejny jedynie na informacji uzyskanej od inwestora, iż realizacja tych przedsięwzięć jest traktowana opcjonalnie i nie zajdzie sytuacja, by obie te instalacje funkcjonowały równolegle. Nie wyjaśnił natomiast tej kwestii we własnym zakresie przez co naruszył art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium stwierdziło nadto, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 tego Kodeksu.

Oceniając ponownie sprawę organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności ponownie rozważyć powinien czy [B] S.K.A. była stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. Z uwagi na powyższe zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W sprawie bowiem zachodzą przesłanki z art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Podczas oceny materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził istnienie braków w znacznej części, co wyklucza zastosowanie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach [A] Sp. z o.o. w K., domagając się jej uchylenia.

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 756/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [A] Sp. z o.o. w K. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że poddana kontroli decyzja w pełni odpowiada prawu. Sąd podkreślił, iż wydana ona została w postępowaniu wznowieniowym z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd pierwszoplanowym obowiązkiem organu było jednoznaczne, precyzyjne i nie pozostawiające pola do wątpliwości zbadanie czy istotnie podmiotowi wnoszącemu podanie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu pierwotnym, zakończonym decyzją ostateczną i czy istotnie bez swojej winy strona w postępowaniu tym nie uczestniczyła. Zdaniem Sądu stanowisko Kolegium, iż organ pierwszej instancji nie poczynił w tej mierze wszechstronnych i pełnych ustaleń jest zasadne. Pomimo, iż już poprzednia decyzja Prezydenta R. uchylona została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z powodu m.in. uchybień dotyczących oparcia ustaleń dotyczących statusu Spółki [B] wyłącznie na danych zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz informacjach przekazanych przez inwestora, co potwierdził Sąd w zacytowanym powyżej pierwszym wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 1114/10, organ pierwszej instancji powtórnie nie uniknął uchybień, które były wskazane poprzednio. W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie organu odwoławczego, iż organ pierwszej instancji dokonując oceny, czy działki Spółki [B] znajdują się w obrębie oddziaływania planowanej inwestycji, oparł się ponownie wyłącznie na raporcie oddziaływania na środowisko i innych oświadczeniach składanych przez inwestora. Nie wynika natomiast z materiału sprawy, by Prezydent Miasta R. poczynił w tej mierze jakiekolwiek własne ustalenia, co było jego obowiązkiem. Sąd zwrócił także uwagę na niekonsekwencję organu pierwszej instancji. Nie przekonuje bowiem argumentacja, iż brak przymiotu strony dla Spółki [B] wynika z faktu posiadania przez Spółkę działek wprawdzie bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, ale tylko działek drogowych, w przypadku których nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu inwestycji na środowisko, gdyż w stosunku do [D] Sp. z o. o. organ ten uznał, iż ta Spółka posiada przymiot strony, mimo, iż także ona jest wieczystym użytkownikiem jedynie działki drogowej. Prowadzi to do nierównego traktowania podmiotów przez organ administracji publicznej, czyniąc absolutnie niejasnym dlaczego zdaniem organu akurat działki drogowe Spółki [B] nie znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji, natomiast analogiczne działki należące do innych podmiotów w obszarze tym się znajdują.

W końcu zdaniem Sądu Kolegium zasadnie też wskazało, iż organ pierwszej instancji nie zbadał samodzielnie kwestii ewentualnej potrzeby kumulacji oddziaływania dwóch położonych na tym terenie inwestycji tego samego inwestora, nie rozważając tym samym zasięgu oddziaływania inwestycji w kontekście przepisu § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wyjaśnił, że na terenie działki funkcjonuje już instalacja z wannami i pojemności powyżej 30 m³; a druga inwestycja na tym terenie, którą projektuje inwestor może powodować wątpliwości co do tego czy ich wspólne istnienie i działanie nie powoduje zwiększenia zasięgu negatywnego oddziaływania inwestycji. Kwestia ta nie została przez organ pierwszej instancji samodzielnie oceniona, a organ nie przeprowadził żadnych własnych ustaleń i nie rozważył czy wytrawianie stali w wannach do 30 m³, jak i w wannach powyżej 30 m³ (inwestycja już wcześniej na tym terenie istniejąca) nie spowodują, nawet pomimo braku kumulacji samej technologii, zwiększenia obszaru oddziaływania na środowisko.

Jeszcze przed wydaniem powyższego wyroku sprawę ponownie rozpatrywał Prezydent Miasta R., który decyzją z dnia [...] r. kolejny raz odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. dotyczącej określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m3 na terenie należącym do [A] Sp. z o.o., w K. na działce nr 1 w obrębie dzielnicy [...] przy ul. [...] w K.". W podstawie prawnej przywołał art. 104, art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 150 § 1 oraz art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w uzasadnieniu w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przypomniał przepisy dotyczące postępowania wznowieniowego oraz przepisy regulujące tryb postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Dokonując analizy złożonego przez [B] S.K.A. wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia planowanego przez [A] Sp. z o.o. w K. organ odniósł się najpierw do treści art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzając, że ustalając strony postępowania środowiskowego organ wziął pod uwagę następujące materiały dowodowe:

- raport oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji sporządzony przez A. Z. i J. T., Przedsiębiorstwo Ocen i Inżynierii Środowiska [E] sp. z o.o.,

- aktualizacja tego raportu,

- uchwałę Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. dla terenu położonego w obszarze dzielnicy Osiedle [...] w rejonie ulic [...] (w zakresie wprowadzenia funkcji handlu, usług, administracji i sportu oraz istniejącej funkcji przemysłowej),

- wypis z rejestru gruntów – wypis Prezydenta K. na dzień 30 czerwca 209 r.,

- kopię wyrysu mapy ewidencyjnej obejmującej obszar planowanego przedsięwzięcia oraz obszar oddziaływania przedsięwzięcia zaznaczony przez wnioskodawcę,

- pismo pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 18 grudnia 2009 r, dotyczące kwestii powiązania technologicznego planowanego przedsięwzięcia oraz możliwości kumulacji oddziaływań,

- pismo pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 5 stycznia 2010 r.- dodatkowo wyjaśniające kwestię powiązania technologicznego planowanego przedsięwzięcia,

- pismo Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta M. z dnia 10 grudnia 2009 r. informujące, że [C] Sp. z o. o. jest stroną postępowania dot. "rozbudowy instalacji do obróbki cieplnej i wykańczania wyrobów stalowych w rozbudowanej części hali obróbki cieplnej na terenie należącym do [A] Sp. z o.o. w K. na działkach ew. nr 9,10, 11 w obrębie dz. [...] przy ulicy [...],

- pismo Kierownika Referatu Ochrony Środowiska i Rolnictwa Wydziału Infrastruktury Komunalnej i Inwestycji Urzędu Miasta Z. z dnia 12 grudnia 2009 r. informujące, że [C] Sp. z o. o. jest stroną postępowania dot. "odbudowy instalacji wytrawiania stali, gdzie całkowita pojemność wanien procesowych przekracza 30 m³, w istniejącym obiekcie wytrawialni b. [F] na działce nr 1 w obrębie dz. [...] przy ulicy [...],

- kopię decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [A] Sp. z o.o. pozwolenie na przebudowę istniejącej Hali Wytrawialni,

- decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia [...]r. o umorzeniu postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie istniejącej Hali Wytrawialni,

- pismo pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 14 grudnia 2011 r. dotyczące terminu uruchomienia instalacji do wytrawiania stali,

- pismo Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta M. z dnia 2 stycznia 2012 r. informujące o przedsięwzięciu polegającym na rozbudowie instalacji do obróbki cieplnej i wykańczania wyrobów stalowych w rozbudowanej części hali obróbki cieplnej na terenie należącym do [A] Sp. z o.o.,

- kopię rysunku A-04 rzut – technologia – załącznika do projektu budowlanego do przebudowy Hali Wytrawialni – (dla zabudowy instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m³),

- opinię biegłego P. M. w zakresie analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia sporządzoną w listopadzie 2011 r.

W oparciu o analizę powyższych dokumentów ustalono, że: działka nr 1 o powierzchni 0,1610 ha, na której planowane jest przedsięwzięcie, znajduje się na terenach przemysłowych b. [F] (właścicielem jest Skarb Państwa, a wieczystym użytkownikiem – [A] Sp. z. o. o.. W bezpośrednim sąsiedztwie tej działki znajdują się: od strony zachodniej - działka nr 8 w użytkowaniu wieczystym [D] Sp. z. o. o, od strony północnej .- działka nr 12 w użytkowaniu wieczystym inwestora, od strony wschodniej – działka nr 10 – także w użytkowaniu wieczystym inwestora – [A] Sp. z o.o., od strony Południowo wschodniej - działka nr 6 we współużytkowanie wieczystym [D] Sp. z o. o. oraz przedsiębiorstwa [C] sp. z o.o. – obecnie [B], a od strony południowej – działka nr 5 - także we współużytkowaniu wieczystym wymienionych spółek (czyli [D] Sp. z o. o. oraz przedsiębiorstwa [C] sp. z o.o. obecnie [B] ), podobnie jak od strony południowo- zachodniej – działka nr 7.)

Zgodnie z powyższym, przedsięwzięcie projektowane na działce 13, nie graniczy bezpośrednio z działkami należącymi do [B] sp. z .o.o. (była spółka [C]), na których planuje się (wg informacji zawartej we wniosku z dnia 29 października 2009 r. o wznowienie postępowania) budowę obiektów handlowo-biurowych (t.j. działki o nr nr 2, 3, 4, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20).

Tylko działki nr 2, 3 i 4 graniczą od północy z terenem [A] sp. z o.o., ale nie bezpośrednio z działką przeznaczoną pod planowaną inwestycję. Są oddzielone innymi nieruchomościami.

Spółka [B] jest natomiast współużytkownikiem działki nr 5. Jest to działka drogowa i bezpośrednio graniczy z działką nr 1 oraz działek nr 6 i nr 7, które mają wspólny punkt graniczny z działka nr 1.

W miejscowym planie działki te oznaczone zostały symbolem 010 KDw – tereny przeznaczone na cele zakładowych dróg (ulic) wewnętrznych. Tylko drogi oznaczone numerami 030 KDw, 023 KDw i 035KDw –mogą być przebudowane. W stosunku do pozostałych plan przewiduje "zakazuje się likwidacji pozostałych ulic wewnętrznych i wykorzystania ich terenów na cele zabudowy". W związku z powyższym – drogi wewnętrzne oznaczone symbolem 010 KDw (czyli działki nr 5, nr 6 i nr 7 ) nie mogą zostać zlikwidowane i wykorzystane na cele zabudowy.

Jednocześnie ustalono, że planowane przedsięwzięcie - wanny do 30 m³, nie jest powiązane technologicznie z rozbudową instalacji do obróbki cieplnej oraz budową instalacji do wytrawiania stali w wannach o pojemności powyżej 30 m³.

Ustalono też że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowalny i udzielił [A] Sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę istniejącej Hali Wytrawialni celem zabudowy instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien do 30 m³ wraz z budową przyłączy i utwardzeniem terenu, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie użytkowania przebudowanej istniejącej Hali Wytrawialni celem zabudowy instalacji do wytrawiania stali, jako że stało się bezprzedmiotowe (obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie dotyczy obiektu – w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego). Wykonywanie robót budowalnych innych niż budowa obiektu – np. przebudowa istniejącej Hali Wytrawialni celem zabudowy instalacji do wytrawialni stali – nie wymaga uzyskania pozwolenia na użytkowanie ani nawet zgłoszenia zakończenia robot.

Wynika z powyższego, że z dniem [...] r. – tj. z dniem wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – instalacja do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien do 30 m³ została uruchomiona, co potwierdził pełnomocnik Spółki oraz powołany w sprawie biegły.

Organ dodał, że nie rozpatrywano kumulacji oddziaływania instalacji do wytrawiania stali w wannach procesowych o łącznej pojemności powyżej 30 m³ oraz instalacji do wytrawiania stali w wannach procesowych o łącznej pojemności do 30 m³, ponieważ realizacja tych przedsięwzięć traktowana jest przez inwestora opcjonalnie, co poświadczył pełnomocnik wnioskodawcy, stwierdzając, że obie instalacje nie będą funkcjonować równolegle. Organ przyjął to oświadczenie inwestora podkreślając, że inwestor najlepiej jest zorientowany w swoich zamierzeniach

Dodatkowo organ zbadał kwestie opcjonalności obu przedsięwzięć, analizując możliwość zabudowy obu instalacji w jednej hali - tj. istniejącej Hali Wytrawialni na terenie Spółki, gdyż zarówno postępowanie prowadzone przez tutejszy organ jak i postępowanie prowadzone przez Prezydenta Miasta Z. dotyczy przedsięwzięć zlokalizowanych na działce nr 1 w istniejącym obiekcie wytrawialni. Zgodnie z zapisami raportu oraz mapą – na wymienionej działce zlokalizowane są dwie hale – tj. Hala Wykańczalni i Hala Wytrawialni. W pierwszej prowadzone są procesy wykańczania wyrobów – m.in. poprzez ich prostowanie, prowadzone na dwóch liniach prostowania, natomiast Hala Wytrawialni przeznaczona została m.in. na stację załadunkową do przygotowania kształtowników i podawania ich do pierwszej wanny – za pomocą suwnicy, na zespół wanien do obróbki chemicznej kształtowników – składający się z dwóch wanien procesowych i czterech wanien płuczących, o pojemności 12,7 m³ każda oraz na dodatkową wanną. awaryjną o pojemności . 12,7 m³. Wymienione wanny zabudowane zostały zamkniętym tunelem obitym płytami wielowarstwowymi. Dodatkowo w hali tej przewidziano urządzenia do suszenia kształtowników po wytrawieniu (suszarka i nagrzewnica)m stację wyładunkową – do odbioru wytrawionych i wysuszonych kształtowników, zespół zbiorników na roztwory do procesu wytrawiania oraz oczyszczalnię ścieków przemysłowych z wytrawialni (o wydajności 38 m³/dobę).

Po analizie rozmieszczenia w hali poszczególnych obiektów organ uzna, że w tej hali nie zajdzie możliwość dodatkowego zainstalowania instalacji do wytrawiania stali w wannach procesowych o łącznej pojemności powyżej 30 m³. Możliwa staje się jedynie rozbudowa zrealizowanej już instalacji, na którą to jednak rozbudowę inwestor musiałby uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia "do przedsięwzięć ... zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wym. § 3 ust. 1). Wtedy organ prowadzący takie postępowanie powinien uwzględnić kumulację oddziaływań instalacji zrealizowanej i planowanej. W niniejszym postępowaniu nie zaszła potrzeba uwzględnienia zsumowanych parametrów obu wanien. Nie było podstaw do zakwestionowania oświadczenia pełnomocnika Spółki o opcjonalności obu inwestycji.

Analiza raportu oddziaływania wykazał rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń w powietrzu, ale jednocześnie stwierdziła, że nie będzie przekroczeń dopuszczalnych stężeń emitowanych zanieczyszczeń (emisja chlorowodoru, pyłu, dwutlenku siarki i azotu, tlenku węgla). Obliczenia zostały przeprowadzone dla maksymalnych wielkości emisji gazów i pyłów, zgodnie z obowiązującymi przepisami (rozporządzenie z dnia 5 grudnia 2002 r. Ministra Środowiska)

Zaprojektowano też cztery nowe emitory oraz przewidziano ich rozmieszczenie, zgodnie z rozprzestrzenianiem się zanieczyszczeń oraz danymi meteorologicznymi – głównie z kierunkiem wiatrów (południowy, południowo- zachodni i zachodni) , co doprowadziło do stwierdzenia, że inwestycja nie spowoduje pogorszenia stanu zanieczyszczenia powietrza na działkach graniczących od południa od planowanego przedsięwzięcia (nr 5, 6 czy 7), we współużytkowaniu Spółki [B]. Także analiza emisji hałasu do środowiska (a zakład położony jest w strefie przemysłowej ) nie będzie przekraczał dopuszczalnych poziomów na granicy terenów chronionych. Projektowana instalacja przewidziana jest wewnątrz Hali, a nadto droga nie jest obiektem chronionym akustycznie, gdyż nie jest terenem zabudowy mieszkaniowej – terenem związanym ze stałym lub wielogodzinnym pobytem ludzi. Ocena gospodarki wodno- ściekowej potwierdziła, że uruchomienie tej instalacji nie wpłynie na ilość wód opadowych oraz ścieków socjalno-bytowych. Ścieki przemysłowe kierowane będą do oczyszczalni ścieków, do kolektora sanitarnego a następnie Przepompowni Ścieków Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji. Uruchomienie projektowanej inwestycji nie spowoduje też zwiększenia ilości dotychczas wytwarzanych odpadów, a te powstałe z obróbki metalu, gromadzone będą na terenie zakładu w sposób zorganizowany,

Organ podniósł, iż dodatkowo raport zakłada monitorowanie wpływu zakładu na środowisko poprzez okresowe pomiary emisji zanieczyszczeń.

Odnośnie spełnienia przez raport wymogów określonych w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji w zakresie analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska – wymagania zostały spełnione. Po analizie przedstawionych wariantów organ stwierdził zasadność realizacji inwestycji w wariancie wybranym przez Wnioskodawcę – lokalizacja instalacji w istniejącej Wytrawialni zlokalizowanej w sąsiedztwie innych istniejących hal, zdecyduje też o zmniejszenie zakresu inwestycji do minimum, zwłaszcza robót budowlanych, montażowych i wodnokanalizacyjnych.

Po dokładnej i szczegółowej analizie organ podtrzymał swoje stanowisko odnośnie wariantu analizowanego w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Nie zmienia się więc – miejsce lokalizacji inwestycji, ani technologia wytrawiania, nie zachodzą w związku z tym żadne zmiany w stosunku do stanu jaki był analizowany w toku postępowania określającego środowiskowe uwarunkowania. Tutejszy organ nie znalazł też podstaw do zastosowania art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji (..) , czyli nie uznał zasadności realizacji inwestycji w wariancie innym niż zaproponowany przez Wnioskodawcę w raporcie i jego aktualizacji.

Dodatkowo podejmując czynności z urzędu organ zwrócił się do biegłego dysponującego wiadomościami specjalnymi z zakresu planowanego przedsięwzięcia o opinię w zakresie analizy raportu we wszystkich komponentach środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem analizy poprawności przyjęcia danych wejściowych i wyjściowych przyjętych do obliczeń dotyczących oddziaływania na środowisko. Z analizy opinii biegłego P. M. (powołanego postanowieniem z dnia 31 października 2011 r.) ustalono, że w zakresie zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego – wielkość emisji dla poszczególnych emitorów – wyznaczona została w raporcie prawidłowo, zgodnie z dostępnymi wskaźnikami i wzorami. Prawidłowo stwierdzono, że żadne z zanieczyszczeń nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na powietrze atmosferyczne (stężenia poniżej wartości odniesienia). Ustalenia w odniesieniu do gospodarki wodno-ściekowej nie budzą wątpliwości – w raporcie dokonano prawidłowej kwalifikacji odpadów, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W aspekcie hałasu, biegły zgłosił drobne zastrzeżenia z uwagi na brak uwzględnienia izolacyjności akustycznej budynku. Mimo wprowadzenia poprawek uzyskane wyniki pozwoliły na stwierdzenie, że projektowana instalacja nie będzie obiektem uciążliwym dla terenów chronionych wokół zakładu. W ocenie biegłego projektowany obszar oddziaływania należy rozszerzyć w kierunku wschodnim i północnym, tym niemniej nadal skorygowany obszar oddziaływania nie będzie obejmował swym zasięgiem terenów będących w użytkowaniu wieczystym Spółki [B], gdyż obszar ten po korekcie rozszerza się na działki o numerach 9, 11 i 21 stanowiące teren Zakładu [A] S.A. Z wymienionych działek tylko działka nr 21 nie została wcześniej objęta obszarem oddziaływania.

Dokonując analizy opinii biegłego stwierdzono, po przeprowadzeniu wizji lokalnej, że przedmiotowa instalacja została już zrealizowana. Chociaż w dniu wizji nie pracowała, to jednak była już eksploatowana. Ustalono, że instalacja została uruchomiona w dniu 16 maja 2011 r., a brak jej eksploatacji wynikał z braku zamówień na asortyment wymagający trawienia.

Odnosząc się do argumentu uznania przedsiębiorstwa [C] – obecnie [B] S.K.A. za stronę innych postępowań – m.in. instalacji dotyczącej obróbki cieplnej – w M. , czy instalacji wytrawiania w wannach powyżej 30 m³ - w Z., organ orzekający w niniejszej sprawie uznał, że są to inne postępowania dotyczące innych inwestycji i oddziaływanie inwestycji jest inne, ustalane odrębnie dla każdej z tych inwestycji .

W świetle powyższego organ uznał, że obszar oddziaływania planowego przedsięwzięcia obejmuje działki o numerach 13, 9, 10, 12, 11 i 22 będące w użytkowaniu wieczystym [A] SA oraz działkę nr 8 w użytkowaniu wieczystym [D] Sp. z o.o. Ta ostanie działka objęta została obszarem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z uwagi na usytuowanie projektowanego emitora wanien procesowych i płuczących planowanego przedsięwzięcia, oznaczonego jako E11 w bardzo bliskim (ok. 4m) sąsiedztwie tej działki. Z tego względu, pomimo, iż jest to działka drogowa uznano, że jest objęta obszarem oddziaływania.

Wobec faktu, że stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmioty posiadające prawa rzeczowe do nieruchomości objętych obszarem oddziaływania przedsięwzięcia, jako strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m3 na terenie należącym do [A] Sp. z o.o., w K. na działce nr 1 w obrębie dzielnicy [...] przy ul. [...] w K." uznani zostali - [A] Sp. z o.o., Prezydent Miasta K. (na mocy art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako organ reprezentujący Skarb Państwa, jako starosta) oraz [D] Sp. z o.o.

Zebrane w spawie materiały dowodowe wskazują, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia nie ogranicza sposobu dotychczasowego zagospodarowania nieruchomości będących we współużytkowaniu wieczystym Spółki [B] - tj. działek o numerach 5, 7 oraz 6, ani nie godzi w prawa, wynikające z obowiązującego dla wymienionych działek planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. Szczegółowa analiza zebranego materiału pozwoliła stwierdzić, że Spółka [B] nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla wskazanego powyżej przedsięwzięcia. Odnosi się to do wszystkich działek należących do Spółki a wymienionych we wniosku o wznowienie postępowania. Dokonując analizy oddziaływania planowego przedsięwzięcia, organ stwierdził, że nie pogarsza ono istniejącego stanu środowiska, a co za tym idzie nie ogranicza sposobu użytkowania innych nieruchomości. Zatem [B] S.K.A. nie posiadając praw rzeczowych do terenów, na które oddziaływuje planowane przedsięwzięcie, według oceny organu nie ma legitymacji do bycia stroną w tym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze organ nie znalazł podstaw do uchylenia wnioskowanej decyzji, podtrzymując stanowisko, że Spółka [B] nie jest stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przez [A] Sp. z o.o. przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik [B] S.K.A wnosząc o uchylenie tej decyzji. Zarzucił jej naruszenie art.145 § 1 pkt 4 i art.107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego –tj. bezzasadne uznanie, iż Spółce [B] nie przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, a także naruszenia art.8, art. 75, art. 84 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie decyzji na ustaleniach zawartych w opinii osoby, co do której nie wykazano, iż spełnia kryteria fachowe uzasadniające przyznanie jej statusu biegłego a także naruszenie art. 64. ust. 4, art. 66 do art. 68 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jej ochronie (...) poprzez przyjęcie, iż ustanowiony w sprawie biegły mógł zmienić ustalenia raportu, a nie stwierdzić jedynie zawarte w nim błędy, wskutek których raport winien być zmieniony.

Uzasadniając swoje stanowisko Spółka krytycznie odniosła się do ustaleń organu pierwszej instancji. Rozpatrując po uchyleniu poprzedniej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ winien w pierwszej kolejności naprawić wskazane uchybienie, co w ocenie Spółki nie nastąpiło.

Zdaniem Spółki wprawdzie powołano biegłego w osobie P. M., ale w postanowieniu o jego powołaniu nie wyjaśniono, jakie przesłanki merytoryczne legły u podstaw wyboru tej właśnie osoby. W postanowieniu nie wskazano w szczególności jakie jest jego przygotowanie zawodowe, specjalność, doświadczenie zawodowe. Wobec zaniechania tego obowiązku (wypływającego z dyspozycji przepisów art.art. 8, 75, 84 czy 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie sposób ocenić czy opinię sporządziła osoba posiadająca wiadomości specjalne z zakresu planowanego przedsięwzięcia. Mając na uwadze znaczenie tej opinii w sprawie, organ winien wykazać stronom kwalifikacje wyznaczanej osoby.

Nadto organ po raz kolejny zignorował, wbrew zaleceniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, kwestię zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym, podczas gdy już w poprzednim odwołaniu Spółka kwestionowała tę zgodność. Organ stwierdził tylko, że lokalizacja jest zgodna z planem, ale w wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 1114/10 oddalającym skargę [A] Sp. z o.o. na jedną z wcześniejszych decyzji tutejszego Kolegium zarzucono, że "organy obu instancji nie wypowiedziały się merytorycznie w kwestii zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do czego zobowiązywał ich art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku". Zdaniem Spółki [B] inwestycja sprzeczna jest z planem, a w ustaleniu tym ma interes prawny wynikający z prowadzenia działalności na tym samym obszarze planistycznym.

Zdaniem odwołującego się organ ponownie bezpodstawnie odmówił przyznania mu statusu strony postępowania środowiskowego. Stwierdzono wszak, że Spółka [B] posiada prawa rzeczowe do trzech działek bezpośrednio sąsiadujących z działką na której planowana jest inwestycja, oraz prawa rzeczowe do nieruchomości sąsiadującej ze stanowiącą całość gospodarczą nieruchomością Spółki [A], w skład której wchodzi m.in. działka nr 1. Bezpośrednie sąsiedztwo nie ulega zatem wątpliwości i już tylko to powinno determinować przyznanie Spółce [B] statusu strony.

Odwołując się do stanowiska zaprezentowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że stroną w postępowaniu środowiskowym są podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, a także inne podmioty, o ile posiadają tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania tego przedsięwzięcia, stwierdził, iż tak opisane sąsiedztwo przesądza o konieczności przyznania Spółce [B] spornego statusu.

Wprawdzie w decyzji organ uzasadnił przyznanie statusu Spółce [D] Sp. z o.o. położeniem tej działki w "bliskim sąsiedztwie (ok. 4m) emitora wapien procesowych i płuczących", ale zdaniem odwołującej Spółki użyte sformułowania są nieprecyzyjne i niefachowe. Nie wynika z nich czy działka należąca do tej Spółki została objęta obszarem oddziaływania wynikającym z raportu, z opinii biegłego czy też przyznanie statusu strony jej użytkownikowi wieczystemu jest swego rodzaju uznaniowe, nie oparte na uzyskanych w sprawie dokumentach.

Umknęła wreszcie Prezydentowi Miasta R. okoliczność mająca znaczenie, a związana z dokonanym ustaleniem, iż przedmiotowe przedsięwzięcie zostało już wykonane i rozpoczęło się jego użytkowanie. Wobec takiego ustalenia, przy przejęciu, że przed Prezydentem w Z. w dalszym ciągu toczy się postępowanie środowiskowe w sprawie budowy w tym samym zakładzie wanien o pojemności przekraczającej 30 m³, nie sposób przyjąć, że oba te przedsięwzięcia mają charakter opcjonalny. Skoro bowiem zrealizowano jedną z opcji, druga opcja winna stać się bezprzedmiotowa i postępowanie zmierzające do jej realizacji powinno być wstrzymane przez stronę. Skoro zaś [A] Sp. z o.o. tego nie dokonała, to zamierza budowę wanien o większej pojemności realizować obok inwestycji już zrealizowanej. Pomimo to Prezydent dalej podtrzymuje wersję o opcjonalnym charakterze tych przedsięwzięć. Kwestia ta ma istotne znaczenie dla sprawy, gdyż oznacza zupełnie inną skalę generowanych zagrożeń, a w szczególności zmienia ich zasięg, co z kolei musi rzutować na ustalenia w zakresie stron postępowania. Spółka [B] podtrzymała swoje stanowisko prezentowane od początku, że podział na trzy przedsięwzięcia ma charakter sztuczny gospodarczo i technologicznie, mający jedynie na celu ominięcie ograniczeń środowiskowych.

Pomimo wskazań w decyzji organu odwoławczego, Prezydent dalej nie wziął pod uwagę faktu, iż w postępowaniach środowiskowych prowadzonych w Z. i M., Spółka [B] ma przymiot strony (a postępowania te są przecież zbliżone).

W końcu Spółka zwróciła uwagę, że biegły stwierdzając nieprawidłowości w przedłożonym przez Spółkę [A] raporcie środowiskowym, następnie dokonał jego "poprawienia", co nie jest zgodne z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Raport winien być poprawiony przez wnioskodawcę decyzji a nie przez biegłego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ponownie uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium obszernie omówiło zasady prowadzenia postępowania wznowionego przytaczając odpowiednie przepisy, a następnie stwierdziło, iż decyzja Prezydenta Miasta R. nie może ostać się w obrocie prawnym. Kolegium potwierdziło, iż w postępowaniu wznowionym z uwagi na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, już po wydaniu postanowienia o wznowieniu, w tzw. postępowaniu wstępnym, oprócz terminowości złożenia wniosku, następuje zbadanie występowania podanej przesłanki, czyli ustalenie przymiotu strony podmiotu wnioskującego o wznowienia postępowania, tj. ustalenie czy [B] S.K.A. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...]r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Kolegium stwierdziło, że dokonując tego badania organ pierwszej instancji nie ustrzegł się błędów, które z uwagi na doniosłość dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie mogły być konwalidowane w postępowaniu odwoławczym. Po przedstawieniu charakteru decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia Kolegium, po zacytowaniu stosownych przepisów Kolegium stwierdziło, iż z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wynika wprost legitymacja do bycia stroną tego postępowania, stąd należy odwołać się do treści art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 74 ust. 1 pkt 3 cytowanej powyżej ustawy do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć, poświadczoną przez właściwy organ, kopię mapy ewidencyjnej obejmującej teren planowanego przedsięwzięcia oraz obszar, na który przedsięwzięcie to będzie oddziaływać. Przesłanki badania legitymacji procesowej podlegają zawsze indywidualnym ocenom w kontekście konkretnych oddziaływań właściwych dla danego przedsięwzięcia. W ocenie organu przymiot strony oprócz wnioskodawcy posiadać będą podmioty posiadające tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a także podmioty, które posiadają taki tytuł do nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania tego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji uznając, że działki pozostające w wieczystym użytkowaniu Spółki [B] ( o numerach 2, 3 i 4) choć sąsiadują bezpośrednio od północy z terenem należącym do [A] Sp. z o.o, to jednak nie sąsiadują bezpośrednio z działką pod planowaną inwestycję tj. działką nr 1, będąc od niej oddzielone innymi działkami. Natomiast w stosunku do nieruchomości oznaczonych numerami 5, czy 6 i 7 bezpośrednio graniczących z działką planowaną pod inwestycję, które według obowiązującego planu miejscowego pozostają działkami drogowymi, to planowane przedsięwzięcie nie oddziaływuje na nie, jak również nie ogranicza sposobu dotychczasowego ich zagospodarowania, a także inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko – zanieczyszczenia czy hałasu.

Zdaniem organu odwoławczego takiego stanowiska nie sposób podzielić. Zgodnie bowiem z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego istnienie interesu prawnego nie wymaga wykazania naruszenia tego interesu, a jedynie wykazania, że postępowanie dotyczy interesu prawnego. W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia jest dla interesu prawnego kwestia ograniczeń w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, a w konsekwencji przeznaczenie tego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sposób użytkowania gruntów sąsiednich nie daje podstaw do przyjęcia, aby wynik sprawy o wydanie decyzji środowiskowej nie dotyczył interesu prawnego właścicieli tych nieruchomości. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie jest źródłem emisji do środowiska – chlorowodoru, pyłu, dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenku węgla. Organ pierwszej instancji dokonał weryfikacji zasięgu oddziaływania wskazanego przez inwestora na kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie przeprowadzając dowód z opinii biegłego. W ocenie Kolegium dowód ten, pomimo odmiennego wskazania, nie został zbadany w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego. Organowi pierwszej instancji umknęło, iż w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko- zakres oddziaływania zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza wykracza poza zakres działki nr 1. Organ nie zweryfikował tych dokumentów, powtarzając, że przy ustalaniu zasięgu oddziaływania należy mieć na uwadze, iż nie chodzi o przekroczenie standardów emisji dopuszczalnych prawem, lecz także oddziaływanie na środowisko nie przekraczające dopuszczalnych norm. Samorządowe Kolegium podkreśliło, iż ponownego zbadania wymagać będzie kwestia zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, co w konsekwencji wpłynie na ustalenie kręgu stron postępowania, a za tym idzie legitymacji Spółki w przedmiotowym postępowaniu. Organ pierwszej instancji nie zbadał zasięgu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia przyjmując wprost ustalenia poczynione przez biegłego, a przedstawione w opinii, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dowód z opinii jest przeprowadzany, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, co nie zwalnia organu z obowiązku oceny tego dowodu. Opinia biegłego powinna pomóc prawidłowo rozstrzygnąć sprawę, przy czym opinia biegłego co do faktów, a nie co do prawa. Organ nie jest związany przygotowaną opinią, która podlega ocenie w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału. Kolegium nie kwestionując przeprowadzonego dowodu stwierdziło, że nie został on oceniony w całokształcie zebranego materiału dowodowego, co ma istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, może bowiem prowadzić do odmiennych wniosków, niż te które przyjął organ pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego w usunięciu powstałego uchybienia Kolegium nie może zastąpić organu pierwszej instancji.

Stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, iż Spółce [B] służy status strony oznaczać będzie konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla zamierzonego przedsięwzięcia "Budowa instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m3 na terenie należącym do [A] Sp. z o.o., w K. na działce nr 1 w obrębie dzielnicy [...] przy ul. [...] w K.", z udziałem tej Spółki oraz pozostałych stron ze wszystkimi etapami przewidzianymi przepisami prawa materialnego regulującymi procedurę wydawania decyzji środowiskowej (udział społeczeństwa, opiniowanie, uzgadnianie). Przeprowadzenie postępowania w tym zakresie tylko przez Kolegium, oznaczałoby pozbawienie stron postępowania prawa do drugiej instancji i naruszałoby zasadę zawartą w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego (zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego). Rozstrzygniecie w tym zakresie zapadłoby bowiem tylko w jednej instancji.

Kolegium nadto zauważyło, że skoro organ pierwszej instancji odmówił stronie przymiotu strony postępowania na etapie badania przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, to nieprawidłowe były rozważania w przedmiocie zasadności realizacji inwestycji w innym niż proponowany przez wnioskodawcę wariancie oraz w przedmiocie opinii i uzgodnienia organów współdziałających, gdyż organ nie przeszedł do etapu rozpatrzenia sprawy co do istoty, a stąd rozważania takie były niedopuszczalne.

Reasumując organ stwierdził, że konieczne jest uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu zbadania zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ustalenia w tym zakresie są niezbędne dla stwierdzenia czy zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponownie prowadząc postępowanie organ winien mieć na względzie okoliczności wskazane powyżej przez Kolegium, które wykazało, iż organ prowadząc postępowanie uchybił art. 7 i art. 77 tego Kodeksu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium nie podzieliło zarzutu co do fachowości biegłego. Żaden z zapisów ustawy nie ustanawia kryteriów, które uzasadniałyby przyznanie danej osobie statusu biegłego. Jedynym kryterium są "wiadomości specjalne" określone w art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Muszą one dotyczyć danej dziedziny, której dotyczy postępowanie. Przesłanki wyłączenia biegłego określone natomiast są ściśle w art. 84 § 2 Kodeksu.

Nie można też zgodzić się, że biegły dokonał zmiany raportu. Organ uzyskał tylko dodatkowe, specjalistyczne informacje niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Dowód z opinii biegłego podlega ocenie na zasadach ogólnych w łączności z pozostałymi dowodami.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika, [A] Sp. z o.o. w K. Zarzucając decyzji Kolegium naruszenie przepisów prawa i postępowania, tj. art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, iż zostały one naruszone, art. 28 Kodeksu poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie istniały przesłanki do przyznania [B] S.K.A. przymiotu strony, art. 138 § 1 ust. 1 Kodeksu poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istniały przesłanki do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, art. 138 § 2 Kodeksu poprzez błędne zastosowanie, podczas gdy nie istniały przesłanki do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, art. 136 Kodeksu poprzez jego niezastosowanie, o ile istniały wątpliwości co do zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej w naruszeniem powołanych przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę pełnomocnik Spółki podniósł, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż ustalenia Prezydenta Miasta R. w przedmiocie zasad ustalenia kręgu stron są nieprawidłowe, że nie zweryfikował on dokumentacji w sprawie i nie zbadał zasięgu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia przyjmując wprost ustalenia poczynione przez biegłego P. M. Z treści uzasadnienia wynika, że zarówno raport jaki i opinia były przez organ wnikliwie i dogłębnie analizowane. O ile organ odwoławczy dostrzegł luki lub wątpliwości, mógł skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego i przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, albo zlecić takie postępowanie organowi pierwszej instancji, czego jednak nie uczynił.

W ocenie skarżącej nawet gdyby okazało się, że odwołującemu się przysługuje przymiot strony, nie można mówić o zasadności uchylenia zaskarżonej decyzji. Możliwość wydania decyzji kasacyjnej określa art. 138 § 2 Kodeksu, a przekazując sprawę organowi pierwszej instancji o ponownego rozpoznania, organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym jej rozpatrzeniu. Zdaniem skarżącej Spółki brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nawet jeśli przyjąć, że w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów postępowania, co według skarżącej nie miało miejsca, to z pewnością nie miało to istotnego wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji, pomimo iż nie wykazał, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, czym naruszył art. 138 § 2 Kodeksu. Z kolei przekazując sprawę nie wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym jej rozpatrzeniu. Reasumując skarżąca wskazała, że po wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, iż [B] S.K.A. nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej spółki [A] podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację Dodał, że poprzednia decyzja uchylająca decyzję organu pierwszej instancji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który skargę oddalił, a skarga kasacyjna będzie rozpatrzona przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 7 marca 2013 r. Pełnomocnik wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania, powołując się na fakt zawieszenia postępowania w drugiej sprawie – tj. sygn. akt II SA/Gl 816/11. Sąd stwierdził, że postanowieniem z dnia 14 grudnia 2012 r. zawieszono postępowanie ze skargi [A] Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Gl 1114/10.

Wobec powyższego postanowieniem z dnia 20 lutego 2013 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. II SA/Gl 816/11. Sprawa ta zakończona została wyrokiem tut. Sądu z dnia 14 czerwca 2912 r. sygn. akt II SA/Gl 756/13, stąd po uzyskaniu prawomocności, postanowieniem z dnia 11 września 2013 r. tut. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przekroczyło w przedmiotowej sprawie zakres kompetencji wynikających z art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy, zasadą bowiem jest orzekanie co do istoty sprawy i kasacyjny rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyjątek od tej zasady nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie wymienionego powyżej art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest uzasadnione tylko w przypadku stwierdzenia, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Są to jedyne przesłanki stanowiące podstawę do podjęcia przez organ odwoławczy takiego rozstrzygnięcia. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów (w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego), to ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy. Wydanie decyzji kasacyjnej bez wykazania podstaw określonych w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi naruszenie wskazanego przepisu postępowania i może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a tym samym wyczerpuje przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przedmiotowej sprawie, co trzeba podkreślić, organ pierwszej instancji po raz kolejny, a dokładnie trzeci raz rozpatruje sprawę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem w dniu [...] r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m3 na terenie należącym do [A] Sp. z o.o., w K. na działce nr 1 w obrębie dzielnicy [...] przy ul. [...] w K.", po poprzednich decyzjach uchylających Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W sprawie wydane także zostały też dwa wyroki przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalające skargi [A] Sp. z o.o. w K. na poprzednie decyzje kasacyjne Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a mianowicie wyrok z dnia 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 1114/10 na decyzję z dnia 15 lipca 2010 r. oraz wyrok z dnia 14 czerwca 2013 r. – sygn. akt II SA/Gl 756/13 na decyzję z dnia 4 sierpnia 2012 r.. Ten pierwszy wyrok, w wyniku złożenia przez Spółkę [A] skargi kasacyjnej był przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r. oddalił skargę kasacyjną. Trzeba w tym miejscu dodać, że przepis art. 153 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Dokonując oceny postępowania organu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji należy więc dokonać oceny, czy orzekające w sprawie organy odniosły się do wskazań zawartych w tym wyroku i wyjaśniły podnoszone w sprawie wątpliwości.

Zgodzić się należy z twierdzeniem organu odwoławczego, że stwierdzenie, iż [B] S.K.A. w K. służy status strony oznaczać będzie konieczność przeprowadzenia nowego postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia, które zgodnie z ustawą o udostępnianie informacji o środowisku i jej ochronie (...) wymaga szczególnego trybu procedowania. Przeprowadzenie zatem w tym zakresie postępowanie przez Kolegium oznaczałoby w praktyce pozbawienie stron tego postępowania prawa do drugiej instancji, co naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Tym niemniej za zasadne należy uznać twierdzenia skargi, iż korzystając z rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego Kolegium naruszyło wyraźnie sprecyzowane w nim przesłanki jego zastosowania.

Jak wskazano powyżej decyzja taka jest wyjątkiem i dopuszczona jest tylko w okolicznościach, o który mówi ten przepis. Zatem organ korzystający z tej możliwości winien uzasadnić dopuszczalność zastosowania tego rozstrzygnięcia w sprawie, tj. w sposób jednoznaczny wykazać, że oceniana decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz wykazać, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Jednocześnie organ odwoławczy winien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przyznać trzeba za skarżącą Spółką, że organ odwoławczy nie wykazał zasadności skorzystania z przewidzianego w tym przepisie rozstrzygnięcia sprawy. Nawet jeśli przyjąć, że organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu pierwszej instancji narusza art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, to zgodzić się przyjdzie, że nie sprecyzował na czym to naruszenie polega. Trudno bowiem uznać, że organ nie zgromadził w sprawie wymaganego i pełnego materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji szeroko wymienia wszystkie dokumenty, które zostały zebrane i przeanalizowane w sprawie. Zważyć też należy, że organ odwoławczy w zasadzie zarzuca organowi pierwszej instancji, że nie przeprowadził oceny jednego z dowodów w sprawie, a mianowicie - dowodu z opinii biegłego P. M. Trudno w takich okolicznościach uznać, mając przy tym na uwadze, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. już dwukrotnie uchylało poprzednie decyzje organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, by naruszenie to było na tyle istotnym naruszeniem, by uzasadniało kolejne wydanie decyzji kasacyjnej. Działania organu pierwszej instancji miało charakter ocenny, a skoro ocena ta była dla organu odwoławczego zbyt lakoniczna, winno samodzielnie takiej oceny dokonać, posiadając do dyspozycji cały zgormadzony w sprawie materiał dowodowy. Wszak w oparciu o ten sam materiał dowodowy, zatem prawidłowo zebrany w tej sprawie, oceny takiej miał, zdaniem organu odwoławczego, dokonać kolejny raz organ pierwszej instancji. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, nic nie stało na przeszkodzie by organ, wykorzystując art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, sam dokonał takiej oceny.

W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji, chociaż rozstrzygając niniejszą sprawę przed wydaniem ostatniego z wymienionych wyroków tut. Sądu, to jednak w ocenianym postępowaniu uzupełnił materiał dowodowy we wskazanym zarówno w poprzedniej (z dnia 4 sierpnia 2012 r.) decyzji uchylającej Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak również w tym wyroku z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt 756/13 kierunku. Przede wszystkim organ dołączył do akt sprawy opinię P. M., a także wyraźnie i jednoznacznie odniósł się do zarzutów, iż nie zajął stanowiska wobec prowadzonych postępowań środowiskowych przed organami w Z. i M., czy zróżnicował podmioty, uznając za stronę toczącego się postępowania użytkownika wieczystego działki drogowej – Spółkę [D] Sp. z o.o., z pominięciem Spółki [B]. W ocenie Sądu wyjaśnienia podane w tym zakresie przez organ pierwszej instancji powody są jasne, precyzyjne i przekonujące. Trzeba zgodzić się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta R., że każde postępowanie środowiskowe, prowadzone są w tym przypadku przez różne organy –Prezydenta M. czy Prezydenta Z. - w stosunku do innych, odrębnych planowanych przez Spółkę [A] inwestycji. Muszą więc być także oceniane odrębnie, na podstawie złożonych w każdej ze spraw dokumentów.

Dlatego też uznanie danego podmiotu za stronę w jednym z tych postępowań nie może rzutować automatycznie na uznanie tego podmiotu za stronę w innym z prowadzonych postępowań. Istotny bowiem w każdym przypadku jest ustalony obszar oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie.

Nie można też mówić o różnym, nierównym traktowaniu podmiotów legitymujących się prawem rzeczowym do działek drogowych, gdyż w przypadku działki nr 8 będącej w użytkowaniu wieczystym spółki [D] - istotne jest jej położenie w bezpośrednim sąsiedztwie usytuowanego i projektowanego emitora wanien procesowych i płuczących, podczas gdy w przypadku pozostałych działek drogowych, w tym także należących do Spółki [B] – działek o numerach 23 i nr 24 takiej sytuacji nie ma. Zresztą jak wynika z załączonej mapy ewidencyjnej działka drogowa Spółki [D] – objęta została obszarem oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia.

Z kolei odnosząc się kwestii ewentualnej potrzeby rozpatrzenia kumulacji oddziaływania dwóch położonych na tym samym terenie inwestycji tego samego inwestora ( na terenie tym, jak ustalił organ funkcjonuje już oddana od użytkowania instalacja z wannami o pojemności do 30 m3, a planowana jest druga instalacja z wannami powyżej 30 m³), wypada zauważyć, że postępowanie środowiskowe w sprawie tej drugiej inwestycji nie zostało jeszcze zakończone i to w nim powinny być rozstrzygnięte ponoszone kwestie ewentualnej kumulacji oddziaływania projektowych przedsięwzięć.

Mając na uwadze powyższe w ocenie składu orzekającego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie sprostało wymaganiom i nie wykazało dopuszczalności zastosowania w sprawie rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na względzie, iż zasadą jest orzekanie merytoryczne organu odwoławczego, uwzględniając fakt, iż sprawa już kolejny raz była rozpatrywana, Kolegium winno wszechstronnie samodzielnie zbadać sprawę i dokonać oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego, jego zdaniem, nie uczynił organ pierwszej instancji. Tym samym organ odwoławczy winien uzupełnić brakująca ocenę zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie rozstrzygnąć kwestię pierwszoplanową, czy [B] S.K.A. przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań planowanej przez [A] Sp. z o.o. inwestycji, czyli czy został spełniona podniesiona przez nią przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dopiero w przypadku pozytywnego uznania, że [B] S.K.A. przysługuje w toczącym się postępowaniu przymiot strony postępowania środowiskowego, Kolegium zmuszone będzie skorzystać z możliwości wskazanych w wymienianym już art. 138 § 2 Kodeksu, gdyż jak organ ten podkreślił w uzasadnieniu swojej decyzji wówczas organ pierwszej instancji zmuszony będzie przeprowadzić ponowne postępowanie, by wydać jedną z decyzji określonych w art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tylko bowiem organ pierwszej instancji kompetentny jest przeprowadzić ponowne postępowanie środowiskowe z wszystkimi rygorami i wymogami wymienionymi w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku (..). i wydać decyzję kończącą to postępowania, bez narażenia się na zarzut naruszenia art. 15 Kodeksu, czyli zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Przedstawione powyżej rozważania przemawiają zatem za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wobec wskazanego powyżej braku .

Mając powyższe na uwadze, zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 ( 1 pkt. 1 litc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze poczynione powyżej ustalenia, wyeliminuje wskazane uchybienia i wyda prawidłowe rozstrzygnięcie.