Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 756/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. M. (dalej także "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], orzekającej o uznaniu J. M. z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżący J. M. zgłosił się w dniu [...] lutego 2017 r. do Urzędu Pracy [...] celem zarejestrowania jako osoba bezrobotna.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] Prezydent [...] - powołując się na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także art. 104 k.p.a. - orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania stronie skarżącej prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.

W piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący wniósł do Wojewody [...] odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu złożonego odwołania skarżący podniósł, iż do [...] grudnia 2016 r. zarobki w Polsce na tzw. "umowach śmieciowych" bez prawa do urlopu, otrzymywania zwolnienia lekarskiego np. dla grupy pracowników ochrony wnosiły od 4,50 zł do 6 zł na godzinę. Skarżący wskazał, że aby spełnić warunek obowiązującego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej po [...] -letnim okresie stażu pracy i mógł otrzymać prawo do zasiłku dla bezrobotnych, skarżący musiałby miesięcznie przepracować dwukrotny limit godzin na umowę o pracę (etat). Skarżący wskazał, że przez ostatnie [...] lat pracował jako pracownik ochrony fizycznej, jednak nowa ustawa podwyższająca stawki godzinowe, m.in. dla osób zatrudnionych na umowy cywilno-prawne - spowodowała, że zleceniodawcy zaczęli ciąć swoje koszty i skarżący od [...] stycznia 2017 r. został nagle bez pracy. Skarżący podniósł, że pomimo tego, iż odprowadzane są składki na ZUS i fundusz pracy, nie należy mu się zasiłek przedemerytalny. Skarżący zwrócił uwagę, że początkowo składki były odprowadzane w minimalnej wysokości zatwierdzonej przez Sejm, a ostatnio przez minimum cały rok w pełnej wysokości.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Wojewoda [...], działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - utrzymał w mocy w/w decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], orzekającą o uznaniu skarżącego z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie J. M. nie jest zasadne i nie może być uwzględnione.

Wojewoda [...] wskazał, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobie bezrobotnej po spełnieniu ściśle określonych przesłanek zawartych w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy zauważyć, że warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą w przypadku umowy zlecenie, podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy musi stanowić kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Wojewoda [...] stwierdził, że skarżący nie spełnia warunków ściśle określonych przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, licząc od dnia [...] stycznia 2017 r. wstecz do dnia [...] lipca 2015 r., nie legitymuje się co najmniej 365 dniami uprawniającymi do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy uznał, że skarżący udokumentował łączny okres uprawniający do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wynoszący [...] dni. Organ odwoławczy wyjaśnił, że do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych został uwzględniony okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w firmie G. sp. z o.o. w [...] od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] maja 2016 r., okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w firmie G. sp. cywilna w [...] okres od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r., okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w firmie C. sp. cywilna w [...] okres od dnia [...] października 2016 r. do [...] października 2016 r., okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w firmie S. sp. cywilna w [...] od dnia [...] listopada 2016 do dnia [...] grudnia 2016 r. Okresy powyższe, zaliczone zostały do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na to, że w okresach tych podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Wojewoda [...] wskazał ponadto, że świadczenie usług w ramach umowy zlecenia w firmie G. sp. z o.o. z siedzibą w [...] od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] lutego 2016 r., świadczenie usług w ramach umowy zlecenia w firmie A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] w okresie od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] lutego 2016 r. (okres ten pokrywa się również z okresem w G. sp. z o.o.), świadczenie usług w ramach umowy zlecenia w firmie G. sp. cywilna w [...] od dnia [...] sierpnia 2016 r. do dnia [...] września 2016 r. oraz świadczenie usług w ramach umowy zlecenia od dnia [...] lipca 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. w firmie G. sp. z o.o. z siedzibą w [...], świadczenie usług w ramach umowy zlecenia od dnia [...] lipca 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. w firmie A. sp. z o.o. z siedzibą w [...], nie mogły zostać uwzględnione do okresu uprawniającego do zasiłku, albowiem w powyższym okresie podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Za dowód powyższego Wojewoda [...] uznał zaświadczenia przedłożone w dniu rejestracji oraz dołączone przez skarżącego do odwołania.

Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że minimalne wynagrodzenie za pracę od stycznia 2015 r. - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2014 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (Dz. U. z dnia 15 września 2014 r.) zostało ustalone w wysokości 1750 złotych. Z kolei, jak wskazał organ odwoławczy, minimalne wynagrodzenie za pracę od stycznia 2016 r. - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 r. (Dz. U. z dnia 14 września 2015 r.) zostało ustalone w wysokości 1850 złotych.

Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że okresy zatrudnienia przed dniem [...] lipca 2015 r. nie mogły zostać uwzględnione do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ wykraczają poza okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy [...].

Wojewoda [...] wskazał ponadto, że decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie dają możliwości odstąpienia od zasad w nich określonych. Organ nie może zatem przyznać prawa do zasiłku osobie, która nie spełnia warunków wynikających z regulacji prawnych obowiązujących w tym przedmiocie. Ponadto, jak wskazał Wojewoda [...], przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z datą wsteczną, bądź ze względu na trudną sytuację materialną bezrobotnego.

Organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący nie spełnia warunków uprawniających do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zatem nie przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewoda [...] uznał, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa i nie może być zmieniona, zaś argumentacja strony skarżącej podnoszona w odwołaniu nie może stanowić przesłanki do jej uchylenia.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, jako krzywdzącej, wskazując, iż - w jego ocenie - dochody w ciągu 365 dni i wcześniej były wyższe. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do jego argumentów podniesionych w odwołaniu. Zdaniem skarżącego, sporna decyzja zaprzecza wartościom obowiązującym w demokratycznym państwie Unii Europejskiej, co jest równoznaczne z pogwałceniem Konstytucji RP, gdyż świadczy o braku równości oraz narusza zasadę sprawiedliwości.

Ponadto, skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, że od 1972 r. zawsze był zatrudniony na podstawie pisemnych umów o pracę, od których były odprowadzane składu do ZUS. Skarżący zauważył, że jego ostatni pracodawca - firma S., wyspecjalizował się w płaceniu niepełnych składek do ZUS. Zdaniem skarżącego, odprowadzane składki do ZUS są zaniżone w stosunku do wypłaconych dochodów i poborów.

Skarżący stwierdził, że został bez środków do życia. Jednocześnie, skarżący wskazał, że każda przerwa, np. z powodów zdrowotnych, powoduje brak uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący podniósł, że będąc w Inspekcji Pracy, otrzymał opinię prawną, że art. 71 ustawy stosuje się do osób pracujących nieodpłatnie na umowę zlecenie lub inną umowę cywilnoprawną, a nie do osoby, która była zatrudniona w jednej firmie przez [...] lat (bez przerw). Skarżący wskazał, że nigdy nie pracował nieodpłatnie, a przez ostatnie 365 dni i wcześniej otrzymywał pobory netto przekraczające kwotę najniższej średniej krajowej o [...] złotych. Skarżący wskazał, że w miesiącach, w których dochody były niższe, składka na ZUS za dany miesiąc była przekazana w pełnej wysokości. Według skarżącego, informacja o przekroczeniu rocznej podstawy wymiaru składek przedstawia roczne zestawienie należnych składek w 2016 r. Skarżący zauważył ponadto, że w poprzednich latach również otrzymywał regularnie dochody, a składki na ZUS zawsze były regulowane w ramach obowiązującego prawa.

Do skargi strona skarżąca załączyła zestawienie wypłaconych jej dochodów w 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 lutego 2018 r. skarżący, podtrzymując dotychczasowe zarzuty i stanowisko wyrażone w skardze, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Jednocześnie, skarżący złożył na rozprawie pismo procesowe, w treści którego wskazał, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego zawartym w odpowiedzi na skargę, albowiem - jak wskazał - "przytoczone fakty są niezgodne z prawdą i nie ustosunkowano się do większości zarzutów". Skarżący wyjaśnił jednocześnie, że składki do ZUS zostały uregulowane przez firmę, w której pracował nieustannie od kwietnia 2001 r. za cały rok 2016, a więc za 365 dni. Do pisma skarżący załączył zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za okres od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. oraz informację z ZUS o stanie konta ubezpieczonego na dzień [...] grudnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga J. M. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarówno Wojewoda [...], wydając sporną decyzję z dnia [...] marca 2017 r., jak i Prezydent [...], wydając w dniu [...] lutego 2017 r. decyzję nr [...] w sprawie uznania skarżącego z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku - nie dopuścili się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporne decyzje administracyjne, organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisów art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnia i instytucjach rynku pracy.

Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy administracji obu instancji, prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisach art. 71 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, zasadnie przyjęły, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w okresie 18 miesięczny poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia.

Przyjmując powyższe stanowisko, organy obu instancji prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Zarówno zaskarżona decyzja Wojewody [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2017 r., wydane zostały na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:

1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 i 2270 oraz z 2017 r. poz. 38 i 715);

2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157 oraz z 2017 r. poz. 60);

7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku, gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej;

8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.);

9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana.

Zauważyć należy, że powyższe przepisy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie dają możliwości odstąpienia od zasad w nich określonych.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że skarżący nie spełnia warunków ściśle określonych przepisami stawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, licząc od dnia [...] stycznia 2017 r. wstecz do dnia [...] lipca 2015 r. nie legitymuje się co najmniej 365 dniami uprawniającymi do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Z ustaleń wynika bowiem, że skarżący udokumentował łączny okres uprawniający do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wynoszący 233 dni, uwzględniając do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w firmie G. sp. z o.o. z siedzibą w [...] od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] maja 2016 r., okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w firmie G. sp. cywilna w [...] okres od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r., okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w firmie C. Sp. cywilna w [...] okres od dnia [...] października 2016 r. do [...] października 2016 r., okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w firmie S. sp. cywilna w [...] od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r.

Wobec powyższego, należy uznać, że Wojewoda [...], wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2017 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.