Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 320/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 2 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału ARiMR w Ł. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], w której przyznano I. W.(dalej jako Skarżąca), zgodnie z żądaniem określonym we wniosku, płatność rolnośrodowiskową do pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania). Natomiast do wariantu 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania), odmówiono przyznania płatności oraz nałożono sankcje wieloletnie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego postępowania dokonano weryfikacji wykazów z jednostek certyfikujących, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. nr 116, poz. 975), z którego wynika, że Skarżącej zalecono dosadzenie krzewów malin (wykaz, kolumna 20 - uwagi na wykazie jednostki certyfikującej

z dnia 31 października 2012 r.).

Mając to na uwadze Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zwrócił się

do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu z prośbą o przeprowadzenie kontroli

na działce rolnej B, na której zadeklarowany był wariant 2.10, w szczególności zweryfikowanie obsady malin.

Z kontroli przeprowadzonej 17 maja 2013 r. w zakresie wyznaczenia powierzchni PEG na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie D., gmina P., powiat e., województwo w. oraz w zakresie ustalenia spełnienia minimalnej obsady malin na działce rolnej B sporządzono raport, do którego dołączona została: notatka służbowa, w której wskazano m.in. powierzchnię z nasadzeniem malin i liczbę sadzonek na tej powierzchni oraz dokumentacja fotograficzna obrazująca stan upraw na działce rolnej B (fot. od nr 1 do 29). Następnie w dniach 7 sierpnia 2013 r. i 12 sierpnia 2013 r. ponownie przeprowadzono kontrolę na miejscu w zakresie Programu rolnośrodowiskowego, z której sporządzony został raport nr [...] oraz dokumentacja fotograficzna. Inspektorzy terenowi podczas przedmiotowej kontroli na miejscu stwierdzili, że: (-) nieutrzymywano minimalnej obsady drzew i krzewów zgodnie z tabelą zawartą w załączniku nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w związku z czym zastosowano kod nieprawidłowości E7 (działka rolna B); (-) uprawiane krzewy nie spełniają wymogów określonych w § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej

w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. nr 33, poz. 262 ze zm.), w związku z czym zastosowany został kod nieprawidłowości E2 (działka rolna B); (-) działka rolna jest nie spójna (błędnie zadeklarowano kilka działek rolnych, niesąsiadujących ze sobą, na których prowadzona jest jedna uprawa, jako jedną działkę rolną),

w związku z czym zastosowany został kod nieprawidłowości DR22 (działka rolna B); (-) zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, w związku z czym zastosowano kod nieprawidłowości DR13 + (działka rolna B); (-) zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza

od powierzchni stwierdzonej, w związku z czym zastosowano kod nieprawidłowości DR13 - (działka rolna A). Raport z czynności kontrolnych nr [...] potwierdził zdaniem organu wcześniej już stwierdzone nieprawidłowości na działce rolnej B.

Ustalając stan faktyczny organ odwoławczy oparł się na wynikach z kontroli na miejscu zamieszczonych w powyższym raporcie z czynności kontrolnych i ustalił powierzchnię wnioskowaną i stwierdzoną działek rolnych w zakresie Pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) w sposób następujący: działka rolna B - powierzchnia deklarowana - 5,16 ha; powierzchnia stwierdzona - 3,29 ha.

Dyrektor Oddziału ARiMR wskazał, że w raporcie z czynności kontrolnych nr [...] inspektorzy terenowi w odniesieniu do działki rolnej B wpisali kod nieprawidłowości E7, oznaczający nieutrzymywanie minimalnej obsady drzew i krzewów oraz wskazali liczbę krzewów wynoszącą 7 593 szt. Ponadto

w przedmiotowym raporcie, w odniesieniu do działki rolnej B, wpisany został również kod nieprawidłowości E2 oznaczający, że krzewy nie spełniają wymogów określonych w § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. W części uwagi raportu wskazano, iż obsadę wyliczono na podstawie pięciu powierzchni pomierzonych i policzonych w różnych częściach działki rolnej B. Zgodnie

z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego, wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów, w części II. Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne, pkt l ppkt 2 wymogi między innymi dla wariantu 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) obowiązuje: - utrzymywanie minimalnej obsady drzew i krzewów określonej w tabeli, tj. pod pozycją nr 8 malina (Rubus fruticosus L.) minimalna obsada wynosi 4 600 szt. /ha. W sprawie zaś

na powierzchni 0,25 ha stwierdzono 577 szt. malin spełniających wymagania dotyczące średnicy elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego, określone dla krzewów jagodowych, zatem odpowiednio na działce rolnej B

o powierzchni stwierdzonej 3,29 ha - stwierdzono 7 593 szt. malin. Natomiast zgodnie z powyżej wskazanymi wymogami dla pakietu 2 dla malin na działce rolnej B o powierzchni stwierdzonej 3,29 ha winno być 15 134 szt. = 3,29 ha x 4600 szt./ha (po uwzględnieniu 5 % tolerancji winno być ok.14 377 szt. malin na działce rolnej B).

W związku z faktem, iż Skarżąca nie spełniła powyższych wymogów, nieprawidłowość wykryta w wyniku kontroli na miejscu miała w ocenie organu wpływ na przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r. Zgodnie z § 27 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wysokość zmniejszeń płatności w przypadku, o którym mowa w ust. 1 jest określona w załączniku nr 7 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego "Wysokość zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowych dokonywanych w ramach pakietów lub wariantów" i wynosi 100 % w stosunku

do działki rolnej B, na której stwierdzono nieprawidłowość w zakresie realizacji wariantu 2.10 niezgodnie z wymogami dla tego wariantu.

Ponadto w trakcie przeprowadzonej kontroli na miejscu stwierdzono zawyżenie powierzchni deklarowanej we wniosku na działce rolnej B.

Po obliczeniu różnic procentowych (56,48%) Dyrektor Oddziału ARiMR uznał, że organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania płatności w wariancie 2.10, bowiem zgodnie z art. 16 ust. 5 akapit trzeci oraz ust. 7 rozporządzenia

nr 65/2011, jeśli wspomniana różnica przekracza 50 %, beneficjenta wyklucza się ponownie z uzyskania pomocy do różnicy miedzy obszarem zadeklarowanym

we wniosku o płatność a zatwierdzonym obszarem. Dodatkowo nakłada się sankcje

w wysokości kwoty przypadającej na różnicę między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną a początkową powierzchnią kwalifikowaną, tj. 3 366.00 zł.

W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie:

1) art. 8, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej powoływana jako: "k.p.a.") w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2013 r. poz. 173);

2) art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich;

3) art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L z dnia 28 stycznia 2011 r. nr 25, s. 8 ze zm.).

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie strony skarżącej raport z czynności kontrolnych jest niemiarodajny i nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych. Organy nie

są w stanie na podstawie raportu z czynności przeprowadzonych 6 sierpnia 2013 r. stwierdzić zachowania (braku zachowania) w 2012 r. minimalnych wymagań jakościowych materiału szkółkarskiego dla krzewów malin. Inspektorzy określili ponadto szacunkową ilość nasadzeń. Skarżąca zwróciła uwagę, że część nasadzeń wymarzła, dlatego też zostały uzupełnione nowymi. W związku z tym

na kontrolowanym terenie nasadzenia rosły nieregularnie, co przy wybiórczej kontroli dotyczącej małego obszaru - 0,25ha, doprowadziło do wypaczenia wyników kontroli w zakresie ilości malin.

Skarżąca nie zgodziła się również z pomiarem powierzchni działki B. Podniosła, że na jej zlecenie pomiaru dokonał geodeta i różnica procentowa między powierzchnią deklarowaną a zmierzoną wynosiłaby około 27%, co inaczej przedstawiałoby jej odpowiedzialność. Zdaniem Skarżącej sprzęt pomiarowy, jakim dysponuje geodeta jest dokładniejszy od GPS, którym posługiwali się kontrolujący.

Autor skargi wskazał, że nie jest prawdą jakoby odebranie przez Skarżącą kopii raportu z czynności kontrolnych było brakiem kwestionowania jego wyników. Skarżąca pokwitowała jedynie jego odbiór, a wyniki tej kontroli kwestionowała

w toku dalszego postępowania.

Zdaniem pełnomocnika organy bezzasadnie dokonały przełożenia stwierdzonej różnicy procentowej powierzchni dot. działki B na obowiązujące przepisy prawa. Organy wyliczyły jedynie różnicę przyjmując działkę B, zamiast powierzchni działek poddanych kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów

za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło

w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie

z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżone decyzje organu I i II instancji nie naruszają prawa a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi ogniskują się wokół prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ administracji, potwierdzonych raportem

z czynności kontrolnych, skutkujących wydaną przez organ I instancji decyzją

o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi w sprawie o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012, utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy.

Należy zauważyć, że czynności kontrolne na miejscu są przeprowadzane przez organy na mocy art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r., Nr 64, poz. 427 ze zm.), zgodnie z którym Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu, określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, z zastrzeżeniem

art. 31a i 32.

W myśl art. 31 ust. 6 ww. ustawy z czynności kontrolnych sporządza się raport zgodnie z art. 32 i art. 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009, który

w przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności, o której mowa w art. 24 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009, zawiera również informację, o której mowa

w art. 54 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, oraz termin, o którym mowa w art. 71 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo ustaliły,

że Skarżąca wnosiła o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r., deklarując pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 1, 19 ha, wariant 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) na powierzchni 5, 16 ha,

co uprawniało organy do dokonania weryfikacji wykazów z jednostek certyfikujących

i zalecenia dosadzenia krzewów malin zawartych na wykazie jednostki certyfikującej z dnia 31 października 2012 r. Przy czym należy zaznaczyć, że uprawa malin jest uprawą wieloletnią, a nie jednoroczną. Zatem kontrole w powyższym zakresie nie mogły być przeprowadzone w okresie wcześniejszym niż po 31 października 2012 r.

Bezsporne jest, że kontrola na miejscu przeprowadzona była w sprawie wielokrotnie, tzn. w dniu 7 marca 2013 r., (próba nieudana z uwagi na zalegającą pokrywę śnieżną), następnie w dniu 17 maja 2013 r., z której inspektorzy sporządzili raport z weryfikacji w terenie powierzchni PEG, do którego została dołączona notatka służbowa, w której wskazano m.in. powierzchnię z nasadzeniem malin i liczbę sadzonek na tej powierzchni oraz dokumentację fotograficzną obrazującą stan upraw na działce rolnej B. oraz w dniach 7 sierpnia 2013 r. i 12 sierpnia 2013 r., z której sporządzony został raport z czynności kontrolnych oraz dokumentacja fotograficzna, a które to czynności wykazały tożsame nieprawidłowości.

Wielokrotność kontroli spowodowana była również dwukrotnym uchyleniem przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji m.in. z uwagi na błędy

w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym związanym z jego dokumentowaniem i niewyczerpującym zebraniem całego materiału dowodowego

w sprawie.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy raportu z czynności kontrolnych, który potwierdził ustalenia wcześniej poczynionych kontroli wynika,

że w gospodarstwie skarżącej inspektorzy stwierdzili niespełnienie wymogu

w zakresie wymaganej obsady krzewów na 1 ha uprawy, na co wskazała jednostka certyfikująca w wykazie z dnia 31 października 2012 r.

W ocenie Sądu, sposób weryfikacji ilości nasadzeń został dokonany w sposób transparentny i prawidłowy, w oparciu o Instrukcję realizacji kontroli w zakresie Programu rolnośrodowiskowego PROW 2007-2013, jak i zgodnie z Wytyczną Departamentu Kontroli na Miejscu centrali ARiMR w zakresie przeprowadzania czynności kontrolnych działek rolnych, zadeklarowanych w wariantach 2.9-2.12. Nie budzą zastrzeżeń zawarte w protokole ustalenia, których podstawą było stwierdzenie ilości nasadzeń na działce rolnej B, z uwzględnieniem dużych różnic w obsadzie roślin oraz niespójność działki rolnej.

Również raport z czynności kontrolnych, spełniający wymogi formalne z art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., jak

i wnioski pokontrolne organów administracji nie pozostawiają wątpliwości

co do prawidłowości zajętego przez organy stanowiska w sprawie.

Poza sporem w niniejszej sprawie jest również, że Skarżąca była obecna przy kontroli na miejscu w dniach 7 i 12 sierpnia 2013 r. i osobiście w dniu 12 sierpnia 2013 r. podpisała i odebrała raport z czynności kontrolnych, czego dowodem jest podpis Skarżącej na 12 stronie raportu.

Na stronie 12 raportu widnieje również pouczenie co do uprawnienia kontrolowanego do zgłoszenia na piśmie umotywowanych zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w raporcie przed podpisaniem raportu, w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Skarżąca nie zgadzając się z otrzymaną kopią raportu z czynności kontrolnych, mogła więc, w ściśle określonym terminie – 7 dni - wnieść zastrzeżenia do tego raportu. Z uprawnienia takiego Skarżąca jednak nie skorzystała.

Za skorzystanie ze swojego uprawnienia nie można bowiem uznać stanowiska

w sprawie, niepopartego nowymi dowodami, które Skarżąca zawarła w oświadczeniu z dnia 12 września 2013 r.

Powyższe prowadzi do wniosku, że Skarżąca zgodziła się z wynikami kontroli, bowiem w wymaganym przez prawo terminie nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń.

W takiej sytuacji za prawidłowe należy uznać ustalenia zawarte w raporcie

z czynności kontrolnych, który ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. Zatem organy przy wydaniu decyzji zasadnie posiłkowały się dowodem bezpośrednim jakim jest raport z czynności kontrolnych.

Sąd zgadza się z panującym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, z którego wynika, że nieskorzystanie przez rolnika z prawa kwestionowania ustaleń protokołu w określonym terminie, pozbawia go możliwości późniejszego zarzucania, iż protokół nie odzwierciedla stanu faktycznego oraz

że ustalenia organu oparte na protokole kontroli są wadliwe (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 58/11, LEX nr 1145533).

Tym bardziej, nie przekonał składu orzekającego w niniejszej sprawie argument Skarżącej zawarty w skardze, że: "raport został przekazany skarżącej kilka dosłownie dni przed weselem córki, gdyż skarżąca zajęta była ostatnimi przygotowaniami, przy zatajeniu informacji co do wyników danej kontroli. (...) Dopiero po weselu córki, po spokojnej analizie i zasięgnięciu informacji u osoby "umiejącej czytać" takie raporty skarżąca dowiedziała się o wynikach kontroli." W ocenie Sądu Skarżąca nie zachowała w sprawie należytej staranności, co w konsekwencji skutkowało negatywnym dla Skarżącej rozstrzygnięciem sprawy.

Zasadnie organ wskazał, że Skarżąca deklarowała posiadanie odpowiedniej wiedzy w zakresie wymagań dotyczących ubiegania się o dopłaty unijne, podpisując w pkt. XI. wniosku oświadczenie, że zna zasady oraz tryb realizacji programu rolnośrodowiskowego, zobowiązując się jednocześnie do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji, to jest od dnia 15 marca 2010 r. Odpowiedzialność

za treść merytoryczną wniosku ponosi producent rolny, m.in. także za skutki zgłoszenia danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy (por. wyrok NSA

z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1115/08, LEX nr 552746).

W ocenie Sądu powyższe okoliczności w pełni uzasadniały ocenę, iż wyniki kontroli na miejscu stanowią wiarygodny dowód pozwalający na stwierdzenie wskazywanych nieprawidłowości. Raport z powyższych czynności wraz

z załącznikami w sposób szczegółowy dokumentuje podjęte ustalenia. Dowody

te zostały poddane przez organy wnikliwej analizie, zaś podjęte wnioski przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Strona nie przedstawiła dowodów przeciwnych, które podważałyby trafność tych ustaleń. Takimi dowodami nie są też w ocenie Sądu załączone do skargi: oświadczenie geodety z dnia 27 maja 2014 r., który w tym dniu dokonał pomiaru powierzchni całej uprawy malin, zlokalizowanych na działce ewidencyjnej o nr [...], oraz oświadczenie z tego samego dnia I. W. i W. W. wskazujące, że powierzchnia uprawy malin w okresie od 6 sierpnia 2013 r. do chwili obecnej nie uległa zwiększeniu, gdyż załączone oświadczenia i wnioski w nich zawarte zostały sporządzone po wydaniu decyzji administracyjnych w sprawie i nie dokumentują dowodowo okresu kontrolnego.

Zdaniem Sądu organy, działając na podstawie przepisów prawa podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz

do załatwienia sprawy oraz dokonały oceny całokształtu materiału dowodowego

z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Fakt, że wynik tej oceny jest sprzeczny ze stanowiskiem strony nie stanowi o dowolności tej oceny.

Następnie ustalony stan faktyczny oraz przeprowadzoną ocenę materiału dowodowego w sposób wyczerpujący organy przedstawiły w sporządzonych uzasadnieniach decyzji. Wyjaśniły również podstawę prawną podjętych rozstrzygnięć, z przytoczeniem przepisów prawnych.

Nie mogły zatem zostać uwzględnione przez Sąd zarzuty naruszenia art. 8, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a.

Organy nie naruszyły także art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Na podstawie przywoływanego przepisu

w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw

i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Przepis art. 21 ust. 2 ustawy z 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich istotnie, w stosunku do reguł określonych w k.p.a., modyfikuje obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. W szczególności organ nie z urzędu, a na wniosek strony, udziela jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ

na ustalenie jej praw i obowiązków. Również jedynie na żądanie strony zapewnia jej czynny udział w postępowaniu. Nie stosuje się w tym postępowaniu art. 81 k.p.a.,

co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt

I SA/Ol 770/11, LEX nr 1266754).

Sąd jeszcze raz pragnie podkreślić, że dowód urzędowy w postaci raportu

z czynności kontrolnych, niepodważony skutecznie przez Stronę w toku prawidłowo przeprowadzonego przez organy postępowania mógł stanowić i stanowił podstawę do stwierdzenia nieprawidłowości będących podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć

Należy zgodzić się także z organem, że w przedmiotowej sprawie w zakresie pakietu 2, wariant 2.10 prawidłowo zastosowany został art. 16 ust. 5 akapit trzeci oraz ust. 7 rozporządzenia nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., a nie powoływany w skardze art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia nr 65/2011, z uwagi na to, że podstawą do zastosowania właśnie art. 16 ust. 5 akapit trzeci oraz ust. 7 rozporządzenia były stwierdzone nieprawidłowości w toku czynności kontrolnych na miejscu, tj. zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej o ponad 50 % powierzchni stwierdzonej. Uzasadnienie przywołanych rozstrzygnięć przez organy należy uznać za wystarczające, aczkolwiek zbyt formalistyczne. Jednak rację

ma organ wskazując, że w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami

w pierwszej kolejności należało zastosować sankcje z tytułu przedeklarowania powierzchni, a następnie pomniejszenia z tytułu nie wypełniania wymogów w ramach określonych pakietów i wariantów. Zatem w ocenie Sądu przywołane podstawy prawne decyzji są prawidłowe.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego

i materialnego w zaskarżonej decyzji, jak też w poprzedzającej jej wydanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi.

Wobec powyższego, nie stwierdzając podstaw do uwzględnienia skargi,

na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.