Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 294/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 5 pkt 2.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: par. 1, par. 13, apar. 14 ust. 1-4, par. 19 ust. 1.
journal: Dz.U. 2016 poz 1972
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 2 listopada 2010 r. w sprawie Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego i  przeprowadzania egzaminu na doradcę podatkowego - t.j.
article: art. 25 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1a, art. 23 ust. 2, art. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 1996 nr 102 poz 475
law: Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia WSA (del.) Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Sekretarza Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 731/20 w sprawie ze skargi K. Z. – C. na decyzję Sekretarza Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty egzaminacyjnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Sekretarza Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego na rzecz K. Z. – C. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2020 r., uwzględnił skargę K. Z. – C. na decyzję Sekretarza Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego z dnia [...] stycznia 2020 r., w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty egzaminacyjnej, uchylając tą decyzję oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

K. Z. – C. złożyła w listopadzie 2018 r. wniosek o dopuszczenie do egzaminu na doradcę podatkowego.

Pismem z 24 stycznia 2019 r. Państwowa Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego zawiadomiła skarżącą o terminie i miejscu przeprowadzenia części pisemnej egzaminu na doradcę podatkowego.

Skarżąca nie stawiła się na części pisemnej egzaminu, wyznaczonego na dzień 18 marca 2019 r.

W związku z wnioskiem skarżącej o zmianę terminu egzaminu pisemnego Komisja wyznaczyła nowy termin egzaminu na dzień 12 listopada 2019 r.

Zawiadomienie o tym fakcie skarżąca odebrała w dniu 9 września 2019 r.

Pismem z dnia 25 listopada 2019 r., które wpłynęło do Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego w dniu 2 grudnia 2020 r., skarżąca zwróciła się o zwrot opłaty egzaminacyjnej i zwrot odpisu dyplomu dokumentującego posiadanie wyższego wykształcenia.

Na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 listopada 2010 r. w sprawie Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego i przeprowadzania egzaminu na doradcę podatkowego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1972), Sekretarz Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. rozpatrzył negatywnie wniosek o zwrot opłaty, ze względu na niespełnienie przewidzianej przepisami prawa przesłanki dotrzymania terminu złożenia wniosku o zwrot opłaty. Organ wskazał, że wniosek o zwrot opłaty wpłynął w dniu 2 grudnia 2019 r., a powinien wpłynąć najpóźniej do dnia 26 listopada 2019 r.

Sąd I instancji uwzględniając skargę w pierwszej kolejność stwierdził, że pismo Sekretarz Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego w swojej istocie było decyzją administracyjną. W ocenie Sądu wykładnia systemowa przepisów art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2019 r., poz.283 t.j.) oraz § 14 i 19 rozporządzenia, nakazuje uznać że rozstrzygnięcie Sekretarza Komisji Egzaminacyjnej odmawiające zwrotu opłaty egzaminacyjnej skarżącej, wypełnia przesłanki pozwalające na uznanie go za jednostronny, władczy przejaw woli uprawnionego organu.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżony akt zawiera rozstrzygnięcie oraz wskazanie podstawy prawnej, nie został jednak, poparty żadnymi ustaleniami faktycznymi, istotnymi z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, które organ zastosował w sprawie. Nie zawiera też uzasadnienia w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie odniósł, się także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do okoliczności faktycznych podnoszonych przez stronę, bowiem błędnie zinterpretował przepisy ustawy o doradztwie podatkowym oraz rozporządzenia. Sąd za szczególnie błędną uznał wykładnię § 14 ust. 3 rozporządzenia, w związku z którym to przepisem Sekretarz Komisji Egzaminacyjnej wniosek skarżącej o zwrot opłaty egzaminacyjnej uznał za spóźniony.

Sąd I instancji wskazał, że termin pisemnej części egzaminu, wyznaczony został na dzień 12 listopada 2019 r., zaś 14 dniowy termin do złożenia wniosku o zwrot opłaty egzaminacyjnej oraz na podanie przyczyn niestawiennictwa na egzaminie, upływał w dniu 26 listopada 2019 r. Wskazał, że na kopercie zawierającej wniosek, który wpłynął do Komisji w dniu 2 grudnia 2019 r. widniała data nadania przesyłki w dniu 26 listopada 2019 r. Oznaczało to w ocenie Sądu, że termin na wniesienie wniosku przez skarżącą został zachowany, a stanowisko organu o uchybieniu terminu do jego wniesienia jak i odmowy zwrotu opłaty egzaminacyjnej było bezzasadne.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Sekretarz Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię tj. art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o doradztwie podatkowym oraz § 14 i 19 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 listopada 2010 r. w sprawie Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że rozstrzygnięcie Sekretarza Komisji Egzaminacyjnej z dnia 2 stycznia 2020 r. odmawiające zwrotu opłaty egzaminacyjnej, wypełnia przesłanki pozwalające na uznanie go za decyzję administracyjną, podczas gdy ww. rozstrzygnięcie nie jest decyzją administracyjną.

2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1 w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie rozstrzygnięcia Sekretarza Komisji Egzaminacyjnej i przyjęcie, że Sekretarz Komisji Egzaminacyjnej błędnie stwierdził, iż w sprawie zachodziły przesłanki do odmowy zwrotu opłaty egzaminacyjnej i zastosowania § 19 ust. 1 rozporządzenia podczas gdy do odmowy zwrotu opłaty egzaminacyjnej wbrew twierdzeniom Sądu nie mają zastosowania reguły ogólnego postępowania administracyjnego w konsekwencji termin na wniesienie wniosku o zwrot opłaty egzaminacyjnej określony w § 14 ust. 3 rozporządzenia nie został zachowany.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi K. Z.-C., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, K. Z. – C., wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna, a zatem nie mogła prowadzić do uchylenia wyroku.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych.

Za niezasadne uznać należało postawione w petitum skargi kasacyjnej zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W ocenie NSA w niniejszej sprawie ich analizę trzeba rozpocząć od zarzutu naruszenia prawa materialnego, ponieważ ta kwestia może w istocie przesadzić o zasadności lub jej braku w odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego. Zarzut naruszenia prawa materialnego to zarzut błędnej wykładni art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o doradztwie podatkowym oraz § 14 i 19 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 listopada 2010 r. w sprawie Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że rozstrzygnięcie Sekretarza Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] stycznia 2020 r. odmawiające zwrotu opłaty egzaminacyjnej, wypełnia przesłanki pozwalające na uznanie go za decyzję administracyjną, podczas gdy, w ocenie kasatora, rozstrzygnięcie to nie jest decyzją administracyjną. Przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym za egzamin pobiera się opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa. W myśl art. 25 ust. 1a ustawy, jeżeli egzamin nie dojdzie do skutku z przyczyn nieleżących po stronie kandydata opłata podlega zwrotowi. Opłata może zostać zwrócona, jeżeli kandydat z przyczyn przez siebie niezawinionych nie mógł przystąpić do egzaminu. Według § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 listopada 2010 r. w sprawie Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego i przeprowadzania egzaminu na doradcę podatkowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1972; dalej powoływane jako rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, opłata za egzamin na doradcę podatkowego wynosi 900 zł. § 13 tegoż rozporządzenia stanowi, że opłatę egzaminacyjną, w wysokości określonej w odrębnych przepisach, wnosi się na rachunek bankowy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych w terminach, o których mowa w § 10 ust. 1, § 11 ust. 1 i § 11a ust. 1. Z kolei tryb zwrotu tej opłaty normują przepisy § 14 ust. 1 – 4 rozporządzenia, które stanowią: "1. Opłata egzaminacyjna za egzamin, który nie dojdzie do skutku z przyczyn nieleżących po stronie kandydata, jest zwracana na pisemny wniosek kandydata. 2. Opłata egzaminacyjna może zostać zwrócona na pisemny wniosek kandydata, który z przyczyn przez siebie niezawinionych nie mógł przystąpić do części pisemnej egzaminu. Warunkiem zwrotu opłaty egzaminacyjnej jest załączenie do wniosku o zwrot opłaty dokumentów potwierdzających niemożność przystąpienia do egzaminu. 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, wniosek o zwrot opłaty egzaminacyjnej składany jest do sekretarza Komisji Egzaminacyjnej, nie później niż w terminie 14 dni od dnia wyznaczonego terminu egzaminu. 4. Złożenie wniosku o zwrot opłaty, w przypadku, o którym mowa w ust. 2, jest równoznaczne z rezygnacją z przystępowania do egzaminu na doradcę podatkowego". Wskazać też należy, iż zgodnie z § 19 ust. 1 tego rozporządzenia, nieprzystąpienie do części pisemnej albo ustnej egzaminu przez kandydata jest równoznaczne z uzyskaniem negatywnego wyniku z tej części egzaminu, z zastrzeżeniem § 14 ust. 2. W przypadku nieprzystąpienia do części pisemnej lub ustnej egzaminu z powodu ważnych, niezawinionych przyczyn losowych, na wniosek kandydata, zmienia się termin egzaminu (§ 19 ust. 2 rozporządzenia). Z tych regulacji wynika, że wniosek o zmianę terminu części pisemnej albo ustnej egzaminu, wraz z dokumentami potwierdzającymi niemożność przystąpienia do danej części egzaminu powinien być złożony do sekretarza Komisji Egzaminacyjnej nie później niż w terminie 14 dni od dnia wyznaczonego terminu egzaminu (§ 19 ust. 3 rozporządzenia). Opłata egzaminacyjna może zostać zwrócona na pisemny wniosek kandydata, który z przyczyn przez siebie niezawinionych nie mógł przystąpić do części pisemnej egzaminu.

Zgodnie z treścią art. 23 ust. 2 u.o.d.p. do zadań Sekretarza Komisji Egzaminacyjnej należą: 1) organizacja egzaminu, w szczególności sprawy finansowe związane z funkcjonowaniem Komisji Egzaminacyjnej: 2) sprawowanie nadzoru nad obsługą administracyjno-biurową Komisji Egzaminacyjnej w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

W ocenie NSA, Sąd I instancji niewadliwie, odnosząc się szeroko do poglądów doktryny i judykatury, przyjął, że: "w doktrynie prawa administracyjnego oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że o tym, czy dany akt administracyjny jest decyzją, przesądza nie jego nazwa, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu załatwiającego tę sprawę. Zwraca się również uwagę, że przepisy prawa materialnego przewidują decyzyjną formę załatwiania danej sprawy nie tylko w sposób bezpośredni, ale także przez określenie w formie czasownikowej kompetencji organu do rozstrzygania sprawy (np. zezwala, przydziela, stwierdza). Za decyzję uznaje się jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnej sprawy, podejmowane w sferze stosunków zewnętrznych, poza systemem organów państwowych i podległych im jednostek (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 12 października 1998 r., OPS 6/98, publik. ONSA z 1999 Nr 1, poz. 3 oraz wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1987 r., sygn. akt SA/Wr 730/87, publik. ONSA z 1988 Nr 1, poz. 18). Podnosi się ponadto, że gdy uprawnienia strony nie powstają bezpośrednio z mocy prawa, lecz w wyniku konkretyzacji normy prawnej, organ administracji – jeśli nie jest przewidziana inna forma jego działania – obowiązany jest dokonać tej konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 1984 r., sygn. akt SA/Wr 430/84, publik. OSPiKA z 1986 z. 9-10, poz. 176, s. 38). Tak też jest w przypadku odmowy zwrotu opłaty egzaminacyjnej w rozpoznawanej sprawie, w której należy oprzeć się na zasadzie domniemania załatwienia sprawy w drodze decyzji, wywodzonej z zasady demokratycznego państwa prawnego, statuującej standardy sprawiedliwości proceduralnej (art. 2 Konstytucji RP). Zasada ta ma sens tylko wówczas, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy, co nie jest rzadkim zjawiskiem w polskim systemie prawnym, a w rozpoznawanej sprawie tak właśnie jest. Toteż w sytuacji, gdy istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że powinna być ona załatwiona w drodze decyzji administracyjnej." (s. 9-10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). W ocenie Sądu I instancji organem upoważnionym do wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie zgodnie z art. 23 ust.2 pkt.1 u.o.d.p. oraz § 14 ust.3 i § 19 ust.3 rozporządzenia jest Sekretarz Komisji Egzaminacyjnej. "Odmowa zwrotu uiszczonej opłaty za egzamin została więc podjęta przez organ administracji publicznej - Sekretarza Komisji Egzaminacyjnej i odnosi się do obowiązku publicznoprawnego. Pismo zawierające stanowisko tego organu mieści się w ramach czynności z zakresu administracji publicznej. Zważyć bowiem należy, iż pod pojęciem administracji publicznej nie należy rozumieć tylko i wyłącznie organów ustrojowych, ale także organy wykonujące powierzone im zadania w zakresie administracji publicznej (organy w zakresie funkcjonalnym). Takim organem w zakresie funkcjonalnym, o którym mowa w art. 1 pkt 2 k.p.a. jest Sekretarz Komisji Egzaminacyjnej, którego zadaniem ustawowym, na podstawie art.23 ust.2 pkt 1 są między innymi sprawy finansowe Komisji Egzaminacyjnej i rozpatrywanie wniosków w przedmiocie zwrotu opłaty egzaminacyjnej, na podstawie powołanych wyżej przepisów u.o.d.p. i rozporządzenia. Prawodawca powierzył Sekretarzowi Komisji Egzaminacyjnej, rozstrzygnięcia o władczym charakterze, bowiem to od jego decyzji zależy, rozstrzygnięcie o przyznanych przez u.o.d.p. uprawnieniach osoby ubiegającej się o zwrot opłaty i konsekwencji z nią związanych między innymi przypisanie oceny negatywnej z egzaminu, mimo, że do egzaminu tego nie przystąpiła." (s. 11-12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Zgadzając się z tą wykładnią przepisów prawa materialnego, dokonaną przez Sąd I instancji w rozpatrywanej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazanych w punkcie 1) petitum skargi kasacyjnej, zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 23 ust. 2 pkt 1 u.o.d.p. i § 14 i 19 rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie podziela.

Konsekwencją tego jest uznanie, iż w sprawie tej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem termin wniesienia wniosku o zwrot opłaty egzaminacyjnej przesłany pocztą, należy oceniać w świetle treści art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy termin pisemnej części egzaminu, wyznaczony został na dzień 12 listopada 2019 r., a termin 14 dniowy na wniesienie wniosku o zwrot opłaty egzaminacyjnej oraz na podanie przyczyn niestawiennictwa na egzaminie, upływał w dniu 26 listopada 2019 r. Na kopercie znajdującej się w aktach sprawy, dołączonej przez organ do wniosku, który wpłynął do Ministerstwa Finansów w dniu 2 grudnia 2019 r. widnieje data nadania przesyłki - 26 listopada 2019 r. Zatem termin na wniesienie wniosku przez stronę został zachowany, a stanowisko organu o uchybieniu terminu do jego wniesienia jak i odmowy zwrotu opłaty egzaminacyjnej, jak słusznie przyjął Sąd I instancji, należy uznać za bezzasadne. "Do wniosku, w którym zawarto wyjaśnienie przyczyn nieobecności, zostało też załączone zaświadczenie lekarskie, jednakże również, z uwagi na pominięcie przez organ, daty nadania wniosku na poczcie, przypisano stronie ocenę negatywną z egzaminu, nie uwzględniając przedstawionych przez stronę okoliczności i dokumentów. Organ, nie ocenił w decyzji przyczyn nieobecności na egzaminie skarżącej ani załączonych przez nią dowodów. W konsekwencji stanowisko organu, że zachodziły w sprawie przesłanki do zastosowania w sprawie § 19 ust. 1 rozporządzenia, nie mogło spotkać się z akceptacją Sądu." (s. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

W świetle powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadne są także zarzuty, pomieszczone w punkcie 2) petitum skargi kasacyjnej organu, naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1 w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz.265 ) w zw. z § 14 ust. 1 pkt b) tego rozporządzenia.