Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 311/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. I. z udziałem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania świadczeń pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej - w zakresie wniosku R.I.o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

R.I.– reprezentowany przez radcę prawnego C.S.– wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, zatytułowaną jako "Zażalenie", w której wskazał, że zaskarża postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], znak: [...]. Skarżący wniósł o "uchylenie w całości powołanego wyżej postanowienia i następnych powołanych". Jednocześnie w uzasadnieniu skargi skarżący określał zaskarżony akt jako "decyzja".

Ponadto skarżący zawarł w skardze wniosek o zwolnienie go "z opłaty wpisu od zażalenia".

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, uznając, że przedmiotem skargi jest jego decyzja z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.).

Z uwagi na niejednoznaczne oznaczenie przez pełnomocnika skarżącego przedmiotu zaskarżenia, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2014 r. nakazał wezwać go do uzupełniania braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia i innego aktu) lub zaskarżonej czynności, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie, w związku z zawartym w skardze wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zarządził on by przesłać stronie skarżącej urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wezwania w powyższych przedmiotach zostały prawidłowo doręczone pełnomocnikowi R. I. w dniu 24 kwietnia 2014 r. (potwierdzenie odbioru – k. 13).

W dniu 6 maja 2014 r. pełnomocnik strony złożył do Sądu wypełniony i podpisany przez jego mocodawcę formularz "PPF", w którym zaznaczył, iż domaga się on zwolnienia od kosztów sądowych. Strona skarżąca dotychczas nie wykonała natomiast wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy - zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość jej uwzględnienia, a przede wszystkim, gdy skarga podlega odrzuceniu.

Jak wynika z akt sprawy, pomimo prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 kwietnia 2014 r. wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi w zakresie oznaczenia aktu będącego jej przedmiotem (art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), dotychczas nie wykonał on przedmiotowego obowiązku, a tym samym zakreślony dla tej czynności termin upłynął bezskutecznie w dniu 2 maja 2014 r. Okoliczność ta daje podstawę do odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych. W tej sytuacji należy uznać, że skarga R. I. odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej. Jego żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy – stosownie do art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.