Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 401/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-10-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. H. z dnia 1 października 2010 r. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II SA/Op 401/10 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

S. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego. W piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2010 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.

Wobec tego, pismem z dnia 7 września 2010 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą do złożenia w terminie 7 dni wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Nadto, nawiązując do oświadczeń wnioskodawczyni złożonych w innych sprawach zawisłych przed tut. Sądem, wezwał do złożenia następujących wyjaśnień i dokumentów: wyciągów z posiadanych przez wszystkich członków gospodarstwa domowego wnioskodawczyni rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z ostatnich trzech miesięcy; zaświadczenia o wysokości i okresie pobierania stypendiów unijnych przez dzieci skarżącej; dowodu potwierdzającego odbycie przez męża skarżącej leczenia z uwzględnieniem wydatków poniesionych na ten cel; dowodu potwierdzającego okoliczność otrzymania przez rodzeństwo P. H. pieniędzy z podziału sumy uzyskanej z dokonanej w roku 2009 sprzedaży nieruchomości w K., co podnosiła skarżąca w sprawie II SA/Op 333/10 i II SA/Op 337/10.

Przedmiotowe wezwanie zawierało też pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w zakreślonym terminie, może być uznane za niewskazanie spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy i skutkować odmową.

Skarżąca w terminie odesłała wypełniony druk wniosku o przyznania prawa pomocy, w którym zwróciła się o ustanowienie radcy prawnego, uzasadniając to brakiem dochodów i korzystaniem od roku 1991 ze świadczeń z pomocy społecznej. W oświadczeniu o stanie rodzinnym wykazała synów D. i P. w wieku dwudziestu lat oraz piętnastoletnią córkę D. Jako źródła dochodów podała dodatek mieszkaniowy w wysokości 232,19 zł i zasiłek rodzinny w kwocie 367 zł, tj. łącznie 599,19 zł. Oświadczyła nadto, że posiada mieszkanie o powierzchni 48,65 m², określając koszty jego utrzymania na kwotę 650,64 zł, w tym czynsz 460,45 zł, energia 105,76 zł i gaz 84,43 zł. W rubryce nieruchomość rolna wpisała: "dzierżawa 10 lat". Wskazała też, że na podstawowe opłaty jest zmuszona zaciągać zobowiązania płatnicze. Nie wykazała natomiast innych składników majątkowych, ani innych źródeł dochodu. Do wniosku nie dołączyła żadnych innych dokumentów, poza pismem z dnia 14 września 2010 r., w którym wnioskowała o wgląd w tym zakresie do dokumentów przedłożonych już w innych sprawach w związku z wnioskami o prawo pomocy. Wyjaśniła nadto, że nie przedłoży wyciągów, gdyż ona i członkowie jej rodziny ich nie posiadają, tak samo nie posiada oszczędności mąż, który sprzedał nieruchomość z konieczności. Poza tym wskazała, że synowie D. i P. otrzymali stypendia socjalne po 850 zł w dwóch ratach; do dnia 15 września 2010 r. wniosek został złożony tylko przez D.; 850 zł otrzymała też córka D. Dodała, że mąż - P. H. nie posiada dowodu leczenia, gdyż nie podlega zwrotowi i nie ubiegał się o dokumentację, zaś rodzeństwo męża otrzymało pieniądze za nieruchomość rodziców w równej części bez pokwitowania, natomiast od męża pieniędzy nie otrzymała, gdyż miał własne priorytetowe cele ich wydania.

Postanowieniem z dnia 23 września 2010 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu wskazał, że wobec ujawnienia przy rozpoznawaniu w Wydziale I tut. Sądu spraw o sygn. akt I SA/Op 460/09 i I SA/Op 461/09 faktu sprzedaży przez męża skarżącej w roku 2009 gospodarstwa rolnego w K. za kwotę 360000 zł, zapłata ostatniej raty ceny miała nastąpić w dniu 31 grudnia 2009 r., podjął wątpliwość co do stanu majątkowego skarżącej i jej rodziny. Z jednej strony bowiem skarżąca podaje, że nie tworzy wspólnoty domowej z mężem, to z drugiej - jest on zameldowany na pobyt stały pod tym samym adresem i bywa we wspólnym miejscu zamieszkania, odbierając pocztę kierowaną do skarżącej i kwitując to na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k-51 akt o sygn. II SA/OP 337/10). Dalej referendarz sądowy, wskazując na wynikający z art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obowiązek małżonków do wzajemnej pomocy dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli, wywiódł, że z tych względów wyjaśnienia wymagała kwestia dysponowania przez męża skarżącej dysponuje kwotą uzyskaną ze sprzedaży gospodarstwa rolnego i posiadania środków na zapewnienie wsparcia rodzinie. Poza tym, dysponując informacjami podawanymi przez skarżącą w związku z wnioskami o przyznanie prawa pomocy w innych sprawach, referendarz sądowy posiadał wiedzę o fakcie rozliczania się przez skarżąca z podatku dochodowego wspólnie z mężem w latach 2008 i 2009, przy czym podawany w zaświadczeniu z Urzędu Skarbowego łączny dochód małżonków wynosił odpowiednio 9107,95 zł i 9066,72 zł. Ponadto skarżąca oświadczyła, że mąż jest właścicielem samochodu marki [...] o wartości rynkowej 9000 zł.

Z tych powodów skarżąca została dodatkowo zobowiązana, pismem z dnia 7 września 2010 r., do jednoznacznych wyjaśnień w wyżej określonych kwestiach, a także do przedłożenia stosownych dokumentów określonych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Powyższe dane, w ocenie referendarza, były niezbędne do rzetelnej analizy wniosku skarżącej w ramach kryteriów wskazanych w 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., gdyż zasadność wniosku o udzielenie prawa pomocy rozpatrywana jest zarówno pod kątem obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, jak i pod kątem możliwości finansowych strony. Natomiast nieprzedłożenie przez skarżącą żadnych z żądanych dokumentów powoduje niemożność rzetelnego rozpatrzenia wniosku. Dalej referendarz odnotował, iż pomimo wezwania skarżąca nie zastosowała się do jego treści i nie wyjaśniła wątpliwości odnoszących się do stanu majątkowego jej rodziny, argumentując, że podział kwoty uzyskanej ze sprzedaży przez męża skarżącej w 2009 r. gospodarstwa rolnego w K. za kwotę 360000 zł, w której to transakcji skarżąca występowała jako pełnomocnik męża, nie został przez skarżącą udokumentowany pomimo realnie istniejących możliwości. Skarżąca wyjaśniła jedynie, że 60000 zł mąż przeznaczył na leczenie, a resztę kwoty podzielono pomiędzy jego rodzeństwo. Referendarz stwierdził, że trudno jest dać wiarę twierdzeniom skarżącej, a kwota ze sprzedaży gospodarstwa męża, co do której nie jest w stanie przedstawić dowodów jej rozdysponowania, jest na tyle duża, że zasadniczo zmienia ona jego sytuację materialną i powoduje, że ma on realną możliwość uczestniczenia w pokrywaniu wydatków rodziny. Tak samo, zdaniem referendarza istniały możliwości uzyskania oświadczeń rodzeństwa męża odnośnie podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży, jak też dowodów leczenia męża. Poza tym referendarz sądowy zwrócił uwagę, że skarżąca jest właścicielką ma nieruchomości w R., stanowiące gospodarstwo rolne. Grunty są dzierżawione, według oświadczeń skarżącej bezpłatnie, a wartość budynków skarżąca ocenia na kwotę 5000 zł. W tym zakresie referendarz stwierdził, że posiadanie majątku, w tym nieruchomości, rzutuje na ocenę potencjalnych możliwości płatniczych. Na tle tak ustalonych składników majątku nieruchomego i nieruchomego, jak również faktu nieudowodnienia rozdysponowania kwoty 360000 zł, referendarz stwierdził, że rodzina skarżącej nie kwalifikuje się od osób ubogich, do jakich skierowane ma być prawo pomocy. Ponadto, podkreślając obowiązek wykazania przez osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy swej sytuacji materialnej i przekonania Sądu o niemożliwości poniesienia jej kosztów, co związane jest z tym, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na stronie, referendarz skonkludował, że skarżąca nie uprawdopodobniła swej faktycznej sytuacji w świetle istniejących rozbieżności, co uniemożliwiło dokonanie pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a to uzasadniało odmowę przyznania prawa pomocy.

Od powyższego orzeczenia skarżąca złożyła sprzeciw, w którym podniosła, że spełnia przesłanki ubóstwa, od roku 1991 pozostaje bez pracy, wychowując samotnie najpierw czwórkę, a aktualnie trójkę dzieci. Podkreśliła, że przedłożyła zaświadczenie na jednego z bliźniaków – D. Wniosła o przyznanie prawa pomocy, tak jak w innych wszczętych przez nią sprawach, podkreślając, że nie jest w stanie bez uszczerbku dla siebie i dzieci ponieść kosztów pomocy prawnej. Dalej wskazała, że fakt sprzedaży nieruchomości, stanowiącej odrębny majątek jej męża jeszcze sprzed małżeństwa, miał miejsce w roku 2009, czyli przed rokiem, a podział uzyskanej kwoty był wyłączną decyzją męża. Dodała, że od roku 1991, czyli od początku korzystania z pomocy społecznej, mąż nie stanowił składu rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 września 2010 r. w ustawowym terminie siedmiu dni, a więc postanowienie to utraciło moc, natomiast wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpoznaniu przez Sąd. W pierwszej kolejności odnotować należy, że stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, a zatem wnioskowanym przez skarżącą, następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe wskazuje, że instytucja prawa pomocy posiada wyjątkowy charakter i jest stosowana jedynie w sytuacjach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, z których wynika, iż wnioskodawca nie posiada wystarczających możliwości finansowych pokrycia kosztów sądowych związanych z jego udziałem w sprawie. Natomiast ewentualne ich uiszczenie pociągnęłoby za sobą uszczerbek utrzymania koniecznego, przez który należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej wnioskodawcy w sposób uniemożliwiający zapewnienie minimum warunków socjalnych. Z tych względów na stronie ciąży obowiązek wykazania, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych, co jednocześnie oznacza, że takie sytuacje powinny mieć miejsce jedynie wtedy, gdy zdobycie przez stronę środków finansowych na udział w postępowaniu sądowym jest obiektywnie niemożliwe. Realizacja obowiązku wykazania przez stronę swojej trudnej sytuacji materialnej polega m.in. na przedstawieniu niezbędnych informacji dla oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy w urzędowym formularzu wniosku, a także składaniu dodatkowych oświadczeń i dokumentów, w trybie tzw. postępowania wyjaśniającego. Zasadą bowiem jest, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). Jeśli natomiast informacje w nim zawarte okażą się niewystarczające lub wzbudzą wątpliwości, sąd może w trybie art. 255 P.p.s.a. wezwać stronę do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem informacje zawarte we wniosku złożonym przez S. H. na urzędowym formularzu okazały się niewystarczające do oceny tego wniosku w ramach kryteriów określonych w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W związku z powyższym wezwano skarżącą pismem z dnia 7 września 2010 r. do nadesłania stosownych dokumentów i złożenia dodatkowych wyjaśnień, które pozwoliłyby na dokonanie pełnej analizy sytuacji materialnej skarżącej. Podkreślić wypada, iż uprawnienie takie znajduje oparcie w art. 255 P.p.s.a., zgodnie z którym w każdym przypadku gdy sąd uzna, że oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, powinien wezwać stronę o złożenie dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Z kolei, w myśl § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), dokumentami źródłowymi, które potwierdzają sytuację majątkową wnioskodawcy, mogą być w szczególności: 1) odpisy zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe; 2) wyciągi i wykazy z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy; 3) wypisy z rejestrów urzędowych; 4) odpis aktualnych bilansów; 5)zaświadczenia o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności oraz otrzymywanych świadczeń z okresu ostatnich dwu lat; 6) zaświadczenie o sytuacji rodzinnej wnioskodawcy wydawane przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy. Podkreślić należy, że zawarty w powołanym przepisie katalog dokumentów potwierdzających sytuację majątkową wnioskodawcy nie jest katalogiem zamkniętym, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Dlatego też rozpoznający wniosek ma uprawnienie do żądania od wnioskodawcy również innych dokumentów, niewymienionych w omawianym przepisie, które jego zdaniem umożliwią pełną i rzetelną ocenę sytuacji materialnej osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Powtórzyć jeszcze raz zatem wypada, że to właśnie na stronie, która ubiega się o prawo pomocy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie jej takiego prawa. Natomiast uchylając się od przedstawienia określonych dokumentów i oświadczeń na wezwanie sądu administracyjnego, strona powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 267/09, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest przy tym zobligowany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzeń w sytuacji, gdy pełna ocena stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, z uwagi na postawę wnioskodawczyni, nie jest możliwa. W świetle powiedzianego wyżej należało stwierdzić, iż skarżąca nie stosując się do wezwania Sądu, nie wykazała, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie jej prawa pomocy w świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Nie przedstawiła żądanych dokumentów, a tym samym nie potwierdziła trudnej sytuacji materialnej, na którą się powołuje. Przede wszystkim nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani też nie złożyła bliższych wyjaśnień dotyczących sprzedaży przez jej męża nieruchomości rolnej za cenę 360000 zł (kserokopia aktu notarialnego Repertorium A numer [...] z dnia 18 marca 2008r. w załączeniu do akt sprawy) oraz rozdysponowania tej kwoty. Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie kwestionuje wyraźnie akcentowanej przez skarżącą okoliczności, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi majątek odrębny jej męża, jednakże wyjaśnienie kwestii związanej z rozdysponowaniem tak znacznej kwoty ze sprzedaży tej nieruchomości miało istotne znaczenie dla oceny sytuacji materialnej wnioskodawczyni oraz jej rodziny, w szczególności w kontekście niewystępowania przez skarżącą o podwyższenie alimentów od męża z uwagi na jego niskie dochody (alimenty przyznane na dzieci przed dwunastu laty wynoszą łącznie 80 zł). Zwrócić należy uwagę skarżącej, że w sytuacji, gdy powołuje się na brak możliwości samodzielnego poniesienia kosztów postępowania, to konieczne jest zbadanie, czy również przy pomocy bliskich nie jest w stanie tego uczynić (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 262/09, opubl. LEX nr 552223). Dopiero bowiem stwierdzenie, że ani samodzielnie, ani przy pomocy rodziny wnioskodawca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny, pozwalałoby rozstrzygnąć o możliwości przyznania pomocy z budżetu państwa. Nieujawnienie sytuacji majątkowej współmałżonka nie pozwala na ocenę rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącego pod kątem spełnienia przesłanek do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Natomiast w świetle przepisów prawa rodzinnego rozdzielność majątkowa małżeńska odnosi się - jak wskazuje sama nazwa - do majątków małżonków, a nie do ich wzajemnych obowiązków. Rozdzielność majątkowa dotyczy kwestii zobowiązań każdego z małżonków wobec osób trzecich (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 216/09, opubl. LEX nr 552212). Na mocy bowiem art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Z powyższych przyczyn równie istotne znaczenie miało wyjaśnienie w niniejszej sprawie wątpliwości związanych z powoływaną przez skarżącą okolicznością, iż nie prowadzi ze swoim mężem wspólnego gospodarstwa domowego. Powyższa okoliczność nie znalazła bowiem potwierdzenia w materiale dokumentacyjnym sprawy. Jak wynika z zaświadczeń Urzędu Skarbowego w N., w roku 2008 r. i 2009 r. skarżąca rozliczała się z podatku wspólnie z małżonkiem P. H. Ponadto wnioskodawczyni, biorąc udział w sprzedaży nieruchomości położonej w K., jako pełnomocnik swojego męża, podała, że P. H. umów majątkowych małżeńskich nie zawierał. Również posiadana przez skarżącą wiedza na temat choroby męża, podziału majątku oraz fakt zameldowania P. H. pod tym samym adresem co wnioskodawczyni i odbieranie przez męża korespondencji do niej kierowanej, wskazują na łączącą ich relację o charakterze wspólnego gospodarstwa domowego. Z kolei ustalenie rzeczywistego składu osób pozostających we wspólnym gospodarstwie ma bezpośrednie przełożenie na ustalenie sytuacji materialnej bliskich wnioskodawczyni. Dalej należy odnotować, że wnioskodawczyni nie przedstawiła również dokumentów potwierdzających kontynuację nauki przez syna P., jak również żadnych dowodów potwierdzających leczenie męża oraz wysokości wydatków z tym związanych, a tym samym uniemożliwiła Sądowi dokonanie oceny, w jakim zakresie powyższe wpływa na sytuację materialną rodziny, tzn. jakie są z tego tytułu obciążenia finansowe. W ocenie Sądu, nie sposób uznać, iż wezwanie do przedłożenia jakichkolwiek dowodów potwierdzających leczenie męża - w tym przykładowo dokumentacji medycznej, która jest dla pacjenta dostępna - nie jest możliwe do spełnienia. W tych warunkach należało uznać, że skarżąca uniemożliwia dokonanie oceny jej faktycznej sytuacji bytowej. Reasumując powyższe stwierdzić trzeba, że wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, czy też dla siebie i rodziny. Natomiast bierność skarżącej w zakresie wyjaśnienia powstałych w rozpoznawanej sprawie wątpliwości spowodowała brak możliwości pełnej i rzetelnej oceny sytuacji majątkowej jej rodziny. Jeszcze raz zatem podkreślić należy, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że jest w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Dlatego też - jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 171/09, opubl. LEX nr 552205), strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby Sąd o zasadności przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Końcowo już zauważyć przyjdzie, że podnoszona przez skarżącą okoliczność przyznania jej prawa pomocy w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może skutkować, niejako automatycznie, podjęciem podobnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Celnie wywiedziono w orzecznictwie, że nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę - dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej - rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, a jedynie w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 231/08, opubl. LEX nr 478981). Ponadto odnotować też wypada, że w sprawach, na które wskazuje skarżąca, referendarzowi sądowemu rozpoznającemu wniosek o przyznanie prawa pomocy nie był jeszcze znany fakt sprzedaży nieruchomości w K., która to okoliczność ujawniła się dopiero w sprawach wszczętych ze skarg wniesionych przez skarżącą, a prowadzonych w Wydziale I tut. Sądu.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.