Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1623/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2005 r. sprawy ze skargi S. i B. M. na uchwałę Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. i T. Etap I - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Skarżący - pp. B. i S. M. pismem z dnia 10 maja 2005 r. wnieśli skargę adresowaną do Rady Gminy I. na uchwałę Nr [...] Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. i T.. Etap I"(Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], z dnia [...] lipca 2002 r.). W skardze, wskazując, że uchwalony plan narusza w znacznym stopniu dobra majątkowe (materialne) skarżących, podniesiono trzy zarzuty. Po pierwsze, podniesiono, że plan obniża wartość działki i podwyższa znacznie koszty inwestowania poprzez konieczność doprowadzenia mediów niezbędnych do jej funkcjonowania. Skarżący tracą [...] m2 działki, dostęp do infrastruktury technicznej i zniekształcona pozostaje część działki (powstaje klin nie do zagospodarowania). Po drugie, stwierdzono, że procedura uchwalania planu rażąco naruszała prawo co najmniej w części dotyczącej udziału mieszkańców jako podmiotów mających uprawnienia stron w postępowaniu administracyjnym. Przyznano, że co prawda zaskarżony plan przyjął ustalenia poprzedniego planu zatwierdzonego przez Radę Gminy S. uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 1992 r. w zakresie przebiegu i granic projektowanej ulicy [...] i ulicy [...], to jednak powinien był uwzględnić złożony przez poprzedników prawnych skarżących (pp. I. i H. M.) wniosek o zmianę przebiegu projektowanej drogi. Ponadto skarżący zarzucili, iż w związku z etapowym uchwalaniem planu podjęto szereg uchwał, a w związku z tym skarżący nie wiedzieli, w jakim momencie powinni złożyć ponowny wniosek o zmianę przebiegu projektowanych ulic. [...] skarżący dowiedzieli się o projektowanych zmianach dopiero z podjętego z urzędu postanowienia Wójta Gminy I. z dnia [...] października 2004 r., Nr [...], opiniującego pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości - działki nr ew. [...] na cztery działki, a mianowicie: działkę nr [...] o pow. ok. [...] m2, zabudowaną, położoną na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną jednorodzinną; działkę nr [...] o pow. ok. [...] m2, nie stanowiącą samodzielnej działki budowlanej, przeznaczoną do przyłączenia do działki sąsiedniej, położoną na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną jednorodzinną; działkę nr [...] o pow. ok. [...] m2, przeznaczoną pod drogę gminną - ul. [...], oznaczoną symbolem planistycznym [...]; działkę nr [...] o pow. ok. [...] m2, przeznaczoną pod drogę gminną - ul. [...], oznaczoną symbolem planistycznym [...]. Status prawny obu dróg został ustalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy I z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w obrębie T.. Zaopiniowany podział godzi, zdaniem skarżących, w ich prawo własności. Po trzecie, wskazano, że działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem planistycznym [...] o częściowo niekorzystnych warunkach posadowienia budynków (teren zalewowy, wysoki poziom wód gruntowych). Do tego na terenie obowiązują szczególne uwarunkowania wynikające z jego położenia w otulinie K. (§ 28 tekstu planu). W tej sytuacji uchwalenie planu bez uprzedniego przeprowadzenia ekspertyzy hydrologicznej gruntów, było obarczone błędem.

Rada Gminy I. rozpatrując wniesioną skargę uznała ją za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podjęte zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.). W związku z powyższym odrzucając skargę uchwałą Nr [...] z dnia [...][...] czerwca 2005 r. określiła swoje stanowisko wobec naruszenia interesu prawnego skarżących uchwałą z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. i T. . Etap I".

W uzasadnieniu uchwały dokonano analizy i porównania ustaleń miejscowych planów z 1992 r. oraz zaskarżonego planu z 2002 r. stwierdzając w rezultacie, iż przeznaczenie działki skarżących (obecnie nr [...], obręb T.) nie różni się w planach z 1992 r. i 2002 r.: przeznaczenie terenu jest takie same (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) i w obu tych planach część działki jest przeznaczona pod poszerzenie dróg gminnych: dojazdowej i lokalnej W konkluzji stwierdzono, że ustalenia planistyczne, które zostały przyjęte w planie zatwierdzonym w dniu 19 czerwca 2002 r. są w swej istocie zgodne, tj. tożsame z ustaleniami planu miejscowego z 1992 r., a więc ustalenia planu z 2002 r. nie naruszyły, ani też nie mogły naruszyć interesu prawnego właściciela nieruchomości, którego treść została określona w planie z 1992 r. Podniesiono również, że procedura sporządzenia planu, określona przez art. 18 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. N 15,poz. 139, z późn. zm.) została dochowana, na co przedstawiono stosowne dowody. Stwierdzono, że pismo z 1994 r., na które powołują się skarżący, nie było rozpatrzone jako wniosek do planu, bowiem poprzednio obowiązujący plan obejmujący przedmiotowy teren uchwalono dnia [...] maja 1992 r., co znaczy, że pismo wniesiono po 2 latach od jego uchwalenia, zaś wnioski do nowego planu, uchwalonego dnia [...] czerwca 2002 r., należało zgłaszać w terminie wyznaczonym przez wspomniany przepis ustawy, po rozpoczęciu prac nad sporządzeniem planu. Przyznano, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi T. i T. sporządzany był w dwóch etapach, jednakże stwierdzono, że wymienione przez skarżących uchwały dotyczyły zupełnie różnych kwestii i nie było podstaw do pomylenia ich przedmiotu. Mianowicie:

- uchwała Nr [...] Rady Gminy S.z dnia [...] listopada 1994 r. dotyczyła zatwierdzenia planu miejscowego dla T., tj. obszaru położonego o 1,5 km na wschód od działki skarżących i nie obejmowała tej działki;

- uchwała Nr [...]Rady Gminy I. z dnia [...] kwietnia 1998 r. była uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego dla obszaru wsi T. i .;

- uchwała Nr [...] Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2002 r. dotyczyła etapowego uchwalania planu miejscowego.

Stosowne ogłoszenia i obwieszczenia o możliwości złożenia wniosków do sporządzanego planu miejscowego zamieszczone były w prasie lokalnej oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy I., podobnie zresztą jak informacje dotyczące włożenia projektu planu do publicznego wglądu, co oznacza, że skarżących wielokrotnie informowano o możliwości zgłoszenia wniosków do projektu tego planu. Ponadto poinformowano, że skarżący nabyli własność przedmiotowej działki aktem darowizny sporządzonym w 1994 r., gdy już obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony. przez Radę Gminy S.uchwałą Nr [...]z dnia [...] maja 1992 r., a zatem przeznaczenie działki w planie było przez nich znane. Odnosząc się z kolei do zarzutów merytorycznych (planistycznych) wskazano, że pod drogi publiczne przeznaczone zostanie łącznie [...] m2, zaś część działki nr [...] (projektowana działka nr [...]) o pow. ok. [...] m2, położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną jednorodzinną, jednakże z uwagi na zbyt małą powierzchnię nie może stanowić samodzielnej działki budowlanej. Wyjaśniono również, że przebieg zaprojektowanych dróg, a zwłaszcza wlot ul. [...] do ul. [...] został zaprojektowany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowani (Dz.U. Nr 43, poz. 430), a zwłaszcza § 60 tego rozporządzenia, z dopuszczeniem przewidzianych w nim wyjątków, rozważono również możliwość przesunięcia wlotu ul. [...] w kierunku północno-wschodniego narożnika działki nr [...], przy uwzględnieniu istniejącego zagospodarowania: budynków mieszkalnych zlokalizowanych na działce nr [...] i budynków gospodarczych posadowionych na działce nr [...]. Zwrócono przy tym uwagę, że szerokość ul. [...] zaniżono do granic dopuszczalnych w powołanym wyżej rozporządzeniu, utrzymując ja w granicach przewidzianych w planie z 1992 r. Odpowiadając na ostatni zarzut zgłoszony przez skarżących wyjaśniono też, że działka nr ew. [...] nie jest usytuowana na terenie o częściowo niekorzystnych warunkach zabudowy, zaś aspekt charakterystyki hydrologicznej gruntu był brany pod uwagę przy sporządzaniu zaskarżonego planu.

Skargę na powyższą uchwałę wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowani podnosząc w niej, że poprzez przyjęcie przez Radę Gminy I. dnia [...] czerwca 2002 r. ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. i T.. Etap I zostali pozbawieni prawa do swobodnego dysponowania swoim dobrem w całości: sprzedaż czy inwestycja, a także naruszone zostały ich dobra materialne (majątkowe).

W uzasadnieniu skarżący ponownie podnieśli zarzuty wymienione w ich wniosku z dnia 10 maja 2005 r., a w szczególności dotyczące etapowego uchwalania planu wsi T., który to proces w ich przekonaniu od początku, tj. od uchwały Nr [...] Rady Gminy B.z dnia [...] maja 1992 r., prowadzony był w sposób odbiegający od przyjętych przepisów oraz zakresu strat materialnych spowodowanych przez plan, a także uznali, że z technicznego punktu widzenia oraz rozpoznania ternu korekta wlotu ulicy [...] w ulicę [...] w kierunku północno-wschodnim o ok. [...] m, rozważana na sesji Rady Gminy I. w dniu [...] czerwca 2005 r., jest możliwa i celowa.

W odpowiedzi na skargę na uchwałę Nr [...]Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. i T.. Etap I"(Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) Gmina I. wniosła o jej oddalenie w zasadzie powtarzając argumentację użytą w uzasadnieniu przedstawionej wyżej uchwały Nr [...]Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2005 r. Dodatkowo, wobec tego iż skarżący wiedzieli o planowanym na ich działce przebiegu dróg co najmniej od 1994 r., za nietrafny uznano zarzut nie powiadomienia imiennego strony o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, czyli naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowania przestrzennym. Zdaniem strony przeciwnej przepis ten precyzyjnie określa przypadki, w których takie zawiadomienia powinny być wystosowane i nie mieści się w granicach tego obowiązku sytuacja skarżących. Ponadto wskazano, że podjęto już negocjacje w sprawie przejęcia części gruntu przewidzianego do zajęcia pod części przedmiotowych dróg, a brak ostatecznego porozumienia w tej sprawie nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Przywołane przez skarżących postanowienie Wójta Gminy I., opiniujące projekt podziału, stanowi przedmiot odrębnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie zgodzono się z szacunkiem strat skarżących wskazując, że na cele publiczne (pod drogi) przeznaczono w planie łącznie [...] m2, a nie [...] m2 (jak wskazują skarżący), a także z zarzutem odcięcia terenu skarżących od mediów wskazując, że właśnie realizacja dróg poprawi sytuację w zakresie wyposażenia przedmiotowego terenu w urządzenia infrastruktury technicznej, z założenia realizowane w pasie drogowym. Natomiast wypowiadając się w kwestii technicznego usytuowania drogi (ulicy [...]), jej przebiegu oraz wlotu w ulicę [...] podtrzymano argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu uchwały Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na uchwałę Nr [...] Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. i T.. Etap I"(Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]).Tej też uchwały dotyczyła odpowiedź na skargę Gminy I.. Należy to podkreślić, gdyż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2000 r. w sprawie o sygn. akt I SA 794/00 stanowi, że przedmiotem skargi w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie jest uchwała w sprawie odrzucenia zarzutu, tj. w rozpatrywanej sprawie uchwała Nr [...] Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie stanowiska Rady Gminy I. dotyczącego naruszenia interesu prawnego Państwa B. i S. M. w związku z podjęciem przez Radę Gminy I. Uchwały Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie zatwierdzenia "Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi T. i T.. Etap I." Uchwała organów gminy dotycząca wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma bowiem charakter procesowy, a nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (LEX nr 57172).

W rozpatrywanej sprawie jest niesporne, że przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania (funkcja) działki nr ew. [...], obręb T., stanowiącej od 1994 r. własność skarżących, a w szczególności układ i parametry (szerokość, kategoria i usytuowanie skrzyżowania) przewidzianej na niej dróg gminnych: dojazdowej i lokalnej ([...] i [...]), wyznaczone ustaleniami poprzedniego planu, zatwierdzonego przez Radę Gminy S. uchwałą Nr [...]z dnia [...] maja 1992 r., nie uległy zmianie w aktualnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi T. i T.. Etap I", zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2002 r. Na tej podstawie Gmina I. sformułowała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały Nr [...] Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2005 r., iż ustalenia planistyczne, które zostały przyjęte w planie zatwierdzonym w dniu [...] czerwca 2002 r. są w swej istocie zgodne, tj. tożsame z ustaleniami planu miejscowego z 1992 r., a więc ustalenia planu z 2002 r. nie naruszyły, ani też nie mogły naruszyć interesu prawnego właściciela nieruchomości, którego treść została już raz określona w planie z 1992 r.

Należy podzielić to stanowisko, dotyczące w istocie sfery prawa materialnego, rzeczowego, czy - węziej - ustaleń planów miejscowych odnoszących się do przeznaczenia terenu. Jeżeli bowiem nowy plan miejscowy, obejmujący ten sam teren co plan obowiązujący do dnia wejścia w życie planu nowouchwalonego, nie wprowadza żadnych zmian w zakresie przeznaczenia terenu, a więc nie kształtuje na nowo sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, to nie wkracza w sferę interesu prawnego właściciela tej nieruchomości, a co za tym idzie - nie może tego interesu naruszać. Jeżeli nowy plan nie wprowadza przy tym żadnych zmian odnoszących się do nieruchomości sąsiednich, czy wręcz do określonej, podstawowej jednostki planistycznej planu, to przy dotychczasowym rozumieniu interesu prawnego, wywodzącego się w rozpatrywanym przypadku z prawa rzeczowego, przedstawione stanowisko jest uprawnione. W piśmiennictwie wyrażany jest pogląd, że uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny został naruszony. Zatem tak samo jak w przypadku zarzutu przymiot strony w postępowaniu z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. W przeciwieństwie od strony w postępowaniu administracyjnym, toczącym się w trybie przepisów k.p.a., wnoszący skargę z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. To zaś oznacza, że w postępowaniu kwestionującym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podmiotowość uczestnika tego postępowania jest kształtowana inaczej niż w postępowaniu administracyjnym, obejmując nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, ale także naruszenia tego interesu lub uprawnienia. (Z. Niewiadomski, "Zagospodarowanie przestrzenne. Prawi i praktyka, Municypium, Warszawa 1999 r., str.164).

Należy przy tym podkreślić, że dotyczące przedmiotowej działki rozwiązania z planu z 1992 r. nie zostały przejęte w planie z 2002 r. w sposób mechaniczny. Zostały one poddane ponownej analizie na sesji Rady Gminy I. w dniu 26 czerwca 2005 r. Argumentacja przemawiająca za przyjętymi rozwiązaniami, przede wszystkim w zakresie obsługi komunikacyjnej, jest wyczerpująca i uwzględnia zarówno aspekty techniczne, wynikające z powołanego wyżej rozporządzenia z 1999 r., jak i planistyczne, związane z zagospodarowaniem sąsiednich nieruchomości. Rozważano również rozwiązania alternatywne, które uznano jednak za mniej korzystne. Sama lokalizacja dróg gminnych, lokalnej obsługi komunikacyjnej terenu, należy niewątpliwie do spraw, które mieszczą się w granicach władztwa planistycznego gminy (art. 4 ustawy).

Wobec brzmienia art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części, Sąd z urzędu był zobowiązany zbadać prawidłowość wspomnianego trybu postępowania, a zwłaszcza zgłoszone w tym zakresie zarzuty. Dotyczyły one naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy, określającego podmioty, które powinny być zawiadomione na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Opinia wyrażona w tej kwestii w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę jest prawidłowa, co oznacza, że skarżący nie należeli do kręgu podmiotów, które powinny być zawiadomione w taki sposób o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Nie byli bowiem właścicielami nieruchomości, których interes prawny mógł być naruszony ustaleniami planu (wobec tożsamości ustaleń planu z 1992 i 2002 r.), nie należą do grupy właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata planistyczna, ani nie należą do osób, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu (wobec nie złożenia takiego wniosku, o czym była już wyżej mowa). Za bezzasadne uznano też zarzuty dotyczące ilości uchwał Rady Gminy I. związanych ze sporządzaniem planu z 2002 r., gdyż były to różne uchwały, a ich liczba nie przesądzała o niemożności złożenia przez skarżących wniosku do planu, już to po ogłoszeniu o przystąpieniu do sporządzania planu, już to po jego wyłożeniu do publicznego wglądu, czyli praktycznie przez cały czas prac nad projektem.

Z urzędu sprawdzono też dochowanie terminu na złożenie skargi na uchwałę Nr [...] Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. i T.. Etap I". Wzięto pod uwagę, że w przypadku tej skargi obowiązują dwa terminy do jej wniesienia. Jeden to termin minimalny, drugi jest terminem maksymalnym. Termin minimalny to termin, przed nadejściem którego skarga nie może być wniesiona, bo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie będzie jeszcze bezskuteczne. Skarga jest niedopuszczalna przed uzyskaniem odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli jej nie doręczono - przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego do jej udzielenia. Termin maksymalny wynosi 30 dni i jest liczony stosownie do tego, czyi kiedy doręczono skarżącemu odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. SA to terminy ruchome, jako że początkiem rozpoczęcia i zakończenia ich biegu mogą być różne zdarzenia. Ocena dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym tak z punktu widzenia dopełnienia wymagania w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak i zachowania terminu do wniesienia skargi, wymaga prawidłowego ustalenia faktu zwrócenia się do organu gminy z takim wezwaniem oraz faktu odmowy uwzględnienia wezwania lub bezskutecznego terminu do załatwienia takiej sprawy. (A. Kisielewicz, "Samodzielność gminy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego", Librata, Warszawa 2002, str. 139). W rozpatrywanej sprawie terminy, o których wyżej mowa, zostały dochowane.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127) orzekł jak w sentencji wyroku.