Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1956/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 174, 183 par. 1 i 2, 185, 151, 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 65 ust. 1 pkt 2, 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. R. oraz A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 219/13 w sprawie ze skargi V. H., R. H. i O. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze na rzecz M. R. oraz A. J. solidarnie kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 9 maja 2013 r., II SA/Wr 219/13 w sprawie ze skargi V. H., R. H. i O. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie, nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe oraz budowie garażu: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Jeleniej Góry z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...]; orzekł, że uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze nie podlega wykonaniu oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Prezydent Jeleniej Góry decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], orzekł o wygaśnięciu własnej decyzji z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], którą ustalił na rzecz V., R. i O. H. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie, nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe oraz budowie garażu na terenie działki nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ administracji powoła się na fakt uchwalenia dla terenu, w obrębie którego znajduje się działka nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulic: [...] (uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia [...] września 2011 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 2 listopada 2011 r. Nr 224, poz. 3848). Na podstawie analizy tego planu organ I instancji przyjął, że ustalenia planu dla działki nr [...] są inne niż ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nr [...], w zakresie dotyczącym: 1) linii zabudowy - w decyzji ustalono obowiązującą linię zabudowy, biegnącą wzdłuż granicy działki z ul. [...] oznaczonej geodezyjnie jako działka drogowa nr [...] — a w planie miejscowym ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości ok. 4 m od działki drogowej nr [...]; 2) wskaźnika zabudowy - w decyzji ustalono maksymalny wskaźnik zabudowy 0,48 — w planie ustalono maksymalny wskaźnik zabudowy 0,5; 3) geometrii dachu- w decyzji ustalono dach jednospadowy ze spadkiem 10% w kierunku zaplecza działki; w planie miejscowym dla terenu U/M 4 nie ma ustaleń odnośnie geometrii dachów. W tak ustalonym stanie faktycznym organ administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej w skrócie u.p.z.p.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W ocenie organu I instancji zastosowane przez ustawodawcę określenie "inne" stanowi kategorię szerszą niż pojęcie "sprzeczne" lub "niezgodne". Ustawodawca dopuszcza współistnienie planu i wydanej przed jego wejściem w życie decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko wówczas, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są identyczne jak te, które wynikają z planu. Organ I instancji podniósł, że wyjątek dotyczący stosowania art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. zawarty w art. 65 ust. 2 tejże ustawy jest przejawem ochrony praw nabytych. Z tego przepisu wynika, że skutek w postaci zmiany stanu prawnego spowodowanego uchwaleniem nowego planu miejscowego nie sięga ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpatrywanej sprawie inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę lecz nie uzyskali ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli V. i R. H. podnosząc, że organ I instancji naruszył art. 65 ust 1 pkt 2 u.p.z.p. przez całkowicie dowolne i nieuzasadnione przyjęcie, że stopień różnicy między postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzją o warunkach zabudowy jest na tyle znaczący, że nie da się tych warunków wynikających z obu źródeł pogodzić. Dotyczy to sytuacji, gdy organ administracji podjął już czynności zmierzające do takiego dostosowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby wskazane tam warunki dotyczące nieruchomości skarżących były całkowicie i w pełni spójne z warunkami ustalonymi decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto reprezentujący skarżących pełnomocnik podniósł zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, a odnoszących się do naruszenia: art. 162 k.p.a. w zw. z art. 97 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 98 § 1 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji mimo istnienia podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie wszczętej z urzędu, a zwłaszcza w sytuacji, w której rozpatrzenie sprawy i decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe i budowę garażu oraz częściową rozbiórkę na terenie działki nr [...], a także postępowania w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowej nieruchomości, jak również w sytuacji gdy domaga się tego strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiły się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu, a także przy uwzględnieniu toczącego się w tym zakresie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; art. 6 k.p.a. i 7 k.p.a. przez pominięcie przez organ administracji faktu naruszenia zasady praworządności przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, które pozbawiło skarżących kwestionowania rzetelności i prawidłowości zgromadzonych (na wniosek organu) materiałów dowodowych; art. 8 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji podważającej zaufanie obywatela do organu Państwa poprzez brak określenia terminu zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie; art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak należytego wyjaśnienia przez organ administracji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności przyczyn braku dokumentacji sprawy (jej ewentualnego zaginięcia) w urzędzie; art. 10 § 1 k.p.a. przez brak umożliwienia skarżącym przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

V., R. i O. H. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] stycznia 2013 r., powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę uwzględnił. Sąd wskazał, że podstawowy i w zasadzie jedyny problem interpretacyjny w niniejszej sprawie dotyczy rozumienia pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego, w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z treścią przepisu, na którego naruszenie powołuje się autor skargi, organ administracji, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Sąd wskazał na przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.i stwierdził, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy ustalenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie, nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe oraz budowie garażu na terenie działki nr [...] są inne niż ustalenia miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego dla rejonu ulic: [...]. Należąca do skarżących działka nr [...] znalazła się w obszarze oznaczonym w planie symbolem U/M 4, określającym tereny istniejącej i projektowanej zabudowy usługowej w tym handlu detalicznego o powierzchni sprzedażowej do 400 m2, z następującym przeznaczeniem uzupełniającym: 1) tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, 2) wbudowane lokale mieszkalne w istniejących i projektowanych budynkach usługowych w ilości maksimum 2 lokale w budynku. Analizując warunki i zasady zagospodarowania terenu w zakresie linii zabudowy przewidziane dla spornej działki z wygaszonej decyzji z postanowieniami planu miejscowego sąd zauważył, że porównując część graficzną planu miejscowego z załącznikiem graficznym do decyzji z dnia [...] marca 2008 r., iż ustalona w miejscowym planie nieprzekraczalna linia zabudowy w bardzo ograniczonym zakresie obejmuje działkę nr [...]. Linia ta przebiega w odległości 4 m od działki drogowej nr [...]. W ten sposób ustalona w miejscowym planie nieprzekraczalna linia zabudowy, w żadnym miejscu nie pokrywa się z ustaloną w decyzji obowiązującą linią zabudowy, biegnącą wzdłuż granicy działki nr [...] od strony ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka drogowa nr [...]. Co więcej, wygaszona decyzja nie ustala parametrów inwestycji od strony działki drogowej nr [...], ponieważ z jej treści wynika, że zamiar inwestorów dotyczył przebudowy, rozbudowy, nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe oraz budowę garażu na terenie spornej działki. Decyzja o warunkach zabudowy nie pozwalała więc na usytuowanie w ustalonej w miejscowym planie nieprzekraczalnej linii zabudowy żadnych obiektów budowlanych. Również miejscowy plan nie wypowiada się co do warunków zabudowy działki nr [...] od ulicy [...]. Sąd stwierdził zatem, że objęcie uchwalonym planem w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy niewielkiego fragmentu działki nr [...] od strony działki drogowej nr [...], w zakresie w jakim takie ustalenia nie kolidują z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nie powinno skutkować uznaniem za "inne" ustaleń w tym zakresie między tym planem a wydaną decyzją. Warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z obu tych źródeł można nie tylko ze sobą pogodzić ale w pełni one ze sobą korespondują. Przyjęcie natomiast odmiennego poglądu prowadziłoby do konieczności wygaszania każdej decyzji o warunkach zabudowy w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, których postanowienia w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu nie zawierają szczególnych regulacji, które natomiast odnaleźć można natomiast w decyzji o warunkach zabudowy. Problem ten doskonale widoczny będzie w przypadku określenia geometrii i kształtu dachu. W takim przypadku nie można mówić o "inności", skoro plan, nie przewidując w tym zakresie żadnej szczególnej regulacji, dopuszcza większą swobodę w określeniu przez inwestora warunków przyszłej zabudowy, a więc także przyjęcie warunków wynikających z wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Także w przypadku wskaźnika zabudowy trudno doszukać się zdaniem sądu racjonalnych podstaw w wykazywaniu "inności" między określonym w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnym wskaźnikiem zabudowy - 0,48, a wskaźnikiem określonym w planie na poziomie 0,5. Planu nie wyklucza bowiem zabudowy działki nr [...] na poziomie określonym w decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie warunki zabudowy określone w decyzji są "mniej korzystne" dla skarżących od tych wynikających z postanowień planu miejscowego. Sąd nie podzielił prezentowanych w sprawie wniosków jakie orzekające organy wyciągnęły z braku uregulowania w planie miejscowym dla spornego terenu parametru dotyczącego geometrii dachu. Interpretując przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., przypadek miejscowego planu, którego postanowienia w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu nie odnoszą się do ustaleń przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy nie może być automatycznie rozpatrywany w kategoriach "inności" ustaleń w obu tych źródłach. W rozpatrywanej sprawie więc z faktu, że plan nie wypowiada się co do geometrii dachu można wywodzić, że plan dopuszcza budowę budynku z dachem o parametrach takich jak określone w decyzji o warunkach zabudowy, a więc z dachem jednospadowym ze spadkiem 10 % w kierunku zaplecza dachu. Pomimo więc tego, że "inne" z punktu widzenia wykładni językowej jest niewątpliwie pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy "niezgodne", to ważnym jest uwzględnienie tego, czy treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy dają się pogodzić. Taka ocena powinna być dokonana z punktu widzenia uchwalonego planu miejscowego, a to oznacza brak obowiązku orzekania o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy, gdy ta ostania przewiduje warunki zabudowy działki mieszczące się w warunkach i zasadach zagospodarowania terenu wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od tego wyroku A. J. i M. R. złożyli skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), dalej u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia [...] września 2011 r. nie są inne niż ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nr [...], albowiem w ocenie WSA "inność" ustaleń, o której mowa w tym przepisie oznacza odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków pogodzić.

Wnieśli o uchylenie wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wskazali wyliczenia, z których wynika, że projektowana zabudowa jest blisko 50 % większa niż zabudowa uwzględniająca wymogi planu miejscowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

W skardze kasacyjnej podniesiony został jeden zarzut, a dotyczy on naruszenia prawa materialnego tj.art.65 ust.1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że ustalenia planu nie są inne niż ustalenia decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić:

Przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ma głównie zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Zawarta w tym przepisie regulacja wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te, są bowiem wydawane wówczas, gdy braku tego planu, stąd też ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, mającym rangę konstytucyjnego źródła prawa. Normy takiego aktu, jako powszechnie obowiązujące stoją naturalnie wyżej w hierarchii norm od norm indywidualnych, wynikających z decyzji administracyjnych. Kodeks postępowania administracyjnego gwarantuje ochronę praw nabytych z decyzji administracyjnych, ale chroni je tylko przed innymi możliwymi decyzjami administracyjnymi. Prawa te nie mogą być chronione przed ingerencją aktu wyższego rzędu o randze źródła prawa. Z tego właśnie powodu, ustawodawca w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazał stwierdzać wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli dla danego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

Uprawniona jest zatem teza, że gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji ( tak miedzy innymi w wyroku NSA z dnia 13 sierpnia 2010r., II OSK 1207/09).

Najwięcej wątpliwości dotyczy samej kwestii związanej z tym jak należy rozumieć przesłankę wygaśnięcia wyrażoną w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. słowami "ustalenia (...) inne", a odnoszącą się do relacji, która łączy treść osnowy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i treść uchwalonego później planu miejscowego. Sformułowanie takie prowadzi nieuchronnie do postawienia następującego pytania: czy każda odmienność ustaleń osnowy decyzji później uchwalonego planu miejscowego prowadzi do ziszczenia się warunku rozwiązującego z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., czy tylko odmienność określonego rodzaju, odmienność istotna z punktu widzenia celów omawianej regulacji, a więc z punktu widzenia ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju – 2 naczelnych wartości, które zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.z.p. mają stanowić podstawę wszelkich działań podejmowanych w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. W dotychczasowym orzecznictwie problematyka dotycząca przesłanki, spełnienie której nakazuje organowi stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, czyli stwierdzenie, że ustalenia planu są inne niż w wydanej decyzji, koncentrowała się na samym rozumieniu "inności", a nadto pojawiała się na tle takich okoliczności faktycznych, w których to postanowienia planu wprowadzały pewne ograniczenia idące dalej niż ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. Ale analizując przesłankę z art.65 ust.1 pkt 2 ustawy spełnienie której nakazuje organowi stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy należy stwierdzić, że przesłanka ta może być spełniona również wówczas gdy ustalenia planu są inne niż w decyzji o warunkach zabudowy, ale to plan stwarza szersze możliwości realizacji określonego przedsięwzięcia, niż treść decyzji o warunkach zabudowy. Taką właśnie sytuację mamy w rozpoznawanej sprawie. Ustalenia miejscowego planu w zakresie wskaźnika zabudowy, geometrii dachu zostały inaczej określone niż w decyzji o warunkach zabudowy. Wskaźnik zabudowy w decyzji został określony na poziomie maksymalnym 0,48, a wskaźnik określony w planie jest na poziomie 0,5. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono dach jednospadowy ze spadkiem 10% w kierunku zaplecza działki; w planie miejscowym dla terenu U/M 4 nie ma ustaleń odnośnie geometrii dachów. Mamy zatem sytuację, w której ustalenia planu są inne, ale przede wszystkim są korzystniejsze niż ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie ustaleń planu możliwa jest zarówno realizacja inwestycji określonej w decyzji o warunkach zabudowy, jak również realizacja inwestycji odbiegającej od ustaleń zawartych w decyzji, ale pozostających w zgodzie planem. Tym samym podstawowy cel rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę w art.65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p , którym jest zapewnienie należytej równowagi między koniecznością niedopuszczenia do powstawania zabudowy niezgodnej z planem miejscowym oraz koniecznością ochrony praw nabytych, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie został naruszony, albowiem postanowienia planu nie ograniczają praw nabytych z decyzji o warunkach zabudowy, ale je rozszerzają.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę wniesioną do Sądu I instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 203 pkt 2 p.p.s.a.