Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 118/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 118/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108 pz. 908 ze zm.), art. 104, art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., Prezydent Miasta Ł.orzekł o cofnięciu G. G. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oraz zobowiązał go do zwrotu prawa jazdy kategorii CE nr [...], wydanego w dniu [...] r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]skierowano G. G. na badania lekarskie mające na celu stwierdzenie istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, do Przychodni Konsultacyjno – Diagnostycznej WOMP w Ł. Powyższa decyzja wysłana została dwukrotnie na adres znany organowi i doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Pismem z dnia 6 października 2008 r. strona została zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Pismo zostało doręczone w trybie określonym w art. 44 k.p.a.

Organ I instancji stwierdził, że bezspornym w sprawie jest, iż spełniona została przesłanka określona w art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, gdyż G.G. nie doręczył organowi wydającemu uprawnienia do kierowania pojazdami orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie bądź brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Od powyższej decyzji odwołał się G. G.. Podniósł, iż w grudniu 2007 r. był poddany wszystkim badaniom dla kierowców i posiada ich pozytywny wynik, który uprawnia go do kierowania pojazdami. Podał, że skierowanie go na badania lekarskie jest formą zemsty inspektora transportu drogowego.

W piśmie z dnia 22 grudnia 2008 r. odwołujący wyjaśnił, że nie odbierał korespondencji z uwagi na charakter wykonywanej pracy, jest kierowcą ciężarówki i wyjazdy obejmują okres kilku tygodni. Zdaniem G. G. przepis art. 44 k.p.a. jest starszy od niego, zaś demokracja zmieniła realia życia i zasady doręczania korespondencji.

Decyzją z dnia [...] r., nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium wskazało, że niekwestionowany przez G. G.jest fakt, iż Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] skierował go na badania lekarskie do Przychodni Konsultacyjno – Diagnostycznej WOMP w Ł.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy art. 44 k.p.a. statuują instytucję tzw. "doręczenia zastępczego", które wprowadza fikcję prawną doręczenia pisma, co odnosząc się do niniejszej sprawy oznacza, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o skierowaniu G. G. na badania lekarskie została doręczona mu w dniu 20 sierpnia 2008 r. i decyzja ta pozostała bezskuteczna, albowiem strona nie poddała się nałożonemu na nią obowiązkowi. Zasadnie zatem organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia G. G. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, informując o tym stronę, stosownie do art. 61 § 4 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi podjęta przez Prezydenta Miasta Ł.na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji obowiązany był do jej wydania, co w konsekwencji stanowi o treści podjętego rozstrzygnięcia. Poza jego oceną jest natomiast to, dlaczego strona nie poddała się badaniom lekarskim w wyznaczonym terminie (wskazany przez stronę pobyt za granicą).

Kolegium stwierdziło, że przedstawione przez stronę kserokopie orzeczeń lekarskich, tj. orzeczenia lekarskiego nr [...] r., orzeczenia psychologicznego nr [...]r. i zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. pozostają bez wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Dotyczą bowiem stanu zdrowia G.G. na dzień ich wystawienia, tj. [...] r., podczas gdy skierowanie na badania lekarskie wydane zostało w dniu [...] r. Ponadto zostały wydane przez inną jednostkę niż Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. (§ 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15).

Organ II instancji wyjaśnił, że zarzuty G. G. dotyczące podstaw skierowania go na badania lekarskie mogły być przedmiotem rozważań na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] r., nie mogą być natomiast przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu. Uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi może być zaś stronie przywrócone, stosownie do treści art. 140 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, na podstawie decyzji starosty, pod warunkiem ustania przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, czyli w tym konkretnym przypadku, przedstawienie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. G. zarzucił naruszenie art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podniósł, iż przedłożone przez niego w toku postępowania administracyjnego badania lekarskie przeprowadzili i podpisali lekarze orzecznicy uprawnieni w zakresie badań dla kierowców. Do skargi skarżący załączył badanie psychologiczne z dnia 4 lutego 2009 r. oraz badania lekarskie z dnia 12 lutego 2009 roku wykonane w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. Z uwagi na pozytywne wyniki powyższych badań wniósł o przywrócenie mu uprawnienia do kierowania pojazdami, kategorii CE.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazało, że zaskarżona decyzja została sporządzona w języku polskim, tj. języku urzędowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.

W piśmie procesowym z dnia 14 maja 2008 r. pełnomocnik skarżącego - popierał jego skargę. W uzasadnieniu powyższego pisma podniósł, że w chwili wydawania decyzji skarżący posiadał ważne badania lekarskie, które przeszedł przed lekarzami posiadającymi wymagane do tego uprawnienia, a termin kolejnych badań został wyznaczony na dzień 4 grudnia 2012 r. Działaniem pozbawionym podstaw prawnych było więc wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi i wydanie decyzji pozbawiającej skarżącego tych uprawnień. Ponadto pełnomocnik skarżącego podniósł, że w dniu 4 i 12 lutego 2009 r. skarżący przeszedł w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł.badania lekarskie i badania psychologiczne, które potwierdziły brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi oraz brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. skarżący oświadczył, że awizo było pozostawione przez listonosza w skrzynce pocztowej, ale pracował i nie miał fizycznej możliwości odbioru przesyłki. W zawiadomieniu o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym nie było napisane czego dotyczy przesyłka. Skarżący podał, że żonie nie wydano w urzędzie pocztowym przesyłki zaadresowanej imiennie na niego. Ponadto skarżący oświadczył, że nie unikał świadomie odbioru korespondencji.

Wojewódzki sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Zgodnie z art. 140 ust.1 pkt 4 lit. b, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 -5. W myśl art. 122 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Stosownie do treści art. 123 powołanej ustawy - Prawo o ruchu drogowym minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając zróżnicowane wymagania zdrowotne oraz konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny stanu zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe warunki i tryb: a) kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami, b) wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, c) odwoływania się od orzeczeń lekarskich, d) uzyskiwania uprawnień przez lekarzy przeprowadzających badania lekarskie; 2) zakres badań lekarskich; 3) dodatkowe kwalifikacje lekarzy przeprowadzających badania lekarskie; 4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi oraz wzory stosowanych dokumentów; 5) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie.

W wykonaniu powyższej delegacji ustawowej Minister Zdrowia w dniu 7 stycznia 2004 r. wydał rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15).

Zgodnie z § 2 ust. 4 pkt 2 tego rozporządzenia, osobie, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie wydaje starosta, w przypadku otrzymania wniosku od organu kontroli ruchu drogowego o stwierdzonych w trakcie wykonywania czynności służbowych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem. Badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy (§ 9 ust. 1 rozporządzenia).

Z przepisów powyższych wynika, iż wydanie przez starostę skierowania na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4, powoduje, iż kierujący pojazdem ma obowiązek poddać się temu badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, przeprowadzonemu przez wskazane w rozporządzeniu placówki medyczne. W przypadku zaś niepoddania się badaniu lekarskiemu, w trybie określonym przepisami prawa, właściwy organ wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym.

W niniejszej sprawie, ocenie Sądu podlegała decyzja o cofnięciu G.G. uprawnienia do kierowania pojazdem. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący nie poddał się badaniom lekarskim mającym na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, na które został skierowany decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., wydaną w postępowaniu wszczętym na wniosek właściwego organu kontroli ruchu drogowego, to jest Ł.Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który w toku prowadzonych czynności służbowych stwierdził, iż skarżący cierpi na schorzenia mogące powodować przeciwwskazania do wykonywania zawodu kierowcy (cukrzyca, nadciśnienie, miażdżyca, zwyrodnienie kręgosłupa, przebyty udar mózgu, bóle głowy).

Przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi o trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 - 5, który dotyczy kierującego pojazdem skierowanego na badania lekarskie przez organ kontroli ruchu drogowego, a szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania określiło rozporządzenie. A zatem cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym może nastąpić, gdy warunki te i tryb zostają zachowane.

W niniejszej sprawie skierowanie na badania lekarskie wydane zostało przez uprawniony przepisami prawa organ, czyli Prezydenta Miasta Ł.na podstawie wniosku właściwego organu kontroli ruchu drogowego, to jest Ł.Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, z uwagi na stwierdzone w trakcie wykonywania czynności służbowych zastrzeżenia co do stanu zdrowia G. G.

Organy orzekające w sprawie stwierdziły, że skarżący nie wykonał ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. Braku poddania się przedmiotowym badaniom skarżący nie przeczy, zarzuty w toku postępowania administracyjnego, a następnie sądowego opiera na wykazaniu powodów, dla których tym badaniom się nie poddał.

Punktem wyjścia dla postępowania o cofnięcie uprawnienia w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym było zatem ustalenie faktyczne, że skarżący nie poddał się badaniom lekarskim, na które został skierowany ostateczną decyzją i niewycofaną z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły, że decyzja z dnia [...] roku o skierowaniu G. G. na badania lekarskie była decyzją ostateczną. Decyzja doręczona została skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a., bowiem przesyłka była awizowana w dniu 6 sierpnia 2008 r. oraz w dniu 14 sierpnia 2006 r. i zwrócona do nadawcy w dniu 22 sierpnia 2008 r., jako niepodjęta w terminie (adnotacje na kserokopii koperty załączonej do akt administracyjnych – k.4). Skarżący potwierdził na rozprawie, iż awiza były umieszczone przez listonosza w jego skrzynce pocztowej. Przedstawione okoliczności potwierdzają wypełnienie dyspozycji normy prawnej wynikającej z treści art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b powołanej ustawy, co na podstawie cyt. przepisu stanowiło wystarczającą podstawę do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym i nie mają znaczenia tutaj kwestie związane z przekonaniem o braku podstaw do wykonania badań lekarskich. Skarżący wprawdzie kwestionuje zasadność poddania go badaniom lekarskim, lecz w tym postępowaniu administracyjnym zarzuty jego są spóźnione. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie była ostateczna i skarżący tym badaniom nie poddał się co w konsekwencji nakazywało cofnąć mu uprawnienie do kierowania pojazdem.

W sprawie nie zostały więc wywiedzione naruszenia co do bezspornego stanu faktycznego, niepoddaniu się przez skarżącego badaniu lekarskiemu, na które został skierowany ostateczną decyzją administracyjną.

Za bezzasadny, jak słusznie wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę, należy uznać podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanej normy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Przepis ten nie narusza praw mniejszości narodowych wynikających z ratyfikowanych umów międzynarodowych. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że postępowanie administracyjne prowadzone było w języku polskim.

Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu dotyczącego posiadania przez skarżącego badań lekarskich, wykonanych w roku 2007 przez lekarzy uprawnionych w zakresie badań kierowców, wskazać należały, iż fakt ich posiadania przez G. G. nie miał wpływu na wynik prowadzonego postępowania administracyjnego. Obowiązek przeprowadzenia takich badań wynika między innymi z przepisu art. 229 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.), jak również, w zależności od charakteru wykonywanej pracy, z przepisów zawartych w ustawach szczególnych. W przypadku wykonywania zawodu kierowcy między innymi z art. 39 a/ ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2007 r. Nr 1252 poz. 874 ze zm.). Badaniom tym podlegają osoby zamierzające podjąć określoną pracę (tzw. badania wstępne) oraz pracownicy (tzw. badania okresowe), na podstawie skierowania wystawionego przez pracodawcę.

Natomiast badania, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, na które został skierowany skarżący decyzją z dnia 30 lipca 2008 roku, stanowią wypełnienie ustawowego obowiązku czuwania przez właściwe organy nad ochroną bezpieczeństwa ruchu drogowego. W celu zapewnienia prawidłowej ochrony ruchu drogowego organy właściwe do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów, są zobowiązane nie tylko do sprawdzenia predyspozycji zdrowotnych osoby ubiegającej się o wydanie uprawnień, ale są również zobowiązane do kontroli czy osoby posiadające powyższe uprawnienia nie utraciły tych predyspozycji. Przy czym należy wskazać, iż z uprawnień tych organy mogą korzystać jedynie w przypadku spełnienia przesłanek określonych w ustawie.

W myśl § 9 powołanego już rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, badania osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Stąd posiadane przez skarżącego badania lekarskie, wykonane w 2007 roku, wskazujące na brak przeciwwskazań do wykonywania zawodu kierowcy, nie mogły mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

W odniesieniu do zawartego w skardze żądania przywrócenia cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdem, wskazać należy, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę legalności działań administracji publicznej z prawem. Sąd jest uprawniony jedynie do kontroli czy dany organ, rozpoznający indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej, nie naruszył obowiązującego prawa. Powyższe oznacza, iż Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie może wydać merytorycznego rozstrzygnięcia, a tym samym nie może orzec o zwrocie uprawnienia cofniętego skarżącemu.

Jednakże skoro skarżący, po wydaniu zaskarżonej decyzji, w dniu 4 i 12 lutego 2009 r. poddał się wymaganym badaniom lekarskim przeprowadzonym przez właściwą jednostkę medyczną i nie stwierdzono u niego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, to jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, może zwrócić się do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o przywrócenie cofniętego uprawnienia. Upoważnia go do tego przepis art. 140 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, iż decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie.

Reasumując, Sąd stwierdził, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, a także przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko organów administracji publicznej, iż w tym stanie faktycznym, skoro skarżący nie poddał się badaniom lekarskim w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, spełniona została przesłanka do cofnięcia mu uprawnienia do kierowania pojazdem.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.