Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1019/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. po rozpoznaniu wniosku Z. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2014r. , znak: [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odmówić Z. P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

W dniu 1 sierpnia 2014 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek Z. P. o przyznanie prawa pomocy, w zakresie ustanowienia adwokata. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 września 2014 r., na które został złożony sprzeciw, stąd w oparciu o przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., straciło ono moc, a sprawa przyznania prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo.

We wniosku wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z renty chorobowej w wysokości 1 179,62 zł. miesięcznie. Oświadczył, że jest współwłaścicielem dwóch mieszkań: jednego we współwłasności z żoną o pow. 40 m² oraz drugiego we współwłasności z córką o pow. 72 m². Posiada również we współwłasności z żoną garaż o pow. 20 m². Ponadto posiada oszczędności pieniężne w wysokości 4 000 zł. Wskazał, że ponosi następujące wydatki: koszty utrzymania mieszkania 750 zł., ubezpieczenie 30 zł., podatek od nieruchomości 35 zł., ubezpieczenie mieszkania 12,50 zł., ubezpieczenie samochodu 35 zł., koszty leczenia ok. 200 zł., koszty eksploatacji – remontu 50 zł., telekarta 17 zł. Po podsumowaniu wnioskodawca wskazał, że wydatki te wynoszą 1 129,50 zł. Dodał, że kwotę 290,41 zł. otrzymuje od córki jako dopłatę do świadczeń za mieszkanie. Wnioskodawca wskazał, że na zakup żywności, środki czystości i higieny pozostaje mu kwota w wysokości 340,53 zł. miesięcznie.

Zaznaczył także, iż ponosi wszelkie wydatki na świadczenia związane z utrzymaniem mieszkania oraz na leczenie u lekarzy specjalistów. Ponadto podniósł, że nie posiada wiedzy prawniczej w stopniu wystarczającym do prowadzonego postępowania.

W dniu 29 sierpnia 2014 r. do Sądu wpłynęły dodatkowe wyjaśnienia wnioskodawcy złożone na wezwanie Sądu, z których wynika, że wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim, ale w maju 2014 r. żona złożyła pozew rozwodowy. Nie posiada wiedzy o dochodach żony, gdyż faktycznie od 6 lat prowadzą odrębne gospodarstwa domowe, żona nie partycypuje w żadnych dodatkowych kosztach utrzymania. Wnioskodawca nie posiada żadnych dodatkowych dochodów oprócz renty chorobowej, nie otrzymuje pomocy od rodziny, organizacji społecznych i osób trzecich.

W sprzeciwie dodał, że posiadane oszczędności musiał przeznaczyć na intensywne leczenie oraz rehabilitację. Dodał, że oczekuje na sprawę rozwodową, której termin został wyznaczony na dzień 5 listopada 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.

Zaznaczyć należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Jeżeli natomiast strona ma jakiekolwiek, środki majątkowe, a w szczególności zaś posiada zgromadzone oszczędności pieniężne, to powinna partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania sądowego.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, że na podstawie przedstawionych danych

w formularzu wniosku PPF oraz w piśmie wyjaśniającym z dnia 27 sierpnia 2014r., iż wnioskodawca nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.

Z podanych danych w formularzu PPF, piśmie z dnia 27 sierpnia 2014 r. oraz w sprzeciwie wynika, że wnioskodawcy nie można zaliczyć do osób ubogich. Wnioskodawca posiada dwa mieszkania (we współwłasności), posiada stały dochód. Posiada również z żoną garaż o pow. 20 m². Ponadto posiada oszczędności pieniężne w wysokości 4 000 zł. Wprawdzie wnioskodawca zaznaczył, że oszczędności przeznaczył już na leczenie, jednakże oświadczenie to należy uznać za mało wiarygodne, gdyż nie zostało poparte nadesłaniem potwierdzających tę okoliczność fakturami, rachunkami czy też innymi dowodami.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.