Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2363/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1  par.  1,  art.  3  par.  1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 144,  art.  8,  art.  59  pkt  4,  art.  135  ust.  2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art.  151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2363/13

UZASADNIENIE

Minister Finansów decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w związku z art. 3, art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2 i art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – także jako ustawa lub u.g.h., utrzymał w mocy uprzednio wydaną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. cofającą J. sp. z o.o. z siedzibą w R., zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach w S. przy ul. W.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] marca 2009 r. udzielił J. sp. z o.o. z siedzibą w R. zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach zaznaczając w pkt III zezwolenia, że miejscem urządzania gier będzie lokal przy ul. W. w S. z eksploatacją od 16 do 30 automatów (pkt IV zezwolenia). W pkt VI zobowiązano spółkę do rozpoczęcia działalności w wymienionym salonie gier w terminie 11 miesięcy od dnia otrzymania zezwolenia i o niezwłocznym poinformowaniu Ministra Finansów o podjęciu działalności. Na wniosek spółki z dnia [...] grudnia 2009 r. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. zmieniono termin rozpoczęcia działalności określony w pkt VI zezwolenia z 11 miesięcy na 12 miesięcy.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. (data wpływu do organu [...] grudnia 2009 r.) spółka wystąpiła o zmianę pkt III zezwolenia przez zmianę dotychczasowego punktu gier z ul. W. w S. na ul. B. w S. uzasadniając wniosek wyczerpaniem możliwości współpracy z właścicielem dotychczasowego lokalu i możliwością szybszego rozpoczęcia działalności. Do wniosku przedłożono usytuowanie nowej lokalizacji, umowę przedwstępną na nowy lokali plan budynku.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r. spółka wystąpiła o umorzenie postępowania w sprawie zmiany lokalizacji punktu gier informując pismem z dnia [...] marca 2010 r. o uruchomieniu działalności pod adresem wskazanym w zezwoleniu, ponawiając wnioskiem z dnia [...] marca 2010 r. wniosek o umorzenie postępowania w sprawie zmiany lokalizacji.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. spółka poinformowała organ zezwalający o zawieszeniu działalności w salonie gier przy ul. W. w S. z powodu niedokończenia prac remontowo-budowlanych obiektu i braków kadrowych.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. (doręczonym spółce [...] sierpnia 2011 r.) Naczelnik Urzędu Celnego w B. zatwierdził zmiany do akt weryfikacyjnych spółki wobec poinformowania przez spółkę pismem z dnia [...] lipca 2011 r. o wycofaniu z dniem [...] lipca 2011 r. do magazynu wszystkich automatów z punktu gier przy ul. W. w S.

Izba Celna w K. pismem z dnia [...] listopada 2012 r. poinformowała Ministerstwo Finansów, że spółka J. z siedzibą w R. zgłosiła wycofanie z dniem [...] lipca 2011 r. wszystkich automatów. Naczelnik Urzędu Celnego w B. zatwierdził ww. zmianę postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Izba Celna w piśmie zaznaczyła, że spółka do chwili obecnej nie wznowiła działalności.

Na podstawie powyższej informacji Izby Celnej w K., Minister Finansów, w oparciu o art. 165 § 1, § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 i art. 59 pkt 4 u.g.h., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia spółce J. sp. z o.o., informując spółkę pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. o prawach przysługujących stronie.

Następnie, na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3, art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2 i art. 59 pkt 4 ustawy, została wydana przez Ministra Finansów decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. o cofnięciu J. sp. z o.o. z siedzibą w R. zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w S., przy ul. W.

Organ wskazał, że treścią zezwolenia jest prawo prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach na zasadach i warunkach określonych w zezwoleniu, w konkretnym miejscu, które musi zostać zrealizowane w okresie 6 lat. Stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych uprawniony z zezwolenia miel prawo zawieszenia działalności na okres do trzech miesięcy, a przekroczenie tego terminu skutkuje cofnięciem zezwolenia, chyba że zawieszenie nastąpiło skutkiem wystąpienia siły wyższej. Zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. w sprawie ma zastosowanie art. 59 pkt 4 tej ustawy określający maksymalny okres zawieszenia działalności na czas do 6 miesięcy, a termin te upłynął.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postepowania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 34 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. EU.C.10.83.47), przepisy TFUE (art. 49 i 56). Powołana ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych została uchwalona w sposób nie zgodny z unijnym prawem – wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wydany z dnia 19.07.2012 wydany w sprawach połączonych C-214/11, C-213/11 oraz C-217/11. W zakresie wpływu orzeczenia ETS-u na wydaną decyzję należy wziąć pod uwagę wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w G. i w O., którymi uchylono decyzje organów I i II instancji przyznając rację skarżącej. Uznano również, iż ustawa o grach hazardowych jest wadliwa, albowiem zawiera przepisy techniczne, które nie zostały zgłoszone do notyfikacji – 18 wyroków z dnia 19 listopada 2012 r. m. in. WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 556/12, wyrok WSA w Opolu II SA/Op 439/12. Należałoby także zawiesić postępowanie do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP.

Spółka podkreślała, że nie podjęła działalności z powodu siły wyższej, dlatego powinna mieć w dalszym ciągu prawo do prowadzenia salonu gier na automatach. Tymczasem organ nie podjął, z naruszeniem przepisów ordynacji podatkowej, żadnych ustaleń w zakresie zaistnienia siły wyższej uniemożliwiającej spółce podjęcie działalności.

Minister Finansów decyzją wymienioną na wstępie z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych czyli niewykonywanie lub zaprzestanie działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie salonu gier w S. przy ul. W. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

Minister Finansów, odnosząc się do zarzutu skarżącego wskazał, że wyrok ETS z dnia 19 lipca 2012 r. nie dotyczy w żadnej mierze przepisów regulujących cofnięcie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w związku z zaprzestaniem lub niepodjęciem działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości dotyczył przepisów art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, które nie były podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odwołanie się więc przez stronę do wyroku TS UE oraz poczynione w jego kontekście wywody odnośnie technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych nie mają znaczenia w tej sprawie, ponieważ dotyczą przepisów ustawy, które nie były przez organ stosowane. Podobnie powoływanie się przez spółkę na wskazane wyroki sądów administracyjnych nie było trafne, gdyż podstawą decyzji był przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych.

Minister Finansów odnosząc się do zarzutu spółki dotyczącego naruszenia przepisów ordynacji podatkowej art. 120, art. 128 wskazał, że strona pomimo otrzymania informacji o wszczęciu przez organ postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier nie poinformowała organu, że zaprzestanie działalności z dniem [...] lipca 2012 r. było wynikiem siły wyższej. Minister wskazał, że okoliczność nieinformowania organu przez stronę o fakcie mającym wpływ na prowadzone postępowanie nie obciąża organu. Spółka była informowana pismami z dnia [...] grudnia 2012 r. i z dnia [...] stycznia 2013 r. o przysługujących jej prawach do wypowiedzenia się, lecz z praw tych nie skorzystała. Również na etapie postępowania odwoławczego strona nie przekazała informacji, na która obecnie się powołuje. Co do wniosku o zawieszenie postepowania organ odwoławczy stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny dotychczas nie zakwestionował na niezgodność z Konstytucją RP przepisów ustawy o grach hazardowych.

J. sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę od wymienionej decyzji z wnioskiem o uchylenie obu decyzji administracyjnych i zasądzenie kosztów postępowania.

Spółka decyzji zarzuciła naruszenie prawa m.in. z uwagi na fakt, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie mogą stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji, gdyż ustawa ta nie została notyfikowana przez Komisję Europejską, pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.). Ograniczenia na rynku gier na automatach o niskich wygranych, które wynikają z tej ustawy prowadzą do faktycznego zamarcia wewnątrzwspólnotowego obrotu tymi automatami z udziałem polskich przedsiębiorców. Ustawa o grach hazardowych ustanowiła zakaz urządzania gier na automatach poza kasynami gry, który w sposób znaczący ogranicza swobodny przepływ towarów. W następstwie czego doszło do naruszenia art. 34 i 36, 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. EU.C.10.83.47). Powoływana ustawa została uchwalona w sposób nie zgodny z unijnym prawem (wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-214/11, C-213/11 oraz C-217/11). Zaś w zakresie wpływu orzeczenia ETS-u na wydaną decyzję należy wziąć pod uwagę wyrok WSA w Gdańsku, którym uchylono decyzje organów I i II instancji i tym samym potwierdzono rację skarżącej i także uznano, iż ustawa o grach hazardowych jest wadliwa, albowiem zawiera przepisy techniczne, które nie zostały zgłoszone do notyfikacji - (18 wyroków z dnia 19 listopada 2012 WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 556/12, wyrok WSA w Opolu II SA/Op 439/12 i inne).

Ponadto wskazano, iż skarżąca nie podjęła działalności w zakresie prowadzenia salonu gier na automatach o niskich wygranych z przyczyn od siebie niezależnych - wskutek działania siły wyższej, dlatego cofnięcie przez Ministra Finansów decyzji zezwalającej na prowadzenie salonu gier nie powinno zdaniem skarżącej mieć miejsca. Spółka powinna mieć w dalszym ciągu prawo do prowadzenia salonu gier na automatach.

Zdaniem skarżącej organ I i II instancji nie dokonywał jakichkolwiek ustaleń w zakresie zaistnienia siły wyższej czym naruszył podstawowe swoje obowiązki polegające m.in. na wszechstronnym zebraniu materiału dowodowego i działaniu w celu zaufania obywateli, itp. - tj naruszenie art. od 120 Ordynacji podatkowej do co najmniej art. 128 w/w ustawy. Organ powinien zbadać, czy nastąpiły przesłanki oraz czy nie występowała tzw. "siła wyższa" czego organ w trakcie swego postępowania nie uczynił.

Zdaniem skarżącej cofnięcie zezwolenie na podstawie art. 59 pkt 4 w/w ustawy jest bezzasadne, albowiem przepis ten jak również cała ustawa o grach hazardowych są przepisami nieważnymi więc w niniejszej sytuacji nie istniała podstawa do cofnięcia spółce zezwolenia,

W uzasadnieniu podnoszono, że organ przy wydawaniu decyzji nie powinien opierać swych rozstrzygnięć na podstawie ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2010 r., gdyż ustawa ta nie została notyfikowana przez Komisję Europejską pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE. Organ powinien tylko i wyłącznie opierać swoje decyzje na podstawie ustaw o grach i zakładach wzajemnych, a nie na przepisach ustawy o grach hazardowych. W ocenie skarżącej o charakterze technicznym decyduje produkt, jakim są automaty do gier, dlatego w tym celu należy odwołać się do ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Tymczasem przepisy przejściowe u.g.h. (art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1) prowadzą do stopniowego wygaszania działalności gospodarczej uniemożliwiając wydawanie nowych zezwoleń na automaty o niskich wygranych, gdyż działalność ta jest obecnie możliwa jedynie w kasynach.

Należy zauważyć, iż z powodu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych oraz dalszych rozporządzeń wydanych na jej podstawie jak również na podstawie innych ustaw dotyczących gier losowych - w tym chodzi tutaj o możliwość certyfikacji maszyn, możliwość zmiany lokalizacji i itp. - strona została pozbawiona możliwości prowadzenia salonu gier, m.in. z powodu niemożności zmiany lokalizacji i wstawienia maszyn (certyfikacja była wręcz niemożliwa do zrobienia w tak krótkim czasie). Ponadto bezzasadne działania Urzędu Celnego również pozbawiły stronę możliwości dostosowania się do wymogów "obowiązujących przepisów". Wszystkie te okoliczności oraz inne kwestie niezależne od strony spowodowały, iż wystąpiła tzw. "siła wyższa".

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosił o jej oddalenie wskazując, że ustawa o grach hazardowych skutecznie uchyliła przepisu ustawy o grach i zakładach wzajemnych, co oznacza, że przepisy tej ostatniej nie mogą być stosowane poza wskazaniami zawartymi w przepisach przechodnich ustawy o grach hazardowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Skarżąca przede wszystkim podnosiła brak podstaw do procedowania organu administracji na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, gdyż jej zdaniem przepisy tej ustawy, będąc przepisami technicznymi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE (łącznie z jej przepisami przejściowymi) nie mogły mieć zastosowania dla podjętego rozstrzygnięcia, zatem zastosowanie powinny mieć wyłącznie przepisy poprzedniego aktu normatywnego – ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Stanowisko skarżącej w tym zakresie jest nietrafne. Ustawa o grach i zakładach wzajemnych zgodnie z art. 144 u.g.h. utraciła moc z dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, tj. z dniem 1 stycznia 2010 r. Stosownie do art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działając na podstawie przepisów prawa miały obowiązek w niniejszej sprawie stosowania przepisów obowiązujących w chwili podejmowania rozstrzygnięć, a w chwili wydawania obu decyzji administracyjnych (2013 r.) obowiązywała wyłącznie ustawa o grach hazardowych. W związku z tym Minister Finansów nie mógł zastosować w sprawie przepisów ustawy uchylonej – o grach i zakładach wzajemnych, prawidłowo stosując ustawę o grach hazardowych.

Skarżąca, odwołując się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w sprawie C-213/11, zarzucała organowi zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych, które w jej ocenie (w świetle wymienionego wyroku) nie zostały w całości notyfikowane Komisji Europejskiej. Należy zatem zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości rozpatrywał sprawę wyłącznie w przedmiocie dotyczącym udzielonych przez Dyrektora Izby Celnej w G. zezwoleń wymienionym w wyroku spółkom oraz w zakresie odmów, zmiany, przedłużenia i wydania tych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i w tym zakresie Trybunał Sprawiedliwości odniósł się do stosowania art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE. Tymczasem podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W związku z tym nie sposób uznać, jak zasadnie argumentował Minister Finansów w zaskarżonej decyzji, by w niniejszej sprawie wyrok Trybunału Sprawiedliwości miał bezpośrednie odniesienie do zaskarżonego rozstrzygnięci. Trybunał Sprawiedliwości nie zaliczył przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, takich jak "specyfikacje techniczne" (art. 1 pkt 3 dyrektywy) oraz "zakazy" (art. 1 pkt 11 dyrektywy). Stwierdził natomiast, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Chodzi więc cechy samych automatów lub o warunki ich dystrybucji. Natomiast zakazy wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń (a nie cofnięcie zezwolenia) na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami mogą, według Trybunału Sprawiedliwości, bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami (pkt 35 - 36). Trybunał uzależnił bowiem ostateczną ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim mogą być one zakwalifikowane do kategorii wymienionej w art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, od uprzedniego ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż tych produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. W świetle tych uwag Trybunału Sprawiedliwości oraz ustaleń organu administracji, brak było podstaw do stwierdzenia o wadliwości zastosowania przez Ministra Finansów w zaskarżonej decyzji przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych.

Należało także uznać za nietrafne odwoływanie się przez skarżącą do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wydanego 19 listopada 2012 r. w sprawie III SA/Gd 556/12. Zauważyć można niejako ubocznie, że sąd ten kwestionując przepis art. 135 ust. 2 u.g.h., jako przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE pominął niejako fakt uznania przez Trybunał Konstytucyjny tego przepisu za zgodny z Konstytucją RP (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie P 4/11), co można zrozumieć chociażby z tego względu, że wyrok WSA w Gdańsku był wydany przed rozstrzygnięciem Trybunału Konstytucyjnego. Nie sposób natomiast nie zauważyć, że omawiany wyrok sądu w Gdańsku dotyczył kwestii zmiany miejsca prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, a więc nie dotyczył sytuacji faktycznej i prawnej występującej w rozpoznawanej sprawie.

Zgodnie z pkt VI zezwolenia z dnia [...] marca 2009 r. skarżąca została zobowiązana do rozpoczęcia działalności w salonie gier na automatach w terminie 11 miesięcy od dnia udzielenia zezwolenia oraz do niezwłocznego powiadomienia Ministra Finansów o podjęciu tej działalności. Na wniosek spółki z [...] grudnia 2009 r. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. zmieniono termin rozpoczęcia działalności określony w pkt VI zezwolenia z 11 na 12 miesięcy. Spółka występowała także o zmianę punktu gier następnie wycofując się z tego żądania i wnosząc o umorzenie postępowania w tym zakresie.

Istotnym jest jednak, w świetle argumentacji przedstawianej w skardze na okoliczność wystąpienia "siły wyższej", argumentacja skarżącej zawarta we wniosku z dnia [...] marca 2010 r. o zawieszeniu działalności. Jako powód zawieszenia działalności skarżąca podała "niedokończenie prac remontowo-budowlanych obiektu i braki kadrowe". Wniosek ten stanowił podstawę wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. postanowienia z dnia [...] sierpnia 2011 r. o zatwierdzeniu zmian do akt weryfikacyjnych spółki, jako że spółka pismem z dnia [...] lipca 2011 r. poinformowała o wycofaniu do magazynu z dniem [...] lipca 2011 r. wszystkich automatów z punktu gier położonego w S. przy ul. W.

Spółka podnosiła w skardze nieuwzględnienie przez organ administracji wystąpienia "siły wyższej", definiowanej w powyższy sposób, będącej przyczyną niepodjęcia działalności w terminie wskazanym w zezwoleniu, a także przedłużonym. Minister Finansów zasadnie więc podkreślał, że skarżąca odwołując się do "siły wyższej" z art. 59 pkt 4 ustawy nie sprecyzowała okoliczności pozwalających przyjąć w sposób uzasadniony faktu wystąpienia owej "siły wyższej". Zgodnie z ustaleniami organu administracji skarżąca informując o zawieszeniu działalności (pismo z dnia [...] marca 2010 r.) uzasadniał ów wniosek okolicznościami, których nie sposób zaliczyć do zdarzenia nagłego i całkowicie niezależnego od spółki. Przedłużanie się prac remontowych i braki kadrowe trudno bowiem zaliczyć do "siły wyższej". Z kolei w skardze za "siłę wyższą" uznała zmianę przepisów dotyczących prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Powoływanie się w skardze na zmianę przepisów, jako na "siłę wyższą" jest po pierwsze spóźnione, a po wtóre, zdaniem Sądu, nie może być traktowane jako "siła wyższa". Ustawa o grach hazardowych została uchwalona 19 listopada 2009 r. i jej przepisy weszły w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., a spółka w marcu 2010 r., czyli po wejściu w życie ustawy, wystąpiła o zawieszenie działalności uprzednio (w grudniu 2009 r. a więc po uchwaleniu ustawy) występując o przedłużeniu terminu do jej podjęcia i otrzymując wnioskowane przedłużenie. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarżąca została niejako "zaskoczona" nowymi regulacjami prawnymi i to regulacjami wprowadzonymi nagle w toku jakiegoś postępowania dotyczącego już wykonywanej działalności gospodarczej. W tych okolicznościach w ocenie Sądu nie można odmówić zasadności stanowisku organu administracji, w którym podkreślał, że skarżąca żadną miarą nie wykazała wystąpienie "siły wyższej", nie wskazując na okoliczności uzasadniające ten warunek wyłączenia zastosowania art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.