Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 955/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92a
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, art. 70, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. j. w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 452/18 w sprawie ze skargi A. Sp. j. w Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2018 nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 r. r., sygn. akt III SA/Wr 452/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej zwany "WSA" lub "Sąd I instancji"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "p.p.s.a."), oddalił skargę L (...) Sp. j. w Ś. (dalej: strona, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 czerwca 2018 nr BP.500.147.2018.1200.DL1.3654 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Na podstawie upoważnienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącej. Kontrola dotyczyła zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "u.t.d." (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.) oraz spełniania warunku dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną i obejmowała okres od dnia 15 stycznia 2017 r. do 15 stycznia 2018 r. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z 5 lutego 2018 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono stronie skarżącej 9 lutego 2018 r.

Decyzją z dnia 10 kwietnia 2018 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 20.000 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 29 czerwca 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.

W skardze do Sądu na ww. decyzję strona skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:

1. art. 15 k.p.a oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji,

2. przepisów postępowania tj. art. 15 k.p.a w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ II instancji pomimo obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, oparł swoje rozstrzygnięcie na wadliwie ustalonym uprzednio stanie faktycznym, nie dokonując należytej a jednocześnie niezależnej oceny ustalonego po kontroli drogowej stanu faktycznego jak i prawidłowej kwalifikacji prawnej zastosowanych w decyzji organu I instancji przepisów,

3. art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. gdyż organ nie odniósł się do wyjaśnień i wniosków strony z dnia 23 marca 2018 r. oraz oddalił wnioski dowodowe i nie udostępnił stronie wykresówek w celu umożliwienia ich ceny i kontroli uniemożliwiając tym samym czynne uczestniczenie w postępowaniu,

4. art. 78 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie istotnego dla wyjaśnienia okoliczności sprawy przesłuchania kierowcy i art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. gdyż stan faktyczny nie został dostatecznie wyjaśniony przez organy, przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego, który ustalono z pominięciem wniosków dowodowych strony postępowania przed organem zarówno I jak też II instancji,

5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy a także przez brak rozpatrzenia przepisów art. 92b i 92c oraz orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami k.p.a., art. 7a § 1 i art. 81a, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania.

Mając powyższe na względzie, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy, w szczególności z zapisów protokołu kontroli i zapisów wykresówek wynika, że w sprawie stwierdzono szereg naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym i warunków wykonywania tego transportu.

Odnosząc się do stwierdzonego w sprawie naruszenia sankcjonowanego zapisem lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut, WSA wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 - 2 rozporządzenia 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże, dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu (ust. 1). Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 56 godzin i nie może skutkować przekroczeniem maksymalnego tygodniowego czasu pracy ustalonego w dyrektywie 2002/15/WE. Stosownie do art. 7 rozporządzenia 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie z art. 4 lit. k) tego samego rozporządzenia "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku.

Sąd I instancji uznał, że analiza wykresówki kierowcy wykazała, że w dniu 26 maja 2017 r. doszło do przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdów bez przerwy. Kierowca prowadził pojazd przez 9 godzin i 40 minut, nie odbierając prawidłowej przerwy. W czasie kontroli nie okazano przy tym żadnego dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Z uwagi na wszystkie stwierdzone naruszenie sankcjonowane przepisem lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy prawidłowo nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 2.150 zł.

Jeżeli chodzi o naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 23 rozporządzenia 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata (ust. 1). Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, czy tachograf działa prawidłowo, czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon (ust. 2). Warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu (ust. 3). Protokoły przeglądu są przechowywane co najmniej przez dwa lata od czasu sporządzenia protokołu. Państwa członkowskie decydują, czy protokoły przeglądu mają być w tym okresie przechowywane, czy przesyłane właściwemu organowi. Jeżeli warsztat, który sporządził protokoły, przechowuje takie protokoły przeglądu, na żądanie właściwego organu udostępnia protokoły przeglądu i kalibracji wykonanych w tym okresie (ust. 4). Stosownie do art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. W myśl art. 37 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, w razie awarii lub wadliwego działania tachografu przedsiębiorstwo transportowe zobowiązane jest do jego naprawy przez zatwierdzonego instalatora lub zatwierdzony warsztat, tak szybko jak pozwalają na to okoliczności. Natomiast, jeżeli sprowadzenie pojazdu do bazy przedsiębiorstwa transportowego nie jest możliwe w ciągu tygodnia, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania, wówczas naprawy dokonuje się w drodze. W oparciu o ust. 2 tego artykułu, w czasie gdy tachograf nie działa lub działa wadliwie, kierowca zaznacza dane umożliwiające jego identyfikację (nazwisko, numer karty kierowcy lub numer prawa jazdy) wraz z podpisem, jak również informacje dotyczące różnych okresów, które nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez tachograf: a) na wykresówce bądź wykresówkach; lub b) na tymczasowej wykresówce dołączanej do wykresówki lub karty kierowcy. Stosownie do art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia 165/2014 tachografy analogowe rejestrują co najmniej dane: przebytą odległość i prędkość pojazdu, pomiar czasu oraz aktywność kierowcy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest naruszenie określone pod lp. 6.1.4 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenia rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 zł.

WSA zgodził się ze stanowiskiem organu, że analiza danych pobranych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w jednym z pojazdów wykazała, że wymagany termin kolejnego sprawdzenia okresowego tachografu, po ostatnim sprawdzeniu okresowym z dnia 10 lipca 2015 r., upływał w dniu 10 lipca 2017 r. Kolejne sprawdzenie okresowe zostało wykonane dopiero w dniu 13 lipca 2017 r., natomiast autobus był wykorzystywany do realizacji przewozów drogowych w dniach 11 lipca 2017 r. oraz 12 lipca 2017 r. Zgodnie z deklaracją przedsiębiorcy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej realizowane są jedynie przewozy, które obligują kierowców do rejestrowania swoich aktywności.

Zdaniem WSA, pojazd był wykorzystywany do realizacji przewozów drogowych bez wymaganego sprawdzenia okresowego. Słusznie przy tym organ nie przychylił się do wyjaśnień strony dotyczących braku obowiązku rejestracji aktywności kierowcy na liniach regularnych o długości do 50 km. Strona skarżąca w ogóle nie realizuje bowiem tego typu przewozów, nie ma nawet stosownego zezwolenia. Organ ponadto w toku postępowania administracyjnego wyjaśnił kwestię wykonywania przez stronę skarżącą przewozów regularnych. Ustalił, że strona skarżąca świadczy na rzecz Spółki z o.o. (...)usługi przewozu pracowników według potrzeb Spółki, nie podpisano w tym zakresie żadnej umowy, dowozy pracowników miały charakter niecykilczny, okolicznościowy, przejazdy zamawiane były telefonicznie, nie stworzono żadnych grafików ani rozkładów jazdy. Przewozy nie miały zatem charakteru regularnych przewozów specjalnych. Ponadto analiza zapisów z 11 i 12 lipca 2017 r. wykazała, że w tych dniach kierowca przejechał dłuższe odcinki niż 50 km.

Sąd I instancji zauważył, że przeprowadzona kontrola zapisów z tachografów innego pojazdu za okres trzech miesięcy wykazała także, że tachograf nie rejestrował wszystkich wymaganych danych dotyczących przebytej odległości oraz nie rejestrował prawidłowo aktywności kierowcy. Dane te rejestrowane były niekompletnie i mało czytelnie, co wskazuje na awarię tachografu. Kontrola wykazała, że mimo awarii tachografu przewozy były nadal realizowane. Organ szczegółowo przy tym wskazał dni, w których rejestrowana była aktywność kierowców niesprawnymi/uszkodzonymi tachografami. W konsekwencji prawidłowo (wbrew twierdzeniom skargi) Główny Inspektor Transportu Drogowego, opierając się w szczególności na wynikach analizy zapisów z tachografów, nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, sankcjonowanego przez lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d., w ocenie Sądu I instancji organ zasadnie przyjął, że zgodnie z art. 34 ust. 1-3 rozporządzenia nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Konsekwencją przywołanej regulacji prawnej jest treść: lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdy dzień, lecz nie więcej niż 2.000 złotych.

Zdaniem WSA, kontrola wykresówek kierowców: K. W., I. S., S. T. wykazała, że kierowcy ci w określonych dniach użyli dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu rozliczeniowego. Analiza wykresówek dwóch pierwszych kierowców nie wykazała, aby zachodziły okoliczności uzasadniające użycie dwóch wykresówek w ciągu tego samego okresu 24-godzinnego. Natomiast jeżeli chodzi o S. T., organ słusznie podkreślił, że w przypadku zmiany pojazdu nie zachodziła konieczność zmiany wykresówek. Ponadto, kierowca nie odnotował na rewersie wykresówek żadnej innej aktywności, która uzasadniałaby użycie kilku wykresówek w rozpatrywanym przypadku. W konsekwencji w odniesieniu do każdego ze stwierdzonych naruszeń organ słusznie nałożył karę pieniężną zgodnie z lp. 6.3.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd I instancji wywodził, że analizy wykresówek kierowców: Z.R. i B. K. wykazała, że kierowcy ci w określonych dniach, w określonych godzinach użyli dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu rozliczeniowego. Na rewersie wykresówek kierowcy ci odnotowali jednak odbieranie 9 godzin odpoczynku pomiędzy okresami jazdy, co - jak zasadnie podkreślił organ, uprawniało kierowcę do użycia kolejnej wykresówki. W konsekwencji WSA zgodził się z organem odwoławczym, że kara pieniężna w tym zakresie została nałożona przez organ I instancji niezasadnie.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, sankcjonowanego przez lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do u.t.d., WSA podkreślił, że zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014 każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Konsekwencją przywołanych rozwiązań jest treść lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: 1. imienia lub nazwiska kierowcy, 2. numeru rejestracyjnego pojazdu, 3. miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki, 4. miejsca lub daty końcowej używania wykresówki, 5. stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu, 6. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu - karą pieniężną w wysokości 50 zł za brak każdej danej.

WSA zaakceptował ustalenia organów, iż analiza wykresówek poszczególnych kierowców, z określonych pojazdów, z określonych dni (szczegółowo opisanych w stanie faktycznym uzasadnienia) wykazała naruszenia sankcjonowane przez lp.6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na braku w okazanych wykresówkach przepisowych wpisów. Łączna kara pieniężna za stwierdzone w tym zakresie naruszenia wynosiła 1.450 zł.

WSA wskazał, że stwierdzone w sprawie naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę, zostało uregulowane w art. 34 rozporządzenia 165/2014. Zgodnie z tym przepisem kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust. 2). Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu (ust. 3). Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (ust. 4). Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) pod symbolem: czas prowadzenia pojazdu; (ii) pod symbolem: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) pod symbolem: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) pod symbolem: przerwy lub odpoczynek (ust. 5). Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8 (ust. 7). Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości 300 zł za każdą wykresówkę.

WSA uznał, iż prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że kontrola wykresówek określonych kierowców z poszczególnych dni (szczegółowo opisanych w stanie faktycznym uzasadnienia) wykazała, że okazane wykresówki nie zawierały pełnego zapisu przebytej drogi. Poszczególne okresy aktywności nie zostały zarejestrowane na wykresówkach. Kierowcy dokonywali zmiany pojazdu w ciągu 24-godzinnego okresu realizując różne zadania przewozowe w tym m.in. w ramach linii regularnej specjalnej na trasie (...). Czas pomiędzy dwoma realizowanymi kursami kierowcy spędzali poza pojazdem. W takim przypadku, gdy kierowcy wyjmowali wykresówkę z tachografu, zobowiązani byli dokonywać wpisu ręcznego z informacją o swojej aktywności. Brak powyższych zapisów - jak słusznie wskazał organ, uniemożliwiał przeanalizowanie ciągłości aktywności kierowców. Brakujące informacje nie zostały zapisane również na kartach kierowców. W konsekwencji, zasadnie Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył łączną karę pieniężną za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. w kwocie 19.500 zł.

Wobec ustaleń poczynionych w toku postępowania, Sąd za zasadne uznał nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w prawidłowej wysokości 20.000 zł za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia.

W ocenie Sądu I instancji, organy w sposób prawidłowy rozważyły również możliwość odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary w oparciu o art. 92b i art. 92c ustawy.

WSA nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasadzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 34 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014, z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, a także art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy o czasie pracy kierowców, oraz l.p. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez bezpodstawne uznanie, w oparciu o ww. przepisy, że uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika za nie ujawnienie na wykresówkach wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy;

2) art. 92a u.t.d., w zw. z treścią załącznika nr 3 (l.p. 6.3.1). oraz art. 34 rozporządzenia 165/2014, poprzez bezpodstawne uznanie, w oparciu o ww. przepisy, że uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej na skarżącą spółkę za użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu;

3) art. 92a u.t.d., w zw. z treścią załącznika nr 3 (l.p. 6.1.4), poprzez bezpodstawne uznanie, w oparciu o ww. przepis, że uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej na skarżącą spółkę za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji;

4) art. 92 a u.t.d., w zw. z treścią załącznika nr 3 (l.p. 6.3.6.4), poprzez bezpodstawne uznanie, w oparciu o ww. przepis, że uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej na skarżącą spółkę za brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów miejsca lub daty końcowej używania wykresówek.

II) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy o p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej przejawiającą się w nieuchyleniu przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, w sytuacji oczywistego naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania administraeyjnego, w tym art. 7 i 77 i 80 k.p.a., polegającego na błędnej konkluzji, iż okoliczności niniejszej sprawy, pozwalają na stwierdzenie, że w kontrolowanym przedsiębiorstwie dochodziło do naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności oznaczonych l.p. 6.3.8, 6.3.6.4, 6.1.4, 6.3.1,

2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej przejawiającą się w nieuchyleniu przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji, w sytuacji naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego, tj. art. 92 a, w związku z treścią załącznika nr 3, Lp. 6.3.8, 6.3.6.4, 6.1.4, 6.3.1, ustawy o transporcie drogowym, polegającym bezpodstawnym nałożeniu kary pieniężnej;

3) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczających do podjęcie rozstrzygnięcia.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA - w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19) sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wobec zgłoszonego wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i wobec wydanego w sprawie zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, trzeba wskazać, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów.

Zauważyć należy też, że stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skład orzekający NSA podziela pogląd, że wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy COVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przytoczone regulacje należy traktować jako "szczególne" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. W niniejszej sprawie należało mieć też na uwadze ograniczone możliwości przeprowadzenia rozpraw we wszystkich sprawach przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (por. wyrok NSA z 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3743/21 i uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże).

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach, której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest, bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Naczelny Sąd Administracyjny - wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji - rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Skarga ta - oparta na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych - nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego i procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut prawa procesowego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (tak np. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014r., II GSK 1597/12, Lex nr 1495105).

Za nieusprawiedliwione należy uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej przejawiającą się w nieuchyleniu przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, w sytuacji oczywistego naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i 77 i 80 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a u.t.d., w związku z treścią załącznika nr 3, Lp. 6.3.8, 6.3.6.4, 6.1.4, 6.3.1, ustawy o transporcie drogowym, polegającym bezpodstawnym nałożeniu kary pieniężnej tj. zarzuty z pkt II ppkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. należy podkreślić, że zgodnie z tym przepisem naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w powołanym przepisie może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, a więc może polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub na niewłaściwym jego zastosowaniu. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Wykazanie wpływu na wynik sprawy sprowadza się więc do wyjaśnienia związku przyczynowego między naruszeniem prawa a wynikiem sprawy, tj. podania stosownej argumentacji uzasadniającej twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną. Innymi słowy chodzi o wykazanie, że naruszenia prawa były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 11 marca 2014r., II GSK 2103/12, wyrok NSA z 20 lutego 2014r., II GSK 1933/12).

Wbrew argumentacji autora skargi kasacyjnej w stanie faktycznym sprawy, materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że w kontrolowanym przedsiębiorstwie dochodziło do naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności oznaczonych l.p. 6.3.8., 6.3.6.4., 6.1.4., 6.3.1. Należy zauważyć, iż skarżąca kasacyjnie nie podważyła ustaleń organów, zaakceptowanych przez Sąd I instancji, w szczególności nie podważono mocy dowodowej protokołu kontroli z 5 lutego 2018 r., który został podpisany bez uwag przez skarżącą.

Protokół z kontroli sporządzony przez inspektorów transportu drogowego ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2016r., sygn. akt II GSK 1252/15, LEX nr 2227777). Szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu, co wymaga aktywności podmiotu kwestionującego treść dokumentu urzędowego. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co w nich urzędowo stwierdzone, nadto przedmiotem oceny, tak jak i inne dowody w postępowaniu prowadzonym przez inne organy (wyrok NSA z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt II GSK 1976/15, LEX nr 2412739). Argumentacja uzasadnienia skargi kasacyjnej ma polemiczny charakter z prawidłowym stanowiskiem organów i Sądu I instancji. Podnieść należy, że relewantne prawnie okoliczności faktyczne organ ustalił nie tylko w oparciu o protokół kontroli, ale w oparciu całokształt materiału dowodowego. Kompleksowa ocena tego materiału, a więc ocena wszystkich dowodów we wzajemnej ich korelacji, nie pozwala zarzucić organowi odwoławczemu i Sądowi I instancji naruszenia objętych zarzutem przepisów prawa procesowego, a skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej stanowisko co do wadliwości przeprowadzenia kontroli i postępowania dowodowego oraz wyjaśniającego.

Nieskuteczny okazał się także zarzut naruszenia przepisów postępowania w powiązaniu z art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.

Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie nałożenia kary pieniężnej, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z 22 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 610/06, wyrok NSA z 19 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 1353/12; wyrok NSA z 15 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1033/12). Ten wymóg nie został dopełniony przez autora skargi kasacyjnej.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przepisu art. 34 ust. 3 rozporządzenia 165/2014, a także art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy o czasie pracy kierowców, oraz l.p. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez bezpodstawne uznanie, w oparciu o ww. przepisy, że uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika za nie ujawnienie na wykresówkach wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy oraz art. 92a u.t.d., w zw. z treścią załącznika nr 3 (l.p. 6.3.1), oraz art. 34 rozporządzenia 165/2014, poprzez bezpodstawne uznanie, w oparciu o ww. przepisy, że uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej na skarżącą spółkę za użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu.

Należy na wstępie rozważań dotyczących podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że podstawę prawną tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie.

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa.

Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.

Na podstawie art. 4 pkt 22 ustawy przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów cyt. wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 - zwanego w dalszym ciągu rozporządzeniem nr 561/2006, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego - zwanego dalej rozporządzeniem nr 165/2014. W kwestii stosowania rozporządzenia nr 165/2014 wyjaśnić przyjdzie, że na gruncie ustawy znajduje ono zastosowanie do odpowiedzialności z art. 92a ustawy, stosownie do art. 4 pkt 22 lit. a ustawy, w którym wskazano rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, a to w związku z art. 47 rozporządzenia nr 165/2014 r., którym uchylając rozporządzenie nr 3821/85, jednocześnie określono, że odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia.

W granicach niniejszej sprawy organy oceniały okoliczności dotyczące zaistnienia naruszenia określonego, w szczególności pod lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy, który sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy oraz pod lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - dotyczącego nieuzasadnionego użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu.

Zauważyć należy, że tak określone naruszenia są konsekwencją rozwiązań prawnych związanych z obowiązkami i warunkami użytkowania urządzeń rejestrujących i kart kierowcy, ustalonymi w rozporządzeniu nr 165/2014. W szczególności odnosi się ono do określonego w art. 34 ust. 1 tego rozporządzenia obowiązku stosowania kart kierowcy. Zgodnie ze wskazanym przepisem, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Dalsze przepisy art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 określają także inne obowiązki w zakresie postępowania z wykresówkami i kartami kierowcy. W art. 32 ust. 1 tego rozporządzenia ustalono z kolei obowiązek przedsiębiorstwa transportowego oraz kierowcy co do zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów i kart kierowcy, a w art. 33 ust. 3 omawianego rozporządzenia wprost ustalono odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych za naruszenia rozporządzenia popełnione przez ich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji, z zastrzeżeniem, że państwa członkowskie mogą uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 561/2006. Jednocześnie, na gruncie rozporządzenia nr 516/2006, w art. 10 ust. 2 przyjęto, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o której mowa w ust. 1, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 (aktualnie rozporządzenie nr 165/2014) oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. W art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 516/2006 wskazano też, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Na podstawie art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 ustalono natomiast dla Państw Członkowskich uprawnienie w zakresie ustanowienia przepisów dotyczących nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (aktualnie rozporządzenie nr 165/2014) oraz podejmowania wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia ich stosowania.

W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutom skarżącej organ

prawidłowo dokonał identyfikacji okresów, za które kontrolowany

przedsiębiorca nie udostępnił pełnych danych o aktywności kierowców. Organ wskazał precyzyjnie za jakie okresy aktywności kierowców brakuje danych w wykresówkach. Przedsiębiorca zaś nie był w stanie przedstawić dokumentacji obejmującej całą aktywność kierowcy w danym 24-godzinnym okresie rozliczeniowym. Przypomnieć należy, że art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 stanowi, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu. w którym prowadza pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Natomiast ust. 3 tegoż artykułu wskazuje, że jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy aktywności wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki jeżeli pojazd wyposażony jest w

tachograf analogowy lub jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Prawidłowo zatem WSA uznał, iż analiza wykresówek poszczególnych kierowców, z określonych pojazdów, z określonych dni (szczegółowo opisanych w stanie faktycznym uzasadnienia) wykazała również naruszenia sankcjonowane przez lp.6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na braku w okazanych wykresówkach przepisowych wpisów. W istocie skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje faktu, że brak było wpisów w postaci daty końcowej używania wykresówki lub w postaci miejsca zakończenia używania wykresówki. Podnosi jedynie, iż przedstawiła harmonogramy pracy i rozkłady jazdy, do których przypisani byli kierowcy, ich aktywności ze wskazaniem godzin rozpoczęcia i zakończenia jazdy w każdym kontrolowanym okresie. Wskazywane przez skarżącą kasacyjnie dowody nie podważają jednakże prawidłowych ustaleń organów, zaakceptowanych przez Sąd I instancji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów prawa materialnego podniesionych w skardze kasacyjnej zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji organ administracji wskazał, iż analiza okazanych w trakcie kontroli tarcz z zapisami tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. (...) wykazała, że tachograf nie rejestrował danych dotyczących przebytej odległości oraz nie rejestrował prawidłowo aktywności kierowcy. Przeprowadzona analiza ujawniła przypadki, w których tachograf zarejestrował jedynie część aktywność kierowcy. Dane te rejestrowane były niekompletnie i mało czytelnie. Organ odwoławczy wskazał, że w ramach kontroli szczegółowej analizie podlegały zapisy z tachografów za trzy miesiące. Na przestrzeni wskazanego okresu kontrolnego organ stwierdził wielokrotne przypadki, w których zapisy na tarczach były niekompletne. Zdaniem organu, wskazywało to jednoznacznie na awarię tachografu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przedsiębiorca powinien maksymalnie po 7 dniach od stwierdzenia awarii naprawić tachograf i poddać go ponownemu sprawdzeniu, kalibracji lub badaniu kontrolnemu po dokonanej naprawie. Tymczasem przewozy tym pojazdem realizowane były cyklicznie mimo występowania ewidentnej awarii tachografu, który nie rejestrował automatycznie wszystkich wymaganych danych. Pierwszy przypadek nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego organ stwierdził w dniu 1 marca 2017 r. podczas analizy tarcz P. K.. Kierowca ten wykonywał przewozy drogowe z niesprawnym tachografem jeszcze w dniach 13 kwietnia 2017 r., 15 kwietnia 2017 r, 21 kwietnia 2017 r., 25 maja 2017 r. oraz 26 maja 2017 r. Podobnie kierowca G. Ż. rejestrował swoje aktywności przy pomocy niesprawnego tachografu w dniach: 16 marca 2017 r., 6 kwietnia 2017 r., 10 maja 2017 r. oraz 18 maja 2017 r. Ponadto, analiza zapisów na tarczach kierowcy B. K. potwierdziła, że wykonywał on przewóz i rejestrował swą aktywność niesprawnym/uszkodzonym tachografem, który nie rejestrował wszystkich wymaganych danych. Kierowca realizował przewozy drogowe z niesprawnym tachografem w dniach: 8 kwietnia 2017 r., 22 kwietnia 2017 r., 11 maja 2017 r., 12 maja 2017 r. oraz 13 maja 2017 r.

Wbrew zatem argumentacji skargi kasacyjnej uznać należy, że przewozy drogowe były realizowane na przestrzeni trzymiesięcznego okresu objętego analizą czasu pracy zatrudnionych kierowców, mimo awarii tachografu, który nie rejestrował wszystkich wymaganych danych. Tym samym prawidłowo, Sąd I instancji, uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.

Wskazany zaś w skardze kasacyjnej na poparcie argumentacji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 613/13, został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny, a skarga skarżącego w tamtej sprawie oddalona.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę Sądu I instancji że w niniejszej sprawy wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.