Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1440/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 188 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 85 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Anita Lewińska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 915/13 w sprawie ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz H. D. kwotę 1150 (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 20 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 915/13, oddalił skargę H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] września 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...] sierpnia 2013 r. o ustaleniu na wniosek J. P. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

Wójt Gminy S. decyzją z [...] listopada 2000 r. ustalił na wniosek J. P. z 24 października 2000 r. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obory na działce nr [...] w miejscowości J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] marca 2005 r. stwierdziło nieważność tej decyzji. W dniu 21 marca 2011 r. J. P. złożył ponownie wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji. Wójt Gminy S. decyzją z [...] czerwca 2011 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. SKO w Ł. decyzją z [...] sierpnia 2011 r. uchyliło decyzję Wójta i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Wójt Gminy S. decyzją z [...] października 2011 r. ponownie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. SKO w Ł. decyzją z [...] grudnia 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na skutek skargi skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 38/12, uchylił decyzję SKO w Ł. z [...] grudnia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z [...] października 2011 r. Sąd przyjął, że skoro w sprawie, w której stwierdzono nieważność decyzji Wójta Gminy S. z [...] listopada 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wniosek o wydanie tej decyzji został złożony pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, to stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powinien on być obecnie rozpoznany na podstawie przepisów dotychczasowych. Uznał przy tym, że skoro w tym czasie, na mocy art. 87 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utracił moc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który Wójt Gminy S. wydał decyzję z [...] listopada 2000 r., to przepisy tego planu nie mogą być uznane za przepisy dotychczasowe, mogące stanowić podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji Sąd zajął stanowisko, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna być wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które dotyczą sytuacji polegającej na tym, że nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 40 ust. 1 ), w tym uwzględnić przepisy szczególne, przeprowadzić rozprawę i uzgodnić decyzję z wojewodą.

Po tym wyroku Wójt Gminy S. decyzją z [...] grudnia 2012 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. SKO w Ł. decyzją z [...] stycznia 2013 r. uchyliło decyzję Wójta i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując sprawę ponownie Wójt Gminy S. decyzją z [...] sierpnia 2013 r., powołując się na art. 40, art. 41, art. 42 i art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie na działce nr [...] w J. obory i garażu na maszyny rolnicze wraz z obiektami towarzyszącymi. W decyzji tej organ administracji określił parametry budynku wskazując, że powinien mieć dwuspadowy dach, ścianę południową o długości 40 m, ścianę zachodnią o długości 5,8 m, ścianę wschodnią o długości 11,80 m i ścianę północną o długości 28 m. Ustalono też, że wysokość ścian powinna wynosić 3,40, że budynek powinien być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] oraz że w celu zabezpieczenia przedostawania się wód opadowych na teren działki nr [...] należy wykonać wzdłuż elewacji południowej obory koryto do odprowadzania wód opadowych na teren zielony działki inwestora.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] września 2013 r., wydaną na skutek odwołania skarżącej, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...] sierpnia 2013 r. Organ odwoławczy wskazał, że J. P. złożył wniosek odpowiadający wymogom stawianym przez prawo, że projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został przygotowany przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne oraz że treść wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodna z art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto stwierdzono, że przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji przeprowadził rozprawę i uzyskał pozytywne uzgodnienie z Wojewodą [...]. Reasumując SKO w Ł. wskazało, że organ pierwszej instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która uwzględnia całokształt przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i wszystkie zalecenia zawarte w wyroku WSA w Białymstoku z 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 38/12. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, zgodnie z art. 43 powołanej ustawy, Wójt Gminy S. nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę skarżącej uznał, że organ pierwszej instancji zastosował się do wiążącej go oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Białymstoku z 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 38/12. Podzielił też ocenę prawną organu odwoławczego, według której decyzja Wójta Gminy S. z [...] sierpnia 2013 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana zgodnie z przepisami prawa, w szczególności ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze kasacyjnej, przytaczając jej podstawy, zarzucono naruszenie art. 1, art. 3 § 1 i 2, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 i art. 153 p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, art. 1 ust. 2 pkt 1 – 6, art. 3 ust. 2, art. 40 ust. 1, ust. 4 i ust. 4a, art. 42 ust. 1 pkt 1 – 6, art. 43, art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 12 ust. 1 - 6, § 23, § 28, § 29, § 35 i § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 140 i art. 144 k.c.

Powołując się na naruszenie wskazanych przepisów skarżąca twierdziła, że Sąd pierwszej instancji oddalił jej skargę zamiast ją uwzględnić, mimo że organy administracji obu instancji ustaliły warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego. W szczególności organy administracji obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zwłaszcza związanych z oddziaływaniem inwestycji, której decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy, na jej nieruchomość poprzez zalewanie tej nieruchomości wodami opadowymi. Ponadto organy administracji obu instancji naruszyły prawo materialne, wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której ustalono konkretne parametry inwestycji, mimo że parametry te są sprzeczne z przepisami prawa i nie wynikają z żadnych przepisów prawa.

We wnioskach skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W toku postępowania przed NSA skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu, mianowicie opinii biegłego M. D.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Między innymi zarzuca się w niej, że został naruszony art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139, ze zm.) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012, poz. 647 ze zm.) poprzez "niewłaściwe zastosowanie skutkujące ustaleniem warunków zabudowy, podczas gdy warunki takie orzeka się w przypadku braku planu miejscowego jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami szczególnymi". Jednocześnie twierdzi się, że sprzeczne z prawem, m.in. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), jest ustalenie parametrów inwestycji, takich jak wysokość ścian od fundamentów po dach 3,4 m i dwuspadowy dach. W skardze kasacyjnej zarzuca się też naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 1 – 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie "skutkujące ustaleniem warunków zabudowy z przekroczeniem kompetencji zakreślonych przez ustawodawcę polegające na określeniu lokalizacji budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią". Ponadto w innej podstawie kasacyjnej naruszenie tych samym przepisów upatruje się w tym, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przesądzono "ostatecznie o zakresie decyzji o pozwoleniu na budowę". W końcu w szeregu podstaw kasacyjnych zarzuca się naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczących sytuowania budynków (§ 12 tego rozporządzenia) oraz odprowadzania wód opadowych (§ 28 i § 29 powołanego rozporządzenia), kwestionując ustalenia w zakresie usytuowania budynku, jego wysokości i kształtu dachu. Tak ujętym podstawom skargi kasacyjnej nie sposób odmówić racji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 38/12 przesądził, że skoro w sprawie, w której stwierdzono nieważność decyzji Wójta Gminy S. z [...] listopada 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wniosek o wydanie tej decyzji został złożony pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, to stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinien on być obecnie rozpoznany na podstawie przepisów dotychczasowych. Uznał przy tym, że skoro w tym czasie, na mocy art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utracił moc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który Wójt Gminy S. wydał decyzję z [...] listopada 2000 r., to przepisy tego planu nie mogą być uznane za przepisy dotychczasowe, mogące stanowić podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji Sąd zajął stanowisko, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna być wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które dotyczą sytuacji, polegającej na tym, że nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w szczególności na podstawie art. 40 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z powołanym przepisem w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, jeżeli nie zachodzi obowiązek jego uchwalenia, na podstawie przepisów szczególnych. Ustawodawca nie wyjaśnił, o jakie przepisy szczególne chodzi. Przyjąć więc należy, że organ administracji ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie tego przepisu, gdy brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinien ocenić, czy zamierzona przez inwestora inwestycja nie narusza przepisów szczególnych, przy czym, skoro ustawodawca tego nie sprecyzował, należy uznać, że chodzi także o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W rozpoznawanej sprawie SKO w Ł. w swojej decyzji z [...] września 2013 r. w ogóle pod tym kątem nie przeanalizowało ustalonych warunków zabudowy. Z kolei Wójt Gminy S. w decyzji z [...] sierpnia 2013 r. ograniczył się do niejasnego zdania, w którym stwierdził, że decyzja "jest wydawana na podstawie przepisów obowiązujących w dniu złożenia pierwotnego wniosku zgodnie z brzmieniem art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...), w tym i przepisów o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie możliwości realizowania obiektu po granicy lub w odległości 1,5 m".

Nie jest więc wiadomo przede wszystkim, na podstawie jakich przepisów uznano, że budynek może być usytuowany w odległości 1,5 od granicy z działką nr [...]. Jest to o tyle istotne, że w chwili wydania przez SKO w Ł. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] września 2013 r. (a także obecnie, co jednakże nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy), w świetle przepisów powołanego rozporządzenia, obowiązywała zasada, według której budynki nie mogły być sytuowane w odległości 1,5 od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Takie sytuowanie budynku było dopuszczalne w wyjątkowych sytuacjach, ściśle określonych w przepisach rozporządzenia (§ 12 ust. 2 i 3). Żadnego z przepisów dopuszczających sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej w decyzji SKO w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminny S. nie wskazano. Na żaden z tych przepisów nie powołano się chociażby w sposób dorozumiany, nie licząc zacytowanego zdania z decyzji organu pierwszej instancji, które jednakże niczego nie wyjaśnia. Zauważyć należy, że określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych sytuacje, w których dopuszczalne jest usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej, nie są oczywiste i wymagałyby w związku z tym szczegółowej analizy występujących w sprawie okoliczności faktycznych, czego w zaskarżonych do Sądu pierwszej instancji decyzjach brak.

Z kolei § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia nie mógł stanowić podstawy ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej z następujących powodów. W przepisie tym stanowi się, że takie usytuowanie jest dopuszczalne, gdy wynika to z planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie na jego podstawie usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko dlatego, że ten przepis na to zezwala oznaczałoby, że takie usytuowanie jest niezależne od jakichkolwiek przepisów materialnoprawnych. To z kolei oznaczałoby całkowitą dowolność w działaniu organu administracji. Nie takie zaś było zamierzenie normodawcy. Zauważyć bowiem należy, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które obowiązuje od 16 grudnia 2002 r., a więc jeszcze pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przewidywano usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli wynikało to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 12 ust. 7 pkt 1 pierwotnego tekstu rozporządzenia), z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od 27 maja 2004 r.) oraz z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 12 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji). Z powyższego zestawienia zmian wynika, że w stanie prawnym obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej było dopuszczalne, jeżeli wynikało to z ustaleń planu miejscowego albo w razie braku obowiązującego planu miejscowego z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowania przestrzennego. W ocenie NSA, tylko taka wykładnia pozwala uniknąć tego, że o ustaleniu usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej organ administracji będzie decydował w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez uwzględnienia jakichkolwiek przepisów materialnoprawnych.

Podobne zastrzeżenia nie dotyczą pozostałych parametrów budynku ustalonych w zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc jego wysokości i kształtu dachu. Brak jest bowiem przepisów, które regulowałyby te kwestie tak wyraźnie, jak usytuowanie budynku w stosunku do granicy sąsiedniej działki budowlanej. Niemniej określając te parametry organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinien był wyjaśnić, dlaczego przyjął takie, a nie inne parametry. Przy czym nie może jedynie odwoływać się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zwłaszcza wówczas, gdy wniosek ten dotyczy obiektu już wybudowanego. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może jedynie "legalizować" samowoli budowlanej. W takiej decyzji organ administracji musi rozstrzygnąć o tym, czy wykonane przez inwestora roboty budowlane są zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy robót budowlanych, które zostały wykonane z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu służąca ocenie, czy tak wykonane roboty budowlane są zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być zatem kontynuacją postępowania, w którym wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o którą wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę dotyczyło bowiem innego obiektu budowlanego niż został przez inwestora wybudowany. Z równolegle rozpoznawanej przez NSA sprawy o sygn. akt II OSK 2023/15 wynika, że inwestor według pozwolenia na budowę miał wybudować budynek o wysokości ściany od fundamentu do dachu 2,45 m, a wybudował budynek, w którym ściana ma 3,41 m wysokości oraz że miał wybudować budynek, który w kalenicy miał mieć 4,5 m, a wybudował budynek o wysokości w kalenicy 6,99 m. Zatem obecnie należy ocenić, czy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym budynek o takiej wysokości może mieć dach dwuspadowy i być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Przy czym, jak to zostało przyjęte w powołanej sprawie II OSK 2023/15, ocena inwestycji zrealizowanej przez J. P. z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2001 r. powinna być dokonana z uwzględnieniem decyzji o warunkach zabudowy wydanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

Z tych względów nie sposób też odeprzeć zarzutów zawartych w tych podstawach kasacyjnych, w których twierdzi się, że sprawa nie została wyjaśniona w dostateczny sposób, czym organy administracji naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., zaś Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), gdyż mimo naruszenia tych przepisów nie uwzględnił skargi.

NSA nie podziela natomiast, zawartych w podstawach kasacyjnych, zarzutów naruszenia art. 153 p.p.s.a., art. 84 k.p.a., art. 40 ust. 4 i ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organy administracji i Sąd pierwszej instancji zastosowały się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Białymstoku z 15 marca 2012 r. Do rozpoznania sprawy dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie są wymagane wiadomości specjalne, a więc nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Rozpoznawana sprawa nie dotyczyła inwestycji, która wymagała oceny oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do wniosku dowodowego złożonego w toku postępowania przed NSA wskazać należy, że w świetle art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. dowód z opinii biegłego w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest niedopuszczalny. Ponadto dowód, o przeprowadzenie którego skarżąca wnosiła, jest związany z oceną dowodu z opinii biegłego przeprowadzonego w innej sprawie. W końcu, jak już wskazano, do rozpoznania sprawy dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie są wymagane wiadomości specjalne, a więc nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.

Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna i z tego względu, uwzględniając ją, uchylił zaskarżony wyrok. Jednocześnie NSA uznał, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona w tym znaczeniu, że w ustalonych okolicznościach sprawy można uznać, że zaskarżone przed Sądem pierwszej instancji decyzje organów administracji obu instancji powinny być uchylone z powodu naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. W związku z tym NSA, na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę uchylił także decyzje organów administracji obu instancji.

W związku z uchyleniem decyzji organów administracji obu instancji sprawa będzie ponownie rozpoznana i jak wynika z przyczyn uwzględnienia skargi kasacyjnej ponownie rozpoznając sprawę organ administracji – o ile J. P. podtrzyma wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – rozpozna wniosek uwzględniając przedstawioną w niniejszej sprawie przez NSA ocenę prawną.

Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej od wyroku, którym oddalono skargę, na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzono od organu administracji na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania za obie instancje. NSA do tych kosztów nie zaliczył kosztów przejazdu pełnomocnika skarżącej na rozprawę przed Sądem drugiej instancji, gdyż z porównania § 1 z § 2 w art. 205 p.p.s.a. wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata nie zalicza się kosztów przejazdu do sądu jej pełnomocnika.