Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1046/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228  par. 1  pkt 2  w zw. z  art. 239, 236 par. 1, par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia I oddala skargę w całości; II zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adw. W. B. K. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) wraz z VAT w kwocie 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100).


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zaliczył nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. wykazaną przez S. K. (dalej: podatnik/ skarżący) w kwocie 504 zł w zeznaniu podatkowym PIT-37 na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2004r., w tym na należność główną kwotę 295 zł i na odsetki za zwłokę kwotę 209 zł. Postanowienie doręczono w dniu 11 sierpnia 2014r.

1.2. W dniu 17 września 2014r. do Urzędu Skarbowego w S. wpłynęło nieczytelne pismo podatnika z dnia 12 września 2014r. reprezentowanego przez T. K. (data stempla pocztowego - 15 września 2014r.).

1.3. Pismem z dnia [...] r. nr [...] [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odesłał ww. pismo pełnomocnikowi podatnika z powodu nieczytelności pisma, co uniemożliwiało nadanie sprawie biegu. Pismo doręczono w dniu 3 października 2014r.

1.4. W dniu 25 lutego 2015r. do Urzędu Skarbowego w S. (data wpływu do Izby Skarbowej w dniu 12 marca 2015r.) wpłynęło pismo pełnomocnika podatnika z dnia 18 lutego 2015r. wraz załącznikami, w tym z ww. zażaleniem z dnia 12 września 2014r. W piśmie tym pełnomocnik podatnika wskazuje, że ww. pismo z dnia 12 września 2014r. stanowiło zażalenie na ww. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Strona nie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia.

1.5. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazano, że wobec doręczenia zażalonego postanowienia w dniu 11 sierpnia 2014r., termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 18 sierpnia 2014r. (poniedziałek). Natomiast ww. zażalenie zostało przez podatnika nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego – Poczta Polska S.A. w dniu 15 września 2014r., tj. z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia, podatnik nie wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Postanowienie doręczono w dniu 15 kwietnia 2015r.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący podniósł zarzuty przedstawione w zażaleniu, tj. dokonanie zaliczenia pomimo wniosku o umorzenie zaległości podatkowych za 2012r. i 2013r. oraz biurokrację i nieetyczne postępowanie poprzez nie nadanie ww. pisma z dnia 12 września 2014r.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

2.3. W piśmie procesowym z dnia 25 lipca 2016r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Jednocześnie podniósł naruszenie prawa strony w kwestii zaliczenia nadpłaty na przedawnione odsetki z 2004r.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

3.2. Należy podkreślić, że na mocy art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) rolą sądu administracyjnego jest kontrola legalności postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym (podatkowym), w tym kończących to postępowanie. Za takie właśnie postanowienie należy uznać postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Jednakże kontrola ta w przedmiotowej sprawie w istocie ogranicza się jedynie do oceny czy w sprawie doszło czy też nie doszło do uchybienia takiemu terminowi. Mamy tutaj do czynienia z rozstrzygnięciem natury formalnej, które uniemożliwia merytoryczne zajęcie się sprawą. Poza rozważaniami Sądu muszą tym samym pozostać wskazywane przez skarżącego zarzuty dotyczące zasadności dokonania zaliczenia stwierdzonej w zeznaniu nadpłaty na poczet zaległości podatkowej i odsetek z nią związanych.

3.3. Stosownie zatem do treści art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie (art. 236 § 2 pkt 1 O.p.). Akta sprawy dowodzą, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. zostało doręczone skarżącemu (a dokładnie dorosłemu domownikowi – jego matce – T. K., która następnie była jego pełnomocnikiem) w dniu 11 sierpnia 2014r. Słusznie zatem Dyrektor Izby Skarbowej we W. wskazał, że termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 18 sierpnia 2014r. (poniedziałek). Natomiast zażalenie zostało wniesione w dniu 15 września 2014r. (data nadania na poczcie), tj. z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Strona nie wniosła też o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

3.4. Jeżeli zażalenie złożone zostało po upływie ustawowego terminu, stosownie do treści art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 O.p., organ odwoławczy zobligowany jest do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Na mocy art. 239 O.p. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale (rozdziale dotyczącym zażaleń) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Odpowiednie zaś stosowanie ww. przepisu oznacza stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, jak to uczynił organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie. Należy podkreślić, że każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2338/13, CBOSA).

3.5. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 ppsa.