Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1892/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Dnia 17 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi A. J., T. J., E. M., P. S. i C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. oddala skargi A. J., P. S. i C. S.; 2. umarza postępowanie ze skarg T. J. i E. M. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 3. zarządza zwrot z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz T. J. kwoty 5 (pięć) złotych i na rzecz E. M. kwoty 5 (pięć) złotych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] wydaną na podstawie art. 104 k.p.a., art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz.139 ze zm.), ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z. zatwierdzonego przez Radę Miasta Z. uchwałą z dnia [...], Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...]), uchwałą Rady Miasta Z. z dnia [...], Nr [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dotyczącej terenu położonego w Z. w rejonie jednostek oznaczonych w planie ogólnym symbolami "G5 KS", "G4MW", ,,26 KZto", położonego w obrębie ulic: A., B. i C. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...], Nr [...], poz. [...]) i uchwałą Rady Miasta Z. z dnia [...], Nr [...] w sprawie zmiany uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...], Nr [...] dotyczącej zatwierdzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dotyczącej terenu położonego w Z. w rejonie jednostek oznaczonych planie ogólnym symbolami "G5 KS", "G4MW", "26 KZt,o", położonego w obrębie ulic: A., B. i C. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...], Nr [...], poz. [...]) oraz przepisów szczególnych Prezydent Miasta Z. ustalił dla P. K. K., J. K., D. W. wspólników spółki cywilnej A. w Ł. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania gazem propan – butan samochodów osobowych wraz z zapleczem socjalno – biurowym, zbiornikiem na nieczystości ciekłe, zasilaniem w energię elektryczną, odprowadzeniem wód deszczowych, budową wjazdu i wyjazdu oraz utwardzeniem terenu przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. C., dz. nr ewid. 297 – obręb [...] oraz zasilanie, wjazd i wyjazd dz. nr 15 – obręb [...] oraz dz. nr [...] obręb [...].

W uzasadnieniu podano, że w dniu 9 lipca 1997r. inwestorzy złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę stacji tankowania gazem propan – butan samochodów osobowych wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki położonej w Z. przy ul. C. 37. Decyzją z dnia [...], Nr [...] zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji. W wyniku złożonego wniosku o wznowienie postępowania przez stronę, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu wydana została decyzja z dnia [...], znak [...] o odmowie wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ stopnia podstawowego wznowił postępowanie i w dnia [...] Nr [...] wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...], Nr [...]. Na decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej zostało złożone odwołanie. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu stopnia podstawowego z dnia [...] oraz decyzję ostateczną tegoż organu z dnia [...]. Prezydent Miasta Z. podał także, że na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego inwestorzy złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, który wyrokiem z dnia 10 maja 2002r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1792/98 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części uchylającej ostateczną decyzję organu stopnia podstawowego z dnia [...] i oddalił skargę w pozostałym zakresie z uwagi na brak dostatecznego uzasadnienia do przyjęcia, iż planowana inwestycja nie mieści się w ramach działalności usługowej związanej z obsługą zabudowy mieszkaniowej. Organ stopnia podstawowego podniósł również, że obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko, nie zakwalifikowało stacji tankowania gazem propan – butan do żadnej z wymienionych w nim kategorii inwestycji i nie jest wymagane przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzyskanie uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Przedmiotowa inwestycja w świetle zmienionych przepisów nie wymaga dodatkowych uzgodnień pod względem ochrony środowiska, a przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest brana pod uwagę tylko zgodność z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta Z. wskazał nadto, iż zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu z 1994r. budowa stacji tankowania gazem propan – butan zlokalizowana będzie w jednostce G 8 MN/W, a pozostała infrastruktura będzie ponadto położona w liniach rozgraniczających układu komunikacyjnego - 4 KG t,o i 3 KZ. Ustalenia planu dla jednostki G8 MN/W przewidują jako funkcję podstawową mieszkalnictwo z dopuszczeniem niskiej i wysokiej intensywności zabudowy. Ustalenia realizacyjne planu przewidują adaptację istniejącej zabudowy i realizację nowej w ramach istniejących podziałów. Plan dopuszcza także działalność usługową o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki związaną z obsługą zabudowy mieszkaniowej. W konkluzji organ stopnia podstawowego stwierdził, że inwestycja w postaci budowy stacji tankowania samochodów gazem propan – butan nie jest sprzeczna z ustaleniami planu i stanowi funkcję uzupełniającą dla funkcji podstawowej.

Od decyzji odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. P. S., C. S., E. M., A. J. i T. J. podnosząc, że jako sąsiedzi planowanej stacji tankowania gazem propan – butan samochodów osobowych nie wyrażają zgody na jej realizację. Zdaniem odwołujących się tego rodzaju inwestycje powinny znajdować się na peryferiach miasta, a nie w jego centrum.

Decyzją z dnia [...], Nr [...] i [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 1, art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z. uchwalonego przez Radę Miasta Z. uchwałą z dnia [...] Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z późniejszymi zmianami wynikającymi z uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dotyczącej terenu położonego w Z. w obrębie ulic: A., B. i C. w rejonie jednostek oznaczonych w planie ogólnym symbolami "G 5 KS", "G 4 MW", "26 Kzto" – Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], oraz uchwały z dnia [...], Nr [...] w sprawie zmiany w/w uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...], Nr [...] opublikowanej w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r., Nr 79 poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Z..

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż z ustaleń wskazanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z. wynika, że dla jednostki urbanistycznej G 8 MN/W, w której ma zostać zrealizowana planowana inwestycja obowiązuje jako funkcja podstawowa – mieszkalnictwo z dopuszczeniem niskiej i wysokiej intensywności zabudowy, natomiast w zakresie ustaleń realizacyjnych przewidziana jest adaptacja istniejącej zabudowy i realizacja nowej w ramach istniejących podziałów własnościowych. Jednocześnie w myśl ustaleń powołanego wyżej planu dopuszczona została działalność usługowa o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki, związanej z obsługą zabudowy mieszkaniowej. Powyższe, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oznacza, że przedmiotowa inwestycja mieści się w zakresie przedmiotowym inwestycji dopuszczonych do realizacji na tym obszarze w ramach funkcji uzupełniającej. W szczególności świadczy o tym fakt, iż planowanej inwestycji nie sposób zakwalifikować inaczej niż jako "działalność usługowa związana z obsługą zabudowy mieszkaniowej", na co zwracał także uwagę NSA w wyroku z dnia 10 maja 2002r. II SA/Łd 1792/98. Zdaniem organu odwoławczego, o zgodności z planem świadczy ponadto okoliczność, że planowana stacja nie nosi znamion działalności usługowej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki i brak jest powodów do uznania jej za takową, gdyż przewidziana jest do obsługi wyłącznie samochodów osobowych a działka, na której ma zostać zrealizowana znajduje się u zbiegu ulicy C. i B. przeznaczonych do ruchu pojazdów. Uzasadniając swoje stanowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się nadto na operat oddziaływania inwestycji na środowisko, z którego wynika, iż "przedmiotowa stacja dystrybucji gazu propan – butan po przedstawieniu zabezpieczeń (...) nie będzie powodowała przekroczeń norm w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi". Ustosunkowując się z kolei do poglądu wyrażonego w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Z., iż wszelkie stacje winny znajdować na peryferiach miasta, a nie w jego centrum organ odwoławczy podniósł, że o dopuszczalności inwestycji na danym terenie przesadzają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem normatywnym powszechnie obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły, a dla ustalenia bądź odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji nie mają znaczenia preferencje właścicieli nieruchomości sąsiednich co do lokalizacji zamierzenia, podobnie jak nie jest potrzebna ich zgoda na realizację inwestycji.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A. J., T. J., E. M., P. S. i C. S. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podnieśli, że skala usług, które mają być realizowane przez projektowaną stację tankowania gazem propan – butan daleko wykraczają poza funkcję usługową dla zabudowy mieszkaniowej, zlokalizowanej w tym rejonie, gdyż będą to usługi wykraczające nawet poza granice administracyjne miasta i województwa. Lokalizacja planowanej inwestycji jest natomiast dobra dla rzeczywistych usług wewnątrzosiedlowych. Zdaniem skarżących, przedmiotowe zamierzenie stwarza bardzo wysokie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a co za tym idzie również dla człowieka i dlatego też nie można stwierdzić, że jest to przedsięwzięcie nie stwarzające zagrożenia dla ludzkości, gdyż przy ustanowieniu 50 m pasa drogowego dla potrzeb drogi krajowej Nr 1, rozwiązanie techniczne w sposób nie pogarszający bezpieczeństwo ruchu drogowego wydaje się praktycznie niemożliwe. Skarżący nadto podnieśli, że decyzja o pozwoleniu na budowę planowanej stacji z dnia [...], Nr [...] wydana przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. utraciła swoją ważność i nie powinno się dopuszczać do wydania nowej dla tego rodzaju przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.

Na rozprawie w dniu 17 listopada 2004r. skarżący: E. M. i T. J. cofnęli skargę i wyjaśnili, że ich zdaniem inwestycja nie będzie realizowana. Złożyli nadto kopię decyzji Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] oraz kopię decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2004r. skarżący: E. M. i T. J. cofnęli skargę.

Zgodnie z art. 60 powołanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby cofniecie skargi zmierzało do obejścia prawa, nie spowoduje ono również utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.

Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało umorzyć postępowanie przed sądem ze skarg E. M. i T.J.

W sprawach prowadzonych ze skarg A. J., P. S. i C. S., Sąd uznał, iż brak jest podstaw do ich uwzględnienia.

Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie natomiast z art. 43 tejże ustawy, nie można odmówić ustalenia takich warunków, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podzielić należy pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że zamierzenie mieści się w zakresie przedmiotowym inwestycji dopuszczonych do realizacji na wskazanym obszarze w ramach funkcji uzupełniającej, na co zwracał także uwagę NSA w wyroku z dnia 10 maja 2002r. II SA/Łd 1792/98 podnosząc, iż planowanej inwestycji nie sposób zakwalifikować inaczej niż jako "działalność usługowa związana z obsługą zabudowy mieszkaniowej". O zgodności z planem świadczy ponadto okoliczność, że planowana stacja nie nosi znamion działalności usługowej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki i brak jest powodów do uznania jej za takową, gdyż przewidziana jest do obsługi wyłącznie samochodów osobowych, co jednoznacznie wynika z ustaleń dokonanych przez organy administracji.

Podkreślenia przy tym wymaga to, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, organ ocenia jedynie zgodność zamierzenia z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie bada natomiast celowości zamierzeń inwestycyjnych, a także uprawnień wnioskodawcy do terenu. Ta ostatnia kwestia (prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane) jak również zagadnienia techniczno-budowlane mogą być przedmiotem rozważań w następnym etapie postępowania inwestycyjnego, tj. przy rozpatrywaniu wniosku o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest jedynie aktem wstępnym w procesie inwestycyjnym i jej uzyskanie nie przesądza o spełnieniu przez inwestora innych niezbędnych warunków dla uzyskania pozwolenia na budowę a w konsekwencji zrealizowania planowanej inwestycji (na co nota bene wskazują wyjaśnienia i dokumenty złożone na rozprawie).

Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa należało, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz., 1270 z 2002r.), skargę A. J., P. S. i C. S. oddalić. O kosztach orzeczono na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) i art. 55 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).