Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1821/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1165/15 dotyczącego sprawy ze skargi M. I. na decyzję [...] S.A. [...] z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 2 marca 2016 r. w wyniku rozpoznania skargi M. I. uchylił zaskarżoną decyzję [...] S.A. [...] z [...] 2015 r. w przedmiocie informacji publicznej oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

M. I. pismem z [...] 2013 r. wystąpiła do Spółki [...] S.A. [...] o udzielenie następującej informacji publicznej:

1) ile w okresie od początku obowiązywania umowy [...] do dnia złożenia wniosku, nałożono kar umownych w trybie § 7 umowy,

2) w ilu przypadkach wniesiono do [...] odwołanie od tych kar w trybie

§ 6 ust. 5 umowy,

3) ile takich odwołań zostało uwzględnionych, tj. [...] anulowało nałożoną karę.

Wnioskodawczyni domagała się przesłania odpowiedzi drogą pocztową.

Uwzględniając skargę M. I. na bezczynność Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 2 lipca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Gl 35/13, zobowiązał Zarząd Spółki do załatwienia wniosku, stwierdzając, że dane nim objęte stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198, ze zm., dalej: "u.d.i.p.").

Zarząd Spółki decyzją z [...] 2013 r. odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Przyjmując, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, Spółka stwierdziła, że wnioskodawczyni nie wykazała interesu publicznego uzasadniającego tej informacji. Nadto Spółka uznała w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p., że żądane dane dotyczą sfery tajemnicy przedsiębiorcy oraz tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (art. 11 ust. 4 tej ustawy). Dodatkowo organ wskazał, że adresatem wniosku powinien być [...] Związek Komunalny [...].

Wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] 2013r., organ działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi M. I. wyrokiem z 18 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 16/14 uchylił decyzję z [...] 2013 r. Sąd stwierdził, że kwestia przynależności danych objętych wnioskiem do kategorii informacji publicznej została już przesądzona wyrokiem z 2 lipca 2013 r. Odnosząc się do odmowy jej udzielenia wskazał, że organ nie wzywał skarżącej do wykazania tego, czy uzyskanie przez stronę informacji publicznej było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tymczasem taki obowiązek organu należy wywieść z ogólnych zasad procedury administracyjnej (art. 7-9 k.p.a.), jak i z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. W związku z tym wydanie decyzji odmownej bez uprzedniego wezwania, odnośnie przesłanek z art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie jest dopuszczalne. Ponadto zastrzeżenia Sądu wzbudziło również samo zakwalifikowanie wniosku jako dotyczącego informacji przetworzonej. Stwierdził, że opiera się ono o postanowienia umowy, która – mimo udostępnienia jej skarżącej – nie została dołączona do akt administracyjnych, w związku z czym nie można nawet ocenić, czy wskazane we wniosku paragrafy umowy przewidują karę i odwołanie, a w konsekwencji, czy istnieje przedmiot wniosku. Sąd zaznaczył także, że ogólnikowe powołanie się na obszerność dokumentacji i konieczność jej analizy, z intelektualnym wkładem pracowników, jest niewystarczające do uznania żądanej informacji za przetworzoną. Z akt sprawy nie wynika w szczególności, czy i w jaki sposób organ rejestrował nałożone kary i wniesione odwołania. O ile bowiem takie czynności były wykonane, to samo zliczenie pozycji kar i odwołań stanowiłoby prostą operację, pozbawioną owego intelektualnego zaangażowania. Stwierdzono także, że skarżąca mogła sformułować wniosek w ten sposób, że domagałaby się udostępnienia dokumentów o nałożeniu kary i samych odwołań. Wówczas nie można byłoby mówić o przetwarzaniu informacji. Tym bardziej więc nie stanowi takiego przetworzenia podanie ilości dokumentów, o ile ich charakter jest wyodrębniony w materiałach organu.

Po przekazaniu akt sprawy spółka [...] S.A. w [...] pismem z [...] 2014 r. wezwała wnioskodawczynię do wykazania szczególnego interesu publicznego w terminie 14 dni od otrzymania pisma informując, że udzielenie wnioskowanej informacji wymaga przygotowania specjalnego opracowania. Organ podniósł, że przesłanka interesu publicznego zachodzi, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa. Odpis powyższego pisma został doręczony stronie w dniu [...] 2014 r. W zakreślonym terminie M. I. nie udzieliła na nie odpowiedzi.

W dniu [...] 2014 r. Zarząd Spółki wydał decyzję odmowną wskazując, że wnioskodawczyni nie wykazała interesu publicznego w sytuacji, gdy wnioskowane dane mają charakter informacji przetworzonej.

Decyzją z [...] 2014 r. organ utrzymał w mocy decyzję własną z [...] 2014 r. Zdaniem organu udzielenie żądanych informacji wymagało dokonania analizy zasobu dokumentów od początku 2009 r. do lutego 2013 r., w celu wybrania tylko tych, których oczekuje strona, co w konsekwencji oznacza, że czynności podejmowane w tym zakresie wskazywać będą na proces tworzenia jakościowo nowej informacji, a więc informacji przetworzonej. Dlatego skarżąca została wezwana do wykazania interesu publicznego, jednakże w zakreślonym terminie nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej powinna wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość poprawy ochrony interesu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 7/15 stwierdził nieważność obu kontrolowanych decyzji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Sąd wskazał, że postępowanie administracyjne prowadzone zostało de facto w trzech instancjach. Wskazał zatem, że rolą organu będzie rozpatrzyć sprawę ponownie biorąc po uwagę, że decyzja własna organu z dnia [...] 2013 r. pozostaje nadal w obrocie prawnym a także uwzględniając ocenę prawną i wskazania przedstawione w uzasadnieniu wskazanego wyroku.

Usunięcie z obrotu prawnego obu kontrolowanych decyzji spowodowało powrót sprawy do etapu postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014 r. W związku z tym organ, działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., w dniu [...] 2015 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] 2013 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że udzielenie żądanych informacji wymagało dokonania analizy zasobu dokumentów od początku 2009 r. do lutego 2013 r., w celu wybrania tylko tych, których oczekuje strona. Oznacza to, że czynności podejmowane w tym zakresie wskazywać będą na proces tworzenia jakościowo nowej informacji, a więc informacji przetworzonej. Dlatego skarżąca została wezwana do wykazania interesu publicznego, jednakże w zakreślonym terminie interesu tego nie wykazała, a dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej powinna wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość poprawy ochrony interesu publicznego.

Organ podniósł, że umowa z [...] 2008 r. zawarta pomiędzy [...] S.A. a [...] Związkiem Komunalnym [...] przewiduje w § 7 procedurę nakładania kar za stwierdzone nieprawidłowe świadczenie usług przewozu pasażerów tramwajowej komunikacji miejskiej. Jednakże nie nakłada na Spółkę obowiązku prowadzenia jakiegokolwiek rejestru z tym związanego. Organ przedstawił procedurę związaną z wnoszeniem odwołań od kar nałożonych przez [...] podkreślając, że wypełnienie obowiązków nałożonych umową wymaga zaangażowania wielu pracowników zatrudnionych w Spółce. Powyższe świadczy o tym, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Jej udzielenie wiązałoby się z podjęciem dodatkowych czynności przez pracowników różnych Działów i Rejonów polegających na podliczeniu kar nałożonych na Spółkę przez [...], podliczeniu wniesionych przez Spółkę odwołań oraz odwołań uwzględnionych przez [...] w okresie od początku roku 2009 do lutego 2013 r., po uprzednim przeanalizowaniu pod tym kątem dużej ilości dokumentów. Zachodziłaby zatem konieczność wytworzenia informacji nowej, niebędącej w posiadaniu organu w połączeniu z towarzyszącym tej operacji wkładem intelektualnym pracowników organu.

W skardze na decyzję z [...] 2015 r. M. I. wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji i uchylenie decyzji z [...] 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 2 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1165/15 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd podkreślił, że na zasadzie wynikającej z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), jest związany wyrokami, jakie zostały wydane w tej sprawie i nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem w prawomocnym wyroku z dnia 18 marca 2014 r. Sąd zauważył zatem, że co prawda organ wykonał zalecenie wynikające z powyższego wyroku w zakresie wezwania wnioskodawczyni do wykazania interesu publicznego, jednak ocena charakteru wnioskowanej informacji nie odpowiada wskazaniom zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 marca 2014 r.

Sąd zgodził się ze skarżącą, że obszernie przedstawione czynności podejmowane przez pracowników Spółki i pracowników [...] w celu nałożenia kary umownej, o której mowa w § 7 ust. 1 umowy z [...] 2008 r. nie uzasadniają w żadnej mierze stanowiska organu. Przygotowywanie odwołania, nałożenie noty obciążeniowej, analiza odwołania, nota uznaniowa, wyjaśnienia obwinionych, konfrontacja pomiędzy nimi, a także skierowanie sprawy na drogę sądową stanowi wyłącznie o wewnętrznej procedurze albo obiegu dokumentacji pomiędzy określonymi podmiotami. Nie zmienia natomiast postaci rzeczy, wynikającej wprost z przedstawionej powyżej oceny prawnej i faktycznej Sądu, który stwierdził, że jeżeli istnieją dokumenty w postaci nałożenia kary i odwołania od tego zdarzenia, to ich zliczenie nie stanowi jakościowo nowej informacji. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szereg następujących po sobie czynności nie stanowi zaprzeczenia istnienia wskazanych dokumentów. Wręcz przeciwnie, organ wskazał, że: "Dział Ruchu przygotowuje dla [...] zestawienie dekadowe wypadniętych wozokilometrów, wraz z którym zostaje sporządzone zestawienie kar dla przewoźnika". Biorąc zaś pod uwagę zapis zawarty w § 4 pkt 3 Aneksu nr 3 z dnia [...] 2011 r. do umowy istnienie takiego zestawienia w skali rocznej nie budzi żadnej wątpliwości. Mówi się tam bowiem o rocznej kwocie naliczonych kar umownych określonych w § 7 ust. 1 umowy.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał za nieuzasadnione nadawanie charakteru informacji przetworzonej, informacji o ilości nałożonych na Spółkę kar umownych w okresie wskazanym we wniosku. Wynika to bowiem z posiadanego przez organ zestawienia prowadzonego przez Dział Ruchu, a także dokumentacji prowadzonej w celu stosowania § 4 pkt 3 Aneksu nr 3 do ww. umowy.

Sąd uznał również za nieuzasadnione, w świetle wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014 r., traktowanie jako informacji przetworzonej informacji o ilości odwołań od nałożonych kar umownych na Spółkę. Sąd wskazał bowiem, że nie stanowi przetworzenia informacji podanie ilości dokumentów, o ile ich charakter jest wyodrębniony w materiałach organu. Zamieszczony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opis szeregu czynności podejmowanych w toku postępowania wyjaśniającego wywołanego nałożeniem kary umownej potwierdza występowanie w materiałach organu dokumentu w postaci odwołania. Z regulaminu organizacyjnego Przedsiębiorstwa Spółka [...] zamieszczonego na stronach BIP wynika, że do zadań Działu Ruchu należy prowadzanie postępowania odwoławczego w przypadku nieuzasadnionego nałożenia kar umownych. Ta jednostka organizacyjna Spółki posiada zatem dokumenty w postaci odwołań od nałożonych kar. Tym samym ich zliczenie nie będzie czynnością pozwalającą na traktowanie informacji uzyskanej w wyniku takich czynności za informację przetworzoną.

Zdaniem Sądu, zamieszczony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opis obiegu dokumentów w toku postępowania wyjaśniającego wywołanego nałożeniem kary umownej nie daje odpowiedzi na istotne pytanie, w jaki sposób rejestrowana i przechowywana jest dokumentacja w postaci orzeczenia nakładającego karę, odwołania od tego orzeczenia i ostatecznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Czy dokumentacja ta oznakowana jest kolejnym numerem danego roku, czy też numeracja spraw prowadzona jest w inny sposób, czy zbiór dokumentów związanych z daną karą umowną tworzą akta sprawy, czy też sprawa prowadzona jest w systemie dokumentacji elektronicznej, czy prowadzone jest archiwum zakładowe i w jaki sposób oznakowane są przechowywane w nim dokumenty.

W ocenie Sądu, Spółka [...], jako spółka akcyjna ze strukturą własnościową pozwalającą stwierdzić 100 % kapitału gminnego jest zobowiązana zapewnić odpowiednią ewidencję, przechowywanie oraz ochronę przed uszkodzeniem, zniszczeniem bądź utratą wszystkich materiałów obejmujących zarówno dokumentację powstającą w Spółce, jak i nadsyłaną i składaną do niej. Kwestie te nie zostały jednak nadal wyjaśnione z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a.,

a mają one istotne znaczenie dla oceny charakteru trzeciego rodzaju informacji wnioskowanej przez skarżącą.

Wobec powyższego Sąd uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zobowiązał organ do udzielenia skarżącej informacji na jej pytanie, na podstawie zestawienia kar umownych sporządzanego przez Dział Ruchu dla [...] oraz na podstawie posiadanych przez Dział Ruchu dokumentów w postaci odwołań. Sąd zaznaczył, że ocena charakteru informacji stanowiącej odpowiedź na pytanie, ile takich odwołań zostało uwzględnionych, uzależniona jest od wyjaśnienia kwestii związanych ze sposobem ewidencjonowania i przechowywania dokumentacji spraw prowadzonych w Dziale Ruchu w przedmiocie nałożenia kary umownej na Spółkę. W zależności bowiem od sposobu klasyfikowania w Spółce ww. dokumentacji jej identyfikacja może polegać wyłącznie na prostych czynnościach sprawdzających, a pytania skarżącej wymagają jedynie działań arytmetycznych. Nie jest jednak wykluczone, że odpowiedź na pytanie skarżącej łączyć się będzie z pełną analizą dużej ilości poszczególnych akt spraw w celu stworzenia nowego dokumentu. Kwestia ta wymaga jednak wykazania poprzez przedstawienie sposobu ewidencjonowania, przechowywania i obiegu dokumentów w Spółce.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku [...] S.A., reprezentowany przez adwokata, podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że informacja objęta wnioskiem skarżącej z [...] 2013 r. nie stanowi informacji przetworzonej, pomimo że Spółka informacją taką nie dysponuje, a w celu pozytywnego załatwienia przedmiotowego wniosku informację taką musiałaby wytworzyć na podstawie posiadanych dokumentów, dokonując przy tym szeregu czynności związanych z ich analizą, zestawieniem i zredagowaniem, które to czynności determinują charakter wnioskowanej informacji jako przetworzonej, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenie przez Sąd decyzji odmawiającej udzielenia wnioskowanej informacji wydanej przez organ w dniu [...] 2015 r.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Jak wywodzi skarga kasacyjna, Sąd I instancji naruszył art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. przyjmując, że po stronie skarżącej Spółki doszło do nieprawidłowości w zakresie merytorycznego uzasadnienia dokonanej kwalifikacji wnioskowanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej. Skarga kasacyjna akcentuje, że Spółka nie dysponuje gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności zmierzających do wytworzenia dokumentu żądanej treści.

Odmawiając słuszności powyższej argumentacji należy podkreślić, że każdorazowo skierowany do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej wymaga m.in. dokonania oceny, czy żądana przez wnioskodawcę informacja jest informacją prostą (zwykłą) czy przetworzoną.

Informacja prosta może być definiowana w sposób negatywny, jako informacja, która nie wymaga przetworzenia (P. Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2011, s. 55). Każda informacja prosta nie jest zatem informacją przetworzoną i odwrotnie: informacja przetworzona nie jest informacją prostą. W wyroku z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1857/13, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął zaś, że informacją prostą jest taka informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada. Informacja prosta to taka, która jest już w posiadaniu zobowiązanego i może zostać od razu udzielona wnioskodawcy, a jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań), nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji.

Na pojęcie informacji przetworzonej składają się natomiast dwa elementy. Ten rodzaj informacji publicznej stanowi jakościowo nowy typ informacji, przygotowany specjalnie dla wnioskodawcy, a zatem jest to taka informacja, której organ wprost nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach. W wyniku tych działań powstaje nowa jakościowo informacja. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób pomimo, iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej.

Takie rozumienie pojęcia informacji przetworzonej oznacza, że nie będą nią dokumenty, zestawienia, czy analizy sporządzane przez zobowiązanego lub dla jego potrzeb, które zostały wytworzone w związku z jego bieżącą działalnością albo analizy dla potrzeb statystycznych. Takie bowiem dokumenty już istnieją i ich ujawnienie nie wymaga stworzenia nowej informacji.

W świetle powyższego zgodzić się należy z Sądem I instancji, że w warunkach rozpoznawanej sprawy organ nie przedstawił wyczerpującej argumentacji uzasadniającej przyjęcie, iż objęte żądaniem udostępnienia informacje wymagały niewspółmiernych wysiłków merytorycznych i organizacyjnych celem ich przekazania wnioskodawcy. To na organie bowiem spoczywa obowiązek wykazania, że przygotowanie objętych wnioskiem informacji jest trudne do pogodzenia z bieżącymi działaniami, co - w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - oznaczałoby konieczność wykazania, po stronie wnioskodawcy, istnienia interesu publicznego. Zobowiązany, na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 16/14, do dokonania analizy dokumentacji służącej ujawnieniu żądanych informacji, [...] S.A. nie sprostał powyższemu. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że w dalszym ciągu nie został wyjaśniony sposób prowadzenia, ewidencjonowania spraw związanych z karami umownymi. Brak również informacji co do przyjętego w Spółce obiegu dokumentów w tych sprawach.

Należy zatem zgodzić się z Sądem I instancji, że organ nie dokonał należytej staranności w wykazaniu charakteru informacji objętych żądaniem udostępnienia w trybie u.d.i.p. i w sposób niewystarczający wyprowadził wniosek o zakwalifikowaniu tych informacji jako przetworzonych. Powyższe świadczy o braku usprawiedliwienia dla podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.