Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 743/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 2,  art. 10 par. 1,  art. 81,  art. 107 par. 3,  art. 7,  art. 8,  art. 9,  art. 10,  art. 77,  art. 78,  art. 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie: NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant: apl.prok. Agata Jakubiec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie prowadzenia uprawy leśnej i nabycia prawa do ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych I. uchyla decyzję I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. zasądza zwrot kosztów postępowania od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego w kwocie 200 (dwieście) zł.


UZASADNIENIE

Starosta Powiatowy w K. w dniu 22 maja 2006 r. w sprawie prowadzenia zgodnie z decyzją nr [...] z dnia 28 lipca 2003 r. uprawy leśnej przez właściciela gruntu – skarżącego J. J. – wydał na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 4 ust. 3 i art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. Nr 73, poz. 764 z późn. zm.) decyzję nr [...], którą:

I. orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie prowadzenia przez właściciela uprawy leśnej oraz nabycia prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych;

II. stwierdził:

1. prowadzenie przez właściciela gruntu uprawy leśnej na:

części dz. nr 76/11 o powierzchni 2, 15 ha w obrębie Ś. gm. K.,

części dz. nr 62/1 o powierzchni 1.06 ha w obrębie Ś. gm. K.,

łączna powierzchnia zalesionego gruntu rolnego wynosi 3.21 ha i jest mniejsza o 0.55 ha od powierzchni określonej na dz. nr 76/11 wyżej wymienionej decyzji;

2. ustalił wysokość ekwiwalentu od dnia 1 sierpnia 2003 r. na kwotę 481,50 zł oraz podał, że kwota ta jest waloryzowana i na dzień 1 stycznia 2006 wyniesie 522,62 zł;

3. obciążył kwotą w wysokości 5050,31 zł według załączonego rozliczenia, w tym kwotą 1895,21 zł za materiał zalesieniowy łącznie z odsetkami należną Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. Oddział w W., kwotą 3228,92 zł łącznie z odsetkami według załączonego wyliczenia należną Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. za nadpłacony na powierzchni 0.55 ha nie zalesiony grunt rolny;

4. podał, iż określone w pkt 3 kwoty należy wpłacić w terminie do 30 czerwca 2006 r. na wskazane konta Starostwa Powiatowego w K. oraz Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. Oddział w W.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż zgodnie z art. 9 ustawy o zalesieniu gruntów rolnych Starosta z urzędu miał obowiązek przekwalifikowania zalesionego gruntu po dokonaniu pierwszej pozytywnej oceny udatności upraw. Organ podał, że w wyniku przeprowadzonych na zlecenie Starosty pomiarów geodezyjnych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych związanych z powierzchnią zalesionego gruntu i jego przekwalifikowanie na grunt leśny ustalono, iż powierzchnia zalesionego przez właściciela gruntu rolnego na działce nr 76/11 jest mniejsza o 0,55 ha niż określono w decyzji Starosty nr [...] z dnia 28 lipca 2003 r. o prowadzeniu uprawy leśnej.

Wobec powyższego, jak stwierdził organ administracyjny, należało wznowić postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Starosta podał następnie, że w wyniku wznowienia uchylono dotychczasową decyzję i wydano nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, to jest ustalono prawidłową powierzchnię zalesionego gruntu i należny ekwiwalent za prowadzenie uprawy leśnej. Ustalono również zwrot nienależnych kwot pieniężnych łącznie z odsetkami za pobrany materiał zalesieniowy i ekwiwalent na prowadzenie uprawy leśnej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący J. J. domagając się jej zmiany w części dotyczącej ustalenia, iż powierzchnia zalesionego gruntu jest mniejsza o 0,55 ha oraz umorzenia lub rozłożenia na raty kwoty nadpłaconej z tytułu ekwiwalentu i umorzenia kwoty 1895,21 zł za materiał zalesieniowy łącznie z odsetkami. Zarzucił, że wydana decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym i ewidentnie krzywdząca. Oświadczył, iż na podstawie tej decyzji dowiedział się, że powierzchnia zalesionego gruntu jest mniejsza o 0,55 ha. Dokonał więc sam pomiaru zalesionego gruntu i z jego obliczeń wynika, że brakuje tylko 0,21 ha, a nie jak podano w decyzji 0,55 ha. Wniósł o ponowne, dokładne wymierzenie zalesionego gruntu w jego obecności w celu wyjaśnienia sprawy.

Skarżący wniósł także o umorzenie lub rozłożenie na raty kwoty nadpłaconej z tytułu ekwiwalentu, ponieważ nie jest w stanie dokonać wpłaty tak wysokiej kwoty bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Zarzucił, że kwota wyliczona za materiał zalesieniowy jest wyliczona niepoprawnie, ponieważ obsadzenie tego gruntu według wskazań leśniczego modrzewiem, z jego obliczeń stanowi kwotę 914 zł, a nie jak podano w decyzji 1895,21 zł. W związku z tym, że wszystkie drzewka łącznie z tego nie obsadzonego gruntu zostały wysadzone na zalesiony teren, a więc materiał zalesieniowy został wykorzystany, wniósł o umorzenie wyliczonej kwoty. Skarżący podał, że jego celem było zalesienie łącznej powierzchni gruntu 3,76 ha i wydawane decyzje oraz przeprowadzone kontrole potwierdzały fakt zalesienia całej wymaganej powierzchni.

W opinii skarżącego, w chwili obecnej błędne decyzje powodują negatywne skutki wobec jego osoby i obciążają go dodatkowymi kosztami. J. J. zarzucił także, że przed wydaniem decyzji nie umożliwiono mu zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do dowodów już zebranych.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w dniu 29 sierpnia 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, wydało decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji przekazując sprawę do rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformował, że J. J. w dniu 16 stycznia 2002 r. zwrócił się z wnioskiem do Starosty o wyrażenie zgody na zalesienie działek nr 76/11 i 62/1 na łączną powierzchnię 7.09 ha, zgodnie z ustawą o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Na powierzchnię tę została wydana decyzja Starosty nr [...] z dnia 18 marca 2003 r. z określeniem terminu zalesienia przedmiotowego gruntu do 10 maja 2003 r. Właściciel gruntu, pismem z dnia 13 maja 2003 r. zawiadomił Starostę o zalesieniu gruntu rolnego zgodnie z wydaną decyzją i planem zalesień. W dniu 12 czerwca 2003 r., komisyjnie przy udziale przedstawiciela Nadleśnictwa J. dokonano oględzin i przyjęcia wykonanych prac zalesieniowych. Oględzin dokonano głównie pod kątem udatności (winna być powyżej 70 %) i przyjętego przez nadleśnictwo składu gatunkowego.

Organ wskazał, że w dniu 2 kwietnia 2003 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o zalesieniu gruntów rolnych, która dopuszczała refundację poniesionych przez Starostów kosztów wskazania w terenie granic gruntów kl. VIz, VI, sprawdzenia zalesienia i wykonania pomiaru zalesionej powierzchni. Natomiast zgodnie z interpretacją Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (pismo z dnia 7 października 2003 r. nr [...]) refundacja wyżej wymienionych kosztów dotyczyć może tylko tych spraw, w których decyzje o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia zostały wydane przez Starostów po wejściu w życie znowelizowanej ustawy, to jest po 2 kwietnia 2003 r. Tak więc wszystkie wydane przez Starostę decyzje przed wymienionym terminem nie mogły być sprawdzone na gruncie przez kompetentne służby geodezyjne. Dopiero zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 i art. 9 cytowanej wyżej ustawy po okresie dwóch lat Starosta z urzędu ma obowiązek przekwalifikować zalesiony grunt rolny na leśny po wydaniu pierwszej pozytywnej oceny udatności upraw. Prace takie zostały zlecone w czerwcu 2005 r. Wojewódzkiemu Biuru Geodezji i Terenów Rolnych, Pracowni Geodezyjnej nr 3 w K., które po dokonaniu pomiarów zalesionego gruntu i jego przekwalifikowaniu wystąpiło z wnioskiem do Starosty o wydanie decyzji. Starosta K. w dniu 23 stycznia 2006 r. wydał decyzję nr [...] o zmianie klasyfikacji gruntów J. J., między innymi na działce nr 76/11 w obrębie Ś. z ustaleniami zalesionej powierzchni na 2.15 ha, a nie jak podano w decyzji Starosty o przeznaczeniu gruntu do zalesienia na pow. 2.70 ha. Podczas komisyjnej oceny udatności upraw sporządzonej wraz z geodetą i przedstawicielem Nadleśnictwa J. J. złożył pisemne oświadczenie wyrażające zgodę na wyłączenie nie zalesionej powierzchni około 0,50 ha użytkowanej przez niego jako pastwisko, zwrot pobranego ekwiwalentu oraz kosztów materiału zalesieniowego wraz z odsetkami. Z uwagi na to, Starosta postanowieniem nr [...] z dnia 26 kwietnia 2006 r. wznowił postępowanie w sprawie stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej przez właściciela gruntu (niezgodność zalesionej powierzchni), a następnie wydał zaskarżoną decyzję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż decyzją Nr [...] z dnia 18 marca 2003 r., po rozpatrzeniu wniosku J. J., Starosta K. orzekł o przeznaczeniu do zalesienia: - części działki rolnej nr 76/11, położonej w obrębie Ś. o powierzchni 2,70 ha, z czego pastwiska trwałe kl. III zajmują powierzchnię 2,12 ha, pastwiska trwałe kl. IV zajmują powierzchnię 0,58 ha; - części działki rolnej nr 62/1 położonej w obrębie Ś. o powierzchni 1,06 ha, z czego grunty orne kl. V zajmują powierzchnię 0,03 ha, pastwiska trwałe kl. IV zajmują powierzchnię 0,71 ha, a pastwiska trwałe kl. III zajmują powierzchnię 0,32 ha. Łączna powierzchnia gruntu przeznaczona do zalesienia w roku 2003 wynosi 3,76 ha. Zalesienie działek winno nastąpić w terminie do dnia 10 maja 2003 r.

Kolejną decyzją Nr [...] z dnia 28 lipca 2003 r. Starosta K. stwierdził prowadzenie przez właściciela gruntu J. J. uprawy leśnej na działkach nr: - część 76/11 o powierzchni 2,70 ha, - część 62/1 o powierzchni 1,06 ha, których łączna zalesiona powierzchnia wynosi 3,76 ha W decyzji też stwierdzono nabycie od sierpnia 2003 r. prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.

W dniu 9 listopada 2005 r. dokonano protokolarnej oceny upraw na zalesionych gruntach - na działce nr 76/11 o powierzchni 2,70 ha. W protokole stwierdzono, że razem powierzchnia zalesionych gruntów wynosi 2,20 ha. Podczas komisyjnej oceny udatności upraw, J. J. złożył pisemne oświadczenie, w którym wyraził zgodę na wyłączenie nie zalesionej powierzchni ok. 0,50 ha użytkowanej przez niego jako pastwisko, zwrot pobranego ekwiwalentu oraz kosztów materiału zalesieniowego wraz z odsetkami.

Postanowieniem nr [...] z dnia 24 kwietnia 2006 r. Starosta K. wznowił postępowanie w sprawie stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej przez właściciela gruntu J. J., zakończone decyzją ostateczną nr [...] z dnia 28 lipca 2003 r. Jako powód wznowienia podano okoliczność wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 kpa - nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, gdyż w przedmiotowej sprawie podano nieprawidłową, to jest zaniżoną, powierzchnię zalesienia gruntu rolnego.

Wskazując, iż po przeprowadzeniu wznowionego postępowania Starosta K. wydał zaskarżoną decyzję, z którą nie zgadza się J. J., organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w ostatniej instancji, po przeprowadzeniu wznowionego w drodze postanowienia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Kolegium wskazało, że organ I instancji w postanowieniu o wznowieniu postępowania powołał się na przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Zdaniem organu II instancji, z akt sprawy wynika, że wydając decyzję z dnia 28 lipca 2003 r., organ I instancji oparł się na protokole z przeprowadzonych oględzin i przyjęcia wykonania prac zalesieniowych na gruntach rolnych z dnia 12 czerwca 2003 r., który określał, że powierzchnia zalesiona gruntów rolnych wynosi łącznie 3.76 ha, a na działce nr 76/11 - 2,70 ha. W wyniku zaś przekwalifikowania zalesionego gruntu z gruntu rolnego na leśny ustalono, że powierzchnia zalesionego przez właściciela gruntu na działce nr 76/11 jest mniejsza o 0,55 ha (wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących działek nr 62/1 i nr 76/11, dołączony do decyzji nr [...] z dnia 23 stycznia 2006 r. o zmianie klasyfikacji gruntów w obrębie Ś.). Oznacza to, że nową okolicznością jest ustalenie, iż faktycznie zalesiona powierzchnia gruntów na działce nr 76/11 i nr 62/1 jest mniejsza o 0,55 ha od ustalonej w decyzji nr [...] z dnia 28 lipca 2003 r. stwierdzającej prowadzenie przez J. J. uprawy leśnej na działkach nr 76/11 i nr 62/1. Okoliczność ta, zdaniem Kolegium, uzasadniała wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie oraz uchylenie wymienionej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, a mianowicie co do stwierdzenia prowadzenia przez skarżącego uprawy leśnej na mniejszej powierzchni, zgodnie ze stanem faktycznym oraz orzeczenie w przedmiocie wysokości należnego ekwiwalentu i obowiązku zwrotu kwoty nadpłaconego ekwiwalentu wraz z odsetkami i nadpłaconej kwoty za materiał zalesieniowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dodało, iż zarzut strony podniesiony w odwołaniu dotyczący nieprawidłowego ustalenia zalesionej powierzchni nie zasługuje zdaniem Kolegium na uwzględnienie, bowiem pomiary dokonywane były przez kompetentne służby – Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych, Pracownię Geodezyjną nr 3 w K. Nadto podczas komisyjnej oceny udatności upraw, sporządzonej wraz z geodetą i przedstawicielem nadleśnictwa, J. J. złożył pisemne oświadczenie, w którym wyraził zgodę na wyłączenie nie zalesionej powierzchni użytkowanej przez niego jako pastwisko oraz na zwrot pobranego ekwiwalentu i kosztów materiału zalesieniowego wraz z odsetkami.

W opinii organu odwoławczego, wnioskowane przez stronę w odwołaniu umorzenie lub rozłożenie na raty kwoty nadpłaconej z tytułu ekwiwalentu oraz umorzenie kwoty 1 895,21 zł winno być rozpatrzone przez organ I instancji w odrębnym postępowaniu.

Na powyższą decyzję J. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania, wywodził, iż decyzja powyższa narusza prawo. J. J. podał, że z zawiadomienia o zmianie ewidencji gruntów i budynków z dnia 8 czerwca 2006 r. wynika, iż prowadzi uprawę leśną na części działki nr 76/11 o powierzchni 2,15 ha oraz na części działki nr 62/1 o powierzchni 1,24 ha obie, tak więc razem powierzchnia zalesiona wynosi 3,39 ha. Skarżący zarzucił, że kwestionowana decyzja wydana została w oparciu o fałszywe dowody dotyczące powierzchni zalesionego gruntu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie.

Podkreślić przede wszystkim należy, iż stosownie do art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Od tej zasady organy administracji publicznej mogą odstąpić tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (§ 2 tego artykułu), przy czym w takiej sytuacji organ obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (§ 3 art. 10 kpa).

Zgodnie z art. 81 kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 kpa.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji z naruszeniem art. 10 oraz art. 81 kpa wydał swoją decyzję, gdyż – jak wynika z akt administracyjnych sprawy – przed jej podjęciem nie zapoznał skarżącego z zebranym w sprawie materiałem i nie umożliwił mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Skarżący w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej podnosił zarzut, że przed wydaniem tej decyzji nie umożliwiono mu zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do dowodów już zebranych, jednak organ II instancji nie ustosunkował się do tego zarzutu i – w konsekwencji – wbrew nakazom wynikającym z art. 107 § 3 kpa nie uzasadnił prawidłowo swojego stanowiska.

Zauważyć ponadto trzeba, iż w aktach administracyjnych nie ma żadnych materiałów dotyczących przeprowadzonych pomiarów, co uniemożliwia właściwe ustosunkowanie się do zarzutu skarżącego, że pomiary te zostały przeprowadzone nieprawidłowo. Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że skoro przed wydaniem decyzji z dnia 28 lipca 2003 r. nie przeprowadzono pomiarów przedmiotowych działek, to w sytuacji, gdy później zakwestionowano powierzchnię tych działek na organie administracyjnym spoczywał szczególny obowiązek dokładnego wyjaśnienia tej kwestii z udziałem strony, której należało umożliwić właściwe ustosunkowanie się do zebranego materiału oraz przedstawienie swojego stanowiska, do którego również należało się odnieść zgodnie z obowiązującymi przepisami i – w razie takiej potrzeby – przeprowadzić dalsze dowody, w tym w uwzględnieniu stosownych wniosków strony. Obowiązek takiego przeprowadzenia postępowania wynikał zwłaszcza z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 81 kpa, jednak w niniejszej sprawie został przez organ naruszony.

Trudno ponadto uznać za wystarczające rozważenie przez organ odwoławczy podnoszonego w odwołaniu zarzutu nieprawidłowego dokonania pomiaru działek poprzez stwierdzenie, że skoro pomiary dokonywane były przez kompetentne służby, to na pewno były dokonane prawidłowo. Nie można przecież z góry wykluczyć możliwości popełnienia błędu nawet przez kompetentne służby i dlatego należało z większą uwagą, zgodnie z obowiązującym prawem, rozpoznać ten zarzut.

Organ II instancji nie ustosunkował się też w istocie do zarzutów skarżącego, że niepoprawnie została wyliczona kwota za materiał zalesieniowy oraz że wszystkie drzewka zostały wysadzone na zalesiony teren, a więc materiał zalesieniowy został wykorzystany. W szczególności nie można uznać za wystarczające stwierdzenie organu, iż wnioskowane przez stronę w odwołaniu umorzenie lub rozłożenie na raty kwoty nadpłaconej z tytułu ekwiwalentu oraz umorzenie kwoty 1 895,21 zł winno być rozpatrzone przez organ I instancji w odrębnym postępowaniu. Takie bowiem rozpatrzenie powyższej kwestii w odrębnym postępowaniu mogłoby mieć miejsce dopiero po ustaleniu, że przedmiotowe kwoty zostały prawidłowo wyliczone i rzeczywiście na skarżącym ciąży obowiązek ich zwrotu w takiej wysokości. W sytuacji zaś, gdy skarżący kwestionował prawidłowość ich wyliczenia, konieczne było w niniejszym postępowaniu należyte rozpatrzenie tego zarzutu i prawidłowe wyjaśnienie tej kwestii.

W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie w obu instancjach naruszyły wskazane wyżej przepisy postępowania, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.