Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2763/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 września 2013r. Wojewoda [...] działając na

podstawie art 93 ust. 1 w zw. z art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. samorządzie gminnym (Dz. U. 2013, poz. 594 j.t, poz. 645) oraz art. 3§2 pkt. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002. 153.1270 ze zm.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Uchwalę Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia

[...] maja 2013 r. zmieniająca uchwalę Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] grudnia 2012 roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości

i porządku na terenie Gminy K., domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie w sposób istotny przepisów art.

6c ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku (dalej u.c.p.g.).

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Rada Gminy w K. uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. postanowiła o wyłączeniu cmentarzy

z regulacji odbioru odpadów z nieruchomości niezamieszkałych oraz uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. skreśliła w Regulaminie czystości i porządku na terenie gminy K. zapis istniejący w § 5 ust 6 punkt i ustalający, że "właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, lecz odpady komunalne są wytwarzane, a więc: prowadzący działalność gospodarczą, kierujący instytucjami oświaty; zdrowia, zarządzający cmentarzami itp. zobowiązani są dostosować pojemność pojemników do swych indywidualnych potrzeb,

uwzględniając następujące normatywy dostosowane do miesięcznego cyklu odbioru: (pkt. 1) dla cmentarzy - co najmniej jeden pojemnik oj pojemności 1100l."

Niniejsze uchwały są ze sobą powiązane, dotyczą tej samej sprawy - wyłączenia cmentarzy z gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi.

W toku badania uchwał będących przedmiotem niniejszej skargi organ stwierdził, że naruszają one przepis art. 6 c ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku, stanowiący iż: "Rada gminy może, w drodze uchwały

stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych

od właścicieli nieruchomość na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają

odpady komunalne." Z przepisu tego wynika, iż wobec nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale na których powstają odpady komunalne, rada gminy

może (ale nie musi) uchwałą stanowiącą akt prawa miejscowego postanowić o odbieraniu odpadów. Jeżeli jednak rada gminy zdecyduje o rozszerzeniu swoich obowiązków także o wskazanie nieruchomości, art. 6c ust. 2 nie daje podstawy do wyłączenia niektórych kategorii nieruchomości spod działania gminnego systemu gospodarki odpadami. Dotyczy to również cmentarzy, które w ocenie organu nadzoru

są nieruchomościami niezamieszkałymi, na których powstają odpady komunalne. Wskazuje na to treść obowiązujących przepisów, w tym ustawy z 31 stycznia 1959 r.

o cmentarzach i chowaniu zmarłych. W jej przepisach nie znajdziemy regulacji wyłączających cmentarze spod reżimu prawnego w zakresie gospodarowania

odpadami. Ponadto w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001

roku w sprawie katalogu odpadów prawodawca sklasyfikował odpady ustalając, jako jedną z podgrup "odpady z ogrodów i parków (w tym z cmentarzy)". Śmieci z

cmentarzy rozporządzenie zalicza jednoznacznie do odpadów komunalnych, nadając

im kody 200201, 200202, 200203 odpowiednio dla odpadów biodegradowalnych,

gleby i kamieni i odpadów nieulegających biodegradacji. Wynika z tego, że do

cmentarzy winny odnosić się ogólne zasady gospodarowania odpadami, które

zostały uregulowane w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o

odpadach oraz ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku.

W związku z powyższym organ nadzoru nie znajduje podstaw prawnych do podjęcia przez Radę Gminę uchwały Nr [...] Rady Gminy w K.

z dnia [...] maja 2013 r. zmieniającą uchwałę Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] grudnia 2012 roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy K., gdyż jak wyżej wskazano narusza ona art. 6c ust. 2 u.c.p.g. Organ nadzoru badając Uchwalę Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] maja 2013 r. zmieniająca uchwałę Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] września 2012 roku w sprawie przejęcia obowiązków odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy K. niezamieszkałych przez mieszkańców, na których powstają odpady komunalne, nie znajduje podstaw do wyłączenia spod jej regulacji cmentarzy. Gmina nie może w sposób odrębny

traktować właścicieli nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, kierując

się przeznaczeniem obiektu bądź innymi czynnikami i przyjmując, że odpady z niektórych nieruchomości będą zagospodarowane przez gminę, a pozostałe przez właścicieli, we własnym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w K., wniosła o jej oddalenie, wskazując, iż w jej ocenie skarga nie znajduje usprawiedliwionych

podstaw.

Stosownie do art. 6c ust. 1 gminy są obowiązane do zorganizowania

odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których

zamieszkują mieszkańcy. Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt

prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady

komunalne.

Po pierwsze - na co wskazuje wykładnia językowa — powołany przepis nie

mówi o tym by konieczne było przejęcie obowiązków od wszystkich właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, nie występuje tam bowiem słowo "wszystkich". Konstrukcja przepisu wskazuje na fakultatywność przejęcia tego rodzaju

obowiązków, jednocześnie nie zakazuje dzielenia nieruchomości niezamieszkałych

na poszczególne kategorie. W tym przypadku, w ocenie organu, przepis dopuszcza wyraźnie przejęcie przez gminę obowiązków tylko od określonej grupy nieruchomości niezamieszkałych. Ustawodawca, nakładając na gminę obowiązek objęcia

wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami oraz zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, wyposażył ją jednocześnie w różnorodne instrumenty prawne umożliwiające realizację tych zadań. W braku wyraźnego zapisu w ustawie, nie

wydaje się, aby art. 6c ust. 2 ograniczał gminę w możliwości dokonania wyboru poszczególnych kategorii nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, w odniesieniu do których gmina przejmowałaby obowiązki w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Za taką argumentacją przemawia również fakt, że podjęcie

takiej uchwały przez radę gminy nie jest obowiązkowe. Gmina w tym przypadku

powinna kierować się wolą właścicieli tych nieruchomości ( przedsiębiorców,

jednostek organizacyjnych, kościołów ), jeżeli uważają oni, że np. lepiej i taniej, we własnym zakresie zorganizują odbiór odpadów z tych nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o

ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje

również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art.

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd

rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i

wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub

aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Podstawą materiaInoprawną zaskarżonej uchwały jest przepis art. 6c ust. 2. ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.

U. z 2012 r. poz. 391 z późn. zm.; dalej jako u.c.p.g.). Przepis ten w ust 1 stanowi ze gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Natomiast przepis przewiduje, że rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady

komunalne.

Istotą sporu między skarżącym a organem gminy w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie zagadnienia, czy gmina - realizując kompetencję z art. 6c ust. 2

u.c.p.g. - może dokonać wyłączenia poszczególnych nieruchomości spod przyjętego reżimu odbioru odpadów komunalnych. W zaskarżonej uchwale przyjęto wyłączenia podmiotowe dotyczące niektórych konkretnie wymienionych nieruchomości

(cmentarze).

Zdaniem sądu należy na omawiany przepis spojrzeć z perspektywy

powszechnie przyjmowanych metod wykładni przepisów prawa, a mianowicie

wykładni językowej, systemowej i celowościowej. Przepis art. 6 c u.c.p.g.

odczytywany zgodnie z językowym brzmieniem wyrazów pozwala na wyprowadzenie

z niego normy, która nakazuje każdej gminie zorganizowanie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ust.

1). Zdaniem sądu tak rozumiany przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Nawiązując do wykładni systemowej, trzeba zauważyć, że umieszczono w rozdziale

3 u.c.p.g. zatytułowanym "Gospodarowanie odpadami komunalnymi przez gminę", co potwierdza, iż jego adresatem gmina. Systemowe odczytanie omawianej normy nakazuje zaś sięgnąć do art. 2 u.c.p.g. w celu poznania definicji "właścicieli nieruchomości" (art. 2 ust. 1 pkt 4) oraz do art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27

kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) w celu zdefiniowania pojęcia "odpady komunalne" - odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców

odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Funkcjonalnie odczytując zaś ten

przepis u.c.p.g. należy stwierdzić, że zorganizowanie odbierania odpadów staje się jednym ze sposobów realizacji celów omawianej ustawy.

Dokonując identycznej wykładni przepisu art. 6c.ust 2 u.c.p.g., dzięki wykładni językowej można wyprowadzić normę prawną, w myśl której rada gminy może postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości

(definicje tych dwóch pojęć wyprowadzono powyżej), na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Zdaniem sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie z przepisu tego wynika więc fakultatywność objęcia systemem odbierania odpadów komunalnych również właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Kwestią, która budzi spór między stronami postępowania jest zagadnienie, czy rada może postanowić o odbieraniu odpadów tylko od niektórych z właścicieli nieruchomości.

W ocenie sądu, przepis 6c u.c.p.g. nie pozwala na dokonanie ograniczeń podmiotowych, to znaczy na wybranie przez gminę, od właścicieli których

nieruchomości niezamieszkałych odpady będą odbierane. Wniosek ten wynika z językowej wykładni tego przepisu, w którym ustawodawca nie zastrzegł możliwości zawężenia katalogu właścicieli objętych działaniami gminy. Nadto należy sięgnąć - korzystając z dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej - do przepisu art. 3 ust. 2

pkt 3 u.c.p.g., który stanowi, że gminy zapewniają czystość i porządek na swoim

terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Skoro zatem celem funkcjonowania omawianej ustawy jest objęcie jej regulacjami wszystkich właścicieli nieruchomości na terenach gmin, to

przepis art. 6 c ust. 2 u.c.p.g. trzeba odczytywać jako swoiste rozwinięcie tego celu (sposób jego realizacji). Innymi słowy przepis ten jest formalnoprawną podstawą do wypełnienia celu, jaki ustawodawca postawił przed gminami. W tym stanie rzeczy

trudno byłoby przyjąć, żeby racjonalny ustawodawca z jednej strony dążył do maksymalnego pokrycia terenu gminy systemem gospodarowania odpadami, a z

drugiej strony dozwalał radzie gminy na wyłączanie pewnych nieruchomości z dobrodziejstw tego systemu.

W kontekście powyższego za nietrafne należało uznać zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że przy użyciu wnioskowania logicznego "a maiori ad

minus" można wykazać legalność zaskarżonej uchwały. Ustawodawca wymaga

bowiem od gmin dążenia do pełnego pokrycia terenu gmin systemem

gospodarowania odpadami, a zatem realizując tenże cel, decydując się zatem na zastosowanie art. 6 c ust. 2 u.c.p.g., gminy nie mogą stosować środków

ograniczających ilość nieruchomości poddawanych systemowi, bowiem wówczas jest zobligowana do realizowania jej w całości, gdyż przepis ten nie upoważnia do różnicowania pozycji właścicieli nieruchomości z terenów niezamieszkałych, narusza bowiem wówczas zasadę równości stron wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP.

Podkreślić przy tym wypada, że tylko w przypadku właścicieli nieruchomości, na

których zamieszkują mieszkańcy, ustawodawca zezwolił radzie gminy przy

określaniu warunków opłat na zróżnicowanie stawek opłat, na wprowadzenie

zwolnień przedmiotowych, na ustanawianie dopłat dla tych właścicieli nieruchomości, jeżeli spełniają ustalone przez radę kryteria, a także pozwolił na szczegółowe

określenie zasad ustalania tych opłat (art. 6k ust. 4 u.c.p.g.). Co równie istotne,

nawet odnośnie do tej kategorii mieszkańców rada gminy nie ma kompetencji do zastosowania zwolnień podmiotowych, i to ani o charakterze grupowym, ani też indywidualnym.

Podsumowując należy zatem powiedzieć, że wykładnia przepisów prawa, na podstawie których podjęto zaskarżoną uchwałę, nie pozwala na pozostawienie jej w obrocie prawnym. Oceny tej nie mogły zmienić argumenty natury faktycznej

podnoszone przez organ gminy w odpowiedzi na skargę. Wobec tego sąd stwierdził,

że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 6c ust. 2 u.c.p.g. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt 1 sentencji

wyroku orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., a w pkt 2 sentencji wyroku

stosownie do art. 152 p.p.s.a.