Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 159/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] września 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w tej sprawie decyzją z [...] listopada 2008 r. Komendant Główny Policji (dalej KGP) utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej [...]KWP) z [...] września 2008 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 1071 ze zm., dalej ustawa) oraz art. 268a kpa, odmówił M. K. (dalej skarżący) wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej centralnego zapłonu do celów sportowych.

Stosownie do w/w art. 10 ust. 1 ustawy właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. W ust. 3 pkt 3 artykuł ten stanowi, że pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w (...) celach (...) sportowych. Art. 268a kpa dotyczy natomiast możności upoważniania pracowników do załatwiania spraw w imieniu organu administracji publicznej.

O w/w pozwolenie skarżący zwrócił się do [...]KWP wnioskiem z [...] stycznia 2008 r. Podał w nim, że od 2001 r. czynnie uprawia strzelectwo sportowe, biorąc udział w licznych zawodach – zarówno na terenie Polski jak i poza jej granicami. Od 2006 r. jest członkiem [...] Klubu Strzeleckiego G. w P. (dalej [...]KS G.), a wcześniej reprezentował m.in. [...] Stowarzyszenie [...]. Po kursie na przełomie 2006/2007 r. uzyskał kwalifikacje instruktora strzelectwa sportowego. Wnioskowana broń pozwoli mu na regularne treningi, podnoszenie poziomu sportowego i osiąganie lepszych wyników w rywalizacji sportowej. Do wniosku skarżący dołączył m.in. kopie: zaświadczenia z [...]KS G. z [...] grudnia 2007 r. potwierdzającego przynależność do tego klubu od września 2006 r. oraz czynne uprawianie strzelectwa, decyzji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (dalej PZSS) z [...] marca 2002 r. o przyznaniu skarżącemu licencji B na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych (z wyłączeniem strzelań z broni centralnego zapłonu), decyzji PZSS z [...] września 2002 r. o nadaniu patentu strzeleckiego na uprawianie strzelectwa w dyscyplinach: s. pneumatyczne, s. kulowe, wyciągów z komunikatów z zawodów oraz dyplomów, a także kopię pozytywnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Uzupełniająco, przy piśmie z [...] stycznia 2008 r. skarżący przedstawił też kopie: legitymacji Instruktora Strzelectwa Sportowego LOK (Liga Obrony Kraju) wystawionej [...] lipca 2002 r. oraz legitymacji Instruktora Strzelectwa Sportowego AWF (Akademia Wychowania Fizycznego w P.) wystawionej [...] lutego 2007 r., jak również kopię licencji sędziego strzelectwa sportowego klasy trzeciej z [...] kwietnia 2002 r. oraz zaświadczenie PZSS, że jest członkiem tego związku od [...] listopada 2001 r.

W wyniku długotrwałego w sumie postępowania administracyjnego zainicjowanego powyższym wnioskiem (pierwotna decyzja [...]KWP z [...] kwietnia 2008 r. odmawiająca skarżącemu dochodzonego pozwolenia została skutkiem złożonego odwołania uchylona decyzją KGP z [...] czerwca 2008 r. - por. k 138 i nast., k 143 i nast. oraz k 153 i nast. akt administracyjnych, z powodu nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji w sprawie postępowania dowodowego w pełnym zakresie, a to m.in. co do częstotliwości udziału skarżącego w treningach, oceny osiągniętych wyników, przynależności do klubów sportowych, a sprawa przekazana została temu organowi do ponownego rozpatrzenia) [...]KWP w w/w decyzji pierwszoinstancyjnej z [...] września 2008 r., a następnie KGP w w/w decyzji odwoławczej w [...] listopada 2008 r. uznały ostatecznie brak podstaw do wydania skarżącemu pozwolenia na wnioskowaną broń sportową.

W szczególności [...]KWP potwierdził na gruncie poczynionych ustaleń fakt uprawniania przez skarżącego strzelectwa sportowego od 2001 r. – ostatnio – od 2006 r. jako członka [...]KS G., gdzie od września 2006 r. do czerwca 2007 r. odbył on w sumie 19 treningów; klub ten, którego strzelnica od lipca 2007 r. jest w remoncie, posiada na wyposażeniu 29 jednostek broni sportowej, w tym 7 centralnego zapłonu. Z zaświadczenia wystawionego przez [...] Towarzystwo Sportowe [...] w P. wynika natomiast, że od grudnia 2007 r. do czerwca 2008 r. skarżący odbył tam 18 treningów, co oznacza 3 treningi w miesiącu. Nadto skarżący przesłuchany w sprawie w charakterze świadka [...] lipca 2008 r. podał, że "od ponad roku jest instruktorem strzelectwa sportowego, jednakże nie prowadzi stałych zajęć, a jedynie udziela – w razie potrzeby – instruktażu nowym adeptom strzelectwa sportowego".

Według organu okoliczności te nie przekonują o potrzebie posiadania przez skarżącego indywidualnej broni sportowej. Potrzeba ta istnieje bowiem "u osób intensywnie uprawiających sporty strzeleckie, które osiągają znaczące wyniki w rywalizacji sportowej (wybitnych zawodników sportów strzeleckich )". Do osób mogących uzyskać indywidualne pozwolenie na broń sportową można też zaliczyć długoletnich instruktorów wyszkolenia strzeleckiego, jednak takich, którym "brak broni uniemożliwia prowadzenie właściwego toku szkolenia strzeleckiego". Tymczasem skarżący legitymuje się uprawnieniami instruktora od bardzo krótkiego czasu, a nadto nie prowadzi stałych zajęć. Uprawianie strzelectwa sportowego oraz chęć posiadania broni "nie jest nierozerwalnie związane z posiadaniem indywidualnej broni" (por. str. 3-4 decyzji pierwszoinstancyjnej organu z [...] września 2008 r.).

Brak własnej broni nie ogranicza skarżącemu – zdaniem organu – możliwości treningów ani udziału w zawodach. Skarżący legitymując się uprawnieniami do współzawodnictwa "nie osiąga znacznych wyników"; w 2006 r. zajmował lokaty od 7 do 19, a w 2007 r. od 12 do 37. Jako członek klubu strzeleckiego winien "wykorzystując statutowo-organizacyjne możliwości, wpływać na politykę klubu, tak co do zakupu broni, jak i jej ilości i rodzaju". Przepisy ustawy stworzyły bowiem klubom możliwość dostępu do broni obiektowej.

KGP, który w następstwie odwołania skarżącego od w/w decyzji pierwszoinstancyjnej rozpatrzył sprawę ponownie w drugiej instancji, nie podzielił jego zarzutów akcentujących dowolną ocenę przez [...]KWP materiału dowodowego w sprawie oraz błędne zastosowanie przepisów ustawy. Zdaniem organu odwoławczego okolicznościami uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń sportową są m.in.: osiąganie wybitnych wyników w strzelectwie sportowym, duże zaangażowanie w sport strzelecki - oceniane na podstawie częstotliwości udziału w treningach i zawodach (także ranga tych zawodów), wykonywanie uprawnień instruktora lub sędziego. Tymczasem skarżący uprawia strzelectwo w klubie sportowym od kilku lat, jednak uzyskiwane wyniki nie świadczą o wybitnych osiągnięciach, skoro w okresie od 2006 r. indywidualnie zajął jedynie raz miejsce w pierwszej dziesiątce. Nie jest też objęty indywidualnym tokiem treningów strzeleckich, jak również nie jest członkiem kadry klubowej. Wprawdzie od 2008 r. posiada kwalifikacje instruktora sportów strzeleckich, jednak czynnie nie wykonuje tych uprawnień; pomaga tylko dorywczo adeptom strzelectwa. Brak własnej broni nie jest przeszkodą w wykonywaniu uprawnień instruktorskich. Posługiwania się bronią nie wymaga też sprawowanie funkcji sędziowskich, przy czym skarżący nie udowodnił, żeby kiedykolwiek był sędzią podczas zawodów.

Wynika z tego, że po stronie skarżącego nie występują okoliczności potwierdzające potrzebę posiadania własnej broni sportowej. Organ odwoławczy podzielił w konkluzji swoich wywodów stanowisko [...]KWP, w świetle którego skarżący może nadal uprawiać strzelectwo w ramach członkowstwa w klubie, przy wykorzystaniu broni klubowej udostępnianej przez organizatorów zawodów, czy innych zawodników. Na klubach tych, a nie na organach Policji, ciąży obowiązek stworzenia chcącym uprawiać sport strzelecki odpowiednich do tego warunków. Prawo do broni uzależnione jest od wystąpienia szczególnych, wyróżniających ubiegającego się, okoliczności faktycznych, których skarżący nie wykazał. Zatem wyposażenie go w to prawo nie leży w interesie społecznym. Racją tego interesu jest bowiem, aby pozwoleń na broń było tylko tyle, ile jest to konieczne ze względu na cel, do którego broń ma być wykorzystywana. W sytuacji gdy skarżący nie przekonał organów Policji o konieczności wydania mu dochodzonego pozwolenia, prymat należy dać interesowi społecznemu nad jego interesem indywidualnym.

Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności w/w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przez błędne zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy w/w decyzję [...]KWP o odmowie udzielenia mu przedmiotowego pozwolenia, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy wskazuje na zrealizowanie się wobec niego przesłanek przemawiających "na rzecz pozytywnego rozstrzygnięcia (...) wniosku". Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i "ustalenie prawa (...) do posiadania broni palnej sportowej centralnego zapłonu do celów sportowych". Uzasadnienie starań o pozwolenie na broń sportową skarżący upatruje w realizacji "celów związanych z uprawianiem strzelectwa sportowego oraz pracą w charakterze instruktora strzelectwa". Zdaniem skarżącego, intensywnie uprawia strzelectwo sportowe (od 2001 r.) i "odnosi na tym polu znaczące wyniki" w kraju i zagranicą, na co wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy. Jednak ocena organów, która bezpodstawnie umniejsza wagę tych osiągnięć, nosi znamiona dowolności. Zajmowane przezeń lokaty w 2006 r. od 7 do 19, a w 2007 r. od 12 do 37 stanowią znaczące osiągnięcia sportowe i uzasadniają wydanie dochodzonego pozwolenia. Skarżący uczestniczył w licznych zawodach strzeleckich, w których co prawda nie zajmował czołowych lokat, niemniej - chociażby ze względu na dużą ilość zawodników – osiągnięcia te można ocenić jako znaczne. Poza tym ustawa o broni i amunicji jedynie wskazuje cele, których realizacji ma służyć wydanie pozwolenia, "nie zawęża podmiotów uprawnionych do uzyskania pozwolenia tylko do wybitnych sportowców". Organy dokonały w sprawie sprzecznej z prawem interpretacji przepisów ustawy, tworząc dodatkową przesłankę uzyskania pozwolenia na broń w postaci wymogu wybitnych rezultatów – nieznanego ustawie. O poważnym traktowaniu przez skarżącego strzelectwa sportowego i dużym zaangażowaniu w rozwijanie umiejętności strzeleckich świadczy ukończenie kursu instruktora Strzelectwa Sportowego na Akademii Wychowania Fizycznego w P., łączącego się z napisaniem pracy dyplomowej i zdaniem egzaminu końcowego. Skarżący podniósł też związany charakter decyzji w sprawie pozwolenia na broń, co oznacza obowiązek jego wydania w razie zajścia okoliczności z art. 10 ustawy, przy braku przesłanek negatywnych.

W konkluzji skarżący stwierdził, że częste uczestnictwo w zawodach, liczne i znaczące osiągnięcia sportowe oraz prowadzenie kursów strzeleckich, wymagają ciągłych ćwiczeń i szkoleń w celu utrzymania formy sportowej i podnoszenia kwalifikacji. Cele te nie mogą być osiągnięte jedynie w ramach działalności klubu; wymagają dodatkowej indywidualnej pracy, której wykonanie bez przedmiotowego zezwolenia jest utrudnione. Kluby ze względów finansowych nie są w stanie zapewnić odpowiedniego sprzętu, który pozwalałby osiągać lepsze wyniki sportowe, podnosić kwalifikacje i być przydatnym w szkoleniu strzeleckim.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych. Poza tym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę w tej sprawie należało uwzględnić, gdyż – w ocenie Sądu – zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna organu Policji z [...] września 2008 r. zostały podjęte z naruszeniem przepisów w/w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy.

Okoliczności stanu faktycznego sprawy nie są między stronami sporne. W szczególności nie jest w niej kwestionowany fakt czynnego – zawodniczego uprawiania przez skarżącego strzelectwa sportowego, ostatnio od września 2006 r. w ramach [...]KS G., fakt posiadania w/w patentu strzeleckiego i licencji na uprawianie strzelectwa oraz licencji sędziego tego sportu, jak również fakt legitymowania się kwalifikacjami instruktora strzelectwa sportowego (LOK i AWF). Sporna jest natomiast prawna ocena znaczenia wskazanych okoliczności, w związku ze stosowaniem w sprawie w/w przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy. Skarżący upatruje w tych okolicznościach uzasadnienie wydania mu pozwolenia na broń sportową na tej podstawie prawnej, podczas gdy organy Policji uważają je za niewystarczające w tym względzie, a to wobec tego, że wyniki uzyskiwane przez skarżącego nie są znaczące w rywalizacji sportowej (por. ustalenia decyzji pierwszoinstancyjnej) i nie świadczą o wybitnych osiągnięciach (por. ustalenia decyzji odwoławczej), zaś uprawnienia instruktorskie nie są przez niego czynnie wykonywane (tylko dorywczo); sprawowania funkcji sędziowskich skarżący nie udowodnił. Organ odwoławczy, a wcześniej wynika to też z decyzji organu pierwszej instancji, za okoliczność uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń uznaje – obok zaangażowania w sport strzelecki, osiąganie wybitnych wyników w strzelectwie, jak również wykonywanie uprawnień instruktora lub sędziego (organy nie wyjaśniły przy tym jak należy rozumieć w praktyce – na potrzeby wydania pozwolenia na broń – osiąganie wybitnych czy znaczących wyników w strzelectwie sportowym).

Jednakże stanowisko to nie znajduje oparcia w treści przepisów art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy, gdyż posługuje się przesłankami uzyskania pozwolenia na broń palną sportową, które z przepisów tych nie wynikają. Wynika z nich tylko, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie (ust. 1), przy czym pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych (ust. 3 pkt 3). Ocena, czy w konkretnym przypadku takie okoliczności występują, należy do organów Policji, które mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, jednak nie są władne konstruować na tle tej przesłanki wymogów uzyskania przedmiotowego pozwolenia, które sprzecznie z treścią i ratio legis tych przepisów zawężają możliwość ich stosowania w praktyce działania tych organów. Trzeba też pamiętać, że decyzja w sprawie pozwolenia na broń, wydawana na podstawie przepisów art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy, ma charakter tzw. decyzji związanej, aczkolwiek warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości działania organów Policji. Decyzja związana zapada wówczas, gdy przepis prawa będący podstawą rozstrzygania nie zezwala na luzy interpretacyjne stanowiące podstawę swobodnej oceny organu przy interpretacji przepisu. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy, stanowi, że właściwy organ Policji wydaje – czyli ma obowiązek wydać – pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się ubiegający się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Zatem podjęcie takiej decyzji winno być poprzedzone ustaleniem przez organ Policji, że okoliczności te uzasadniają uwzględnienie wniosku; w odniesieniu do decyzji negatywnej ustalenia te nie mogą być dowolne i wymagają uzasadnienia.

Oznacza to, że wykazanie okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań wymienionych w art. 15 i art. 17 ustawy o broni i amunicji, obliguje organy Policji do wydania pozwolenia. Sam ustawodawca wskazał przy tym przykładowo w art. 10 ust. 3 ustawy takie okoliczności, wymieniając wśród nich wydanie pozwolenia w celach sportowych (por. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r. II OSK 1082/06).

Zdaniem Sądu skarżący okoliczność tę (cel sportowy pozwolenia) w niezbędnym dla rozpatrzenia jego wniosku zakresie wykazał, natomiast odmowne jego rozstrzygnięcie wynikło z błędnej – bo bezpodstawnie zawężającej – wykładni w/w przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy przez organy Policji obu instancji. Podkreślenia wymaga bowiem, że okolicznością uzasadniającą, w myśl tych przepisów, wydanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego. Przyjęcie natomiast, że tylko uzyskiwanie wybitnych czy znaczących, czyli – jak należy sądzić – ponadprzeciętnych wyników w sportach strzeleckich uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń sportową, prowadziłoby do wprowadzenia dodatkowego pozaustawowego kryterium przyznawania tego prawa. Z żadnego przepisu nie wynika, iż tylko status wybitnego zawodnika sportów strzeleckich, czy instruktora strzeleckiego lub sędziego w tej dyscyplinie sportu, uzasadnia wydanie pozwolenia na broń sportową. Prawo do broni nie jest nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych (por. wyrok NSA z 23 grudnia 2008 r. II OSK 1674/07).

Prawo do legalnego posiadania broni, w tym sportowej, jest ściśle reglamentowane i tylko wykazanie po stronie wnioskodawcy szczególnych okoliczności, odróżniających go od ogółu obywateli, uzasadnia przyznanie tego prawa. Taką szczególną okolicznością jest w rozpoznawanej sprawie fakt uprawiania przez skarżącego, w sposób zorganizowany w ramach w/w klubu strzeleckiego [...]KS G. i po uzyskaniu w/w licencji oraz koniecznego patentu, sportu strzeleckiego - dodatkowo z istotnym zaangażowaniem, o czym świadczą nie tylko przedstawione przezeń kopie wyciągów z komunikatów z zawodów, potwierdzających wielokrotne starty, ale również dowody podnoszenia swoich umiejętności w tej dziedzinie sportu przez uzyskanie kwalifikacji instruktorskich, a także sędziowskich. Wszystko to razem pozwala uznać, że skarżący wykazał w tej sprawie przed organami Policji okoliczność korzystania z broni w celach sportowych, związanych z zorganizowanym uprawianiem strzelectwa, a nie tylko rekreacyjnych. W konsekwencji wykazana została przesłanka okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń, o której mowa w art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 3 tego artykułu. Skoro tak, to organy Policji związane treścią tych przepisów nie mogły odmówić skarżącemu dochodzonego pozwolenia z takim uzasadnieniem, jak podane w zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej.

Dodatkowo na tle argumentacji skarżącego akcentującej posiadanie w/w licencji, patentu strzeleckiego, uprawnień instruktorskich i sędziowskich, należy podkreślić, że stosownie do art. 53b ustawy z 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007 r. nr 226, poz. 1675 ze zm.) posiadanie dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, wydanego przez właściwy związek sportowy, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Jakkolwiek posiadanie takiego zaświadczenia nie stanowi samodzielnej i jedynej przesłanki przyznania pozwolenia na broń, to jednak fakt ten winien być rozważony przez organy (por. w/w wyrok NSA z 23 grudnia 2008 r.). Zgodnie natomiast z przepisami § 6 pkt 4 i § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. nr 141, poz. 1586) patent strzelecki uprawnia do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń sportową i potwierdza zakres kwalifikacji sportowych, jakie spełnia osoba ubiegająca się o to pozwolenie na podstawie odrębnych przepisów (por. w/w wyrok NSA z 26 lipca 2007 r.).

Uznając zatem w świetle powyższych wywodów, że skutkiem posłużenia się przez organy Policji pozaustawowymi kryteriami wydania pozwolenia na broń sportową doszło do wydania decyzji w sprawie z naruszeniem przepisów art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, Sąd te decyzje uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Sąd oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego, złożony na rozprawie w dniu 3 kwietnia br., o dopuszczenie dowodów z dokumentów dotyczących udziału skarżącego w zawodach i treningach strzeleckich uznając, iż wykracza on poza zakres uregulowania art. 106 § 3 p.p.s.a. (stosownie do tego przepisu Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie), zaś materiał akt administracyjnych tej sprawy w zupełności wystarcza do skontrolowania przez Sąd zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej.