Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 99/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w upadłości w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 131/19 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej i zwrotu wpisu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 131/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w upadłości w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt I SA/Lu 131/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. w upadłości w K. od wyroku WSA z 18 września 2019 r., oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2014 r. Ponadto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. WSA zwrócił skarżącej wpis od skargi kasacyjnej.

WSA stwierdził, że zarządzeniem z 8 stycznia 2020 r. Przewodniczący Wydziału na podstawie art. 178 p.p.s.a. wezwał pełnomocnika skarżącej m.in. do złożenia, w terminie 7 dni, odpisu skargi kasacyjnej, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi 14 stycznia 2020 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął 28 stycznia 2020 r. W dniu 17 stycznia 2020 r. pełnomocnik złożył kserokopię skargi kasacyjnej z pieczątką "odpis".

Powołując się na art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a., WSA stwierdził, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pism w postępowaniu sądowym, zatem brak odpisu skargi kasacyjnej jest brakiem formalnym, którego nieuzupełnienie w terminie skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej.

Pełnomocnik skarżącej zażaleniem zaskarżył orzeczenie w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 178 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że złożenie odpisu skargi kasacyjnej, to jest kserokopii niepoświadczonej za zgodność z oryginałem stanowi podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej, podczas gdy przepisy te nie stawiają wymogu podpisania odpisu pisma procesowego ani poświadczenia go za zgodność z oryginałem przez stronę, jej przedstawiciela lub pełnomocnika, a zatem nie było przesłanek do odrzucenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli instancyjnej w niniejszym postępowaniu jest postanowienie odrzucające skargę kasacyjną z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w terminie określonym w wezwaniu do uzupełnienia tychże braków. W takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje, czy wystąpił brak formalny skargi kasacyjnej, a jeśli tak, to czy strona została prawidłowo wezwana do uzupełnienia tego braku i w końcu - czy brak ten uzupełniła w zakreślonym terminie.

W art. 176 p.p.s.a. zostały określone elementy, jakie musi spełniać skarga kasacyjna. W szczególności skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony (zob. art. 176 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 177a p.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Natomiast na mocy art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek odrzucenia na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W zażaleniu skarżąca twierdzi, że po pierwsze skarga kasacyjna nie miała braku formalnego, polegającego na niezałączeniu odpisu, a po drugie, że stwierdzony brak nie wyłączał możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy. Pełnomocnik wskazał ponadto, że odpisy pisma nie muszą być podpisywane przez pełnomocnika strony, bowiem wówczas stają się kolejnym oryginałem, a nie odpisem. Taki sam skutek jego zdaniem występuje w przypadku poświadczenia odpisu za zgodność z oryginałem.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, do złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej nie dołączono jej odpisu dla strony przeciwnej. Za odpis nie mogła być bowiem uznana nieuwierzytelniona kserokopia skargi kasacyjnej.

Na wstępie należy zaznaczyć, że dla stwierdzenia, co należy rozumieć pod określeniem "odpis" w postępowaniu sądowoadministracyjnym, istotna jest w okolicznościach sprawy przede wszystkim treść art. 47 § 2 p.p.s.a., w świetle której odpisami "mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej". A contrario zatem, kserokopia (mieszcząca się w pojęciu "fotokopii" - na temat wzajemnych relacji obu terminów por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2015 r. o sygn. akt I FZ 327/15 - treść tego, jak i dalej powoływanych orzeczeń NSA jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), która nie została uwierzytelniona, jest nie tyle nieuwierzytelnionym odpisem, co nie jest odpisem w ogóle (ustawodawca zdecydował się w tym zakresie na zawężenie pojęcia "odpisu"). Przeciwny wniosek pozbawiałby art. 47 § 2 p.p.s.a. ratio legis, ponieważ gdyby odpisami mogły być fotokopie nieuwierzytelnione, wskazanie na taki wymóg w art. 47 § 2 p.p.s.a. pozbawione byłoby znaczenia prawnego, a interpretacja przepisu prowadząca do takich konkluzji byłaby niezgodna z zasadą racjonalności ustawodawcy (zob. postanowienie NSA z 14 maja 2019 r. o sygn. akt I FZ 47/19).

Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że skarga kasacyjna skarżącej miała brak formalny. Brak ten podlegał uzupełnieniu w postępowaniu naprawczym określonym w art. 177a p.p.s.a.

Zarządzeniem z 8 stycznia 2020 r. Przewodniczący Wydziału nakazał wezwać pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania braku formalnego skargi kasacyjnej przez złożenie odpisu skargi kasacyjnej, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Prawidłowo i jednoznacznie sformułowane wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 14 stycznia 2020 r., a zatem termin na wykonanie wezwania mijał 28 stycznia 2020 r. (wtorek). W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej nie wykonał wspomnianego wezwania.

Nie może być także podzielona argumentacja zażalenia wskazująca na nieistotność stwierdzonego braku formalnego, tj. to, że nie uniemożliwia on nadania biegu skardze kasacyjnej.

Należy w tym zakresie wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 13/13), w której stwierdzono, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Wprawdzie przywołana uchwała wprost odnosi się do braków formalnych skargi, a nie skargi kasacyjnej, to jednak stosowanie w odniesieniu do obu rodzajów pism procesowych art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a. jest identyczne, co oznacza, że stanowisko wskazanej uchwały można również odnieść do niedołączenia do skargi kasacyjnej jej odpisu.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.