Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 659/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1, 2 i 3, art. 140ab ust. 1 i  2, art. 61 ust. 6, 8 i 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi "M." LTD z siedzibą w [...] (Federacja Rosyjska) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "M." LTD z siedzibą w [...] (Federacja Rosyjska) kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 659/18

U Z A S A D N I E N I E

|Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD", "organ") decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., wydaną na podstawie art. 138 §|

|1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z |

|dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 - dalej "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. |

|o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm. - dalej "u.d.p."), § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z |

|dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022, dalej |

|"rozporządzenie") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "organ I instancji") z dnia [...] |

|grudnia 2017 r., nr [...] nakładającą na M. LTD z siedzibą w [...] , dalej "skarżąca", "spółka" - karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za |

|przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III. |

|Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. |

|W dniu [...] sierpnia 2017 r. w miejscowości [...] na drodze ekspresowej [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się |

|z dwuosiowego samochodu specjalnego marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] . Pojazdem kierował P. |

|C., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem samochodów - 7 szt. (ładunek podzielny) na rzecz skarżącej na trasie Czechy - Rosja. |

|Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 64 oraz art. 140aa |

|ust. 1 - 3 p.r.d. i art. 104 [pic] 1 k.p.a. - nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za przejazd po drodze publicznej |

|pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III. |

|W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem |

|wniosku o powołanie biegłego w sprawie ustalenia, czy zespół pojazdów będący przedmiotem decyzji I instancji miał charakter normatywny z|

|punktu widzenia długości. Dalej, strona wskazała na błędne zastosowanie prawa materialnego poprzez pominięcie przepisów art. 61 ust. 6 |

|pkt 2 oraz art. 64e ust. 1 pkt 2 p.r.d. |

|Zdaniem spółki interpretacja ww. przepisów prowadząca do uznania, że jeśli zabezpieczenie przewożonego ładunku wystaje poza ładunek to |

|wyznacza ono długość zespołu pojazdów - narusza założenie racjonalności prawodawcy. |

|Po ponownym przeanalizowaniu sprawy GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przypomniał, iż kary pieniężne są |

|nakładane na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d. Odnosząc się natomiast do wysokości kary GITD zauważył, iż art. 140ab ww. ustawy określa|

|w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Dlatego też regulacja wynikająca z art. |

|189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. |

|Organ wskazał także, że podczas kontroli stwierdzono, iż pojazd członowy skarżącej przekroczył dopuszczalną długość zespołu pojazdów. |

|Długość zespołu pojazdów wyniosła bowiem 19,40 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - |

|przekroczenie o 0,65 m. |

|Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych norm. |

|Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. |

|GITD wskazał, iż pomiaru długości dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego BMI o nr 2/11/2-11, który w dniu kontroli legitymował się |

|ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia 31 grudnia 2021|

|r. Powyższy dokument został okazany kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie |

|przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia 8|

|sierpnia 2017 r. |

|GITD uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym należało nałożyć karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii III, które stosownie do |

|lp. 3 załącznika nr 1 do p.r.d., jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze publicznej: |

|a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, |

|b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m, |

|c) o długości nieprzekraczającej: |

|- 15 m dla pojedynczego pojazdu, |

|- 23 m dla zespołu pojazdów, |

|d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m; |

|Następnie organ wskazał, iż stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, |

|ustala się w wysokości 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI, a zatem w niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi 5.000 zł. |

|Zdaniem GITD także strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż - stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1|

|p.r.d. - jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. |

|Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących pominięcia przez organ I instancji przepisów art. 61 ust. 6 pkt 2 oraz art. 64e ust. 1 pkt 2|

|ustawy p.r.d. organ wyjaśnił, że dopuszczalna długość zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy wynika z art. 2 ust. 1 pkt 5 |

|rozporządzenia i nie może przekraczać 18,75 m. Organ podkreślił, iż z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli drogowej|

|wynika, że przewożony ładunek, tj. samochody w ilości 7 szt., nie wystawały poza obrys pojazdu. Ostatni samochód był umieszczony na |

|wysuwanym przedłużeniu platformy, który stanowi element konstrukcyjny pojazdu. W związku z powyższym bez znaczenia jest argumentacja |

|strony dotycząca norm, w ramach których przewożony ładunek może wystawać poza płaszczyzny obrysu pojazdu, ponieważ w tej kwestii nie |

|zostały stwierdzone żadne naruszenia przepisów. |

|Organ zwrócił przy tym uwagę, że tylny element naczepy nie został wysunięty w celu zabezpieczenia wystającego ładunku, lecz to na nim |

|spoczywał ładunek (samochód osobowy). Tak więc w rozpatrywanym przypadku wysuwany element lawety został wysunięty w celu przewiezienia |

|dodatkowego ładunku, a nie tylko jego zabezpieczenia. |

|Organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego z dnia 30 września 2008 r. |

|"urządzenia służące do bezpiecznego przewozu ładunków (np. wysuwane platformy) nie wchodzą w zakres określonych administracyjnie |

|dopuszczalnych parametry pojazdów". Jednak w rozpatrywanym przypadku wysuwany element nie służył zabezpieczeniu ładunku lecz przewozowi |

|dodatkowego pojazdu. Poprzez wydłużenie pojazdu stał się on nienormatywny, a przewożony ładunek nie wystawał poza pojazd. |

|Ponadto organ zauważył, iż dołączone przez stronę dokumenty, tj. ocena techniczna, nie dotyczy kontrolowanego w dniu [...] sierpnia |

|2017 r. zespołu pojazdów składającego się z dwuosiowego samochodu specjalnego marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...]|

|o nr rej. [...] . W związku z powyższym organ odwoławczy nie mógł ich ocenić. |

|W ocenie GITD w przedmiotowej sprawie nie ma potrzeby powołania biegłego w sprawie ustalenia, czy zespół pojazdów będący przedmiotem |

|decyzji organu I instancji miał charakter normatywny z punktu widzenia długości, bowiem jak wyżej wspomniano przewożony ładunek, tj. |

|samochody, nie wystawały poza obrys pojazdu. Ostatni samochód był umieszczony na wysuwanym przedłużeniu platformy, który stanowi element|

|konstrukcyjny pojazdu. W rozpatrywanym przypadku przeprowadzenie ww. dowodów prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia |

|postępowania. Mając na uwadze powyższe, organ nie uwzględnił wniosku strony o przeprowadzenie ww. dowodów. |

|Organ zwrócił także uwagę na treść art. 140aa ust. 4 p.r.d., w którym ustawodawca przewidział możliwość uwolnienia się podmiotu |

|wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie stwierdzając, że strona w toku postępowania nie przedstawiła |

|żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na|

|powstanie naruszenia. |

|Dalej, organ wyjaśnił, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym, jest odpowiedzialnością |

|dodatkową i niezależną od odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przejazd. Nie ma zatem możliwości uniknięcia przez |

|stronę odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych naruszeń poprzez "przeniesienie" jej na załadowcę. |

|GITD wyjaśnił, że czynności załadunkowe wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże jako takie nie są związane z |

|odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 p.r.d. Podmiot wykonując |

|przejazd odpowiada bowiem za przejazd, i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w art. 140aa ust.|

|1 p.r.d. Podmiot wykonujący przejazd ponosi zatem odpowiedzialność za przejazd, a nie za załadunek. Odpowiedzialność podmiotu |

|realizującego przejazd została zatem - jak wskazał GITD - wyłączona do okoliczności polegających na dochowaniu należytej staranności w |

|realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstałe naruszenie. Naruszeniem tym zaś jest wykonywanie przejazdu |

|bez właściwego zezwolenia, a nie za naruszenie obowiązków załadunkowych. |

|Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż kwestie związane z tym, kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru w pojeździe, |

|jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczania towaru nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot |

|wykonujący przejazd od odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. |

|Od wymienionej na wstępie decyzji skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie |

|zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r., |

|zobowiązanie GITD do złożenia w Sądzie stanowiska Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego z dnia 30 września 2008 |

|r. cytowanego na stronie 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. |

|W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest tymi samymi wadami, co decyzja I instancji, stąd też |

|aktualność zachowuje cała argumentacja zawarta w odwołaniu od decyzji organu I instancji. |

|Ponadto spółka wskazała, iż GITD pominął merytoryczne rozpatrzenie istotnego wniosku strony o powołanie biegłego. Stwierdzenie bowiem |

|przez organ, że powołanie biegłego prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania nie zostało w żaden sposób uzasadnione, |

|szczególnie, że organ I instancji protokół kontroli sporządził w dniu [...] sierpnia 2017 r. i wszczął postępowanie, a decyzja organu I |

|instancji zapadła dopiero [...] grudnia 2017 r. a więc po 4 miesiącach od wszczęcia postępowania. Poza tym organ I instancji posłużył się|

|wiedzą specjalną nie powołując ani jej źródeł, ani swojej w tym zakresie kompetencji. Dlatego też dysponując opinią biegłego z zakresu |

|techniki motoryzacyjnej odnośnie innej przyczepy autotransportera ale podobnej ze względu na wysuwaną półkę na dolnej platformie |

|ładunkowej złożył wniosek dowodowy, który - w ocenie strony - mógłby być rozstrzygający w niniejszej sprawie, w której organ i tak |

|dopuścił się bezzasadnego przekroczenia terminów załatwienia sprawy wynikających z k.p.a. |

|Następnie skarżąca podniosła, że przedmiotem sporu jest to czy zespół pojazdów [...] nr rej. [...] z przyczepą [...] nr rej. [...] w |

|czasie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2017 r. w miejscowości W. spełniał normę długości zespołu pojazdów, czy też ją |

|naruszał. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że wysuwana hydraulicznie platforma stanowiąca nierozdzielną część naczepy |

|nie służy do zabezpieczenia ładunku (przewożonego pojazdu), gdyż znajdują się na niej jego koła. |

|Spółka wskazała, że różnego rodzaju autotransportery służące do przewozu samochodów osobowych mają na dolnej platformie ładunkowej |

|wysuwane półki. Półki te pozwalają przewieźć o jeden więcej samochód osobowy w sposób bezpieczny właśnie dlatego, że pólka daje stabilne|

|oparcie tylnym kołom pojazdu. Wysuwane hydraulicznie na końcu dolnego poziomu ładunkowego autotransportera platformy nie mają żadnego |

|innego zastosowania poza zapewnieniem bezpiecznego przewozu pojazdu, który wystaje poza jego obrys. Dlatego też stanowisko Ministerstwa |

|Infrastruktury wyraźnie wskazuje, że wysuwanej platformy czy półki nie wlicza się do administracyjnie ustalonej długości pojazdu. |

|Skarżąca nie dysponuje stanowiskiem Ministerstwa Infrastruktury, które cytuje organ II instancji, posiada jednak stanowisko w tej samej |

|sprawie z 2005 r., które, jak się wydaje, zachowuje swoją aktualność, gdyż istotne w niniejszej kwestii przepisy o długości pojazdu i |

|sposobie zabezpieczenia ładunku nie ulegały zmianie. |

|Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, iż naczepa marki [...] do przewozu samochodów osobowych ma homologację także w Polsce. Samochód |

|homologowany to tyle co samochód, który bez żadnych dodatkowych zezwoleń może poruszać się po drogach w Polsce. Wykluczone jest |

|uzyskanie homologacji przez pojazd, który konstrukcyjnie jest wyposażony w systemy pozwalające na zmianę jego długości ponad |

|dopuszczalne normy. Tego problemu ani organ I, ani II instancji nie poruszył, chociaż wielokrotnie stwierdzał, że to nie element ładunku|

|wystający poza obrys pojazdu doprowadził do naruszenia normy długości, lecz wysunięta półka. |

|W odpowiedzi na skargę GITD wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. |

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: |

|Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - |

|Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. |

|Zdaniem Sądu, GITD - wydając przedmiotową decyzję - dopuścił się przede wszystkim - mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik |

|sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także |

|art. 107 § 3 k.p.a. - polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy |

|oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. |

|I tak, poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane ograniczeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1, 2|

|i 3 p.r.d. Zalicza się do nich m.in. wymóg uzyskania zezwolenia. W myśl art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem |

|nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na |

|podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Natomiast stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym |

|mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. |

|Ustawodawca nie przewidział jednak w ww. zakresie odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków |

|podzielnych, lecz wprowadził konstrukcję prawną polegającą na nałożeniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania |

|konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3 p.r.d. wynika, że ustawodawca wyróżnił siedem kategorii zezwoleń, których uzyskanie |

|wymagane jest w zależności od posiadanych przez pojazd lub zespół pojazdów parametrów, które określone zostały w tabeli stanowiącej |

|załącznik nr 1 do ustawy, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 p.r.d. uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. |

|Odniesienie do konkretnej kategorii zezwolenia ma na celu ustalenie wysokości kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. |

|W tej sprawie w ocenie organu o nienormatywności skontrolowanego pojazdu przesądziła jego długość. Kierowca nie dysponował zaś |

|zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym. |

|Tak jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji, długość pojazdu w przypadku zespołu składającego się z pojazdu silnikowego i przyczepy - na|

|podstawie § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia - nie może przekraczać 18,75 m. |

|Pomiar długości pojazdu dokonany przy zastosowaniu przymiaru wstęgowego o nr 2/11/2011 z działką elementarną 1 mm, w dniu kontroli |

|legitymującego się aktualnym świadectwem legalizacji ponownej pokazał długość pojazdu - 19,40 m (już po odjęciu 1 % błędu wynikającego z|

|niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu). |

|Zdaniem organu w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii III. Zezwolenie to, |

|stosownie do lp. 3 zał. nr 1 p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu po drogach publicznych o długości nieprzekraczającej 23 m dla |

|zespołu pojazdów. Kierując się treścią art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 nałożono w |

|wysokości 5.000 zł jak za brak zezwolenia kategorii III-VI. |

|W postępowaniu administracyjnym skarżąca nie podważała, że długość kontrolowanego zespołu pojazdu z ładunkiem wynosiła 19,40 m (po |

|odjęciu 1 % wartości wskazanej przy pomiarze). Kwestionowała to, że ww. wartość równała się długości zespołu pojazdów z ładunkiem. |

|Skarżąca uważała, że wysunięta dolna platforma w pojeździe stanowiła zabezpieczenie ładunku i nie powinna była być wliczana do obrysu |

|pojazdu, a tym samym do długości pojazdu. |

|Wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 6 p.r.d. ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umieszczony tylko |

|przy zachowaniu następujących warunków: ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny |

|obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku przyczepy kłonicowej odległość tę liczy się od osi przyczepy (pkt 2); ładunek nie może |

|wystawać z przodu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m od przedniej płaszczyzny obrysu i większą niż 1,5 m od siedzenia dla |

|kierującego (pkt 3). Z kolei w myśl art. 61 ust. 8 p.r.d. ładunek wystający poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu powinien|

|być oznaczony. Dotyczy to również ładunku wystającego poza tylną płaszczyznę obrysu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m. Przepis art.|

|61 ust. 9 pkt 3 p.r.d. ustala następujące oznakowanie ładunku: ładunek wystający z tyłu pojazdu oznacza się pasami białymi i czerwonymi |

|umieszczonymi bezpośrednio na ładunku lub na tarczy na jego tylnej płaszczyźnie albo na zawieszonej na końcu ładunku bryle geometrycznej|

|(np. stożku, ostrosłupie); widoczna od tyłu łączna powierzchnia pasów powinna wynosić co najmniej 1000 cm2, przy czym nie może być mniej|

|niż po dwa pasy każdej barwy; ponadto w okresie niedostatecznej widoczności na najbardziej wystającej do tyłu krawędzi ładunku umieszcza|

|się czerwone światło i czerwone światło odblaskowe; przy przewozie drewna długiego zamiast oznakowania pasami białymi i czerwonymi |

|dopuszcza się oznakowanie końca ładunku chorągiewką lub tarczą barwy pomarańczowej. Zasadę tę powtarza § 39 rozporządzenia z 31 grudnia |

|2002 r., który stanowi, że części urządzeń zamontowanych na pojeździe, wystające poza obrys pojazdu, powinny być oznakowane pasami barwy|

|na przemian białej i czerwonej (ust.1). Według ust. 2 tego samego paragrafu części, o których mowa w ust. 1, powinny być wyposażone w: |

|światło barwy białej, widoczne z przodu i z boków pojazdu - jeżeli część wystaje poza przedni obrys pojazdu na odległość większą niż 1 m|

|(pkt 1); światło barwy czerwonej, widoczne z tyłu pojazdu - jeżeli część wystaje poza tylny obrys pojazdu na odległość większą niż 1 m |

|(pkt 2); światło barwy białej, widoczne z przodu pojazdu, i barwy czerwonej, widoczne z tyłu pojazdu - jeżeli część wystaje poza boczny |

|obrys pojazdu na odległość większą niż 40 cm od zewnętrznych krawędzi powierzchni świetlnych przednich lub tylnych świateł pozycyjnych |

|(pkt 3). Światła, o których mowa w ust. 2, powinny włączać się i wyłączać jednocześnie ze światłami pozycyjnymi pojazdu oraz nie powinny|

|oślepiać innych uczestników ruchu (ust. 3). |

|Z dokumentacji fotograficznej wynika, że ładunek na kontrolowanym zespole pojazdów był oznakowany w wyżej opisany sposób. Z tego zaś |

|wywieść należy, że przewoźnik nie miał wątpliwości, że ładunek wystaje poza obrys pojazdu, czyli wysunięta platforma nie jest częścią |

|pojazdu. |

|Jego stanowisko w tej sprawie ma oparcie w dołączonej do odwołania opinii (ocenie technicznej) z dnia 27 lipca 2005 r. inż. K. P., |

|rzeczoznawcy samochodowego. Faktycznie, nie dotyczy ona pojazdu skarżącej skontrolowanego w dniu [...] sierpnia 2017 r. Niemniej, opinia |

|ta odnosi się do zasad pomiaru normatywności pojazdu skonstruowanego tak jak pojazd skarżącej. Dlatego organ powinien odnieść się do |

|tego dowodu i wyjaśnić dlaczego przedstawiony w nim sposób pomiaru jest nieprawidłowy. |

|Zauważyć należy, że spółka załączyła do skargi stanowisko Ministerstwa Infrastruktury, Departament Transportu Drogowego, tj. z dnia 24 |

|października 2005 r. W piśmie tym wskazano, że jeśli pojazd lub przyczepa wyposażone są w urządzenia do zabezpieczenia przewożonego |

|ładunku np. wsporniki (podesty) wysuwane (otwierane) wyłącznie w trakcie przewożenia ładunku wystającego poza obrys pojazdu, to nie |

|można traktować tych urządzeń jako części pojazdu wyznaczającą jego największą długość. W takich przypadkach długość pojazdu należy |

|liczyć nie uwzględniając ww. elementów, w które wyposażony jest pojazd odpowiednio do swojej konstrukcji. W dalszej części pisma |

|wskazano zaś, że zespół złożony z pojazdu silnikowego i przyczepy wraz z wysuwanymi wspornikami i ładunkiem wystającym na odległość 2 m |

|poza obrys pojazdu może łącznie liczyć 20,75 m i powinien być traktowany jako pojazd normatywny a jego poruszanie się po drogach |

|publicznych nie wymaga zezwolenia. |

|W zaskarżonej decyzji organ wyraził jednak pogląd odmienny, tj., że wysunięta część pojazdu (platforma) powinna być zaliczona do pojazdu|

|przy ustalaniu jego obrysu. Tak więc - zdaniem organu - to nie ładunek wystawał poza obrys pojazdu, ale sam zespół pojazdów przekroczył |

|swą dopuszczalną długość. |

|Organ poniechał przy tym oceny dowodów, które dla poparcia swojego stanowiska przedstawiła strona, w tym - mimo wniosku skarżącego - nie|

|przeprowadzono dowodu z opinii biegłego, który miałby się wypowiedzieć co do sposobu i zasad ustalenia parametrów pojazdu |

|(autotransportera) wyposażonego w hydraulicznie wysuwaną platformę na końcu dolnego poziomu ładunkowego, zaś samo uzasadnienie decyzji |

|kwestii tych przekonywująco nie wyjaśnia. Pomija się np. pogląd organu z 2005 r., na które powołuje się skarżąca. Bez przekonywującego |

|zaś wyjaśnienia zmiany stanowiska organów administracji w powyższym zakresie, zaskarżone rozstrzygnięcie narusza istotnie zasadę |

|zaufania do organów władzy publicznej. Norma ta, choć ujęta ogólnie w art. 8 k.p.a., nie może być traktowana jedynie jako postulat |

|odnoszący się do sposobu prowadzenia postępowania. Jest to bowiem przepis, do którego przestrzegania organy zobowiązane są na równi z |

|innymi przepisami zawierającymi wytyczne co do ich działań. Źródła tej zasady należy upatrywać w art. 2 Konstytucji RP, czyli w zasadzie|

|demokratycznego państwa prawnego. |

|W ramach realizacji ogólnych zasad postępowania powinien w swoich rozważaniach odnieść się do wszystkich aspektów sprawy, w tym w |

|szczególności takich, które są podnoszone przez stronę. Takie działanie łączy się z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza |

|powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (por. wyrok z 30 |

|października 2001 r., III SA 1409/00, niepubl.; przywołany przez B. Gruszczyńskiego S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, |

|A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 471). |

|Wobec powyższego kara w wysokości 5.000 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - |

|została nałożona na skarżącą w nieustalonym stanie faktycznym. |

|Z punktu widzenia przedstawionych uwag za oczywiste uznać należy więc, że w sprawach, których przedmiotem jest nałożenie kary pieniężnej|

|za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia określonego przepisami prawa, zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy zachodzą prawem |

|przewidziane przesłanki jej wymierzenia. W sytuacji, gdy to normy prawa materialnego decydują o tym, jakie fakty mają znaczenie dla |

|sprawy, za oczywiste uznać należy, że to one właśnie wyznaczają zakres ustaleń faktycznych koniecznych do jej załatwienia. Realizacja |

|wskazanego wymogu przez organ administracji publicznej orzekający w sprawie o nałożenie kary pieniężnej na ww. podstawie prawnej, |

|stanowi tym samym podstawowe kryterium oceny zgodności z prawem decyzji o wymierzeniu tej kary. W omawianej kategorii spraw dochodzi |

|bowiem do stosowania przepisów o charakterze represyjnym i nakładania na ich podstawie sankcji administracyjnej, co oznacza, że mogą ją |

|uzasadniać tylko i wyłącznie takie ustalenia, które znajdując odzwierciedlenie w okolicznościach sprawy i zebranych w niej dowodach |

|jednoznacznie wskazują, że dany podmiot zrealizował swoim działaniem/zaniechaniem znamiona deliktu administracyjnego, o którym mowa w |

|przywołanym przepisie ustawy o drogach publicznych. Tym samym za oczywiste uznać należy, że w analizowanym zakresie wykluczone jest |

|istnienie jakiegokolwiek pola dowolności działania organu administracji publicznej. |

|Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku - a następnie w uzasadnieniu decyzji - |

|zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - organ wskaże fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, oraz poda przyczyny, z|

|powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. |

|Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., postanowiono jak sentencji. O kosztach postępowania |

|orzeczono natomiast na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji |

|przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot |

|kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 1 cyt. ustawy zasądzono na|

|rzecz skarżącego zwrot poniesionego wpisu w wysokości 200 zł. |

| |