Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1100/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r.

o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał

w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] odmawiającą I.K. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny.

I.K. pismem z dnia 10 lipca 2009 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, powołując się na członkowstwo w Polskim Związku Łowieckim oraz uzyskanie podstawowych uprawnień do wykonywania polowań.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że wyżej wymieniony został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 263 § 2 k.k., tj. nielegalne posiadanie wytworzonej samodziałowo broni palnej oraz za czyn z art. 239 § 1 k.k., tj. utrudnianie postępowania karnego poprzez pomaganie sprawcy przestępstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej, na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na 3 lata okresu próby oddając go pod dozór kuratora, a także na karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 50 złotych. Ponadto podał, że wnioskodawca został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2006 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 177 § 1 k.k., tj. spowodowanie wypadku w ruchu drogowym w wyniku nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na 2 lata okresu próby, a także na karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 20 złotych.

Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, iż fakt popełnienia wskazanych wyżej przestępstw w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 12 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówił I.K. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Od tej decyzji I.K. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni

i amunicji, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że fakt skazania za czyny zabronione prawem rodzi uzasadnioną obawę użycia przez sprawcę broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego i jego niewłaściwą ocenę, w szczególności niewskazanie innych, poza wyrokami sądów karnych, okoliczności, na podstawie których organ wywiódł obawę. Jednocześnie podkreślił, że przestępstwa, za które został skazany uległy zatarciu z mocy prawa.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, że dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do odmowy wydania pozwolenia na broń.

Zdaniem organu odwoławczego każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W tej sytuacji organy Policji przyjęły, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. W stosunku do takich osób obowiązuje miernik najwyższej staranności. Powyższy przepis nie ustala zamkniętego katalogu okoliczności,

w tym przestępstw, których popełnienie (lub o których oskarżenie) może budzić taką obawę, na co wskazuje użyte w nim sformułowanie "w szczególności". Norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach wydania pozwolenia, co daje organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni (bez względu na rodzaj broni), pod kątem dyspozycji tego przepisu, a także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym.

Organ podał, że w przedmiotowej sprawie fakt dwukrotnego skazania I.K. za przestępstwa godzące w różne dobra chronione prawem, w tym

w porządek publiczny, został uwzględniony w kontekście powołanej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obawy możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym

z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślił, że strona posiadała nielegalnie wytworzoną samodziałowo broń palną za co została prawomocnie skazana

w 2005 r., a zatem dopuściła się czynu umyślnego, mającego bezpośredni związek

z bronią, godzącego wprost w porządek publiczny, co stanowi naruszenie zasad posiadania broni, określonych w ustawie o broni i amunicji. Ponadto zwrócił uwagę, że czyn wyżej wymienionego miał związek z działaniem w celu utrudnienia toczącego się przeciwko jej bratu postępowania karnego. Strona pomagała w ten sposób sprawcy przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej. Ustalono bowiem w postępowaniu karnym, po zatrzymaniu brata, że strona wykopała ukrytą na jej posesji broń i przeniosła w nieustalone miejsce. Pomimo podjętych przez organy ścigania czynności procesowych broni tej nie udało się odzyskać i zabezpieczyć, może więc ona przedostać się w ręce osób nieuprawnionych i służyć do popełniania przestępstw, co niewątpliwie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. I.K. dopuścił się także przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, tj. z art. 177 § 1 k.k., bowiem prowadząc po drodze publicznej samochód, nie zachowała należytej ostrożności na łuku drogi i hamując na śliskiej nawierzchni spowodowała wypadek w ruchu drogowym,

w wyniku którego kierujący drugim pojazdem doznał obrażeń naruszających czynności narządów jego ciała na okres dłuższy niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k., za który to czyn strona została skazana prawomocnym wyrokiem sądu. Zaznaczył, iż czyn ten jest nieumyślny, ale świadczy o braku wyobraźni strony co do ewentualnych następstw niezachowania reguł ostrożności w kierowaniu pojazdem mechanicznym, a jego skutkiem było spowodowanie uszczerbku na zdrowiu człowieka. Posługiwanie się bronią, tak jak

i każdym pojazdem mechanicznym, wymaga bezwzględnego przestrzegania przepisów obowiązujących w tym zakresie, a także zachowania szczególnej ostrożności

i umiejętności przewidywania skutków własnych działań przy użyciu tych przedmiotów.

Komendant Główny Policji wskazał, że choć wyroki w powołanych wyżej sprawach uległy już zatarciu z mocy prawa, to zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia, w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu

z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednak przy ocenie osobowości posiadacza broni, a zatem analogicznie i osoby ubiegającej się o nią, ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056).

Jednocześnie cechy charakteru wyżej wymienionego, m.in. nieodpowiedzialność czy lekceważący stosunek do reguł określonego postępowania świadczy, że nie daje on gwarancji bezpiecznego posiadania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, ponieważ jego dotychczasowa postawa budzi obawy, że może użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy organ stwierdził, iż jest on bezzasadny, bowiem materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji administracyjnej, a organ I instancji dokonał jego wszechstronnej oceny stosownie do dyspozycji art. 80 k.p.a. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. mieści się więc w granicach swobodnej oceny dowodów wyznaczonych tym przepisem prawa i ma potwierdzenie w poczynionych ustaleniach nie naruszając dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji.

Kolejny zarzut I.K. w kwestii naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. także nie jest trafny, gdyż przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest weryfikacja prawidłowości postępowania karnego i zasadności zapadłego w nim wyroku niezawisłego sądu. Organ Policji dysponując zatem materiałami postępowania karnego nie jest zobowiązany do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia czy treść wyroku znajduje swoje oparcie w stanie faktycznym sprawy karnej, ponieważ byłoby to działanie wbrew prawu.

Stosownie zaś do następnego zarzutu strony dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazał, iż ten przepis prawa materialnego nie miał zastosowania w niniejszej sprawie i nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Podkreślił, że od osób ubiegających się o wydanie pozwolenia do posiadania broni należy oczekiwać nieposzlakowanej opinii, przejawiającej się poszanowaniem prawa. Takie postępowanie daje gwarancję, iż osoba posiadająca tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń, będzie przestrzegała także zasad bezpiecznego posiadania

i używania broni, a zatem, iż nie użyje jej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Tak więc od takich osób bez względu na rodzaj broni, oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać ją można za zgodą właściwego organu, wyrażoną w decyzji administracyjnej. Broń nie jest bowiem zwykłą rzeczą i jej posiadanie ma ścisły związek z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że wnioskodawca dopuścił się naruszeń porządku prawnego co ma bezpośredni związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc dóbr wskazanych w przywołanej normie ustawy o broni i amunicji.

W ocenie organu skoro I.K. został prawomocnie skazany wyrokami sądów karnych za przestępstwa nielegalnego posiadania broni, utrudniania postępowania karnego, a także spowodowania wypadku w ruchu drogowym, a więc czynów godzących

w porządek publiczny, w wymiar sprawiedliwości oraz w bezpieczeństwo w komunikacji, to zasadnie odmówiono mu pozwolenia na broń. Twierdzenia zatem strony o nienagannej postawie życiowej, a także o przestrzeganiu przez nią przepisów prawa, w świetle ustalonego stanu faktycznego, nie eliminują faktu popełnienia przez nią takich czynów, których rodzaj i okoliczności tworzą uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I.K. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

W jego ocenie przy rozpatrywaniu materiału dowodowego organ powinien wziąć pod uwagę jego całokształt, ustalić wszystkie przesłanki istotne dla sposobu rozstrzygnięcia, a nie dokonywać wybiórczej oceny dowodów. Organ uzasadniając motywy tej decyzji w żaden sposób nie wykazał, że istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tymczasem zamiast zgromadzić i rozpatrzeć materiał dowodowy, w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji, dokonał jedynie częściowej – ograniczonej do zakresu uznanej przez sąd winy – analizy wyroków skazujących, pomijając np. pozytywne opinie środowiskowe.

Skarżący podał, że diagnozowanie przez organ jego cech charakteru takich jak: nieodpowiedzialność, lekceważący stosunek do reguł określonego postępowania jest niewłaściwe. O tym, że do dokonania takiej oceny psychiki brak organowi nie tylko uprawnień, ale i fachowej wiedzy świadczy okoliczność, iż ocena ta różni się od oceny orzeczenia lekarskiego stwierdzającego, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji wydanej przez właściwego lekarza. Ponadto zwrócił uwagę na naruszenie przez organ instytucji zatarcia skazania w ten sposób, iż swoje rozważania oparł na dwóch, a nie na jednym orzeczeniu, które uległo już zatarciu. Podkreślił, iż prawomocne skazanie wywołuje skutki zarówno w zakresie prawa karnego (ustalenie recydywy, podjęcie postępowania warunkowo umorzonego, zarządzenie wykonania kary warunkowo zawieszonej, odwołanie warunkowego zwolnienia), jak

i w sytuacji społeczno-zawodowej skazanego. Skutki te jednak nie mogą ciągnąć się za nim w nieskończoność. Zatarcie skazania jest instytucją, która ma na celu usunięcie jego konsekwencji prawnych i społecznych, ułatwiając w ten sposób normalne życie skazanego, który przez wymagany prawem okres przestrzegał porządku prawnego.

Podkreślił, że organ samodzielnie – bez oparcia w przepisie żadnej z ustaw – przyjął pogląd, że wobec osoby starającej się o pozwolenie na broń stosuje się miernik najwyższej staranności w kwestii respektowania przez nią porządku prawnego. Tak więc każdy przejaw, nawet stwierdzony zatartym już skazaniem, eliminuje szansę uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej.

Skarżący zaznaczył, że użycie przez ustawodawcę pojęcia "uzasadniona obawa" świadczy o tym, że w każdym przypadku należy badać, czy zachodzi obawa co do możliwości niewłaściwego użycia broni. Nie wprowadził on bowiem generalnego zakazu posiadania broni przez wszystkie osoby skazane za popełnienie przestępstw, lecz przez osoby posiadające szczególne cechy, wskazujące na możliwość zachowań określonych

w tym przepisie. Przyjęcie zaś przez organ, że osoba popełniająca przestępstwo nie szanuje obowiązującego porządku prawnego i może niewłaściwie użyć broni jest konkluzją jakiej ustawa o broni i amunicji nie przewidziała.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2010 r., nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie

z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w L. nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną.

Podkreślenia wymaga, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń

w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Z tego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość odmowy wydania pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07, LEX nr 513991).

Materialnoprawną przesłanką zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika, iż aby możliwa była odmowa wydania pozwolenia na broń, w stosunku do wnioskującego, musi istnieć uzasadniona obawa jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca sam wskazał w nim na wagę przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przy ustalaniu istnienia przedmiotowej obawy. Dostrzegł to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (ONSAiWSA 2010/1/5), stwierdzając, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Uzasadniona obawa natomiast nie wynika automatycznie z samego faktu toczenia się wobec wnioskującego o wydanie pozwolenia na broń lub posiadającego takie pozwolenie, postępowania karnego

o popełnienie takich przestępstw. W takim przypadku każdorazowo wymagane jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy postępowaniem karnym,

a wystąpieniem uzasadnionej obawy. Podobnie rzecz się ma w sytuacji, kiedy uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego związana jest z dotychczasowym trybem życia zainteresowanego, jego zachowaniem i cechami charakteru.

Należy przy tym zwrócić uwagę, iż powołany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować odmową wydania pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa

i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie z kolei, jako element ocenny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez wnioskodawcę czynem, za który został on skazany oraz cechami charakteru i jego dotychczasowym postępowaniem, jeśli mogłoby ono stwarzać obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OSK 67/07, LEX nr 453431).

Pojęcie zaś "uzasadnionej obawy", o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji, należy rozumieć jako prognozę zachowań posiadacza broni. Może ona wynikać, jak już wspomniano, z dotychczasowego postępowania osoby jak: nieodpowiedzialność czy lekceważący stosunek do reguł określonego postępowania.

W niniejszej sprawie przesłaną odmowy I.K. pozwolenia na broń był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] za czyn określony w art. 263 § 2 k.k., tj. nielegalne posiadanie wytworzonej samodziałowo broni palnej oraz za czyn z art. 239 § 1 k.k., tj. utrudnianie postępowania karnego poprzez pomaganie sprawcy przestępstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej. Zdaniem składu orzekającego popełnienie wskazanych powyżej czynów przez skarżącego, w tym zwłaszcza przestępstwa nielegalnego posiadania broni palnej, co stanowi także naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, rodzi uzasadnioną obawę, że skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie tego rodzaju czynu może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Strona świadomie naruszając porządek prawny w szczególności regulujący warunki posiadania broni i amunicji, a zatem istotny dla ochrony bezpieczeństwa powszechnego nie daje bowiem rękojmi zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Oceny powyższej nie może zmienić nawet dotychczasowa postawa skarżącego oraz pozytywne opinie środowiska łowieckiego.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostaje, iż powyższe skazanie uległo już zatarciu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych nie stanowi to bowiem przesłanki uniemożliwiającej organom administracji i sądom, odniesienie się do tego zatartego skazania przy ocenie istnienia po stronie danej osoby rękojmi prawidłowego (zgodnego z prawem) korzystania z broni.

Powyższe stanowisko koresponduje z orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz poglądami piśmiennictwa. W uchwale z dnia 27 listopada 1984 r., sygn. akt III AZP 6/84 (OSNC 8/1985, poz. 105) Sąd Najwyższy stwierdził bowiem, że: "okoliczność, że skazanie za określone przestępstwo uległo zatarciu (...), nie wyłącza możliwości oceny zachowania się osoby, w stosunku do której zatarcie nastąpiło, celem ustalenia, czy spełnia ona warunki z ustawy (...) o szczególnych uprawnieniach kombatantów do uzyskania świadczeń w niej przewidzianych". W uzasadnieniu zwrócono uwagę na fakt, że zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny sprawcy w sferze etyczno-moralnej. Trafność tego stanowiska in concreto może budzić wątpliwość. Jako, że negatywną przesłanką nadania uprawnień kombatanckich stanowił właśnie fakt skazania "...za przestępstwo o charakterze politycznym lub popełnienia z niskich pobudek" trudno podzielić pogląd, w myśl którego względy etyczne winny zyskać pierwszeństwo przed konsekwencjami opisanymi w ustawie. Można natomiast bronić przekonania, iż zatarcie skazania nie musi automatycznie usuwać zastrzeżeń co do wysokich walorów etycznych lub nieposzlakowanego charakteru sprawcy ([w.] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna, Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-116 k.k., Zakamycze, 2004, wyd. II).

Cytowani autorzy wskazują również, za Sądem Najwyższym, (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 grudnia 1976 r., sygn. akt IV KRN 69/75, OSP 1978, z. 2, poz. 31), że skazanie za przestępstwo bądź ukaranie za wykroczenie, które z mocy ustawy uważa się na niebyłe, nie może stanowić okoliczności wpływającej na zaostrzenie wymiaru kary. Także i w tym wypadku otwarta pozostaje kwestia prognozy kryminologicznej co do sprawcy i jej wpływ na wymiar kary jest bezsporny, problemy pojawiają się natomiast przy próbie zdefiniowania metod jej kształtowania. Także

i w tym wypadku zatarcie skazania nie stoi na przeszkodzie dokonaniu pełnej

i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych skazanego.

Trzeba ponadto przypomnieć, jak już wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem szczególnie ściśle reglamentowanym. To zaś sprawia, iż ocena kandydata na posiadacza broni musi odbywać się w sposób wyjątkowo restrykcyjny i dokładny. Organ administracji winien bowiem ustalić ponad wszelką wątpliwość, iż cechy charakteru konkretnej osoby sprawiają, iż można ją uznać za odpowiedzialną, zrównoważoną, przestrzegającą obowiązującego prawa. Dla rzetelnego dokonania takich ustaleń konieczne jest zaś zbadanie przeszłości danej osoby, w tym również ustalenie czynów popełnionych przez nią, a za które skazanie uległo już zatarciu. Stąd, w ocenie Sądu, odniesienie się przez organ, do dwóch skazań, które uległy zatarciu, a tak w istocie do jednego z nich dotyczącego nielegalnego posiadania broni i utrudniania postępowania, nie stanowi pozbawienia skarżącego jego konstytucyjnych praw. Skoro bowiem przyznanie pozwolenia na broń stanowi wyjątek od generalnej zasady, iż posiadają ją wyłącznie wyspecjalizowane służby mundurowe, to również przy badaniu przesłanek przemawiających za przyznaniem omawianego uprawnienia można stosować sposoby wyjątkowe dla oceny istnienia po stronie danej osoby rękojmi właściwego korzystania

z broni.

Podnieść trzeba także, że skarżący został skazany również prawomocnym wyrokiem (skazanie uległo zatarciu) Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2006 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 177 § 1 k.k., tj. spowodowanie wypadku w ruchu drogowym w wyniku nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W ocenie Sądu należy zgodzić się tutaj ze stanowiskiem organu, że spowodowanie przez I.K. wypadku komunikacyjnego, którego następstwem było doznanie przez kierującego drugim pojazdem obrażeń naruszających czynności narządów jego ciała na okres dłuższy niż 7 dni, stanowi uzasadnioną podstawę do wnioskowania, iż skarżący swoim zachowaniem, polegającym choć na nieumyślnym, ale świadczącym o braku wyobraźni strony co do ewentualnych następstw niezachowania reguł ostrożności w kierowaniu pojazdem mechanicznym, może także

w taki sam sposób łamać zasady bezpiecznego obchodzenia się z bronią,

a zatem użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

O braku posiadania przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu posiadanie broni palnej świadczy również częstotliwość popełniania przez niego czynów zabronionych. Obydwa skazania dzieli jedynie okres niespełna roku. Ta powtarzalność stanowi dowód, iż skarżący nie szanuje porządku prawnego ustanowionego przez państwo oraz, iż orzekane kary nie wpływają na niego w sposób wychowawczy. To zaś poddaje w wątpliwość, czy w przyszłości nie naruszy także porządku prawnego regulującego zasady posługiwania się bronią palną. Istnienie zaś takiej obawy stanowi wystarczającą przesłankę dla uznania, iż strona nie powinna posiadać szczególnego prawa do dysponowania reglamentowanym i niebezpiecznym dobrem jakim jest broń palna.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.