Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 851/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi E. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji o odmowie zezwolenia na wyłączenie z powszechnego użytku pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 851/11

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wystąpiła o zajęcie pasa drogowego pod obiekty handlowe zlokalizowane na przystankach komunikacji miejskiej w dzielnicy Ł-G w okresie od dnia 1 stycznia 2011 roku do dnia 31 maja 2011 roku, w sześciu lokalizacjach i powierzchniach podanych w załączniku do wniosku. Pozycja 6 załącznika obejmowała pas drogi powiatowej A.

Decyzją z dnia [...]Nr [...]Prezydent Miasta Ł., na podstawie m.in. art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 4, ust. 3, ust. 4, ust. 8, ust. 10, ust. 11, ust. 13 i ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 roku, Nr 19, poz. 115 ze zm.), odmówił Spółce A zezwolenia na wyłączenie z powszechnego użytku pasa drogowego dla umieszczenia całorocznego obiektu handlowego/usługowego – obiektu handlowego/ kiosku w pasie drogi powiatowej ulicy A w okresie od dnia 1 stycznia 2011 roku do dnia 31 maja 2011 roku. W uzasadnieniu podniesiono, iż obiekt handlowy znajdujący się w pasie drogowym Al. B jest trzykrotnie większy niż opiniowany uprzednio przez ZDiT jako niepowodujący zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego – jego powierzchnia wynosi 18,98m² a poprzedni obiekt miał 6m². Podkreślono, iż zmiana powierzchni powoduje, że lokalizacja obiektu jest niezgodna z wystawioną uprzednio opinią inżynieryjną i zagraża bezpieczeństwu użytkowników dróg, jak również stwarza poważne utrudnienia w ruchu pieszym.

Organ powołał się dodatkowo na § 2 pkt 6 umowy o świadczenie usług w zakresie zagospodarowania i utrzymania miejsc przystankowych z dnia 17 czerwca 2004 roku, zawartej pomiędzy Zarządem Dróg i Transportu a Miejskim Przedsiębiorstwem Komunikacyjnym Ł. Spółka z o.o., z którego wyraźnie wynika, że Zarząd Dróg i Transportu zastrzega sobie prawo do odmowy wydana zezwolenia na zajęcie pasa drogowego bez ponoszenia z tego tytułu konsekwencji prawnych i materialnych.

Powyższa decyzja doręczona została A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. 29 marca 2011 roku.

W dniu [...] do Prezydenta Miasta Ł. wpłynęło odwołanie od decyzji z dnia [...] Nr [...] wniesione przez E.R. – właścicielkę obiektu handlowego znajdującego się na dzierżawionej od Spółki A powierzchni pasa drogowego Al. B w Ł. Decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, polegający na wadliwym przyjęciu przez organ pierwszej instancji, że Prezydent Miasta Ł. nie posiadał uprzednio żadnych informacji o gabarytach przedmiotowego obiektu handlowego, pomimo iż Zarząd Dróg i Transportu dokonał pozytywnych uzgodnień na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a załączona wówczas do wniosku dokumentacja techniczna wskazywała jednoznacznie na powierzchnię i kubaturę planowanej inwestycji oraz miejsce jej posadowienia. Wskazano również na naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 16 ust. 1 kpa, poprzez nieuwzględnienie decyzji ostatecznej wydanej w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, której podstawę stanowiło stosowne postanowienie Zarządu Dróg i Transportu wydane w przedmiocie uzgodnienia przedmiotowej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy stanowiła następnie podstawę do wydania stosownego pozwolenia na budowę.

Wskazując na powyższe, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie wniosku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Zaznaczono jednocześnie, iż E.R., jako właściciel przedmiotowego obiektu handlowego ma interes prawny w tym, aby uczestniczyć w niniejszym postępowaniu w charakterze strony.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając w oparciu o art. 134, w zw. z art. 127 § 1 i 2, art. 28 kpa., stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez E.R. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości co oznacza, że może być ono wszczęte tylko w wyniku podjęcia czynności procesowej przez uprawniony podmiot. Wskazano, iż według art. 127 § 1 kpa., który stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, legitymację do wniesienia odwołania ma strona, a więc podmiot który spełnia przesłanki wynikające z art. 28, 29 i 30 kpa. Z powołanych przepisów wynika, że "stroną w rozumieniu art. 28 będzie osoba fizyczna lub prawna lub też inna jednostka organizacyjna, która na podstawie prawa obwiązującego może, czy powinna uzyskać konkretne korzyści albo też może być (powinna być) obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji". (B. Adamiak, J.Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H.Beck. Warszawa, 2004, s.233).

Kolegium podniosło, iż każdorazowe zajęcie pasa drogowego wymaga od zainteresowanego podmiotu uprzedniego wystąpienia z wnioskiem do zarządcy drogi i może nastąpić tylko za jego zezwoleniem wydawanym w formie decyzji administracyjnej zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Zgodnie natomiast z przepisem § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) zajmujący pas drogowy przed planowanym zajęciem pasa składa wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Wniosek powinien zawierać: 1) imię i nazwisko oraz adres lub nazwę i siedzibę podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego, 2) cel zajęcia pasa drogowego, 3) lokalizację i powierzchnię zajętego pasa drogowego, a w przypadku reklam powierzchnię reklamy, 4) planowany okres zajęcia pasa drogowego. Do wniosku należy dołączyć - szczegółowy plan sytuacyjny, zatwierdzony projekt organizacji ruchu, jeżeli zajęcie pasa drogowego wpływa na ruch drogowy lub ogranicza widoczność na drodze albo powoduje wprowadzenie zmian w istniejącej organizacji ruchu pojazdów lub pieszych. W ocenie organu, w świetle powołanych przepisów stroną w tym postępowaniu o zajecie pasa drogowego jest podmiot ubiegający się o uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż z załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika, że pismem datowanym 10.12.2010 r. A sp. z o.o. (data wpływu 13.12.2010 r.) wystąpiła do zarządcy drogi z konkretnym wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego celem umieszczenia kiosków handlowych, w lokalizacjach i powierzchniach wskazanych w załączniku, w tym kiosku o pow. 18,98 m² przy Al. B, w okresie od 01.01.2011 r. do 31.05.2011 r. Organ wskazał, iż pojęcie strony, o jakim mowa w art. 28 kpa. może być wywiedzione tylko z prawa materialnego, to jest konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu. Interes prawny wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego, a rozstrzygniecie wniosku zawiera decyzja zarządcy drogi Nr [...] z dnia [...]. o odmowie zezwolenia A sp. z o.o. na zajęcie pasa drogowego w okresie 01.01.2011 r. - 31.05.2011 r.

Kolegium stwierdziło, że E.R. nie jest stroną w postępowaniu wszczętym na podstawie wniosku A sp. z o.o. i nie może korzystać z uprawnienia złożenia odwołania od decyzji Nr [...] z dnia [...], wydanej dla A sp. z o.o.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosła E.R. i zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 kpa.

Skarżąca podkreśliła, iż prowadzi działalność handlową w pawilonie znajdującym się przy Al. B. Obiekt znajdował się na powierzchni dzierżawionej przez A sp. z o. o. W miejsce dotychczas istniejącego kiosku zamierzała wznieść nowy obiekt, którego budowa wymagała wyłączenia pasa drogowego.

E.R. wskazała, iż pojęcie strony postępowania administracyjnego zdefiniowano w art. 28 kpa, który stanowi, że stroną jest podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podkreśliła, iż na gruncie literatury przedmiotu ukształtował się pogląd dotyczący sposobu wykładni art. 28 kpa. Koncepcja ta przewiduje istnienie dwóch niezależnych norm prawnych statuowanych przez wskazany przepis. Pierwsza, przyznaje walor strony postępowania temu, czyjego interesu prawnego bądź obowiązku dotyczy postępowanie. Zgodnie z drugą normą, którą należy mieć na względzie w przedmiotowej sprawie, stroną jest podmiot występujący do danego organu administracji z żądaniem dokonania czynności i uzasadnia żądanie ochroną własnego interesu prawnego. Tak też uczyniła skarżąca, występując do SKO w Ł. o zweryfikowanie rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł. w kwestii użytkowania pasa ruchu drogowego, na którym prowadziła działalność gospodarczą. Podniosła, iż bez wątpienia zaistnienie interesu prawnego w danym przypadku nie jest implikowane wyłącznie przepisami należącymi do gałęzi prawa administracyjnego. Interes prawny może być wywodzony również z norm prawa cywilnego. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Ł. w drodze decyzji administracyjnej nie wyraził zgody, aby A sp. z o. o. wyłączyło z powszechnego użytku pas ruchu drogowego. A Sp. z o. o. zabiegało o wskazane wyłączenie pasa ruchu z uwagi na istniejący pomiędzy tym podmiotem a skarżącą stosunek obligacyjny wynikający z zawartej umowy dzierżawy gruntu, na którym posadowiony jest przedmiotowy kiosk handlowy. W ocenie skarżącej, okoliczność bycia dzierżawcą pasa drogowego trzeba potraktować jako przesłankę występowania interesu prawnego, który z kolei upoważnia do udziału w postępowaniu odwoławczym od decyzji niezezwalającej na wyłączenie tego pasa z powszechnego użytku. Dzierżawca jest bowiem posiadaczem zależnym nieruchomości, a stan posiadania, stosownie do treści art. 342 kc, podlega prawnej ochronie (roszczenie o ochronę naruszonego lub utraconego posiadania). Natomiast zgodnie z art. 694 w zw. z art. 690 kc, do ochrony dzierżawcy, w zakresie korzystania z przedmiotu dzierżawy, stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności. E.R. podkreśliła, iż w ramach wykonywania uprawnień przysługujących we wskazanym powyżej zakresie, wniosła odwołanie od decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta Ł.. Odmówienie jej przymiotu strony postępowania należy uznać za rażące naruszenie procedury administracyjnej, którego konsekwencją jest niemożność skorzystania z ustawowo zagwarantowanej ochrony praw dzierżawcy. Z tych wszystkich względów wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ podkreślił, iż kwestie związane z umową cywilną łączącą skarżącą z A Sp. z o.o. nie podlegają rozpoznaniu w ramach postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia), a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania wniesionego przez E.R. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...], stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo przyjęło, że E.R., jako dzierżawca terenu zarządzanego przez Spółkę A, nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu administracyjnym dotyczącym kwestii wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego, wszczętym z wniosku Spółki A. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że skarżąca nie wykazała w przedmiotowym postępowaniu własnego interesu prawnego.

Zgodnie z przepisem art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie. Pojęcie interesu prawnego, użyte w przepisie art. 28 kpa, rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, interes prawny, w rozumieniu omawianego przepisu, to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, Sąd ten przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby.

Zdaniem Sądu od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (tak również: wyr. NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83).

Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (podobnie w wyroku NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura).

Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc – zdaniem Sądu, ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.

Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że postępowanie administracyjne przed organem pierwszej instancji wszczęte zostało na wniosek Spółki A o zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej B w Ł., którym Spółka zarządza na podstawie umowy o świadczenie usług w zakresie zagospodarowania i utrzymania miejsc przystankowych zawartej z Zarządem Dróg i Transportu. Każdorazowe zajęcie pasa drogowego wymaga od zainteresowanego podmiotu uprzedniego wystąpienia z wnioskiem do zarządcy drogi i może nastąpić tylko za jego zezwoleniem wydawanym w formie decyzji administracyjnej - art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). W myśl art. 40 ust. 2 tej ustawy, zajęcie pasa drogowego dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) zajmujący pas drogowy przed planowanym zajęciem pasa składa wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

W świetle powołanych przepisów, to wnioskodawca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi jest jedynym podmiotem, który posiada interes prawny we wszczętym na jego wniosek postępowaniu w sprawie zezwolenia na zjecie pasa drogowego, tj. podmiotem którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie. Interes prawny występującego z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego w postępowaniu w sprawie udzielenia stosownego zezwolenia, dotyczy jego sfery prawnej w sposób bezpośredni, a ponadto jest on zindywidualizowany, konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić.

Należy zauważyć, iż skarżąca nie jest ani właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym spornego terenu. Nie wystąpiła również we własnym imieniu do właściwego organu z wnioskiem o zajęcie, wykorzystywanego fragmentu pasa drogowego. Jest tylko dzierżawcą tych gruntów na podstawie umowy dzierżawy zawartej ze Spółką A, która zainicjowała niniejsze postępowanie poprzez wystąpienie z własnym wnioskiem o zajęcie pasa drogowego. Skarżąca ma więc prawa na rzeczy cudzej, co oznacza, że ma jedynie interes faktyczny, a nie prawny w postępowaniu dotyczącym zajęcia dzierżawionego pasa drogowego, zainicjowanym przez dysponenta tego terenu.

Wskazane przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] okoliczności, dotyczące utrudnień związanych z procesem inwestycyjnym polegającym na rozbudowie punktu handlowego ustawionego w dzierżawionym od A pasie drogowym, nie mogą mieć wpływu na ocenę istnienia interesu prawnego, albowiem tego rodzaju argumenty dotyczą wyłącznie interesu faktycznego.

Zdaniem Sądu, E.R. odwołując się od w/w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] nie wykazała w tym postępowaniu, że służy jej wspomniany interes prawny, albowiem nie wskazała normy prawa, z której dla skarżącej wynikałyby bezpośrednio określone prawa lub obowiązki z postępowania o zajęcie pasa drogowego wszczętego na wniosek innego podmiotu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez E.R. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zobowiązane było zatem uznać, iż skarżąca nie ma przymiotu strony postępowania i na tej podstawie orzec w formie postanowienia o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 kpa.

Sąd pragnie jedynie zauważyć, iż można spotkać w doktrynie i orzecznictwie administracyjnym poglądy o obowiązku zastosowania w takiej sytuacji przepisu art. 138 § 1 pkt 3 kpa, co w konsekwencji prowadziłoby do konieczności wydania przez organ drugiej instancji decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. W obu jednak przypadkach, tj. w sytuacji umorzenia postępowania odwoławczego w wyniku stwierdzenia braku interesu prawnego po stronie podmiotu wnoszącego odwołanie, jak i stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych nie dochodzi do merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji, a więc są to rozstrzygnięcia formalne, których skutek prawny jest prawie identyczny, aczkolwiek następuje w różnych formach.

W niniejszej sprawie, skład orzekający mając na uwadze, że skarżąca dążyła do realizacji uprawnień procesowych w postępowaniu administracyjnym wszczętym w interesie i na wniosek innego podmiotu, a zatem w sposób oczywisty nie posiadała przymiotu strony postępowania w świetle art. 28 kpa., uznał, iż dopuszczalne było zakończenie postępowania postanowieniem wydanym w oparciu o art. 134 kpa. Jednakże nawet przy odmiennym przyjęciu, iż skarżąca powoływała się na istnienie interesu prawnego, a zatem organ winien był zbadać tę kwestię i w sytuacji wykluczenia istnienia indywidualnego interesu prawnego po stronie wnoszącej odwołanie - wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, przyjąć należy, że forma rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miała istotnego wpływu na jej wynik. Zatem ewentualne uchybienie, polegające na wydaniu postanowienia o niedopuszczalności odwołania, zamiast decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, nie mogło skutkować uwzględnieniem skargi, skoro tego rodzaju nieistotne naruszenie prawa nie mieści się w dyspozycji art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

a.k.