Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1387/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 365 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1575
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - t.j.
article: art. 105 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 76 par. 1, art. 28
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska–Jaroszewicz WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. i Ł. P. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Geodeta Kraju (dalej jako "organ") decyzją z [...] maja 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. P. i L. P. (dalej jako "skarżący"), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako "organ I instancji") z [...] marca 2020 r., nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (dalej jako "starosta") z [...] września 2008 r., nr [...], orzekającej o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] zmiany w odniesieniu do działki nr [...] (dalej jako "decyzja z 2008 r.") - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w ramach sprawy dotyczącej wniosku J. P., L. P. i W. D. o stwierdzenie nieważności decyzji z 2008 r., zapadły prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 808/14, oraz 16 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2181/18, uchylające wcześniejsze rozstrzygnięcia organów wydane w tej sprawie.

Organ wyjaśnił także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 4 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 808/14, na co następnie zwrócił także uwagę Sąd w wyroku z 16 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2181/18 – w kontekście wymogu dokonania przez organy stosownej oceny, czy wnioskodawcy posiadają interes prawny do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 2008 r. – podkreślił, że o ile trafny jest pogląd organów, iż interes prawny w tej sprawie mają osoby lub podmioty posiadające tytuł prawny do działek bezpośrednio przylegających do działki ewidencyjnej nr [...], której przebieg granic został zmieniony kwestionowaną decyzją starosty, to w przypadku potwierdzenia się zarzutu wnioskodawców, że zmiany dokonane w ewidencji gruntów i budynków decyzją z 2008 r. były tak daleko idące, że prowadziły nie tylko do rewizji granic działki przyległej (nr [...]), lecz także granic działek położonych dalej, należących do J. P., L. P. i W. D., to wówczas i tym osobom będzie przysługiwał interes prawny do udziału w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wobec tego, zdaniem Sądu, dla dokonania prawidłowych ustaleń we wskazanym zakresie, ważne jest (...) to, czy - dokonując stosownego opisu granicy południowej działki ew. nr [...] - nie wprowadzono do ewidencji współrzędnych, które są dalej wysunięte na południe niż te opisujące uprzednio granice działek wnioskodawców. Skoro ewidencja stanowi spójny i jednolity zbiór danych, taka sytuacja - wobec orzeczenia o zmianie danych punktów granicznych działki ew. nr [...], ostateczną decyzją z 2008 r. - oznaczałaby bowiem obowiązek uwzględnienia jej skutków (w tym umiejscowienia pewnych punktów granicznych w przestrzeni), przy dalszych (innych) pracach geodezyjnych. Zmiany miałyby więc wpływ na sytuację prawną właścicieli nieruchomości położonych po stronie południowej od działki, której granice modyfikowano. Jak wskazano nie musi to dotyczyć wyłącznie właściciela nieruchomości fizycznie przyległej. Zależy to od konfiguracji gruntów ujętych w ewidencji przed dokonaniem zmian oraz ich zakresu (skali przesunięcia punktów). Zatem w celu zweryfikowania, czy wnioskodawcy posiadają przymiot strony upoważniający ich do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 2008 r., należało zgodnie z zaleceniami Sądu ustalić: - jakie dane ewidencji (na jakiej podstawie wprowadzone) stanowiły podstawę opisu granic działek wnioskodawców, od ich strony północnej, na dzień wydania decyzji z 2008 r., - czy dane dotyczące południowej lokalizacji punktów granicznych działki ew. nr [...], wprowadzone na podstawie operatu nr [...] (wobec treści decyzji z 2008 r.), nie są wysunięte na południe (z uwzględnieniem osnowy geodezyjnej) za punkty opisujące dotąd północne granice działek wnioskodawców.

Organ podniósł, że wykonując wytyczne Sądu, organ I instancji uzyskał operat geodezyjno-prawny z [...] czerwca 2012 r., sporządzony przez uprawionego geodetę T. S., przejęty przez starostę do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 2015 r., pod numerem [...], sporządzony w związku z rozgraniczeniem nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] (droga) a nieruchomościami sąsiednimi (m.in. działkami wnioskodawców oraz działką nr [...]), a także odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., sygn. akt [...] [...] wraz z uzasadnieniem, orzekającego o ustaleniu przebiegu północnych granicy działki J. P. (nr [...]) oraz W. D. (nr [...]), położonych po przeciwnej stronie drogi niż działka nr [...], odpowiadających dawnym parcelom gruntowym nr [...] i nr [...], wydzielonym w 1931 r. zgodnie z planem podziału opracowanym przez mierniczego przysięgłego W. C. (k.[...] akt sprawy).

W oparciu o powyższych materiał dowodowy organ uznał, że przebieg drogi oznaczonej później jako działka ewidencyjna nr [...], został ustalony w związku z założeniem ewidencji gruntów, objęty pomiarem w 1964 r. i przedstawiony na szkicu polowym nr [...], znajdującym się w operacie technicznym nr [...]. Dane pomiarowe ze szkicu pokrywają się w zasadzie z danymi pomiarowymi z podziału mierniczego W. C. z 1931 r., nie zostały skartowane na mapie ewidencji gruntów w skali 1:2880. Jedyny miarodajny przebieg spornej południowej granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi wynika ze szkicu polowego nr [...] z 1964 r., który przedstawia rzeczywisty przebieg granicy działki nr [...] na newralgicznym odcinku w stosunku do istniejącej wówczas działki macierzystej [...]. W zakresie ustalenia granic działek należących do J. P. i W. D. organ stwierdził, że zasięg ich własności wyznaczony jest linią koloru niebieskiego na szkicu granicznym i mapie rozgraniczenia opracowanych przez geodetę uprawnionego T. S., które zalegają w operacie pomiarowym [...]. [...],[...], przyjętym do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] marca 2015 r., pod numerem [...]. Dodatkowo organ podniósł, że granica północna działki nr [...] z działkami nr [...] i [...], stanowiącymi własność Gminy [...], przebiega w sposób określony w szkicu granicznym sporządzonym przez geodetę T. S., tj. linią łamaną przez punkty graniczne oznaczone numerami: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Organ wyjaśnił, że jest to granica wynikająca z zaktualizowanej w 2008 r. mapy ewidencyjnej, zaakceptowanej przez zainteresowanych bezpośrednio właścicieli.

Organ wskazał, że w celu wykonania wytycznych Sądu, została dokonana także analiza sporządzonego w oparciu o materiały zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, według stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji z 2008 r., zestawienia współrzędnych punktów granicznych południowej granicy działki nr [...] (granica z drogą powiatową oznaczoną jako działka nr [...] - oznaczona na szkicu numerami punktów [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) ze współrzędnymi północnych granic działek nr [...],[...] i [...] (granica oznaczona na szkicu punktami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]). Z zestawienia tego oraz sporządzonego do niego załącznika graficznego przedstawiającego przebieg granic tych działek na podkładzie ortofotomapy (k. [...]-[...] akt sprawy) wynika, zdaniem organu, że współrzędne punktów granicznych opisujących południową granicę działki nr [...], nie są dalej wysunięte na południe niż współrzędne opisujące granice działek wnioskodawców.

Zdaniem organu, na dzień wydania decyzji z 2008 r. podstawę opisu północnych granic działek wnioskodawców, stanowiły dane pomiarowe pozyskane w trakcie założenia ewidencji gruntów, które były zbieżne z danymi pomiarowymi z 1931 r. Na skutek wydania przedmiotowej decyzji, dotyczącej wyłącznie ujawnienia nowego pola powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] oraz konturów użytków występujących na tej działce, dane dotyczące przebiegu granic działek wnioskodawców, wynikające z materiałów źródłowych znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, nie uległy żadnej zmianie. Wyniki przedmiotowej analizy znalazły także potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w ramach postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego działki zajętej przez drogę (nr [...]).

W tej sytuacji organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom podnoszonym przez J. P., L. P. i W. D., decyzja z 2008 r., wprowadzająca zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie m.in. działki ewidencyjnej nr [...], nie skutkowała ingerencją (także pośrednią) w stan zastany, gdy chodzi o odzwierciedlone w ewidencji uprzednio przebiegi granic działek ewidencyjnych należących do wnioskodawców (tj. działki nr [...],[...] i [...]). Dlatego też, zdaniem organu, nawet ewentualne wyeliminowanie decyzji z [...] września 2008 r., orzekającej w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków, w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...], w żaden sposób nie wpłynęłoby na sytuację prawną wnioskodawców, a co za tym idzie nie można uznać, aby J.P., L. P. i W. D. mieli interes prawny upoważniający ich do uczestnictwa w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji z 2008 r. Dodatkowo organ wyjaśnił, że nieruchomość L. P. (m.in. działki nr [...],[...],[...]), jest położona jeszcze dalej na południe zarówno od drogi (działka nr [...]), jak też od obszaru działki nr [...], niż wspomniane: działki nr [...] – będącą własnością J. P. i działki nr [...] – należącej do W. D..

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ doszedł do przekonania, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż J. P., L. P. i W. D. nie posiadają interesu prawnego upoważniającego ich do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 2008 r., a zatem postępowanie administracyjne w tej sprawie należało umorzyć, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jako bezprzedmiotowe.

J. P. i L. P. nie zgodzili się z tym stanowiskiem organu i wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję. Zakwestionowali ustalenia organów, wskazując, że ustalenie granic winno zostać dokonane na podstawie mapy ewidencyjnej gruntów. Skarżący nie zgodzili się również z orzeczeniem sądu cywilnego w przedmiocie rozgraniczenia. Skarżący podnieśli, że ustalone przez organy granice na mapach nie są prawdziwe i wprowadzają w błąd. Strona skarżąca zwróciła uwagę na mapę jednostkową, z której wynika, że zmiana nowych granic i powierzchni naruszyła granice działek skarżących, co zostało zaznaczone linią przerywaną na tym samym arkuszu mapy uzupełniającej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] października 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).

W piśmie z [...] listopada 2020 r. skarżący przedstawiali dodatkowe stanowisko w sprawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organu, organu I instancji oraz starosty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

Przedmiotem obecnej kontroli Sądu jest zaskarżona decyzja organu z [...] maja 2020 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z [...] marca 2020 r., które zostały wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 808/14 oraz z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2181/18.

Zgodnie natomiast z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że Sąd orzekający jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniach ww. wyroków WSA. Przez wykładnię prawa rozumie się z kolei powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Kierując się powyższymi regułami Sąd orzekający stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja organu, jak i poprzedzająca ją decyzji organu I instancji nie naruszają przepisów obowiązującego prawa, w szczególności organy sprostały wytycznym sformułowanym we wcześniejszych orzeczeniach Sądu.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., stanowiącym podstawę prawną decyzji organów, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania - jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych - oznacza zaś brak podmiotu lub przedmiotu postępowania. Podmiotem postępowania jest osoba (fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadającą osobowości prawnej) w stosunku do którego można byłoby wydać decyzję administracyjną. Przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego, tj. takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1242/17 – wyrok opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Brak któregokolwiek z elementów stosunku administracyjnego winien skutkować uznaniem o bezprzedmiotowości postępowania. W takiej sytuacji nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego w sytuację prawną zindywidualizowanego podmiotu, sprawa administracyjna nie istnieje, a postępowanie administracyjne w niej uruchomione, jako bezprzedmiotowe podlegać musi umorzeniu. Wówczas bowiem jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - pozytywne czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne.

Zdaniem Sądu orzekającego, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ nie wystąpiły w niej wszystkie elementy administracyjnoprawnego stosunku prawnego, determinujące byt sprawy administracyjnej.

Jak słusznie uznał organ, w rozpatrywanej sprawie brak jest podmiotu, któremu przysługiwałaby legitymacja czynna do zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 2008 r. Organ prawidłowo bowiem przyjął, że nie jest nim żaden ze skarżący – J. P. oraz L. P.. Nie jest nim również W.D.. Niewątpliwie działka nr [...] nie stanowiła i nie stanowi własności ww. osób. Wskazane osoby nie posiadają także tytułu prawnego do działek bezpośrednio przylegających do dawnej działki ewidencyjnej nr [...]. A zatem osoby te nie posiadają interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., aby żądać wszczęcia lub brać udział w postępowaniu nadzorczym dotyczącym decyzji z 2008 r.

Ponadto, jak wykazało postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ w niniejszej sprawie, ww. osoby nie posiadają również gruntów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] (obecnie po podziale – działki nr [...] oraz [...]), a także nie byli stronami postępowania zwykłego zakończonego kontrolowaną decyzją z 2008 r.

W ocenie Sądu, organ w sposób przekonujący wykazał, że wprowadzone decyzją z 2008 r. w operacie ewidencji gruntów i budynków zmiany dokonane w odniesieniu do działki nr [...], nie wpłynęły na przebieg północnej części granicy działek wnioskodawców, które co istotne w tej sprawie, od północy nie graniczą bezpośrednio z dawną działką nr [...] (obecnie po podziale – działki nr [...] oraz [...]). Pomiędzy działkami wnioskodawców, a dawną działką nr [...] przebiega bowiem działka drogowa nr [...], która rozdziela te nieruchomości. Natomiast przebieg granic tej drogi, zarówno od strony północnej jaki i południowej, został w sposób niewątpliwy ustalony przez sąd powszechny w postępowaniu rozgraniczeniowym (sygn. akt [...] [...]). Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę organ, nieruchomość L. P. (m.in. działki nr [...],[...],[...]), jest położona jeszcze dalej na południe zarówno od drogi (działka nr [...]), jak też od obszaru dawnej działki nr [...], niż wspomniane: działki nr [...] – będącą własnością J. P. i działki nr [...] – należącej do W. D..

Powyższe ustalenia organu, zdaniem Sądu, potwierdza zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja, tj. operat geodezyjno-prawny z [...] czerwca 2012 r., sporządzony przez uprawionego geodetę T. S., przyjęty do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] marca 2015 r., pod numerem [...], jak też odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...].[...] Wydział [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., sygn. akt [...] [...] wraz z uzasadnieniem (k. [...] - [...] akt sprawy).

Jak wynika z sentencji ww. postanowienia Sądu Rejonowego w [...], orzeczono w nim o ustaleniu granicy pomiędzy nieruchomością położoną w [...], gmina [...], oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] stanowiącą własność Powiatu [...], objętą KW nr [...] w ten sposób, że przebiega ona od północy m.in. z działkami nr [...],[...] stanowiącymi własność Gminy [...] objętymi KW nr [...] oraz od południa m.in. z działkami nr [...] stanowiącą własność W. D., objętą KW nr [...] oraz działką nr [...] stanowiącą własność J. P., objętą KW nr [...], zgodnie z liniami wyznaczonymi na szkicu granicznym zalegającym w protokole granicznym nr [...], sporządzonym przez geodetę uprawnionego T. S., tj. linią łamaną przez punkty graniczne oznaczone numerami od strony północnej: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], oraz od strony południowej przez punkty graniczne: [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].

Ponadto, jak wynika z uzasadnienia ww. orzeczenia, Sąd Rejonowy w [...] uznał, że jedyny miarodajny przebieg południowej granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi wynika ze szkicu polowego nr [...] z 1964 r., i został wskazany na mapie rozgraniczenia w operacie geodety T. S. linią koloru niebieskiego. Tak więc powierzchnia działki nr [...] to przestrzeń wyznaczona wskazaną linią koloru niebieskiego i linią ogrodzenia na szczycie skarpy (szczycie brzegu wzniesienia). Z uzasadnienia ww. postanowienia Sądu Rejonowego w [...] wynika także, że roszczenia J. P. i W. D. wobec działki nr [...] oparte są jedynie na nieprawidłowej mapie ewidencyjnej, która w przypadku tych nieruchomości nie wskazuje w żadnym razie na zasięg (granicę) ich własności, ponieważ zasięg ten wyznaczony jest linią koloru niebieskiego na szkicu granicznym i mapie rozgraniczenia opracowanych przez geodetę uprawnionego T. S., które wraz z operatem pomiarowym zostały przyjęte do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej pod numerem [...]. Sąd powszechny przyjął także, że wyznaczona granica wynika z zaktualizowanej mapy ewidencyjnej, zaakceptowanej przez zainteresowanych bezpośrednio właścicieli.

Należy w tym miejscu wskazać również na brzmienie art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1460 ze zm.), dalej jako "k.p.c.", zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia, o której jest mowa w powyższym przepisie oznacza zatem związanie stron postępowania treścią wydanego w danej sprawie rozstrzygnięcia. Związanie takim orzeczeniem dotyczy również innych sądów, za wyjątkiem sądów karnych (§2), organów państwowych oraz organów administracji publicznej. Powyższe determinuje również zakres ustaleń organów w sprawach prawomocnie już osadzonych. W takiej sytuacji organy nie mogą dokonywać ponownej oceny osądzonej sprawy, jak też nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych. Jak wyjaśnił przy tym Sąd Najwyższy moc wiążąca wyroku dotyczy przede wszystkim związania treścią jego sentencji, a nie uzasadnienia (np. wyroki SN: z [...] stycznia 2000 r., sygn. akt [...], niepubl., z [...] maja 2002 r., sygn. akt [...], niepubl. Z [...] marca 2008 r., sygn. akt [...], [...] 2008, nr [...], poz. [...]), niemiej jednak dla ustalenia zakresu mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia, czyli granic prawomocności materialnej orzeczenia mogą mieć znaczenie zawarte w uzasadnieniu orzeczenia motywy rozstrzygnięcia (tak w wyroku SN z [...] lutego 2007 r., sygn. akt [...], [...] 2008, nr [...], poz. [...]).

Powyższe ma ten skutek, zdaniem Sądu, że organy orzekające w niniejszej sprawie były związane ustaleniami przebiegu granic działek objętych postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., sygn. akt [...] [...].

Dodać należy również do tego, że uprawiony geodeta T. S. dokonując oceny dokumentów stanowiących podstawę ustalenia granic działek nr [...] oraz [...] (dawna działka nr [...]) oraz działki nr [...], co wynika z treści operatu geodezyjno-prawnego z [...] czerwca 2012 r. (protokół graniczny nr [...] i [...] załączone do operatu), ustalił punkty graniczne ww. nieruchomości na podstawie zmodernizowanego decyzją z 2008 r. operatu ewidencji gruntów. Operat taki stanowi z kolej dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 §1 k.p.a., a więc dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Należy zgodzić się zatem z organem, który stwierdził, że na skutek wydania decyzji z 2008 r., dane dotyczące przebiegu północnych granic działek wnioskodawców, wynikające z materiałów źródłowych znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, nie uległy żadnej zmianie, ponieważ dotyczyły wyłącznie ujawnienia nowego pola powierzchni dawnej działki ewidencyjnej nr [...] oraz konturów poszczególnych użytków występujących na tej działce. Gdyby bowiem było inaczej niewątpliwie znalazłoby to swój wyraz w ustaleniach geodety T. S. sporządzającego operat geodezyjno-prawny z [...] czerwca 2012 r. na potrzeby rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości. Takich jednak ustaleń geodeta nie poczynił dlatego, zdaniem Sądu, stanowisko organu w tym zakresie jest prawidłowe.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu orzekającego, uzupełniony materiał dowodowy sprawy bezsprzecznie wykazał, wbrew twierdzeniom podnoszonym przez skarżących, że decyzja z 2008 r., nie skutkowała ingerencją (także pośrednią) w stan zastany dotyczący uprzedniego przebiegu granic działek ewidencyjnych należących do skarżących oraz W. D.. Dane dotyczące południowej lokalizacji punktów granicznych dawnej działki nr [...], wprowadzone na podstawie operatu nr [...] (wobec treści decyzji z 2008 r.), nie są zatem wysunięte na południe za punkty opisujące dotąd północne granice działek wnioskodawców.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie w tej sprawie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., natomiast organ także w sposób zgodny z prawem utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzję organu I instancji. W niniejszej sprawie niewątpliwie zaistniały bowiem podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego z przyczyn podmiotowych.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

W związku z objęciem Miasta [...] od dnia 17 października 2020 r. obszarem czerwonym, a także mając na względzie zarządzenie nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta [...] obszarem czerwonym oraz zarządzenie nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w Zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r., stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.