Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 173/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 50
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt II SA/Po 191/12 w sprawie ze skargi S.G. i E.G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 191/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E.G. i S.G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "K.p.a.", nakazał inwestorom – E. i S.G. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego – kontenera mieszkalnego znajdującego się na działce o nr [...], obręb [...] nad jeziorem Z.

W uzasadnieniu wskazano, iż w toku postępowania organ ustalił, że na przedmiotowej działce nr [...] zlokalizowana jest przyczepa ciężarowa o nr rejestracyjnym [...] stojąca na kołach, na której pobudowany jest kontener mieszkalny. Kontener posiada konstrukcję drewnianą i jest ustawiony na wysokości 1,05 (wysokość platformy przyczepy). Jego ściany są od zewnątrz wykonane z desek ułożonych poziomo, a od wewnątrz wykończone boazerią. Podłoga ma konstrukcję drewniano - stalową i jest wykończona panelami podłogowymi, natomiast dach posiada konstrukcję drewnianą i jest przykryty blachą dachówkową. Ściany i dach zostały wyizolowane wełną mineralną, a przestrzeń pomiędzy platformą przyczepy, a gruntem została obłożona ściankami z desek ułożonych poziomo, zamocowanych do kątowników wbitych w grunt. Wymiary kontenera to – długość 13,00 m, szerokość – 3,50 m, wysokość około 3,5 m do kaletnicy. Sam kontener składa się z dwóch pokoi, salonu z otwartą kuchnią oraz łazienki. Zgodnie z oświadczeniem S.G. przyczepa wraz z kontenerem została ustawiona w maju 2010 r. i na dzień kontroli nie posiadała przeglądu technicznego.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że powyższy obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, który został posadowiony na okres przekraczający 120 dni, a więc wymagał wcześniejszego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ inwestorzy nie posiadali stosownego pozwolenia, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. organ wstrzymał wykonanie robót budowlanych na przedmiotowej działce oraz zobowiązał inwestorów do przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację tego obiektu. Wobec nie przedłożenia wymaganych dokumentów w zakreślonym terminie organ orzekł o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Równocześnie organ wskazał, iż przyczepa ciężarowa, na której stoi kontener, stanowi jego integralną część (stanowi jego podstawę), stąd brak było podstaw do uznania, aby przedmiotowy budynek stanowił przyczepę w rozumieniu art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), do której nie stosuje się przepisów ustawy Prawo budowlane.

Na skutek wniesionego od powyższej decyzji odwołania inwestorów Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. w zakresie jej podstawy prawnej oraz wskazał nową podstawę prawną – art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że choć dowód rejestracyjny stanowi dokument urzędowy stwierdzający, iż dana przyczepa jest pojazdem w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, to w przedmiotowej sprawie uznać należało, że stanowi ona obiekt budowlany. Na powyższe wskazywał zarówno brak aktualnego przeglądu technicznego jak i fakt, że obiekt nie jest użytkowany jako przyczepa, lecz jako obiekt mieszkalny, na co wskazuje jej nietypowe wyposażenie takie jak komin oraz podział wnętrza – wyposażona kuchnia, łazienka i obecny wygląd – obiekt posiada otwory okienne i otwór drzwiowy do którego prowadzą schodki, a podwozie jest osłonięte. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiotowej sprawie uznać należało, iż rejestracja przyczepy została dokonana dla pozoru, gdyż – jak podkreślił organ odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych – o przeznaczeniu danego obiektu decydują okoliczności faktyczne. Stąd też uznano, iż organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że przed posadowieniem przedmiotowego obiektu niezbędne było wcześniejsze uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaś wobec stwierdzonej samowoli budowlanej konieczne było wszczęcie postępowania legalizacyjnego, a wobec nie przedłożenia stosownych dokumentów, wydanie decyzji o nakazie rozbiórki.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli inwestorzy – E.G. i S.G. i podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu domagali się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Dodatkowo skarżący podnieśli, iż ustalenia organu odwoławczego, dotyczące charakteru przedmiotowego obiektu, naruszają zasadę postępowania administracyjnego, zgodnie z którą dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo potwierdzone. Jak bowiem wskazano przedmiotowa przyczepa jest nie tylko zarejestrowana, ale posiada aktualny przegląd techniczny. Równocześnie do skargi załączono ksero dowodu rejestracyjnego, z którego wynika, że przedmiotowa przyczepa została po raz pierwszy zarejestrowana w kraju w dniu 23 marca 2010 r., a ostatnie badanie techniczne zostało wykonane w dniu 4 sierpnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż na działce nr [...] posadowiona jest zarejestrowana przyczepa ciężarowa, na której pobudowany jest kontener mieszkalny.

Sąd przypomniał, iż zdaniem organów rozstrzygających niniejszą sprawę pomimo faktu rejestracji przedmiotowej przyczepy uznać należało, że przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym, wymienionym w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, dla posadowienia którego niezbędne było wcześniejsze uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak bowiem wyjaśnił Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, o przeznaczeniu danego obiektu decydują okoliczności faktyczne związane ze sposobem i okresem użytkowania, a nie fakt rejestracji przyczepy. Skarżący konsekwentnie wskazują, iż fakt rejestracji przedmiotowej przyczepy powoduje, że nie mają do niej zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane.

W ocenie Sądu przedstawione wyżej stanowisko organów należało uznać za prawidłowe.

Zdaniem Sądu zasadniczy problem, mający wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, sprowadza się do ustalenia, czy postawienie w określonym miejscu zarejestrowanej przyczepy, a następnie jej obudowanie umożliwiające korzystanie z niej, jak z obiektu budowlanego regulują przepisy ustawy Prawo budowlane. Wskazując na przepis art. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Sąd zauważył, że nie ulega wątpliwości, iż stanowiąca przedmiot postępowania przyczepa nie mieści się w szczegółowych definicjach budynku, budowli i obiektu małej architektury zamieszczonych w art. 3 pkt 2 - 4 ustawy. Definicje te ustawodawca uzupełnił wprowadzając w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego.

Nadto Sąd podniósł, że w pełni akceptuje stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym o możliwości zakwalifikowania danego obiektu, jako tymczasowego obiektu budowlanego decyduje przede wszystkim cel, w jakim ów obiekt został umieszczony na danej działce oraz okres funkcjonowania na niej.

Dalej Sąd podzielił ustalenia organu, iż na działce nr [...] posadowiona jest przyczepa ciężarowa stojąca na kołach na której pobudowany jest kontener mieszkalny. Kontener posiada konstrukcję drewnianą i jest ustawiony na wysokości 1,05 (wysokość platformy przyczepy). Jego ściany są od zewnątrz wykonane z desek ułożonych poziomo, a od wewnątrz wykończone boazerią. Podłoga ma konstrukcję drewniano – stalową i jest wykończona panelami podłogowymi, natomiast dach posiada konstrukcję drewnianą i jest przykryty blachą dachówkową. Ściany i dach zostały wyizolowane wełną mineralną, a przestrzeń pomiędzy platformą przyczepy, a gruntem została obłożona ściankami z desek ułożonych poziomo, zamocowanych do kątowników wbitych w grunt. Wymiary kontenera to – długość 13,00 m, szerokość – 3,50 m, wysokość około 3,5 m do kaletnicy. Sam kontener składa się z dwóch pokoi, salonu z otwartą kuchnią oraz łazienki, a w świetle oświadczenia właściciela, został posadowiony w maju 2010 r.

W ocenie Sądu powyższe ustalenia faktyczne wskazują, jak prawidłowo uznał organ w treści zaskarżonej decyzji, iż przedmiotowa przyczepa nie jest użytkowana jako pojazd, lecz jako obiekt mieszkalny, co potwierdza jej nietypowe wyposażenie (obejmujące kominek) oraz podział wnętrz i obecny wygląd. Brak jest bowiem podstaw do uznania, aby posadowiona w maju 2010 r. przyczepa, która nie zmieniała od tego czasu miejsca posadowienia, a która składa się m.in. z pokoi, salonu z otwartą kuchnią oraz łazienki, wyposażona jest w kominek, była użytkowana w ruchu drogowym. Tym samym Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że przedmiotowa przyczepa – z uwagi na jej sposób i okres użytkowania (ponad 120 dni) oraz brak wymaganego pozwolenia na budowę – podlega dyspozycji przepisu art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem art. 48 ust. 2 powyższej ustawy, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak słusznie podkreślił organ drugiej instancji fakt rejestracji przyczepy nie mógł mieć w sprawie znaczenia.

Wobec stwierdzonej samowoli budowlanej organy umożliwiły skarżącym przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. Z możliwości powyższej, będącej uprawnieniem strony, skarżący nie skorzystali, wobec czego organy prawidłowo orzekły, na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o nakazie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiedli skarżący zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucono:

I. na zasadzie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1. art. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, skutkujące wydaniem zaskarżonej decyzji pomimo braku przesłanek do uznania, że działania skarżących naruszyły przepisy Prawa budowlanego,

2. art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, że zostały spełnione przesłanki określone w wyżej cytowanym przepisie i w związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie nakazał skarżącym rozbiórkę obiektu znajdującego się na ich działce,

3. art. 2 pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 73 tej ustawy w zw. z art. 76 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że obiekt znajdujący się na działce skarżących nie jest pojazdem w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym,

4. art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przyczepa jest tymczasowym obiektu budowlanym wymagającym zgłoszenia;

II. na zasadzie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 76 § 1 i 3 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przyczepa stanowi obiekt budowlany, mimo że dowód rejestracyjny będący dokumentem urzędowym stwierdza, iż przyczepa jest pojazdem w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym,

2. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające na niezasadnym oddaleniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wskutek podzielenia zapatrywań organu odwoławczego w zakresie w jakim stwierdzono, że przyczepa stanowi obiekt budowlany,

a które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując oddaleniem skargi.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji organów obydwu instancji wydanych w sprawie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów, podnosząc, że wbrew twierdzeniom Sądu, przyczepa ciężarowa nie może zostać uznana za tymczasowy obiekt budowlany, albowiem jest zarejestrowana i posiada aktualny przegląd, a dowód rejestracyjny jest dokumentem urzędowym stanowiącym, że przedmiotowa przyczepa jest pojazdem w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym. A twierdzenie Sądu, iż fakt rejestracji przyczepy nie ma w tej sprawie znaczenia, jest – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zadziwiający. Co więcej przeciwko domniemaniu prawdziwości przedmiotowego dokumentu nie został przeprowadzony żaden dowód.

W ocenie skarżących przyczepa jako pojazd nie może zostać zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany. W tej sytuacji niniejsza sprawa nie podlega przepisom ustawy Prawo budowlane.

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez E.G. jako niedopuszczalną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji orzekający w sprawie nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, prawidłowo uznając, że kontrolowana decyzja odpowiada prawu.

W niniejszej sprawie niesporne jest, że na działce nr [...] posadowiona jest przyczepa ciężarowa stojąca na kołach, na której pobudowany jest kontener mieszkalny. Kontener posiada konstrukcję drewnianą i jest ustawiony na wysokości 1,05 (wysokość platformy przyczepy). Jego ściany są od zewnątrz wykonane z desek ułożonych poziomo, a od wewnątrz wykończone boazerią. Podłoga ma konstrukcję drewniano – stalową i jest wykończona panelami podłogowymi, natomiast dach posiada konstrukcję drewnianą i jest przykryty blachą dachówkową. Ściany i dach zostały wyizolowane wełną mineralną, a przestrzeń pomiędzy platformą przyczepy, a gruntem została obłożona ściankami z desek ułożonych poziomo, zamocowanych do kątowników wbitych w grunt. Wymiary kontenera to – długość 13,00 m, szerokość – 3,50 m, wysokość około 3,5 m do kaletnicy. Sam kontener składa się z dwóch pokoi, salonu z otwartą kuchnią oraz łazienki, a w świetle oświadczenia właściciela, został posadowiony w maju 2010 r.

Powyższy obiekt, wbrew twierdzeniom skarżącego, prawidłowo został zatem zakwalifikowany przez Sąd jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, gdyż spełnia ustawowe kryteria obiektu budowlanego o jakim mowa w tym przepisie, niepołączonego trwale z gruntem, jak na przykład obiekty kontenerowe. Należy bowiem zważyć, co wynika z załączonych do akt sprawy akt administracyjnych, że wprawdzie przedmiotowa przyczepa jest zarejestrowana jako pojazd w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, jednakże na tej przyczepie celowo nadbudowano kontener mieszkalny z zamiarem wykorzystywania obiektu właśnie jako mieszkalnego, albowiem jak już wyżej wskazano przedmiotowy kontener posiada dwa pokoje, salon z kuchnią oraz łazienkę. Zatem fakt, że przyczepa na której zamontowano kontener posiada koła, nie ma znaczenia dla uznania, iż jest to tymczasowy obiekt budowlany podlegającego reżimowi Prawa budowlanego. Podkreślić bowiem należy, że to głównie cel w jakim na przyczepie nadbudowano kontener mieszkalny oraz okres funkcjonowania tego obiektu na działce – wg oświadczenia skarżącego obiekt ten został posadowiony na działce nr [...] w maju 2010 r. (patrz protokół kontroli z dnia 16 czerwca 2011 r.), przesądzają o jego charakterze jako tymczasowego obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę. W tej sytuacji trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że przedmiotowy obiekt z uwagi na sposób i okres jego użytkowania (ponad 120 dni) oraz brak wymaganego prawem pozwolenia na budowę podlega dyspozycji przepisu art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym zarzut naruszenia art. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 tej ustawy należy uznać za nieusprawiedliwiony.

W okolicznościach tej sprawy bowiem przedmiotowy obiekt jako pełniący przede wszystkim funkcję mieszkalną, o czym świadczy jego wygląd zewnętrzny, w tym także obudowane podwozie oraz podział pomieszczeń, a nadto zamontowanie takich elementów jak komin (patrz: zdjęcia zawarte w aktach administracyjnych oraz przywołany wyżej protokół kontroli), podlega przepisom ustawy Prawo budowlane. Zaś w związku z tym, że jest to tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, a okres jego funkcjonowania jest dłuższy niż 120 dni, to zarówno organy jak i Sąd pierwszej instancji słusznie uznały, że na budowę tego obiektu niezbędne było pozwolenie na budowę. Skoro kontener ten został wykonany w warunkach samowoli budowlanej - niesporne jest w sprawie, że skarżący na jego budowę pozwolenia nie posiada, a jego legalizację wyłączyło zachowanie inwestorów, którzy nie wykonali nałożonych na nich postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r. obowiązków, to trafnie Sąd przyjął, że w sprawie znalazły zastosowanie przepisy art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Dla oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie ma znaczenia fakt, iż przyczepa na której posadowiony został kontener mieszkalny jest zarejestrowana jako pojazd w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Okoliczności zarejestrowania przyczepy jako pojazdu ani Sąd, ani organy, nie kwestionują. Wskazano jednakże, że przyczepa ta stanowi podstawę na której posadowiony jest kontener mieszkalny, a obiekt ten jako całość wykorzystywany jest na cele mieszkalne. Ponadto z akt sprawy wynika, że na przedmiotowej działce został on posadowiony w maju 2010 r. i od tego czasu nie zmieniał swojej pozycji. Dodatkowo podkreślić należy, że kwestią o podstawowym znaczeniu w tej sprawie nie jest sama potencjalna możliwość przesuwania tego obiektu, czy nawet hipotetyczna możliwość uczestniczenia nim w ruchu drogowym, ale to w jaki sposób jest on faktycznie wykorzystywany. Jak wskazuje się bowiem w doktrynie określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po jej usytuowaniu w określonym miejscu ze względu na jej przeznaczenie i sposób użytkowania (porównaj: wyrok NSA z dn. 13.09.2012 r., sygn. akt II OSK 903/11; Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz. Warszawa 2011, str. 54).

W tej sytuacji zarzuty naruszenia art. 2 pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 76 K.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że sporny obiekt nie jest pojazdem w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przyczepa jest tymczasowym obiektem budowlanym wymagającym zgłoszenia, nie znajdują w tej sprawie uzasadnienia.

Wyżej przedstawione rozważania dowodzą bowiem, że Sąd pierwszej instancji trafnie wniesioną skargę oddalił, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Zaś brak naruszeń przepisów procedury administracyjnej, nie pozwalał tym samym, w opisanych wyżej okolicznościach, na zastosowanie konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Stąd też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 i 3 K.p.a., jako całkowicie nietrafny nie zasługiwał na uwzględnienie.

Dlatego, na podstawie art. 184 P.p.s.a., wniesioną skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.