Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 137/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S.-D. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

W złożonym wniosku o wydanie pisemnej interpretacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego skarżąca podała, że jest właścicielem infrastruktury portowej. W skład tej infrastruktury wchodzą działka nr [...] o powierzchni [...] m2, na której znajduje się hamownia silników, plac składowy wraz z ogrodzeniem, bocznica kolejowa, utwardzone nabrzeże, oświetlenie nabrzeża oraz działka [...] i [...], w skład której wchodzą drogi wewnętrzne komunikujące nabrzeże, bocznica kolejowa, utwardzone nabrzeże i plac, ogrodzenie, trafostacja zasilająca cały port w energię elektryczną, oraz oświetlenie. Nieruchomości te zostały nabyte jako urządzona infrastruktura portowa, poprzedni właściciel ze względu na charakter nieruchomości korzystał ze zwolnienia przedmiotowego w zakresie podatków lokalnych. Ponadto, strona podała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu i dzierżawy. W chwili obecnej infrastruktura jest dzierżawiona i wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem, tj. pod działalność portową. Wykorzystuje ją Żegluga B. pod własną działalność, a także może z niej korzystać każdy, komu niezbędny jest we własnej działalności dostęp do portu rzecznego i utwardzonego nabrzeża.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca stwierdził,

że posiadana infrastruktura portowa podlega całkowitemu zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 i ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych, ze względu na charakter gruntów, urządzeń oraz budowli.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. uznał, że przedstawione przez stronę we wniosku stanowisko jest nieprawidłowe. Organ powołując się na treść art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdził, że zwolnienie ustanowione w tym przepisie nie ma zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym, albowiem posiadana przez stronę infrastruktura oraz zajęte pod nią grunty nie stanowią infrastruktury portowej zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich. Tym samym, przywołane przez podatnika działki, oznaczone nr [...], [...] i [...], położone przy ul. [...] w B. wraz z budowlami infrastruktury portowej, ze względu na swoje położenie geograficzne nie korzystają ze zwolnienia przedmiotowego w podatku od nieruchomości.

W wyniku złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Prezydent Miasta B. odpowiedzią z dnia [...] r. podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej stwierdzając, że zwolnienie ustanowione w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ma zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym, gdyż nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do skorzystania ze tego zwolnienia.

W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzucając jej naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, wskutek przyjęcia, że nieruchomości stanowiące własność strony skarżącej, zlokalizowane przy ul. [...] w B. na działkach oznaczonych [...], [...] i [...], nie stanowią budowli infrastruktury portowej w rozumieniu ustawy, a w konsekwencji nie korzystają ze zwolnienia podatkowego; naruszenie art. 2, art. 7 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 r. poprzez zastosowanie błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskutek czego zawężono krąg podmiotów, którym przysługuje zwolnienie podatkowe; naruszenie art. 140 w zw. z art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez przekroczenie terminu do wydania interpretacji.

Zdaniem skarżącej, nieprawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, które prowadzi do wyłączenia z kręgu zwolnień przedmiotowych w podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej rzecznej oraz zajętych pod nie gruntów. Zwolnienie wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma,

w ocenie podatnika, charakter nieograniczony rzeczowo, tzn. jest niezależne od rodzaju infrastruktury portowej i dotyczy w realiach niniejszej sprawy każdego rodzaju budowli infrastruktury portowej i zajętych pod nie gruntów. Organ, zdaniem skarżącej, dokonał zatem nieprawidłowej interpretacji art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a powołanej ustawy, wskutek czego błędnie nie zastosował komentowanego przepisu w odniesieniu do gruntów

i budowli, które znajdują się przy ul. [...] w B. i stanowią własność podatnika. Dla poparcia swoich racji strona załączyła do skargi ekspertyzę prawna oraz interpretacje językowe.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

We wniosku o interpretację skarżąca wskazała, że jest właścicielem infrastruktury portowej znajdującej się na działkach nr [...], [...]i [...]. Infrastruktura ta jest dzierżawiona i wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem przez Żeglugę B. Może z niej korzystać także każdy komu niezbędny jest we własnej działalności dostęp do portu rzecznego i utwardzonego nadbrzeża. W związku z tym skarżąca zadała pytanie, czy posiadane przez nią infrastruktura portowa korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 lub 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.). Jej zdaniem infrastruktura ta podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Prezydent Miasta B. stanowisko skarżącej uznał za nieprawidłowe.

Wskazany przez stronę art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Zwolnienie to zostało wprowadzone do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od dnia 1 stycznia 2002 r. w art. 7 ust. 1 pkt 4a, dodanym przez art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1197). W wyniku ogłoszenia w 2002 r. tekstu jednolitego ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 110, poz. 967) przepis ten został do niej wprowadzony jako jej art. 7 ust. 1 pkt 2 od dnia 1 stycznia 2003 r.

Kluczowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma pojęcie "infrastruktury portowej". Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie określa tego pojęcia. Jego definicję zawiera ustawa dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (t.j. Dz. U.

z 2010 r. Nr 33, poz. 179 ze zm.). Przepis art. 2 pkt 4 tej ustawy stanowi, że ilekroć

w ustawie jest mowa o infrastrukturze portowej, rozumie się przez to znajdujące się

w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5. Ten ostatni przepis stanowi, że przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje w szczególności świadczenie usług związanych

z korzystaniem z infrastruktury portowej.

Podkreślenia wymaga, że definicję infrastruktury portowej wprowadzono do ustawy o portach i przystaniach morskich wskazaną ustawą z dnia 6 września 2001 r. o jej zmianie oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w tym między innymi także ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych. Zmiana ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegała – jak wcześniej zaznaczono - na ustanowieniu w art. 7 ust. 1 pkt 4a u.p.o.l., zwolnienia od podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej. W jednym zatem akcie normatywnym (ustawie z dnia 6 września 2001 r.) ustawodawca posłużył się pojęciem infrastruktury portowej obowiązującym zarówno na gruncie ustawy

o portach i przystaniach morskich, jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przy czym definicję infrastruktury portowej ustawodawca zamieścił w pierwszym

z wymienionych aktów. Uwzględniając tryb, w którym wprowadzono do ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie infrastruktury portowej, należy uznać, że definicja pojęcia infrastruktury portowej zawarta w art. 2 pkt 4 ustawy o portach

i przystaniach morskich odnosi się także do określenia tego pojęcia na gruncie ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych.

Wskazać też należy, że zwolnienie zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ma charakter przedmiotowo-podmiotowy, tzn. zwolnione są obiekty, urządzenia i instalacje na terenie portu morskiego, które są wykorzystywane do świadczenia określonego rodzaju usług wyłącznie przez podmiot zarządzający portem. Zatem nawet w przypadku portów morskich nie każdy podmiot może skorzystać z powyższego zwolnienia.

Pogląd, według którego przy interpretacji zwrotu "infrastruktura portowa" zawartego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy odwołać się do ustawy o portach

i przystaniach morskich znajduje potwierdzenia w orzecznictwie sądowym, np. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., II FSK 996/07; wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2011 r., II FSK 435/10; wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2011 r., II FSK 434/10; wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., II FSK 1082/07; wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., II FSK 557/08; wyrok WSA z dnia 8 października 2009 r., I SA/Gd 549/09. Podobny pogląd jest prezentowany w piśmiennictwie (por. R. Dowgier, Kiedy infrastruktura portowa podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Przegląd Podatkowy 2012, nr 2 , s. 37-42).

Z powyższych względów Sąd nie podziela przeciwnych poglądów zawartych

w załączonej do skargi ekspertyzie prawnej oraz w interpretacjach językowych. Ich autorzy odwołują się do potocznego znaczenia zwrotu "infrastruktura portowa". Pomijają jednak kontekst historyczny związany z trybem, w jakim wprowadzono do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych analizowany przepis. Uzasadnieniem dla odwołania się do języka potocznego nie może być także brak bezpośredniego odesłania w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do przepisów ustawy o portach i przystaniach morskich. Dokonując bowiem wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zasadne jest sięganie do regulacji zawartych w innych aktach prawnych nawet wtedy, gdy takiego odesłania wprost brakuje w tej ustawie. Jako przykład takiej regulacji można wskazać art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który zwalnia "budynki i budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego". Pomimo braku bezpośredniego odesłania do prawa lotniczego, nie budzi wątpliwości, że części lotnicze lotnisk użytku publicznego są ustalane na podstawie ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696 ze zm.). Tak samo termin "uczelnia" użyty w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. powinien być rozumiany identycznie, jak w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.).

Jeżeli zatem zwrot "infrastruktura porowa" został zdefiniowany w języku prawnym, to brak jest podstaw, aby odwoływać się do reguł języka potocznego. Należy stosować dyrektywy języka prawnego, a zatem nadać temu terminowi takie znaczenie, jaki przypisał mu ustawodawca, a nie znaczenie, które ma on w języku potocznym (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 93). W świetle powyższych wywodów pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać wyłącznie z portem morskim, a nie – jak to utrzymuje skarżąca – także z portem rzecznym. Tym samym nie ma podstaw, aby skarżąca skorzystała ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Należy zauważyć, że budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby portów rzecznych były zwolnione od podatku od nieruchomości do dnia 1 stycznia 2001 r., na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Na podstawie jednak ustawy z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 95, poz. 1041) zwolnienie to zostało zniesione. W następnych nowelizacjach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – wyżej przedstawionych – zwolnieniem podatkowym objęto jedynie budowle infrastruktury portów morskich.

Nie ma także podstaw do zwolnienia skarżącej od podatku w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l. Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, które znajdują się w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem lub przystanią morską, pozyskane na potrzeby rozwoju portu lub przystani morskiej, zajęte na działalność określoną w statucie tego podmiotu, położone w granicach portów

i przystani morskich - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu,

w którym podmiot ten wszedł w ich posiadanie - nie dłużej niż przez okres 5 lat,

z wyjątkiem gruntów zajętych przez podmiot inny niż podmiot zarządzający portem lub przystanią morską. Z treści art. 7 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l. wynika, że dotyczy on podmiotów zarządzających portami morskimi, a nie rzecznymi. Ponadto, skarżąca nie jest podmiotem zarządzającym portem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich.

Nie zasługuje na uwzględnienie pogląd strony, że powyższa interpretacja narusza art. 2, art. 7 i art. 217 Konstytucji, albowiem nie ma umocowania w przepisach prawa. Zdaniem Sądu, interpretacja ta nie narusza tych przepisów.

Sąd nie podziela także zarzutu skarżącej, że zaskarżona interpretacja została wydana z przekroczeniem terminu trzech miesięcy do wydania interpretacji przewidzianego w art. 14d Ordynacji podatkowej (dalej o.p.). W myśl tego przepisu interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4. Ten ostatni przepis stanowi, że do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Strona powołując się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. podnosi, że jej wniosek do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w T. (organu niewłaściwego w sprawie) wpłynął w dniu 18 kwietnia 2011 r. i jest to data złożenia wniosku przez stronę. Nieuprawnionym natomiast – według autorki skargi - jest stanowisko Prezydenta Miasta B. (organu właściwego w sprawie), że wniosek ten został złożony w dniu 11 lipca 2011 r., tj. z dniem wpływy tego wniosku do Sekretariatu Prezydenta Miasta B., wskutek przekazania go przez organ niewłaściwy. Skarżąca powołując się na pogląd A. Huchli twierdzi, że sprawę, którą przekazano organowi właściwemu, uważa się za wszczętą z dniem doręczenia organowi niewłaściwemu. Tym samym, zdaniem strony, termin do wydania interpretacji mijał z dniem 19 lipca 2011 r. i z tym też dniem samorządowy organ podatkowy wydał milcząco interpretację w całości uwzględniającą stanowisko podatnika.

Sąd tego stanowiska nie podziela. Pomimo bowiem tego, że wszczęcie postępowania nastąpiło z dniem doręczenia wniosku organowi niewłaściwemu, to stosownie do art. 139 § 4 o.p., okresu opóźnienia związanego z przekazaniem wniosku do organu właściwego nie wlicza się do terminu, w którym organ powinien załatwić sprawę (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, t. II, s. 233). Skoro zatem wniosek

o interpretację wpłynął do Prezydenta Miasta B. w dniu 11 lipca 2011 r., a postanowienie o pozostawieniu tego wniosku bez rozpatrzenia zostało wydane w dniu [...] r., to termin trzech miesięcy wynikający z art. 14d o.p. nie został przekroczony. Po uchylenia tego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w B. termin do wydania interpretacji zaczął biec od dnia 16 września 2011 r., co wyjaśniło skarżącej SKO w piśmie z dnia 15 listopada 2011 r. Zaskarżona interpretacja została wydana natomiast w dniu [...] r., a więc z zachowaniem terminu trzech miesięcy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

L. Kleczkowski I. Najda-Ossowska D.Dudra