Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1013/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie : Sędzia Magdalena Bosakirska WSA Piotr Borowiecki Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi M. C. i S. C. na w [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% zawartości alkoholu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących M. C. S. C. kwotę 755,- zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie: I. udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu na okres 4 (czterech) lat: 1) Pani K. W. i Panu B. W., 2) Pani H. K. oraz 3) Pani M. P. oraz II. odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu: 1) Pani M. C. i S.C., 2) Pani W. K., 3) Panu K. W., 4) "S." P. w S. – dla dwóch sklepów, oraz 5) Pani W. C.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 7 i 8 października 2004 r. skarżący przedsiębiorcy M. C. i S. C. wystąpili, obok w/w innych przedsiębiorców, do Prezydenta Miasta S. z wnioskami o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w prowadzonym przez nich sklepie spożywczym usytuowanym przy ul. [...]w S.

W trakcie postępowania o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ustalone zostało, że wszyscy wnioskodawcy spełniają warunki wynikające z Uchwały Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] stycznia 2003 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta S. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 31, poz. 842).

W wyniku rozpatrzenia wniosków i przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] października 2004 r. udzielił zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych trzem wnioskodawcom, tj.: 1) Pani K. W. i Panu B. W., 2) Pani H. K. oraz 3) Pani M. P. oraz odmówił udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu pozostałym przedsiębiorcom, w tym m.in. skarżącym M. C. i S. C. W uzasadnieniu organ I instancji za przeważające kryterium uznał "nasycenie punktów sprzedaży" w rejonie wnioskowanych lokalizacji i postanowił wydać zezwolenia w najbardziej wysuniętych poza centrum miasta proponowanych punktach sprzedaży. Organ uznał, iż z uwagi na ograniczoność limitu punktów sprzedaży odmówił pozostałym wnioskodawcom wydania zezwoleń. Odnośnie skarżących M. C. i S. C. organ podniósł, iż ich sklep usytuowany jest w centrum miasta w rejonie o dużym nasyceniu placówek handlowych ze sprzedażą napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu.

W wyniku odwołania wniesionego przez stronę skarżącą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. uchyliło w/w decyzję Prezydenta Miasta S. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji nie dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Kolegium wskazało, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy istotnym będzie ustalenie kryteriów decydujących o przyznaniu zezwoleń i zastosowanie ich w sposób kompleksowy w odniesieniu do wszystkich wnioskodawców. W szczególności organ nakazał Prezydentowi Miasta S., aby - w przypadku ponownego przyjęcia kryterium "nasycenia" – w sposób wyraźny wykazał, w czym przejawia się duże nasycenie placówek handlowych ze sprzedażą napojów alkoholowych w danych rejonach miasta, w których o zezwolenia ubiegają się aktualnie poszczególni przedsiębiorcy.

W toku ponownych czynności wyjaśniających prowadzonych przez organ I instancji, przeprowadzono w dniu [...] stycznia 2005 r. rozprawę administracyjną z udziałem stron, a ponadto z urzędu dopuszczono dowód z dokumentu, jakim jest plan miasta S. ze wskazaniem usytuowania punktów sprzedaży alkoholu posiadających aktualnie zezwolenia oraz lokalizację punktów sprzedaży alkoholu, o których lokalizację wnoszą uczestnicy postępowania.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta S. – działając na podstawie m.in. przepisu art. 104 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) - decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], udzielił zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych trzem wnioskodawcom, tj.: 1) Pani K. W. i Panu B. W., 2) Pani H. K. oraz 3) Pani M. P. oraz odmówił udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu pozostałym wnioskodawcom, w tym skarżącym M. C. i S. C. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż na dzień wydania decyzji są trzy wolne limity z limitu 50 punktów sprzedaży napojów alkoholowych, ustalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2001 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta S. Organ podniósł, iż wobec spełnienia formalnych wymagań przez wszystkich wnioskodawców organ zmuszony był ustalić obiektywne kryterium pozwalające w sposób bezstronny dokonać wyboru wnioskodawców. Zdaniem organu takie kryterium winno odpowiadać nakreślonemu w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi obowiązkowi ograniczania dostępności do alkoholu poprzez unikanie nadmiernej koncentracji punktów sprzedaży alkoholu. W konsekwencji Prezydent Miasta S. uznał, iż zezwolenia należy przyznać tym podmiotom, które lokalizowały punkty sprzedaży alkoholu w sposób najlepiej spełniający kryterium unikania nadmiernej koncentracji punktów sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu, tj. wskazali lokalizacje punktów sprzedaży w skrajnych punktach miasta, nie powodując nadmiernego nasycenia punktów sprzedaży w poszczególnych dzielnicach, a w szczególności w centrum miasta. Ustosunkowując się do wniosku skarżących M. i S. C. organ I instancji stwierdził, iż lokalizacja sklepu należącego do strony spowoduje nadmierne nasycenie punktów sprzedaży w centrum miasta. Zdaniem organu sklep skarżących usytuowany jest w centrum miasta, w rejonie o dużym nasyceniu placówek handlowych ze sprzedażą napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu, a w odległości nie przekraczającej 500 metrów od punktu skarżących znajdują się trzy inne sklepy.

Pismem z dnia 18 lutego 2005 r. skarżący M. i S. C. wnieśli odwołanie od w/w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego – art. 8 ust. 1 oraz art. 103 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807) – poprzez odmowę kontynuacji realizowanej od 11 lat działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, zagrażającą dalszemu prowadzeniu tej działalności w dotychczasowym miejscu, pomimo spełniania warunków do otrzymania zezwolenia. Ponadto skarżący zarzucili organowi brak logicznego związku pomiędzy podjętą decyzją a jej uzasadnieniem, a także utrudnianie prowadzenia działalności gospodarczej oraz brak poszanowania zasad równości i konkurencji.

W wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż organy wydające decyzje o udzieleniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych winny mieć na względzie zasadniczy cel ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jakim jest ograniczenie spożycia alkoholu. Zatem organy zezwalające powinny – zdaniem SKO – stosować środki, które służą temu celowi. Organ odwoławczy stwierdził, iż w istocie nie ma prostej zależności między liczbą punktów sprzedaży i ich rozmieszczeniem a ograniczeniem spożycia alkoholu, jednakże kwestie te nie pozostają bez wpływu na to zjawisko. Skoro ustalenie liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych dla danego terenu należy do gestii rady gminy (miasta), to organ zezwalający, a więc wójt (burmistrz, prezydent) może w takiej sytuacji wpływać tylko na ich rozmieszczenie. Zdaniem Kolegium podjęcie decyzji w sprawie wydania lub odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wymaga przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, iż Kolegium nie dopatrzyło się po stronie organu I instancji jakichkolwiek uchybień, które mogłyby dawać ewentualną podstawę do zakwestionowania dokonanego przez Prezydenta Miasta S. rozdysponowania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w ramach wolnych miejsc z limitu punktów sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży na terenie miasta S.

W dniu 29 kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżących M. C. i S. C. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. Strona skarżąca - wnosząc o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji – zarzuciła organowi naruszenie: art. 8 ust. 1 i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W uzasadnieniu pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, iż przyjęte przez Prezydenta Miasta S. kryterium dekoncentracji sprzedaży alkoholu jest błędnym kryterium i stoi w sprzeczności z celem ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W ocenie skarżących – wbrew stanowisku organów - to właśnie dotychczasowa koncentracja punktów sprzedaży alkoholu sprzyjała ograniczaniu tej sprzedaży. Zdaniem strony bliskość punktów sprzedaży alkoholu w stosunku do miejsca zamieszkania klientów nie wpływa na zwiększenie zakupu alkoholu. Dekoncentracja, będąca odwrotnością koncentracji, stała się zachętą do zakupu alkoholu, gdyż zmniejszeniu uległa odległość od miejsca zamieszkania klientów do miejsca sprzedaży alkoholu. W konsekwencji dekoncentracja punktów sprzedaży alkoholu jest – zdaniem strony skarżącej – sprzeczna z zasadniczym celem cyt. ustawy z dnia 26 października 1982 r., na który powoływał się organ odwoławczy, tj. ograniczaniem spożycia alkoholu. Ponadto pełnomocnik strony wskazał, iż krytykowany przez Prezydenta Miasta S. stan koncentracji punktów sprzedaży alkoholu nie został zawiniony przez skarżących oraz innych dotychczasowych posiadaczy zezwoleń na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych, lecz jest wynikiem poprzednich decyzji Prezydenta Miasta S. w zakresie udzielania takich zezwoleń. W ocenie strony skarżącej podmioty gospodarcze nie mogą być narażone na nagłe zmiany strategii udzielania zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Skarżący uznali, iż przyjęcie przez Prezydenta Miasta S. nowego kryterium wynikało jedynie z zamiaru znalezienia podstaw prawnych do uzasadnienia z góry przyjętej odmowy udzielenia zezwolenia, w celu zniszczenia skarżących w ramach rewanżu za dotychczasowe działania strony, w tym m.in. za doprowadzenie do uchylenia błędnych uchwał Rady Miasta S. oraz za wystąpienie z roszczeniami odszkodowawczymi do sądu powszechnego. Skarżący podnieśli ponadto, iż nie można podzielić poglądu organu I instancji, iż podnoszone w czasie rozprawy administracyjnej argumenty dotyczące 11 – letniego okresu posiadania zezwoleń na sprzedaż alkoholu, kwestie zaciągniętych kredytów na rozszerzenie działalności, czy też utrata spodziewanych zysków – są dowodem na złamanie zasady równości podmiotów gospodarczych wobec prawa. Odrzucenie tych okoliczności wskazuje – zdaniem skarżących – na naruszenie przez Prezydenta Miasta S. obowiązku tworzenia małym przedsiębiorcom korzystnych warunków wykonywania działalności gospodarczej, co stanowi naruszenie art. 8 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ odwoławczy podniósł m.in., iż realizacja kryterium dekoncentracji punktów sprzedaży napojów alkoholowych spowoduje ujednolicenie i wyrównanie możliwości dostępu do wyrobów alkoholowych dla ogółu mieszkańców miasta niezależnie od miejsca ich zamieszkiwania.

Na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty oraz oświadczył, iż skutkiem bezprawnych działań organów obu instancji była konieczność zaprzestania przez skarżących prowadzenia działalności gospodarczej, na dowód czego przedłożył do akt sprawy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2005 r. o wykreśleniu skarżących z ewidencji działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Państwa M. i S. C. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% zawartości alkoholu - narusza prawo.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Organ dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a w dalszej konsekwencji poprzez arbitralne i dowolne przyjęcie kryterium zróżnicowania (kryterium dekoncentracji punktów sprzedaży napojów alkoholowych), bez wyjaśnienia jego istoty i zasadności w kontekście podstawowych celów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Tym samym organ dopuścił się obrazy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Zdaniem Sądu za naruszające zasadę zaufania obywateli do organów państwa uznać należy niewątpliwie m.in. działania organów administracji publicznej polegające na zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej lub bardzo zbliżonej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia tej zmiany.

Zdaniem Sądu - wbrew obowiązkowi wynikającemu z podstawowego celu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a więc ograniczania spożycia napojów alkoholowych - organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że obiektywnym kryterium pozwalającym w sposób bezstronny dokonać wyboru przedsiębiorców, którym należy udzielić zezwolenia – jest kryterium dekoncentracji punktów sprzedaży napojów alkoholowych.

Organ nie uzasadnił również, jakie jest nadmierne (a więc przekraczające jakąś przyjętą wcześniej "miarę") nasycenie (koncentracja) lokali handlowych stanowiących punkty sprzedaży alkoholu, oraz nie wskazał, jaka jest relacja pomiędzy owym nadmiernym nasyceniem rynku a wspomnianym celem ustawy z dnia 26 października 1982 r.

Wyjaśnienie tych relacji jest konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy tym bardziej, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami doktryny nie ma w istocie prostej zależności między liczbą punktów sprzedaży a ograniczeniem spożycia alkoholu (tak również /w:/ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2964/01; podobnie M. Jaśkowska /w:/ glosie do wyroku NSA z dnia 3 stycznia 1995 r., SA/Kr 2937/94, OSP 1996/2/25).

Organ odwoławczy przyjmując wspomniane kryterium za zasadne, nie wyjaśnił również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jaką miarę nasycenia (koncentracji) rynku handlu napojami alkoholowymi przyjęto w gminnym programie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych na terenie miasta S., w tym w szczególności w centrum miasta, oraz nie wskazał, jakie środki działania władze miasta uznały za priorytetowe dla realizacji celów ustawy z 1982 r.

Ponadto – w ocenie Sądu – organ w toku ponownego postępowania wskazać winien, co zmieniło się w ostatnim czasie w zakresie polityki władz miasta S., że koncentracja (nasycenie) dotychczasowych punktów sprzedaży alkoholu w centrum miasta została oceniona przez Prezydenta Miasta S. jako zbyt duża, skoro dotychczasowa koncentracja tychże punktów była oceniana jako właściwa przy wydawaniu poprzednich zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Organ winien wyraźnie wskazać, kiedy nastąpiła owa niekorzystna zmiana sytuacji rynkowej i dlaczego przy poprzednich decyzjach organy samorządowe uznawały, że nasycenie rynku detalicznego handlu alkoholem nie stanowiło zagrożenia dla realizacji celów ustawowych.

Zdaniem Sądu bez wyjaśnienia tej kwestii nie sposób zbadać, czy organ nie dopuścił się naruszenia konstytucyjnych zasad równości wobec prawa oraz swobody działalności gospodarczej, a w konsekwencji uniemożliwiona jest kontrola legalności decyzji.

Biorąc powyższe pod uwagę należy – w ocenie Sądu - uznać, iż strona skarżąca miała pełne prawo oczekiwać, iż organy obu instancji potraktują skarżących w sposób zbliżony do sytuacji innych przedsiębiorców, którzy w ostatnim czasie uzyskali zezwolenie na sprzedaż alkoholu, a których sklepy mieszczą się również w centrum miasta S., a przynajmniej, że w sytuacji, gdy odmówią stronie skarżącej udzielenia zgody na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, to w sposób szczegółowy przytoczą argumenty uzasadniające zmianę poglądów.

Fundamentalną zasadą, na jakiej opiera się nasz system prawny, jest zasada równości obywateli wobec prawa. Konstytucja RP oraz inne przepisy prawa, w tym unormowania k.p.a., nakładają na organy prowadzące postępowanie administracyjne szczególne obowiązki. Chodzi zwłaszcza o to, by w wypadkach, w których strona twierdzi, iż zasada równości wobec prawa jest w jej sprawie naruszona, przeprowadzić wnikliwie postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia, czy istotnie zarzut taki jest zasadny, a więc czy w sprawach, na które strona się powołuje, istotnie zapadły decyzje o odmiennej treści i czy rzeczywiście były to sprawy, w których występowała analogiczna sytuacja faktyczna i prawna. W każdym takim wypadku do zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa organ administracji powinien się ustosunkować w uzasadnieniu decyzji. Tylko w taki sposób można pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa, co nakazuje organom administracji wspomniany już przepis art. 8 k.p.a. (podobnie /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 1984 r., sygn. akt II SA 1161/84, ONSA 1984/2/97).

W tej sytuacji trzeba wyraźnie stwierdzić, iż SKO w [...] – jako organ odwoławczy, nie ustosunkował się w sposób wyraźny i wszechstronny do zarzutów strony skarżącej, co jest niezgodne z zasadami rządzącymi postępowaniem administracyjnym i w konsekwencji podważa zaufanie strony do racjonalności postępowania organów Miasta S., tym bardziej, iż zezwolenia udzielane wcześniej na rzecz innych podmiotów, których sklepy usytuowane są również w centrum miasta, oparte winny być o postanowienia tożsamych przepisów prawa.

W ocenie Sądu należy w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania stwierdzić, iż organ wydając zaskarżoną decyzję administracyjną nie ocenił w sposób wszechstronny i prawidłowy materiału sprawy, a uzasadnienie spornej decyzji nie odpowiada w pełni wymogom wskazanym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, poniesionych w sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się na dyspozycji przepisu art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).