Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1287/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych I. Uchyla zaskarżoną decyzję. II. Zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz T. Sp. z o.o. w P. 457 /czterysta pięćdziesiąt siedem/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. T. Spółka z o.o. w P. (dalej jako "Spółka", "strona") złożyła w dniu 3 sierpnia 2010 r. – za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji – wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc lipiec 2010 r.

2. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – stosownie do treści art. 45 ust 3a oraz art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (tj. Dz. U. z 2010 r. nr 214, poz. 1407), jak też art. 1 ust 6 lit c) oraz art. 1 ust 7 lit. a i c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) – Dz. Urz. UE seria L z 2008 r. Nr 214 s.3 – odmówił wypłaty wnioskowanego dofinansowania.

W motywach – po analizie przedłożonej dokumentacji – wskazano, iż wartość niepokrytych strat Spółki przekracza 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25% wartości tego kapitału.

Przeprowadzona przez Fundusz analiza przesłanych przez stronę sprawozdań finansowych wykazała, iż w ostatnim roku obrotowym:

a) wartość kapitału obrotowego netto, na który składają się aktywy obrotowe pomniejszone o zobowiązania krótkoterminowe wobec wartości aktywów ogółem stanowi: (- [...]%)

b) wartość zysku skumulowanego, na który składa się suma kapitału zapasowego, kapitału z aktualizacji wyceny oraz pozostałych kapitałów rezerwowych i zysku (straty) z lat ubiegłych wobec wartości aktywów ogółem stanowi: (- [...]%)

c) wartość wyniku finansowego przed opodatkowaniem i zapłatą odsetek, na który składa się suma wyniku finansowego brutto i odsetek ujętych w kosztach finansowych rachunku zysków i strat wobec wartości aktywów ogółem stanowi: (- [...]%)

d) wartość kapitału własnego wobec wartości zobowiązań ogółem stanowi: (- [...]%)

e) wartość przychodów ze sprzedaży wobec wartości aktywów ogółem stanowi: (+[...]%)

Zagregowany wskaźnik uwzględniający wymienione wyżej wartości bilansu i rachunku zysków i strat wynosi (-[...]) i wskazuje, iż wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Analiza sprawozdań finansowych wskazała, zdaniem Funduszu, iż zgodnie z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych pomoc ze środków Funduszu (w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych) nie może zostać stronie udzielona ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną.

3. Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka wniosła odwołanie zarzucając:

a) naruszenie treści art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 powołanej ustawy o rehabilitacji zawodowej (...);

b) obrazę art. 26c ust 3 tejże ustawy w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).

4. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 22 kwietnia 2011 r. – stosownie do treści art. 138 § 1 pkt k.p.a. w zw. z art. 66 powołanej ustawy o rehabilitacji zawodowej (...) – utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny.

W motywach wskazał, że system Obsługi Dofinansowań i Refundacji weryfikuje jedynie wniosek Wn-D i załączone do niego informacje a nie bada sytuacji ekonomicznej wnioskodawców. Zwrócono uwagę, że trwa modernizacja tego Systemu i do czasu ukończenia prac pojawiający się komunikat może nie odzwierciedlać faktycznego stanu wniosku. Informacje stąd wynikające mają charakter informacyjny; nie stanowią merytorycznych rozstrzygnięć.

Zdaniem Organu II instancji za nietrafiony należy uznać drugi zarzut, a mianowicie, że skarżąca – wg kryteriów wspólnotowych – znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej z powodu utraty kapitału na moment złożenia wniosku, chociaż już znajdował się w zaawansowanym procesie sanacyjnym, co wyklucza marnotrawstwo pomocy publicznej. Minister wskazał, że podwyższenie kapitału zakładowego Spółki zostało zarejestrowane dopiero [...] października 2010 r. i nie ma znaczenia dla oceny zasadności złożonego wniosku.

5. W skardze – żądającej uchylenia ostatniej decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego – zarzucono obrazę:

a) art. 26c ust 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz § 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) w zw. z art. 26c ust 1a w/w ustawy i § 6 ust 1 i 4 w/w rozporządzenia poprzez wydanie decyzji odmawiającej wypłaty dofinansowania z uwagi na trudną sytuację ekonomiczną skarżącej, pomimo przekazania komunikatu o uzgodnieniu salda należnego dofinansowania i przyznaniu dofinansowania, czego następstwem powinna być wypłata dofinansowania;

b) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w wyniku uznania, że skarżąca według kryteriów przepisów wspólnotowych znajdowała się trudnej sytuacji ekonomicznej z powodu utraty kapitału na moment złożenia wniosku, choć już wtedy znajdowała się w zaawansowanym stanie procesu podwyższenia kapitału zakładowego i proces ten skutecznie ukończyła jeszcze przed wydaniem decyzji odmawiającej wypłaty, co wyłącza zagrożenie marnotrawstwa pomocy publicznej;

c) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w wyniku uznania, że skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów przepisów wspólnotowych w wyniku nieuprawnionego zrównania pojęcia "utraty kapitału", którym posługują się regulacje wspólnotowe z poniesieniem straty przekraczającej wysokość kapitału, choć samo poniesienie straty nie wpływa na wysokość kapitału i nie oznacza wcale jego utraty;

d) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niespełnionych w wyniku uznania, że skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów przepisów wspólnotowych w wyniku przyjęcia, że skarżąca utraciła ponad jedną czwartą kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy, choć ewentualna utrata nastąpiła już znacznie wcześniej i nie została otworzona, zaś organy nie badały w tym zakresie okresu ostatnich 12 miesięcy, ale rok 2009 r.;

e) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w wyniku uznania, że skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów wspólnotowych w wyniku przyjęcia, że skarżąca wypełniała przesłanki upadłościowe na dzień 31 grudzień 2009 r., choć wniosek o dofinansowanie dotyczy lipca 2010 r. został złożony w dniu 3 sierpnia 2010 r. a rozstrzygnięty dopiero 24 grudnia 2010 r. a więc po prawie roku, w ciągu którego skarżąca opracowała program naprawczy.

f) art. 26a ust 9a w zw. z art. 48a ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w wyniku uznania, że skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów wspólnotowych w wyniku przyjęcia, że o tym, iż skarżąca wypełniała przesłanki upadłościowe na dzień 31 grudnia 2009 r. przesądza samo proste porównanie sum bilansowych.

W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi.

6. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie, bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny, bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może, zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy.

II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.).

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.

Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi, bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.

III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca, bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a, lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

IV. W powyższym kontekście zwrócić uwagę należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut opisany punkcie 5a uzasadnienia. Przede wszystkim wskazać trzeba, że Sąd aprobuje stanowisko zawarte w piśmie Organu I instancji noszące datę [...] września 2010 r. – [...], przekazane Spółce.

Dostrzec też wypada, że doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie może być wynikiem jednostronnej decyzji organu; zgodnie zaś z art. 391 k.p.a. jest możliwe, jeżeli strona:

a) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie;

b) wyrazi zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków,

Ponieważ skarżąca Spółka nie wyraziła zgody na doręczenie jej pisma w takiej formie, w związku z powyższym komunikaty widniejące w SODiR mogły mieć jedynie charakter informacyjny.

V. Odmiennie należy ocenić pozostałe zarzuty skargi, co wymaga szerszej refleksji.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 48a ust 2 i ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, które stanowią, że środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych). Wskazać przy tym należy, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Przepis art. 48a ust 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) w związku tym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia Komisji (WE). Kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać we wskazanych wyżej Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE. C z 2004 r. nr 244, poz. 2, ze zm.).

Zgodnie z motywem 15 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznania przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskiego przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw do której stosuje się rozporządzenie powinny zastosować uproszczoną w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że strona jest takim przedsiębiorstwem, gdyż spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust 1 załącznika I do w/w rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 r. tj. zatrudnia mniej niż 250 pracowników i jej roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR a/lub całkowity bilans roczny nie przekracza 43 milionów EUR i jednocześnie nie spełnia przesłanek z ust. 2 i 3 w/w artykułu, aby stwierdzić, że jest ona małym przedsiębiorstwem lub mikroprzedsiębiorstwem. Wobec powyższego ze względu na wyżej wskazaną wielkość wnioskodawcy przy ocenie jego sytuacji finansowej, zastosowanie będzie miała uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrodzonego określona w rozporządzeniu Komisji.

Zgodnie z art. 1 ust 7 w/w rozporządzenia Komisji zagrożone przedsiębiorstwo uznaje się przedsiębiorstwo spełniające następujące warunki:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki jeżeli ponad polowa jej kapitału według sprawozdania finansowanego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności.

W ocenie Sądu na uwzględnienie w całości zasługują zarzuty, że powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na dane bilansowe mające historyczny charakter jest zabiegiem nieuprawnionym i z samego założenia wadliwym.

Należy zauważyć, że sytuacja ekonomiczna Spółki powinna być oceniana na dzień złożenia wniosku. Wobec powyższego za niewłaściwe należy uznać powoływanie się przez organ pierwszej instancji przy ocenie sytuacji ekonomicznej strony jedynie na dane bilansowe za 2009 r., w szczególności, gdy strona poinformowała m.in. o fakcie podwyższenia kapitału zakładowego Spółki na mocy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników T. Sp. z o.o. z dnia 18 stycznia 2010 r. z kwoty 100.00 zł do 1.500.000 zł. Należy przy tym zauważyć, że organ pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentów strony przedstawionych w w/w piśmie.

Ponadto należy podkreślić, że jak wskazał WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 301/09 że "w doktrynie podkreśla się że majątek przedsiębiorcy zazwyczaj zorganizowany jest w formie przedsiębiorstwa i z tego też względu charakteryzuje się on wysoką zmiennością zarówno po stronie pasywów jak aktywów, co utrudnia jego ocenę. W tej sytuacji z pewnością łatwiej jest stwierdzić fakt zaprzestania płacenia długów i to bez względu na okoliczność która go spowodowała, niż zajmować się badaniem wszystkich składników majątku dłużnika pod kątem zabezpieczenia wykonania przez niego zobowiązań pieniężnych, jak ma to miejsce, gdy podstawą ogłoszenia upadłości jest niewypłacalność. Wskazana byłaby wykładnia zawężająca pojęcia niewypłacalności do niewykonania zobowiązań, ale tylko pieniężnych z tym zastrzeżeniem, że pojęcie niewykonywania pojedynczego zobowiązywania pieniężnego nie jest tożsame z pojęciem niewypłacalności w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, które stanowi cechę majątku dłużnika. Wskazuje na to choćby art. 12 Prawa upadłościowego i naprawczego, w którym ustawodawca wydaje się wprost nawiązywać do zobowiązań pieniężnych. Nie każda przewyżka stanu biernego nad czynnym stanowiła podstawę ogłoszenia upadłości. Zachodziło to tylko wtedy, gdy stan taki zagrażał wykonaniu zobowiązań pieniężnych co ustawodawca określał jako nadmierne zadłużenie. Treść bilansu nie może w pełni odzwierciedlać wszystkich składników majątku przedsiębiorcy składających się na pojęcie majątku sensu largo. Przykładowo, kapitały własne i zysk są umieszczane w bilansie po stronie pasywów, a nie aktywów. Biorąc pod uwagę powyższe, art. 11 ust 2 Prawa upadłościowego i naprawczego nie może interpretować, opierając się wyłącznie na bilansie, który jedynie porządkuje majątek przedsiębiorcy według źródeł jego finansowania (zob.: J. Petraniuk, Upadłość i jej podstawy w prawie upadłościowym i naprawczym, "Przegląd Prawa Handlowego" 2003/12/17) ". Wobec powyższego należy zauważyć, iż winno się brać pod uwagę przy ocenie spełnienia przesłanki art. 1 ust 7 lit c. tj. podleganiu zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności dowody w postaci zaświadczeń o niezaleganiu z płatnościami wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz wobec Urzędu Skarbowego, opinii banków odnośnie kredytowej oraz terminowości wywiązania się ze zobowiązań. Należy przy tym zauważyć, iż strona przedstawiła stosowne zaświadczenia o niezaleganiu z płatnościami wobec ZUS i Urzędu Skarbowego, o których np. mowa w uzasadnieniu Organu I instancji.

Należy również wskazać, iż organ pierwszej instancji w ogóle nie zbadał czy zgodnie z prawdą są oświadczenia zawarte w części B formularzu informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis (...) m.in. pkt 1 (tj. czy w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25 % wysokości tego kapitału) i czy tym samym nie zachodzi przesłanka z art. 1 ust 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu skutkująca odmową wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

W związku z powyższym przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zbadać czy wobec strony na dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc lipiec 2010 r. zachodzi przesłanka z art. 1 ust 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 tj. podleganie zbiorowemu prawu w sprawie niewypłacalności warunkującej uznanie przedsiębiorstwa strony za zagrożone, gdyż jak już wcześniej wskazano art. 11 ust 2 Prawa upadłościowego i naprawczego nie można interpretować opierając się wyłącznie na bilansie, który jedynie porządkuje majątek przedsiębiorcy według źródeł jego finansowania. Ponadto należy ustalić czy wobec Spółki zachodzi przesłanka z art. 1 ust 7 lit. a w/w rozporządzenia Komisji. Natomiast dopiero w sytuacji stwierdzenia w/w przesłanki organ pierwszej instancji powinien w oparciu m.in. o stosowany dotychczas zagregowany wskaźnik Altmana ustalić ogólną kondycję finansową strony, w tym poziom zagrożenia upadłością a w konsekwencji ustalić, czy strona spełnia przesłanki do uzyskania pomocy publicznej w formie dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

VI. Analogiczne stanowisko zajął Minister Pracy i Polityki Społecznej w motywach decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. [...], którą uchylono decyzję Prezesa Zarządu PFRON skierowaną do strony skarżącej (k.85-88 akt sądowych).

VII. Mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c i art. 200 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.