Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 799/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a i c, art.135 i art.152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w sprawie określenia "[...]" sp.

z o.o. z siedzibą w W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji określił podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości za 2013 rok w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że 21 stycznia 2013 r. złożona została przez podatnika deklaracja na podatek, w której wykazano do opodatkowania:

- [...] m² gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- [...] m² gruntów pozostałych,

- [...] m² budynków mieszkalnych,

- [...] m² budynków związanych z dział. gosp.

- [...] m² budynków pozostałych,

- budowle o wartości [...] zł.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał, że budynek przy ul. [...], wbrew stanowisku podatnika, nie może być opodatkowany stawką, jak dla budynków pozostałych, ponieważ jego zły stan techniczny nie może stanowić uzasadnienia do takiego postępowania, a podatnik nie wykazał jednocześnie, że w tej nieruchomości prowadzony jest obrót kwalifikowanym materiałem siewnym.

Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi pierwszej instancji nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego. Podatnik wskazał, że w budynku przy [...] ma miejsce obrót kwalifikowanym materiałem siewnym. Na tej cel zajęta jest powierzchnia [...] m²,

z kolei, przy ul. [...] na ten cel zajęta jest powierzchnia [...] m².

Do odwołania dołączono, m.in. protokoły kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w K. oraz faktury potwierdzające obrót materiałem siewnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło ww. decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność ustalenia, jaka powierzchnia budynków będąca w posiadaniu [...] sp. z o.o. była w rzeczywistości zajęta na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji wydał, wskazaną na wstępie, decyzję z dnia [...] r., w której określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ opisał przebieg prowadzonego postępowania podatkowego oraz powołał się na dowód z przesłuchania J. D. zatrudnionej w "[...]", która zeznała, że w 2013 r. w magazynie przy ul. [...] był prowadzony obrót kwalifikowanym materiałem siewnym, takim jak pszenica, owies i rzepak. Materiał siewny przechowywany był na 5 piętrach (na każdym inny gatunek), pakowany w worki papierowe i polipropylenowe umieszczone na paletach. Na każdej palecie mieści się 200 kg, paleta ma wymiary ok. 2 x 2 m. Świadek zeznała również, że w 2013 r. dwa piętra stały puste, natomiast pozostałe 3 piętra nie były wypełnione w całości. Organ wskazał także, że J.D. zeznała również, iż "[...]" prowadzi rejestr w systemie komputerowym umożliwiający wskazanie stanów materiału siewnego kwalifikowanego znajdującego się w magazynie w S. przy ul. [...] w rozbiciu na poszczególne miesiące 2013 r.

W związku z powyższym organ podatkowy przeprowadził ustalenia w tym zakresie, a następnie stanął na stanowisku, że w sierpniu podatnik posiadał

w magazynie przy ul. [...] jedną partię rzepaku ozimego [...] w ilości

[...] jednostek siewnych, każda jednostka po 10 kg, tak więc łącznie było to [...] kg. Składowany był on na palecie o wymiarach 2 x 2 m, co dało [...] m² powierzchni.

W październiku, listopadzie i grudniu 2013 r. Spółka posiadała w magazynie pszenicę ozimą [...] w łącznej ilości [...] tony, tj. [...] kg. Z uwagi na fakt, że zgodnie z zeznaniem świadka na jednej palecie przechowuje się 200 kg zboża, organ przyjął, że należy uznać, iż palet tych było [...]. Przy uwzględnieniu, że każda paleta ma wymiar [...] m² dało to powierzchnię [...] m².

Zgodnie z powyższymi ustaleniami organ wyliczył należny podatek

w następujący sposób:

- od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą: [...] m² x [...] zł = [...] zł,

- od gruntów pozostałych [...] m² x [...] zł = [...]

- od budynków mieszkalnych [...]m² x [...] zł = [...] zł,

- od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą

- za okres od stycznia do lipca oraz za wrzesień [...] m² x [...] zł = [...] zł: 12 m-cy = [...] x 8 m-cy = [...] zł

- za sierpień [...] m² x [...] zł = [...] zł: 12 m-cy = [...] zł,

- za okres od października do grudnia [...] m² x [...] zł = [...] zł: 12 m-cy = [...] zł x 3 m-ce = [...]zł,

- od budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym

- za miesiąc sierpień [...] m² x [...] zł = [...] zł: 12 m-cy = [...] zł,

- za miesiące od października do grudnia [...] m² x [...] zł = [...] zł: 12 m-cy = [...] zł x 3 m-ce = [...] zł,

- od budowli o wartości [...] zł x 2% = [...]zł.

Łącznie [...] zł (po zaokrągleniu do pełnych złotych).

Pismem z dnia 17 października 2014 r. Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła decyzji naruszenie art. 122, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. okoliczności, jaką powierzchnię faktycznie podatnik zajmuje na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, prowadzącą do uznania, że tylko przez część roku budynki były zajęte na prowadzenie tego rodzaju działalności. Odwołujący się wskazał, że mimo, iż organ podatkowy odwołuje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do definicji obrotu materiałem siewnym zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o nasiennictwie i przyznaje, że pojęcie to oznacza: oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostawę materiału siewnego lub inny sposób dysponowania tym materiałem; to ustalając powierzchnię budynków podatnika, zajętą na prowadzenie działalności w zakresie tego obrotu, ograniczył się jedynie do hipotetycznego określenia jaką bezpośrednio powierzchnię magazynu nasiennego zajmowałyby palety z materiałem siewnym. Taka ocena organu jest oczywiście nieprzydatna, w ocenie strony, dla prawidłowego określenia powierzchni budynków zajętych przez podatnika na prowadzenie działalności w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym.

W odwołaniu podkreślono także, że nie bez znaczenia pozostaje, pominięta przez organ pierwszej instancji, okoliczność, że podatnik prowadzi w zakładzie

w S. działalność w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym od 2008 r. i zajmuje na tą działalność te same pomieszczenia.

Dalej, w odwołaniu podkreślono, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz 6 ust. 3 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 1 pkt 1 lit. g) uchwały nr XX/226 Rady Miejskiej w S. z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r. poz. 2197 ze zm. ) poprzez zastosowanie do powierzchni [...] m² budynków położonych na nieruchomości przy ul [...] (wcześniej ulica [...]) w S., zajętych przez podatnika na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, stawki podatkowej wyższej od maksymalnej dopuszczonej powołanym przepisem art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy oraz niezgodną z powołanym przepisem uchwały Rady Miejskiej w S.

Wskazując na powyższe zarzuty, w odwołaniu wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, że wysokość podatku od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wyliczona zostanie jednolicie dla okresu całego roku od powierzchni [...] m² zamiast jak w zaskarżonej decyzji od [...]m² za okres styczeń-lipiec, [...] m² za sierpień i [...]m² za okres październik-grudzień,

a różnica w powierzchni budynków, tj. [...]m² opodatkowana zostanie stawką preferencyjną ustaloną dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym w wysokości [...] zł/m². W konsekwencji tej zmiany wysokość podatku od nieruchomości za 2013 r. ustalona powinna zostać na kwotę [...] zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., rozpoznając odwołanie, przeanalizowało zastosowane przez organ pierwszej instancji przepisy prawa,

a następnie stanęło na stanowisku, że nie budzi wątpliwości, że podatnik prowadził

w roku podatkowym 2013 działalność w zakresie obrotu materiałem siewnym.

W okresie objętym kontrolą, tj. w 2013 r. do dnia kontroli, czyli do 26 września 2013 r., do obrotu wprowadzono tylko jedną partię materiału siewnego - rzepak ozimy [...] nr partii [...]. W okresie tym wystawiono również 3 faktury sprzedaży, gdzie w rubryce "nazwa" wpisano – [...] rzepak ozimy.

Następnie organ odwoławczy powołał się na dowód z przesłuchania świadka J.D., która w dniu przesłuchania zatrudniona była przez podatnika na stanowisku kierownika magazynu po czym wyjaśnił, że sam fakt posiadania określonej nieruchomości przez przedsiębiorcę, który dokonuje obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym nie wystarcza dla objęcia tej nieruchomości stawką podatkową, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Budynek bowiem musi być faktycznie zajęty na tego rodzaju działalność, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1069/10.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., skoro obrót oznacza sprzedaż, oferowanie do sprzedaży, dostawę i inne dysponowanie kwalifikowanym materiałem siewnym, a jednocześnie, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje preferencyjną stawkę opodatkowania budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, to w przedmiotowej sprawie ustalenia wymaga, jaka część budynków była zajęta faktycznie przez Spółkę na prowadzenie tego rodzaju działalności. Przygotowanie budynków do sprzedaży kwalifikowanego materiału siewnego i ich utrzymywanie w odpowiednim stanie na wypadek potencjalnego zainteresowania nie spełnia bowiem przesłanki do opodatkowania stawką preferencyjną. W przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o podankach i opłatach lokalnych chodzi bowiem o faktyczne zajęcie budynków na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, a nie o związanie z tą działalnością. Skoro zatem, z akt sprawy wynika, że w sierpniu Spółka posiadała w magazynie przy ul. [...] jedną partię rzepaku ozimego [...] w ilości [...] jednostek siewnych, każda jednostka po [...] kg, które składowane były na powierzchni [...] m², a w październiku, listopadzie i grudniu pszenicę ozimą [...] w łącznej ilości [...] tony, która była przechowywana na powierzchni [...] m², to zasadne było przyjęcie, że tyko taka powierzchnia była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem strona skarżąca wniosła skargę,

w której podniosła następujące zarzuty:

- naruszenia przepisów art. 122, 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. ) poprzez:

a) zaniechanie podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. okoliczności jaką powierzchnię budynków podatnik zajmuje rzeczywiście na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym;

b) pominięcie faktu, że w magazynie nasiennym podatnika w S. istnieje czynna linia technologiczna służąca prowadzeniu działalności w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, której urządzenia zajmują stale kilkaset m² powierzchni tego magazynu;

c) dowolną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do wadliwego ustalenia, że w 2013 r. podatnik tylko przez część roku zajmował należące do niego budynki na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, przy czym maksymalna zajęta na ten cel powierzchnia wynosiła [...] m²;

- naruszenie przepisów art 5 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 lit. g uchwały nr XX/226 Rady Miejskiej w S. z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r. poz. 2197 ze zm.) poprzez zastosowanie do powierzchni [...] m² budynków położonych na nieruchomości przy ul [...] (wcześniej ulica [...]) w S. , zajętych przez skarżącego na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, stawki podatkowej wyższej od maksymalnej dopuszczonej powołanym przepisem art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy oraz niezgodną z powołanym przepisem uchwały Rady Miejskiej w S.;

- błędnej interpretacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opartą na założeniu, że za powierzchnię budynku zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym uznać można tylko taką powierzchnię, na której bezpośrednio zmagazynowany zostaje ten materiał siewny i tylko przez czas fizycznego składowania tej partii w danym miejscu, gdyż nie przystaje to do znaczenia pojęcia "obrót materiałem siewnym;

- błędnej interpretacji przepisu art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opartą na założeniu, że "powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym" jest taką powierzchnią tylko przez czas fizycznego składowania na niej jakiejś partii materiału siewnego i traci ten charakter z chwilą wydania tej partii z magazynu w związku ze sprzedażą dokonaną w ramach obrotu materiałem siewnym, a tym samym, że zdarzenie polegające na przejściowym, w związku ze sprzedażą, opróżnieniu danej powierzchni z materiału siewnego, skutkuje zmianą sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2013, a spór sprowadza się do ustalenia, jaka faktycznie powierzchnia posiadanych przez podatnika budynków zajęta była na prowadzenia działalności w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, albowiem zajęcie nieruchomości na tę działalność korzysta z uprzywilejowania pod względem wysokości stawki w podatku od nieruchomości.

Definicja pojęcia "obrót materiałem siewnym" zawarta jest zarówno w przepisach prawa krajowego jak i unijnego.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie

(Dz. U. poz. 1512 ze zm.) pojęcie "obrót" oznacza oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostawę materiału siewnego lub inny sposób dysponowania tym materiałem, z wyłączeniem materiału siewnego przeznaczonego do:

a) oceny i kontroli,

b) przerobu, uszlachetniania i pakowania,

c) innych celów niż siew i sadzenie,

d) celów naukowych, doświadczalnych i hodowli roślin;

Przepis art. 1a dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych (Dz. U. UE.L 1966. 125. 2309 ze zm.) stanowi, że "obrót" oznacza wystawienie na sprzedaż, przechowywanie z zamiarem sprzedaży, ofertę sprzedaży lub jakiekolwiek rozporządzanie, dostawę lub przesyłkę, mające na celu handlowe wykorzystanie materiału siewnego przez strony trzecie, bez względu na to czy pobierane jest wynagrodzenie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o nasiennictwie, materiał siewny o kategorii kwalifikowany oznacza materiał siewny wyprodukowany bezpośrednio z materiału bazowego i przeznaczony do produkcji materiału siewnego o kategorii kwalifikowany kolejnych rozmnożeń lub do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego.

W związku z powyższym, dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku musi zachodzić związek pomiędzy zajęciem budynku, a obrotem materiałem siewnym rozumianym jako oferowanie w tym miejscu do sprzedaży tego materiału, jego sprzedaż lub dostawę z tego miejsca innym odbiorcom.

Bezsporne jest, że podatnik w 2013 r., ale także w latach poprzedzających ten rok podatkowy, prowadził działalność gospodarczą w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Z wszystkich posiadanych przez siebie nieruchomości skarżący zajął na prowadzenie działalności w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym magazyn o powierzchni [...] m² znajdujący się przy ul. [...] (obecnie [...] w S.). W ocenie podatnika, z tego względu cała wskazana powyżej powierzchnia korzystać powinna z preferencji podatkowej.

Organ natomiast stoi na stanowisku, że z uwagi na fakt, że w 2013 r. jedynie [...]m² w sierpniu i [...] m² w od października do grudnia ww. budynku zajęte było na faktycznie składowanie kwalifikowanego materiału siewnego, tylko tę powierzchnie uznać należy za zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, takiego stanowiska organu nie można zaaprobować. Nie ulega bowiem wątpliwości, że prowadzenie działalności

w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, to nie tylko magazynowanie tego materiału na danej powierzchni. Trafnie wskazał zatem skarżący, że "obrót" to nie tylko oferowanie do sprzedaży materiału siewnego, ale także inny sposób dysponowania tym materiałem, w tym jakiekolwiek rozporządzanie, dostawa lub przesyłka, mające na celu handlowe wykorzystanie materiału siewnego przez strony trzecie, a prowadzenie działalności w tym zakresie wymaga odpowiedniego wyposażenia, a także miejsca, celem, np. przyjęcia i wydania materiału siewnego, jego konfekcjonowania, przepakowania, itp.

Nie sposób też zaaprobować, w ocenie Sądu, stanowiska, że np. sprzedaż danej partii kwalifikowanego materiału siewnego i opróżnienie magazynów na pewien czas pozwala przyjąć, że powierzchnia ta traci przez to przymiot wykorzystywania do działalności gospodarczej w tym zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Takie stanowisko pociągałoby za sobą konieczność co miesięcznego wyliczania ilości worków czy też palet, na których składowane są nasiona oraz wyliczania stosownej powierzchni, która korzysta z preferencji podatkowej.

Sąd podziela w tym zakresie stanowisko strony skarżącej, że w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaakceptowało wadliwy sposób określenia jaką bezpośrednio powierzchnię magazynu nasiennego zajmowałyby palety z materiałem siewnym ustawione jedna przy drugiej. Niewątpliwie, taka ocena organu jest nieprzydatna dla prawidłowego określenia powierzchni budynków zajętych przez skarżącego na prowadzenie działalności w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Dowolne jest również przyjęcie założenia, że materiał siewny złożony na palecie przez cały czas składowany na tej palecie o masie 200 kg każda i nie podlega żadnemu przemieszczeniu w procesie obrotu materiałem siewnym. A zatem, sposób wyliczenia powierzchni zajętej przez podatnika na prowadzenie działalności w zakresie obrotu materiałem siewnym, z pominięciem wyżej wskazanych uwarunkowań, jest nieprawidłowy, a dokonana przez organ pierwszej i drugiej instancji ocena materiału dowodowego jest w tym zakresie dowolna.

Z tego też względu, podzielić należało stanowisko skargi w zakresie podniesionych zarzutów natury proceduralnej.

Jednocześnie, wskazać należy, że, jak podnosi skarżący, budynki o powierzchni [...] m² są nieprzerwanie od kilku lat zajęte na prowadzenie działalności w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, przygotowane i wyposażone w instalacje służące tej działalności, a zmienne, na przestrzeni poszczególnych miesięcy roku kalendarzowego, stany zmagazynowanego kwalifikowanego materiału siewnego w żadnym razie nie powodują zmiany sposobu wykorzystywania tych budynków, co organ dotychczas uwzględniał przy wymiarze podatku od nieruchomości za poprzednie lata podatkowe. Takie stanowisko organów, dotyczące innych lat podatkowych, o ile miały miejsce, wskazywałyby na daleko idącą niekonsekwencję, pozwalającą przyjąć, że wymierzając podatek za 2013 r. organy działały z naruszeniem zasady nakazującej załatwienie sprawy w sposób budzący zaufanie od organu.

Rozpoznając sprawę ponownie organy zobowiązane będą zatem uwzględnić pogląd wyrażony w niniejszym wyroku.

W niniejszej sprawie Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego

w skardze, a dotyczącego przeprowadzenia dowodu z fotografii załączonych do skargi uznając, że ewentualne wątpliwości, co do faktycznej powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym powinny zostać wyjaśnione w toku postępowania podatkowego prowadzonego przez organ podatkowy, np. w wyniku oględzin i ewentualnego udokumentowania tej czynności materiałem fotograficznym sporządzonym w budynku, którego dotyczy spór.

Wobec stwierdzenia przez Sąd naruszeń natury proceduralnej przedwczesne jest odnoszenie się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego aczkolwiek oczywistym jest górne granice stawki za 1m² powierzchni zajętych na prowadzenia działalności w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym publikowane są, na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rokrocznie w stosownym obwieszczeniu Ministra Finansów. W obwieszczeniu Ministra Finansów w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. (M.P.2012, poz. 857) wskazano, że stawka ta wynosi 10,65 zł za 1 m². Jeżeli zaś w uchwale Rady Miejskiej w S. z 28 sierpnia 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r., poz. 2197) stawkę tę ustalono na kwotę 10,24 zł za 1 m². Skoro taką stawką posłużyło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., to postępowaniu takiemu nie można ze względów oczywistych zarzucić działania sprzecznego z przepisami prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art.145

§ 1 pkt 1 lit. a i c, art.135 i art. 152 P.p.s.a. Podstawę zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego stanowią przepisy art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) (Dz.U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).