Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 228/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 64a, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Wójta Gminy D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy D. decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r. odmówił A. Sp. z o. o. z siedzibą w S. dofinansowania kosztów poniesionych na kształcenie młodocianego pracownika w celu nauki zawodu w ramach przygotowania zawodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o. o. - decyzją z dnia 3 lutego 2021 r. uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy D. w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Wójt Gminy D. pismem z dnia 1 marca 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; zwanej dalej jako: "k.p.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie sprzeciwu w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jego dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnego oraz skutecznie wniesionego sprzeciwu.

Stwierdzenie niespełnienia którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie sprzeciwowi dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jego odrzucenia. Niedopuszczalność sprzeciwu może mieć miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Jedną z przyczyn o charakterze podmiotowym jest wniesienie sprzeciwu przez nielegitymowany do tego podmiot. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, a oczywisty brak legitymacji do wniesienia sprzeciwu jest podstawą do jego odrzucenia (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1229/04).

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej (64b § 1 p.p.s.a).

Art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowi zaś, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział

w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Uprawnienie do złożenia skargi, a na podstawie art. 64b § 1 p.p.s.a. również sprzeciwu, opiera się zatem na kryterium interesu prawnego rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu, a zaskarżonym aktem lub czynnością.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie wskazuje się, że organ, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia w tej sprawie skargi (odpowiednio sprzeciwu) do sądu administracyjnego, chociażby sprawa dotyczyła jego interesu prawnego lub reprezentowanego przez niego podmiotu. W jednym postępowaniu nie może mieć bowiem miejsce łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania, gdyż niedopuszczalne jest, aby ten sam podmiot działał jako organ administracji publicznej, a następnie składał skargę (odpowiednio sprzeciw) na akt organu odwoławczego o odmiennej treści (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 824/05, akceptowany przez J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., str. 102; T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 273; wyrok NSA z 1 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 386/05; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2005 r., sygn. akt II GSK 387/05; wyrok NSA z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 931/07; postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95; uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03; postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. I OZ 1085/11).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł Wójt Gminy D., który wydał decyzję jako organ pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem A. Sp. z o. o. z siedzibą w S. o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Jako podmiot kompetentny do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej Wójt Gminy D. jest pozbawiony możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego aktu wydanego w postępowaniu jej dotyczącym. Nie może bowiem działać jako organ administracji publicznej, a następnie wnieść sprzeciw na akt organu odwoławczego uchylający jego rozstrzygnięcie i przekazujący jemu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Reasumując, Wójt Gminy D. nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż wnosząc sprzeciw nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występował jako organ administracji publicznej w stosunkach publiczno-prawnych na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Zatem jego sprzeciw należało uznać za niedopuszczalny.

W związku z tym, że wskazana przyczyna niedopuszczalności sprzeciwu nie została wymieniona przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia sprzeciwu, niniejsze rozstrzygnięcie podjęto na podstawie pkt. 6 tego paragrafu, który stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Powołane w treści niniejszego postanowienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).