Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2548/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1 i § 2, art. 151 w zw. z art. 188 i art. 193, art. 207 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 69, art. 102, art. 111
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
article: art. 13 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 632/14 w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 24 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zwrot poniesionych kosztów związanych z dojazdem oraz powrotem z sanatorium, opłaty klimatycznej i medialnej 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 632/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 24 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania B.K. zasiłku celowego z przeznaczeniem na zwrot poniesionych kosztów związanych z dojazdem oraz powrotem z sanatorium, opłaty klimatycznej i medialnej. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny:

Wnioskiem z dnia 2 stycznia 2014 r. B.K. zwrócił się m.in. o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zwrot poniesionych kosztów związanych z dojazdem oraz powrotem z sanatorium, opłaty klimatycznej oraz opłaty medialnej w łącznej kwocie 273,50 zł. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 31 stycznia 2014 r., znak: [...] odmówił przyznania stronie ww. zasiłku celowego. Organ wskazał, że wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarującą, która pobiera zasiłek stały w wysokości 529 zł. Postanowieniem Sądu Okręgowego [...] została mu udzielona przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności na okres od 19.11.2013 r. do 19.02.2014 r. Przerwa wynikała z konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego. Z karty leczenia szpitalnego wynika jednak, że zabieg nie został przeprowadzony, natomiast wnioskodawca otrzymał skierowanie na leczenie uzdrowiskowe. Zgodnie z pismem z [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z 15.01.2014r. B.K. przebywał w Ośrodku Sanatoryjno-Wypoczynkowym [...] w okresie od 3.01.2014 r. do 24.01.2014 r. Zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego z 15.01.2014 r. o odwołaniu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności został on zatrzymany przez policję celem osadzenia w Areszcie Śledczym. Odbywanie kary pozbawienia wolności trwało do 23.02.2015 r. Organ uznał, że dojazd i powrót z sanatorium, opłata klimatyczna i medialna nie mogą być uznane za niezbędne potrzeby bytowe. Wskazał, że w świetle art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył B.K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 marca 2014 r. po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołując się na art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Zastępcy Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie, w którym wskazano, że B.K. przebywa w jednostce penitencjarnej od dnia 24.01.2013 r., a koniec odbywania kary pozbawienia wolności przewidziano na 23.02.2015 r. SKO uznało, że zachodzi negatywna przesłanka do przyznania świadczeń wynikająca z powyższego przepisu i nie było potrzeby rozpatrywania sprawy pod kątem spełniania przesłanek z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. W sytuacji, gdy organ pierwszej instancji wskazał jako podstawę prawną wydanej decyzji także art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej i powołał się na okoliczność odbywania przez stronę kary pozbawienia wolności utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, gdyż ta podstawa prawna odmowy przyznania świadczenia jest prawidłowa.

B.K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Kolegium z dnia 24 marca 2014 r. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 13 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przez jego błędną wykładnię, a mianowicie poprzez przyjęcie, że ocena przesłanki odbywania kary pozbawienia wolności przez osobę ubiegającą się o świadczenia przewidziane w ustawie jest dokonywana w oparciu o stan faktyczny istniejący w momencie orzekania przez organ, a nie w momencie złożenia wniosku przez tą osobę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W podstawie zaskarżonego rozstrzygnięcia powołano art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. 2013 r., poz. 182, ze zm.), zgodnie z którym osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Według organu z kręgu beneficjentów pomocy społecznej wyłączono osoby odbywające karę pozbawienia wolności.

Sąd wskazał, że w dniu złożenia wniosku z dnia 2 stycznia 2014 r. skarżący nie odbywał w Zakładzie Karnym kary pozbawienia wolności, lecz w tym czasie miał przerwę w odbywaniu kary. Jak wynika z wywiadu środowiskowego skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i pobiera zasiłek stały w wysokości 529 zł. Posiada również orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane na stałe (wywiad środowiskowy z dnia 2 stycznia 2014 r.).

W ocenie Sądu, organy odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia, dokonały wadliwej wykładni art. 13 ustawy o pomocy społecznej, wykraczającej poza treść przytoczonego przepisu. Sąd I instancji podkreślił, że art. 13 ustawy o pomocy społecznej może mieć zastosowanie jedynie wobec osób odbywających karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanych. W sytuacji gdy skarżący ma orzeczoną przerwę w odbywaniu kary oznacza, że w tym czasie faktycznie nie odbywa kary pozbawiania wolności, która została orzeczona wobec skarżącego, tj. nie przebywa w jednostce penitencjarnej. Osobą odbywającą karę pozbawienia wolności jest bowiem osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego i odbywa ją w zakładzie karnym.

Wskazany przepis ustawy o pomocy społecznej posługuje się ściśle określonymi terminami prawa karnego, których nie można rozszerzać o inne stany faktyczne, zwłaszcza na gruncie tej ustawy. Podniesiona przez SKO okoliczność, że skarżący jest "faktycznie pozbawiony wolności", bowiem nie przebywa w jednostce penitencjarnej, nie może być utożsamiana z odbywaniem kary pozbawienia wolności czy tymczasowym aresztowaniem.

W ocenie Sądu uprawnione jest stanowisko, że skarżący mógł się ubiegać o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Zadaniem organów było zaś rozważenie, czy skarżący spełnia przesłanki przyznania zasiłku celowego w momencie złożenia wniosku. Organy przesłanek tych nie rozważyły oraz nie odniosły się do wskazanych przez skarżącego motywów wystąpienia o zasiłek.

W dniu 22 czerwca 2015 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi lub ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowanie według norm przepisanych. SKO zarzuciło Sądowi I instancji:

- błędną wykładnię art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 163, ze zm.) polegającą na przyjęciu, iż prawo do pomocy społecznej nie przysługuje jedynie osobom, które w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy odbywają karę pozbawienia wolności, a organ odwoławczy jest zobowiązany oceniać stan faktyczny sprawy na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy oraz przyjęciu, że odbywanie przez stronę kary pozbawienia wolności w dacie orzekania przez organ administracji, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie przyznania świadczenia z pomocy społecznej.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie przepis art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej jest jednolicie interpretowany, a zatem odbywanie kary pozbawienia wolności powoduje, że nie można otrzymać wsparcia z pomocy społecznej. B.K. w dacie wydawania decyzji był osobą pozbawioną wolności, a zatem świadczenie mu nie przysługiwało.

W odpowiedzi na skargę B.K. wniósł o jej oddalenie wskazując, że orzeczenie WSA w Lublinie odpowiada prawu

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Na wstępie należy wskazać na art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej statuujący cele i zasady pomocy społecznej udzielanej przez Państwo. Zgodnie z jego brzmieniem "pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości". Określając zasady i kryteria przyznawania świadczeń, wśród których najistotniejsze jest kryterium dochodowe oraz niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, pomoc społeczna jest instrumentem za pomocą którego państwo wspiera bieżące potrzeby osób, które nie mogą samodzielnie, za pomocą własnych środków pokonać trudnych sytuacji, w których się znalazły. Świadczenia przyznawane na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej posiadają szczególny charakter, który nie może być sprzeczny z celami pomocy społecznej, co zostało dokładanie wskazane w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Nie budzi wątpliwości, że ustawodawca w art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wyłączył z kręgu beneficjentów pomocy społecznej osoby odbywające karę pozbawienia wolności, ponieważ z treści art. 69, 102, 111 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz.U Nr 90, poz. 557, ze zm.), wynika, że odbywając karę pozbawienia wolności skazany ma zapewnione warunki niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, których koszty pokrywane są z budżetu państwa. Tak więc osoby odbywające karę pozbawienia wolności tracą prawo do wszystkich świadczeń pomocowych i nie nabywają uprawnień do świadczeń w czasie odbywania tej kary. Art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej posiada charakter normy bezwzględnie obowiązującej, a więc pozbawia prawa do świadczeń skazanych przebywających w zakładach karnych niezależnie od położenia, czy stanu osoby domagającej się świadczenia.

Rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że przepis art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej nie ma natomiast zastosowania do osób wobec których orzeczono przerwę w wykonaniu kary pozbawienia wolności, ponieważ one nie mają zapewnionych świadczeń takich samych jak osoby osadzone. Nie mniej jednak Sąd I instancji nie wziął pod uwagę faktu, że skarżący B.K. już w chwili, gdy orzekał organ I instancji (31 stycznia 2014 r.) przebywał w zakładzie karnym, ponieważ jak wynika z akt sprawy od dnia 24 stycznia 2014 r. ponownie zaczął odbywać karę. Stan faktyczny nie uległ zmianie, gdy decyzję ostateczną wydało w dniu 24 marca 2014 r. SKO w Lublinie, ponieważ koniec odbywania kary przez skarżącego został przewidziany na dzień 23 lutego 2015 r. Przypomnieć należy, że obowiązującą regułą postępowania administracyjnego jest ustalenie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania w sprawie decyzji ostatecznej. Zmiany stanu faktycznego, które nastąpiły w toku rozpoznania sprawy musi uwzględnić organ odwoławczy. Organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy ustala aktualny stan faktyczny sprawy. Ustawa o pomocy społecznej nie ustanawia w tym zakresie innych zasad. Organ I i II instancji muszą uwzględniać stan sprawy na chwilę, w której orzekają, a nie moment złożenia wniosku o przyznanie świadczenia (por. wyroki NSA: z dnia 12. stycznia 2010, sygn. akt I OSK 1092/09 oraz z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1313/11), a zatem w sytuacji, gdy B.K. w dniu wydania decyzji skończył przerwę w odbywaniu kary pozbawienia wolności i ponownie został umieszczony w zakładzie karnym, to zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przestał spełniać przesłanki do przyznania świadczenia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w związku z art. 188 i art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.