Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 638/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 2, art. 30 ust. 1, art. 66 ust. 1 i 2, art. 81c ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant St. Specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 roku sprawy ze skargi J. Ś., H. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania węzła sanitarnego - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

II SA/Łd 638/13

Uzasadnienie

Na skutek wniosku J.Ś., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadził w dniu 21 sierpnia 2008 r. oględziny na nieruchomości przy ul. A w P., na której znajduje się murowany, dwukondygnacyjny budynek mieszkalny, należący do C.Ś. Zgodnie z opracowanym w 1993 r. projektem technicznym przyłącza wodno-kanalizacyjnego, w narożniku północno-zachodnim budynku przewidziano łazienkę. Organ ustalił, że w rzeczywistości łazienka zlokalizowana została przy ścianie wspólnej od strony nieruchomości przy ul. B, należącej do J.Ś. i H.K. W łazience znajduje się muszla klozetowa oraz wanna. Pion kanalizacyjny, jak wynika z projektu, miał znajdować się w narożniku południowo-zachodnim pomieszczenia łazienki. W rzeczywistości rura kanalizacyjna łącząca łazienkę na I piętrze z łazienką na parterze znajduje się w narożniku północno-zachodnim. W ścianie wspólnej budynku istnieje również instalacja wodociągowa.

Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zobowiązał C.Ś. do wykonania i przedłożenia w zakreślonym terminie oceny technicznej wykonanego węzła sanitarnego przy ścianie północnej budynku mieszkalnego, będącego jego własnością. W przypadku zaistnienia takiej konieczności, ocena winna również obejmować opis (bądź projekt) robót mających na celu doprowadzenie wykonanego węzła sanitarnego do stanu zgodnego z przepisami.

W dniu 21 listopada 2012 r. do organu wpłynęła ocena techniczna węzła sanitarnego, z której wynika, że wykonana została próba szczelności instalacji wody z wynikiem pozytywnym. Stwierdzono ponadto, że instalacja wody zimnej i ciepłej jest sprawna i może być bezpiecznie użytkowana. W trakcie kontroli nie stwierdzono zacieków mogących świadczyć o nieszczelności instalacji. Instalacja kanalizacji sanitarnej w dniu kontroli była sprawna i mogła być bezpiecznie użytkowana. Autor oceny technicznej węzła sanitarnego mgr inż. M.K. wskazał na niemożność ustalenia aktualnego stanu zacieku, ze względu braku zgody właścicieli na udostępnienie lokalu przy ul. B.

W dniu 22 stycznia 2013 r. organ I instancji przeprowadził kolejne czynności kontrolne w lokalu mieszkalnym na parterze budynku mieszkalnego przy ul. B, w wyniku których stwierdzono, że od czasu ostatniej kontroli przeprowadzonej w dniu 21 sierpnia 2008 r. na ścianie w jednym z pomieszczeń tego lokalu znajduje się plama o nieregularnym kształcie. J.Ś. wskazała ponadto na zmurszałe deski podłogi. Pomieszczenie, w którym znajduje się zaciek nie jest użytkowane od ponad 10 lat, w okresie zimowym nie jest ogrzewane. W pomieszczeniu znajduje się kratka wentylacyjna. J.Ś. oświadczyła, że zaciek powiększył się, ponadto wskazała na pęknięcia ściany wschodniej zewnętrznej (między stropem i ścianą oraz przy ścianach prostopadłych). Po stronie nieruchomości przy ul. A nie stwierdzono zawilgocenia. C.Ś. oświadczył, że od ostatniej kontroli nie wykonywał żadnych robót budowlanych.

W tak ustalonym stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., decyzją z dnia [...], umorzył dalsze postępowanie administracyjne w sprawie wykonania węzła sanitarnego w budynku przy ul. A, uznając je za bezprzedmiotowe.

Od ww. decyzji odwołanie złożyły J.Ś. oraz H.K., zarzucając "błędnie zastosowaną podstawę prawną decyzji".

Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w myśl art. 84 k.p.a. opinia techniczna stanowi w sprawie dowód i podlega ocenie w toku postępowania. Przedłożona w sprawie opinia została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz będącą członkiem [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Organ podzielił stanowisko zawarte w ww. opinii, dotyczące prawidłowości wykonania węzła sanitarnego, a tym samym nie znalazł podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane. Zatem prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyły J.Ś. i H.K., zarzucając jej naruszenie:

1/ art 61 w zw. z art. 66 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji brak wydania nakazu zobowiązującego C.Ś. do wykonania robót budowlanych polegających na usunięciu zawilgocenia ściany wspólnej budynku położonego przy ul. A oraz budynku położonego przy ul. B w P.;

2/ art. 105 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie wykonania węzła sanitarnego, w sytuacji wykonania tego węzła w sposób niezgodny z projektem technicznym, w następstwie czego doszło do powstania zacieku na ścianie wspólnej budynku położonego przy ul. TA oraz budynku położonego przy ul. B w P.;

3/ art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do państwa oraz naruszający słuszny interes obywateli, a także niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w konsekwencji czego doszło do umorzenia postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżące domagały się wydania przez organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego decyzji nakazującej doprowadzenie węzła sanitarnego w budynku przy ul. A w P. do stanu zgodnego z prawem. W ich ocenie zlokalizowanie łazienki i urządzeń sanitarnych na ścianie wspólnej ich budynku i budynku C.Ś. oraz ich wadliwy montaż spowodowało wyciek z instalacji sanitarnej i zawilgocenie ściany w ich pomieszczeniu. Z treści skargi, jak również z treści pism skarżących, kierowanych do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wynika ponadto, że skarżące domagały się od tego organu wydania decyzji nakazującej usunięcie stanu nieprawidłowego zamontowania urządzeń w łazience w budynku C.Ś.

Podnieść zatem należy, że na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) instalacja urządzeń sanitarnych nie wymaga, zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy, żadnych władczych działań organów administracji architektoniczno-budowlanej. By zamontować umywalkę, wannę bądź inne urządzenie łazienkowe nie trzeba bowiem dokonywać zgłoszenia, ani tym bardziej uzyskiwać pozwolenia na budowę.

Dlatego też organ nadzoru budowlanego podjął w niniejszej sprawie, po piśmie sygnalizacyjnym J.Ś., czynności mające na celu ustalenie, czy zrealizowanie węzła sanitarnego w łazience C.Ś. było prawidłowe w kontekście wykonania obowiązków wynikających z przepisów rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane – Utrzymanie obiektów budowlanych. Władcze uprawnienia organów nadzoru budowlanego określone zostały w tym rozdziale w art. 66. Stosownie do jego treści w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1/ może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2 jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3/ jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4/ powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku (ust. 1).

W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie (ust. 2).

Po dokonaniu oględzin na nieruchomości, organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego wydał, na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, postanowienie zobowiązujące C.Ś. do przedstawienia ekspertyzy technicznej wykonanego węzła sanitarnego. Ekspertyzę taką strona przedstawiła, choć znacznie po zakreślonym przez organ terminie. Tym niemniej wynikało z niej, że instalacja wykonana została prawidłowo, a próba szczelności dała wynik pozytywny. Pozwala to przyjąć, że plama na ścianie w pomieszczeniu skarżących nie jest wynikiem wadliwej instalacji w budynku C.Ś. W ocenie Sądu organy, mimo nie budzącej wątpliwości i zasługującej na dezaprobatę opieszałości działania, wykazały, że mimo wykonania instalacji sanitarnej odmiennie od planowej w projekcie, jest ona zrealizowana w sposób prawidłowy pod względem technicznym i nie ma przeszkód w jej bezpiecznym użytkowaniu.

Nie było zatem podstaw do uznania, by w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego miały obowiązek wydać jakąkolwiek decyzję na podstawie art. 66 ustawy – Prawo budowlane. Stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego, o jakim mowa w tym przepisie, powinno zostać udokumentowane wynikami przeprowadzonej kontroli. Kontrola taka została dokonana, a jej wynik świadczył o tym, że instalacja sanitarna (jako część składowa obiektu budowlanego) znajdowała się w należytym stanie technicznym.

Stosownie zaś do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W wyroku z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, opublikowanym w ONSA 1996/2/80, Naczelny Sąd Administracyjny zawarł zasługującą na pełną aprobatę tezę, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem.

Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej, bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W szczególności gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania (np. sprawa ma charakter cywilny), można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia. Decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron, przyjmując, że nie ma przesłanek do merytorycznego rozstrzygania co do istoty sprawy.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością powodującą bezprzedmiotowość postępowania był fakt, że instalacja sanitarna, której ewentualna wadliwość stanowiła przyczynę prowadzenia postępowania, okazała się być wykonana prawidłowo. Zatem na organie prowadzącym postępowanie nie ciążył obowiązek władczego rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie konieczność formalnego zakończenia wszczętego uprzednio postępowania.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

lf