Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 988/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 99 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 341 z późn. zm. – dalej u.k.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej k.p.a.) skierował S. K., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, na badania lekarskie mające na celu ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu podano m. in., że istnieją uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierowcy. Wynika to z informacji Prokuratury Rejonowej B. [...].

W odwołaniu od ww. decyzji S. K. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia i naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., poprzez wadliwą jego subsumpcję w stanie faktycznym nieuzasadniającym jego stosowania. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zaprzeczył, aby jego dolegliwości zdrowotne w jakikolwiek sposób wpływały na możliwość, prawidłowość i bezpieczeństwo kierowania pojazdami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej (dalej SKO) decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano m. in., że organ I instancji prawidłowo ocenił, iż schorzenia stwierdzone u odwołującego i ilość wizyt lekarskich powodują uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Z uwagi na ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwa nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale kontroluje także, aby osoby te nie utraciły ww. warunków.

S. K. wniósł skargę na decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zaskarżając ją w całości. Zarzucił:

1) naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na przyjęciu, iż w okolicznościach sprawy zachodzą przesłanki do wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie z uwagi na uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, który rzekomo ma stanowić przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów, podczas gdy zastrzeżenia te powinny być uzasadnione i poważne, a przy tym przekładać się na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i występowanie konkretnego zagrożenia, co jednak w zaistniałym stanie rzeczy nie ma miejsca;

2) naruszenie art. 7, 77 §1, 107 §3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi podejmowania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a wręcz przeciwnie – oparcie się, i to dwukrotne, na nieistniejących dowodach;

3) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej w sytuacji dwukrotnych jej pomyłek, tj. powoływania się na nieistniejące dokumenty i wyciągania z nich daleko idących, niekorzystnych dla strony wniosków;

4) art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w sprawie i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, czym naruszono prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania;

5) naruszenie art. 77 §1, 107 §3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim nieprawdziwych informacji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu podano m. in., że rzekoma notatka, która miała być jednym z załączników do pisma skierowanego z Prokuratury, w ogóle nie istniała, a fakt ten następnie został przyznany i sprostowany przez Prokuraturę. Również i dokumentu takiego jak opinia sądowo-psychiatryczna, mająca dotyczyć skarżącego, nie ma w aktach, bowiem opinia taka nie istnieje, nigdy nie była wydawana. Takie zachowanie stoi w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej i wskazuje, że nie doszło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Duża ilość wizyt u lekarzy różnych specjalności nie jest jednoznaczna ze złym stanem zdrowia, lecz świadczy o właściwym zachowaniu, zmierzającym do jak najlepszego jego zachowania. Brak jest jakichkolwiek podstaw do pojawiającego się w uzasadnieniu decyzji SKO stwierdzenia, że strona nadal choruje na depresję i to jednobiegunową. Leków psychotropowych nie zażywa i brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego, by miałoby być inaczej.

Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. (odpis notarialny) i orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] r. (odpis notarialny), stwierdzających brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Przesłanka ta, zgodnie z tezą wyroku NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. I OSK 1051/16, powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, powodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia (utrudnia) sprawne prowadzenie pojazdów. Zatem, zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie "uzasadnione zastrzeżenia" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wydanie decyzji na podstawie tego przepisu nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Nie jest zatem konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo ich wystąpienia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy skład orzekający stwierdza, że ustalenia dokonane w sprawie przez organy administracji są prawidłowe. W ocenie Sądu organy administracji co do istoty prawidłowo oceniły stan faktyczny i trafnie uznały, iż zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji. Sąd przy tym nie ocenia jednoznacznie, czy skarżący może prowadzić pojazdy mechaniczne, czy nie, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. W tym celu wydano zaskarżony akt, by osoba kompetentna dokonała tu stosownych ustaleń. Ilość wizyt lekarskich wynikających z danych NFZ, niekiedy odbywanych w krótkich odstępach czasu, niewątpliwie przekracza ilości uzasadniające cele profilaktyczne. Wizyty te odbywały się m. in. w poradni leczenia uzależnień. Już to dawało podstawę do wydania decyzji, które podlegają tu kontroli.

Skuteczny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. wymaga wykazania, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 10 października 2017 r., sygn. II OSK 651/16). Skarżący brał udział w postępowaniu, składał swe "wyjaśnienia" i odwołanie, zatem nie został pozbawiony prawa z art. 10 §1 k.p.a. Brak było podstaw, by uznać skuteczność argumentacji skargi w tym zakresie.

Skarżący nie jest konsekwentny w swoich twierdzeniach. W skardze pisze, że wielokrotne pobyty w placówkach medycznych świadczą jedynie o dbałości o zachowanie zdrowia, a nie świadczą o chorobie, na rozprawie z kolei podał, że stan jego zdrowia był i jest tak zły, że nie mógł nawet stawić się na przedmiotowe badania do właściwego ośrodka. To jedynie potwierdza zasadność wydania zaskarżonej decyzji.

Nie ma więc przesądzającego znaczenia dla sprawy, że część ustaleń organów nie miało oparcia w dowodach, w tym, że Prokurator przyznał, iż informacja o notatce służbowej Policji była błędem komputerowym. Pozostały zgromadzony materiał dowodowy z powyższych powodów uzasadniał wydanie ww. decyzji.

Sąd nie może przy tym dokonywać ustaleń za lekarzy i organy, a jedynie ocenia prawidłowość przeprowadzonego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. "Sprawowanie kontroli" w rozumieniu art. 1 p.u.s.a. oznacza bowiem pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie zastępuje go w czynnościach (por. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, Państwo i Prawo 1999, z. 12, s. 23). Sąd bierze przy tym pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji, a jego możliwości dowodowe są bardzo ograniczone (art. 106 §3 p.p.s.a.). Stąd wniosek o dopuszczenie dowodów w postaci zaświadczenia lekarskiego i orzeczenia lekarskiego podlegał oddaleniu. Dokumenty ten zostały wydane w dniu [...] r., a więc już po zakończeniu postępowania administracyjnego. Decyzja Prezydenta Miasta wyraźnie wskazywała, że badanie należy przeprowadzić w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Katowicach, Poradnia dla Kierowców w Sosnowcu, a dokumenty te zostały wystawione przez innych lekarzy, zatem nie stanowią jej wykonania. Będą jednak mogły być ocenione przez lekarzy przeprowadzających badanie zgodnie z decyzją.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 8, 10 §1, 77 §1, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

[pic]