Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2142/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6535 Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18 pkt 2, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 35, art. 36, art. 89 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 168
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi E. K. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest orzeczenie z dnia [...] marca 2019 r. sygn. akt [...] Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych (dalej: "GKO", "Komisja II instancji"), wydane po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. K. (dalej: "Obwiniona"), którym uchylono zaskarżone orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w S. z dnia [...] października 2018 r. sygn. akt: [...] w pkt 1 i uniewinniono Obwinioną od zarzutu przypisanego w pkt 1 d), pkt 1 e) oraz pkt 1 f), a w pozostałym zakresie utrzymano orzeczenie.

Orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Obwiniona pełniła funkcję Wójta Gminy Ś.. W tym czasie w jednostce kierowanej przez nią w dniu [...] marca 2015 r. podjęto decyzję o wypłacie S. R., zatrudnionemu na stanowisku Inspektora ds. budownictwa, nagrody jubileuszowej za [...] lat pracy. Podstawą wypłaty było pismo S. R. z dnia [...] marca 2015 r. stanowiące skierowany do Wójta wniosek wypłatę ww. nagrody. Na wniosku znajduje się jedynie ręczna adnotacja K. Ł. - Inspektora ds. kadr i płac o treści: "Wypłacono nagrodę jubileuszową za [...] lat pracy dnia [...].03.2015r.". Nadto w dniu [...] sierpnia 2015 r. podjęto decyzję o wypłacie A. M., zatrudnionej na stanowisku Inspektora ds. gospodarki nieruchomościami, nagrody jubileuszowej za [...] lat pracy oraz w dniu [...] kwietnia 2015r. podjęto decyzję o wypłacie J. S., zatrudnionemu na stanowisku Starszego [...], nagrody jubileuszowej za [...] lat pracy pomimo, iż okres uprawniający go do tej nagrody upłynął [...] października 2014 r.

Z zebranego materiału dowodowego, wynika, że nieprawidłowo ustalony został okres zatrudnienia uprawniający S. R. oraz A. M. do otrzymania nagród jubileuszowych, zaś J. S., nagroda ta została wypłacona z przekroczeniem terminu.

Jednostka nadto zawarła w dniu [...] kwietnia 2015 r. z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w S. umowę pożyczki w kwocie do [...] zł. z przeznaczeniem na realizację zadania pn. "Budowa sieci wodno-kanalizacyjnej Ś.- S.- [...] oraz N. C., Etap I budowa sieci wodociągowej wraz z zabezpieczeniami przeciwpożarowymi i sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej i tłoczonej wraz z przepompownią ścieków". Obwiniona składała w imieniu jednostki sprawozdania Rb-Z o stanie zobowiązań według tytułów dłużnych oraz poręczeń i gwarancji. W sprawozdaniach tych jednostka nie ujęła zobowiązań wynikających z powyższej umowy co doprowadziło do wykazania w sprawozdaniach danych niezgodnych z danymi z ewidencji księgowej. Fakt ten dotyczył trzech sprawozdań - sporządzonego w dniu [...] października 2015 r. według stanu na koniec III kwartału 2015 sporządzonego w dniu [...] lutego 2016 r. według stanu na koniec IV kwartału 2015 r., oraz sporządzonego w dniu [...] kwietnia 2016 r. według stanu na koniec I kwartału 2016 r. Nieujawniony stan zobowiązań z umowy wynosił odpowiednio do zasad spłaty określonych w umowie kwotę [...] zł w przypadku dwóch pierwszych sprawozdań oraz [...] zł w trzecim.

Regionalna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w S. orzeczeniem z dnia [...] października 2018 r. sygn. akt: [...] uznała E.K. winną naruszenia dyscypliny finansów publicznych, popełnionego w okresie pełnienia funkcji funkcji Wójta Gminy Ś. w rozumieniu:

1) art. 11 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegającego na dokonaniu wydatku ze środków publicznych bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwalą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków poprzez wypłacenie pracownikom Urzędu Gminy Ś. nagród jubileuszowych niezgodnie z obowiązującymi przepisami:

d) w dniu [...] marca 2015 r. S. R., zatrudnionemu na stanowisku Inspektora ds. budownictwa, wypłacono nagrodę jubileuszową w kwocie [...] zł za [...] lat pracy,

e) w dniu [...] sierpnia 2015 r. A. M., zatrudnionej na stanowisku Inspektora ds. gospodarki nieruchomościami, wypłacono nagrodę jubileuszową w kwocie [...] zł za [...] lat pracy, pomimo, że w dniu wypłaty pracownicy nie posiadali wymaganego stażu [...]lat pracy,

f) w dniu [...] kwietnia 2015 r. J. S., zatrudnionemu na stanowisku Starszego [...], wypłacono nagrodę jubileuszową w kwocie [...] zł za [...] lat pracy, pomimo, że okres zatrudnienia uprawniający do ww. nagrody upłynął w dniu [...] października 2014 r.,

2) art. 18 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegającego na niesporządzeniu lub nieprzekazaniu w terminie sprawozdania z wykonania procesów gromadzenia środków publicznych i ich rozdysponowania albo wykazanie w tym sprawozdaniu danych niezgodnych z danymi wynikającymi z ewidencji księgowej, poprzez wykazanie w sprawozdaniu Rb-Z o stanie zobowiązań według tytułów dłużnych oraz poręczeń i gwarancji:

a) sporządzonym w dniu [...] października 2015 r. według stanu na koniec III kwartału 2015 r., stanu zobowiązań z tytułu pożyczek długoterminowych (wiersz E.2.2) w kwocie 0,00 zł, zamiast w wynikającej z ewidencji księgowej (prowadzonej na koncie [...] Zobowiązania finansowe) wartości [...] zł,

b) sporządzonym w dniu [...] lutego 2016 r. według stanu na koniec IV kwartału 2015 r., stanu zobowiązań z tytułu pożyczek długoterminowych (wiersz E.2.2) w kwocie 0,00 zł, zamiast w wynikającej z ewidencji księgowej (prowadzonej na koncie [...]) wartości [...] zł,

c) sporządzonym w dniu [...] kwietnia 2016 r. według stanu na koniec I kwartału 2016 r., stanu zobowiązań z tytułu pożyczek długoterminowych (wiersz E.2.2) w kwocie 0,00 zł, zamiast w wynikającej z ewidencji księgowej (prowadzonej na koncie [...]) wartości [...] zł,

i na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych wymierzyła karę upomnienia.

Orzeczeniem z dnia [...] marca 2019 r. sygn. akt [...] Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych uchyliła zaskarżone orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w S. z dnia [...] października 2018 r. sygn. akt: [...] w pkt 1 i uniewinniła Obwinioną od zarzutu przypisanego w pkt 1 d), pkt 1 e) oraz pkt 1 f) tj. w zakresie naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegającego na dokonaniu wydatku ze środków publicznych bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków poprzez wypłacenie pracownikom Urzędu Gminy Ś. nagród jubileuszowych niezgodnie z obowiązującymi przepisami, a w pozostałym zakresie utrzymała orzeczenie.

GKO w uzasadnieniu swojego orzeczenia najpierw ustosunkowała się do bezzasadnego zarzutu naruszenia przez Obwinioną art. 11 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegającego na dokonaniu wydatku ze środków publicznych bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków poprzez wypłacenie pracownikom Urzędu Gminy Ś. nagród jubileuszowych niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Co do czynów dotyczących wykazania w sprawozdaniach danych niezgodnych ze stanem wynikającym z ewidencji księgowej, Komisja II instancji wskazała na szczególny charakter funkcji kierowniczej i wynikający z niego zakres odpowiedzialności obejmujący w istocie całość działań podległej jednostki. Zasadą jest odpowiedzialność kierownika, zaś uchylenie się od tej odpowiedzialności jest wyjątkiem. W ocenie Głównej Komisji Orzekającej, kierownik jednostki nie może uchylać się od odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości z tego powodu, że zatrudnia wykwalifikowane osoby. Zaufanie do pracowników nie zwalnia bowiem od realizacji obowiązków kierownika i to zarówno w zakresie nadzoru nad pracą podległych mu osób, jak i w zakresie samodzielnego realizowania posiadanych kompetencji w sytuacji, gdy podlegli pracownicy tego nie czynią. Zdaniem GKO w niniejszej sprawie obowiązków z zakresie przekazywania sprawozdań w ogóle nie można skutecznie scedować na pracowników w sposób wyłączający odpowiedzialność kierownika jednostki. W uzasadnieniu odwołano się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartego w wyroku z dnia 26 kwietnia 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 103/10, sam fakt sporządzenia sprawozdania niezgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji księgowej nie wiąże się jeszcze z tą odpowiedzialnością. Wynika to zapewne z faktu, iż nie ma przeszkody prawnej do dokonania skorygowania tegoż sprawozdania przed przekazaniem go wskazanej jednostce. Dopiero przez fakt przekazania sprawozdania dochodzi do "wykazania" w sprawozdaniu budżetowym danych tam zawartych, w tym danych niezgodnych z danymi wynikającymi z ewidencji księgowej. Jak z tego stanowiska wynika mamy do czynienia z dwiema fazami procesu związanego ze sprawozdawczością. Pierwszy z nich to przygotowanie projektu sprawozdania. Może on być i praktyce zawsze jest powierzany służbom księgowym jednostki. Jednakże błędy popełnione na tym etapie nie zwalniają od odpowiedzialności na etapie kolejnym tj. podpisania tego sprawozdania i jego przekazania jednostce nadrzędnej. Dopiero w tym momencie dochodzi do "wykazania" danych. Z przepisów nie wynika, aby kierownik mógł powierzyć głównemu księgowemu obowiązki i odpowiedzialność w zakresie występowania i reprezentowania jednostki na zewnątrz. W strukturach organizacyjnych jednoosobowego kierownictwa te zarezerwowane są dla kierownika jednostki, zaś jednym z przejawów tej działalności jest reprezentacja wobec jednostek nadrzędnych. W realiach niniejszej sprawy to na Obwinionej ciążył ten obowiązek. Bez wątpienia można jej przypisać winę, albowiem Obwiniona nie dołożyła należytej staranności w opisywanej sprawie, zawierzyła podległym służbom bez kontroli ich działań, co doprowadziło do naruszenia dyscypliny. Trzeba również uwzględnić, że to Obwiniona podpisała z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w S. umowę pożyczki w kwocie [...] zł. Tym samym przynajmniej powinna być świadoma ciążącego z tego tytułu, na kierowanej przez nią jednostce, zobowiązania. Niewykazanie w sprawozdaniu o stanie zobowiązań według tytułów dłużnych oraz poręczeń i gwarancji jednostki samorządu terytorialnego, tego zobowiązania - jako zobowiązania z tytułu pożyczek długoterminowych - powinno wzbudzić jej wątpliwości, w szczególności, że już pobieżna analiza przedmiotowych sprawozdań powinna pozwolić na wychwycenie tej nieprawidłowości z uwagi na ich prostą strukturę oraz niewielką ilość danych w nich zawartych w odniesieniu do jednostki kierowanej przez Obwinioną. GKO ustosunkowała się również do wymiaru kary (upomnienie), wskazując że przedmiotem ochrony tego przepisu jest bowiem prawidłowość procesów sprawozdawczych - błędy w przekazywanych danych "nawarstwiają się" wraz ze zwiększaniem stopnia ogólności przekazywanych sprawozdań. Dlatego ze szczególną uwagą należy podchodzić do gromadzenia tych danych na najniższych szczeblach procesu sprawozdawczego. Jednocześnie GKO nie doszukała się nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie w ogóle od ukarania Obwinionej. Zastosowano zatem karę najlżejszego rodzaju. Nie uznano, iż zachodzą przesłanki do odstąpienia od ukarania.

Na wymienione orzeczenie w zakresie pkt 2 i pkt 3 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Obwiniona. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie:

a) art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1440) poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy zachodziły okoliczności uzasadniające uchylenie orzeczenia I instancji w części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez komisję orzekającą lub uniewinnienia obwinionej;

b) art. 18 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zw. z art. 4 ust. 5 ustawy o rachunkowości i art. 53 ust. 2 i art. 54 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez uznanie, iż Skarżąca jest winna wykazania w sprawozdaniach Rb-Z danych niezgodnych z danymi wynikającymi z ewidencji księgowej w stopniu uzasadniającym jej ukaranie,

c) art. 89 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych wskutek nieuwzględnienia wniosku dowodowego o uzyskanie od pracodawcy A. W. dowód ze zobowiązania tej pracownicy o zakresie przyjętej przez nią odpowiedzialności za obowiązki kierownika jednostki w zakresie rachunkowości;

d) art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych wskutek zaniechania jego zastosowania i art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych wskutek mało wnikliwego poczynienia ustaleń odnośnie podstaw wymiaru kary, okoliczności obciążających i łagodzących pomimo wymierzenia kary najłagodniejszej, co świadczy o tym że Komisja znalazła na korzyść obwinionej przesłanki do takiego wymiaru kary, choć z drugiej strony stwierdziła, że brak jest podstaw do uznania iż czyn stanowi znikomy stopień niebezpieczeństwa.

Pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie orzeczenie w zaskarżonej części.

GKO w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej – "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna.

W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), niniejsza sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy do rozpoznania w przywołanym trybie zostało poprzedzone wyrażeniem zgody przez strony w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym.

Odnosząc się ram prawnych niniejszej sprawy należy odwołać się do art. 18 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych dalej zwaną "ustawą o odpowiedzialności", zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niesporządzenie lub nieprzekazanie w terminie sprawozdania z wykonania procesów gromadzenia środków publicznych i ich rozdysponowania albo wykazanie w tym sprawozdaniu danych niezgodnych z danymi wynikającymi z ewidencji księgowej. Co do wymiaru kary ustawa o odpowiedzialności przewiduje zamknięty katalog kar: upomnienie, nagana, kara pieniężna oraz zakaz pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi (art. 32 ust. 1). Wymiar tych kar ma charakter uznaniowy. W świetle bowiem art. 33 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności organ orzekający w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych wymierza karę według swojego uznania, w granicach określonych w ustawie, uwzględniając stopień szkodliwości dla finansów publicznych naruszenia dyscypliny finansów publicznych, stopień winy, a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i dyscyplinujące, które ma osiągnąć w stosunku do ukaranego. W tym miejscu należy przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010 r., wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 1092/09: "Okoliczność, że organ wymierza karę według swojego uznania nie oznacza jednak dowolności w ramach ustawowego katalogu kar, w tym możliwości odstąpienia od wymierzenia kary, lecz wydając orzeczenie organ ma obowiązek dokonać wszechstronnej oceny rodzaju i okoliczności naruszenia dyscypliny finansów publicznych." Karę upomnienia można wymierzyć w szczególności w przypadku, gdy stopień szkodliwości naruszenia dyscypliny finansów publicznych nie jest znaczny (art. 35). Instytucja załagodzenia kary, w tym nawet odstąpienia od ukarania, uregulowana jest zaś w art. 36 ustawy o odpowiedzialności.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wykazanie przez Obwinioną w sprawozdaniu Rb-Z o stanie zobowiązań według tytułów dłużnych oraz poręczeń i gwarancji danych niezgodnych ze stanem widniejącym w ewidencji księgowej jest bezspornie naruszeniem art. 18 ust. 2 ustawy o odpowiedzialności. Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd, który został zaakceptowany przez GKO w przedmiotowej sprawie, zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010 r., wydany w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 103/10. "W świetle (...) zasadne jest twierdzenie, ze sprawozdanie budżetowe powstaje z chwilą złożenia na nim podpisu przez kierownika jednostki niezależnie od tego, kto technicznie je sporządził i kto ponad osobę kierownika jednostki podpisał je. Podpis kierownika jednostki na tym sprawozdaniu oraz czynności skutecznego pod względem prawnym przekazania sprawozdania odbiorcy są czynnościami z zakresu reprezentacji jednostki. Ustawodawca wyraźnie powierzył te czynności osobie mającej kompetencje do działania za jednostkę, co oznacza, że mieszczą się one w zakresie reprezentacji. Zakresu reprezentacji nie można przenieść ani ograniczyć ze skutkiem wobec osób trzecich. (...) Zatem uprawnionym jest twierdzenie, że przy tak sformułowanych przez ustawodawcę cechach, sposobach tworzenia i oceny sprawozdań, użyte pojęcie "wykazania danych w sprawozdaniu" jest okolicznością nierozerwalnie związaną z faktem przedstawienia sprawozdania (danych) jednostce otrzymującej to sprawozdanie lub innej jednostce, której ma być złożone. Wykazanie oznacza w tym przypadku czynności skierowane do innego podmiotu. Z takim też rozumieniem tego pojęcia zdaniem Sądu, wiąże się odpowiedzialność określona w art. 18 pkt 2 ustawy o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych. Sam fakt sporządzenia sprawozdania niezgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji księgowej nie wiąże się jeszcze z tą odpowiedzialnością. Wynika to zapewne z faktu, iż nie ma przeszkody prawnej do dokonania skorygowania tegoż sprawozdania przed przekazaniem go wskazanej jednostce. Dopiero przez fakt przekazania sprawozdania dochodzi do "wykazania" w sprawozdaniu budżetowym danych tam zawartych, w tym danych niezgodnych z danymi wynikającymi z ewidencji księgowej. Jest to logiczne i racjonalne rozumowanie zważywszy, że ustawodawca nie przewiduje tworzenia sprawozdania budżetowego dla samej zasady, ale na potrzeby wskazanych jednostek. To odbiorcy sprawozdań mają otrzymać rzetelne przedstawienie procesów z art. 3 ustawy o finansach publicznych dokonanych w jednostce składającej to sprawozdanie. Odpowiedzialność zaś jest przewidziana za brak rzetelności w przedstawieniu danych." Reasumując, słusznie Komisja II instancji wskazała, że za wykazanie w sprawozdaniach danych niezgodnych z danymi rzeczywistymi odpowiedzialność ponosi kierownik jednostki z uwagi na jego wyłączne uprawnienia wynikające z reprezentacji zewnętrznej. Podpisując sprawozdanie Rb-Z Obwiniona mogła nadto dokonać ich korekty. Nie uczyniła tego. Okoliczności podnoszone zatem przez jej pełnomocnika nie mają żadnego znaczenia. O niesłuszności jego stanowiska świadczy nadto twierdzenie zawarte w treści uzasadnienia skargi złożonej do tutejszego Sądu, zgodnie z którymi "całkowicie zostało zignorowane przy ocenie winy skarżącej, że zarówno R. S. jak i A. W. pełniący funkcje Skarbnika Gminy w Ś. odpowiednio w lutym i kwietniu 2016 r. i październiku 2015 r. przyjęli umownie na siebie odpowiedzialność za obowiązki Gminy w zakresie rachunkowości w tym za sporządzanie sprawozdań finansowych i sporządzili wadliwe sprawozdania w ramach umownego powierzenia im tych obowiązków." Jeszcze raz należy podkreślić różnicę pomiędzy wadliwym sporządzeniem sprawozdań przez pracowników, a wykazaniem w sprawozdaniach danych niezgodnych z ewidencją księgową, które to "wykazanie" wiąże się z reprezentacją zewnętrzną kierownika jednostki i nie może być przekazany powyższy obowiązek innym osobom. Penealizowane jest zaś "przekazanie", a nie "sporządzenie" sprawozdań. Z tego samego powodu oddalenie wniosku dowodowego, o którym mowa w skardze, nie narusza prawa. GKO bowiem w tym zakresie w sposób wyczerpujący zebrała i wszechstronnie rozpatrzyła materiał dowodowy, tym samym nie doszło do naruszenia art. 89 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności.

GKO w uzasadnieniu swojego orzeczenia wyjaśniła okoliczności nałożonej kary upomnienia. Wskazać należy, iż jest to najłagodniejszy wymiar kary. Wyjaśniono również, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od ukarania. Pełnomocnik Obwinionej powołuje się w skardze na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 599/13 jako uzasadnienie do odstąpienia od ukarania. W tym miejscu należy wskazać na odmienny stan faktyczny będący podstawą do wydania przedmiotowego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dotyczył on bowiem niesporządzenia wymaganych sprawozdań, przy czym powinny mieć one charakter, w przedmiotowej sprawie, "zerowy". GKO w sposób szczegółowy wyjaśniła przesłanki wymiaru zastosowanej kary (strona 11, ostatni akapit uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia). Wskazała nadto, że nie odnalazła przesłanek pozwalających na złagodzenie kary poprzez odstąpienie od ukarania. W ocenie Sądu zatem nie doszło zatem do naruszenia uznaniowego charakteru wymiaru kary.

W świetle przywołanych okoliczności Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.