Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1213/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt II SO/Wa 25/13 o odrzuceniu wniosku M.S. o wymierzenie grzywny Miastu Stołecznemu Warszawie, reprezentowanemu przez Prezydenta m.st. Warszawy za nieprzekazanie skargi z dnia 18 września 2012 r. wraz z aktami sprawy w ustawowym terminie postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek M.S. o wymierzenie Miastu Stołecznemu Warszawie grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". za nieprzekazanie w terminie skargi strony wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Jednocześnie Sąd zwrócił na rzecz skarżącej uiszczony wpis sądowy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż skarżąca, w piśmie z dnia 3 grudnia 2012 r., oświadczyła, iż skargę z dnia 18 września 2012 r. wniosła – zgodnie z pouczeniem udzielonym jej przez Sąd – za pośrednictwem organu. Zarządzeniem z dnia 12 września 2013 r. wezwano organ do wskazania, czy wpłynęła do niego skarga strony. Pismem z dnia 26 września 2012 r. organ wskazał, iż skarga M.S. z dnia 18 września 2012 r. nigdy do niego nie wpłynęła. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. był niedopuszczalny, bowiem organ nie mógł przekazać Sądowi skargi, której nie otrzymał.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M.S., zarzucając Sądowi naruszenie art. 13, art. 57 § 1 pkt 3, art. 58 i art. 154 § 1 w zw. z § 4 i 6 ustawy P.p.s.a. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż organ otrzymał od niej pisma, z których wynikało jej następstwo prawne po zmarłej matce oraz chęć wstąpienia w jej miejsce do toczącego się postępowania. Strona odniosła się także między innymi do okoliczności, iż wezwana została do uiszczenia wpisu od wniosku o wymierzeniu organowi grzywny, co wskazywało na brak podstaw do jego odrzucenia. Ponadto skarżąca powołała szereg okoliczności niezwiązanych bezpośrednio z przedmiotem zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.. Z brzmienia przepisu wynika, iż już sam fakt niezastosowania się organu do obowiązku przekazania skargi w wyznaczonym terminie uprawnia sąd do wymierzenia organowi grzywny.

Jednakże wymierzenie takiej grzywny jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy po stronie organu nie powstaje obowiązek o jakim mowa w art. 54 § 2 tej ustawy. Sytuacja taka ma miejsce chociażby w sytuacji, gdy strona nie wnosi do organu skargi na działania lub bezczynność tego podmiotu, tak jak nastąpiło to w niniejszej sprawie. Nie można bowiem wymagać od organu, aby przekazał Sądowi skargę, której nigdy nie otrzymał, a tym bardziej nie zachodzą podstawy do wymierzenia z tego tytułu grzywny.

Jednocześnie zauważyć trzeba, iż z pisma Miasta Stołecznego Warszawa z dnia 25 października 2013 r. wynika, iż M.S. złożyła w tym organie skargę dopiero w dniu 27 września 2013 r., nie określając jednak w żaden sposób jej przedmiotu.

Mając na uwadze powyższe i uznając, że odrzucenie wniosku M.S. było prawidłowe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.