Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1181/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. "B" oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2003 r. skarżąca A.G. uzyskała uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi – prawo jazdy kat. "B" Nr [...] na druku serii E 1359015 ważne – bezterminowo.

W dniu [...] lutego 2006 r. do Wydziału Komunikacji w Urzędzie Miejskim w [...] wpłynął sprzeciw Prokuratora Okręgowego w [...] od powyższej decyzji. W uzasadnieniu sprzeciwu prokurator wskazał, że decyzja została wydana w oparciu o dokument (orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...]) zawierający poświadczenie nieprawdy, co w świetle prawa jest przestępstwem i wyczerpuje przesłanki art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Z ustaleń postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...] wynikało, iż skarżąca nie była badana przez lekarza uprawnionego do wydawania orzeczeń lekarskich o braku lub istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, prawo jazdy otrzymuje osoba, która uzyskała orzeczenie lekarski o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z treści sprzeciwu prokuratora wynikało, iż przedmiotowe orzeczenie lekarskie nie mogło stanowić podstawy do wydania uprawnień do kierowania pojazdami. Powyższe fakty wynikały z wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. sygn. akt [...].

W związku z tym, po wznowieniu postępowania, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] uchylił ww. własną decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 97 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i orzekł o odmowie wydania skarżącej prawa jazdy kat. "B".

Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2006 r. podnosząc, że nie była świadoma, iż orzeczenie lekarskie było wydane w wyniku przestępstwa. Sądziła, że można uzyskać zaświadczenie lekarskie bez przeprowadzenia badań. Ponadto skarżąca zrobiła ponowne badanie lekarskie i jego kopię załączyła do odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr Znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, prawo jazdy może otrzymać osoba, która między innymi uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Organ stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż decyzja Prezydenta Miast [...] z dnia [...] maja 2003 r. o wydaniu skarżącej prawa jazdy kat. "B" podjęta została w oparciu o orzeczenie lekarskie zawierające poświadczenie nieprawdy. Z orzeczenia tego wynikało bowiem, że skarżąca posiadała wymaganą sprawność fizyczną do kierowania pojazdami, podczas gdy nie była ona w istocie badana przez lekarza uprawnionego do wykonywania badań kierowców.

Skarżąca A.G. pismem z dnia [...] maja 2006 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu administracji skargę na ww. ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła organowi, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa poprzez błędne przyjęcie, iż była ona świadoma tego, że zaświadczenie o stanie zdrowia zostało wystawione z naruszeniem prawa oraz wydane przez osobę nieuprawnioną. Skarżąca podniosła, że podejmując decyzję o zrobieniu kursu prawa jazdy była przekonana o tym, iż zgłaszając się do renomowanej szkoły nauki jazdy otrzyma kompleksowy zakres usług. Jej zdaniem do obowiązków kursantów biorących udział w szkoleniu nie należy sprawdzanie kwalifikacji osób go prowadzących oraz osób współpracujących w ramach tego szkolenia. Skarżąca wskazała, iż wybrała szkołę nauki jazdy w dobrej wierze, gdyż skłoniło ją do tego wieloletnie jej istnienie na rynku, co prowadziło do wniosku, że szkoła działa zgodnie z prawem. Ponadto to nie osoby biorące udział w szkoleniu, lecz odpowiednie władze powinny czuwać nad prawidłowością i legalnością przeprowadzanych kursów, gdyż jak wskazała skarżąca, zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, powołane są do tego odpowiednie organy, które sprawują nadzór w powyższym zakresie poprzez kontrolę dokumentów, zwłaszcza pod kątem spełnienia określonych wymagań. W związku z tym, nie można było wymagać aby kursant idąc na szkolenie sprawdził uprzednio wszystkie uprawnienia osób szkolących, czy też lekarza wydającego zaświadczenia o stanie zdrowia. Zatem nie leży w gestii kursanta sprawdzanie prawidłowości uzyskania orzeczenia lekarskiego. Ponadto skarżąca wybierając się na kurs prawa jazdy sądziła, że wszystkie czynności wykonywane w jego zakresie są zgodne z prawem i obowiązującymi przepisami.

Mając powyższe na uwadze skarżąca podniosła, iż stosownym byłoby aby mogła kolejny raz przystąpić do egzaminu państwowego po uprzednim okazaniu stosownego zaświadczenia lekarskiego bez konieczności ponownego uczęszczania na kurs i jego opłacania.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] czerwca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie niniejszej skargi.

Organ podniósł, iż zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie nie pozostawia żadnych wątpliwości co do faktu, że skarżąca nie była badana przez lekarza medycyny uprawnionego do wydawania orzeczeń lekarskich o braku lub istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zatem nie została spełniona przesłanka z art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że prawo jazdy może otrzymać osoba, która uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, organ wskazał, że w żadnym razie nie mogą być uwzględnione na jej korzyść, gdyż nie poddanie się badaniom lekarskim wyklucza możliwość otrzymania prawa jazdy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2006 r. w przedmiocie odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. "B".

Stosownie do treści art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Uzyskanie powyższego orzeczenia jest zatem obligatoryjnym wymogiem warunkującym wydanie prawa jazdy.

W przedmiotowej sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do faktu, że skarżąca nie była badana przez lekarza medycyny uprawnionego do wydawania orzeczeń lekarskich o braku lub istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Znalazło to potwierdzenie w stanowisku Prokuratora Okręgowego w [...] wyrażonym w sprzeciwie z dnia [...] lutego 2006 r., w którym wskazano, iż decyzja dotycząca wydania skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi wg kat. "B", została wydana w oparciu o dokument zawierający poświadczenie nieprawdy, co stanowi przestępstwo (wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. sygn. akt [...]).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie zostały wyczerpane znamiona art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z treścią omawianego artykułu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Ponadto wznawia się ww. postępowanie również w przypadku, gdy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. W przedmiotowej sprawie powyższe przesłanki wystąpiły łącznie i w związku z tym organ słusznie wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2003 r. o wydaniu prawa jazdy kat. "B" Nr [...], Nr druku E 1359015 na czas nieokreślony. Ponadto należy nadmienić, iż w omawianej sprawie fałszywe dowody stanowiły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Potwierdza to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 22 czerwca 1999 r. I S.A. 1924/98, w którym stwierdził, iż "przez istotne okoliczności faktyczne, o których mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., należy rozumieć fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną".

W myśl art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej po wznowieniu postępowania wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową , gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Uchylając decyzję organ obowiązany jest rozstrzygnąć istotę sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji. Obowiązek rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wynika z przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia, które wedle rozwiązań przyjętych w k.p.a. nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje także rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Wynik tego postępowania musi nastąpić w formie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy. Takie ukształtowanie przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia ma swoje następstwa co do tego, że decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowienia rozstrzyga zarówno co do podstaw wznowienia, jak i istotę sprawy administracyjnej (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Wydanie 7. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005, str. 678).

W przedmiotowej sprawie organ słusznie uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2003 r. gdyż nie została spełniona przesłanka z art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, iż prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Spełnienie powyższego wymogu jest obligatoryjne, a zatem konieczne dla uzyskania prawa jazdy. W omawianej sprawie wystąpiła sytuacja, w której prawo jazdy zostało wydane mimo niespełnienia ww. przesłanki. W związku z tym, naruszenie dyspozycji art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, musiało skutkować uchyleniem decyzji z dnia 9 maja 2003 r. jako wydanej niezgodnej z prawem.

Sąd podzielił stanowisko organu, który uchylając dotychczasową decyzję orzekł jednocześnie o odmowie wydania skarżącej prawa jazdy kat. "B", gdyż nie poddanie się przez skarżącą badaniom lekarskim w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w pełni uzasadnia odmowę wydania prawa jazdy w zakresie danej kategorii. Uzasadnia to fakt, iż skarżąca składając wniosek o wydanie prawa jazdy nie spełniała warunków określonych w art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Mając na względzie dyspozycję art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została wydana z naruszeniem ww. artykułów.

W związku z tym, odnosząc się do zarzutów skarżącej, że zgłaszając się na kurs prawa jazdy była przekonana o otrzymaniu kompleksowego zakresu usług oraz twierdzenie, że w gestii kursanta nie leży sprawdzanie prawidłowości wydania orzeczenia lekarskiego i badanie czy wszystkie czynności są zgodne z prawem, należy uznać, że powyższe zarzuty nie są trafne w przedmiotowej sprawie. Należy tu wskazać, że nie ma znaczenia jaka była przyczyna naruszenia dyspozycji art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, gdyż przepis ten wyraźnie stwierdza, że prawo jazdy otrzymuje osoba, która uzyskała odpowiednie orzeczenie lekarskie. W związku z tym nie ma znaczenia zarzut, iż w gestii skarżącej nie leży sprawdzanie prawidłowości wydania orzeczenia lekarskiego i czy zostało to wykonane w sposób zgodny z prawem. Istotne w takiej sytuacji jest to, że orzeczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z prawem i już sam ten fakt powoduje naruszenie art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, co musi skutkować odmową wydania prawa jazdy. Ponadto nie ma tu znaczenia fakt, że skarżąca wykonała badania w dniu [...] marca 2006 r. i uzyskała stosowne orzeczenia lekarskie. Wskazane orzeczenie może być wykorzystane przy ponownym ubieganiu się o wydanie prawa jazdy kat. "B", natomiast nie ma ono znaczenia w omawianym postępowaniu.

Zatem odnosząc się do zarzutów skarżącej należy stwierdzić, iż jej wyjaśnienia nie mogą zostać uwzględnione, gdyż nie poddanie się wymaganym przez prawo badaniom lekarskim wyklucza możliwość otrzymania prawa jazdy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.