Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 817/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska As. sąd. Szymon Widłak ( spr.) Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007r. przy udziale sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania o d d a l a s k a r g ę /-/Sz. Widłak /-/W. Długaszewska /-/M. Kosewska


UZASADNIENIE

Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku Z. Z. z dnia [...], orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego B. Z. z lokalu w [...] gm. K.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że z wniosku Z. Z. wynikało, iż B. Z. nie mieszka w przedmiotowym lokalu od około 3 lat. Wyprowadzając się zabrał wszystkie swoje rzeczy osobiste, meble, sprzęt AGD, sprzęt RTV. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że właścicielem nieruchomości położonej w [...], jest Z. Z., która nabyła tą nieruchomość aktem notarialnym sporządzonym w dniu [...] 1998r. (nr.rep. A Nr [...]/98). W opinii organu l-szej instancji z zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu wynika, iż B. Z. nie mieszka w miejscu swego zameldowania. Dowodzi tego także przeprowadzona w dniu [...].01.2006 r. w obecności stron postępowania wizja lokalna, w trakcie której nie stwierdzono w mieszkaniu rzeczy osobistych, ani też rzeczy codziennego użytku należących do B. Z.

W konsekwencji zdaniem organu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż sprawy życiowe B. Z. nie są skoncentrowane w lokalu w [...], a zatem Wójt Gminy K. stwierdził, iż zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 15 ust 2 powołanej na wstępie ustawy, tj. opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego, co uzasadniało podjęcie decyzji o wymeldowaniu.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył B. Z. zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych popełnione przez organ l-szej instancji, jak tez brak obiektywizmu przy wydawaniu kwestionowanej przez niego decyzji. Stwierdził, iż nie przebywa on w miejscu swego zameldowania i nie są tam skoncentrowane jego sprawy życiowe, tym niemniej jego zdaniem nie wyprowadził się on z mieszkania i tam też znajdują się wszystkie jego rzeczy.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podzielił stanowisko Wójta gminy K. wskazując, iż przesłuchani w sprawie świadkowie oraz informacja z Rewiru Policji w K. w piśmie z dnia [...] dają podstawy do stwierdzenia, że B. Z. nie zamieszkuje w przedmiotowym mieszkaniu od 2002 r., co potwierdziły także oględziny lokalu.

Odnosząc się do treści odwołania w zakresie braku bezstronności pracowników urzędu gminy wyjaśnił, że wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu następuje z mocy ustawy tylko w przypadkach określonych w art. 24 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i żaden ze wskazanych tam przypadków nie zachodzi w tej sprawie. Nie uprawdopodobniono też istnienia żadnych okoliczności, które by mogły wskazywać na brak bezstronności pracownika.

W skardze z dnia [...] 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. Z. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody, podnosząc zarzuty i argumenty tożsame z zawartymi w odwołaniu. Skarżący podniósł także, iż wprawdzie rzeczywiście opuścił mieszkanie, lecz opuszczenie lokalu było wynikiem konfliktu z żoną. Stwierdził, iż postępowanie w tej sprawie nie było prowadzone w sposób bezstronny. Stronnicza jego zdaniem była także ocena zgromadzonego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 - 3 tej ustawy wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, stwierdzi wady, będące przyczynami wznowienia postępowania, stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu tego rodzaju naruszeń prawa zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. zarzucić nie można.

Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy, wystarczającą podstawę do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu. O takim opuszczeniu można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, co nie zachodzi w przypadkach niedobrowolnego wyprowadzenia się z lokalu, połączonego jednak z podejmowaniem prawem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2002r., sygn. akt II SA/Po 1942/00; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937; wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000r., sygn. akt V SA 108/00, LEX nr 49954).

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych przedmiotowej sprawy nie dopatrzył się naruszenia powyżej przytoczonych przepisów prawa materialnego, albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że B. Z. faktycznie nie zamieszkuje w miejscu stałego pobytu od 2002 r., co zresztą sam potwierdza. Podał on m.in., iż opuścił dom ze względu na narastający konflikt z żoną. Okoliczność, iż skarżący nie zamieszkuje od 2002r. w lokalu nr [...] w [...] została potwierdzona przez przesłuchanych w tej sprawie świadków oraz przez organy Policji.

Organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 15 ust. 1 i 2 powołanej wcześniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Należy przy tym podkreślić, że sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego miejsca pobytu stałego lub czasowego. W rozpoznawanej sprawie okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia było jedynie to, czy doszło do opuszczenia lokalu przez skarżącego bez wymeldowania się.

Skarżący podnosił wprawdzie w trakcie postępowania, że jedyną przyczyną opuszczenia miejsca zameldowania miał być konflikt rodzinny, agresja żony i utrudnianie korzystania z mieszkania, jednakże nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie swego twierdzenia. Ponadto, co istotniejsze, nie podjął on faktycznie jakichkolwiek prawem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia mu powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania (np. nie zażądał na drodze sądowej przywrócenia naruszonego stanu posiadania), co mogłoby stanowić podstawę do przyjęcia, iż nie opuścił tego miejsca dobrowolnie.

W świetle poczynionych ustaleń nie budzi wątpliwości poprawność ustalenia przez organy administracyjne, że skarżący opuścił w sposób trwały mieszkanie w [...], nie dopełniając ustawowego obowiązku wymeldowania się, a w konsekwencji zgodność z prawem wydanych w jego sprawie decyzji. Okoliczność, iż pozostaje w konflikcie z byłą żoną nie może być sama w sobie powodem do uznania, że lokalu nie opuścił w sposób dobrowolny.

Podkreślić należy, że obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego, wynikający z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu. Osoba, która opuszcza lokal winna w wykonaniu obowiązku meldunkowego zgłosić właściwemu organowi dane wymagane do wymeldowania i zameldowania w nowym miejscu pobytu.

Zgodnie z treścią art. 7 Kpa obowiązkiem organów administracji publicznej jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ramach realizacji tego obowiązku zobowiązane są one w myśl art. 77 § 1 Kpa w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz zgodnie z art. 80 Kpa dokonać oceny czy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały udowodnione. Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organy administracji obu instancji uczyniły zadość ciążącym na nich obowiązkom. Przeprowadziły bowiem niezbędne postępowanie dowodowe, przy uwzględnieniu bezspornego faktu opuszczenia lokalu przez skarżącego. Wyrażony zatem w skardze a wcześniej w odwołaniu zarzut naruszenia przez organy administracji zasady dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej również nie znajduje w niniejszej sprawie potwierdzenia.

Bez wpływu na wynik niniejszego postępowania sądowo - administracyjnego pozostały także zarzuty braku bezstronności pracowników Urzędu Gminy K. Należy w tym miejscu zauważyć, iż przyczyny wyłączenia pracownika określone zostały w art. 24 Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Słusznie stwierdził organ II instancji, iż nie wykazano zaistnienia okoliczności stwarzających konieczność wyłączenia tego pracownika z postępowania. Skarżący przy tym przekonująco również nie uprawdopodobnili istnienia innych niż wskazane w art. 24 §1 Kpa okoliczności stwarzających wątpliwości co do bezstronności tych pracowników.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

/-/ Sz. Widłak /-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska