Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1421/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-01-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę w stosunku do
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. i K. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: odrzucić skargę G. K..


UZASADNIENIE

Uzasadnienie :

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Z. , po rozpoznaniu odwołania K. K. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., zezwalającą Spółce A. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb ewidencyjny T. , gmina W. stanowiącej własność K. K..

Nie zgadzając się z powyższą decyzję, G. i K. K. wnieśli skargę na nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. Sąd wezwał G. K. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, tj. podania przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi (w szczególności tytułu prawnego do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca w piśmie z dnia 11 stycznia

2018 r. oświadczyła, że sprawa dotyczy częściowego zajęcia działki nr [...] obr. T. , której formalnie nie jest współwłaścicielką, jednakże uprawia tą działkę od wielu lat wspólnie z małżonkiem K. K., który jest jej właścicielem. Wymieniona działka nie wchodzi w skład majątku wspólnego, nie mniej w ramach wspólnie prowadzonej rolniczej działalności gospodarczej, użytkuje tą nieruchomość na takich samych zasadach jak jej formalny właściciel. Wobec powyższego kierując się zasadami współżycia społecznego, przy pełnej aprobacie męża wnosi o uznanie za stronę postępowania. Nadto poinformowała, że mąż wszedł w posiadanie działki w drodze darowizny, na potwierdzenie czego przedłożyła kserokopię aktu notarialnego z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność złożonej skargi. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).

Z powołanego przepisu wynika wprost, że poza podmiotami, które działają

w interesie innych osób lub interesie publicznym (prokurator, rzecznicy, organizacja społeczna) jak i upoważnionymi z mocy prawa, każdy inny podmiot występujący ze skargą do sądu, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny. Przy czym mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (zob. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 1382/08, postanowienie NSA z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 505/09). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę jako stronę postępowania uznały jedynie Spółkę A. jako podmiot na rzecz którego udzielone zostało zezwolenie na zajęcie części nieruchomości nr [...] , obręb ewidencyjny T. oraz K. K. jako właściciela ww. nieruchomości. Tylko tym podmiotom doręczono wydane w sprawie decyzje organów obu instancji. W związku z tym Sąd wezwał Skarżącą do wykazania interesu prawnego uzasadniającego wniesienie skargi.

W ocenie Sądu, przedstawione przez Skarżącą w odpowiedzi na to zobowiązanie okoliczności w żaden sposób nie potwierdzają istnienia po Jej stronie legitymacji skargowej. Niewątpliwie w sprawie dotyczącej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości interesem prawnym legitymuje się - oprócz podmiotu na wniosek którego prowadzone było postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie nieruchomości - podmiot posiadający tytuł prawny do nieruchomości objętej wnioskiem. Tymczasem G. K. nie wykazała, aby przysługiwało Jej prawo rzeczowe do nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że prawo własności do działki nr [...] obr. T. przysługuje mężowi Skarżącej, co skutkuje tym, że brak jest podstaw do przyjęcia, aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotyczyła Jej praw czy obowiązków. W tej sytuacji nie sposób zatem uznać, aby Skarżąca posiadała swój własny, indywidualny i znajdujący oparcie w przepisach prawa interes prawny. Sam fakt, pozostawania w związku małżeńskim z K. K. jak i wspólne użytkownie wymienionej nieruchomości nie świadczy o istnieniu po stronie Skarżącej interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 p.p.s.a., lecz co najwyżej o istnieniu interesu faktycznego, który to nie uprawnia do wniesienia skargi. Tymczasem oczywisty brak po stronie G. K. interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powoduje niedopuszczalność wniesionej przez Nią skargi, co skutkuje jej odrzuceniem (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 – dostępne w Internecie pod adresem www.orzeczena.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.