Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 90/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, § 2 pkt 4, art. 134 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] sierpnia 2013 roku znak: [...] orzekającą o obowiązku zwrotu przez H.S. nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od [...] września 2010 roku do [...] grudnia 2010 roku w kwocie 2.077,90 zł, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.

Starosta, jako organ pierwszej instancji ustalił, że H.S. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] marca 2010 roku i decyzją nr [...] uznany został z tym dniem za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych albowiem w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy z winy strony bez wypowiedzenia. Po upływie 180 dni decyzją z dnia [...] września 2010 roku nr [...] H.S. nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia

[...] września 2010 roku w wysokości 742,10 zł brutto za pełny miesiąc w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz kwotę 582,70 zł brutto za pełny miesiąc w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 roku H.S. utracił status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku z dniem [...] grudnia 2010 roku z powodu niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Od powyższej decyzji strona nie wniosła odwołania.

W dniu [...] kwietnia 2013 roku H.S. ponowie zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna przedstawiając wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2010 roku (sygn. akt [...]) przywracający do pracy na poprzednich warunkach. Pracodawca przedstawił dokument, z którego wynikało, że wypłacił H.S. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w okresie od [...] marca 2010 roku do [...] grudnia 2010 roku.

Organ pierwszej instancji powołując się na treść art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy

O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdził, że w takiej sytuacji świadczenie wypłacone w okresie od [...] września do [...] grudnia 2010 roku było świadczeniem nienależnym.

H.S. nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł odwołanie, domagając się zmiany decyzji i uznanie, iż w okresie od [...] września 2010 roku do [...] grudnia 2010 roku spełniał warunki o otrzymania tego zasiłku. Strona wskazuje, iż nie ma podstaw prawnych o wydania decyzji w oparciu o art. 76 ust. 1 ustawy o promocji oraz nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 76 ust. 2 pkt 1 do żądania zwrotu. Strona zarzuca również, iż nie było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 76 ust. 2 pkt 5, gdyż Wyrok Sądu zobowiązujący pracodawcę do przywrócenia do pracy nie zasądzał wypłaty wynagrodzenia ani odszkodowania, a wypłata tego świadczenia nastąpiła dobrowolnie przez pracodawcę

Wojewoda uzasadniając własną decyzję, jako podstawę prawną jej podjęcia wskazał przepisy art. 76 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 5 ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ drugiej instancji odwołując się do okresów pobierania przez H.S. zasiłku dla bezrobotnych i wypłaconego przez pracodawcę wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy stwierdził, że w sytuacji gdy okres pobierania zasiłku pokrywa się z wypłaconym wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy należy uznać, iż zasiłek dla bezrobotnych jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi. W przekonaniu organu takie twierdzenie jest zasadne, gdyż bezrobotny nie powinien być uprawniony do dwóch świadczeń wypłaconych w związku z pozostawaniem bez zatrudnienia. Dlatego też organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu pierwszej instancji zobowiązująca do zwrotu pobranego zasiłku w okres od [...] września 2010 roku do [...] grudnia 2010 roku jest zasadna i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Twierdzenie, iż wypłata wynagrodzenia przez pracodawcę nastąpiła dobrowolnie, a nie na skutek wyroku sądu zdaniem Wojewody nie jest trafne, gdyż wypłata tego wynagrodzenia związana była z sądowym przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach.

Jako nietrafny uznał organ zarzut, że nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego, iż zostały spełnione dwie niezbędne przesłanki unormowane

w art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy O promocji zatrudnienia, albowiem decyzja w sprawie zwrotu nienależnie wypłaconego świadczenia nie ma charakteru uznania administracyjnego, a organ administracji nie może uzależniać swego stanowiska od jakichkolwiek innych, niż przedstawione w treści art. 76 ust. 2 w/w ustawy okoliczności. W ust. 2 art. 76 wskazanej ustawy ustawodawca w punktach od 1 do 7 wylicza przypadki w jakich wypłacone świadczenie z Funduszu Pracy należy uznać za nienależne podlegające zwrotowi. Przy czym każda ze wskazanych okoliczności odnosi się do innej sytuacji i stanowi samodzielną podstawę prawną decyzji, co ma również odzwierciedlenie w przedmiotowej sprawie, gdyż organ I instancji zaskarżoną decyzje wydał na podstawie pkt 5 wskazanego przepisu i nie powoływał się w swoim rozstrzygnięciu na pkt 1 wskazanego artykułu.

Organ odwoławczy odniósł się do zarzutu błędnego określenia ogłoszenia ustawy O promocji zatrudnienia oraz do twierdzenia, iż pełnomocnik strony, już

w dniu [...].12.2010 r. próbował poinformować urząd pracy o przywróceniu H.S. do pracy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż nawet w sytuacji, gdyby pełnomocnik strony w dniu [...] grudnia 2010 roku skutecznie zgłosił podjęcie pracy przez H.S., to i tak organ pierwszej instancji wydałby decyzję zobowiązującą do zwrotu pobranego zasiłku.

W podsumowaniu własnych rozważań organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu pierwszej instancji zobowiązująca stronę do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia była zasadna, informując jednocześnie, że zobowiązany może zwrócić się z wnioskiem o odroczenie terminu płatności lub rozłożenie na raty tego nienależnie pobranego świadczenia.

Na powyższą decyzję H.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podniósł zarzuty:

1. naruszenia prawa materialnego - art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach tynku pracy wynikającej z ich błędnej wykładni, poprzez ich niezastosowanie oraz niewłaściwe ich zastosowanie;

2. naruszenia prawa materialnego - art. 9 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie przy rejestrowanie się skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] marca 2010, w związku z którą decyzją Starosty Powiatu nr [...] skarżący uznany został z dniem [...].03.2010 r. za osobę bezrobotną której odmówiono przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni,

3. naruszenie prawa materialnego – art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ I instancji zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 roku znak: [...] orzekającą o obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od [...] września 2010 roku do [...] grudnia 2010 roku w kwocie 2.077,90 zł - wydał przy niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego, tj. - nie przeprowadził postępowania dowodowego, czy pracodawca faktycznie wypłacił pełne wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy oraz czy pracodawca musiał to wynagrodzenie wypłacić pomimo braku orzeczenia Sądu w tym zakresie, czy była to tylko jego dobra wola.

Wskazując na oczywistą zasadność skargi skarżący odwołał się do treści przepisu art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy O promocji zatrudnienia. W przekonaniu skarżącego brak odpowiednich, tj. jednoznacznych i jasnych pouczeń wyklucza uznanie świadczenia za nienależne, a tym samym organ nie może żądać w tym trybie jego zwrotu. Powołany przepis stanowi bowiem o dwóch równorzędnie koniunkcyjne warunkach do uznania świadczenia za nienależne. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący uzyskał stosowne pouczenie o okolicznościach powodujących zwrot wypłaconego świadczenia w przypadku wypłacenia w późniejszym terminie przez pracodawcę - nawet częściowego wynagrodzenia za okres pozostawania beż pracy, oraz nie wynika, aby skarżący został pouczony jakie świadczenie przedmiotowa ustawa - uznaje za nienależne.

Skarżący wskazał, że organy administracji publicznej zobowiązane są udzielać stronie z urzędu całokształtu informacji, dotyczących praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ciążący na organach administracji z mocy art. 9 k.p.a obowiązek udzielania informacji obejmuje zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym zgodnie z art. 9 organ nie może ograniczyć się tylko do udzielenia informacji prawnej o obowiązkach strony lecz takie pouczyć o skutkach prawnych występowania tych okoliczności

W załączonej w aktach Informacji dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy wydanej skarżącemu w dniu [...] marca 2010 roku - znajduje się jedynie pouczenie o prawach o obowiązkach bezrobotnego, lecz jest ono niewyczerpujące, gdyż w żadnym punkcie nie zawiera informacji, wynikającej z pkt 5 ust. 2 powołanego przepisu. W powyższej informacji znajduje się jedynie pouczenie

o obowiązku bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych podanych przez bezrobotnego, zawartych w karcie rejestracyjnej oraz do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w przypadkach nie spełnienia warunków wymienionych

w ustawie.

Zdaniem skarżącego należy mieć na względzie, że rozstrzygnięcia organów muszą wynikać z jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego. Żądanie zwrotu wypłaconych nienależnie kwot będzie skuteczne w przypadku, gdy organ wykaże,

że zakład pracy wypłacił zasądzone kwoty z tytułu wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Skarżący podniósł, że wypłata przez pracodawcę nie nastąpiła z mocy wyroku sądowego. Wysokość tej wypłaty nie została precyzyjnie wyjaśniona.

W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone

w ustawie. Stosownie przy tym do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia natomiast art. 145 §1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W aspekcie powyższego Sąd uznał, że skarga w kontrolowanej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa.

Decyzja organu pierwszej instancji, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją nakłada na skarżącego obowiązek zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 2.077.90 zł. za okres od dnia [...] września 2010 roku do dnia [...] grudnia 2010 roku w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.

Podstawę materialnoprawną decyzji organów obydwu instancji stanowił art.76 ust. 1 i ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2009 roku, Nr 69, poz. 414 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą.

Z powyższego przepisu wynika, że osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne (ust. 1). Ust. 2 tego przepisu definiuje rodzaje świadczeń nienależnych poprzez ich wyliczenie i opis w pkt 1-6. Wśród świadczeń tych, w pkt 5 wymieniony jest zasiłek wypłacony za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie

z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę.

Zastosowanie przepisu art. 76 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy wymaga zatem nie budzącego wątpliwości ustalenia przez organ przesłanek w nim wymienionych, a to faktu wypłacenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowania z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę w związku

z orzeczeniem sądu oraz okresu za który nastąpiła wypłata z tych tytułów. Obowiązek poczynienia takich ustaleń wynika dla organu z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego ustanawiającego należącą do naczelnych zasad tego postępowania administracyjnego - zasadę dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej a także z art. 77 §1 kpa, stanowiącego, że organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 81 kpa, za udowodnioną w postępowaniu administracyjnym może być uznana tylko okoliczność, udowodniona dowodami, co do których strona miała możność wypowiedzenia się.

Organy obydwu instancji ustaliły, że H.S. wypłacano zasiłek dla bezrobotnych w okresie od dnia [...] września 2010 roku do dnia [...] grudnia 2010 roku. Wyrokiem sądu pracy przywrócono skarżącego do pracy, w związku z tym wyrokiem pracodawca wypłacił skarżącemu, jak wynika z zaświadczenia znajdującego się w aktach administracyjnych (załącznik nr 14), wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy od dnia [...] marca 2010 roku do dnia [...] września 2010 roku.

Skoro organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły, że za okres, w którym H.S. otrzymywał zasiłek dla bezrobotny wypłacono jemu, w związku z wyrokiem sądowym, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, zatem wypełniły się przesłanki zawarte w omawianym przepisie. Zasadnie przeto organy uznały, że zasiłek wypłacony skarżącemu w okresie od dnia [...] września 2010 roku do dnia [...] września 2010 roku jest świadczeniem pobranym nienależnie. Zgodnie z nakazem zawartym w art. 76 ust. 1 ustawy, H.S. jest zobowiązany do zwrotu tego nienależnie pobranego świadczenia. Tym samym zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nakładające na skarżącego obowiązek zwroty nienależnie pobranego świadczenia odpowiadają prawu.

Podniesiony w skardze zarzut braku pouczenia skarżącego o świadczeniu nienależnie pobranym oraz obowiązku jego zwrotu jest bezpodstawny. Podniesiony zarzut skarżący wywodzi z treści art. 76 ust 2 pkt 1 ustawy, w myśl którego nienależnym świadczeniem jest świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach. Z treści przepisu jednoznacznie wynika, że nie dotyczy stanu faktycznego, jaki został ustalony w kontrolowanym postępowaniu. Przepis dotyczy sytuacji pobierania świadczenia, gdy z różnych przyczyn nie istniała po temu podstawa. W kontrolowanej sprawie skarżący zasadnie otrzymywał zasiłek, albowiem był wtedy bezrobotnym. Obowiązek zwrotu zasiłku powstał w rezultacie wypłacenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, albowiem ustawodawca w powołanym wyżej przepisie art. 76 ust. 2 pkt 5 wprowadził zasadę, że nie jest możliwe otrzymywanie jednoczesne zasiłku dla bezrobotnych

i wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy jako świadczeń przeciwstawnych. Jak powiedziano wyżej, zawarte w art. 76 ust. 2 pkt 5 przesłanki zostały spełnione

w kontrolowanej sprawie.

Zasiłek pobierany w sytuacji określonej w pkt 5, jako świadczenie nienależne, nie jest obwarowany, dla obowiązku jego zwrotu, dodatkową przesłanką obowiązku poinformowania pobierającego zasiłek o okolicznościach, które powodują , iż jest on świadczeniem nienależnym. Decyzja w sprawie zwrotu nienależnie wypłaconego świadczenia nie ma charakteru uznania administracyjnego, a organ administracji nie może uzależniać swego stanowiska od jakichkolwiek innych, niż przedstawione

w treści art. 76 ust. 2 ustawy okoliczności. Z tej racji, w ocenie Sądu, nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że skoro nie pouczono skarżącego o tychże okolicznościach, zatem brak jest podstaw do orzeczenia o jego zwrocie. Obowiązku pouczenia

o okolicznościach stwarzających zobowiązanie do zwrotu nie włączono bowiem do przesłanek warunkujących obowiązek zwrotu wywodzący się z przepisu art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy (zobacz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Rzeszowie

z dnia 7 czerwca 2006 roku, w spr. II SA/Rz 674/05 oraz we Wrocławiu z dnia

7 marca 2013 roku w spr. IV SA/Wr 661/12).

Resumując powyższe rozważania Sąd stwierdza, że organy obydwu instancji zastosowały prawidłowo przepisy prawa materialnego, które stały się podstawą wydanych decyzji. Zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 76 ust 1 i ust 2 pkt 5 z pominięciem pkt 5 okazał się bezpodstawny.

Odnosząc się do zobowiązania do zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego Sąd zwraca uwagę, że zwrot następuje w pełnej wysokości przyznanego świadczenia. Skarżący nie kwestionował wysokości kwoty, którą zobowiązany jest zwrócić. W decyzji zabrakło wyliczenia tej kwoty. Sąd przeprowadził dowód z dokumentu wystawionego przez organ I instancji o sposobie wyliczenia należności. Kwota wyliczona jest identyczna z kwotą o jakiej mowa

w decyzjach obydwu instancji. Przedstawione wyliczenie, w ocenie Sądu jest prawidłowe.

Bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt wysokości wynagrodzenia wypłaconego H.S. przez pracodawcę z tytułu pozostawania bez pracy w okresie od [...] marca 2010 roku do [...] grudnia 2010 roki. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że przepis art. 76 ust 2 pkt 5 ustawy nie wymaga aby wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy musiało zostać zawarte w treści wyroku sądu. W przepisie ustanowiono, że w związku z wyrokiem sądu wypłacono wynagrodzenie. W kontrolowanym postępowaniu skarżący został przywrócony do pracy i pracodawca w związku z tym wyrokiem wypłacił omawiane wynagrodzenie. Tak zatem związek, o jakim mowa w powołanym przepisie, został zachowany.

Omawiany przepis, dla obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, w przypadku o jakim mowa w pkt 5, nie wymaga aby wynagrodzenie zostało wypłacone w oczekiwanej przez uprawnionego wysokości. Przesłanką przepisu jest czas za jaki wypłacono wynagrodzenie. Czas taki, jak powiedziano, został wskazany w zaświadczeniu znajdującym się w aktach administracyjnych. Roszczenia pomiędzy skarżącym i ówczesnym pracodawcą wykraczają poza granice postępowania administracyjnego jako sprawa o charakterze cywilnym. Dlatego w tamtym postępowaniu skarżący może dochodzić swoich pretensji w zakresie wysokości należnego wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy. Przepisy ustawy

O promocji zatrudnienia nie zawierają przepisu uzależniającego zwrot nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego od wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, lecz w ogóle nie zawierają żadnych podstaw dla analizowania tej kwestii. Bez znaczenia dla osądu zasadności skargi pozostają zarzuty o dowolności świadczenia pracodawcy, zaniżeniu wysokości, przyczynach ewentualnego pomniejszenia wypłaty. Chociaż kwestia taka pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, Sąd zwrócił uwagę na fakt cofnięcia przez skarżącego powództwa o zasądzenie przez sąd pracy wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy,

w sprawie o przywrócenie do pracy, co wynika z treści decyzji oraz wyroku załączonego do akt administracyjnych.

Zarzut naruszenia w kontrolowanym postępowaniu przepisów art. 7, 77 kodeksu postępowania administracyjnego nie został sprecyzowany. Ze skargi nie wynika czego organy administracji nie wyjaśniły, a które to fakty mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Przesłanki przepisów art. 76 ust 1 oraz 2 pkt. 5 ustawy zostały wyżej wskazane. W tym zakresie organy poczyniły potrzebne ustalenia, wystarczające do wydania decyzji.

Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego, albowiem w jednej części dotyczyły dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, które z mocy art. 133 § 1 p.p.s.a. są podstawą wyrokowania. Wnioski dowodowe w postaci PIT oraz potwierdzenia bankowego nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

Zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego oraz naruszenia konstytucyjnej zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa podczas stosowania prawa przez organy państwa nie został dostatecznie sprecyzowany i wykazany. Sąd kontrolujący postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją i decyzją ją poprzedzającą, nie dopatrzył się takich naruszeń. Nie uszedł uwadze Sądu fakt, że skarżący powiadomiony przez organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] lipca 2013 roku o możliwości zapoznania się ze stanem sprawy

i możliwością wypowiedzenia się w trybie art. 10 § 1 k.p.a., nie skorzystał

z przysługującego jemu prawa, w szczególności nie złożył żadnych uwag. Sytuacja powtórzyła się przed organem odwoławczym.

Całokształt rozważań prowadzi do wniosku, że kontrolowana decyzja wydana została po wszechstronnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz na podstawie właściwie zastosowanych przepisów materialnoprawnych. Skargę przeto jako bezzasadną z powołaniem się na przepis art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.