Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1617/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących utraty statusu osoby bezrobotnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu 26 października 2006 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. e wpłynęła decyzja Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] o przyznaniu A. K. bezterminowo świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego od dnia 28 grudnia 2005 r. i w związku z powyższym Starosta Z decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 grudnia 2005 r.

A. K. w dniu 13 listopada 2006 r. złożył do Starosty Z. pismo, w którym wniósł o uzupełnienie treści decyzji z dnia [...] października 2000 r. i w wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], Starosta Z. odmówił uzupełnienia treści powyższej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Z. z dnia [...] października 2006 r. nr [...].

Następnie skarżący pismem z dnia 15 lipca 2008 r. wniósł do Ministra Pracy i Polityki Społecznej m. in. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewody [...], powołując się na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, 3, 6, 7 k.p.a., zaś Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], utrzymał swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r.

W wyniku skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1645/08, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, zaś w uzasadnieniu stwierdził m. in., że organ nienależycie ocenił, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. została wydana w sposób zgodny z prawem. W szczególności nie zbadano, czy organ przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy mógł potraktować pismo z dnia 20 listopada 2006 r. jako odwołanie A. K. od decyzji Starosty Z. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej. Warunkiem bowiem pozwalającym na przeprowadzenie postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji jest skuteczne wniesienie odwołania.

W tej sytuacji Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Z kolei w dniu 19 czerwca 2009 r. do Ministra wpłynęło pismo skarżącego z dnia 15 czerwca 2009 r., w którym na podstawie art. 111 ustawy z 14 czerwca 1960 r. k.p.a. wniósł o uzupełnienie decyzji Ministra z dnia [...] maja 2009 r. o wszystkie naruszenia prawa, które również powodowały i każde z nich oddzielnie stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], będąc zgodnymi z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz o wszystkie fakty, mówiące o sposobie i okolicznościach powstania decyzji Wojewody [...].

Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] odmówił uzupełnienia decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. Następnie skarżący pismem z dnia 3 sierpnia 2009 r. na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 3 sierpnia 2009 r.

W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania skarżącego, pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] został on wezwany do ostatecznego sprecyzowania treści żądania. Odpowiadając na powyższe, skarżący pismem z dnia 7 września 2009 r. stwierdził, iż "w piśmie z dn. 03.08.2009 r. wnoszę o to, co zawarte jest w dwóch punktach pisma, którego moja odpowiedź dotyczy".

W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku, postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...], Minister Pracy i Polityki Społecznej zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Następnie pismem z dnia 30 marca 2010 r. A. K. wniósł o "wznowienie postępowania zawieszonego postanowieniem z dnia 18 września 2009 r.". W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], Minister Pracy i Polityki Społecznej podjął zawieszone postępowanie postanowieniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2009 r. znak: [...]. Niezależnie od powyższego, w dniu 8 września 2008 r. skarżący wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej wraz z postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], odmawiającym uzupełnienia wyżej wymienionej decyzji w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej.

Decyzją z dnia [...] października 2008r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wraz z postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], odmawiającym uzupełnienia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od wyżej wymienionej decyzji, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewoda [...] decyzją:

1) z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 grudnia 2005 r. i od powyższego rozstrzygnięcia strona wniosła w ustawowym terminie odwołanie do ministra właściwego do spraw pracy,

2) z [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty Z. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], odmawiającego uzupełnienia decyzji Starosty Z. z dnia [...] października 2006 r. nr [...], orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 28 grudnia 2005 r. i strona nie wniosła odwołania od powyższego rozstrzygnięcia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Natomiast w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 27 marca 2009 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...].

Ponadto w trakcie opisanego powyżej postępowania A. K. pismem z dnia 23 kwietnia 2009 r. wystąpił do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawach dotyczących jego pism z dnia 15 lipca 2008 r. i z 8 września 2008 r. W piśmie tym stwierdził, iż "na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. proszę o wstrzymanie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dn. [...].10.2006 r. nr [...], na mój wniosek złożony Wojewodzie [...] z dn. 08.09.2008 r. Jednocześnie proszę o niezwłoczne podjęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...].10.2006 r. nr [...], zaraz po wydaniu decyzji w sprawie stwierdzania nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2006 r. znak: [...], na mój wniosek z dn. 15.07.2008 r. lub proszę o uznanie powyższych dwóch próśb za niewniesione do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, jeżeli Minister z urzędu załatwi mój wniosek z dn. 15.07.2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dn. [...].12.2006 r. znak: [...] przed odwołaniem z dn. 03.03.2009 r. od decyzji Wojewody z dn. [...].02.2009 r. znak: [...], zgodnie z kolejnością wpływów do Ministra Pracy i Polityki Społecznej". Następnie wyżej wymienione pismo A. K. zostało przekazane zgodnie z właściwością Wojewodzie [...].

W wyniku rozpatrzenia wniosku Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte i toczące się na wniosek skarżącego z dnia 08 września 2008 r. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł w ustawowym terminie zażalenie do ministra właściwego do spraw pracy, który postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., Wojewoda [...] pismem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] wezwał A. K. do sprecyzowania, czy pismo z dnia 23 kwietnia 2009 r. (adresowane do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie dotyczącej postanowienia nr [...]) zawiera także wniosek od Wojewody [...] o zawieszenie na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Odpowiadając na wyżej wymienione wezwanie, A. K. pismem z dnia 9 października 2009 r. wyjaśnił, że "moje pismo z dnia 23.04.2009 r. (adresowane do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie dotyczącej postanowienia znak: [...]) nie zawiera wniosku do Wojewody [...] na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. o zawieszenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...].10.2006 r. nr [...]".

Następnie pismem z dnia 29 października 2009 r. skarżący ponowił swe żądanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 8 września 2008 r. i z dnia 29 października 2009 r.

W dniu 19 lutego 2010 r. do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wpłynął wniosek A. K. z dnia 9 lutego 2010 r., w którym wniósł: "na podstawie art. 157 Kpa proszę o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kpa niżej wymienionych postanowień i decyzji oraz unieważnienie wszystkich czynności dokonanych przez MPiPS i Wojewodę [...] w postępowaniu wszczętym przeze mnie w dniu 08.09.2008 r. w wyniku błędnego n/w postanowienia, jak również unieważnienie postanowień decyzji i czynności w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dn. [...].12.2006 r., na które miało wpływ n/w postanowienie Ministra. Postanowienie Ministra PiPS nr [...] z dnia [...].08.2008 r. w części dotyczącej zawiadomienia o konieczności wniesienia odrębnych podań o stwierdzenie nieważności w sprawach: decyzji Starosty Z. nr [...] z dn. [...].10.2006 r., postanowienia Starosty Z. nr [...] z dn. 07.12.2006 r., decyzji Ministra PiPS nr [...] z dn.[...].12.2008 r., decyzji Ministra PiPS nr [...] z dn. [...].04.2009 r., decyzji Ministra PiPS nr [...] z dn. [...].05.2009 r., decyzji Wojewody [...] nr [...] z dn. [...].10.2008 r., decyzji Wojewody [...] nr [...]z dn. [...].02.2009 r., decyzji Wojewody [...]nr [...] z dn. [...].02.2009 r., postanowienia Wojewody [...] nr [...] z dn. [...].01.2010 r.".

W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania skarżącego, pismem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] wezwany został on do sprecyzowania, czy wnosi tylko o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionych decyzji czy też innych niż wyżej wymienione postanowienia i decyzje Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz Wojewody [...]. Odpowiadając na wyżej wymienione pismo A. K. stwierdził, iż "oprócz wymienionych w piśmie z dn. 09.02.2010 r. proszę o stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 par. 1 pkt 1 i 2 k.p.a.: postanowienia Wojewody [...] z dn. [...] czerwca 2009 r. znak: [...], postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. [...].08.2009 r. znak: [...]". Biorąc powyższe pod uwagę decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], Minister Pracy i Polityki Społecznej orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji:

1. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr[...], orzekającej o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,

2. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...],

3. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], orzekającej o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku Minister Pracy i Polityki Społecznej:

1) decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji:

1. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...], orzekającej o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. znak: [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,

2. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...],

3. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...], orzekającej o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,

Na wyżej wymienione rozstrzygnięcia skarżący wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie wyżej wymienionych spraw, jednakże Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...].04.2010.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., wydanym w sprawie II SA/Wa 1301/10, uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu WSA w Warszawie stwierdził, że Minister Pracy i Polityki Społecznej dopuścił się w sprawie naruszenia powyższych przepisów, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., bowiem autorem zarówno pierwszej decyzji, jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy była działająca z upoważnienia organu Podsekretarz Stanu – C. O., nie zaś sam piastun funkcji, czyli Minister Pracy i Polityki Społecznej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2010 r. orzekająca o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji:

1. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...], orzekającej o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. znak: [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,

2. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...],

3. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...], orzekającej o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Minister szczegółowo odniósł się do podnoszonych w pismach i wnioskach skarżącego zarzutów wobec wydawanych w jego sprawach rozstrzygnięć organów administracji.

W skardze do tutejszego Sądu A. K. wniósł o uchylenie wskazanych przez niego postanowień i decyzji. W uzasadnieniu wniosku opisał stan faktyczny spraw, toczących się z jego udziałem przed organami administracji i wskazał, że opieszałość w rozpoznaniu jego spraw będzie skutkować utratą przez niego połowy kamienicy, stanowiącej jego własność.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd doszedł do przekonania, że decyzje te nie naruszają przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie zważyć należy, że zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej dnia [...] kwietnia 2010 r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji:

1. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...], orzekającej o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia 8 października 2008 r. znak: [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,

2. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...],

3. Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...], orzekającej o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Przede wszystkim należy podkreślić, że kontrolowane przez Sąd decyzje zostały wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe. Ocena organu administracji, orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą, określoną w art. 156 § 1 k.p.a.

W postępowaniu tym organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie - mając na uwadze zaskarżoną decyzję - kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek, określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 739/09).

Jako podstawę prawną swojego wniosku o stwierdzenie nieważności A. K. wskazał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W myśl powołanej we wniosku A. K. (jako pierwszej) podstawy, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (art. 156 § 1, pkt 5 k.p.a.).

Podstawa nieważności wskazanych we wniosku A. K. decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., dawałaby podstawę do wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego jedynie wówczas, gdyby zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

W orzecznictwie, a także w literaturze dominuje pogląd, że obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być dodatkowo traktowane społeczno-gospodarcze skutki, wywołane wadliwą decyzją (patrz wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 738/84). W konsekwencji, traktowanie naruszenia prawa jako rażącego może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji, a więc wówczas, gdy pozostawienie w obrocie prawnej decyzji jest nie do pogodzenia z porządkiem prawnym, a wobec tego decyzja musi być wyeliminowana, aby umożliwić przywrócenie porządku publicznego, zakłóconego tą decyzją.

Żadnej z takich wad Sąd nie dopatrzył się w decyzjach, objętych wnioskiem skarżącego, zatem w zakresie podstawy prawnej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. rozstrzygnięcie Ministra Pracy i Polityki Społecznej jest prawidłowe.

Następnie Sąd przeanalizował zaskarżone decyzje pod kątem ewentualnego istnienia podstawy nieważności, określonej art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (M. Jaśkowska, Komentarz do art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX) niewykonalność musi istnieć nie tylko w dniu wydania, ale powinna mieć charakter trwały. Powstała później może być podstawą innych działań, np. uchylenia czy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Decyzja trwale niewykonalna to przy tym taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. W myśl wyroku NSA z dnia 8 lipca 1999 r. (IV SA 970/97, Lex nr 47901), niewykonalność decyzji powinna być spowodowana istnieniem przeszkód w jej wykonaniu, które znamionują dwie cechy: a) istniały już w dacie wydania decyzji, b) są nieusuwalne przez cały czas. Jako miarodajny jest stan rzeczy istniejący w dacie wydania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny szeroko rozumie przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 13 lutego 1986 r. (III SA 1146/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 12, s. 73-74) stwierdzono, że trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Również w wyroku NSA z dnia 8 lutego 1985 r., I SA 1090/84, zauważono, iż decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej.

Nie stanowią powodu niewykonalności ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe albo też trudności techniczne czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1984 r., I SA 804/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 123).

Sąd nie dopatrzył się również w decyzjach, objętych wnioskiem skarżącego, istnienia podstawy prawnej stwierdzenia nieważności decyzji z 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zatem i pod tym kątem oceniane decyzje Ministra Pracy i Polityki Społecznej są prawidłowe.

Podkreślenia wymaga, że A. K. żadnego ze swoich wniosków o stwierdzenie nieważności nie uzasadnił szczegółowo, nie wskazał, w czym konkretnie upatruje zaistnienia wskazanych przez siebie podstaw stwierdzenia nieważności, jakie dokładnie uchybienia, jego zdaniem, powinny doprowadzić do stwierdzenia nieważności orzeczeń organów administracji. Treść skargi wyraża natomiast brak zgody A. K. na treść wydanych w jego różnych sprawach orzeczeń organów administracji i wskazuje na wolę kwestionowania wszystkich zachowań organów. Skarżący podkreśla związek pomiędzy działaniami organów administracji, a swoją obecną sytuacją faktyczną i życiową, polegającą na możliwości utraty połowy kamienicy wskutek toczącej się egzekucji bankowej. Tego rodzaju kwestie nie podlegają jednak kognicji Sądu Administracyjnego.

Na marginesie tylko dodać należy, że wnioski A. K. kilkakrotnie były już przedmiotem zainteresowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zatem bez wątpienia wydane w sprawie decyzje i ich uzasadnienia stanowią wyraz głębokich analiz organów orzekających w sprawach skarżącego. Brak stwierdzenia podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji przez Sąd orzekający w sprawie niniejszej wynika m.in. z oceny, że analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy, dokonana przez organy administracji, jest prawidłowa.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).