Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 321/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2012 r. sprawy ze skargi S. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 321/12

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł – B. w Ł. nadał rygor natychmiastowej wykonalności swojej decyzji z dnia [...] r., którą określił S. R. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w wysokości 4.126 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez stronę zażaleniem, a z uwagi na jego nieuwzględnienie – skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W skardze S. R. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 239b § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako "o.p.") poprzez brak uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji, art. 122 o.p. poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 187 § 1 o.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy oraz art. 121 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał przyczyny, które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia, wskazując że kwestia uchylenia decyzji z dnia [...] r. do ponownego rozpatrzenia nie ma znaczenia dla wydania zaskarżonego postanowienia.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości do ponownego rozpatrzenia decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. w Ł. z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Postępowanie wszczęte przedmiotowa skargą należało umorzyć.

Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli m.in. postępowanie to z innych przyczyn niż wymienione w cytowanym przepisie stało się bezprzedmiotowe.

W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie mamy właśnie do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania "z innych przyczyn". Postępowanie sądowo administracyjne staje się bowiem bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne.

Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Sytuacja taka powstanie, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt został zaskarżony, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia go bądź wygaśnięcia rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem skargi lub wygaśnięcie decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (tak wyrok NSA z 25.10.2005 r. o sygn. akt II OSK 85/05 LEX 188791).

W rozpatrywanej sprawie decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości do ponownego rozpatrzenia decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. w Ł. z dnia [...] r. Rozstrzygnięcie to spowodowało utratę bytu prawnego przez zaskarżone postanowienie, gdyż nadawało ono tejże decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (tak WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 28 lutego 2012 r. w spr. o sygn. akt I SA/Łd 97/12). Wprawdzie postanowienie to nadal pozostaje w obrocie prawnym, jednakże jego byt jest nierozerwalnie związany z wygasła decyzją. Skoro zatem w obrocie prawnym nie ma już decyzji, której dotyczyło postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, to rygor ten stał się bezprzedmiotowy. Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której jest możliwe realizowanie rygoru natychmiastowej wykonalności podczas, gdy decyzja, której on dotyczył została uchylona.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszo instancyjnej odnosi swój skutek wyłącznie do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy, mającej przymiot decyzji ostatecznej. Z tą chwila ustają skutki prawne, jakie wiązały się z wydaniem postanowienia w tym przedmiocie, tj. możliwość przymusowego dochodzenia należności wynikających z decyzji nieostatecznej. Z tym momentem dopuszczalność przymusowego wykonania obowiązku podatkowego w trybie egzekucji administracyjnej wynika już z faktu, że decyzja organu odwoławczego, jako ostateczna, podlega wykonaniu z mocy prawa. Byt postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności jest zatem zdeterminowany bytem decyzji, do której postanowienie to się odnosi (tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 27 kwietnia 2011 r. w spr. o sygn. akt I SA/Gd 105/11 oraz WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r. w spr. o sygn. akt I SA/Bd 1007/10).

Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że postępowanie sądowoadministracyjne wywołane niniejszą skargą stało się bezprzedmiotowe i jako takie należało je umorzyć, zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.

t.n.