Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 402/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 3 art. 80 ust. 3 pkt. 3  art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 art. 82 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędzia NSA Bożena Wieczorska /spr./ Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 3 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 402/06

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej , na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60. ze zm.; powoływanej dalej jako: Ordynacja podatkowa/, decyzją z dnia (..) marca 2006 r., nr (..), po rozpatrzeniu odwołania W. D. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego . z dnia (..) grudnia 2005 r., nr (..), odmawiającej podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Według ustaleń organów podatkowych W.D. w dniu (..) listopada 2005 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego z wnioskiem o zwrot nadpłaty podatku akcyzowego w wysokości 1.706,00 zł., wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 12 października 2005 r., uiszczonego w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samochodu osobowego marki Volkswagen Golf 1,9 TDI, nr nadwozia (..), rok produkcji 2004. Swoje żądanie podatnik uzasadnił niezgodnością przepisów podatkowych z art. 23, art. 25 i art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską /Dz.U.2004.90.864/2 (T)/, zwanego dalej TWE.

Naczelnik Urzędu Celnego , odmawiając decyzją z dnia (..) grudnia 2005 r. stwierdzenia nadpłaty, stwierdził iż polski prawodawca w żaden sposób nie dyskryminuje samochodów osobowych wyprodukowanych i użytkowanych w innych Państwach Członkowskich, w porównaniu do takich samych wyrobów wyprodukowanych i użytkowanych w kraju. Na podstawie art. 80 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym /Dz. U Nr 29, poz. 257 ze zm., powoływanej dalej jako: ustawa o podatku akcyzowym/ przedmiotem opodatkowania akcyzą są samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, zaś podatnikami akcyzy od samochodów są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego, powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podstawą opodatkowania, w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania, jest kwota, jaką nabywca jest zobowiązany zapłacić za wyroby akcyzowe, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego. Jak stanowi art. 75 ust 1 powołanej ustawy, stawka akcyzy na wyroby niezharmonizowane, do których zalicza się samochody osobowe, wynosi 65 % podstawy opodatkowania. Jednakże ust. 3 art. 75 ustawy o podatku akcyzowym zawiera delegację dla Ministra Finansów do obniżenia stawek akcyzy w drodze rozporządzenia. Korzystając z tejże delegacji Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego /Dz. U Nr 87, poz. 825 ze zm., powoływane dalej jako: rozporządzenie/. W rozporządzeniu tym określono stawki podatku akcyzowego w procencie podstawy opodatkowania, podając je w załączniku nr 2, pod pozycją 23. W przypadku samochodów starszych niż dwuletnie, wysokość stawki podatku akcyzowego liczona jest jako suma stawki akcyzy wyrażonej w procentach, która wynosi 13,6 % dla samochodów o poj. silnika powyżej 2 000 cm 3 i 3,1 % dla pozostałych oraz wieku samochodu wyrażonego w latach i pomnożonego przez 12.

Organ I instancji podkreślił, że kryterium opodatkowania nie stanowi kraj pochodzenia pojazdu, ale inne zdarzenie, jakim jest jego pierwsza rejestracja. Tym samym w sposób jednakowy, pod względem stosowanych stawek akcyzy, traktowane są przypadki wewnętrznej sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszym zarejestrowaniem w kraju, jak również import czy też nabycie wewnątrzwspólnotowe tego rodzaju wyrobów. Z tych względów nie może być więc mowy o jakiejkolwiek dyskryminacji czy stosowaniu zasad protekcjonizmu.

Zgodnie z art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Zdaniem organu I instancji w przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie występuje, albowiem W.D., dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego stał się podatnikiem podatku akcyzowego, tym samym nie ma podstawy prawnej do dokonania zwrotu podatku.

Odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji wniósł W.D., zarzucając naruszenie art. 23 ust. 1 i ust. 2, art. 25 i art. 90 TWE. W związku z powyższym podatnik wniósł o rozpoznanie sprawy przez Dyrektora Izby Celnej i zwrot

niesłusznie zapłaconego podatku akcyzowego w wysokości.

Dyrektor Izby Celnej , decyzją z dnia (..) marca 2006 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, uznając argumentację odwołującego się za bezzasadną.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania, Państwa Członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków nakładanych na wyroby akcyzowe niezharmonizowane, do których zalicza się samochody osobowe, pod warunkiem że podatki te nie będą powodować dodatkowych formalności przy przekraczaniu granicy, w obrocie między tymi państwami.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że podatek akcyzowy pobierany od samochodów osobowych, nie posiada cech cła czy też opłaty wywierającej podobny skutek w rozumieniu art. 23 i art. 25 TWE. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym obciąża on wszystkie niezarejestrowane samochody osobowe, zarówno pochodzenia krajowego, jak i zagranicznego. W świetle powyższych okoliczności podatek akcyzowy należy uznać za podatek wewnętrzny dla celów art. 90 TWE, a jego zgodność z prawem wspólnotowym można rozpatrywać jedynie w kontekście tego przepisu.

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie również w części, w której zarzuca naruszenie art. 90 TWE. Przepis ten bowiem stanowi, iż żadne z Państw Członkowskich nie może nakładać na produkty z innych państw, bezpośrednio lub pośrednio, jakichkolwiek opłat wewnętrznych, wyższych od tych, którym podlegają bezpośrednio lub pośrednio takie same produkty krajowe. Nie pozbawia on jednak Państw Członkowskich prawa do nakładania podatków na poszczególne towary, byle tylko te daniny nie przybierały charakteru dyskryminacyjnego, tj. stosowane były w równym stopniu wobec podobnych produktów krajowych i wspólnotowych.

Opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają wszystkie, niezależnie od pochodzenia, samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju. Pochodzenie samochodu nie ma też wpływu na wysokość stawek podatku akcyzowego, które zostały ustalone jednakowo dla pojazdów wyprodukowanych w Polsce i zakupionych w innym Państwie Członkowskim. Na uzasadnienie swojego stanowiska Dyrektor Izby Celnej powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Lu 728/04 (niepubl.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej , z dnia (..) marca 2006 r., wniósł W.D., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

Skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie: art. 2 pkt 1 i pkt 11, art. 4 ust 1 pkt 5, art. 10 ust. 1 pkt. 2, art. 25 ust. 1 pkt. 2 i 5, art. 75 ust. 1 i 3, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 i art. 81 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 4, art. 5, art. 6, art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 23 ust. 1 i 2, art. 25 i art. 90 TWE, przez bezpodstawne odmówienie stwierdzenia nadpłaty.

Skarżący podkreślił nadrzędność prawa wspólnotowego, które zabrania dyskryminacyjnego opodatkowania towarów pochodzących z innych Państw Członkowskich, nad uregulowaniami krajowym, w związku z czym przepisy ustawy o podatku akcyzowym nie powinny w niniejszej sprawie znaleźć zastosowania. Dodatkowo stwierdził, iż nawet gdyby przyjąć, że organy celne słusznie przyjmują wyższość prawa polskiego nad wspólnotowym to nie można pominąć tego, iż w ustawie o podatku akcyzowym, w art. 25, istnieje zapis przesądzający o nienależnym pobraniu podatku. Przepis ten bowiem przewiduje ustawowe zwolnienie od akcyzy w przypadku, gdy wynika to z prawa wspólnotowego oraz gdy wynika to z konieczności uniknięcia wielokrotnego opodatkowania wyrobów akcyzowych (art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym). Zwolnienie to, stosowanie do treści art. 25 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym może być realizowane również przez zwrot kwoty akcyzy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać, że w związku z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej, z dniem 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej, polskie ustawodawstwo, podobnie jak ustawodawstwo innych Państw Członkowskich, winno respektować przepisy TWE, jak i inne przepisy prawa wspólnotowego. Przepisy ustawy o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm./ dostosowują krajowe przepisy dotyczące obrotu towarami akcyzowymi do przepisów obowiązujących we Wspólnocie Europejskiej.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy, wyroby akcyzowe to wyroby podlegające akcyzie, określone w załączniku Nr 1 do ustawy. W tymże załączniku, w pozycji 59 wyszczególniono pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (symbol PKWiU - 34.10.2, kod CN - 8703). Na podstawie art. 80 ust. 1 cyt. ustawy akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 80 ust. 2 ustawy podatnikami akcyzy od samochodów są podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed jego pierwszą rejestracją na terytorium kraju oraz importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Na podstawie przepisów art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym, podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju są obowiązane złożyć deklarację uproszczoną w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji pojazdu. Podstawą opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest kwota jaką nabywca jest zobowiązany zapłacić za pojazd (art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym). Realizując uprawnienie wynikające z art. 75 ust. 3 ustawy Minister Finansów w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego określił stawki podatku akcyzowego w procencie podstawy opodatkowania. I tak dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 cm3 stawka ta wynosi 13,6%, a dla pozostałych 3,1 %. Takie stawki obowiązują w przypadku sprzedaży samochodów osobowych, dostawy wewnątrzwspólnotowej, nabycia wewnątrzwspólnotowego lub ich importu dokonywanych przed upływem dwóch lat kalendarzowych od ich produkcji, wliczając rok produkcji jako pierwszy rok kalendarzowy.

Skarżący W.D. nabył wewnątrzwspólnotowo wyprodukowany w 2004 r. samochód osobowy marki osobowego marki Volkswagen Golf 1,9 TDI, nr nadwozia (..) i zapłacił z tego tytułu podatek akcyzowy stosownie do obowiązujących przepisów.

Podstawową zasadą rządzącą obrotem towarowym pomiędzy Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej jest zasada swobody przepływu towarów. Oznacza ona, że na obszarze Państw Członkowskich towary mogą być przemieszczane bez jakichkolwiek utrudnień. Zasada ta wypływa z postanowień Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), a w szczególności z treści art. 23, art. 25 oraz art. 90 TWE. W myśl art. 23 TWE Wspólnota opiera się na unii celnej, która rozciąga się na całą wymianę towarową i obejmuje zakaz nakładania ceł oraz wszelkich opłat o skutku równoważnym między Państwami Członkowskimi, jak również przyjęcie wspólnej taryfy celnej w ich stosunkach z państwami trzecimi. W art. 25 TWE sformułowany jest zakaz nakładania między Państwami Członkowskimi ceł przywozowych i wywozowych lub opłat o charakterze równoważnym. Zakaz ten ma również zastosowanie do ceł o charakterze fiskalnym. Z przywołanych przepisów wynika, że Państwa Członkowskie nie mają możliwości uchylenia się od ich wykonania, nie mogą też ich łamać lub obchodzić nawet w szczególnych okolicznościach. Charakter tych przepisów sprawia, że mogą one wywoływać bezpośrednie skutki w stosunkach prawnych pomiędzy Państwami Członkowskimi, a ich obywatelami. Cłem jest nakładana przez państwo opłata pieniężna pobierana z tytułu przekroczenia granicy przez towar, liczona od wartości, ilości lub wagi. Opłatą o skutku równoważnym cłu jest każde obciążenie finansowe, niezależnie od nazwy i sposobu nałożenia, choćby minimalne, nałożone jednostronnie na krajowe lub zagraniczne towary w związku z faktem przekroczenia granicy, nawet jeśli nie jest nałożone w celu uzyskania korzyści przez państwo, i jeśli nie wywiera żadnego skutku dyskryminującego lub ochronnego, jak również jeśli produkt, na który opłata została nałożona nie jest konkurencyjny w stosunku do jakiegokolwiek produktu krajowego. Przepis art. 90 TWE stanowi, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto żadne Państwa Członkowskie nie nakładają na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty /orzeczenie z dnia 7 maja 1987 r. Co-Frutta - ETS 1987, s. 2085-193/85, orzeczenie z dnia 10 października 1978 r., Hansen-ETS 1978, s. 1787-148/77, orzeczenie z dnia 18 kwietnia 1991 r., Komisja v Grecja - ETS 1991r., s.l-1909-C- 230/89/.

W naprowadzonym wyżej stanie prawnym, na użytek rozpoznawanej sprawy, wskazać również należy na treść art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG który stanowi, że Państwa Członkowskie zachowują prawo do wprowadzania lub utrzymania podatków na wyroby inne niż te wymienione w ust. 1 pod warunkiem jednak, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między Państwami Członkowskimi. Z zastrzeżeniem poszanowania tego samego warunku Państwa Członkowskie zachowują także prawo do pobierania podatków od świadczenia usług niemających charakteru podatku obrotowego, włączając w to podatki odnoszące się do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym. Status Dyrektywy w systemie prawa unijnego określa treść art. 249 akapit 3 TWE który stanowi, że Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

W tym stanie faktycznym i prawnym, Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 r. C-313/05 rozpoznając pytanie prejudycjalne w sprawie Macieja Brzezińskiego przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie orzekł, że podatek akcyzowy, taki jak ustanowiony w Polsce ustawą o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE.

W uzasadnieniu Europejski Trybunał Sprawiedliwości naprowadził, że podatek akcyzowy, taki jak ten ustanowiony ustawą o podatku akcyzowym, nie jest pobierany w związku z przekroczeniem granicy Państwa Członkowskiego, które go wprowadziło. Zgodnie bowiem zarówno z treścią art. 80 ust. 3 pkt. 3 ustawy o podatku akcyzowym, jak i z wyjaśnieniami rządu polskiego złożonymi podczas rozprawy, podatek akcyzowy jest pobierany od wszystkich pojazdów osobowych przed ich pierwszą rejestracją w Polsce i, aby osiągnąć ten cel, zdefiniowane zostały różne sytuacje powodujące powstanie w tym zakresie obowiązku podatkowego. Mianowicie obowiązek podatkowy powstaje w szczególności w związku ze sprzedażą pojazdu bądź, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy o podatku akcyzowym, z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju. Podatek tego rodzaju jest częścią ogólnego wewnętrznego systemu opodatkowania towarów.

Zdaniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości art. 90 TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi, mającemu takie cechy jak podatek ustanowiony ustawą o podatku akcyzowym, ze względu na to, że podatek ten nakładany jest w związku z nabyciem używanych pojazdów pochodzących z Państw Członkowskich innych niż państwo, które go wprowadziło, lecz nie jest nakładany w związku z nabyciem używanych pojazdów, zarejestrowanych już w tym Państwie Członkowskim, na które to pojazdy został on już nałożony przed ich pierwotnym zarejestrowaniem, jako że stanowi podatek wewnętrzny nakładany na produkty innych Państw Członkowskich wyższy od tych, które są nakładane bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe w rozumieniu art. 90 akapit pierwszy WE, bądź obciąża pośrednio produkty innych Państw Członkowskich i chroni inne produkty w rozumieniu art. 90 akapit drugi TWE.

Art. 90 TWE stanowi w systemie traktatu uzupełnienie postanowień odnoszących się do zniesienia ceł oraz opłat o skutku równoważnym. Celem tego postanowienia jest zapewnienie swobodnego przepływu towarów między Państwami Członkowskimi w normalnych warunkach konkurencji poprzez wyeliminowanie wszelkich form ochrony mogącej wynikać z nakładania dyskryminujących podatków wewnętrznych na towary pochodzące z innych Państw Członkowskich (wyrok z dnia 15 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C-393/04 i C-41/05 Air Liquide Industries Belgium, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 55 i cytowane tam orzecznictwo, oraz ww. wyrok w sprawie Nadasdi i Nemeth, pkt 45).

W dziedzinie opodatkowania używanych samochodów przywożonych z zagranicy Trybunał orzekł już, że art. 90 TWE służy zagwarantowaniu całkowitej neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy produktami znajdującymi się już na rynku krajowym a produktami przywożonymi zza granicy (zob. wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-387/01 Weigel, Rec. str. 1-4981, pkt 66 i cytowane tam orzecznictwo, oraz ww. wyrok w sprawie Nadasdi i Nemeth, pkt 46).

Zgodnie z dobrze ugruntowanym orzecznictwem art. 90 akapit pierwszy TWE zostaje naruszony, gdy podatek nakładany na produkty przywożone z zagranicy i podatek nakładany na podobne produkty krajowe są obliczane w różny sposób i zgodnie z innymi zasadami, co prowadzi - choćby tylko w niektórych przypadkach - do wyższego opodatkowania towaru przywiezionego z zagranicy (zob. ww. wyrok w sprawie Weigel, pkt 67 i cytowane tam orzecznictwo). Zatem zgodnie z tym postanowieniem podatek akcyzowy nie powinien obciążać produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich bardziej niż obciąża on podobne produkty krajowe.

W tym zakresie z akt sprawy przed sądem krajowym wynika, że wniosek sądu krajowego, opierający się na porównaniu między pojazdami osobowymi znajdującymi się już na rynku krajowym a tymi, które zostały nabyte w innych Państwach Członkowskich, dotyczy porównania dwóch kategorii produktów podobnych w rozumieniu art. 90 akapit pierwszy TWE. Natomiast żaden z elementów tych akt nie wskazuje, by opodatkowanie używanych pojazdów nabytych w Państwie Członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska wprowadzało pośrednią ochronę produktów innych niż pojazdy silnikowe, która jest zakazana w art. 90 akapit drugi TWE.

W ocenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości te ustalenia nie dotyczą pojazdów sprzedawanych jako używane w okresie po więcej niż dwóch latach od daty ich produkcji, przy czym rok ich produkcji uważa się za pierwszy rok kalendarzowy.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym między stronami jest, że Skarżący nabył wewnątrzwspólnotowo w 2005 r. samochód m-ki osobowego marki Volkswagen Golf 1,9 TDI, nr nadwozia (..), rok produkcji 2004. Oznacza to, że w świetle powołanych wyżej przepisów pojazd ten, z tytułu obciążenia podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego nie jest odmiennie traktowany niż tego rodzaju pojazd nabyty w Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.