Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1412/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 1, par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o wstrzymanie wykonania decyzji w dniu 9 listopada 2015 r. w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 sierpnia 2015 r. znak: [...] R. O. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek o wstrzymanie został uzupełniony pismem z dnia 8 października 2015 r. i załączoną do niego dokumentacją.

Uzasadniając wniosek, skarżący wskazał, że uiszczenie wymierzonej zaskarżoną decyzją kary (24.000 zł) narazi go na znaczną szkodę, ponieważ nie jest w stanie pozyskać środków na zapłatę tak znacznej kwoty. Skarżący podniósł też, że wiele sądów administracyjnych kwestionuje stanowisko zajmowane przez organy celne, a więc istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. W takiej zaś sytuacji, zdaniem skarżącego, karę nałożoną zaskarżoną decyzją należy uznać za nadmierną sankcję. Ponadto, zdaniem skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji grozi mu utratą płynności finansowej, a nawet koniecznością zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że ponosi duże straty, nie osiągając planowanych zysków z uwagi na zatrzymanie automatów do gry przez organy celne. Na poparcie wniosku o wstrzymanie przedstawiono również dokumenty, z których wynika, że w latach 2013 i 2014 skarżący zanotował stratę w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, a ponadto w pierwszych dwóch kwartałach 2015 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej skarżący był zobowiązany do uiszczenia podatku od towarów i usług w kwocie wynoszącej 2.573 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04 oraz postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04). Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi.

W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 ppsa oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego, tak by sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (24.000 zł) przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku. Jego autor nie podał bowiem żadnych rzeczowych informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze skarżącego czy posiadany przez niego majątek. Nie dał zatem Sądowi możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty 24.000 zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącego, a tym bardziej czy doprowadzi do likwidacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej upadłości. Trzeba zatem przypomnieć, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II OZ 1099/14). Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 684/13 wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić trzeba także, że wykazywana przez wnioskodawcę strata w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ani też kwota uiszczonego podatku od towarów i usług, nie są równoznaczne z brakiem środków finansowych i nie są wskaźnikami jednoznacznie obrazującymi sytuację finansową podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Oczywistym jest bowiem, że podmiot wykazujący stratę w danym roku może równocześnie dysponować dużymi zasobami pieniężnymi. W rozpatrywanym przypadku skarżący nie przedstawił zestawienia posiadanych środków pieniężnych oraz majątku trwałego, jakim dysponuje, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie prawidłowej oceny tego, czy kara nałożona zaskarżoną decyzją grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem dla niej nieodwracalnych skutków. Dlatego Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż w stosunku do niego zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu trzeba również wskazać autorowi rozpatrywanego wniosku, że okoliczność, iż w podobnych sprawach sądowoadministracyjnych sądy uwzględniały skargi w żadnym wypadku nie stanowi okoliczności mającej jakiekolwiek znaczenie dla zastosowania art. 61 § 3 ppsa. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania nie ma bowiem nic wspólnego z analizą zasadności skargi czy kontrolą legalności spornej decyzji. Sąd nie ma dowolności w udzielaniu stronom ochrony tymczasowej, gdyż działa wyłącznie w granicach przesłanek wynikających z przytoczonego wyżej przepisu ustawy procesowej. Wypada ponadto zauważyć, że z uwagi na treść art. 61 § 3 ppsa niezasadne jest odwoływanie się przez stronę skarżącą do przypadków wstrzymania wykonania podobnych decyzji w innych sprawach. Jak bowiem wskazano powyżej, wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonania decyzji przyniesie jej i tylko jej. Sam zaś fakt, że inne sądy administracyjne uwzględniały wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych przez nich decyzji oznacza jedynie, że skarżący ci wykazali, że w związku z wykonaniem tych decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie – jak już wyżej podano –skarżący okoliczności takich nie wykazał.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa.