Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3090/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 38 ust. 2,3,4,5
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Irena Kamińska sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 113/12 w sprawie ze skargi B.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 113/12 oddalił skargę B.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 39 ust. 3 pkt 1, art. 38 ust. 4 i 5, art. 101 ust. 1, art. 106 ust. 1 i 2, art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1362 ze zm., dalej w skrócie u.p.s.) oraz art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.), przyznał B.H. zasiłek okresowy w wysokości 300,00 zł miesięcznie na okres od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji podał, że w świetle powołanych przepisów oraz danych zawartych w rodzinnym wywiadzie środowiskowym B.H. spełnia warunki do przyznania zasiłku okresowego. Zgodnie z art. 38 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, jednak nie mniej niż 50% tej różnicy. W niniejszej sprawie wysokość tego świadczenia nie mogła przekroczyć kwoty 418,00 zł miesięcznie, przy czym nie mogła być niższa od kwoty 238,50 zł. Z kolei rygor natychmiastowej wykonalności został nadany z uwagi na wyjątkowo ważny interes skarżącego, czyli bezzwłoczną konieczność zabezpieczenia jego podstawowych potrzeb życiowych.

Od powyższej decyzji B.H. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], w którym zakwestionował wysokość przyznanego mu świadczenia, stwierdzając, że skoro nie osiąga on żadnego dochodu, to zasiłek okresowy powinien być mu przyznany w pełnej wysokości, tj. w kwocie 477 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podało, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, iż B.H. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i w chwili obecnej nie ma żadnego źródła dochodu. Jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, a jednocześnie jest osobą chorą. Wskazało, że decyzja organu pierwszej instancji w zakresie wysokości zasiłku okresowego ma charakter uznaniowy i powinna być odpowiednio uzasadniona. W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta [...] w sposób należyty nie wyjaśnił, dlaczego wnioskodawca nie otrzymał zasiłku okresowego w wyższej kwocie. Nie wskazał on również konkretnych przesłanek udzielenia mu świadczenia w określonej wysokości, ani też nie podał, jakimi środkami na ten cel dysponuje i czy istnieje szerokie grono osób otrzymujących tego rodzaju świadczenia. Wskazał, że powyższe uchybienia powinny być usunięte przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nieprawidłowo uzależnił wysokość przyznanej mu pomocy od możliwości finansowych organu pierwszej instancji, a w zakresie wysokości przyznanego mu zasiłku okresowego powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 38 ust. 1 u.p.s., zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Z art. 38 ust. 2 i 3 u.p.s. wynika, że w przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. nr 127 poz. 1055) wynika, że kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi obecnie 477 zł.

Sąd pierwszej instancji przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdził, iż w tej sprawie organy administracji publicznej prawidłowo uznały, że skarżący spełnia przesłanki do przyznania zasiłku okresowego. Z akt sprawy wynika, iż samotnie prowadzi on gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną, nie osiąga żadnego dochodu, a jedynym źródłem utrzymania są środki finansowe, otrzymywane z pomocy społecznej. Nie wykonuje on pracy stałej jak i dorywczej oraz nie korzysta z dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że decyzja w przedmiocie zasiłku okresowego wydawana na podstawie art. 38 u.p.s. w zakresie jego wysokości ma charakter uznaniowy. Skarżącemu nie przysługuje roszczenie o przyznanie mu tego świadczenia w określonej przez niego wysokości. W przypadku skarżącego zasiłek okresowy powinien wynieść nie mniej niż 238,50 zł (tj. 50% różnicy 477 zł tytułem kryterium dochodowego oraz 0 zł tytułem braku dochodów) i nie więcej niż 418 zł. Przyznany skarżącemu zasiłek okresowy w wysokości 300 zł miesięcznie za okres od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. mieści się zatem we wskazanym przedziale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaaprobował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], które uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku okresowego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji był obowiązany w uzasadnieniu decyzji w sposób przekonujący wyjaśnić, dlaczego przyznał skarżącemu zasiłek okresowy w wysokości 300 zł miesięcznie na okres dwóch miesięcy. Argumentacja w tym zakresie powinna znaleźć swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tymczasem uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji ogranicza się jedynie do wskazania sposobu obliczenia maksymalnego oraz minimalnego zasiłku okresowego. Nie zawiera ono jakiegokolwiek odniesienia do aktualnej sytuacji materialnej i osobistej skarżącego, jak i do możliwości finansowych organu pierwszej instancji. Nie wyjaśnia również powodów, które przemawiałyby za przyznaniem skarżącemu zasiłku okresowego w określonej wysokości.

Ponadto Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. wsparcie ze strony Państwa ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącego, faktyczny zakres pomocy organów administracji publicznej jest limitowany środkami finansowymi, jakie są dostępne dla danej jednostki, tym bardziej, że przedmiotowe świadczenia finansowe mają tylko pomagać w zdobywaniu samodzielnie środków do życia, a nie zastępować osobistego wysiłku skarżącego w zaspokajaniu potrzeb. Za taką interpretacją przemawia także art. 3 ust. 2 oraz 4 cytowanej ustawy, zgodnie z którymi rodzaj, forma oraz rozmiar świadczenia powinien być odpowiedni ze względu na okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy, a nadto potrzeby osób oraz rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W tej sprawie zatem organ odwoławczy zasadnie wskazał, że Prezydent Miasta [...] powinien wziąć pod uwagę także dostępne środki finansowe.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł B.H., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1362 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzję w sprawie przyznania zasiłku okresowego cechuje charakter uznaniowy;

2) art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, skutkujące oddaleniem skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na uchybienia, których dopuścił się organ przyjmując, iż konieczne jest precyzyjne wskazanie, w każdym przypadku, w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie zasiłku okresowego, możliwości finansowych organu pomocy społecznej, mimo, że taki obowiązek nie wynika z norm art. 38 i art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, czy też z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy, przez przyznanie skarżącemu zasiłku okresowego w maksymalnej wysokości 477 zł miesięcznie za okres od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie zgodził się z zaprezentowaną przez Sąd pierwszej instancji wykładnią przepisu art. 38 u.p.s., że decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego ma charakter uznaniowy, wobec ugruntowanego przez orzecznictwo podziału świadczeń z pomocy społecznej na świadczenia obligatoryjne i fakultatywne. Podał, iż różnica pomiędzy tymi świadczeniami jest istotna, gdyż w przypadku świadczeń obligatoryjnych ustalenie przez organ, że wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki określone przez ustawodawcę, obliguje go do przyznania danego rodzaju świadczenia. W odniesieniu do zasiłku okresowego organom nie została pozostawiona żadna swoboda w sposobie załatwienia sprawy. Z treści powołanego przepisu nie wynika, aby zasada przyznania tego świadczenia miała lub mogła mieć charakter uznaniowy.

Ponadto, w ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji, jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], nieprawidłowo posłużyły się klauzulą określoną w art. 3 ust. 4 u.p.s. w odniesieniu do świadczenia obligatoryjnego, jakim jest zasiłek okresowy. Klauzula określona w tym przepisie znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do świadczeń fakultatywnych, takich jak np. zasiłek celowy. Świadczy o tym chociażby usytuowanie jej w rozdziale ustawy zatytułowanym "Zasady ogólne i zakres podmiotowy ustawy", w sytuacji, gdy zasady i sposób rozstrzygania wniosków o danego rodzaju pomoc doznały uszczegółowienia w dalszych przepisach ustawy. Zdaniem skarżącego przepis art. 3 u.p.s., w tym jego ustęp 4, określający ogólne zasady działania pomocy społecznej, może być i jest stosowany posiłkowo w tych przypadkach, gdy ustawodawca przewiduje tzw. luz decyzyjny, np. przy zasiłku celowym, który może być kształtowany możliwościami finansowymi pomocy społecznej, a nie przy zasiłku okresowym. Gdyby nawet przyjąć, iż także w przypadku zasiłku okresowego przepis ten mógłby znaleźć zastosowanie przy rozstrzyganiu o wysokości przyznanego świadczenia, to winno być ono jedynie posiłkowe (pomocnicze). W ocenie skarżącego, brak zastosowania przepisu art. 3 ust. 4 u.p.s. nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kwestionowania przyznania świadczenia w konkretnej wysokości mieszczącej się w określonych ustawą granicach, w szczególności z uwagi na nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do możliwości finansowych organu pierwszej instancji. Nie można bowiem uznać, aby w każdym przypadku, w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie zasiłku okresowego konieczne było precyzyjne wskazanie możliwości finansowych organu pomocy społecznej. Obowiązek taki nie wynika z art. 38, art. 3 ust. 4 u.p.s., czy też art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Kontrola sądowa tego rodzaju decyzji w przedmiocie pomocy społecznej, nie może sięgać do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej.

W związku z powyższym skarżący stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym nie było podstaw do odmowy przyznania mu zasiłku okresowego w maksymalnej wysokości, jak i do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia z powołaniem się na brak ustalenia i odniesienia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta [...] do możliwości finansowych organów pomocy społecznej. Działanie takie uchybia treści art. 38 ust. 1 u.p.s., poprzez niewłaściwe stosowanie przepisu art. 3 ust. 4 tej ustawy, a dodatkowo podważa, wyrażoną w art. 8 k.p.a., zasadę budowania zaufania obywateli do organów państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego sprowadza się do zakwestionowania stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, że w świetle art. 38 u.p.s. decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego ma charakter uznaniowy oraz, że w tej sprawie art. 3 ust. 4 u.p.s. miał zastosowanie. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do podważenia stanowiska Sądu aprobującego rozstrzygnięcie organu odwoławczego, że brak wskazania w uzasadnieniu decyzji w sprawie zasiłku okresowego możliwości finansowych organu pomocy społecznej jest wystarczającym powodem do jej uchylenia.

Przechodząc do oceny zasadności wskazanych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych oraz umożliwienia im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc państwa ma charakter subsydiarny, tj. dopuszcza się interwencję organów państwa jedynie w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie mają możliwości samodzielnego przezwyciężania trudności życiowych. Świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być jednak uznawane za stałe źródło dochodu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako nietrafny uznać należy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 ust. 4 u.p.s., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w przypadku przyznawania świadczenia obligatoryjnego jakim jest zasiłek okresowy. Przepis ten stanowi, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeśli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Analiza jego treści wskazuje na powinność pozytywnego załatwienia sprawy przez organ, od której może on odstąpić wówczas, gdy w decyzji odmawiającej przyznania świadczenia wykaże, iż pozytywne załatwienie sprawy kolidowałoby z celami pomocy społecznej lub przekraczałoby możliwości organu. Cele i formy udzielania pomocy społecznej określają przepisy materialne ustawy określające przesłanki przyznawania świadczeń. W tym zakresie organy pomocy społecznej są związane treścią uregulowań ustawowych. Natomiast możliwości organu zależą od posiadanych przez niego uprawnień oraz środków przeznaczonych na udzielanie poszczególnych form pomocy. Przy czym wielkość środków, jakimi dysponują ośrodki pomocy społecznej, może nie wystarczać na pokrycie wszystkich zgłaszanych potrzeb. Gospodarowanie posiadanymi środkami musi uwzględniać konieczność właściwego wyważenia skali potrzeb i racjonalnego ich rozdziału, uwzględniającego w pierwszej kolejności charakter świadczeń (obligatoryjne, fakultatywne), a w dalszej – społeczną i ekonomiczną strukturę wnioskujących oraz skalę zgłaszanych przez nich potrzeb. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej oznacza to, że organ po spełnieniu przez skarżącego przesłanek ustawowych do przyznania zasiłku okresowego jako świadczenia obligatoryjnego, przy określaniu jego wysokości oraz okresu na który jest on przyznawany musi uwzględnić również okoliczności wynikające z art. 3 ust. 4 u.p.s., a więc możliwości finansowych pomocy społecznej. Uzasadnienie decyzji w sprawie przyznania zasiłku okresowego, w zakresie dotyczącym jego wysokości i czasokresu na który został on przyznany, powinno zatem zawierać ustalenia organu dotyczące możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Z przepisów ustawy o pomocy społecznej regulujących tryb przyznawania tego typu świadczenia wynika, że organ udzielając go kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i 4 cyt. ustawy, tzn. dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy, jeżeli odpowiadają one celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 38 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego błędną wykładnię. Zgodnie z tym przepisem, zasiłek okresowy jest świadczeniem, które przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, jeśli spełnione zostały warunki odnoszące się do kryterium dochodowego. Z treści tego przepisu wynika uprawnienie do otrzymania pomocy w formie zasiłku okresowego przez osobę, jeżeli jej sytuacja odpowiada choćby jednemu ze stanów wymienionych w tym przepisie, a ponadto spełnia ona ustalone ustawą kryterium dochodowe.

Decyzje wydawane w sprawach zasiłków okresowych należy zaliczyć do aktów administracyjnych związanych, tj. takich, które nie pozostawiają organowi wyboru rozstrzygnięcia. Na obowiązkowy charakter tych świadczeń wskazuje użyte przez ustawodawcę określenie "zasiłek okresowy przysługuje" (art. 38 ust. 1 u.p.s.). W przypadku, gdy podmiot spełnia określone prawem warunki, organ musi wydać decyzję o przyznaniu świadczenia i sam wybór rozstrzygnięcia (przyznanie świadczenia lub odmowa przyznania świadczenia) nie podlega uznaniu administracyjnemu. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej zauważyć jednak należy, iż w sprawie zasiłku okresowego uznaniu administracyjnemu podlega kwestia ustalenia przez organ wysokości tego zasiłku (z uwzględnieniem uregulowań art. 38 ust. 2, 3 i 4 u.p.s. i art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.) oraz okresu, na jaki może on być przyznany (z uwzględnieniem uregulowań art. 38 ust. 5 u.p.s.). Sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza bowiem automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia w maksymalnej wysokości. Jak wyżej wskazano, organ przyznając świadczenia z pomocy społecznej kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru tych świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnia potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli odpowiadają one celom i możliwościom pomocy społecznej. Organ ma prawo, w ramach uznania administracyjnego, do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, prowadzonej w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na te świadczenia, które jako ograniczone muszą być rozdzielane pomiędzy wszystkie osoby wymagające wsparcia. Przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby ona zostać faktycznie zrealizowana. Niewątpliwie organ nie może zaspokoić wszystkich, choćby najbardziej uzasadnionych, potrzeb osób ubiegających się o pomoc, tym bardziej w żądanej przez nich maksymalnej wysokości.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, iż wbrew stanowisku skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, i art. 107 § 3 k.p.a. i prawidłowo zaaprobował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], które uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zasadnie uznało ono, że lakoniczne uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta [...] nie wskazywało dlaczego B.H. nie otrzymał zasiłku okresowego w wyższej kwocie. Kwestia nieodniesienia się przez organ pierwszej instancji do możliwości finansowych pomocy społecznej była dodatkowym uchybieniem, a nie wyłączną podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W wydanym wyroku nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a