Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1231/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 26 c ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej (Minister, organ odwoławczy) nr [...] z [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Prezes PFRON, organ I instancji) nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. odmawiającą "M." Sp. z o.o. w S. wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące styczeń/ luty 2006r. i marzec /kwiecień 2006r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

M. Sp. z o.o. w S. w dniu 16 marca 2006 r. zwróciła się do PFRON z wnioskiem (Wn-D) o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy styczeń/luty 2006r. W dniu 20 maja 2006r. wpłynął zaś do PFRON wniosek spółki (Wn-D) za okres marzec/ kwiecień 2006r.

Po dokonanej analizie ww. wniosków Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...] maja 2008r. odmówił spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za w/w okresy sprawozdawcze.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż strona zobowiązana była, na podstawie art. 26c ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do dokonania w terminie do 15 lutego 2006 r. rozliczenia kwot miesięcznego dofinansowania otrzymanych z Funduszu w 2005r.

Organ wyjaśnił też, że obowiązek ten nie został przez stronę zrealizowany w w/w terminie - dokumentacja dotycząca rozliczenia dofinansowania za 2006 r. została co prawda przekazana do Funduszu w dniu 14 lutego 2006 r., natomiast pełna kwota do zwrotu wynikająca z tego rozliczenia została przekazana w dniu 14 września 2007 r. Niespełnienie przez stronę ustawowego obowiązku rozliczenia się z uzyskanej pomocy, oprócz uchybienia terminu ustawowego, skutkuje również powstaniem zaległości w zobowiązaniach, o których mowa w art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji (...). W związku z tym, iż zarówno na dzień złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za okres obejmujący miesiące styczeń/luty 2006 r. oraz marzec/kwiecień 2006 r., jak i do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia danego wniosku strona nie spełniła tego warunku, Fundusz zgodnie z dyspozycją art. 26 c ust. 4a ww. ustawy wydał decyzję o odmowie wypłaty dofinansowania.

Rozpoznając odwołanie spółki od w.w. decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał z mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazując na mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa, obowiązujące w dacie złożenia wniosków o przyznanie dofinansowania podzielił w całości argumentację organu I instancji.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organów administracji M. Sp. z o.o. w S. wniosła do WSA w Warszawie skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Oprócz zarzutów naruszenia prawa materialnego spółka zarzuciła naruszenie procedury administracyjnej poprzez pominięcie zarówno przed organem I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym pełnomocnika strony skarżącej i niedoreczenie mu odpisów decyzji wydanych przez organy w obu instancjach.

Wyrokiem z dnia 7 maja 2009r. wydanym w sprawie sygn. akt V SA/Wa 3006/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę spółki i uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd uznając za słuszny zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie przez organy administracyjne pełnomocnika strony wskazał, że postępowanie zakończone wydaniem przez oba organy administracyjne decyzji przeprowadzone zostało z naruszeniem ogólnej zasady udziału strony, a tym samym pozostaje wadliwe w zakresie ciążącego na organie obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Uchylając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a decyzje organów obu instancji WSA wskazał, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy administracyjne winny zapewnić pełnomocnikowi strony prawidłowy udział.

Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2010r. w sprawie sygn. akt II GSK 708/09, NSA rozpoznając skargę kasacyjną Ministra Pracy i Polityki Społecznej od wskazanego wyżej wyroku sądu I instancji oddalił skargę kasacyjną.

NSA uznał trafność argumentacji WSA w Warszawie, że strona w postępowaniu ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika wskazując dodatkowo, iż w takiej sytuacji skoro nie doręczone mu zostały w toku postępowania decyzje zniweczono skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swoich praw i interesów oraz utrzymania takiej ochrony jaką powinna ona otrzymać w państwie prawa.

Wykonując wyrok WSA w Warszawie Prezes Zarządu PFRON po przeprowadzeniu postępowania z udziałem umocowanego w sprawie pełnomocnika strony decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. ponownie odmówił Spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące styczeń/ luty 2006r. i marzec /kwiecień 2006r.

W uzasadnieniu swego stanowiska Prezes PFRON wskazał, iż strona zobowiązana była, na podstawie art. 26 c ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do dokonania w terminie do 15 lutego 2006 r. rozliczenia kwot miesięcznego dofinansowania otrzymanych z Funduszu w 2005 r.

Organ wyjaśnił też, że obowiązek ten nie został przez stronę zrealizowany w w/w terminie - dokumentacja dotycząca rozliczenia dofinansowania za 2006 r. została przekazana do Funduszu w dniu 14 lutego 2006 r., natomiast pełna kwota do zwrotu wynikającą z tego rozliczenia została przekazana w dniu 14 września 2007r. Niespełnienie przez stronę ustawowego obowiązku rozliczenia się z uzyskanej pomocy, oprócz uchybienia terminu ustawowego, skutkuje również powstaniem zaległości w zobowiązaniach, o których mowa w art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji (...). W związku z tym, iż zarówno na dzień złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za okres obejmujący miesiące styczeń/luty 2006 r. oraz marzec/kwiecień 2006 r., jak i do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia danego wniosku strona nie spełniła tego warunku, Fundusz zgodnie z dyspozycją art. 26 c ust. 4a ww. ustawy wydał decyzję o odmowie wypłaty dofinansowania.

Zdaniem organu I instancji w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o rehabilitacji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2007 r. Zgodnie z przepisem art. 19 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych.

W niniejszej sprawie, jak wskazano datą wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 61 § 3 Kpa, był dzień doręczenia organowi żądania strony (wniosku pracodawcy o wypłatę dofinansowania za okres styczeń/luty 2006 r. oraz marzec/kwiecień 2006 r.), który był przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu spółka pismem z dnia 27 sierpnia 2012r. wniosła odwołanie domagając się uchylenia decyzji Prezesa Zarządu PFRON i przyznania stronie dofinansowania zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Spółka w pierwszej kolejności wskazała, że podstawą rozstrzygania w niższej sprawie jest jej wniosek z dnia 20 września 2007r., złożony po spłacie zadłużenia, a w takiej sytuacji należy zastosować przepis art. 26 a ust 8 ustawy w brzmieniu nadanym ustawa nowelizującą. Tym samym skoro zaległość skarżącej spółki została już pokryta należało przyznać dofinansowanie. Ponadto, zdaniem pracodawcy nawet gdyby przyznać, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 26 a ust 8 ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji, miesięczne dofinansowanie przysługuje wnioskodawcy skoro wywiązał się ze zobowiązań wobec Funduszu. Przepis ten bowiem nie określa na jaką datę należy przyjąć posiadanie zaległości.

Po rozpoznaniu odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] marca 2013r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko Prezesa PFRON i wyjaśnił, że rozpoznanie sprawy wymaga zastosowania przepisów ustawy w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2007r. skoro datą wszczęcia postępowania był dzień doręczenia organowi żądania strony ( wniosku pracodawcy o wypłatę dofinansowania za okres styczeń / luty 2006 oraz marzec kwiecień 2006). Minister podzielił też pogląd Prezesa PFRON odnośnie konieczności uregulowania zobowiązań wobec Funduszu do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę. miesięcznego dofinansowania. Odnosząc się natomiast do kwestii strony, iż na dzień 20 września 2007r spółka spłaciła zadłużenie Minister wskazał, ze pracodawca nie może mieć zaległości w dniu faktycznego rozstrzygnięcia o wypłacie dofinansowania. Dniem faktycznego rozstrzygnięcia, zgodnie z obowiązującą procedurą prawną, jest dzień przesłania pracodawcy przez Fundusz informacji uzgodnieniu salda przysługującego dofinansowania. Ta bowiem czynność "uzgodnienia" jest podstawą przekazania uzgodnionej kwoty na rachunek bankowy pracodawcy, o czym przesądzał § rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w spraw dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz. 2330, z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie jak wskazał organ odwoławczy strona została dwukrotnie poinformowana o fakcie zaistnienia zaległości w wymagalnych zobowiązania wobec Funduszu, związanych z brakiem wpłaty kwoty wynikającej z rozliczenia się pracodawcy pobranego dofinansowania w 2005 r. oraz o tym, że saldo przysługującego dofinansowania za okres styczeń/luty 2006 oraz marzec/kwiecień 2006 r. nie wykazuje kwoty należnej — jest zerowe.

Minister podkreślił, że na mocy art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych procedura uzgadniania salda dofinansowania jest ograniczona czasowo. Zgodnie powołanym przepisem nieuzgodnienie salda, w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, skutkuje wydaniem przez Fundusz decyzji: o odmowie wypłaty tego dofinansowania (także wtedy, gdy przyczyną nieuzgodnienia jest istnienie zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu). Zatem zdaniem Ministra Pracy ostatni dzień miesiąca następującego miesiącu złożenia wniosku jest ostatnim dniem, w którym może dojść do uzgodnienia salda, zarówno wobec skutecznego wykazania przez pracodawcę, że zaległość nie istnieje, jak i wobec jej uiszczenia przez pracodawcę. Jeżeli natomiast w ostatnim dniu miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku nadal istnieje zaległość w zobowiązaniach wobec Funduszu (a zatem nie doszło do uzgodnienia, że wnioskowana przez pracodawcę kwota dofinansowania jest prawidłowa i należna, do uzgodnienia salda, a w dalszej kolejności nie doszło do jej wypłaty) Fundusz winien wydać decyzję o odmowie wypłaty dofinansowania. Ewentualne późniejsze uiszczenie zaległości (jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie) przez pracodawcę nie wpłynie na prawidłowość wydanej decyzji. Może skutkować natomiast na prawo do uzyskania dofinansowania za dalsze okresy. Na koniec organ odwoławczy powołał przepis art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji (...) który stanowił, iż w przypadku nieuzgodnienia salda w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku wypłat dofinansowania, Fundusz wydaje decyzję o odmowie wypłaty tego dofinansowania.

W skardze z 8 kwietnia 2013r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] marca 2013r. spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła :

1. naruszenie przepisu art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 15 czerwca 2007 r. o zmianie tej ustawy (Dz.U. Z 2007 r. nr 115 poz. 791, w związku z art. 19 ustawy nowelizującej i art. 61 § 3 kpa, poprzez błędne przyjęcie, jakoby brak było podstaw do zastosowania art. 26 a ust. 8 w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą,

2. z ostrożności - naruszenie przepisu art. 26a ust. 8 ustawy w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, poprzez błędne przyjęcie, jakoby przepis ten wykluczał uwzględnienie wniosków o wypłaty dofinansowania za przedmiotowe okresy.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W motywach skargi uzasadniając zarzut wskazany w pkt 1 petitum skargi – wskazał, iż błędnie Minister stwierdził, jakoby w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej art. 19 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. W ocenie skarżącej spółki postępowanie niniejsze zostało zainicjowane wnioskiem, z dnia 20 września 2007r. gdyż wcześniej uważano sprawę za zakończoną i gdyby nie wniosek skarżącej spółki, to organ nie wydałby jakiejkolwiek decyzji w tym zakresie. Ponadto skarżąca podniosła, że nawet gdyby przyjąć, że w niniejszej sprawie należy zastosować przepis art. 26a ust. 8 ustawy w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, to także w tym wypadku zaskarżona decyzja jest wadliwa. Zgodnie bowiem z tym przepisem miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Przepis ten, jak wywodzi skarżąca, nie określa, na jaką datę należy przyjąć posiadanie zaległości, a zatem przyjęcie, że ma to być na taką datę, jak to określono w zaskarżonej decyzji, jest interpretacją z jednej strony na niekorzyść skarżącej spółki (i innych spółek zatrudniających osoby niepełnosprawne), a z drugiej jest to z tej przyczyny nieuprawnione, że określa przesłanki, które nie są przewidziane wprost i wyraźnie w przepisach prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W tym miejscu godzi się przypomnieć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

W sprawie niniejszej wskazać ponadto należy, że rozpoznanie sprawy nastąpiło ponownie na skutek uchylenia przez WSA w Warszawie wyrokiem wydanym w dniu 7 maja 2009r. uprzednio wydanych rozstrzygnięć organów administracji obu instancji wobec, jak wskazano naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. administracyjnym.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy winien przede wszystkim sprawdzić czy i na ile organ administracji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wykonał wytyczne sądu wskazane w wyroku z dnia 7 maja 2009r. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego nie wykazała nieprawidłowości. W ocenie Sądu organy obu instancji prowadziły przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami procedury administracyjnej zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu.

Ustalony natomiast w sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Spółka występując o stosowne dofinansowanie do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za okresy styczeń/ luty i marzec / kwiecień/ 2006r. posiadała wobec Funduszu zadłużenie. Zadłużenie to nie zostało przez nią spłacone w okresach wskazanych w pismach organu w terminie wynikającym z art. 26 c ust 4 a ustawy o rehabilitacji. Organ nie przyznał dofinansowania ani też nie wydał decyzji o jej odmowie. W dniu 20 września 2007r. Spółka poinformowała PFRON o wywiązaniu się z ugody i spłacie zadłużenia wnosząc o " przywrócenie dofinansowania" za w.w. okresy w kwocie 4.747, 31 zł.

Zasadniczy natomiast spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy organy administracyjne prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Kwestie te, co wynika z zarzutów skargi wymagają ustalenia w pierwszej kolejności reżimu przepisów obowiązujących w sprawie przy rozpoznaniu wniosków strony o wypłatę dofinansowania, a po drugie wyjaśnienia jeżeli w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o rehabilitacji, tak jak uznał organ, w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2007r (przed nowelizacją), czy zostały one przez organy prawidłowo zinterpretowane.

Nie ulega wątpliwości, że rozpoznanie niniejszej sprawy podlega przepisom ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U 2011 Nr 127 poz. 721). Akt ten był wielokrotnie nowelizowany. Poza sporem pozostaje też fakt wystąpienia przez spółkę z żądaniem wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres styczeń / luty 2006 i marzec / kwiecień 2006r. Spółka ze stosownym żądaniem wystąpiła w dniach – odpowiednio 16 marca 2006r. i 20 maja 2006r.

W.w wnioski przekazane zostały w trybie i zgodnie z terminem określonym w obowiązującym wówczas prawie – tj. art. 26c ust 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji w brzmieniu obowiązującym w tym okresie. Doręczenie organowi wniosków pracodawcy, jak słusznie wskazuje Minister stanowiło zatem w myśl art. 61 §3 kpa wszczęcie postępowania o wypłatę dofinansowania. Zgodnie z przepisem art. 19 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U Nr 115 poz. 791 ) sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Nowelizacja ustawy wskazanym wyżej aktem nastąpiła z dniem 30 lipca 2007r. Postępowanie administracyjne z wniosków Spółki złożonych 16 marca i 20 maja 2006r. nie zostało przed tą datą zakończone w sposób przewidziany prawem. Nie dokonano bowiem wypłaty dofinansowania ani też nie wydano decyzji odmownej. Tym samym uznać należy, że ich rozpoznanie winno przebiegać według przepisów ustawy sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 15 czerwca 2007r. Nie zmienia tego stanowiska podnoszony przez Spółkę argument o zasadności prowadzonego w sprawie postępowania na podstawie ustawy w brzmieniu nadanym jej po nowelizacji bowiem jak podniosła skarżąca wniosek o wypłatę dofinansowania spółka zawarła w piśmie z dnia [...] września 2007r. W tym miejscu wskazać należy, że informacja spółki zawarta w piśmie z dnia [...] września 2007r. o spłacie zadłużenia względem PFRON i zawierająca prośbę o "przywrócenie dofinansowania" za okres od stycznia do kwietnia 2006r. nie mogła prowadzić do wszczęcia postępowania skoro postępowanie o przyznanie dofinansowania wszczęte na podstawie wniosków złożonych odpowiednio 16 marca 2006 r. i 20 maja 2006 r. nie zostało w sposób prawem przewidzianym zakończone.

Wobec powyższego uznać należy, że organy administracyjne zasadnie uznały iż wniosek skarżącej podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej (...) w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2007r. oraz wydanych na jej podstawie i mających zastosowanie w sprawie aktów wykonawczych.

W tej sytuacji odnieść należy się do zarzutu skarżącej, która wskazuje, że nawet gdyby przyjąć, że w niniejszej sprawie należy zastosować art. 26a ust 8 ustawy w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, to także w tym przypadku zaskarżona decyzja jest wadliwa, bowiem zgodnie z tym przepisem miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Przepis ten, jak wywodzi dalej strona, nie określa na jaką datę należy przyjąć posiadanie zaległości.

Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać, co następuje.

W świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o rehabilitacji w brzmieniu sprzed nowelizacji istotne dla sprawy znaczenie ma regulacja zawarta w art. 26c. Skarżąca zobowiązana bowiem była, na podstawie art. 26c ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do dokonania w terminie do 15 lutego 2006 r. rozliczenia kwot miesięcznego dofinansowania otrzymanych z Funduszu w 2005r. Poza sporem pozostaje, że spółka dokumenty złożyła w terminie nie mniej jak się okazało bez sporna kwota rozliczenia stanowiąca zobowiązanie (zadłużenie względem Funduszu) nie została uregulowana w terminach do uzgodnienia sald. Wskazać w tym miejscu należy, że na mocy art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych procedura uzgadniania salda dofinansowania była ograniczona czasowo. Zgodnie powołanym przepisem nieuzgodnienie salda, w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, skutkuje wydaniem przez Fundusz decyzji o odmowie wypłaty tego dofinansowania także wtedy, gdy przyczyną nieuzgodnienia było istnienie zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Rację ma w tej sytuacji organ administracji, iż w świetle obowiązujących uprzednio przepisów ostatni dzień miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku był ostatnim dniem, w którym może dojść do uzgodnienia salda, zarówno wobec skutecznego wykazania przez pracodawcę, że zaległość nie istnieje, jak i wobec jej uiszczenia przez pracodawcę. Jeżeli natomiast w ostatnim dniu miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku nadal istnieje zaległość w zobowiązaniach wobec Funduszu, a zatem nie doszło do uzgodnienia, że wnioskowana przez pracodawcę kwota dofinansowania jest prawidłowa i należna, (do uzgodnienia salda, a w dalszej kolejności nie doszło do jej wypłaty) Fundusz winien wydać decyzje o odmowie wypłaty dofinansowania. W sprawie poza sporem pozostaje, że Spółka posiadała zaległości w wymagalnych zobowiązaniach wobec Funduszu do spłaty których zobowiązała się ugodą zawartą 26 marca 2007r. Spłata tego zadłużenia w 2007r, uzasadniała natomiast zdaniem skarżącej przyjęcie, że nie posiada ona zaległości w zobowiązaniach, a tym samym w świetle art. 26 a ust 8 ustawy w brzmieniu nawet sprzed nowelizacji należne jest jej dofinansowanie za wnioskowane okresy 2006r. Odnosząc się do powyższego rację należy przyznać organowi, iż w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy pracodawca nie może mieć zaległości na dzień przesłania pracodawcy przez Fundusz informacji o uzgodnieniu salda przysługującego dofinansowania. Na jej bowiem podstawie dochodzi przekazania uzgodnionej kwoty na rzecz pracodawcy, zgodnie z § 5rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w spraw dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz. 2330, z późn. zm.).

Natomiast jeżeli pracodawca miał zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu, to w myś § 4 ust. 2 rozporządzenia. Fundusz informuje pracodawcę o dokonanym przez siebie ustaleniu, iż saldo dofinansowania nie wykazuje kwoty należnej (jest zerowe) wraz ze wskazaniem zaległości istniejącej w zobowiązaniach pracodawcy wykluczającej przyznanie wnioskowanej kwoty dofinansowania. W przedmiotowej sprawie strona została dwukrotnie poinformowana o fakcie zaistnienia zaległości w wymagalnych zobowiązania wobec Funduszu, związanych z brakiem wpłaty kwoty wynikającej z rozliczenia się pracodawcy pobranego dofinansowania w 2005 r. oraz o tym, że saldo przysługującego dofinansowania za styczeń/luty 2006 oraz marzec/kwiecień 2006 r. nie wykazuje kwoty należnej — jest zerowe. W tej sytuacji należy przyznać rację organom, że nierozliczenie zadłużenia w terminie do uzgodnienia sald w myśl obowiązujących w sprawie przepisów dawało podstawę do przyjęcia, iż miesięczne dofinansowanie za wnioskowane okresy 2006r. nie przysługuje pracodawcy, a tym samym uznania, że nie zachodzi przesłanka o której mowa w art. 26 a ust 8 ustawy zgodnie z którym miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Spłata natomiast przez spółkę zadłużenia w 2007r. będzie miała znaczenie w zakresie jej wniosków o przyznanie dofinansowania za dalsze okresy.

W ocenie Sądu organy obu instancji prowadziły przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami procedury. Analizując przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.