Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 255/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I OSK 255/06 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1299/05 o odrzuceniu skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1299/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżąca mimo stosownego wezwania i pouczenia nie uzupełniła braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu (złożyła jedynie kserokopię skargi), stąd też działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd I instancji postanowił o odrzuceniu skargi.

Na powyższe postanowienie WSA w Warszawie złożyła skargę kasacyjną J. K., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie, a także art. 77 § 1 tej ustawy, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skarżącej doręczone, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśniła, że wezwania Sądu nie otrzymała (była w tym czasie poza domem, a jej córce nie wydano awizowanej przesyłki), o czym poczta nie powiadomiła sądu. Po powrocie z wczasów skarżąca poszła do Sądu, gdzie dowiedziała się o treści wezwania, ale nie pouczono ją o różnicy między odpisem skargi, a jej kserokopią. uzupełniła więc braki skargi w sposób, w jaki zrozumiała treść wezwania. W tej sytuacji nadesłanie kserokopii zamiast odpisu skargi w wyznaczonym przez sąd terminie nie może być traktowane jako brak formalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zważyć jednak należy, że istniejącym stanie rzeczy nie było podstaw do uznania, że w sprawie doszło do doręczenia zastępczego w rozumieniu art. 73 p.p.s.a. Określony w tym przepisie sposób doręczenia pism tworzy pewną fikcję prawną, która może być przez sąd przyjęta tylko wówczas, gdy zostały dokładnie wypełnione wszystkie przesłanki niezbędne do uznania, że doszło do doręczenia w tym trybie. Nie miało to miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ przesyłka została odesłana do Sądu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie", choć był na nie podpis w miejscu przeznaczonym na podpis adresata. Sąd nie wyjaśnił tej okoliczności. Należy również dodać, że omawiany przepis został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczny z Konstytucją w zakresie, w jakim dopuscza uznanie skutku doręczenia po jednokrotnym bezskutecznym awizie.

Gdyby nawet uznać, że były jednak przesłanki do przeciwnego wniosku, to i tak nie było podstaw do przyjęcia, że nieusunięcie braku polegającego na nienadesłaniu odpisu skargi, w sytuacji, gdy nadesłano jej kserokopię, stanowi wymienioną w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podstawę do odrzucenia skargi. Niedopuszczalność z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi ma miejsce jedynie wówczas, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, mimo prawidłowego wezwania w tym względzie istotnych braków formalnych skargi, tzn. takich, których nieusunięcie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarżąca nadesłała kserokopię skargi, braku tej skargi polegającego na nienadesłaniu jej odpisu, nie można uznać za brak, którego nieuzupełnienie w terminie wyznaczonym przez sąd, stanowi wskazaną w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podstawę odrzucenia skargi, ponieważ można sprawie nadać dalszy bieg. Sąd jest władny bowiem sprawdzić, czy nadesłana kserokopia odpowiada w swej treści oryginałowi. Pogląd ten został zaakceptowany w orzecznictwie NSA – por. np. postanowienie NSA z 13 czerwca 2005 r., I OSK 86/05, niepubl.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 185 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.