Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 273/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 135 lit. j ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński(spr.) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji I. uchyla orzeczenie I i II instancji w części dotyczącej zarzutów wskazanych pkt 2, 3, 4,5. II. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w pozostałym zakresie; III. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonego orzeczenia.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277), po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko: sierż. szt. J. D. - referentowi Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Z. obwinionemu o to, że:

I. w dniu 5 grudnia 2007 r. na drodze nr 4 pomiędzy Ż. Wsią a S. rejonu zgorzeleckiego, działając wspólnie i w porozumieniu z sierż. szt. R.I, podczas pełnienia obowiązków służbowych funkcjonariusza Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Z., przyjął od W. K., poruszającego się pojazdem marki VW Passat, nr rej. [...], kwotę 100 zł w zamian za odstąpienie od ukarania mandatem karnym i nałożenia punktów karnych za popełnione przez W. K. wykroczenie drogowe, polegające na wyprzedzaniu w miejscu niedozwolonym; tj. z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy o Policji w zw. art. 228 § 3 kk ;

II. dniu 5 grudnia 2007 r. w Z., pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym z sierż. szt. R. I., biorąc udział we wzmożonych działaniach kontrolnych pod kryptonimem "PRĘDKOŚĆ" na terenie powiatu z., wbrew obowiązkowi pełnienia służby w godz. 18.00 - 19.00 na ul. [...] w Z. w strefie zamieszkania, zgodnie z wymienionym planem działań, w rzeczywistości pełnił służbę na drodze nr [...] pomiędzy Ż.W. a S., w ten sposób, jako dowódca patrolu nie dopełnił obowiązku uzyskania zgody dyżurnego KPP w Z. na zmianę czasu i miejsca statycznej kontroli prędkości pojazdów przy użyciu ręcznego przyrządu pomiarowego, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w zw. § 22 ust. 3 Zarządzenia Nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25.06.2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów;

III. dniu 5 grudnia 2007 r. w Z., pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym z sierż. szt. R. I., biorąc udział we wzmożonych działaniach kontrolnych pod kryptonimem "PRĘDKOŚĆ" na terenie powiatu zgorzeleckiego, jako dowódca patrolu nie dopełnił obowiązku utrzymywania stałej łączności radiowej lub telefonicznej z dyżurnym KPP w Z., przez co dyżurny KPP w Z. w godz. 17.01 - 17.06 oraz w godz. 19.19 - 19.25 nie mógł nawiązać łączności radiowej z wymienionym patrolem zmotoryzowanym, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w zw. § 15 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia Nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25.06.2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów;

IV. dniu 5 grudnia 2007 r. w Z., pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym z sierż. szt. R. I., biorąc udział we wzmożonych działaniach kontrolnych pod kryptonimem "PRĘDKOŚĆ" na terenie powiatu zgorzeleckiego, jako dowódca patrolu używając przyrządu kontrolno-pomiarowego do określenia prędkości pojazdu nie wypełnił książki pracy tego przyrządu, w ten sposób, że nie wpisał do niej zbadanej prędkości pojazdu marki Opel Kadett nr rej. [...] oraz pojazdu marki Opel Corsa nr rej. [...], które poddane zostały kontroli, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w zw. § 29 ust. 1 Zarządzenia Nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25.06.2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów;

V. dniu 5 grudnia 2007 r., na drodze nr [...] pomiędzy Ż.W. a S. rejonu z., pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym z sierż. szt. R. I., wbrew obowiązkowi asystowania podczas dokonywanej przez sierż. szt. R. I. kontroli kierującego pojazdem marki Volkswagen Passat o nr rej. [...] nie wykonał tego obowiązku, pozostając w czasie kontroli w pojeździe służbowym, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. w zw. z § 20 Zarządzenia Nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25.06.2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów;

- uniewinniono sierż. szt. J. D. w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej w zarzucie I

- uznano sierż. szt. J. D. winnym naruszenia dyscypliny służbowej w zarzucie II, III, IV i V i wymierzano karę wydalenia ze służby.

W motywach uzasadnienia tego orzeczenia stwierdzono, że w dniu 14 grudnia 2007 r. Komendant Powiatowy Policji w Z. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. szt. J. D. - referentowi Sekcji Ruchu Drogowego KPP w Z. Postępowanie zostało wszczęte w związku z otrzymanym pismem z Prokuratury Rejonowej w Z. o wszczętym w dniu 6 grudnia 2007 r. pod sygn. [...] przeciwko sierż. szt. J. D. i sierż. szt. R. I. śledztwie. W dniu 13 grudnia 2007 r. Prokuratura Rejonowa w Z. przesłała do KPP w Z. postanowienie o przedstawieniu w dniu 06 grudnia 2007 r. funkcjonariuszowi KPP w Z. J. D. w sprawie karnej [...] zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w przepisie art. 228 § 3 kk polegającego na tym, że w dniu 5 grudnia 2007 r. na drodze nr 4 pomiędzy Ż. W. a S. rejonu z., działając wspólnie i w porozumieniu z sierż. szt. R.I., podczas pełnienia obowiązków służbowych funkcjonariusza Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Z., przyjął od W. K., poruszającego się pojazdem marki VW Passat, kwotę 100 zł w zamian za odstąpienie od ukarania mandatem karnym i nałożenia punktów karnych za popełnione wykroczenie drogowe, polegające na wyprzedzaniu w miejscu niedozwolonym. J. D. składając w dniu 7 grudnia 2007 r. wyjaśnienia przed prokuratorem nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, twierdząc, że są to tylko pomówienia i oświadczył, że żadnych pieniędzy nie wziął.

W czasie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego obwiniony - sierż. szt. J. D. nie przyznał się do przedstawionego mu zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej. W trakcie przesłuchania go w charakterze obwinionego wyjaśnił, że kierujący samochodem marki VW Passat został zatrzymany do kontroli drogowej przez sierż. szt. R. I. w związku z popełnionym wykroczeniem drogowym. Kierujący w zamian za wypisanie mandatu i punktów karnych, za przyzwoleniem sierż. szt. R. I. wręczył mu pieniądze w kwocie 100 zł. Obwiniony J. D. wyjaśnił, że nakłaniał swojego kolegę aby nie przyjmował łapówki, sam natomiast nie wytłumaczył, dlaczego nie zareagował w momencie popełnienia przestępstwa przez wręczającego łapówkę oraz przyjęcia jej przez sierż. szt. R. I..

W dniu 21 stycznia br. uzyskano pisemną informację z Prokuratury Rejonowej w Z., że prowadzone śledztwo w sprawie przyjęcia korzyści majątkowej przez obu funkcjonariuszy z Sekcji Ruchu Drogowego KPP w Z. nie zostało zakończone, jak również nie ma prognozy co do sposobu i terminu zakończenia śledztwa.

Mając na uwadze fakt, że nie zapadł prawomocny wyrok rozstrzygający o winie J. D. w popełnieniu zarzucanego mu czynu, a funkcjonariusz w postępowaniu dyscyplinarnym nie przyznał się do zarzucanego mu czynu przekroczenia uprawnień w postaci przyjęcia korzyści majątkowej, w tym zarzucie obwinionego uniewinniano.

Niemniej jednak prowadzone czynności w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko sierż. szt. J. D. pozwoliły na zebranie materiału dowodowego świadczącego o naruszeniu dyscypliny służbowej przez obwinionego i przedstawieniu mu zarzutów określonych w punktach II, III, IV i V. Obwiniony został zapoznany treścią zarzutów w dniu 7 stycznia br. i przyznał się do przedstawionych zarzutów ww. punktach. Jednocześnie skorzystał z prawa odmowy składania wyjaśnień.

Przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne potwierdziło popełnione przez obwinionego zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Wina jego nie budzi wątpliwości a działanie sierż. szt. J. D. w sposób istotny mogło przyczynić się do obniżenia stanu dyscypliny służbowej funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Z., poprzez prezentowanie przez obwinionego niewłaściwej, nagannej postawy w służbie.

Przedmiotem naruszenia dyscypliny służbowej przez sierż. szt. J. D. mogło być popełnienie przestępstwa zarzucanego obu policjantom.

Fakt, że nie zostało zakończone postępowanie karne przeciwko J. D. podejrzanemu o łapownictwo bierne, nie stanowi przeszkody w sformułowaniu wniosku, że informacja o przyjęciu łapówki przez dwóch policjantów z Sekcji Ruchu Drogowego KPP w Z., która ukazała się w lokalnych gazetach, w sposób istotny naruszyła dobre imię Policji.

Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że postawa obwinionego w czasie służby w dniu 5 grudnia 2007 r. miała wysoce naganny charakter i miał on świadomość swojego niewłaściwego działania, dlatego wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby jest zasadne.

J. D. od tego orzeczenia, odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. W odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zmianę rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie oraz wymierzenie mu kary dyscyplinarnej współmiernej do zarzucanych mu czynów. Ponadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił nieadekwatność wymierzonej mu kary do zarzucanych czynów, wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego nie w dniu powzięcia uzasadnionego podejrzenia naruszenia dyscypliny służbowej, a dopiero w dniu 14 grudnia 2007r., zarzucenie mu wyłącznie przyjęcia korzyści majątkowej przy zignorowaniu pozostałych naruszeń dyscypliny służbowej, wydanie postanowienia o uzupełnieniu zarzutów dopiero wówczas, gdy stało się jasne, że zarzut przyjęcia korzyści majątkowej się nie utrzyma, oraz przedłużenia czynności dowodowych do 2 miesięcy jednie w zakresie I zarzutu. Wskazał również na swój dotychczasowy nienaganny przebieg służby.

Orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]. nr [...], na podstawie art. 135 "n" ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, zaskarżone orzeczenie wstrzymano w mocy.

W motywach uzasadnienia podniesiono, że zdaniem organu II instancji we wspomnianym wyżej postępowaniu przeprowadzono szereg czynności zmierzających do wyjaśnienia okoliczności i przyczyn zaistniałych przewinień dyscyplinarnych. Przesłuchani zostali uczestnicy przedmiotowego zdarzenia oraz inni funkcjonariusze mogący posiadać istotne dla wyjaśnienia sprawy informacje, a także odebrane zostały wyjaśnienia od obwinionego. Do akt postępowania dyscyplinarnego dołączone zostały również kserokopie materiałów ze śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Z. przeciwko sierż. szt. J. D.. Zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy, w ocenie organu odwoławczego był wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodzi konieczność jego uzupełnienia.

W wymienionym postępowaniu dyscyplinarnym ustalono, że w dniu 5 grudnia 2007r. sierż. szt. J. D. wraz z sierż. szt. R.I. pełnili służbę w godz. 12.00-20.00. Policjanci w trakcie odprawy zapoznali się z planem działań kontrolnych pod kryptonimem "Prędkość", zatwierdzonym przez I Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w Z. podinsp. M. B., składając na nim swoje podpisy. Zgodnie z planem dyslokacji służby patrol w składzie J. D. i R. I. mieli pełnić służbę w godz. 16.00 - 17.00 na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości J., zaś w godz. 18.00 -19.00 w Z. na ul. W. w strefie zamieszkania. Policjanci ci winni w wymienionych godzinach i miejscach dokonywać kontroli za pomocą ręcznego miernika prędkości. Z załączonego do akt postępowania dyscyplinarnego planu wynika, że do zadań policjantów należało m.in.:

- zachowywania zasad bezpieczeństwa i wzajemnej asekuracji podczas kontroli pojazdów,

- utrzymywanie stałej łączności z dyżurnym KPP w Z., informując jednocześnie o miejscu trwania akcji.

Prowadzone w dniu 5 grudnia 2007r. przez Wydział we W. Zarządu I Biura Spraw Wewnętrznych KGP czynności rekontrolne polegające na ponownym dokonywaniu kontroli pojazdów kontrolowanych przez wymieniony patrol SRD KPP w Z. na drodze nr 4 Z. - B. doprowadziły do ustalenia W. K. kierowcy VW Passata, który przyznał, że w zamian za odstąpienie od ukarania mandatem karnym i nałożenia punktów karnych za popełnione przez niego wykroczenie drogowe wręczył wymienionym policjantom korzyść majątkową w kwocie 100 zł. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 05.12.2007r. stwierdził, że jest pewien tego, że obaj policjanci widzieli jak położył banknot 100 zł do otwartego schowka w radiowozie, a gdy zaproponował wręczenie 100 zł żaden z policjantów nie starał się odwieść go od tego zamiaru. W związku z powyższym nie został ukarany mandatem, ani punktami karnymi, nie został również pouczony za popełnione wykroczenie drogowe. Zeznał także, że nie miał żadnych wątpliwości, że wymienieni policjanci świadomie przyjęli tę kwotę pieniędzy.

Przesłuchany w dniu 05.12.2007r. w charakterze świadka pasażer samochodu G. T. w swoich zeznaniach potwierdził opisany wyżej przebieg zatrzymania ich samochodu do kontroli drogowej. Po zatrzymaniu na terenie parkingu przed KPP Z. w radiowozie, którym poruszali się sierż. szt. J. D. i sierż. szt. R. I. funkcjonariusze BSW KGP ujawnili w paczce z papierosami dwa 100 zł banknoty.

Przesłuchany na okoliczność wręczenia im przez W. K. korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od wykonania czynności służbowych, sierż. szt. R.I. przyznał się do zarzutu przyjęcia korzyści majątkowej i złożył w tej sprawie wyjaśniania.

Przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu 14 grudnia 2007r. sierż. szt. J. D. nie przyznał się do zarzucanego mu przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od wykonania czynności służbowych związanych z wykroczeniem drogowym. W złożonych wyjaśnieniach wskazał na sierż. szt. R. I. jako tego, który przyjął korzyść majątkową w wysokości 100 zł od kierującego samochodem.

Po uzupełnieniu zarzutów zawartych w postanowieniu nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...]r. i ponownym przesłuchaniu w dniu 7 stycznia 2008r. w charakterze obwinionego sierż. szt. J. D. przyznał się do popełnienia opisanych wyżej czynów, zarzucanych mu w punktach II, III, IV, i V, jednocześnie podtrzymując swoje wyjaśnienia i nie przyznanie się do winy, odnośnie zarzutu przyjęcia korzyści majątkowej.

W ocenie organu odwoławczego nietrafny jest zarzut sierż. szt. J. D. odnośnie wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. postanowienia o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, nie w dniu powzięcia uzasadnionego podejrzenia naruszenia dyscypliny służbowej, a dopiero w dniu 14 grudnia 2007r. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów sierż. szt. J. D. wpłynęło do KPP w Z. w dniu 13.12.2007r., a w dniu [...] wydane zostało postanowienie o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Przepisy ustawy o Policji w art. 135 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ust. 3, określają jedynie maksymalny upływ czasu od powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnionym przewinieniu dyscyplinarnym do jego wszczęcia, na 90 dni.

Zdaniem organu II instancji nietrafny jest również zarzut obwinionego zarzucenia mu wyłącznie przyjęcia korzyści majątkowej przy zignorowaniu pozostałych naruszeń dyscypliny służbowej i wydania postanowienia o uzupełnieniu zarzutów dopiero wówczas, gdy stało się jasne, że zarzut przyjęcia korzyści majątkowej się nie utrzyma. W dniu 14.12.2007r. sierż. szt. J. D. został przesłuchany na okoliczność postawionego mu zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej w związku z przyjęciem korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od wykonania czynności służbowych, a od dnia 17.12.2007r. prowadzący postępowanie rzecznik dyscyplinarny wykonywał inne szczegółowo określone czynności dowodowe. Tak zgromadzony materiał dowodowy pozwolił Komendantowi Powiatowemu Policji w Z. w dniu 03.01.2008r. uzupełnić stawiane sierż. szt. J. D. zarzuty, o inne przewinienia dyscyplinarne.

Kolejny zarzut obwinionego o przedłużenia czynności dowodowych do 2 miesięcy jednie w zakresie I zarzutu, uznać należy za częściowo uzasadniony. Z sentencji postanowienia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. wynika, że wyższy przełożony dyscyplinarny przedłuża do dwóch miesięcy czas trwania czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko sierż. szt. J. D. - referentowi Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej policji w Z., a następnie przytoczony jest jeden zarzucanych obwinionemu czynów. Fakt ten w ocenie organu II instancji nie stanowił negatywnej przesłanki do jego dalszego prowadzenia. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko obwinionemu trwało nadal, także w zakresie czynu ujętego w wymienionym postanowieniu i nie naruszało ustawowych uprawnień obwinionego.

W toku postępowania odwoławczego, postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r., powołana została komisja do zbadania zaskarżonego orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...]r., która ze swoich prac sporządziła sprawozdanie, z wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia.

Organ II instancji uznał, że wniosek komisji zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty podnoszone przez obwinionego stanowią przyjętą przez niego linię obrony, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na winę obwinionego w zakresie zarzutów zawartych w punktach II, III, IV, V. Przeprowadzona została procedura związana z zamiarem wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji, a policjant poinformowany w dniu 08.02.2008r. o wyznaczonym na dzień 11.02.2008r. terminie raportu, poprzez osobiste naniesienie na nim adnotacji nie wyraził zgody uczestnictwo w raporcie przedstawiciela związków zawodowych.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że sierż. szt. J. D., pełniąc w dniu 5 grudnia 2007r. obowiązki dowódcy patrolu zmotoryzowanego Sekcji Ruchu Drogowego KPP w Z. nie dopełnił szeregu obowiązków wynikających z § 22 ust. 3, z § 15 ust. 1 pkt 6, z § 29 ust. 1, § 20 Zarządzenia Nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów.

Organ odwoławczy podzielił argumentację Komendanta Powiatowego Policji w Z., jaką przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Czyn jakiego dopuścił się obwiniony w sposób rażący naruszył dobre imię Policji jako instytucji, a w kontekście poczynionych wyżej ustaleń argumenty obwinionego nie zasługują na uwzględnienie. Obwiniony nie podjął żadnych działań, które umożliwiłyby zmniejszenie skutków popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Nie podjął też, wbrew temu co podniósł w odwołaniu, żadnych działań przerywających naganne zachowanie R. I. mając do tego pełne podstawy jako dowódca patrolu i mogąc przejąć przeprowadzenie kontroli pojazdu w chwili, gdy sierż. szt. R. I. nie chciał odstąpić od wzięcia łapówki.

Sierż. szt. J. D., jako dowódca patrolu postępował samowolnie, wbrew zadaniom zawartym w planie działań o kryptonimie "Prędkość", poleceniom otrzymanym na odprawie do służby, oraz przepisom regulującym sposób pełnienia przez policjantów służby na drogach. Jego zachowanie w kontekście szczególnej dyscypliny służbowej obowiązującej funkcjonariuszy Policji i specyfiki służby pełnionej przez policjantów służby ruchu drogowego, zasługuje na szczególne napiętnowanie. Opisane wyżej działania obwinionego godzą w dobre imię Policji, prowadząc jednocześnie do podważenia zaufania publicznego, niezbędnego przy realizacji nałożonych na Policję zadań.

Obwiniony będąc funkcjonariuszem Policji z 17- letnim stażem służby (z czego 16 lat w pionie ruchu drogowego) i posiadającym specjalistyczne przeszkolenie w zakresie ruchu drogowego, winien pełnić służbę zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami oraz należytą starannością, zaangażowaniem i rzetelnością, w taki sposób, aby nie naruszać na nim ciążących obowiązków. Zdaniem organu II instancji wymierzona sierż. szt. J. D., kara wydalenia ze służby jest adekwatna do popełnionych przez niego przewinień dyscyplinarnych, a w szczególności ich charakteru i okoliczności oraz stopnia zawinienia. Uwzględnia przy tym stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, jego motywy i pobudki działania, a także dotychczasowy przebieg służby i opinię przełożonych w tym zakresie.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik J. D. zarzucił:

1. rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w związku z § 15 ust.1 pkt 6 zarządzenia nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 26.06.2007r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów poprzez przyjęcie, iż jako dowódca patrolu nie dopełnił obowiązku utrzymania stałej łączności radiowej lub telefonicznej z dyżurnym KPP Z., przez co dyżurny KPP w Z. w godz. 17.01 - 17.06 oraz w godz. 19.19 - 19.25 nie mógł nawiązać łączności radiowej z w/w., podczas gdy w czasie 17.00 - 17.10 J. D. dokonywał kontroli samochodu Opel Corsa nr rej. [...] i wypisywał mandat karny nr [...], natomiast w czasie 19.19 - 19.25 J. D. był zatrzymany przez funkcjonariuszy BSW KGP.

2. rażące naruszenie prawa materialnego w postaci art. 134h ust.1 ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu J. D. ze służby w Policji, podczas gdy była to kara niewspółmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, a w szczególności pomijała rzeczywiste skutki przewinienia dyscyplinarnego i następstwa dla służby oraz zachowanie obwinionego J. D. przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego oraz dotychczasowy przebieg służby J. D.,

3. rażące naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 135 j ust.2 pkt 6 ustawy o Policji polegające na nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, co przejawiało się wyeksponowaniem zarzutu, od którego J. D. został uniewinniony (łapownictwo) z pkt I, a zmarginalizowaniem zarzutów, które były podstawą wydalenia ze służby (pkt II,III,IV,V), przy zaniechaniu odniesienia się do zarzutów J. D. weryfikujących zasadność przypisania mu czynu z pkt III tego orzeczenia.

Usprawiedliwiając brak kontaktu radiowego lub telefonicznego dyżurnego KPP w Z. z J. D. w godzinach 17.01 - 17.06 oraz 19.19 - 19.25, podniesiono, że z notatnika służbowego J. D. wynika, że w czasie 17.00 - 17.10 dokonywał on kontroli auta osobowego. Kontrola drogowa zakończyła się wręczeniem kierowcy mandatu karnego [...] na kwotę 100,-zł. Tym samym J. D. był poza radiowozem, był zajęty czynnością służbową, którą przeprowadzał. Brak stałej łączności J. D. z Dyżurnym KPP w Z. był niezależny od woli i wiedzy ww. wymienionego. Zachowaniu J.D. w tym zakresie nie można przypisać zawinienia. Natomiast w godzinach 19.19 - 19.25 J. D. nie mógł w ogóle mieć łączności z dyżurnym KPP w i Z. albowiem od godziny 19.05 był zatrzymany przez funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych KGP w W., co wynika z protokołu zatrzymania J.D.. Brak łączności z dyżurnym był obiektywnie niemożliwy. Dlatego też stawianie zarzutu opartego na normie § 15 ust. 1 pkt 6 cyt. zarządzenia nr 609 było bezzasadne, stanowiło naruszenie prawa materialnego. J. D. w odwołaniu wskazywał okoliczności ekskulpujące go od ww. czynu, jednakże zostało to pominięte przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

Zdaniem skarżącego, podstawowym uchybieniem obu orzeczeń dyscyplinarnych jest naruszenie art. 134 h ust. 1 cyt. ustawy o policji. Przepis ten brzmi: "Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Obwinionego J. D. uznano winnym: samowolnej zmiany czasu i miejsca statycznej kontroli prędkości pojazdów, nieutrzymywania stałej łączności radiowej lub telefonicznej z dyżurnym KPP w Z., zaniechania wypełnienia książki pracy przyrządu kontrolno pomiarowego do określenia prędkości pojazdów,

zaniechania obowiązku asystowania R. I. podczas czynności kontrolnych i pozostanie w aucie służbowym.

Przepis § 15 cyt. Zarządzenia nr 609 KGP z 25.06.2007 r. wprost określa obowiązki policjanta pełniącego służbę na drodze, poszczególne punkty od 1 do 10 są przypisane znaczeniu przewinienia dyscyplinarnego. Katalog obowiązków należy odczytywać od najpoważniejszego po najdrobniejsze. W przepisach § 20, § 22 ust. 3 oraz § 29 ust. 1 zawarte zostały dodatkowe obowiązki policjanta pełniącego służbę na drodze, mają one charakter pomocniczy dla czynności kontrolnych. Zdaniem skarżącego J. D. dopuścił się naruszenia trzech obowiązków pomocniczych, które miały charakter przewinień dyscyplinarnych, ale o niskim stopniu zawinienia. Czyny te nie wywołały żadnych następstw dla służby. Pobudki działania nie były nacechowane złą wolą, lecz lekkomyślnością. Wymierzając karę wydalenia ze służby Komendant Powiatowy Policji a w ślad za nim Komendant Wojewódzki Policji pominęli dotychczasową wieloletnią służbę J. D. w policji, brak jakichkolwiek przewinień dyscyplinarnych ww. w przeszłości, zaangażowanie w pracę.

Materiał dowodowy został oceniony wbrew dyspozycji art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, uwzględniono tylko okoliczności obciążające a pominięto okoliczności przemawiające na korzyść. Najdobitniej pogląd ten potwierdza lektura uzasadnienia orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 01.04.2008 r. J. D. pomimo uniewinnienia go od zarzutu łapownictwa /pkt 1/ przypisano całość ujemnych okoliczności tegoż właśnie czynu. Z okoliczności sprawy wprost wynika, że to R. Izba przyjął bezprawnie korzyść majątkową i o to został on oskarżony przez Prokuraturę Rejonową w Z.. Wobec J. D. wyłączono materiały i postępowanie wobec niego zostało umorzone, o czym wiedzieli autorzy orzeczeń dyscyplinarnych.

Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Stwierdzono, że organ drugiej instancji prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy tj. zeznania funkcjonariuszy Policji pełniących razem z nim służbę w dniu 5 grudnia 2007r. i stykających się ze skarżącym oraz pozostałą zgromadzoną w sprawie dokumentację służbową oraz wyjaśnienia skarżącego. Również postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu było zdaniem organu II instancji prowadzone w sposób prawidłowy.

Kara dyscyplinarna wymierzona skarżącemu została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, w szczególności zaś zgodnie z przepisami rozdziału 10 tej ustawy dotyczącymi odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów. Wymierzenie skarżącemu tej kary było uzasadnione stanem faktycznym oraz zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Za nieuzasadniony uznano zarzut, że zaskarżone orzeczenie KWP we W. zawiera istotne wady materialnoprawne i proceduralne. Analizując treść zaskarżonego orzeczenia, wad tych nie sposób jest się doszukać. Trudno np. uznać za przekonujące twierdzenie, iż brak kontaktu radiowego lub telefonicznego z dyżurnym KPP w Z. w godzinach 17.01 - 17.06 spowodowany było kontrolą drogową tj. zatrzymywaniem auta osobowego i wypisywaniem mandatu karnego na kolanie, w ciemnej ulicy, a nie w radiowozie. Trudno też uznać aby zatrzymujący skarżącego funkcjonariusze BSW KGP nie pozwolili mu zawiadomić o tym dyżurnego KPP w Z.. Wina skarżącego w tym zakresie jest więc ewidentna, a zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za bezzasadny.

Za chybione uznano zarzuty naruszenia art. 34 h ust.1 ustawy o Policji.

Skarżący jako policjant z wieloletnim stażem powinien zdawać sobie sprawę, że swoją postawą świadomie dopuścił się naruszeń dyscypliny służbowej i nie może zasłaniać się lekkomyślnością. Nie zrobił też nic aby zminimalizować skutki tych naruszeń. Wymagania dotyczące przestrzegania obowiązujących zasad i procedur pełnienia służby są znacznie wyższe dla policjantów niż dla każdego innego pracownika. Organ wymierzający karę winien więc surowiej oceniać czyny i zachowania funkcjonariuszy publicznych (policjantów) naruszających dyscyplinę służbową, albowiem to im powierzono ochronę bezpieczeństwa obywateli.

Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie był również fakt przyznania się skarżącego do popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych opisanych w pkt II, III, IV i V zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

W postępowaniu dyscyplinarnym skarżący - J. D. był obwiniony o to, że działając wspólnie i w porozumieniu z innym policjantem przyjął od kontrolowanego kierowcy - w zamian za odstąpienie od ukarania - kwotę sto zł (zarzut I), oraz o to, że: samowolnie zmienił miejsce statycznej kontroli prędkości pojazdu przy użyciu ręcznego przyrządu pomiarowego (zarzut II), naruszył obowiązek utrzymywania stałej łączności z dyżurnym KPP w Z. (zarzut III), nie wypełnił książki pracy przyrządu kontrolno-pomiarowego do określania prędkości pojazdu (zarzut IV), naruszył obowiązek asystowania podczas kontroli kierowcy dokonywanej przez drugiego policjanta, pozostając w tym czasie w pojeździe służbowym (zarzut V).

W wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego sierż.szt. J. D. został uniewinniony w zakresie zarzutu ujętego w pkt I i uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej w zakresie zarzutów ujętych w pkt II - V. Orzeczenie w tym brzmieniu zostało w całości utrzymane w mocy w postępowaniu odwoławczym. Powyższe oznacza, że skarżący został ostatecznie uniewinniony w postępowaniu dyscyplinarnym od zarzutu przyjęcia od kontrolowanego kierowcy - w zamian za odstąpienie od ukarania - korzyści majątkowej, zaś podstawą wymierzenia wobec niego kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby stanowiły zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej określone w pkt II-V.

Zgodnie z art. 134 ustawy o Policji, karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana, 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 5) obniżenie stopnia, 6) wydalenie ze służby.

Stosownie zaś do treści art. 134h ustawy, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Na zaostrzenie wymiaru kary wpływają okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wskazane w art. 134 h ust. 2 ustawy.

Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (art. 132 a).

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. (art. 135 g ust. 1 ustawy).

Przedstawiona gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu.

Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby.

Innymi słowy, organ służbowy podejmując decyzję o doborze jednej ze wskazanych przez ustawę kar dyscyplinarnych powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków (obowiązki służbowe sensu stricto, reguły postępowania wyznaczone pojęciem godności i powagi służby, reguły wykonywania zawodu określone normami zawodowej sztuki, etyki i deontologii), stopień tzn. intensywność ich naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany naruszeniem obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby (stosunek do obowiązków), jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza (wina umyślna w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym, wina nieumyślna w postaci nieostrożności - lekkomyślności). Wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie większość ze wskazanych dyrektyw postępowania dyscyplinarnego nie została rozważona, co mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Należy przede wszystkim zauważyć, że mimo uniewinnienia skarżącego od najpoważniejszego zarzutu, tj. przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od ukarania kierowcy dopuszczającego się naruszenia przepisów ruchu drogowego, uzasadnienie rozstrzygnięć obu instancji dyscyplinarnych zdaje się abstrahować od tego faktu, opierając jego podstawowy ciężar na wyeksponowaniu tego zarzutu w motywach orzeczeń. Szczególnie wyraźnie widać to w orzeczeniu drugiej instancji dyscyplinarnej, którego motywy zostały wręcz oparte na zarzucie ciężkiego naruszenia przez J. D. dyscypliny służbowej w postaci udziału w przestępstwie polegającym na przyjęciu korzyści majątkowej przez tego funkcjonariusza. Tymczasem ostateczne uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu ma w tym zakresie powagę rzeczy rozstrzygniętej ("res indicata") i oznacza wyeliminowanie tego zarzutu z obrotu prawnego. Tym samym nie może on być brany pod uwagę w motywach wysoce niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w postaci kary wydalenia ze służby. Można tylko przypuszczać, że intencją takich motywów uzasadnienia było zwrócenie uwagi na element naganności zachowania się skarżącego, nie oponującego stanowczo przeciwko nagannemu postępowaniu drugiego policjanta uczestniczącego w patrolu. W orzecznictwie panuje stanowisko, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, niezależnie od odpowiedzialności karnej. Reguły rządzące postępowaniem karnym nie mogą mieć bezpośredniego zastosowania w sprawach dyscyplinarnych, w tym zasada domniemania niewinności. Jednak, organy dyscyplinarne podejmując w rozważanym zakresie orzeczenie jednoznacznie i bezwarunkowo uniewinniające skarżącego nie mogły zastąpić lub uchylić jego stanowczej (uniewinniającej) treści zawartej w sentencji motywami uzasadnienia. Samo uzasadnienie nie może bowiem zastąpić lub relatywizować ustawowych składników danych wariantów orzeczeń. Skoro podnoszona przez organ dyscyplinarny naganność zachowania się skarżącego polegająca na braku reakcji na postępowanie drugiego członka patrolu przyjmującego korzyść majątkową od kierowcy w zamian za odstąpienie od ukarania nie znalazła wyrazu w stanowczej treści orzeczenia w postaci postawienia stosownego zarzutu wraz z opisem przedmiotowych znamion czynu oraz wskazaniem odpowiadającej temu sankcji, to okoliczność ta nie mogła służyć wsparciu motywów uzasadnienia kary wydalenia ze służby na podstawie zupełnie innych, formalnie postawionych zarzutów. W zakresie dotyczącym udziału skarżącego w przyjęciu korzyści majątkowej wydano orzeczenie uniewinniające, to w sytuacji sprzeczności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem pierwszeństwo należy przypisać rozstrzygnięciu.

Na marginesie powyższego należy dodać, że postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia [...]r., sygn. akt [...], śledztwo przeciwko skarżącemu w przedmiotowej sprawie zostało umorzone.

W przedstawionej sytuacji przedmiotem oceny organów dyscyplinarnych mogły być tylko zarzuty wskazane w pkt II - V orzeczenia. Organy dyscyplinarne, poza wskazaniem, że naruszenie obowiązków wymienionych w tych punktach miało miejsce i poza ogólnikowym stwierdzeniem, że naruszenie to "mogło przyczynić się do obniżenia stanu dyscypliny służbowej funkcjonariuszy (...) poprzez prezentowanie przez obwinionego niewłaściwej, nagannej postawy w służbie", "godziło w dobre imię Policji, prowadząc do podważenia zaufania publicznego, niezbędnego przy realizacji nałożonych na Policję zadań", nie dokonały analizy tych przewinień dyscyplinarnych w kontekście ustawowych dyrektyw wymiaru kar dyscyplinarnych. Przyjmując za niesporne, że powinności służbowe nie są jednolite pod względem znaczenia prawnego, brak jest rozważań na temat miejsca naruszonych obowiązków w całościowo ujętym systemie obowiązków służbowych policjantów i wpływu wskazanych uchybień na ocenę "pracy" jako spełnionej należycie, nienależycie lub niespełnionej. Organy nie dokonały specyfikacji (gradacji) wspomnianych obowiązków w aspekcie zagrożenia, jakie niesie ich naruszenie dla dobra (interesu) służby. Przesłanka "interesu służby" musi być skonkretyzowana w każdej indywidualnej sprawie dotyczącej funkcjonariusza - policjanta, przez ustalenie okoliczności faktycznych składających się na taką właśnie ocenę danej sprawy, należycie udowodnionych, przy czynnym udziale samego zainteresowanego oraz wykazanych w uzasadnieniu orzeczenia wydalającego ze służby. Nie wskazano następstw dla służby, jakie mogą łączyć się z zarzucanymi uchybieniami, nie analizowano stopnia zawinienia skarżącego i pobudek jego działania. Nie ustosunkowano się do zarzutów odwołania dotyczących niedopełnienia utrzymania stałej łączności z dyżurnym jednostki (zarzut II) oraz niewypełnienia książki pracy urządzenia kontrolno - pomiarowego (zarzut IV), co oznacza, że odwołanie w tym zakresie nie zostało rozpatrzone.

Odrębne zagadnienie to przesłanka dotychczasowego przebiegu służby. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący otrzymywał pozytywne opinie służbowe potwierdzające przydatność na zajmowanym stanowisku oraz akcentujące jego poprawne kwalifikacje, wysokie doświadczenie zawodowe, dyspozycyjność i kontaktowość. Za osiągnięcia w służbie był wielokrotnie nagradzany. Jednocześnie, w aktach sprawy brak jakiejkolwiek informacji, z której wynikałoby, że skarżący był karany. Organ, nie ustosunkował się i do tej dyrektywy wymiaru kary dyscyplinarnej.

Orzeczona wobec obwinionego kara musi być przede wszystkim adekwatna do popełnionego czynu, jego wagi, skutków dla służby. Orzeczenie zaś wobec funkcjonariusza kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby - najsurowszej kary dyscyplinarnej - powinno pozostawać w nie budzącym wątpliwości związku z wagą popełnionego czynu, lub okolicznościami stanowiącymi przesłanki skutkujące zaostrzeniem kary. Zgodnie z art. 135 j ust. 6 ustawy o Policji orzeczenie wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie. Zgodnie z art. 135 j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy orzeczenie powinno zawierać opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną oraz uzasadnienie faktyczne i prawne.

Z powyższego wynika, że konstrukcja prawidłowego uzasadnienia powinna spełniać szereg postulatów co do treści i formy, które powinny być zróżnicowane w zależności od charakteru orzeczenia oraz stadium postępowania dyscyplinarnego. Powinno ono zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu orzeczenia. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości orzeczenia przez organ wyższego stopnia, zwłaszcza przy uznaniowości wyboru kary. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania gdyż to swobodne uznanie nie może być tożsame z dowolnością.

Brak podania w uzasadnieniu orzeczenia, motywów rozstrzygnięcia z jednej strony uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do Sądu decyzji nie zawierających prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie próba uzasadnienia wydanych orzeczeń została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę, która nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowo-administracyjnego, a nie administracyjnego.

Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia podnoszonych w postępowaniu administracyjnym (a nie powtórzonych w treści skargi) zarzutów dotyczących daty wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, uzupełnienia zarzutów oraz odsunięcia od sprawy rzecznika dyscyplinarnego. Zarzucane skarżącemu czyny miały miejsce w dniu 5 grudnia 2007r., postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007r., natomiast postanowienie o uzupełnieniu zarzutu nosi datę 3 stycznia 2008r. Powyższe oznacza uczynienie zadość wymogowi przepisu art. 135 ust. 3 ustawy o Policji w myśl którego postępowanie nie może być wszczęte po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Nie wykazano także podstaw wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu wskazanych w art. 135 c ustawy. Sąd podzielił także argumentację organu co do oceny skutków przedłużenia czynności dowodowych jedynie w zakresie zarzutu nr 1.

Wskazując na popełnione uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne oraz orzeczenie je poprzedzające w części dotyczącej zarzutów wskazanych w pkt II, III, IV, V.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni zalecenia Sądu podniesione w uzasadnieniu wyroku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, gdyż w sprawie ze stosunku służbowego strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a inne koszty nie zostały przez skarżącego (działającego poprzez upełnomocnionego adwokata) zgłoszone.

Sąd nie orzekał w przedmiocie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, gdyż wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji nie powoduje samoistnie skutku ustania zatrudnienia, lecz zobowiązuje organ służbowy do podjęcia oddzielnej czynności prawnej zwalniającej ukaranego ze służby jako obligatoryjnego aktu wykonania orzeczenia dyscyplinarnego (art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji). Decyzja o zwolnieniu z Policji, jako następstwo orzeczenia dyscyplinarnego zwolnienia ze służby podlega na ogólnych zasadach kontroli instancyjnej i sądowej.

W związku z cofnięciem przez pełnomocnika skarżącego skargi w części dotyczącej zarzutu objętego pkt I, Sąd nie znajdując podstaw do uznania cofnięcia za niedopuszczalne - na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w tym zakresie umorzył.