Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 977/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 15a
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 7, 77 par. 1, 80 i 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska Sędzia WSA - Janusz Walawski (sprawozdawca) Sędzia WSA - Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant spec. - Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2012 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego M. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2012 r. nr [...], odmawiającą uwzględnienia wniosku w sprawie skargi ww. na odmowę spełnienia wobec niego obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1-5a ustawy o ochronie danych osobowych przez Burmistrza Miasta D. dotyczącego przetwarzania przez ten organ danych osobowych M. K. w postaci wizerunku, gromadzonych za pośrednictwem kamer przemysłowych zainstalowanych w urzędzie, w dniu [...] marca 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą.

Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że w myśl art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych na wniosek osoby, które dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany w terminie 30 dni poinformować o przysługujących mu prawach oraz udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1-5a. Na wniosek osoby, której dane dotyczą, informacji o których mowa w ust. 1, udziela się na piśmie (ust. 2). Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1-5a ustawy, każdej osobie przysługuje prawo kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do: 1) uzyskania wyczerpujących informacji, czy taki zbiór istnieje, oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna – jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska, 2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w zbiorze, 3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podanie w powszechnej zrozumiałej formie treści tych danych, 4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie tajemnicy informacji niejawnych lub zachowania tajemnicy zawodowej, 5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategorii odbiorców, którym dane te są udostępniane.

Powołany art. 32 ustawy ustanawia na rzecz osób, których dane są przetwarzane w zbiorze danych, szeroko ujęte prawo do informacji (określane też jako prawo dostępu do zbioru danych) pozwalające im kontrolować przetwarzanie danych zgromadzonych w zbiorach.

Zgodnie z art. 7 pkt 1 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o zbiorze danych – rozumie się przez to każdy posiadający strukturę zestaw danych o charakterze osobowym, dostępnych według określonych kryteriów, niezależnie od tego, czy zestaw ten jest rozproszony lub podzielony funkcjonalnie.

Podkreślenia wymaga, że uprawnienia, o których mowa w art. 32 ustawy, przysługują jedynie osobom, których dane przetwarzane są w zbiorze danych. Jednocześnie wskazać należy, że o uzyskanie wyczerpujących informacji, czy istnieje zbiór, w którym znajdują się dane osobowe dotyczące osoby występującej z roszczeniem informacyjnym, osoba ta może wystąpić również do każdego potencjalnego administratora danych, a podmiot ten jest zobowiązany do udzielenia odpowiedzi, przy czym może to być oczywiście odpowiedź negatywna.

Obowiązek informacyjny określony w art. 33 ustawy ma na celu zapewnienie osobom, których dane osobowe są przetwarzane w zbiorach, dostęp do informacji o okolicznościach przetwarzania ich danych. Nie powinno ulegać wątpliwości, że niewykonanie tego obowiązku jest naruszeniem przepisów ustawy o ochronie danych osobowych w rozumieniu jej art. 18, uprawniającym i zobowiązującym Generalnego Inspektora Danych Osobowych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a więc w sytuacji określonej w art. 33 ust. 1 i 2 ustawy – w przedmiocie nakazania administratorowi danych osobowych spełnienia obowiązku informacyjnego, o którym mowa w tym przepisie (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1049/08).

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] marca 2012 r. M. K. przesłał do Urzędu Miasta D. wniosek o udzielenie na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1-5a w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych informacji "w sprawie przetwarzania danych osobowych w postaci plików wideo rejestrowanych przez kamery" zainstalowane w Urzędzie Miasta D. W udzielonej mu w dniu [...] marca 2012 r. odpowiedzi został on poinformowany, że do monitoringu zainstalowanego w urzędzie przepisy ustawy o ochronie danych osobowych nie mają zastosowania, "gdyż zapis z monitoringu nie jest zbiorem danych osobowych", a ponadto "celem zastosowania monitoringu nie jest utrwalanie (gromadzenie) danych obrazowych w celu odtworzenia ich w przyszłości".

Stwierdzić należy, że organ poinformował ww., że nie przetwarza jego danych osobowych w zbiorze i spełnił obowiązek informacyjny, o którego wykonanie on wnosił.

M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2013 r. zarzucając, że została wydana z naruszeniem następujących przepisów:

1) art. 7 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez uznanie, iż dane gromadzone za pomocą systemu monitoringu znajdującego się na terenie Urzędu Miasta w D. nie stanowią zbioru danych w rozumieniu tego przepisu, przyjmując za zasadne twierdzenie organu wyrażone w piśmie z dnia [...] marca 2012 r., iż "zapis z monitoringu nie jest zbiorem danych osobowych" oraz "iż monitoring prowadzony jest jedynie w celu prewencyjnym", w sytuacji, gdy:

a) przepis ustawy posługuje się pojęciem "zbioru danych", który ma stanowić strukturę zestawu danych o charakterze osobowym, dostępnych według określonych kryteriów, a nie "zestawu danych osobowych", przy czym uznać należy, iż zapis z monitoringu pozwalający na personalizację osób, według kryterium czasu i miejsca pobytu w danym miejscu stanowi zbiór danych o charakterze osobowym;

b) nie sam cel gromadzenia danych ma zaczenie dla ich kwalifikacji prawnej jako zbioru danych w rozumieniu art. 7 pkt 1 ustawy, ale fakt, iż dane są w pewien wyznaczony sposób, przez dany podmiot będący administratorem, gromadzone i przetwarzane, znajdując się w określonym systemie, pozwalając na sprecyzowanie i segregację znajdujących się tam danych według danego kryterium, jakim jest w przedmiotowym stanie faktycznym przykładowo dzień wizyty w Urzędzie Miasta w D.;

c) organ nie wskazał, iż dane gromadzone na systemie monitoringu są na bieżąco kasowane/niszczone, a przez to nie są zapisywane, przechowywane, archiwizowane według określonego systemu, a ponadto uznanie, iż nie zawiera on danych o charakterze osobowym oznaczałoby, iż nie mógłby stanowić dowodu w jakiejkolwiek sprawie, na okoliczność czasu i miejsca przebywania danej osoby, w tym w sprawach przeciwko osobom, które popełniły czyn zabroniony;

2) art. 18 ustawy, poprzez niewydanie decyzji nakazującej organowi przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego poprzez brak udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane organowi przez skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2012 r.,

3) art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 33 ust. 1 i 2 powołanej ustawy poprzez uznanie, iż pismem z dnia [...] marca 2012 r. organ poinformował skarżącego, że nie przetwarza jego danych osobowych w zbiorze, przez co spełnił obowiązek udzielenia informacji określonych w art. 33 ust. 1 i 2 ustawy, w sytuacji, gdy z pisma z dnia [...] czerwca 2012 r. Komendanta Powiatowego w D. wynika, że właścicielem kamer monitoringu miejskiego i urządzeń rejestrujących jest Urząd Miasta w D., a charakter jego funkcjonowania, jako stałego i regularnego narzędzia obserwacji ściśle określonej grupy osób ograniczonej poprzez kryterium przebywania na terenie Urzędu Miejskiego w D., a także jego działanie i przechowywanie treści w celu identyfikacji danych personalnych zarejestrowanych osób przesądza, iż jest on zbiorem danych, o którym mowa w art. 7 pkt 1 ustawy, a przez to, do którego ma zastosowanie ustawa o ochronie danych osobowych;

4) art. 7 w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa, polegające na działaniu poza obowiązującymi przepisami prawa, w tym ustawy o ochronie danych osobowych, zaniechanie przeprowadzenia dowodu z nagrań monitoringu i dowolne rozpatrzenie materiału dowodowego prowadzące do błędnego ustalenia stanu faktycznego.

Skarżący, podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej działań, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W świetle powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do:

1) uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje, oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku, gdy administratorem danych jest osoba fizyczna - jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska,

2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze,

3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych,

4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie w tajemnicy informacji niejawnych lub zachowania tajemnicy zawodowej,

5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane,

5a) uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust. 2,

6) żądania uzupełnienia, uaktualnienia, sprostowania danych osobowych, czasowego lub stałego wstrzymania ich przetwarzania lub ich usunięcia, jeżeli są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy albo są już zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane,

7) wniesienia, w przypadkach wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, pisemnego, umotywowanego żądania zaprzestania przetwarzania jej danych ze względu na jej szczególną sytuację,

8) wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania jej danych w przypadkach, wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, gdy administrator danych zamierza je przetwarzać w celach marketingowych lub wobec przekazywania jej danych osobowych innemu administratorowi danych,

9) wniesienia do administratora danych żądania ponownego, indywidualnego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej z naruszeniem art. 26a ust. 1.

2. W przypadku wniesienia żądania, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, administrator danych zaprzestaje przetwarzania kwestionowanych danych osobowych albo bez zbędnej zwłoki przekazuje żądanie Generalnemu Inspektorowi, który wydaje stosowną decyzję.

3. W razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, dalsze przetwarzanie kwestionowanych danych jest niedopuszczalne. Administrator danych może jednak pozostawić w zbiorze imię lub imiona i nazwisko osoby oraz numer PESEL lub adres wyłącznie w celu uniknięcia ponownego wykorzystania danych tej osoby w celach objętych sprzeciwem.

3a. W razie wniesienia żądania, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 9, administrator danych bez zbędnej zwłoki rozpatruje sprawę albo przekazuje ją wraz z uzasadnieniem swojego stanowiska Generalnemu Inspektorowi, który wydaje stosowną decyzję.

4. Jeżeli dane są przetwarzane dla celów naukowych, dydaktycznych, historycznych, statystycznych lub archiwalnych, administrator danych może odstąpić od informowania osób o przetwarzaniu ich danych w przypadkach, gdy pociągałoby to za sobą nakłady niewspółmierne z zamierzonym celem.

5. Osoba zainteresowana może skorzystać z prawa do informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, nie częściej niż raz na 6 miesięcy.

Natomiast art. 33 ust. powołanej ustawy stanowi, że na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach oraz udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a.

2. Na wniosek osoby, której dane dotyczą, informacji, o których mowa w ust. 1, udziela się na piśmie.

Artykuł 32 ustawy reguluje kompleksowo podstawowe prawa osób których dane dotyczą. Niezależnie od problemu zakresu stosowania ustawy, prawa opisane w art. 32 ustawy przysługują osobom wobec administratorów przetwarzających dane w zbiorach.

Zgodnie z art. 12 ustawy, do zadań Generalnego Inspektora w szczególności należy:

1) kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych,

2) wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych,

3) zapewnienie wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z decyzji, o których mowa w pkt 2, przez stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.),

4) prowadzenie rejestru zbiorów danych oraz udzielanie informacji o zarejestrowanych zbiorach,

5) opiniowanie projektów ustaw i rozporządzeń dotyczących ochrony danych osobowych,

6) inicjowanie i podejmowanie przedsięwzięć w zakresie doskonalenia ochrony danych osobowych,

7) uczestniczenie w pracach międzynarodowych organizacji i instytucji zajmujących się problematyką ochrony danych osobowych.

Jeżeli określona osoba zgłasza organowi Ochrony Danych Osobowych nieprawidłowości w zakresie przetwarzania danych osobowych, a w szczególności obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 ust. ustawy, organ ten jest władny i zobligowany do wszczęcia postępowania wyjaśniającego, którego zadaniem jest ustalenie, czy dane osobowe skarżącego są w istocie przetwarzane, jeżeli tak, to w jakim celu i czy następuje to z poszanowaniem przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Organ Ochrony Danych Osobowych wszczyna zatem i prowadzi postępowanie na wniosek strony według przepisów Kpa i rozstrzyga sprawę indywidualną strony w zakresie objętym jej wnioskiem.

Rolą organów administracji publicznej prowadzących postępowanie jest wszechstronne i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, gdyż do tego obliguje art. 7 Kpa. To organ, na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przez siebie i ocenionego, wydaje rozstrzygnięcie. Prowadzący postępowanie organ ma nie tylko prawo, ale obowiązek oceny zgromadzonych dowodów. Wynikający z art. 7 Kpa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy polega m.in. na udzieleniu odpowiedzi na wątpliwości stron postępowania.

Organ administracji działając na podstawie i w granicach przepisów prawa procesowego, obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa), co oznacza konieczność uwzględnienia zasady prawdy materialnej wskazanej w art. 7 Kpa, która to zasada nakazuje organowi z urzędu gromadzić, a następnie rozpatrzyć dowody istotne w sprawie.

Sąd administracyjny kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z prawem, orzeka wyłącznie na podstawie materiału faktycznego/dowodowego sprawy, zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym; w szczególności sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wykonaniu obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i czynić własnych ustaleń, skoro do jego kompetencji należy jedynie kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym. Aby ocenić/skontrolować decyzję organu, Sąd musi więc dysponować ustaleniami i stanowiskiem organu co do wszystkich okoliczności, które determinują sposób objętego tą decyzją rozstrzygnięcia sprawy. Inaczej kontrola sądowoadministracyjna jest niemożliwa, a zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych utrzymująca w mocy decyzję poprzedzającą w przedmiocie obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1-5a ustawy o ochronie danych osobowych.

Z akt sprawy wynika, że organ nie prowadził w sprawie żadnego postępowania, a swoje rozstrzygnięcie wydał na podstawie wyjaśnień Burmistrza D. z dnia [...] lipca 2012 r.. Okoliczność ta została potwierdzona przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 8 października 2013 r.

Sąd zdaje sobie sprawę, że korzystanie z monitoringu rodzi coraz więcej pytań o prawny zakres ingerencji w prywatność osób fizycznych i o warunki, jakie systemy moniturujące powinny spełniać. Skutkiem stosowania monitoringu może być utrwalanie wizerunku osób fizycznych, a następnie jego przechowywanie, opracowywanie i wykorzystywanie dla różnych celów. Ustawa o ochronie danych osobowych nie reguluje w sposób szczególny tych kwestii, ale nie oznacza to, że na podstawie jej przepisów Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie może w tym zakresie prowadzić postępowania administracyjnego, a w szczególności kontrolowania przestrzegania obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1-5a przedmiotowej ustawy.

W ocenie Sądu organ nie dopełnił ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku, a w szczególności nie poczynił żadnych ustaleń wynikających z powyżej określonych przepisów np. czy mamy do czynienia ze zbiorem danych, którego istnienie jest konieczne w przypadku zaistnienia obowiązku informacyjnego.

Zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Stosownie do przepisów art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, podstawą niewadliwej decyzji w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego sprawy. Brak definitywnego wyjaśnienia tych okoliczności stanowi naruszenie tych przepisów, jak również art. 80 Kpa, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy.

Rzeczą organu będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą organy są związane, w tym wynikającego z art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 Kpa. Prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 Kpa, a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 Kpa. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa.

Organ zobowiązany jest zatem do wyeliminowania popełnionych błędów i niedokładności, które spowodowały, iż Sąd został pozbawiony możliwości skontrolowania poprawności jego działania i wydania decyzji.

Mając na względzie powyższe, działając na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Sąd stwierdził, że skarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się orzeczenia, na podstawie art. 152 powyżej określonej ustawy, o czym orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku.

.