Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 297/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D. B. z Kancelarii Adwokackiej w W. ul. [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 22 % podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych.


UZASADNIENIE

J. K. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Wojewódzki Policji w K., w związku z nie przedstawieniem przez J. K. aktualnych orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego, w dniu 9 lutego 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej. W następstwie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, w dniu 20 lutego 2009 r. organ wszczął kolejne postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. K. pozwolenia na broń palną myśliwską.

W dniu 26 marca 2009 r. J. K. przedstawił organowi aktualne orzeczenia - lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że może on dysponować bronią.

Komendant Wojewódzki Policji w K., po uzyskaniu dodatkowych materiałów dotyczących strony z Komisariatu Policji [...] oraz korzystając z przysługującego mu prawa, odwołał się od powyższych orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego.

W dniu 18 czerwca 2009 r. J. K. przedłożył organowi pozytywną opinię o jego osobie podpisaną przez 65 mieszkańców gm. L., na terenie której zamieszkuje.

W dniu [...] czerwca 2009 r. wydane zostało ostateczne orzeczenie psychologiczne przez dr I. K., stwierdzające, że J. K. wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

W wydanym w dniu [...] lipca 2009 r. ostatecznym orzeczeniu lekarskim lekarz G. S. stwierdziła natomiast, że J. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.

J. K. w dniu 20 lipca 2009 r. przedłożył organowi wynik badania neuropsychologicznego, któremu poddał się w dniu 7 lipca 2009 r. w Gabinecie Psychologicznym mgr B. L. w T., z którego wynikało, że prezentuje on dobry poziom integracyjnych funkcji osobowościowych i funkcjonowanie OUN w obszarze poznawczym i afektywnym. Funkcje wykonawcze w sytuacji badania – w normie, stosownie do wieku i wykształcenia badanego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął J. K. pozwolenie na broń palną gazową.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z uwagi na treść ostatecznego orzeczenia psychologicznego, jakie wydane zostało w trybie odwoławczym, był zobowiązany cofnąć J. K. pozwolenie na broń palną gazową. Podkreślił jednocześnie, że w świetle powyższego orzeczenia brak jest podstaw do uwzględnienia pozytywnych dla strony dowodów, takich jak przedstawione przez nią opinie mieszkańców gm. L.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o bezstronne i wnikliwe zapoznanie się z całością zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza z jego pismami kierowanymi wcześniej do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Zarzucił, że postępowanie administracyjne w jego sprawie było prowadzone przez organ I instancji niezgodnie z prawem i z przekroczeniem uprawnień, a opinia środowiskowa sporządzona przez [...] Ł. W. zawiera nieprawdziwe informacje na jego temat. Ponadto, w ocenie skarżącego, badanie przeprowadzone przez psychologa I. K. było tendencyjne. Podkreślił, że posiada kilka pozytywnych opinii lekarskich. Zarzucił też, że w toku postępowania utrudniano mu dostęp do akt sprawy.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, powołując się na przepisy ustawy o broni i amunicji oraz przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), organ odwoławczy podkreślił, iż obowiązek, o którym mowa w art. 15 ust. 4 ustawy, obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty, tj. lekarza i psychologa. Dlatego też, zgodnie z wolą ustawodawcy, jeżeli którekolwiek z nich nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią, to okoliczność taka stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego cofnięcia (lub odmowy wydania) pozwolenia na broń palną na każdy jej rodzaj i bez względu na cel, w którym ma być używana. W niniejszej sprawie wiążące dla organu Policji jest orzeczenie psychologiczne, wydane przez dr I. K. w trybie odwoławczym, które wyeliminowało wydane w I instancji orzeczenie z dnia [...] marca 2009 r. A. P. Korzystne zatem dla strony orzeczenia lekarskie i wydane w pierwszej instancji orzeczenie psychologiczne w sytuacji, gdy ostateczne orzeczenie psychologiczne uznaje stronę za niezdolną do dysponowania bronią, nie daje podstaw do zachowania jej prawa do broni. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji stanowi bowiem, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią. Zatem w przypadku stwierdzenia tej okoliczności w prawem określony sposób, tj. w ostatecznym orzeczeniu psychologicznym lub lekarskim, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń.

Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że organy Policji nie mają kompetencji do oceny prawidłowości pracy podmiotów przeprowadzających badania i wydawanych na ich podstawie orzeczeń. Nie mają również wpływu na rodzaj i zakres badań, na które jest kierowana osoba im poddana. Prawo do kontroli tych podmiotów przysługuje tylko właściwemu ze względu na ich siedzibę wojewodzie. Zatem osoba niezadowolona z przebiegu badań i ich zakresu, winna kierować swoje uwagi właśnie do tego organu, a nie do organów Policji. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt OSK 1447/07, podkreślając, iż dowodu w tej sprawie nie może stanowić przedstawione przez stronę badanie neuropsychologiczne z dnia 7 lipca 2009 r. Do wydawania orzeczeń w kwestii stwierdzenia zdolności do dysponowania bronią uprawnieni są bowiem jedynie lekarze i psycholodzy upoważnieni do dokonywania tej czynności, a jak wynika z powyższego zaświadczenia, psycholog je wystawiający uprawnień takich nie posiada, zaś samo zaświadczenie nie jest zgodne ze wzorem ustalonym dla tego rodzaju dokumentów w załączniku do rozporządzenia.

W świetle powyższego, niczym nie poparte zarzuty strony o nieobiektywnym działaniu lekarza orzecznika i nieprawidłowym prowadzeniu postępowania administracyjnego, a tym samym bezzasadnym cofnięciu jej pozwolenia na broń są nietrafne i nie mogą zostać uwzględnione. Podobnie jak przedłożona przez stronę pozytywna opinia z miejsca zamieszkania oraz z macierzystego Koła Łowieckiego "[...]". Nie mają bowiem one znaczenia dla ustalenia psychicznej i fizycznej zdolności do dysponowania przez stronę bronią.

Organ podkreślił, iż z uwagi na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w przypadku strony nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, niż wydane przez organ I instancji, zaś argumenty, podnoszone w odwołaniu nie dają podstaw do jego zmiany bądź uchylenia.

W sprawie nie zachodzą też przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. zarzucił organowi naruszenie przepisów materialnych, poprzez błędne zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, a także naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Z uwagi na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż przeszedł szereg badań lekarskich ukierunkowanych na analizę i zbadanie stanu jego zdrowia fizycznego i psychicznego. Przeprowadzone badania przez lekarzy R. B. i A. P. potwierdziły, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. W wyniku zaś odwołania dokonanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, tylko dr I. K. stwierdził, że skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdził natomiast, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy, a tym samym może dysponować bronią. Stan zdrowia skarżącego weryfikowało zatem czterech lekarzy, z czego trzech nie miało żadnych zastrzeżeń do stanu jego zdrowia. Organ w swojej decyzji nie odniósł się natomiast do badań pozytywnych dla skarżącego czym naruszył art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji występuje sprzeczność między podstawą prawną decyzji i przepisami analizowanymi przez organ w uzasadnieniu, albowiem zgodnie z opinią Instytutu i orzeczeniami lekarzy nie zachodziły przesłanki do cofnięcia pozwoleń na broń. Tym samym wydana decyzja nosi cechy dowolności i narusza art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.

Skarżący zarzucił ponadto, że badanie psychologiczne przez dr I. K. zostało przeprowadzone nieprofesjonalnie, w sposób pośpieszny i nie obrazowało rzeczywistego stanu jego zdrowia. Tym samym orzeczenie to nie może stanowić wyłącznej podstawy wydanej decyzji. Organ rozpoznając sprawę powinien brać pod uwagę cały materiał dowodowy, w tym orzeczenia lekarskie korzystne dla strony. Orzeczenie lekarskie stanowi bowiem środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. i podlega ocenie organu jak każdy inny środek dowodowy. Tym samym negatywne orzeczenia powinny zostać poddane ocenie w kontekście całości zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Skarżący podniósł ponadto, że wątpliwości budzi również sposób przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z dnia 17 lutego 2009 r. przez [...] Ł. W. Funkcjonariusz ten nie chciał bowiem wskazać osób, które jakoby miały wydać opinię o skarżącym - informując, iż osoby te zastrzegły sobie anonimowość. Podkreślił, że wnioski zawarte w tym wywiadzie pozostają w sprzeczności z opiniami 65 osób, które zostały przedstawione przez niego.

W konkluzji stwierdził, iż organy nie dokonały szczegółowej i wnikliwej analizy całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, gdyż pominęły w swoich rozważaniach szereg istotnych dowodów, nie podjęły działań ukierunkowanych na uzyskanie dowodów, zaś inne dowody, które posłużyły do ustalenia faktów w tej sprawie poddały jednostronnej i wybiórczej ocenie, czego następstwem było wysnucie błędnych wniosków.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podniósł, że posiadacz broni aby mógł nią nadal dysponować musi legitymować się orzeczeniami - lekarskim i psychologicznym łącznie. Brak orzeczenia psychologicznego stwierdzającego możliwość dysponowania bronią oznacza, że posiadacz nie legitymuje się wymaganymi orzeczeniami, a zatem organ miał w takim wypadku obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Podkreślił ponownie, że orzeczenie dr I. K. wydane w następstwie odwołania, było ostateczne i wiążące dla organów Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpatrując skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia do dysponowania bronią. I tak stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się m.in. osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego.

Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie także do osób posiadających pozwolenie na broń, albowiem w przypadku, gdy posiadacz broni należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy – właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy).

Zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń lub posiadająca pozwolenie na broń określają przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji.

Paragraf 8 tego rozporządzenia w ust. 1-9 reguluje zaś tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Z kolei ust. 9 tego paragrafu zawiera stwierdzenie, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

W przedmiotowej sprawie ostatecznym orzeczeniem psychologicznym nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. wydanym - w wyniku wniesionego przez organ Policji odwołania - upoważniony lekarz psycholog z Ośrodka Usług Psychologicznych w C. dr I. K. stwierdził, że skarżący J. K. wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Organy Policji wydając decyzje zarówno w I, jak i w II instancji wskazywały na wiążącą moc powyższego orzeczenia psychologicznego i tym samym brak możliwości weryfikowania stanu zdrowia skarżącego w ramach prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe.

Orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne, o czym mówi wprost § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia, a więc jest ono niepodważalne. To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny.

Zarówno Komendant Wojewódzki Policji w K., jak i Komendant Główny Policji nie byli zatem upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższego orzeczenia psychologicznego oraz dokonywania jego oceny w ramach swobodnej oceny dowodów.

Przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń wskazują jednoznacznie kto sprawuje kontrolę nad pracą uprawnionych lekarzy i psychologów. Paragraf 9 ust. 1 powyższego rozporządzenia stwierdza, że kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, LEX nr 189224, wypowiadając się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych w oparciu o § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. stwierdził, iż "Analiza obowiązujących aktualnie przepisów ustawy z dnia 21.05.1999 r. o broni i amunicji a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ww. rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie art. 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń".

W świetle powyższego orzeczenia brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów strony skarżącej odnośnie niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy w tym m.in. zaniechania oceny załączonych do akt orzeczeń lekarskich i psychologicznych oraz załączonego przez stronę wyniku badania neuropsychologicznego z dnia 7 lipca 2009 r.

Zarzuty skarżącego zmierzają bowiem w rzeczywistości do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznego orzeczenia psychologicznego wydanego przez uprawnioną do tego osobę.

Organy Policji nie były natomiast uprawnione w ramach prowadzonego postępowania o cofnięcie stronie pozwolenia na broń do dokonywania oceny załączonych do akt ostatecznych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego.

W oparciu o ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. organy Policji były zobowiązane do wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną gazową na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy "Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń" jest bowiem kategoryczne i oznacza obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 15 ust. 1 pkt 1-6.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.