Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 423/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 56 art 124 §1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński ( spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej ...S. A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 255/12 w sprawie ze skargi J.G. -C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 2 listopada 2011 r. nr 470/11 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 255/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G.-C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 2 listopada 2011 r. nr 470/11 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał się na następujący stan sprawy: Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 2 listopada 2011r., nr 470/11, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej ustawa, po rozpatrzeniu odwołania J.G.-C. od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 18 lipca 2011r. (nr 162/2011) odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 20 grudnia 2005 r., nr 346/2005, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą ... Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, zw. dalej spółką, pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (dz. nr ew. 47 i 49, Obr. 6-11-13) przy ul. ... w Warszawie - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że pismem z dnia 12 maja 2006 r., uzupełnionym dnia 29 maja 2006 r. J. G.-C. i J. C. wnieśli m.in. o wznowienie postępowania w ww. sprawie podnosząc, że nie byli informowani o inwestycji planowanej w ostrej granicy z działką nr ..., której są współwłaścicielami.

Prezydent m.st. W-wy postanowieniem z dnia 13 czerwca 2006r. (nr 83/2006) wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia 27 lipca 2006r. odmówił uchylenia decyzji z dnia 20 grudnia 2005 r. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 12 marca 2007r., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 1 czerwca 200 7r., Prezydent m.st. W-wy stwierdził, że decyzję z dnia 20 grudnia 2005 r. wydano z naruszeniem prawa, ale nie podlega uchyleniu, ponieważ w sprawie może być wydana wyłącznie decyzja o tej samej treści. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2008 r. Wojewoda Mazowiecki ponownie uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W związku z rozpatrywaniem przez Sąd Wojewódzki skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego postanowieniem z dnia 9 września 2008 r. organ I instancji zawiesił z urzędu postępowanie, a 13 sierpnia 2010 r. zawiadomił o jego podjęciu.

Następnie ww. decyzją z dnia 18 lipca 2011 r. Prezydent m.st. W-wy odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie wskazując, że wnioskodawczyni złożyła wniosek z naruszeniem terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy przedstawił następnie zasady postępowania wznowieniowego, podkreślając, że podanie o wznowienie wszczyna postępowanie wstępne w celu sprawdzenia czy opiera się ono na ustawowej podstawie wznowienia oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Podał, że jako podstawę wznowienia postępowania wnioskodawczyni wskazała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj., że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 20 grudnia 2005 r. i wyjaśnił, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie w oparciu, o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Prezydent m.st. W-wy postanowieniem z dnia 13 czerwca 2006 r. wznowił postępowanie w ww. sprawie. Następnie, już po wznowieniu ustalał, czy wniosek został złożony w terminie. Jako dzień powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji wnioskodawczyni wskazała dzień 13 kwietnia 2006 r. Inwestor zaś twierdzi, że wnioskująca dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na budowę przed dniem 11 kwietnia 2006 r. Postępowanie wyjaśniające organu I instancji polegało na przeprowadzeniu 10 maja 2010 r. rozprawy administracyjnej i przesłuchaniu w trybie art. 50 § 1 k.p.a., w dniu 22 listopada 2010 r. przedstawiciela inwestora M. K.. Na tej podstawie organ uznał, że wnioskodawcy dowiedzieli się o ww. decyzji przed 11 kwietnia 2006 r., a wniosek o wznowienie złożyli 12 maja 2006 r., czyli z naruszeniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a. i odmówił wznowienia postępowania.

Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo wskazał, że nie można wykluczyć, iż po wznowieniu postępowania organ stwierdzi uchybienie art. 148 k.p.a., a zatem, że wszczęcie postępowania było niedopuszczalne. W takiej sytuacji winien umorzyć postępowanie wznowione. Podniósł, że do protokołu rozprawy administracyjnej z 10 maja 2011 r. Wnioskodawczyni podała, iż 13 kwietnia 2006 r. z rozmowy z przedstawicielem inwestora M. K. dowiedziała się o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Z jej treścią zapoznała się 26 kwietnia 2006 r. M. K. potwierdził, że w dniu 13 kwietnia 2006 r. rozmawiał z odwołującą na temat pozwolenia na budowę. Nadto, z wyjaśnień M. K. złożonych 22 listopada 2010r. wynika, że w lutym i marcu 2006r. inwestor wykonywał prace przygotowawcze polegające na rozbiórce dwóch budynków, wykarczowaniu terenu i wykonaniu ogrodzenia. Natomiast 10 kwietnia 2006 r. rozpoczęto roboty ziemne. M. K. oświadczył również, że w ostatnich dniach marca 2006 r. odbył z J. G.-C. szereg spotkań związanych z przygotowaniami do rozpoczęcia budowy. Organ podkreślił, że dowiedzenie się o prowadzeniu robót nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji. Tym samym prowadzenie prac przygotowawczych nie dawało podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji przed 13 kwietnia 2006 r., co czyniło zasadnym wydanie decyzji kasacyjnej.

Skargę na powyższą decyzję złożyła J. G.-C. kwestionując jej uzasadnienie oraz samą decyzję i wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie jej nieważności, gdyż została podjęta z rażącym naruszeniem prawa i zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (naruszenie prawa gwarantowanego w Konstytucji RP). Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 149 § 1 k.p.a. wskazując, że wydanie postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. wyklucza możliwość ponownego badania, czy żądanie wznowienia wpłynęło w terminie; zasad wymienionych w art. 2, art. 32, art. 64 Konstytucji RP; zasady równego traktowania zgodnie z przepisami Unii Europejskiej art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (prawo do procesu postępowania administracyjnego, prawo aktywnego udziału w postępowaniu, prawo do niezwłocznej i szczegółowej informacji prawnej); zasady równego traktowania zgodnie z przepisami Unii Europejskiej w ustawie z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz.U. Nr 254 poz. 1700), gdyż naruszenie to ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją z dnia 20 grudnia 2005; prawomocnych dwóch wyroków i uzasadnień WSA; art. 7, art. 10 i art. 12 k.p.a.

Skarżąca wskazała m.in., że niezgodnie z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 k.p.a. zawieszono postępowanie. Po prawie pięciu latach 13 sierpnia 2010 r. Prezydent m.st. W-wy zawiadomił o wszczęciu postępowania na wniosek z 12 maja 2006 r. Postanowienie o wznowieniu postępowania wyklucza możliwość ponownego badania czy żądanie wznowienia wpłynęło w terminie.

Stwierdziła, że decyzje organów są niezgodne z wyżej przytoczonymi przepisami. Nadto, podważają dwa prawomocne wyroki WSA wypowiadające się o prawidłowości wznowienia postępowania w 2006 r. (wyrok WSA z 5-10-2007r., VII SA/WA 830/07 oraz wyrok z dnia 18-09-2008r., VII SA /WA 880 /08). Zdaniem skarżącej odmówiono wznowienia postępowania w oparciu o gołosłowne oświadczenia M. K. i szczegółowo opisała spotkania, rozmowy i korespondencję prowadzoną z pracownikiem inwestora. Dodała, że kierujący rozprawą w maju 2011 r. A. M. utracił zdolność do obiektywnego rozpatrywania sprawy, bo podczas rozprawy nie zezwolił na zadawanie pytań inwestorowi, bez podania podstawy prawnej i odnotowania tego w protokole. Przestępczo wykonując obowiązki służbowe złamał ww. konstytucyjne prawa przez przekroczenie art. 31 pkt 3 Konstytucji RP. Przekroczono również art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W sposób wyczerpujący nie zebrano i nie rozpatrzono materiału dowodowego nie odniesiono się do niego, nie przeanalizowano przestawionych faktów i dowodów i odstąpiono od wyczerpującego uzasadnienia decyzji, błędnie przyjmując że skarżąca nie dotrzymała terminu z art. 148 § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Sąd Wojewódzki wskazał, że uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a. Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia 2 listopada 2011 r. Wojewoda Mazowiecki uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 18 lipca 2011r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy nakazał w związku z dostrzeżonymi wątpliwościami ponowne zbadanie - czy we wznowionym postanowieniem z dnia 13 czerwca 2006r. (83/2006) postępowaniu, zakończonym decyzją z dnia 20 grudnia 2005r. udzielającą pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego przy ul. ... w W-wie - J. G. - C. zachowała termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Sąd wskazał, że w sprawie wskazane na wstępie wady i uchybienia wystąpiły, albowiem zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta m.st. Warszawy zostały wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ. Innymi słowy ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ. Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Zasada ta traci moc wiążącą jedynie w trzech sytuacjach: w razie zmiany ustawy, w sytuacji zmiany - już po wydaniu orzeczenia sądowego - istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie. Tylko w wymienionych wyżej sytuacjach organ, rozpatrując sprawę powtórnie, może nie zastosować się do wytycznych rozstrzygnięcia sądowego.

W związku z powyższym Sąd zauważył, że w rozpoznawanej sprawie, na wcześniejszych etapach postępowania w kwestii prawidłowości jego wznowienia wypowiedział się jednoznacznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnych wyrokach: z dnia 5 października 2007r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 830/07 oraz z dnia 18 września 2008r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 880/08. W pierwszym z powołanych orzeczeń Sąd wskazał, że "prawidłowo doszło do wznowienia postępowania, wobec niezawinionego przez strony braku ich udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną" (str. 4 uzasadnienia), w drugim stwierdził, że "w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem prowadzenie postępowania w trybie wznowieniowym było całkowicie uzasadnione,, (str. 9 uzasadnienia). Powyższy fakt uszedł uwadze organów obu instancji, pomimo, że wynikał zarówno z akt sprawy, jak i był podnoszony przez skarżącą tak w odwołaniu, jak i w skardze. Jak wynika z treści uzasadnień decyzji został całkowicie pominięty w przedstawionym przez organy stanie faktycznym sprawy, choć organ odwoławczy wskazywał na zawieszenie postępowania w związku z rozpatrywaniem sprawy przez Sąd Wojewódzki. Doszło zatem również do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. wobec pominięcia ważkich okoliczności faktycznych sprawy.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy zobowiązane zostały do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażone w niniejszym wyroku w zakresie wykładni art. 153 § 1 p.p.s.a. i zastosowania się do oceny prawnej przedstawionej w przytoczonych orzeczeniach Sądu Wojewódzkiego. Wobec przedstawionej wyżej argumentacji Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów i zagadnień przytoczonych w skardze, jako że nie miały one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji. Bezwzględnie obowiązujący charakter art. 153 p.p.s.a. obligował Sąd do uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 18 lipca 2011 r. - zważywszy, że żadna z przesłanek wyłączających jego zastosowanie nie miała miejsca w niniejszej sprawie - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Wojewódzkiego wniosła Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 56 w zw. z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na niezawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego i rozpatrzeniu skargi, w sytuacji zaistniała obligatoryjnej przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu, albowiem do złożenia skargi do sądu doszło po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności kwestionowanej skargą decyzji.

Wskazując na ten zarzut Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany był granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

Nie ma usprawiedliwionej podstawy zarzut naruszenia art. 56 w zw. z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego i rozpatrzenie skargi, pomimo, iż istniała obligatoryjna przesłanka do zawieszenia postępowania z urzędu, albowiem do złożenia skargi do sądu doszło po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności kwestionowanej skargą decyzji.

Przede wszystkim wskazać należy, że związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej stawiającego zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jest wykazanie, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, inaczej mówiąc, wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza zaś prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wyroku, które prowadziłyby do innego rozstrzygnięcia, niż zapadło w rozstrzyganej sprawie. Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy. Uwzględniając powyższe kryterium oceny istotnego wpływu uchybień procesowych na wynik sprawy, zarzutu naruszenia prawa procesowego postawionego w skardze, nie można uznać za usprawiedliwione, ponieważ nie jest wystarczające samo stwierdzenie w skardze kasacyjnej, iż naruszenia proceduralne miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd Wojewódzki, bez wykazania istotności tego wpływu.

Bezsporne jest to, że – jak to podano w skardze kasacyjnej – w dniu 28 listopada 2011 r. wpłynął do organu wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, na którą następnie została złożona skarga do Sądu Wojewódzkiego przez J. G.-C.. Nie ulega też wątpliwości, że art. 56 p.p.s.a. stanowi podstawę zawieszenia postępowania sądowego na mocy art. 124 1 pkt 6 p.p.s.a. Nie ulega też wątpliwości, że Sąd Wojewódzki nie wydał takiego postanowienia.

Doszło zatem do naruszenia przepisu procesowego, co zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej. Jednakże, jak to już wyżej powiedziano, obok wykazania naruszenia przepisu, obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest też wykazanie jaki wpływ naruszenie procedury miałoby na rozstrzygnięcie sprawy. Wpływu takiego skarżący kasacyjnie nie wykazał.

W skardze kasacyjnej, podniesiono natomiast, iż postępowanie to najpierw Sąd powinien zawiesić, a następnie, po ustaniu przyczyn zawieszenia podjąć z urzędu. Wskazano też, że w toku niezawieszonego postępowania sądowego organy odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (9.05.12r.), a postanowienie ostateczne (23.07.12 r.) zostało zaskarżone do Sądu Wojewódzkiego (30.08.12 r.), a zatem postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące odmowy wszczęcia jest niezakończone. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie omówiona wyżej kwestia toku ww. postępowania pozostaje bez wpływu na naruszenie polegające na niezawieszeniu postępowania sądowego, z punktu widzenia zapisu art. 61 § 3 k.p.a.

Zauważyć jednak trzeba, że skarżący kasacyjnie nie wskazuje powodów, dla których z punktu widzenia zapisu art. 61 § 3 k.p.a. kwestia ta pozostaje bez znaczenia, pomija zaś milczeniem art. 61a k.p.a. i konsekwencje jego zastosowania w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Nie wykazano zaś jakie znaczenie, z procesowego punktu widzenia w postępowaniu administracyjnym miało to, że w chwili wyrokowania przez Sąd Wojewódzki nie toczyło się już postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (bo ostatecznym postanowieniem odmówiono jego wszczęcia) i wobec tego jakie procesowe znaczenie w postępowaniu sądowym należało przypisywać wnioskowi, którego byt prawny skonsumowany został w tym właśnie postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności zaskarżonej decyzji.

Zasadnie zauważono wprawdzie w skardze kasacyjnej, że postępowanie sądowe dotyczące odmowy wszczęcia było niezakończone, nie wykazano jednak związku tego postępowania sądowego z zakończonym postępowaniem administracyjnym w tej sprawie. Zabrakło bowiem odpowiedzi na pytanie, czy w takim przypadku istniałby powód do powstrzymania się przez Sąd Wojewódzki od wyrokowania w sprawie objętej skargą zwykłą w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

Nie jest jednak rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszenie się do argumentacji niepełnej, czy też wręcz pomijającej istotę zagadnienia, stąd też wystarczające jest wykazanie, iż przy formułowaniu skargi kasacyjnej zbrakło jednego z konstytuującego jej elementów, w postaci wykazania, po myśli art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wpływu naruszenia proceduralnego na treść zaskarżonego orzeczenia.

Zgadzając się też z poglądem wyrażonym w Komentarzu do p.p.s.a. (J.P.Tarno wyd. II str. 286), iż dla podjęcia zawieszonego postępowania kluczowe znaczenie ma chwila ostatecznego zakończenia postępowania nadzwyczajnego, a więc wydania ostatecznego aktu w takiej sprawie przez organ administracji) podzielić należało pogląd wyrażony w podobnej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 399/10, LEX nr 1079518, iż nie sposób uznać, że brak rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania ze względu na przesłankę z art. 56 p.p.s.a. mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro jeszcze przed podjęciem zaskarżonego wyroku przestała istnieć przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 56 p.p.s.a. (zaszły podstawy do podjęcia postępowania).

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

*