Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 491/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1,  art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie decyzji MOPS z dnia 5 sierpnia 2013 r., nr [...] oraz decyzji SKO z dnia 16 grudnia 2013 r., nr [...] i postanowień [...], [...], [...] z 6 lutego 2014 r. oraz [...], [...], [...], [...],[...] z 24 kwietnia 2014 r. i [...] z 23 kwietnia 2014 r. (...) postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. Z. R., dalej: skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., " Na podstawie art. 156 § 1 ustęp 2; 5 i 6 kpa w związku z art. 7 i 154 kpa oraz 235 kpa, gdyż zdaniem wiceprezesa R. R. wydane w sprawie orzeczenia są dotknięte wadami kwalifikowanymi? 1. Decyzja MOPS z dnia 5 sierpnia 2013 r., nr [...] oraz decyzji SKO z dnia 16 grudnia 2013 r., nr [...] i postanowień [...],[...], [...] z dnia 6 lutego 2014 r. oraz [...] [...], [...],[...],[...] z 24 kwietnia 2014 r. i [...] z 23 kwietnia 2014 r. 2. Decyzja MOPS z dnia 5 sierpnia 2013 r. [...] oraz decyzji SKO z dnia 16 grudnia 2013 r. nr [...] i postanowień [...], [...] z dnia 6 lutego 2014 r. oraz [...], [...], [...], [...], [...] z 24 kwietnia 2014 r. i [...] z 23 kwietnia 2014 r. 3. Decyzja MOPS z dnia 5 sierpnia 2013 r. nr [...] oraz decyzji SKO z dnia 16 grudnia 2013 r. nr [...] i postanowień [...], [...], [...] z dnia 6 lutego

2014 r. oraz [...], [...], [...], [...], z 24 kwietnia 2014 r. i [...] z 23 kwietnia 2014 r.".

Skarżący domagał się "1. Zmiany decyzji odmawiających udzielenia pomocy w formie zasiłku oraz uzyskaniu zatrudnienia, ze względu na słuszny interes strony, gdyż wyszły na jaw istotne okoliczności i dowody istniejące, a nieznane organowi w dniu wydania decyzji, gdyż zdaniem wiceprezesa R. R. wydane w sprawie orzeczenia są dotknięte wadami kwalifikowanymi? Na podstawie art. 156 § 1 ustęp 2; 5 i 6 kpa w związku z art. 7 i 154 kpa oraz 235 kpa 2. Połączenia sprawy w celu ich łącznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. 3. Zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu, gdyż złożyłem wniosek o wznowienie postepowania do SKO we W. w dniu 9 czerwca 2014 r. 4. Zwolnienia mnie z kosztów sądowych w całości i ustanowienia adwokata z urzędu ze względu na trudną sytuację materialną i totalny brak dochodów i środków do życia. W celu wniesienia skargi do NSA o stwierdzenie niezgodności z prawem od przyszłego orzeczenia Sądu, gdyż wyrządza nim mi olbrzymią niezasłużoną krzywdę, nie do naprawienia na dostępnej mi drodze, a zmiana lub uchylenie tego barbarzyńskiego orzeczenia nie jest możliwa w postępowaniu kasacyjnym".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. W obszernym uzasadnieniu wyjaśniono, jakich postępowań Kolegium dotyczą wymienione w skardze sygnatury. Zdaniem organu odwoławczego treść i konstrukcja wniesionej skargi jednoznacznie wskazuje, że jest ona skargą na postępowanie Kolegium w odniesieniu do ponawianego kilkadziesiąt razy wniosku skarżącego o załatwienie przez organ odwoławczy wniosku skarżącego o zmianę decyzji Prezydenta W. z dnia 5 sierpnia 2013 r. na podstawie art. 154 i 156 k.p.a.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lipca 2014 r. wezwano skarżącego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do skonkretyzowania przedmiotu skargi z dnia 9 czerwca 2014 r. poprzez wyszczegółowienie, jakich decyzji i postanowień (ze wskazaniem dnia ich wydania, numeru i przedmiotu) skarga dotyczy oraz wskazanie zarzutów względem każdej decyzji i postanowienia. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że konkretyzacja powyższego wymagać będzie wniesienia takiej ilości skarg, w jakiej ilości decyzje i postanowienia skarżący chce poddać kontroli sądowej – w związku z czym wezwano do dołączenia do każdej ze skarg jej kopii celem przesłania organowi odwoławczemu, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi skarżący złożył w tut. Sądzie pismo noszące datę 11 lipca 2014 r. zatytułowane "skarga", w którym zakwestionował zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lipca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym (tj. powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników) oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego).

Przepis art. 57 § 1 p.p.s.a., określając wymogi skargi, wskazuje zatem jednoznacznie, że dla kompletności tego środka wymagane jest m.in. precyzyjne wskazanie zaskarżonego aktu.

Podkreślenia wymaga, że wskazanie przedmiotu zaskarżenia należy wyłącznie do skarżącego. Określenie przedmiotu sprawy nie może opierać się na domniemaniu sądu lub organu, za pośrednictwem którego wniesiono skargę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r., II GSK 2272/13, Lex nr 1450754).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, gdy w treści skargi istnieje rozbieżność co do tego, które orzeczenie wydane w toku prowadzonego postępowania zostaje zaskarżone, sąd powinien, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę o uzupełnienie dostrzeżonego braku lub wyjaśnienie powstałej rozbieżności, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., II GSK 530/13, Lex nr 1320661, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10, LEX nr 578341).

Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych.

Konieczność takiego wezwania uzasadnia też treść art. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.

W niniejszej sprawie skarżący w terminie 7 dni od otrzymania wezwania nie uczynił zadość wezwaniu – nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez skonkretyzowanie przedmiotu skargi, co musiało skutkować jej odrzuceniem.

Nieuzasadnione są zatem zarzuty skarżącego sformułowane w piśmie zatytułowanym "skarga" z dnia 11 lipca 2014 r. dotyczące zarządzenia Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Wobec nieuzupełnienia, w zakreślonym terminie, wymogu formalnego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wniesiona skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono w sentencji postanowienia.

Wobec odrzucenia skargi, wniosek złożony w niniejszej sprawie o połączenie spraw w celu ich łącznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia oraz o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego należy uznać za bezprzedmiotowy. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy jest przedwczesny gdyż o tego rodzaju pomoc skarżący mógłby się zwrócić dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia wydanego przez Sąd.