Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2362/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt c1, art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia Skarżacego – J. M., utrzymał w mocy Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2012r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wójt Gminy P., z uwagi na niewykonanie przez Skarżącego obowiązku uregulowania należności z ztytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok wystawił tytuł wykonawczy z dnia [...] listopada 2011r. obejmujący należności z tytułu łącznych zobowiązań pieniężnych za rok 2008 na kwotę 1.186 zł należności głównej i przekazał zgodnie z właściwością Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. do realizacji. Podstawą wystawienia w/w tytułu wykonawczego była decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2009r.

W dniu 14 grudnia 2011r. został doręczony Skarżącemu odpis tytułu wykonawczego i w tym też dniu poborca skarbowy Urzędu Skarbowego W. spisał protokół o stanie majątkowym Zobowiązanego.

W dniu 16 grudnia 2011r. Skarżący złożył osobiście do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał na błędy w ustaleniu granic i powierzchni działki. Do przedmiotowego pisma dołączono kserokopie następujących dokumentów: decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2008r., z dnia [...] lutego 2008r. nr [...], z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] i z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] oraz mapę sytuacyjną i odpowiedź Wójta Gminy P. z dnia 26 maja 2009r. na pismo Skarżącego z dnia 8 maja 2009r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 27 grudnia 2011r. zwrócił się do wierzyciela - Wójta Gminy P. o zajęcie stanowiska w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012r. Wójt Gminy P. na podstawie art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) - dalej “u.p.e.a." orzekł o niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego przez Skarżącego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2008 została ustalona decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., która została utrzymana w mocy decyzją SKO w C. z dnia [...] listopada 2009r. Powyższe oznacza więc, iż zobowiązanie podatkowe Skarżacego zostało ustalone prawidłowo i obowiązek podatkowy istnieje.

Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2012r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2009r., którą WSA w Warszawie oddaliło wyrokiem z dnia 29 października 2010r, sygn. akt III SA/Wa 268/10. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie występuje sytuacja określona w art. 34 § 1a u.p.e.a.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W., po otrzymaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2012r., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r., stwierdził niedopuszczalność zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2011r. wystawionego przez Wójta Gminy P..

W zażaleniu z dnia 24 kwietnia 2012r., Skarżący podniósł, że decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2009r. zawiera braki w rozstrzygnięciu, brak uzasadnienia i brak podpisu decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 tej ustawy organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu uzasadnionego stanowiska wierzyciela. W zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. Zatem rola organu egzekucyjnego w zakresie rozpatrzenia zarzutów mieszczących się w dyspozycji art. 33 pkt 1-5 ustawy egzekucyjnej sprowadza się w istocie do roli czysto formalnej. Organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, podstawą wydania postanowienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2012r. stało się ostateczne rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2012r. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008r, sygn. akt II FSK 1762/06).

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że organ egzekucyjny nie może podważyć wypowiedzi wierzyciela, w tym wypadku postanowienia SKO w C. i Wójta Gminy P., w zakresie zarzutów z art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. Wyjaśnił, że w sytuacji, gdy egzekucja prowadzona jest na wniosek wierzyciela, organ egzekucyjny bada z urzędu tylko dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 lutego 2008r, sygn. akt I SA/Kr 2/07). Brak uprawnienia do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym oznacza, że zarzut Skarżacego oparty na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), nie może być uwzględniony przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy wierzyciel nie potwierdził tego zarzutu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze, będące organem wyższego stopnia zgodnie z art. 17 pkt 1 K.p.a., wobec Wójta Gminy P. w postępowaniu odwoławczym utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2012r. o niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego przez Skarżacego, to obowiązkiem organu egzekucyjnego było wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2011r., wystawionego przez Wójta Gminy P..

W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prawidłowo stwierdził - w świetle art. 34 § 1 u.p.e.a., że w zakresie powyższych zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów, które - jak wskazano powyżej, mieszczą się w kategorii zarzutów z art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., wiążące było stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C..

W skardze na powyższe postanowienie Skarżacy wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że podtrzymuje zarzuty przedstawione w zażaleniu z dnia 24 kwietnia 2012r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zaprezentowane wcześniej stanowisko, zarzuty skargi uznał za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie mieści się ocena czy zaskarżony akt administracyjny odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Kontroli Sądu podane zostało postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległość podatkową Skarżącego w podatku od nieruchomości za 2008 r.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie, tj. :

- wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

- odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

- określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 w/w ustawy,

- błąd co do osoby zobowiązanego,

- niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

- niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

- brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 w/w ustawy,

- zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

- prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

- niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy.

Uregulowana w art. 33 i nast. u.p.e.a. instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji ma na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także weryfikację samego tytułu wykonawczego (zapisów zawartych w jego treści).

Rzeczą organu egzekucyjnego jest w każdym przypadku zweryfikowanie podanych przez zobowiązanego podstaw prawnych zarzutów, tj. przypisanie okoliczności podniesionych przez zobowiązanego do odpowiednich zarzutów enumeratywnie wymienionych w powyższym przepisie.

W niniejszej sprawie uznano, że zgłoszone przez Skarżącego zarzuty obejmują sytuację przewidzianą w art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku.

Tryb rozpatrywania ww. zarzutu przedstawia się następująco.

I tak, zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na tej podstawie organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, a wypowiedź wierzyciela jest w tym zakresie wiążąca dla organu egzekucyjnego. Wskazać przy tym należy, ze przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. pozbawia wierzyciela możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli dotyczy on kwestii, która była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Ww. przepis stanowi bowiem, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, na które przysługuje zażalenie. Celem tej regulacji jest wyeliminowanie sytuacji, gdy kwestia stanowiąca podstawę zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, chociaż dotyczące jej rozstrzygnięcie już zapadło lub zapadnie w ramach innego postępowania.

Następnie, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.).

Jeżeli zatem wierzycielem i organem egzekucyjnym są różne podmioty, zobowiązany otrzymuje postanowienie zawierające stanowisko (wypowiedź) wierzyciela co do zasadności lub dopuszczalności zgłoszonych zarzutów oraz postanowienie organu egzekucyjnego "w sprawie zarzutów".

Z istoty przyjętego w ustawie rozwiązania wynika, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów ma dla organu egzekucyjnego charakter wiążący i organ ten nie ma uprawnień do jego podważenia (art. 34 § 1u.p.e.a.). Jakkolwiek bowiem organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji, w tym prawidłowość tytułu wykonawczego, nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności dochodzonego przez wierzyciela obowiązku (art. 29 u.p.e.a.). Stąd też przewidziany w art. 34 § 1 tej ustawy obowiązek uzyskania przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela co do zarzutów ma sformalizowaną formę zaskarżalnego i poddanego kontroli sądowej postanowienia.

Zdaniem Sądu, przewidziane w art. 34 § 1 u.p.e.a. związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela – zwykle właściwego organu podatkowego, w kwestii istnienia dochodzonego obowiązku oraz wykluczenie możliwości badania zasadności tego obowiązku przez organ egzekucyjny zapobiega przeniesieniu sporu co do powstania i wysokości należnego podatku na grunt postępowania egzekucyjnego. Wiążąca moc wypowiedzi (stanowiska) wierzyciela co do zarzutów sprowadza się do tego, że organ egzekucyjny nie może za uzasadniony uznać zarzutu ocenionego przez wierzyciela jako niezasadny lub niedopuszczalny.

Skutkiem stwierdzenia przez wierzyciela, że zarzut jest niedopuszczalny, będzie zatem uznanie tego zarzutu przez organ egzekucyjny za nieuzasadniony. Inaczej mówiąc, zarzut nie może być przez organ egzekucyjny uwzględniony, ponieważ wierzyciel uznał go za niedopuszczalny.

W rozpoznanej sprawie Wójt Gminy P., działając jako wierzyciel - na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. - uznał zarzut Skarżącego za niedopuszczalny, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrujące sprawę w uwagi na zażalenie złożone na to postanowienie, utrzymało w mocy ww. rozstrzygnięcie.

Następnie w sprawie orzekał Naczelnik Urzędu Skarbowego, jako organ egzekucyjny oraz - na skutek wniesionego środka zaskarżenia - Dyrektor Izby Skarbowej.

W ww. zakresie wskazać należy na pewną nieprawidłowość w działaniu tych organów.

I tak, w treści art. 34 § 4 u.p.e.a. ustawodawca wyraźnie rozróżnił wydawane przez wierzyciela "postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela" i "postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu" od podejmowanego przez organ egzekucyjny - po otrzymaniu jednego z tych postanowień - postanowienia "w sprawie zgłoszonych zarzutów". Tym samym brak jest podstaw do utożsamiania tychże postanowień. Gdyby tak miało być ustawodawca wskazałby to wprost, tymczasem w art. 34 § 4 u.p.e.a. rozróżnił postanowienia wydawane przez wierzyciela zawierające jego stanowisko (wypowiedź – art. 34 § 1 u.p.e.a.) oraz uwzględniające treść tych postanowień postanowienie organu egzekucyjnego. Rzeczą organu egzekucyjnego jest orzeczenie, w oparciu o postanowienie wierzyciela, czy zarzut jest uzasadniony, czy też nie.

Stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu przewidziane jest jednoznacznie jako wypowiedź wierzyciela, nie zaś rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Organ egzekucyjny orzeka natomiast, czy zarzut jest uzasadniony, czy też nie. Stąd organ egzekucyjny nie mógł w sprawie wypowiedzieć się o niedopuszczalności zarzutu.

Sąd dostrzegł ww. nieprawidłowość w treści rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego (oraz fakt, że zostało ono w takiej postaci utrzymane przez Dyrektora Izby Skarbowej), niemniej jednak uwzględnił przy tym, że w podstawie prawnej prawidłowo powołano mający zastosowanie w sprawie przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. oraz to, że oba wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostały należycie uzasadnione, przez co wyjaśniono Stronie zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy oraz umożliwiono Sądowi skuteczną kontrolę toku rozumowania przyjętego przez organ egzekucyjny.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma bowiem mowy o tym, że organ egzekucyjny wypowiedział się co do meritum w sprawie zgłoszonych zarzutów. Te -co nie budzi wątpliwości - ocenił wierzyciel, a ocena ta została uwzględniona przez organ egzekucyjny. Skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze, będące organem wyższego stopnia zgodnie z art. 17 pkt 1 K.p.a., wobec Wójta Gminy P. w postępowaniu odwoławczym utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2012r. o niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego przez Skarżącego, to organ egzekucyjny nie mógł tego zarzutu uwzględnić.

Jednocześnie zauważyć należy na brak jednolitości w praktyce organów co do brzmienia rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego wydawanego "w sprawie zgłoszonych zarzutów". Należy wskazać, że w orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. przewiduje wydanie postanowienia "w sprawie zgłoszonych zarzutów" co oznacza, że w sytuacji gdy zarzutów nie można uwzględnić, to należy odmówić ich uwzględnia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 246/09, LEX nr 555012, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 października 2010r., sygn. akt I SA/ GD 680/10). Pogląd taki znajduje swoje potwierdzenie w literaturze przedmiotu (por. np. D. Jankowiak [w:] D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2008, str. 395). Komentator wprost wskazuje, że jeżeli w wyniku postępowania wyjaśniającego organ ustali, że nie zachodzą przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutu (tj. nie istnieją przeszkody w prowadzeniu egzekucji administracyjnej) wydaje postanowienie o odmowie uwzględnienia zarzutu. Z kolei w innych orzeczeniach w tym zakresie mowa jest o tym, że postanowienie "w sprawie zgłoszonych zarzutów", o którym mowa w art. art. 34 § 4 u.p.e.a., to postanowienie o niezasadności zgłoszonych zarzutów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1365/12).

Tak więc dostrzeżona przez Sąd nieprawidłowość w treści rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego (i następnie utrzymanie tego rozstrzygnięcia przez Dyrektora Izby Skarbowej), w ocenie Sądu nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych Skarżącego. Ani sam Skarżący w skardze, ani jego pełnomocnik na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. nie wykazali, że przeprowadzenie tych dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Sąd również nie dopatrzył się związku z rozpoznawaną sprawą postanowień o wszczęciu wobec Skarżącego postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2011 i 2012 oraz pisma Wójta Gminy P. skierowanego do Skarżącego o modernizacji ewidencji gruntów i budynków w obrębie wsi P..

Końcowo wyjaśnić należy, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy zasadami sprawiedliwości społecznej. W tak zakreślonej kognicji Sąd związany jest zawsze granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. "w sprawie zgłoszonych zarzutów", o którym to postanowieniu mowa w art. art. 34 § 4 u.p.e.a.

Reasumując powyższe wywody uznać należało, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów proceduralnych w stopniu mogącym wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że nie zaszła przesłanka do jego uchylenia przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Ze względu na niezaistnienie pozostałych podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym wad materialnoprawnych, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.