Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1874/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 77, art. 75, art. 78, art. 80, art. 89 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 73 ust. 1, art. 72a, art. 72b
journal: Dz.U. 2013 poz 1450
law: Ustawa z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych - tekst jednolity.
article: art. 11 ust. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 614
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skarg "J." z siedzibą w J. oraz K. z siedzibą w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego oddala skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]Komisja Nadzoru Finansowego, stosując art. 73 ust. 1 w zw. z art. 72a ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1450 ze zm., dalej też ustawa o skok), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 174 ze zm.), w punkcie pierwszym ustanowiła w S. z dniem [...] sierpnia 2016 r. zarządcę komisarycznego do czasu wykonania zadań określonych w punkcie czwartym decyzji; w punkcie drugim powołała na zarządcę komisarycznego E. G.; w punkcie trzecim ustaliła wynagrodzenie zarządcy komisarycznego w wysokości [...] zł miesięcznie brutto, wskazując, że zgodnie z art. 73 ust. 8 ww. ustawy o skok, koszty związane z wykonywaniem funkcji zarządcy komisarycznego obciążają koszty działalności Kasy, a wynagrodzenie będzie płacone z dołu do 25 dnia każdego miesiąca; w punkcie czwartym zobowiązała zarządcę komisarycznego do: 1) zgłoszenia wniosku do Krajowego Rejestru Sądowego o rejestrację ustanowionego zarządcy komisarycznego, 2) przekazania Komisji Nadzoru Finansowego informacji o objęciu funkcji, w tym informacji o podjętych działaniach prawno-organizacyjnych, jak również o zaistniałych w Kasie istotnych zdarzeniach w terminie 7 dni od daty ustanowienia, 3) sporządzenia historycznych informacji finansowej na koniec dnia poprzedzającego dzień objęcia zarządu przez zarządcę komisarycznego (dalej: sprawozdanie) oraz poddania tego sprawozdania finansowego badaniu przez biegłego rewidenta wskazanego przez Komisję, 4) opracowania, na podstawie danych zawartych w sprawozdaniu, o którym mowa w punkcie trzecim i uzgodnienia z KNF programu naprawczego lub wypracowania koncepcji restrukturyzacji S. w uzgodnieniu z Komisją oraz skutecznego jej przeprowadzenia, 5) przedkładania Komisji oraz K.(dalej: Kasa Krajowa) miesięcznych sprawozdań z podejmowanych działań, 6) informowania Rady Nadzorczej S., nie rzadziej niż co trzy miesiące o wynikach prowadzonych działań restrukturyzacyjnych; w punkcie 6 na podstawie art. 39 k.p.a. upoważniła zarządcę komisarycznego do doręczenia niniejszej decyzji Radzie Nadzorczej oraz S., a także zobowiązała do przekazania Komisji dowodu doręczenia.

KNF orzekła przy tym, że z dniem 4 sierpnia 2016 r., stosownie do art. 73 ust. 3 ww. ustawy o skok, członkowie Zarządu S. zostają odwołani z mocy prawa, a udzielone wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają. Kompetencje innych organów Kasy ulegają zawieszeniu, a na zarządcę komisarycznego przechodzi prawo podejmowania decyzji we wszystkich sprawach, z wyjątkiem wprowadzania zmian w statucie Kasy.

W obszernym uzasadnieniu decyzji KNF podała, że w niniejszej sprawie przesłanka określona w art. 73 ust. 1 ustawy o skok w zakresie nieprzekazania realnego programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72 a ww. ustawy ziściła się albowiem S. do dnia wydania decyzji nie przedłożyła dokumentu, który mógłby zostać uznany za program postępowania naprawczego umożliwiający ustabilizowanie sytuacji ekonomiczno-finansowej Kasy i dawałby szansę prowadzenie restrukturyzacji. Komisja z uwagi na: a) nierealne założenia przedstawianych przez Kasę kolejnych wersji dokumentów zatytułowanych program postępowania naprawczego, b) liczne zmiany założeń przyjętych w tych dokumentach, c) nieprawidłową wycenę udziałów w spółkach zależnych, która istotnie wpływa na wykazywane przez Kasę dane finansowe, d) istotnie wydłużający się proces restrukturyzacji podmiotu - 9 lat (2016-2024), e) oparcie sanacji Kasy w głównej mierze o spółki zależne, stwierdziła, że organy S. nie posiadają długofalowej strategii (wizji) rozwoju Kasy. W ocenie organu podejmowane dotychczas działania nie przyniosły odpowiednich rezultatów - nie przyczyniły się do poprawy oraz ustabilizowania sytuacji Kasy, S. nie opracowała i nie przekazała programu postępowania naprawczego opartego na realnych założeniach, który pozwalałby na pełną i trwałą stabilizację sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu.

Dodatkowo Komisja, mając na uwadze aktualną trudną i złożoną sytuację ekonomiczno-finansową Kasy wg stanu na 31 maja 2016 r., która w ocenie Komisji wskazuje na występowanie w Kasie groźby zaprzestania spłacania zobowiązań: a) generowanie narastająco ujemnego wyniku z działalności podstawowej (-)[...] zł, b) wysokie straty z lat ubiegłych w wysokości (-)[...] zł (13,63% aktywów, 148,53% funduszy własnych i 210% sumy funduszu udziałowego i zasobowego), niekorzystną strukturę funduszy własnych - pomoc z Kasy Krajowej w postaci objętych udziałów nadobowiązkowych w wysokości [...] tys. zł stanowi 45,82% funduszy własnych oraz 65,29% funduszu udziałowego, c) istotny wpływ funduszu z aktualizacji - wyceny na wartość funduszy własnych, którego wielkości kształtuje się w wysokości [...] zł - fundusz którego wartość, z uwagi na nieprawidłowości w wycenie udziałów w spółce P., jest istotnie zawyżona i fundusz ten nie służy pokrywaniu strat Kasy, d) istotny udział w aktywach wg stanu na dzień 31 maja 2016 r. udziałów i akcji 21,8%, konieczne jest ustanowienie zarządcy komisarycznego, który w oparciu o zweryfikowane dane finansowe przedstawiające rzetelnie sytuację ekonomiczno-finansową Kasy i ryzyko występujące w Kasie dokonałoby oceny możliwości i sposobu restrukturyzacji Kasy i podjąłby adekwatne działania sanacyjne.

Zdaniem Komisji, sytuacja Kasy ma również wpływ na bezpieczeństwo środków zgromadzonych w Kasie, które w związku z nieprzekazaniem programu postępowania naprawczego, a więc z brakiem strategii mającej na celu restrukturyzację S., jest istotnie zagrożone.

Ponadto Komisja wskazała na posiadane przez E. G. kwalifikacje i doświadczenie zawodowe niezbędne do kierowania i sprawowania funkcji zarządcy S.

W ocenie Komisji niniejsza decyzja jest również zasadna z uwagi na cel nadzoru określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o skok, tj. zapewnienie bezpieczeństwa środków pieniężnych zgromadzonych w kasach.

R. z siedzibą w J. i K. z siedzibą w S. powyższą decyzję uczyniły przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1.naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - art. 73 ust. 1 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych polegające na nieuzasadnionym ustanowieniu zarządcy komisarycznego w sytuacji, gdy został przekazany program postępowania naprawczego, a postępowanie naprawcze prowadzone było przez S. w skuteczny sposób i nie było podstaw do wprowadzenia zarządu komisarycznego;

2.naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 75, art. 77 §1, art. 78 §1 oraz art. 123 §1 w zw. z art. 97 §1 pkt 4 k.p.a, polegające na niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, w szczególności poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych K., które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy:

a) wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu najpełniejszego, wszechstronnego ustalenia aktualnej sytuacji K. oraz bezpośredniego udzielenia przez przedstawicieli K. wszelkich odpowiedzi i wyjaśnień, niezbędnych do ustalenia przez Komisję Nadzoru Finansowego stanu faktycznego sprawy, w szczególności w celu przedstawienia sprawozdania finansowego Kasy za 2015 r. oraz wniosków z badania tego dokumentu przez biegłego rewidenta, a także przedstawienia przez Zarząd K. założeń i celów opracowanej aktualizacji programu postępowania naprawczego, z uwzględnieniem zamierzonych działań restrukturyzacyjnych mających na celu poprawę sytuacji ekonomiczno-finansowej Kasy nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ([...]);

b) wniosku o wyznaczenie spotkania z przedstawicielami KNF celem omówienia aktualnej sytuacji K. oraz bezpośredniego udzielenia przez przedstawicieli K. wszelkich odpowiedzi i wyjaśnień, niezbędnych do ustalenia przez KNF stanu faktycznego sprawy, w tym przedstawienia sprawozdania finansowego K. za 2015 r. oraz wniosków z badania tego dokumentu przez biegłego rewidenta oraz przedstawienia przez Zarząd K. założeń i celów opracowanej aktualizacji programu postępowania naprawczego, z uwzględnieniem zamierzonych działań restrukturyzacyjnych mających na celu poprawę sytuacji ekonomiczno-finansowej K.;

c) wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków - członków Zarządu Kasy — J. G., T. D. oraz J. P., na okoliczność ustalenia aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej K.; ustalenia rzetelnie i jasno wszystkich informacji istotnych dla oceny sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego K.; ustalenia prawidłowości prowadzenia przez K. ksiąg rachunkowych stanowiących podstawę sporządzenia sprawozdania finansowego; ustalenia braku istnienia powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez K.; ustalenia faktu opracowania przez Zarząd K. postępowania naprawczego oraz ustalenia realizacji przez K. przyjętego programu postępowania naprawczego nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ([...]);

d) wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka — głównej księgowej K. — L. O., na okoliczność ustalenia aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej K., ustalenia rzetelnie i jasno wszystkich informacji istotnych dla oceny sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego Kasy; ustalenia prawidłowości prowadzenia przez K. ksiąg rachunkowych stanowiących podstawę sporządzenia sprawozdania finansowego; ustalenia, iż sporządzone przez Zarząd K. sprawozdanie finansowe jest zgodne z zastosowanymi zasadami (polityką) rachunkowości; ustalenia braku istnienia powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez K. nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. (.);

e) wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Dyrektora ds. zarządzania K. — R. S., na okoliczność ustalenia aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej Kasy; ustalenia rzetelnie i jasno wszystkich informacji istotnych dla oceny sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego K.; ustalenia braku istnienia powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez K.; ustalenia faktu opracowania przez Zarząd K. postępowania naprawczego oraz ustalenia realizacji przez K. przyjętego programu postępowania naprawczego, ustalenia wdrożenia w działalności K. szeregu mechanizmów mających na celu skuteczne zarządzanie ryzykiem oraz portfelem kredytowym nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ([...]);

f) wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka — biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe K. za 2015 r. – E. G., biegłego rewidenta przeprowadzającego badanie w imieniu G.sp. z o.o. sp. k., na okoliczność ustalenia aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej K.; ustalenia, iż sporządzone przez Zarząd K. sprawozdanie finansowe jest zgodne z zastosowanymi zasadami (polityką) rachunkowości oraz ustalenie rzetelnie i jasno wszystkich informacji istotnych dla oceny sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego K.; ustalenia prawidłowości prowadzenia przez Kasę ksiąg rachunkowych, stanowiących podstawę sporządzenia sprawozdania finansowego, nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ([...]);

g) wniosku o przeprowadzenie dowodu z aktualizacji programu postępowania naprawczego K., która zostanie przyjęta przez Zarząd K. oraz zatwierdzona przez Radę Nadzorczą do dnia [...] czerwca 2016 r.; na okoliczność sporządzenia przez Zarząd K. aktualizacji programu postępowania naprawczego, braku przesłanek powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności lub zagrożenia utraty płynności płatniczej K., opracowania przez Zarząd metod osiągnięcia trwałej rentowności prowadzonej działalności oraz utrzymania jakości portfela kredytowego na odpowiednim poziomie przy zrównoważonym zwiększaniu skali działalności, podejmowania przez Zarząd działań restrukturyzacyjnych ukierunkowanych na trwałą poprawę sytuacji ekonomicznej S., nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ([...]);

h) wniosku o przeprowadzenie dowodu z pisma KNF z dnia [...] marca 2014 r. ([...]), na okoliczność stwierdzenia realizacji przez K. programu postępowania naprawczego, a co za tym idzie uznania przez KNF, iż program postępowania naprawczego K. został uwzględniony w zakresie, w jakim nie wnioskowano o jego modyfikację lub uzupełnienie, nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ([...]);

i) wniosku o przeprowadzenie dowodu z pisma KNF z dnia [...] kwietnia 2016 r. ([...]) na okoliczność wykazania faktu przyznania przez KNF, iż przedłożony przez K. program postępowania naprawczego został uznany przez Komisję za program postępowania naprawczego w myśl przepisów ustawy o skok oraz stwierdzenia realizacji przez K. programu postępowania naprawczego nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ([...]);

j) wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - projektu uchwały Zwyczajnego Zebrania Przedstawicieli S. w J. nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. - w sprawie przyjęcia informacji o realizacji programu postępowania naprawczego, na okoliczność ustalenia przestawienia przez Zarząd K. Zebraniu Przedstawicieli informacji o realizacji programu postępowania naprawczego, stanowiska Zebrania Przedstawicieli - najwyższego organu Spółdzielni - odnośnie czynności podejmowanych przez Zarząd i Radę Nadzorczą K. w ramach działań naprawczych nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ([...]);

k) wniosku o wydanie w odrębnym, toczącym się przed Komisją postępowaniu (sygn. [...]) decyzji o wyrażeniu zgody na zaliczenie do funduszy własnych K. zobowiązania podporządkowanego, otrzymanego od K. Krajowej w ramach pomocy stabilizacyjnej na podstawie umowy kredytu, zawartej według wzorca zatwierdzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego i uwzględnienie skutków tej decyzji w niniejszym postępowaniu;

l) wniosku o wydanie w odrębnym, toczącym się przed Komisją postępowaniu (sygn. [...]) decyzji o wyrażeniu zgody na zaliczenie do funduszy własnych K. dodatkowej kwoty odpowiedzialności członków, do wysokości 50% sumy funduszu zasobowego i udziałowego K. oraz uwzględnienie skutków tej decyzji w niniejszym postępowaniu;

m) wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu najpełniejszego, wszechstronnego ustalenia aktualnej sytuacji K. oraz bezpośredniego udzielenia przez przedstawicieli K. wszelkich odpowiedzi i wyjaśnień, niezbędnych do ustalenia przez KNF stanu faktycznego sprawy, na podstawie przepisu art. 89 k.p.a., w szczególności w celu przedstawienia przez Zarząd K. założeń i celów opracowanej aktualizacji programu postępowania naprawczego, z uwzględnieniem zamierzonych działań restrukturyzacyjnych mających na celu poprawę sytuacji ekonomiczno-finansowej K., przedstawienia sprawozdania finansowego K. za 2015 r. oraz wniosków z badania tego dokumentu przez biegłego rewidenta nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. ([...]);

n) wniosku o wyznaczenie spotkania z przedstawicielami KNF celem omówienia aktualnej sytuacji K. oraz bezpośredniego udzielenia przez przedstawicieli K. wszelkich odpowiedzi i wyjaśnień, niezbędnych do ustalenia przez KNF stanu faktycznego sprawy, w tym przedstawienia sprawozdania finansowego K. za 2015 r. oraz wniosków z badania tego dokumentu przez biegłego rewidenta oraz przedstawienia przez Zarząd K. założeń i celów opracowanej aktualizacji programu postępowania naprawczego, z uwzględnieniem zamierzonych działań restrukturyzacyjnych mających na celu poprawę sytuacji ekonomiczno-finansowej Kasy;

o) wniosku o przeprowadzenie dowodu z pisma z dnia [...] czerwca 2016 r. Zarządu K., na okoliczność podjęcia przez Zarząd K. działań zmierzających do odbudowy funduszy własnych K. do poziomu adekwatnego do prowadzonej działalności oraz utrzymania funduszy na odpowiednim poziomie, podejmowania czynności zmierzających do wzmocnienia pozycji kapitałowej K. w całym okresie realizowania działań naprawczych nieuwzględnionego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. ([...]);

p) wniosku o wyznaczenie spotkania z członkami Komisji Nadzoru Finansowego celem omówienia aktualnej sytuacji K. oraz bezpośredniego udzielenia przez przedstawicieli K. wszelkich odpowiedzi i wyjaśnień, niezbędnych do ustalenia przez Komisję Nadzoru Finansowego stanu faktycznego sprawy, w tym przedstawienia przez Zarząd Kasy założeń i celów opracowywanego programu postępowania naprawczego, z uwzględnieniem zamierzonych działań restrukturyzacyjnych mających na celu poprawę sytuacji ekonomiczno-finansowej K., jak również przedstawienia przez organy K. możliwych scenariuszy restrukturyzacji i poprawy sytuacji ekonomiczno- finansowej [...].;

q) wniosku o wyznaczenie spotkania z pracownikami Departamentu Bankowości Spółdzielczej i Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego celem omówienia aktualnej sytuacji K. oraz bezpośredniego udzielenia przez przedstawicieli K. wszelkich odpowiedzi i wyjaśnień, niezbędnych do ustalenia przez Komisję Nadzoru Finansowego stanu faktycznego sprawy, w tym przedstawienia przez Zarząd Kasy założeń i celów opracowywanego programu postępowania naprawczego, z uwzględnieniem zamierzonych działań restrukturyzacyjnych mających na celu poprawę sytuacji ekonomiczno-finansowej Kasy, jak również przedstawienia przez organy Kasy możliwych scenariuszy restrukturyzacji i poprawy sytuacji ekonomiczno-finansowej S.;

r) wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – R. M. - Prezes Zarządu Kasy Krajowej na okoliczność ustalenia aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej S.; ustalenia wysokości i możliwych form pomocy stabilizacyjnej, ustalenia możliwych scenariuszy restrukturyzacji i ustabilizowania sytuacji ekonomiczno-finansowej K.;

s) wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – K. U. - Wiceprezes Zarządu K. na okoliczność ustalenia aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej Kasy; ustalenia wysokości i możliwych form pomocy stabilizacyjnej, ustalenia możliwych scenariuszy restrukturyzacji i ustabilizowania sytuacji ekonomiczno-finansowej K.;

t) wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – A. S. Przewodniczącego Rady Nadzorczej K., na okoliczność ustalenia aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej K.; ustalenia możliwych scenariuszy restrukturyzacji i ustabilizowania sytuacji ekonomiczno-finansowej K..

Z kolei K. z siedzibą w S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

- art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym w związku z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony i skarżącej,

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z wymogami przedmiotowej ustawy i niewyjaśnienie skarżącej toku rozumowania oraz wnioskowania organu, w tym niewyjaśnienie powodów uznania, że ocena programu postępowania naprawczego K. i działań naprawczych, podejmowanych przez jej zarząd, uzasadnia stwierdzenie, że Kasa nie przekazała programu postępowania naprawczego zapewniającego trwałe ustabilizowanie jej sytuacji ekonomiczno-finansowej (gdyż przekazany w dniu [...] czerwca 2016 r. zaktualizowany program jednocześnie zawiera założenia nierealistyczne z punktu widzenia możliwości osiągnięcia w praktyce przewidzianych w programie efektów, a przy tym jego 9-letni horyzont czasowy jest zbyt długi, doświadczony i kompetentny zarząd S. nie ma szans sporządzić satysfakcjonującego organ nadzoru programu, a zadaniu temu miałby podołać zarządca komisaryczny nie posiadający takiej wiedzy i doświadczenia w zarządzaniu K. jak jej statutowe władze) oraz niewyjaśnienie powodów uznania, że w dacie wydania decyzji w S. zachodzi groźba zaprzestania spłacania zobowiązań, uzasadniająca ustanowienie w K. zarządcy komisarycznego podczas gdy nie występuje jakakolwiek okoliczność uzasadniająca stwierdzenie zaistnienia takiej groźby;

- art. 7, art. 77, art. 78 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. poprzez: 1) niewykonanie ustawowego zobowiązania organu do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym bezzasadne oddalenie dowodów w sprawie, przedstawionych przez skarżącą i uczestnika, w szczególności wszystkich dowodów ze źródeł osobowych wskazanych w ostatecznych stanowiskach skarżącej i uczestnika, zmierzających do wykazania okoliczności istotnych dla aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej S. i słuszności założeń jej programu postępowania naprawczego (a więc okoliczności najistotniejszej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy) poprzez uznanie ich, jako niemających znaczenia w postępowaniu, a w szczególności ustosunkowanie się do programu postępowania naprawczego S. w terminie, który uniemożliwił uwzględnienie przez K. oczekiwań organu nadzoru co do założeń tego programu (organ w dniu 8 lipca przedstawił ocenę do aktualizacji programu przedłożonej 30 czerwca 2016 r., wcześniej od 29 lutego 2016 r. nie ustosunkował się do poprzedniej wersji Programu) oraz odrzucenie gotowości K. i K. do tego by uwzględnić te oczekiwania poprzez uzgodnienie (organ nadzoru odmówił - mimo kilkukrotnych wniosków K. i K. choćby spotkania w celu wspólnego określenia założeń takiego programu i pomocy stabilizacyjnej dla jego finansowania); 2) całkowicie dowolne ustalenie, że program postępowania naprawczego K. jest nierealistyczny - pomimo okoliczności, iż K. wykonywała w praktyce założenia tego programu, o czym zawiadamiała organ nadzoru oraz jednoczesne ustalenie, że przyjęty przez K. 9-letni horyzont czasowy realizacji programu jest zbyt odległy, podczas gdy żaden przepis prawa nie ogranicza okresu, na jaki program może być sporządzony;

- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie błędnego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz niedostatecznie wskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, z powodu których organ wyprowadził z dowodów składanych przez skarżącą i stronę, a także dowodów, w których posiadaniu był z urzędu, a które w istotny sposób wpływają na ocenę przesłanek wprowadzenia w K. zarządcy komisarycznego, wnioski sprzeczne z treścią tych dowodów (np. wniosek o nierealistycznym charakterze założeń programu postępowania naprawczego czy też wniosek o tym, że K. zbyt długo realizowała działania naprawcze).

Zaskarżonej decyzji zarzuciła również przepisów prawa materialnego:

- art. 73 ust. 1 ustawy o skok poprzez skorzystanie z przyznanego organowi, w tym przepisie, instrumentu prawnego wbrew jego ustawowemu celowi i wbrew treści art. 73 ust. 1 ustawy o skok; w szczególności poprzez uniemożliwienie S. efektywnego skorzystania z najistotniejszego instrumentu naprawczego, jakim jest program postępowania naprawczego oraz poprzez błędne skorzystanie z kompetencji opisanej w tym przepisie pomimo, że sytuacja ekonomiczno-finansowa Kasy nie wskazywała na istnienie choćby najmniejszego zagrożenia zaniechania spłacania zobowiązań przez K., a Zarząd S. kierował działalnością K. w sposób zapewniający optymalną ochronę interesów jej członków; organ bezzasadnie uznał, że ustanowienie w S. zarządcy komisarycznego może w jakimkolwiek stopniu zwiększyć szanse tej K. na ustabilizowanie jej sytuacji ekonomiczno-finansowej, podczas gdy wszelkie dane płynące z analizy skutków dotychczas wydanych decyzji o ustanowieniu w S. zarządcy komisarycznego wskazują na okoliczność, że ustanowiony zarządca komisaryczny nie będzie w stanie wnieść do działalności K. jakiekolwiek wartości w zakresie zarządzania jej działalnością w stosunku do tych, które oferował jej zarząd;

- ustanowienie zarządcą komisarycznym osoby, w związku z działalnością której jako zarządcy komisarycznego w S. w C. Prokuratura Rejonowa w B. prowadzi postępowanie w sprawę wyrządzenia tej S. szkody majątkowej i o działaniach której wiadomo było organowi nadzoru z urzędu, iż celowo i świadomie doprowadziła ona do uniemożliwienia wypłaty przez K. pomocy stabilizacyjnej udzielonej S. (w pełnej wysokości wnioskowanej przez zarządcę i na cały wnioskowany okres), a w toku sprawowania funkcji doprowadziła do niezrealizowania misji powierzonej jej jako zarządcy komisarycznemu S. w C.;

- art. 72a ustawy o skok poprzez potraktowanie tego najistotniejszego instrumentu sanacji K. w sposób uniemożliwiający osiągnięcie celu tej ustawowej instytucji (przekazanie oceny programu dopiero do aktualizacji PPN z dnia 30 czerwca 2016 (w tydzień od jego złożenia) po wielomiesięcznym milczeniu w odniesieniu do PPN z dnia 29 lutego 2016 r., a przy tym uniemożliwienie Kasie uwzględnienia oczekiwań organu nadzoru w aktualizacji PPN), a także pominięcie takich instrumentów jak wyznaczenie terminu na opracowanie PPN lub zalecenie jego ponownego opracowania w sytuacji gdy organ nadzoru uznał program przedstawiony przez K. za niesatysfakcjonujący z punktu widzenia jego oczekiwań, a także poprzez postawienie wewnętrznie sprzecznych oczekiwań wobec programu postępowania naprawczego S., to jest aby program był mniej optymistyczny co do zakładanych efektów, a jednocześnie zakładał osiągnięcie wymaganych wskaźników w krótszym horyzoncie czasowym; nadto organ nadzoru uznał program postępowania naprawczego K. za nierealistyczny z uwagi na istnienie ryzyka nieosiągnięcia jego założeń (które istnieje w każdym bez wyjątku przypadku i stanowi nieodłączny element działalności pomiotów nadzorowanych) oraz w sposób dowolny uznał, że 9-letni okres PPN jest zbyt długi, pomimo, że ustawa nie narzuca krótszego okresu takiego programu.

W odpowiedzi na skargę R. oraz w odpowiedzi na skargę K. z siedzibą w S. Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o ich oddalenie.

Podczas rozprawy 4 kwietnia 2017 r. Sąd działając na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. postanowił połączyć sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1874/16 oraz VI SA/Wa 1892/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzenia dalej pod sygn. akt VI SA/Wa 1874/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skargi analizowane pod tym kątem nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy k.p.a., chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została podjęta na podstawie art. 73 ust. 1 w zw. z art. 72a ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo–kredytowych. Zgodnie z treścią wspomnianego wyżej przepisu art. 73 ust. 1, w przypadku powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez kasę lub K. lub jeżeli zarząd kasy lub K. nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72a i art. 72b albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Ustanowienie zarządcy komisarycznego w kasie lub w K. nie wpływa na organizację i sposób działania odpowiednio kasy lub K., z wyjątkiem zmian przewidzianych ustawą.

Ustanowienie zarządcy komisarycznego, o którym mowa w powyższym przepisie, ma służyć wprowadzeniu skutecznych działań naprawczych przede wszystkim w celu usunięcia realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa złożonych w K. depozytów. Toteż działania, jakie podejmowane są w ramach programów naprawczych, przed ustanowieniem zarządcy komisarycznego, muszą wykazywać taką skuteczność, by nie tylko eliminowały w całości zagrożenie dla bezpieczeństwa złożonych depozytów, ale przede wszystkim, by usuwały na stałe ryzyko niedoboru aktywów K. w stosunku do jej zobowiązań. Zatem skuteczność realizowanych programów naprawczych winna być mierzona nie tyle ich założeniami, ale realnymi efektami, które eliminują zarówno ryzyko zagrożeń, jak i wprowadzają bezpieczeństwo dla złożonych w K. depozytów. Ryzyko zagrożeń zostaje wyeliminowane skutecznie dopiero wówczas, gdy aktywa K. nie wykazują niedoboru w stosunku do jej zobowiązań. Plany i programy naprawcze muszą więc w praktyce wykazywać swą skuteczność, aby w następstwie ich realizacji nie doszło do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji o ustanowieniu w K. zarządcy komisarycznego.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że przekazywane przez S. w latach 2012-2016 kolejne wersje programu postępowania naprawczego (dziewięć wersji) nie uzyskały pozytywnej rekomendacji Komisji m. in. z uwagi na nierealne założenia. Dokument zatytułowany program postępowania naprawczego S. opracowany na lata 2012-2015 nie został uznany przez organ albowiem nie zawierał szczegółowej analizy sytuacji ekonomiczno-finansowej oraz oceny skuteczności podejmowanych działań; Kasa nieprawidłowo dokonała oceny sytuacji finansowej w 2012 r.; brak było rzetelnej wyceny aktywów, zwłaszcza posiadanych skryptów dłużnych; brak było prawidłowej oceny efektywności przyjętych rozwiązań organizacyjnych, powodujących niską jakość dokumentu; brak było przedstawienia rozwiązań ograniczających ryzyko, w tym np. działań na rzecz poprawy procesu oceny zdolności kredytowej, przyjmowanych zabezpieczeń, trybu podejmowania decyzji kredytowych. K. w planie naprawczym zakładała dynamiczny rozwój, zwiększając liczbę członków oraz sprzedaż kredytów. Z uwagi na konieczność uszczegółowienia dokonanych przez K. szacunków w zakresie bilansu oraz rachunku przychodów i kosztów. Kolejny dokument przekazany przy piśmie z dnia 28 lutego 2013 r. wymagał dalszych uzupełnień i aktualizacji w zakresie osiągniętych i planowanych przez K. zbyt optymistycznych wyników finansowych i funduszy własnych. Komisja zleciła K. zwiększenie funduszy własnych do poziomu zapewniającego efektywne i skuteczne rozpoczęcie procesu sanacji i ponowne opracowanie programu naprawczego. Założenia kolejnej wersji programu naprawczego nie mogły zostać uznane za realne, gdyż program ten wymagał dalszych korekt i uszczegółowień, na co wskazywała K. w piśmie z 9 stycznia 2014 r. Uzupełnienia wymagały zasadnicze kwestie dotyczące funkcjonowania Kasy tzn. brak uwzględnienia wpływu transakcji wydzielenia zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP) na działalność K.; brak opisu podejmowanego przez K. profilu ryzyka – K. nie przedstawiła przyczyn generując wyższe ryzyko, skutków jego realizacji oraz podejmowanych działań ograniczających występowanie ryzyka; brak analizy stosowanych zabezpieczeń na wysokość zawiązywanych odpisów aktualizujących a także analizy zawiązywania odpisów aktualizujących oraz ich struktury; brak analizy działań restrukturyzacyjnych oraz ich wpływu na poziom przeterminowania portfela kredytowego; brak opisu efektywności restrukturyzacji; niepełne pokrycie portfela przeterminowanego powyżej 12 miesięcy pomimo nieuwzględniania zabezpieczeń; zbyt ogólny opis działań windykacyjnych; konieczność urealnienia założeń w zakresie bazy członkowskiej.

W wyniku transakcji jakie we wrześniu i październiku 2013 r. przeprowadziła S. polegających na wydzieleniu dwóch zorganizowanych części przedsiębiorstwa i wniesienia ich aportem do spółek M. i P. w zamian za udziały tych spółek uległa zmianie sytuacja K., co oznaczało rozbieżności w założeniach zawartych w dokumentach.

Kolejna wersja dokumentu zatytułowanego program postępowania naprawczego przekazana przy piśmie z 29 września 2014 r. nie została zaakceptowana z uwagi na brak prawidłowej identyfikacji przyczyn straty oraz ryzyka występującego w K., jak i działań naprawczych, które mogłyby ograniczać je w przyszłości; brak uwzględnienia w projekcjach finansowych transakcji sprzedaży skryptów dłużnych (niespełna dwa miesiące od przekazania dokumentu zatytułowanego programem postępowania naprawczego K. zbyła skrypty dłużne w zamian za udziały w spółce P.), sprzedaż skryptów dłużnych i otrzymanie w zamian udziałów w spółce zależnej - wykraczało poza zakres wyznaczonych przez K. działań restrukturyzacyjnych; rozbieżności projekcji finansowych ze stanem faktycznym, K.w październiku 2014 r. udzieliła S. pomocy w wysokości [...] zł wobec planowanej pomocy w wysokości [...] zł, brak wskazania źródeł wzrostu funduszu udziałowego; brak uwzględnienia wycofania przez K. udziałów nadobowiązkowych.

Słusznie zatem Komisja uznała, iż dokumenty przedłożone 15 czerwca 2015 r., 10 sierpnia 2015 r. i 15 września 2015 r. oparte były na nierealnych założeniach. W dokumentach tych S. nie uwzględniła stanowiska Ministerstwa Finansów w zakresie ujęcia zdarzeń gospodarczych dotyczących wydzielenia ZCP (objęcie udziałów lub akcji innej jednostki w zamian za wkład niepieniężny) oraz wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, które w sposób szczegółowy reguluje sposób ujęcia składników finansowych powstałych w wyniku objęcia udziałów lub akcji innej jednostki w zamian za wkład niepieniężny odnośnie dwukrotnie przeprowadzonych w 2013 r. transakcji wydzielenia zorganizowanej części przedsiębiorstwa. S. nie uwzględniła § 18 ust. 3 ww. rozporządzenia albowiem zysk z wydzielenia zorganizowanej części przedsiębiorstwa zaliczyła bezpośrednio w wynik finansowy Kasy, zwiększając fundusze własne.

W kolejnym dokumencie zatytułowanym program postępowania naprawczego, S. uwzględniła rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2014 r., co w istotny sposób wpłynęło na działalność Kasy – strata z lat ubiegłych wykazywana wcześniej na poziomie (-)[...] zł wg. stanu na listopad 2015 r. zwiększyła się do kwoty (-)[...] zł na koniec grudnia 2015 r. Powyższe spowodowało konieczność wystąpienia do Kasy Krajowej z wnioskiem o udzielenie dalszej pomocy finansowej w kwocie [...] zł.

Dokument przekazany przy piśmie z 29 lutego 2016 r. słusznie nie został przez Komisję uznany za program postępowania naprawczego z uwagi na nierealne założenia: ROA (w 2024 r. planowana wartość ROA na poziomie 2,36%); nieprawidłową wycenę udziałów w spółkach zależnych, która istotnie wpływa na wykazywane przez Kasę dane finansowe; nierealizowanie założeń przyjętych w dokumencie zatytułowanym programem już na początkowym etapie jego realizacji w szczególności w zakresie wielkości wyniku finansowego, co istotnie wpływa na wielkość funduszy własnych i współczynnika wypłacalności K. (niższy wynik finansowy niż zakładano - [...] zł wobec planowanego w wysokości [...] zł; niższa wartość dywidendy - [...] zł wobec planowanej w wysokości [...] zł, nieuzyskanie od K.pomocy w wysokości [...] zł w planowanym terminie, tj. w II kwartale 2016 r.); oparcie sanacji K. w głównej mierze o spółki zależne; wydłużony termin sanacji Kasy - powyżej 5 lat (od 2016 do 2024 r.).

Zdaniem Sądu, przekazanie w ciągu 4 miesięcy od ostatniej aktualizacji dokumentu zatytułowanego programem postępowania naprawczego (przy piśmie z dnia 30 czerwca 2016 r.) wskazuje, iż kasa nie była w stanie opracować długofalowej, stabilnej strategii działania podmiotu. K. pozostaje w reżimie programu naprawczego od 2005 r., kiedy to K. zobowiązała S. do opracowania programu postępowania naprawczego zmierzającego do ustabilizowania sytuacji finansowej K.. Przedkładane przez K. dokumenty zatytułowane programami postępowania naprawczego wskazują na nieefektywność działań zarządu K., jak również brak wizji działania K. w dłuższej perspektywie czasowej.

Wobec powyższego, Sąd stwierdza, że zasadnie Komisja uznała, że zarząd S. nie opracował realnego programu postępowania naprawczego umożliwiającego przeprowadzenie sanacji K. w sposób zrównoważony, bezpieczny, bez konieczności ciągłych zmian z uwagi na zmiany koncepcji restrukturyzacyjnej. S. wskazując na konieczność poprawy efektywności działalności wydzieliła zorganizowane części przedsiębiorstwa, a w dokumentach przekazanych przy piśmie z 29 lutego 2016 r. i 30 czerwca 2016 r. zatytułowanych program postępowania naprawczego, wskazując również na poprawę efektywności działania podjęła decyzję o cofnięciu transakcji wydzielenia i wcielenia znaku towarowego ponownie do struktur S.

Zdaniem Sądu, przekazywanie przez S., w stosunkowo krótkich odstępach czasu, kolejnych wersji dokumentu zatytułowanego program postępowania naprawczego, zawierających istotne rozbieżności dot. m. in. wyniku finansowego, wyniku z tytułu odsetek, wyniku z tytułu prowizji i opłat, wartości portfela kredytów i pożyczek, wartości depozytów, kosztów usług obcych, zysków z tytułu dywidendy, pozwala uznać, iż założenia wskazywane przez K. w poszczególnych dokumentach są nierealne do osiągnięcia – planowane w poszczególnych dokumentach założenia nie zostały zrealizowane a proces planowania i stworzenia programu postępowania naprawczego jest nieskuteczny. Nie bez znaczenia jest sytuacja ekonomiczno-finansowa K., co wiąże się z groźbą zaprzestania spłacania zobowiązań. Wynik z działalności podstawowej Kasy ujemny, na dzień 31 maja 2016 r. był ujemny, wynosił (-)[...] zł, ponadto wykazuje na stałą tendencję spadkową, podejmowane działania restrukturyzacyjne nie były efektywne i nie pozwoliły na ustabilizowanie sytuacji K.. W ocenie Sądu powyższe oznacza ziszczenie się przesłanki określonej w art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych. Sąd w pełni podziela stanowisko organu nadzoru i w pełni akceptuje argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. K. do dnia wydania decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego nie przedstawiła realnego programu postępowania naprawczego, który umożliwiłby ustabilizowanie sytuacji ekonomiczno-finansowej K. i dawałby szansę prowadzenia restrukturyzacji. Podejmowane przez K. dotychczas działania nie przyniosły odpowiednich rezultatów, a Kasa nie posiadała długotrwałej strategii rozwoju.

KNF, jako organ władzy publicznej, działa na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), toteż Komisja zobowiązana jest wykorzystywać jedynie takie instrumenty nadzoru, które doprowadzą do osiągnięcia celów w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa środków zgromadzonych w K. i stabilności rynku finansowego, a podstawy ku temu zaistniały w niniejszej sprawie.

Objęcie działalności K. i K.nadzorem publicznym, sprawowanym przez KNF, jest rozwiązaniem nie tylko dopuszczalnym, ale też uzasadnionym ze względu na przedmiot ochrony, jakim jest bezpieczeństwo depozytów gromadzonych na rachunkach K. przez ich udziałowców. Ustanowienie nadzoru KNF nad działalnością K. i K.nie jest ograniczaniem zasady równego traktowania, wszak mieści się w kategorii "ważnego interesu publicznego", który uzasadnia ustawowe ograniczenia swobody działalności gospodarczej.

Podejmując rozstrzygnięcie, organ nadzoru prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i ww. ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, nie wykraczając poza granice uznania administracyjnego (art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych). Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 k.p.a. Nie można też organowi zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77, art. 75, art. 78 i art. 80 k.p.a.). Stan faktyczny sprawy, opisany w decyzji, nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, w tym przeprowadzania rozprawy administracyjnej (art. 89 § 1 k.p.a.), czy też przesłuchania w charakterze świadków wskazanych w skargach osób, czy przeprowadzenia dowodu z badania przez biegłego rewidenta sprawozdania finansowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ nadzoru argumentacja jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strony skarżące nie zgadzają się ze stanowiskiem KNF, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

W takim stanie rzeczy, podjętą w sprawie decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skargach za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu nadzoru uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skarg.

Uznając zatem skargi za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.