Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 214/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.116 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.13 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 60 poz 535
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze
article: art.59 par.1 pkt.1 - 10
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie NSA Anna Kwiatek (spr.),, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant st. insp. sąd. Magdalena Futyma, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi D.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe [...]spółki z o.o. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania D. G. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2005 r. w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe "[...]" spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług, zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów, podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnień i kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie 49.110,10 zł – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy spółka "[...]" nie uiściła w toku prowadzenia działalności gospodarczej należnych budżetowi państwa podatków wynikających ze złożonych deklaracji, VAT-7, PIT-8A i PCC-1. Postępowanie egzekucyjne wdrożone wobec Spółki okazało się bezskuteczne, co było podstawą wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, na podstawie art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60/.

Ustalono, że D. G. jak Dyrektor zarządu spółki "[...]" złożył do Sądu Rejonowego wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki w dniu 7 stycznia 2005 r., uzasadniając, iż podjęte przez Zarząd próby uzdrowienia działalności, przez redukcję kosztów i zatrudnienia oraz spłatę wszystkich zobowiązań nie przyniosły pożądanych efektów, doprowadzając po okresie dalszego powiększania straty oraz utraty pozycji na rynku do zaprzestania od miesiąca sierpnia 2004 r. faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej. Spłata zobowiązań majątkiem Spółki pokryła większość zobowiązań przeterminowanych, zaś pozostały majątek nie wystarcza na pokrycie pozostałych zobowiązań. Kwota zobowiązań w stosunku do wierzycieli nie znajdująca pokrycia w majątku Spółki w złożonym do sądu wniosku została określona w wysokości 124.348,35 zł, natomiast stan majątkowy wynikający z bilansu, obejmujący majątek trwały i obrotowy opiewał na kwotę 76.836,22 zł. Działalność za lata 2003-2004 została zakończona stratą, w roku 2003 w wysokości 17.507,53 zł, a w 2004 w wysokości 80.416 zł.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. Sąd Rejonowy V Wydział Gospodarczy wniosek o ogłoszenie upadłości oddalił z uwagi treść art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze /Dz.U. Nr 60, poz. 535/, tj. ze względu na fakt, iż majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia Sad wskazał, iż Spółka od sierpnia 2004 r. nie prowadzi działalności i nie realizuje swoich zobowiązań.

W tych okolicznościach faktycznych – w ocenie organów podatkowych -mając na względzie dyspozycję art. 21 ust. 1 i 2 prawa upadłościowego i naprawczego, zgodnie z którym dłużnik obowiązany jest, nie później niż w ciągu 2 tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości, a obowiązek ten ciąży na każdym kto ma prawo reprezentować spółkę sam, lub łącznie innymi osobami i biorąc pod uwagę, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza brak poosiadania przez Spółkę majątku umożliwiającego wyegzekwowanie dochodzonych należności, jak też, że nie wykazano w toku postępowania jakoby Spółka posiadała majątek, z którego egzekucja mogłaby być prowadzona, przyjąć należało, iż nie zostały spełnione w niniejszej sprawie przesłanki skutecznego uwolnienia się od osobistej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki.

Zdaniem organów podatkowych wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony za późno, skoro długi Spółki nie mogły być skutecznie wyegzekwowane, a twierdzenie strony, iż Spółka regulowała swoje zobowiązania wobec wierzycieli do dnia 27 grudnia 2004 r., kiedy to stał się wymagalny podatek VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości w listopadzie 2004 r. nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Zauważono również, że podatek od towarów i usług ma charakter pośredni, co oznacza, że obciąża ostatecznego nabywcę towaru lub usługi, a wykazana przez Spółkę w deklaracji podatkowej VAT-7 kwota zobowiązania podatkowego należna z tytułu sprzedaży nieruchomości stanowiła cześć uzyskanej przez nią należności od nabywcy tej nieruchomości, podlegającej, zgodnie z przepisami ustawy o VAT odprowadzeniu w określonym terminie do budżetu, a brak środków umożliwiających zapłatę podatku w ustawowym terminie oznacza przeznaczenie uzyskanej przez Spółkę ze sprzedaży nieruchomości należności, obejmującej również podatek VAT, na inne cele.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik D.G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił organom podatkowym naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolne, albowiem nie znajdujące uzasadnienia w rzeczywistym stanie przyjęcie, iż stan majątkowy Spółki kwalifikował ją do ogłoszenia upadłości na wcześniejszym etapie jej funkcjonowania, to jest już w sierpniu 2004 r. Na powyższą okoliczność strona wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z przedłożonych przez nią dokumentów, mających świadczyć o tym, iż zaprzestała spłaty swoich zobowiązań dopiero w grudniu 2004 r., gdy w związku z dokonaną w listopadzie 2004 r. sprzedażą dwóch lokali użytkowych, w ramach której należności Spółki z tytułu sprzedaży zostały w całości skompensowane z jej zobowiązaniami wobec nabywcy, Spółka nie miała możliwości finansowych do zapłaty powstałych z tego tytułu zobowiązań podatkowych, wymagalnych z dniem 27 grudnia 2004 r., i w konsekwencji doprowadziło to do niewypłacalności Spółki. Tym samym, wniosek o ogłoszenie upadłości złożony przez skarżącego w dniu 6 stycznia 2005 r. /dołączono potwierdzenie nadania wniosku w placówce pocztowej – k.65/ uznać należy za złożony we właściwym czasie. Zarzucono również organom podatkowym naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, w kierunku ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej Spółki od sierpnia 2004r. i dowolności ustaleń, że zgłoszenie upadłości nastąpiło w niewłaściwym czasie.

Dodatkowo w załączniku do protokołu rozprawy z dnia 25 kwietnia 2006 r. /data wpływu do Sądu 4 maja 2006 r. – k.88/ pełnomocnik strony skarżącej zarzucił jeszcze brak orzeczenia o bezskuteczności egzekucji w formie postanowienia, a także wskazał, iż za zwolnieniem skarżącego z osobistej odpowiedzialności przemawia wykazanie mienia Spółki w kwocie 76.836,22 zł, co do którego wiedzę posiadały organy skarbowe w oparciu o dokumentacje finansową Spółki, a co umożliwiało przeprowadzenie z niego egzekucji. Wskazał, iż struktura zobowiązań nieuregulowanych świadczy o tym, iż stanowiły one bieżące zobowiązania związane ze zwykłym funkcjonowaniem Spółki /usługi telekomunikacyjne, księgowo-doradcze, związane z redukcją zatrudnienia/, a nie były rezultatem utrzymującej się od dawna niewypłacalności Spółki, uzasadniającej zgłoszeniem już w sierpniu jej upadłości. Dlatego też wartość tego majątku istniejącego na dzień złożenia wniosku o upadłość przy kwocie zobowiązań 124.384, na którą - co nie jest bez znaczenia - składała się kwota 45.000 zł z tytułu podatków wymagalnych dopiero z dniem 27 grudnia 2004 r. dodatkowo uzasadnia pogląd, że zgłoszenie upadłości nastąpiło we właściwym czasie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo wyjaśniając, że złożone na etapie postępowania sądowego dokumenty: umowy sprzedaży nieruchomości, protokół w przedmiocie podwyższenia kapitału zakładowego z dniem 23 lipca 2004 r., informacje i objaśnienia do sprawozdania finansowego z 31 grudnia 2004 r., czy też zestawienia rozliczeń za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r., obrotów i sald za okres od 1 sierpnia do 31 grudnia 2004 r. - wbrew twierdzeniom podatnika nie potwierdzają jego wywodów o niewypłacalności Spółki dopiero z dniem 27 grudnia 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz.1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki pozwalające na pociągnięcie do odpowiedzialności, jako osoby trzeciej, za zobowiązania podatkowe "[...]" spółki z o.o. członka jej zarządu D. G.

Zasady odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przez członków jej zarządu zostały uregulowane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm./.

Przepis art. 116 § 1 w/w ustawy wskazuje, kto odpowiada za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, ustanawiając w tym zakresie regułę i wyjątki. Regułą jest solidarna odpowiedzialność członków zarządu całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe spółki, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

Wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy członek zarządu wykaże, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że nie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz nie wszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. (§ 1). Odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki (§ 2).

Oceniając powyższe przesłanki organ podatkowy zobowiązany jest wskazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową Spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko Spółce, gdyż ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu /wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r., SA/Bd 85/2003, POP 2003, nr 4, poz. 93). Nie oznacza to jednak przerzucenia na osobę trzecią ciężaru wykazania zaistnienia powyższych przesłanek, albowiem stanowiłoby to naruszenie zasady z art. 122 Ordynacji podatkowej, tj. zasady prawdy obiektywnej, przez którą rozumie się podjecie przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem tej zasady.

Pojęcie bezskutecznej egzekucji nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego, dlatego też należy go rozumieć stosownie do reguł języka potocznego, a zgodnie z nimi pojęcie egzekucji należy wiązać z przymusowym ściągnięciem należności skarbowych lub długów przysądzonych wierzycielowi (Słownik języka polskiego (praca zbiorowa) pod red. M. Szymczaka, t. I, s. 518). Oznacza to, że przesłanka ta zostaje spełniona tylko wówczas, gdy takie postępowanie egzekucyjne będzie wszczęte i prowadzone, a także w razie oddalenia wniosku spółki o ogłoszenie upadłości z powodu braku majątku potrzebnego na zaspokojenie kosztów postępowania na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze – Dz.U. Nr 60, poz. 535 /Stefan Babiarz i inn. - Komentarz do Ordynacji podatkowej, Warszawa 2005, str.394 -395/

Bezspornym jest, iż postanowieniem z dnia 8 marca 2005 r. /k.131 akt podatkowych/ Sąd Rejonowy V Wydział Gospodarczy oddalił wniosek Spółki "[...]" właśnie w oparciu o art. 13 prawa upadłościowego, uzasadniając, iż: łączna wysokość obciążających dłużnika zobowiązań powstałych w latach 2003 – 2004 wynosi 124.348,35 zł, spółka od sierpnia 2004 r. nie prowadzi działalności, a majątek Spółki składa się z samochodu dostawczego m-ki Żuk o wartości 3.000 zł, dwóch komór chłodniczych o wartości 10.000 zł, a także posiadanych wierzytelności na kwotę 22.921,41 zł. Taki stan rzeczy potwierdził również sam skarżący w wyjaśnieniach do protokołu z dnia 2 marca 2005 r. na posiedzeniu w przedmiocie wniosku o ogłoszenie upadłości, dodatkowo precyzując, że urządzenia chłodnicze, które wchodzą w skład majątku Spółki nie posiadają wartości rynkowej, gdyż nie spełniają wymogów sanitarnych /k.112-111 akt podatkowych/. Z pism Komornika Skarbowego z dnia 3 czerwca 2005 r. /k.84, 76, 67/ też jednoznacznie wynikało, iż egzekucja w stosunku do Spółki okazała się bezskuteczna. Dlatego zarzut poniesiony na etapie postępowania sądowego, co do nie wykazania przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji /na etapie postępowania podatkowego kwestia bezsporna/ - poprzez wydanie stosownego postanowienia, nie może zasługiwał na uwzględnienie. Dla porządku wskazać należy, ze przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm./ w sposób wyraźny określają przypadki, kiedy to organ egzekucyjny zobowiązany jest umorzyć z urzędu postępowanie egzekucyjne /art. 59 § 1 pkt 1-10 ustawy/ i wśród nich brak przesłanki bezskuteczności egzekucji z uwagi na niewypłacalność dłużnika. Art. 59 § 1 pkt 10 mówi wprawdzie "o innych przypadkach przewidzianych w ustawach", jednakże dotyczy to sytuacji wskazanej w art. 146 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego, a mianowicie sytuacji gdy wniosek o ogłoszenie upadłości został uwzględniony i postanowienie o ogłoszenie upadłości stało się prawomocne, a nie sytuacji z jaką mamy do czynienia w sprawie niniejszej tzn. oddalenia wniosku o upadłość, z uwagi na treść art. 13 w/w ustawy. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie jest równoznaczne – wbrew twierdzeniom skarżącego /k.107 akt podatkowych/ – z ogłoszeniem upadłości Spółki. Natomiast w przypadku bezskuteczności postępowania egzekucyjnego /art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej/, organ egzekucyjny nie ma obowiązku jego formalnego zakończenia.

Nie jest kwestia sporną również fakt pełnienia przez skarżącego, w okresie kiedy powstała zaległość podatkowa funkcji Dyrektora Zarządu spółki "[...]".

Do rozstrzygnięcia więc pozostaje kwestia, czy ograny podatkowe w zaistniałym stanie faktycznym prawidłowo ustaliły, iż D.G. nie wykazał jakoby zachodziły przesłanki do wyłączenia jego osobistej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki, albowiem złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki "[...]" w dniu 6 stycznia /data wpływu do Sądu Gospodarczego - 7 stycznia 2005 r./ było spóźnione.

Ordynacja podatkowa nie zawiera definicji "czasu właściwego", do złożenia wniosku o upadłość, dlatego też należy sięgnąć do regulacji tej kwestii zawartej w ustawie Prawo upadłościowe i naprawcze. Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy, dłużnik jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni, od dnia w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości /upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny – art. 10/ - zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Obowiązek ten ciąży na każdym, kto ma prawo reprezentować spółkę sam lub łącznie z innymi osobami /art. 21 ust.2/.

O niewypłacalności dłużnika – jako podstawie ogłoszenia upadłości można mówić wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań albo, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje /art. 11 prawa upadłościowego/.

Składając wniosek o ogłoszenie upadłości D.G. podał, iż podjęte w 2003 r. próby uzdrowienia działalności Spółki nie przyniosły pożądanych efektów, a firma z miesiąca na miesiąc powiększała stratę, tracąc jednocześnie pozycje rynkową i zaufanie dostawców. "Od sierpnia 2004 r. Spółka zaprzestała praktycznie działalności operacyjnej. Spłata zobowiązań majątkiem Spółki pokryła większość zobowiązań przeterminowanych (...). Spółka nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, a zobowiązania dłużnika wobec wierzycieli przekroczyły wartość majątku Spółki" – wniosek –k.127-126 akt podatkowych.

Takie oświadczenie o stanie majątkowym skarżący podtrzymywał na etapie całego postępowania podatkowego, wskazując, że "istotnym jest, iż w sierpniu 2004 r. sytuacja finansowa Spółki była na tyle zła, iż podjęta została decyzja o zakończeniu działalności. W tym też miesiącu Spółka rozpoczęła proces faktycznej likwidacji, którego podstawę stanowił bilans aktywów i pasywów Spółki, z którego wynikało, iż majątek, jaki posiadała wówczas Spółka, powiększony o jej wierzytelności, w zupełności wystarczy na pokrycie długów Spółki" /k.107 akt podatkowych, podobnie k.100/.

Niewątpliwie "właściwy czas" do wszczęcia postępowania upadłościowego, to czas właściwy ze względu na ochronę wierzycieli, a więc czas, w którym dłużnik posiada dostateczne środki na zaspokojenie ich roszczeń.

Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zaistniała, co znalazło odzwierciedlenie w orzeczeniu Sądu Rejonowego V Wydział Gospodarczy, który wniosek Spółki oddalił, na podstawie art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego. Podejmując powyższe rozstrzygniecie Sąd Rejonowy bazował na materiale dowodowym przedłożonym przez skarżącego /spis podmiotów zobowiązanych wobec dłużnika, wykaz majątku dłużnika, sprawozdanie finansowe, spis wierzycieli, a także przytoczone już wyjaśnienia skarżącego złożone do protokołu z dnia 2 marca 2005 r. – k.127-111./ - a którego oceny dokonał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wskazując, że spółka "[...]" od sierpnia 2004 r. nie prowadzi działalności i nie realizuje posiadanych zobowiązań, co czyni ją niewypłacalną, a majątek który posiada /samochód m-ki Żuk o wartości 3.000 zł, komory chłodnicze o wartości 10.000 zł oraz wierzytelności na kwotę 22.921,41 zł/ nie pozwala na zaspokojenie kosztów postępowania.

Mając na względzie, iż celem postępowania podatkowego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w indywidualnej sprawie i zważając, że rozstrzygniecie takie jest możliwe wtedy, gdy organ podatkowy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej podejmie wszelkie działania niezbędne w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dopuszczając jako dowód wszystko to co może się do tego przyczynić, a nie jest sprzeczne z prawem, zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, iż orzeczenie sądu powszechnego nie może pozostawać bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej.

W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony na etapie postępowania podatkowego, jak również dokumenty dołączone na etapie postępowania sądowego, których prawidłowej oceny organ podatkowy dokonał w odpowiedzi na skargę, wskazać należy, iż twierdzenie skarżącego, jakoby dopiero z chwilą wymagalności zobowiązań z tytułu podatku VAT od sprzedaży w listopadzie 2004 r. dwóch lokali użytkowych, z których kwota została w pełni skompensowana z zobowiązaniami Spółki wobec nabywcy tych nieruchomości, spółki D.-P.– Spółka "[...]" weszła w stan niewypłacalności – w ocenie Sądu- nie może zasługiwać uwzględnienie.

Na koniec podnieść należy, na co również uwagę zwrócił organ odwoławczy, że po pierwsze nawet regulowanie niektórych bieżących zobowiązań przez podatnika, jak starał się wykazać skarżący dołączając sporządzone dla potrzeb skargi dodatkowe dokumenty /zestawienia/ nie może przesądzać o automatycznym uznaniu, iż dłużnik jest wypłacalny, a ponadto nawet gdyby przyjąć, za skarżącym, iż stan niewypłacalności Spółki powstał w związku ze sprzedażą nieruchomości i koniecznością uregulowania w związku z tym stosownych zobowiązań podatkowych, to nie budzi wątpliwości, iż o istnieniu powyżej powinności /obowiązku podatkowego/ i braku możliwości finansowych na jego realizację skarżący miał świadomość już w chwili dokonywania czynności sprzedaży, tj, w dniu 19 listopada 2004 r., co oznacza, iż od tej daty powinien liczyć się czas właściwym do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki.

Niesporna była przecież okoliczność, że w tym dniu powstało zobowiązanie podatkowe w podatku VAT, z tytułu sprzedaży lokali użytkowych, a ustalona z nabywcą forma płatności /kompensata/ pozbawiła Spółkę środków finansowych niezbędnych dla zapłaty należnego podatku. Okoliczność, że termin płatności tego zobowiązania upływał w grudniu 2004 r., była nieistotna, bowiem wymagalność tego zobowiązania powstała z dniem otrzymania całości zapłaty, czyli zgodnie z postanowieniami umów /§ 5 i § 6 oraz § 7 i § 8 – k.19 i 25 akt sądowych/, z dniem 19 listopada 2004 r.

W tym stanie faktycznym i prawnym stwierdzić należy, że organy podatkowe uprawnione były do oceny, iż G.G. nie wykazał, aby zaistniała którakolwiek z przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki "[...]".

Ustalenia faktyczne dokonane zostały w sprawie bez naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a sformułowana w decyzji ocena nie jest dowolna, bo ma oparcie w zebranym przez organy podatkowe materiale dowodowym /art. 191 Ordynacji podatkowej/, przy czym z przyczyn wcześniej wskazanych nie mogły jej podważyć dokumenty złożone na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.