Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 28/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 23 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2021 roku sprawy ze skargi P. M. i M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia [...] czerwca 2020 r. P. M. oraz M. M. (zwani dalej łącznie "inwestorami" lub "Skarżącymi") złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową. Inwestycja miała być zlokalizowana w R. na działkach ew. nr [...] oraz [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, upoważnienie dla J. W. do załatwienia w imieniu inwestorów wszelkich formalności związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę. Przedłożono także wypis aktu notarialnego, na mocy którego inwestorzy kupili nieruchomość stanowiącą działki nr [...] oraz [...].

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Starosta P. (zwany dalej "Starostą" lub "organem I instancji") wezwał inwestorów do usunięcia nieprawidłowości polegających na tym, że należy dostosować planowaną inwestycję do regulacji wynikających z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości R., rejon ul. [...] i Spokojnej (Dz. Urz. Woj. W.. z 2003 r. Nr [...], poz. 3137 zwanej dalej "uchwałą") to znaczy, działka oznaczona została symbolem AG – nieuciążliwa działalność gospodarcza jako przeznaczenie podstawowe, a zabudowa mieszkalna jest przeznaczeniem dopuszczalnym jako towarzysząca. Wezwano inwestorów do przedłożenia oświadczenia projektanta o możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej oraz uzupełnienia projektu o plan zagospodarowania terenu branżowego (branży elektrycznej, sanitarnej, gazowej) sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem. Wyznaczono termin 14 dni na uzupełnienie wskazanych elementów.

W odpowiedzi na postanowienie nadesłano stosowne oświadczenie projektanta. Wyjaśniono także, że działki, na której ma być zrealizowana inwestycja jest rzeczywiście objęty symbolem AG w planie miejscowym. W § 2 pkt 3 uchwały mowa jest o obszarze aktywizacji gospodarczej. Przepis § 6 uchwały traktuje o szczegółach przeznaczenia tego obszaru. Przewiduje się prawo do lokalizacji jednego budynku mieszkalnego, wolnostojącego, na każdej działce o maksymalnej powierzchni zabudowy 35%. Z przepisu § 6 pkt 3 uchwały nie wynika, czy zabudowa mieszkaniowa ma mieć charakter dopuszczalny, czy uzupełniający. Inwestorzy wskazali, że na sąsiednich działkach zrealizowano podobne inwestycje mimo obowiązującego planu miejscowego.

Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] (znak: [...]) Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Starosta wskazał w uzasadnieniu decyzji, że inwestorzy nie spełnili wymogu określonego w pkt 1 postanowienia z dnia [...] lipca 2020 r. Teren inwestycyjny widnieje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako obszar aktywizacji gospodarczej (AG). Wnioskowana inwestycja nie wpisuje się w przeznaczenie tego terenu. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały teren ten został przeznaczony pod nieuciążliwą działalność gospodarczą, natomiast w pkt 2 powołanego przepisu wprowadzono zabudowę mieszkaniową jako zabudowę dopuszczalną dla właściciela nieruchomości, o ile nie wyklucza jej uciążliwość prowadzonej działalności gospodarczej. W § 2 ust. 3 pkt 1 uchwały wskazano, że zabudowa podstawowa powinna dominować, a zabudowa uzupełniająca jak sama nazwa wskazuje ma uzupełniać i wzbogacać zabudowę podstawową.

Inwestorzy planują budowę jedynie budynku, który spełnia zabudowę uzupełniającą, co jest niezgodne z podstawowym przeznaczeniem terenu. Każdy ma prawo do zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, do której posiada tytuł prawny, jednakże regulacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ogranicza to prawo.

W terminowo wniesionym odwołaniu inwestorzy zakwestionowali decyzję organu I instancji żądając jej uchylenia. Inwestorzy podnieśli zarzut naruszenia:

1) art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zmianami, zwanej dalej "p.b.") w związku z § 6 ust. 1 pkt 2 i 3 uchwały;

2) art. 4, art. 35 ust. 3 p.b.;

3) art. 107, art. 11, art. 108, art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a.");

Zdaniem inwestorów, niezrozumiałe jest twierdzenie, jakoby z § 2 ust. 3 pkt 3 uchwały wynikała zabudowa o funkcji uzupełniającej, gdyż jasno w nim wskazuje się na przeznaczenie dopuszczalne. Organ I instancji błędnie zinterpretował przepisy planu miejscowego. W § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały jest mowa o przeznaczeniu podstawowym jako nieuciążliwej działalności gospodarczej, a w pkt 2 dopuszczalnej – funkcja mieszkaniowa w formie budynku lub mieszkania dla właściciela terenu, o ile nie wyklucza jej uciążliwość prowadzonej na terenie działalności gospodarczej. Przepis § 6 określa szczegółowe wymagania dla budynku jednorodzinnego, które planowana inwestycja spełnia.

Plan zawiera wyłącznie wymogi dotyczące budynku mieszkalnego, pozostawiając właścicielowi terenu daleko idącą swobodę w zagospodarowaniu reszty terenu. W planie miejscowym jest mowa o prowadzonej na terenie działalności gospodarczej. Nie ma tutaj obowiązku prowadzenia jej. Plan dopuszcza prowadzenie działalności gospodarczej, która będzie nieuciążliwa. Nie ma jednak mowy o obiektach służących do prowadzenia tej działalności. Dopuszcza się zatem prowadzenie działalności gospodarczej w budynku mieszkaniowym jednorodzinnym.

Co do sąsiednich działek miały miejsce podobne postępowania, które zakończyły się wydaniem pozwolenia na budowę dla domów jednorodzinnych.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że uchwała ustanawiająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc ostatnim elementem w hierarchii aktów prawa powszechnie obowiązującego, którego zakres oddziaływania ogranicza się do terytorium, na którym działa organ stanowiący ten akt.

Zdaniem Wojewody, zaplanowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych w planie miejscowym. Dla terenu AG przewidziano jako przeznaczenie podstawowe nieuciążliwą działalność gospodarczą, natomiast dopuszczalnym przeznaczeniem może stanowić zabudowa o funkcji mieszkaniowej w formie budynku lub mieszkania właściciela terenu, o ile nie wyklucza jej uciążliwość prowadzonej działalności. W przepisie § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały jest mowa o prawie do lokalizacji jednego budynku mieszkalnego, wolnostojącego, jednakże to nie może prowadzić do odstąpienia od funkcji podstawowej – nieuciążliwa działalność gospodarcza. Ma to uzasadniać choćby obowiązek nasadzenia roślinności zimozielonej w pasie o szerokości 8 m od linii rozgraniczającej teren AG od MN.

Dalej Wojewoda odniósł się do zarzutów uznając je za niezasadne.

Skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu działając samodzielnie. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia:

1) art. 35 ust. 1 i 3 p.b. w związku z § 6 ust. 1 pkt 2 i 3 uchwały przez uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia wymagań planu miejscowego;

2) art. 8, art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak dołożenia staranności w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuwzględnienie wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu, niewyjaśnienie przyczyn odstąpienia od utrwalonej praktyki;

3) art. 10 i art. 11 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia stronom przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, nieprzedstawienie stronie informacji o rozwiązaniach prawnych przyjętych w przepisach prawa, gwarantujących ochronę słusznych interesów Skarżących.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście, a także zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wnieśli także o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci akt administracyjnych w sprawach dotyczących sąsiednich nieruchomości na okoliczność zgodności zapadłych decyzji o terenem inwestycyjnym o przeznaczeniu na cele nieuciążliwej działalności gospodarczej.

Uzasadnienie skargi jest w znacznej części zbieżne z uzasadnieniem odwołania. Skarżący podnoszą, że konieczność dopuszczenia dowodu z dokumentów akt administracyjnych w innych sprawach stanowi pomoc w dokonaniu interpretacji przepisów planu miejscowego.

Skarżący upatrują w przedmiotowej odmowie odstąpienie od utrwalonej praktyki, co narusza art. 8 § 1 k.p.a. Uzasadnienie obu decyzji jest dla nich niezrozumiałe, gdyż ich zdaniem, nie jest wiadome jakie wymagania muszą spełnić, aby otrzymać wnioskowane pozwolenie na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] września 2021 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej: "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zgodności z prawem decyzji Wojewody utrzymującej w mocy decyzję Starosty w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową na działkach nr [...] oraz [...] w R. przy u. S. .

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowią przepisy p.b. oraz uchwały. Uchwała jako akt prawa miejscowego jest aktem prawa powszechnie obowiązującego tak jak ustawa tj. p.b. Tylko łączne spełnienie wymagań określonych w p.b. i w uchwale może prowadzić do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zarzewiem sporu stanowiącego istotę niniejszej sprawy jest wykładnia przepisu § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały. Powołany przepis stanowi: "Dla terenów aktywizacji gospodarczej, oznaczonych na rysunku symbolem AG, ustala się:

1) przeznaczenie podstawowe - nieuciążliwa działalność gospodarcza,

2) przeznaczenie dopuszczalne - funkcja mieszkaniowa w formie budynku lub mieszkania dla właściciela terenu, o ile nie wyklucza jej uciążliwość prowadzonej na terenie działalności gospodarczej,".

Rada Gminy R. jako organ planistyczny posiadający władztwo planistyczne będące wyrazem wyższości administracji publicznej nad adresatami jej działalności stanowiącej istotę prawa administracyjnego, ma prawo do decydowania o sposobie zagospodarowania terenu, nad którym sprawuje jurysdykcję. Wolą Rady Gminy R. było ustanowienie obszaru aktywizacji gospodarczej (oznaczonej symbolem AG). Tak jak wskazano w § 2 ust. 3 pkt 1 i 3 uchwały, dla terenu aktywizacji gospodarczej określono przeznaczenie podstawowe oraz dopuszczalne (§ 6 ust. 1 uchwały).

Powołany przepis § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały podlega wykładni tak jak każdy przepis prawa powszechnie obowiązującego. W pierwszej kolejności należy zacząć od dyrektyw wykładni językowej. Otóż lokalny prawodawca zdecydował, że teren aktywizacji gospodarczej (AG) jest przeznaczony przede wszystkim na cele prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej. Jest to forma zagospodarowania, którą należy określić mianem docelowej. Ponadto lokalny prawodawca zezwala na lokowanie zabudowy mające przeznaczenie dopuszczalne w postaci funkcji mieszkaniowej w formie budynku lub mieszkania dla właściciela terenu, o ile nie wyklucza jej uciążliwość prowadzonej na terenie działalności gospodarczej. Można zatem uznać, że przeznaczenie dopuszczalne jako zabudowa mieszkaniowa stanowi wyjątek od zasady wprowadzonej przez lokalnego prawodawcę w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały. Wyjątek od zasady cechuje się brakiem możliwości dokonania wykładni rozszerzającej (exceptiones non sunt extendendae).

Szczególną uwagę zwraca treść § 6 ust. 1 pkt 2 uchwały, gdzie mowa jest o prowadzonej na terenie działalności gospodarczej. Redakcja tego przepisu prowadzi do wniosku, że prowadzenie działalności gospodarczej ma być faktem, a zatem inwestor powinien prowadzić taką działalność na dzień wydania decyzji.

Nie można poprzestać na efektach wykładni językowej, gdyż rolą Sądu jest prowadzenie wykładni do momentu, w którym zostanie odkodowana norma prawna, której sens jest jasny (interpretatio cessat in claris). Z jednej strony lokalny prawodawca wskazuje, iż prowadzenie działalności gospodarczej ma być faktem, natomiast nie da się nie zauważyć, że taka redakcja § 6 ust. 1 pkt 2 uchwały współgra z ratio legis, jakim jest uczynienie tego obszaru terenem, na którym prowadzenie działalności gospodarczej będzie mogło się rozwijać w sposób nieskrępowany. Lokalny prawodawca wprowadza co prawda zastrzeżenie, że ta działalność gospodarcza ma mieć charakter nieuciążliwy, jednakże część południowo-wschodnia miejscowości R. cechuje się niskim stopniem zagospodarowania i otwartością przestrzeni, co służy rozwojowi działalności gospodarczej.

Sąd zwraca uwagę, że zamysł lokalnego prawodawcy prowadzi do wniosku o konieczności wykonywania działalności gospodarczej na tym terenie. Dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie może być rozumiane w oderwaniu od pkt 1 tego przepisu, jak i całego § 6 ust. 1 uchwały. Zlokalizowanie tego "wyjątku" w zakresie zagospodarowania w ramach spornego przepisu pozwala także na zrekonstruowanie dyrektyw wewnętrznej wykładni systemowej, co tylko potwierdza efekty wykładni celowościowej – prowadzenie działalności gospodarczej. Dalsze jednostki redakcyjne w ramach § 6 ust. 1 uchwały stanowią rozwinięcie pkt 2.

Jakakolwiek forma zagospodarowania terenu aktywizacji gospodarczej w sposób nieuwzględniający prowadzenie nieuciążliwej działalności gospodarczej musi się spotkać ze sprzeciwem ze strony organów administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż to wynika z woli lokalnego prawodawcy.

Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 i 3 p.b. w związku z § 6 ust. 1 pkt 2 i 3 uchwały. Sąd w składzie orzekającym uznaje ten zarzut za niezasadny, gdyż Starosta wezwał Skarżących do uzupełnienia braków formalnych, a także wezwał ich do dostosowania projektu budowlanego do wymagań wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący polemizowali ze Starostą, przez co odmówiono im pozwolenia na budowę. Starosta bowiem zasadnie stwierdził, że wobec niewykazania zgodności projektu budowlanego z przeznaczeniem rzeczonego terenu (AG) nie można było udzielić pozwolenia na budowę. Sąd podziela tę argumentację przedstawioną przez Starostę oraz podtrzymaną przez Wojewodę.

Nie można stwierdzić, że Wojewoda naruszył przepis art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Stan faktyczny został jasno ustalony. Ponadto przedstawiono Skarżącym konieczność spełnienie warunku przyznania pozwolenia na budowę od modyfikacji projektu budowlanego. Wnioski dowodowe w postaci dołączonych kopii decyzji dla sąsiednich działek nie miały wpływu na wynik postępowania. Zarówno przedłożone decyzje, jak i wnioski o ich wydanie dotyczą jedynie projektu budowlanego obiektu architektonicznego i jego realizacji w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W tych decyzjach nie ma mowy prowadzeniu działalności gospodarczej, która w sytuacji udzielenia zezwolenia, może być wykonywana w tym budynku w pomieszczeniu do tego przeznaczonym. Wspomniane decyzje nie traktują także o kształcie i formie pomieszczeń znajdujących się wewnątrz tych budynków.

Skarżący nie wskazali pomieszczenia w projektowanym budynku, w którym byłaby prowadzona nieuciążliwa działalność gospodarcza. Według projektu budowlanego złożonego w Starostwie Powiatowym w P., nie ma mowy o prowadzeniu działalności gospodarczej w ramach któregokolwiek pomieszczenia. Dopóki ten warunek nie zostanie spełniony, nie można mówić o możliwości udzielenia pozwolenia na budowę.

Z tego względu nie sposób uznać, że Wojewoda naruszył zasady ogólne postępowania administracyjnego z art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., a w związku z tym skorelowane z nimi art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Ostatni z podniesionych zarzutów również nie może być uznany za zasadny. Organy administracji architektoniczno-budowlanej wyjaśniły przesłanki, jakimi się kierowały. Subiektywne odczucia Skarżących, którzy nie podzielają tej argumentacji i nie czują się przekonani nie świadczą o naruszeniu przez organy administracji publicznej zasady z art. 11 k.p.a. (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 825/20, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organy obu instancji podkreśliły, że powodem odmowy przyznania pozwolenia na budowę jest nieusunięta niezgodność pomiędzy projektem budowlanym a wymaganiami wynikającymi z § 6 ust. 1 uchwały.

Sąd podkreśla, że zasada prawa do zabudowy terenu, do którego posiada się tytuł prawny (art. 4 p.b.) nie ma charakteru absolutnego, czy nieograniczonego. Sąd nie neguje tego prawa, jednakże z uwagi na władztwo lokalnego prawodawcy, który ma uprawnienie decydowanie o formie zabudowy, inwestor nie może zabudować swojej nieruchomości w sposób odbiegający od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawa Skarżących podlegają ochronie, jednakże zamiar zabudowy nieruchomości, który zasadnie oceniono jako niespełniający wymogów planistycznych nie może podlegać ochronie prawnej z uwagi na treść art. 4 p.b.

Skarżący podnieśli także korelację między pkt 2 i 3 § 6 ust. 1 uchwały. Istotnie, należy zgodzić się z tym twierdzeniem. Należy natomiast stwierdzić, że prawo do lokalizacji jednego budynku mieszkalnego, wolnostojącego, na każdej działce o max. powierzchni zabudowy 35% powierzchni działki z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z oznaczeniem na rysunku może nastąpić pod warunkiem spełnienia fundamentalnego obowiązku, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej. Spełnienie tego warunku otwiera możliwość lokalizacji takiej zabudowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze. Nie znaleziono także innych podstaw skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.

Na marginesie Sąd chciałby poczynić uwagę, którą Skarżący powinni potraktować jedynie jako sugestię, czy też radę. Jeżeli Skarżący nadal mają zamiar wnioskować o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, powinni zmodyfikować projekt budowlany przez wskazanie pomieszczenia, w którym będzie prowadzona nieuciążliwa działalność gospodarcza. Ponieważ nieuciążliwa działalność gospodarcza to taka, która nie daje się we znaki (por. E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 1061), nie ma potrzeby projektowania warsztatu, czy innego pomieszczenia, które będzie musiało pomieścić maszyny, czy inne narzędzia. Nieuciążliwa działalność gospodarcza odznacza się małymi rozmiarami. Nie ma zatem konieczności przysposabiania pomieszczenia do prowadzenia rozległej działalności. Zmiana, o której traktuje Sąd będzie spełnieniem wymogu z § 6 ust. 1 w związku z § 2 ust. 3 pkt 9 uchwały.