Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 353/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 217 poz 1590
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 września 2009 r. sprawy ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w B. na decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 353/09

UZASADNIENIE

W dniu 13 lipca 2005r. (data stempla pocztowego) R. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta B. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w sprawie prawidłowego klasyfikowania budynków koszarowych dla potrzeb podatku od nieruchomości. W ocenie wnioskodawcy budynki koszarowe w których znajdują się wspólne kwatery zamieszkiwane przez żołnierzy na czas pełnienia przez nich służby wojskowej winny być uznane za budynki mieszkalne, a tym samym opodatkowane preferencyjna stawka podatkową.

Pismem z dnia 29 czerwca 2007r. Prezydent wezwał wnioskodawcę

do uzupełnienia wniosku z dnia 13 lipca 2005r.

Pismem z dnia 06 lipca 2007r. (doręczonym 10 lipca 2007r.) R. uzupełnił wniosek o informacje dotyczące budynków.

Postanowieniem z dnia [...] 2008r. Prezydent Miasta B. udzielił pisemnej interpretacji uznając, że budynki koszarowe, o ile nie są one związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla budynków pozostałych, bowiem budynki te nie są zamieszkiwane,

a przebywają w nich żołnierze tylko w okresie pełnienia służby. Powyższe w ocenie organu podatkowego nie pozwala na zakwalifikowanie budynków koszarowych

jako budynków mieszkalnych w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przedmiotowe postanowienie zawierało pouczenie o przysługującym stronie zażaleniu na to rozstrzygnięcie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.

Strona działając zgodnie z pouczeniem w dniu 15 grudnia 2008r. (data stempla pocztowego) wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w B. za pośrednictwem Prezydenta Miasta B., który dopatrzył

się błędu w pouczeniu i postanowieniem z dnia 29 grudnia 2008r. sprostował

zapis pouczenia w postanowieniu z dnia 01 grudnia 2008r. wskazując,

że "na postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni. Wniesienie skargi powinno poprzedzić wezwanie na piśmie właściwego organu

do usunięcia naruszenia prawa", a następnie postanowieniem z dnia 13 stycznia

2009r. Prezydent sprostował omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia 29 grudnia 2008r. wskazując, że "na niniejsze postanowienie służy prawo wniesienia skargi

do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a). Wniesienia skargi

do sądu administracyjnego powinno poprzedzić wezwanie na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia doręczenia indywidualnej interpretacji do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.)

Postanowieniem z dnia 09 marca 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. po rozpatrzeniu zażalenia R. z dnia 26 stycznia 2009r. (w aktach administracyjnych brak zażalenia) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B z dnia [...] 2009r. o sprostowaniu pouczenia.

Pismem z dnia 10 kwietnia R. wezwał Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę postanowienia z dnia 01 grudnia 2008r.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2009r. organ pozostawił bez rozpatrzenia wezwanie wskazując, że zostało ono wniesione z naruszeniem 14-dniowego ustawowego terminu do jego wniesienia.

W skardze skierowanej do Sądu pełnomocnik strony skarżącej wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta B.

z dnia [...] 2008r. zarzucając naruszenie

• art. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

• art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

• art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na wstępie należy wskazać, że strona zaskarżyła do Sądu postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2008r., którym organ udzielił pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego

w sprawie prawidłowego klasyfikowania budynków koszarowych dla potrzeb podatku

od nieruchomości.

Z akt sprawy wynika, że wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji wpłynął do organu 14 lipca 2005r., tym samym miały do niego zastosowanie przepisy art. 14 a i art. 14 b Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007r.

Ustawą z dnia 06 listopada 2006r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa

oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590 - dalej ustawa zmieniającą) do Ordynacji podatkowej wprowadzono Rozdział 1a "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", którego normy prawne całkowicie odmienne

od dotychczasowych, regulowały kwestie związane ze stosowaniem tej instytucji prawnej. Przepisy powołanego rozdziału weszły w życie z dniem 01 lipca 2007r.

(art. 7 ustawy zmieniającej). W art. 4 tej ustawy zawarto przepisy przejściowe,

co do obowiązywania przepisów dotychczasowych w sprawach wydawania, zmiany

lub uchylenia pisemnych interpretacji. Zgodnie z tym artykułem wnioski o wydanie pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego

w indywidualnych sprawach wniesione przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (ust. 1), zaś w sprawach zmiany lub uchylenia pisemnych interpretacji

co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy ustawy zmienianej (Ordynacji podatkowej), w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia

w życie ustawy zmieniającej, z tym że wygasają one z mocy prawa w razie zmiany przepisów, które były przedmiotem interpretacji (ust. 2).

Z treści przepisu art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej wynika w sposób oczywisty,

że cenzurę czasową stosowania przepisów dotychczasowych lub nowych,

co do wniosków o wydanie pisemnych interpretacji stanowi dzień wniesienia takiego wniosku. O ile wniosek został złożony przed dniem 01 lipca 2007r. (jak w niniejszej sprawie) jego rozpatrzenie następowało na podstawie przepisów dotychczasowych. Data wniesienia wniosku decydowała więc o stosowaniu odpowiednich przepisów nowych lub starych regulujących interpretacje podatkowe. Przepis ten dotyczy jedynie rozpatrzenia wniosków o wydanie pisemnych interpretacji nakazując stosowanie obowiązującej do dnia 30 czerwca 2007r. procedury ich udzielania.

W przypadku, gdy odpowiedni wniosek złożony został przed dniem 01 lipca 2007r. miały do niego zastosowanie przepisy art. 14a i art. 14b Ordynacji podatkowej

w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007r. Oznaczało to, że udzielenie interpretacji następowało w postanowieniu, na które przysługiwało zażalenie

(art. 14 a § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu do 30 czerwca 2007r.), a organ odwoławczy decyzją mógł zmienić albo uchylić to postanowienie uwzględniając złożone zażalenie (art. 14 b § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązujący

do dnia 30 czerwca 2007r.). Innymi słowy w opisanej wyżej sytuacji przepisy dotychczasowe miały zastosowanie do chwili zakończenia postępowania wszczętego takim wnioskiem, ostatecznego rozpatrzenia takiej sprawy.

Mając na uwadze powyższe przepisy należy stwierdzić, że strona wniosła skargę na postanowienie organu I instancji, w związku z czym skarga jako niedopuszczalna

na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu. Skarga będzie przysługiwała na decyzję organu odwoławczego wydaną w wyniku rozpatrzenia zażalenia, ewentualnie bezczynność organu po złożeniu zażalenia.

Należy przy tym wskazać, że postanowienie Prezydenta Miasta B.

z dnia [...] 2008r. zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. Jak wynika z akt sprawy R. złożył za pośrednictwem Prezydenta Miasta B. zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. W świetle wyżej wskazanych przepisów niezrozumiałym dla Sądu

jest działanie organu I instancji, który po wpłynięciu zażalenia zamiast przesłać

je zgodnie z właściwością do organu odwoławczego zmienia pouczenie

w postanowieniu z dnia 01 grudnia 2008r. z prawidłowego na błędne i to dwukrotnie. Należy również zwrócić uwagę na fakt, że organ I instancji wydał zaskarżoną interpretację podatkową po upływie ponad 3 lat od wpłynięcia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Skandalicznym wręcz jest twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę (str.2), że "to strona przyczyniła się do rozwlekłości prowadzonego postępowania", albowiem nie zastosowała się do pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2009r. – błędnego.

Wskazać również należy, że organ I instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepis - art. 14j Ordynacji podatkowej - który został wprowadzony do ustawy po dniu 30 czerwca 2007r. czyli zastosował przepis którego nie było.

Mając na uwadze fakt, iż w przedmiotowej sprawie strona wniosła zażalenie

na postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2008r. (karta 30 akt administracyjnych) to w świetle przepisów Ordynacji podatkowej mających zastosowanie w niniejszej sprawie organ I instancji winien przesłać je organowi odwoławczemu celem rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno

w pierwszej kolejności rozstrzygnąć czy zażalenie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia (w aktach administracyjnych brak zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia z dnia 01 grudnia 2008r.) oraz mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 listopada 2008r.

sygn. akt I FPS 2/08 rozstrzygnąć czy nie zachodzą przesłanki do przyjęcia interpretacji milczącej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 160

w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.

T. Liwacz E. Kruppik-Świetlicka H. Adamczewska-Wasilewicz