Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2765/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 139 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 64, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 233 § 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potrącenia z wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa zaległości podatkowej w podatku od gier za wrzesień 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

B. sp. z o.o. w W. (dalej "Skarżąca"), pismem z 11 października

2010 r. wniosła o potrącenie zaległości podatkowej (wraz z odsetkami) w podatku od

gier za wrzesień 2010 r. w kwocie 508.000 zł z wymagalnymi w stosunku do Skarbu

Państwa wierzytelnościami (wraz z odsetkami), jakie nabyła w drodze umowy cesji

z 16 kwietnia 2010 r. od K. (dalej "spółka niemiecka"). Zaległość wynikała z nieopłaconej deklaracji POG-4. Skarżąca powołała się na art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wskazała wyroki Sądów Okręgowych i Sądów Apelacyjnych w L. i w W. (Wydziałów Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z 28 listopada 2000r. sygn. akt I SA/Wr 1772/99. Skarżąca wyjaśniła, iż należne z tytułu tych wyroków wierzytelności nie zostały zaspokojone wobec spółki niemieckiej i obecnie to ona, jako nabywca wierzytelności, uprawniona jest do ich potrącenia z własnymi zobowiązaniami. Do wniosku Skarżąca dołączyła kserokopię zawiadomienia z 22 kwietnia 2010 r. o zbyciu na jej rzecz przez spółkę niemiecką części przypadających jej od Skarbu Państwa wierzytelności o łącznej równowartości 10.000.000 USD oraz nieuwierzytelnione kserokopie wskazanych we wniosku wyroków (sentencji i części uzasadnień), stanowiących podstawę roszczeń wobec Skarbu Państwa.

Decyzją z [...] stycznia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. odmówił

Skarżącej potrącenia zaległości w podatku od gier wraz z odsetkami z tytułu

urządzania gier na automatach o niskich wygranych za wrzesień 2010 r. z

wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa.

Ustalono bowiem, że wskazane przez Skarżącą wyroki sądów powszechnych

dotyczą ustalenia istnienia obowiązku ubezpieczenia emerytalnego, rentowego,

wypadkowego i chorobowego z tytułu zatrudnienia pracowników K.. Natomiast wyrok NSA we Wrocławiu uchyla decyzję w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej od sprzedaży udziałów P. sp. z o.o. w W,. Z wyroków tych nie wynika jakakolwiek wierzytelność Skarżącej wobec Skarbu Państwa. Żaden z wyroków nie został wydany na podstawie art. 417 i art. 4172 Kodeksu cywilnego (dalej "k.c."). Wyroki te nie spełniają zatem warunku określonego w art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i z tego powodu nie stanowią

podstawy do wnioskowanego przez Skarżącą potracenia .

W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła

naruszenie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, iż postępowanie

o stwierdzenie istnienia zobowiązania i jego potrącenia stało bezprzedmiotowe; art. 2

Konstytucji RP w wyniku takiego zastosowania art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, że

złamana została zasada zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa; art. 32

Konstytucji RP i art. 208 § 1 w związku z art. 219 i art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej

wskutek różnicowania sytuacji prawno-podatkowej podatników w przedmiocie

podatników i płatników; art. 116, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez

zaniechanie obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału

dowodowego oraz jego rzetelnej oceny poprzez: niezwrócenie się do sądu

powszechnego o wykładnię, niezwrócenie się do organu ZUS o wykonanie płatności

dla potrącenia na rachunek urzędu celnego, pominięcie czynności cywilnoprawnej cesji

oraz zawiadomienia o cesji i bezzasadne żądanie umowy cesji objętej tajemnicą

handlową oraz niewydanie postanowienia o zwolnieniu z tej tajemnicy. Ponadto

Skarżąca zarzuciła naruszenie zasady oceny zebranego w sprawie materiału

dowodowego w sposób obiektywny, zgodnie z regułami logicznego rozumowania i

doświadczenia życiowego zawartymi w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej

przez odmówienie mocy dowodowej wyrokom sądu administracyjnego i całkowicie

nietrafną ich ocenę.

Skarżąca podkreśliła, że wskazane przez nią wyroki są prawomocne.

Decyzją z [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy

decyzję organu pierwszej instancji.

Wyjaśnił, że w świetle art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązania

i zaległości podatkowe mogą być potrącone z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej

wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa. Wzajemność wierzytelności istnieje,

gdy obie strony są względem siebie jednocześnie wierzycielami i dłużnikami. Podatnik

jest dłużnikiem fiskusa z tytułu ciążących na nim podatków i zaległości, a jednocześnie

fiskus jest dłużnikiem podatnika z tytułu prawomocnych wyroków wydanych na

podstawie art. 417 lub 4172 k.c. Bezsporność wierzytelności występuje, jeżeli żadna ze

stron nie kwestionuje jej istnienia, wielkości i terminu płatności. Wymagalne są

wierzytelności, których termin płatności upłynął i które mogą być dochodzone na

drodze prawnej.

Organ odwoławczy podkreślił, że wyrokami wskazanymi przez Skarżącą sądy

nie orzekały o jakimkolwiek odszkodowaniu, ponieważ wyroki te nie zostały wydane na

podstawie art. 417 lub art. 4172 k.c., tj. przepisów normujących odpowiedzialność

Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną niezgodnym z prawem działaniem lub

zaniechaniem oraz za wykonywanie władzy publicznej zgodnie z prawem, ale

powodujące wyrządzenie szkody na osobie. Tym samym żaden z tych wyroków nie

potwierdza istnienia wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności, o której mowa

w art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej, dostrzegając okoliczność, że Skarżąca nie przedłożyła

umowy cesji zawartej ze spółką niemiecką, uznał iż w świetle całokształtu materiału

dowodowego nie ma ona znaczenia, ponieważ wskazane przez Skarżącą wyroki nie

zostały wydane na podstawie art. 417 lub art. 4172 k.c. Oznacza to, że spółka

niemiecka nie zbyła na rzecz Skarżącej w drodze umowy cesji niekwestionowanej

przez organy podatkowe, wierzytelności wobec Skarbu Państwa, skoro sama takich nie

posiadała. Bezpodstawny był zatem podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 64

§ 1 i art. § 7 Ordynacji podatkowej.

W ocenie organu odwoławczego nie doszło również do naruszenia przepisów

postępowania podatkowego, tj. art. 116, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji

podatkowej. Brak było również podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji

w oparciu o art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Decyzja tego organu nie została

wydana na podstawie art. 208 § 1 ww. ustawy.

W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie,

ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa

materialnego, a mianowicie:

- ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201 poz. 1540

ze zm.), a w szczególności art. 139 ust. 1 przez jego bezzasadne zastosowanie

w sytuacji, gdy do wystawianych przez Skarżącą deklaracji POG-4 winien mieć

zastosowanie art. 45a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o

grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), co w odniesieniu

do Skarżącej skutkuje koniecznością regulowania zryczałtowanego podatku od gier

podwyższonego ze 180 Euro do 2.000 zł miesięcznie,;

- Dyrektywy 98/34/WE, w szczególności art. 8 pkt 1 i art. 9, transponowanej do

prawa krajowego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie

sposobu funkcjonowania notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039,

ze zm.) przez ich naruszenie, tj. niewykonanie przez Polskę jako członka Unii

Europejskiej obowiązku notyfikowania w Komisji każdego projektu przepisów

technicznych, w zakresie zmian ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tj. ustawy

o grach hazardowych, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r., co nakłada na Skarżącą

obowiązek regulowania podwyższonego zryczałtowanego podatku od gier;

Konstytucji RP, w szczególności art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 1, wobec braku przy

wprowadzaniu do obrotu prawnego przepisów o grach hazardowych przepisów

przejściowych, przez naruszenie zasady lojalności państwa wobec adresata norm

prawnych oraz braku poszanowania przez ustawodawcę interesów Skarżącej w toku,

czyli zastosowania wobec niej wyższego zryczałtowanego podatku od gier, pomimo że

legitymuje się ona ostateczną decyzją przyznającą jej uprawnienia do prowadzenia gier

na automatach o niskich wygranych, wydaną na podstawie przepisów poprzednio

obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, z czego wynika obowiązek

regulowania zryczałtowanego podatku w wysokości zdecydowanie wyższej niż 180

EURO miesięcznie;

- k.c., w szczególności art. 509, art. 510 i nn. przez ich zastosowanie oraz

uznanie, że cesja wierzytelności przewidziana umową z 16 kwietnia 2010r. w zakresie

posiadanej przez zbywcę wymagalnej wierzytelności wobec Skarbu Państwa nie była

skuteczna;

- przepisów BGB (niemieckiego kodeksu cywilnego), w szczególności art. 398-413

przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy stosownie do obowiązujących przepisów

umowa cesji wierzytelności z 16 kwietnia 2010r. winna być oceniana według tych

unormowań.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, tj.

- art. 64 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie czynności potrącenia

zaległości podatkowej w podatku od gier wraz z odsetkami ze zgłoszonymi przez nią

wymagalnymi wierzytelnościami posiadanymi wobec Skarbu Państwa, nabytymi od

spółki niemieckiej na podstawie umowy z 16 kwietnia 2010 r. w sprawie cesji

wierzytelności; dokonanie błędnej subsumcji co wyraża się tym, iż stan faktyczny

ustalony w sprawie mylnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu

przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie

pociągnięto pod hipotezę normy prawnej; niewydanie przez organy podatkowe decyzji

w kwestii potrącenia w zakreślonym tym przepisem terminie 7 dni;

art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób

sprzeczny z proklamowaną w nim zasadą prowadzenia postępowania w sposób

budzący zaufanie do organów podatkowych, a zwłaszcza: zobowiązanie Skarżącej do

składania organowi wyroków sądu administracyjnego z uzasadnieniami, których treść

winna być organom podatkowym znana z urzędu; zażądania, pomimo braku

upoważnienia, umowy cesji wierzytelności zawartej pomiędzy zbywcą tj. spółką

niemiecką i nabywcą (Skarżącą), pomimo że organ został zawiadomiony o cesji długu

przez wierzyciela Skarbu Państwa - spółkę niemiecką;

- art. 122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań

zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza:

zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego zebrania dowodów w sprawie, np.

brak wystąpienia do sądu celem ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego

- umowy cesji wierzytelności między zbywcą a nabywcą; niewystarczające

odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do powołanych przez Skarżącą i znajdujących

się w aktach orzeczeń sądów pracy i sądów administracyjnych;

- art. 124 Ordynacji podatkowej przez niewystarczające, a w niektórych sytuacjach

błędne wyjaśnienie przesłanek, jakimi organy kierują się przy załatwieniu sprawy,

szczególnie w sytuacji, gdy Skarżąca w postępowaniu nie jest zastępowana przez

profesjonalnego pełnomocnika, tj. działanie sprzeczne z paremią legem brevem esse

oportet, quo facilius ab imperitis teneatur;

art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej przez dopuszczenie do przewlekłości

postępowania, co skutkowało narażeniem Skarżącej na wymierną szkodę ze względu

na: przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, co doprowadziło do wszczęcia

postępowania egzekucyjnego; a także brak dokonywania we właściwym czasie

weryfikacji zgromadzonych dowodów pod względem ich kompletności;

- art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie uchylenia decyzji organu

pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania

pomimo zaistnienia przesłanek ku temu.

Skarżąca przedstawiła wątpliwości co do zgodności procedury uchwalania

ustawy o grach hazardowych z prawem wspólnotowym. Jej zdaniem, uzasadniony jest

wniosek, że powinna uiszczać podatek od gier według stawki określonej w poprzednio

obowiązującej ustawie o grach i zakładach wzajemnych.

W przekonaniu Skarżącej organy podatkowe błędnie oceniły konsekwencje

zgłoszenia przez nią do potrącenia należności podatkowych w podatku od gier wraz z

odsetkami z wcześniej nabytymi na podstawie umowy cesji wierzytelnościami

posiadanymi przez spółkę niemiecką. Przedstawionych w zaskarżonej decyzji

wniosków nie poprzedziła wnikliwa analiza skuteczności cesji, a w szczególności

rozstrzygnięcie, czy właściwym dla tej umowy jest prawo niemieckie, tj. miejsca

zawarcia umowy, czy też prawo polskie. Nietrafnie przyjęto, iż do umowy tej

zastosowanie mają przepisy k.c., podczas gdy stosownie do powszechnie

obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności art. 29 ustawy z dnia 12 listopada

1965 r. - Prawo międzynarodowe prywatne (Dz.U. Nr 46, poz. 290 ze zm.) do oceny jej

uregulowań zastosowanie ma prawo państwa, w którym umowa została zawarta, a

więc niemieckiego kodeksu cywilnego.

Dyrektor Izby Celnej naruszył tryb przewidziany w art. 233 § 2 Ordynacji

podatkowej, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał, że

przeprowadzone postępowanie wyjaśniające jest niewystarczające do prawidłowego

rozpatrzenia sprawy oraz jakie dowody organ pierwszej instancji ma przeprowadzić,

zwłaszcza w zakresie oceny umowy cesji. Odwołując się do orzecznictwa Skarżąca

podniosła przy tym, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy nie

może ograniczyć się do kontroli już wydanej decyzji, ale zobowiązany jest ponownie

merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony

i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi.

Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz powtórzył przedstawioną

w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

I. Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie potrącenia zaległości

podatkowej podatnika wraz z odsetkami z jego wierzytelnościami wobec Skarbu

Państwa.

Nie jest sporne, że Skarżącą obciążała zaległość w podatku od gier za wrzesień

2010 r., wykazanym przez nią w deklaracji POG-4 , a także odsetki za zwłokę w

uiszczeniu tego podatku. Organy podatkowe nie kwestionowały faktu, że Skarżąca

zawarła z K. umowę cesji wierzytelności wynikających z wyroków polskich sądów powszechnych i sądu administracyjnego.

Strony odmiennie oceniły natomiast okoliczność, czy Skarżąca wykazała

istnienie nadających się do potrącenia wierzytelności przysługujących jej od Skarbu

Państwa.

Zdaniem organów podatkowych, z wyroków wskazanych przez Skarżącą

wierzytelności takie nie wynikały.

Skarżąca uważała, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w tym

zakresie było niewystarczające i obarczone wieloma uchybieniami proceduralnymi.

II. Sąd stwierdza, że organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy

z poszanowaniem obowiązujących w tym zakresie zasad wynikających z przepisów

prawa. Materiał dowodowy został zgromadzony, a następnie oceniony zgodnie

z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art 191 Ordynacji podatkowej.

Sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji.

W ocenie Sądu, całkowicie niezasadne są zatem podniesione przez Skarżącą

zarzuty naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w szczególności

zaś zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, której

realizacji służy przewidziany w art. 187 § 1 tej ustawy obowiązek zebrania i

wyczerpującego rozważenia całego materiału dowodowego. Zaznaczyć należy, iż jako

dowód organ podatkowy może dopuścić wszystko, co może przyczynić się do

wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej).

Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości.

Naczelnik Urzędu Celnego zebrał dowody umożliwiające ocenę zasadności twierdzeń

Skarżącej, miedzy innymi występując do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o nadesłanie uwierzytelnionych kopii wskazanych przez Skarżącą orzeczeń wraz

z uzasadnieniami.

Podkreślić przy tym należy, że w sytuacji, gdy to Skarżąca wniosła o dokonanie

potrącenia, to Skarżącą obciążał obowiązek wykazania, że posiada wierzytelności

wobec Skarbu Państwa nadające się do potrącenia z obciążającą ją zaległością

podatkową i w związku z tym to ona powinna była przedłożyć sporządzone we

właściwej formie dowody istnienia tych wierzytelności.

Przeprowadzone w rozpoznanej sprawie postępowanie dowodowe wykazało w

sposób nie budzący wątpliwości, że wierzytelnościami takimi nie były wierzytelności

wskazane przez Skarżącą.

Jak już Sąd wskazał, organy podatkowe nie kwestionowały zawarcia przez

Skarżącą i spółkę niemiecką umowy cesji, a zatem w ogóle nie oceniały skuteczności

tej umowy. Nie podważały też nabycia przez Skarżącą na podstawie umowy cesji

wierzytelności spółki niemieckiej. Nie istniała więc potrzeba występowania do sądu

powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z

tej umowy.

Organy podatkowe dokonały natomiast oceny zgłoszonych przez Skarżącą

wierzytelności z punktu widzenia możliwości zastosowania art. 64 § 1 Ordynacji

podatkowej, do czego obligowała je treść wniosku Skarżącej.

Skoro zaś stan faktyczny sprawy ustalony został właściwie, brak było podstaw

do wydania przez Dyrektora Izby Celnej decyzji kasacyjnej przewidzianej w art. 233 § 2

Ordynacji podatkowej.

III. Zdaniem Sądu, prawidłowy był wniosek organów podatkowych, że zgłoszone

do potrącenia wierzytelności nie mieszczą się w żadnej z kategorii wierzytelności

wymienionych w art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej.

Przepis ten stanowi, że zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe

w podatkach wraz z odsetkami stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na

wniosek podatnika, potrącaniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności

podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu:

1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub

art. 4172 Kodeksu cywilnego;

2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem

okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego;

3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej

wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów

o gospodarce nieruchomościami;

4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub

zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego;

5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za

nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz

bytu Państwa Polskiego;

6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.

Przewidziana w powyższym przepisie instytucja potrącenia (kompensaty) jest

jedną z form wygasania zobowiązań podatkowych (art. 59 § 1 pkt 3 Ordynacji

podatkowej).

Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo scharakteryzował cechy, jakim winny

odpowiadać wierzytelności, aby mogły być uznane za bezsporne, wymagalne

i wzajemne, a zatem spełniające określone powyższym przepisem przesłanki

potrącenia.

Redakcja omawianego przepisu jednoznacznie wskazuje przy tym, że zawiera

on zamknięty katalog wierzytelności, jakie mogą podlegać potrąceniu. Oznacza to, iż

tylko wierzytelności z tytułów określonych tym przepisem mogą być skutecznie

zgłoszone do potrącenia (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2002r. sygn. akt I SA/Wr

2300/99, wyrok WSA w Gliwicach z 6 marca 2009r. sygn. akt III SA/GL 688/08; opubl.

w Systemie Informacji Prawnej Lex).

Biorąc pod uwagę okoliczność, że Skarżąca we wniosku o potrącenie powołała

się na prawomocne wyroki sądów powszechnych i sądu administracyjnego, organy

podatkowe prawidłowo oceniły te wyroki przede wszystkim w świetle warunków

określonych w art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Wskazany tamże art. 417 k.c. przewiduje odpowiedzialność odszkodowawczą

Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub

zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Natomiast w art. 4172 k.c. określony

został zakres odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę na osobie wyrządzoną

zgodnym z prawem wykonywaniem władzy publicznej.

Tymczasem wierzytelności przedstawione przez Skarżącą do potrącenia

wynikały z prawomocnych wyroków sądów powszechnych ustalających istnienie

obowiązku ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego

z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy w spółce niemieckiej oraz z wyroku

NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu uchylającego decyzje organów podatkowych

w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej.

Nie są to zatem wierzytelności wynikające z prawomocnych wyroków wydanych

na podstawie ww. przepisów k.c., formułujących odpowiedzialność odszkodowawczą

związaną z wykonywaniem władzy publicznej, a tylko posiadanie wierzytelności

wynikających z takich wyroków - co Sąd podkreśla raz jeszcze - umożliwiłoby

Skarżącej skorzystanie z instytucji potrącenia.

Z wyroków powyższych w istocie nie wynikają żadne wierzytelności, do których

zaspokojenia zobligowany byłby Skarb Państwa.

W świetle art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie wystarczy przedstawić do

potrącenia jakikolwiek prawomocny wyrok wiążący się z ewentualną należnością

o charakterze publicznoprawnym, aby uzyskać skutek w postaci zmniejszenia obciążeń

podatkowych.

Podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia powyższego przepisu nie był

zasadny.

IV. W rozpoznanej sprawie nie mogły być skuteczne zarzuty naruszenia ustawy

o grach hazardowych, Dyrektywy 98/34/WE oraz Konstytucji RP, podważające

legalność wprowadzenia przepisów ustawy o grach hazardowych oraz kwestionujące

prawidłowość wysokości powstałych w oparciu o te przepisy zobowiązań podatkowych

Skarżącej z tytułu podatku od gier. W sprawie tej wskazane przez Skarżącą przepisy

prawa materialnego nie były stosowane, ponieważ nie dotyczą one kwestii potrącenia,

a zatem przedmiotu sprawy. Tym samym zarzuty Skarżącej w tym zakresie wykraczają

poza granice niniejszej sprawy, jakimi Sąd jest związany stosownie do art. 134 § 1

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 - dalej: "p.p.s.a."). Granice sprawy

wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji - potrącenie zaległości podatkowej

Skarżącej. W tego rodzaju sprawie nie mogą być badane zarzuty dotyczące wysokości

zobowiązania podatkowego, z tytułu którego zaległość ta powstała.

Zarzuty powyższe świadczą przy tym o niekonsekwencji Skarżącej.

Kwestionując legalność i prawidłowość istniejącego zobowiązania podatkowego

w podatku od gier, a tym samym zaległości w tym podatku, jednocześnie pozbawia te

zaległości przymiotu bezsporności, która to bezsporność w świetle art. 64 § 1 Ordynacji

podatkowej jest warunkiem koniecznym dokonania potrącenia.

W rozpoznanej sprawie nie miały również zastosowania przepisy k.c. oraz

niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB). Jak już Sąd wskazał organy podatkowe nie

oceniały zawartej przez Skarżącą umowy cesji. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, iż

w zawiadomieniu o cesji, na które powoływała się Skarżąca, wskazano, że zbycie

wierzytelności zostało dokonane na podstawie art. 509-525 k.c., a zatem na podstawie

przepisów prawa polskiego.

V. Niezasadne były także zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania

podatkowego.

Nie jest naruszeniem wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady

prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych

domaganie się od Skarżącej przedłożenia dokumentów, na których opiera ona swoje

żądanie. Nie sposób uznać, że organ podatkowy zna z urzędu treść zawartej przez

Skarżącą umowy cesji lub też wyroków sądowych zapadłych w sprawach, w których

nie był stroną i które nie wiążą się z zakresem jego kompetencji.

Sąd nie stwierdził również, aby organy podatkowe rozstrzygały wątpliwości na

niekorzyść Skarżącej, w szczególności zaś, aby wywodziły negatywne dla niej skutki z

faktu, iż nie przedłożyła ona umowy cesji.

Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji spełniają wymogi określone

wart. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Motywy rozstrzygnięć przedstawione zostały

w sposób wyczerpujący. Obok wskazania powodów, dla których przyjęto, że Skarżąca

nie posiada wierzytelności nadających się do potrącenia z obciążającą ją zaległością w

podatku od gier, szczegółowo odniesiono się do poszczególnych przesłanek z art. 64 §

1 Ordynacji podatkowej, warunkujących dokonanie potrącenia. Chybiony jest zarzut

niewskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przeprowadzone postępowanie

wyjaśniające było niewystarczające do prawidłowego rozpatrzenia sprawy oraz

dowodów, jakie przeprowadzić ma organ pierwszej instancji. Są to bowiem elementy

przypisane decyzji kasacyjnej, jakiej Dyrektor Izby Celnej - prawidłowo - nie wydał.

Z uzasadnień decyzji organów podatkowych wynikają jednoznaczne przyczyny

nieuwzględnienia wniosku Skarżącej. Okoliczność, że nie przekonały jej one do

zaakceptowania odmowy potrącenia wierzytelności nie może być utożsamiana z

naruszeniem zasady przekonywania (art. 124 Ordynacji podatkowej).

Niezasadny był również zarzut przewlekłości postępowania i wynikającego stąd

naruszenia zasady szybkości postępowania (art. 125 Ordynacji podatkowej).

Dyrektor Izby Celnej prawidłowo zawiadomił Skarżącą o przedłużeniu terminu

załatwienia sprawy, wskazując przy tym nowy termin (art. 140 Ordynacji podatkowej) i

następnie wydając decyzję przed upływem tego terminu.

Terminy załatwiania spraw określone zostały w art. 139 Ordynacji podatkowej,

który to przepis nie przewiduje wskazanego przez Skarżącą terminu 7-dniowego.

Terminu takiego na wydanie decyzji lub postanowienia nie przewiduje również art. 64

ww. ustawy.

VI. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia

przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.