Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 134/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2, art. 255, art. 260 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 134/17.


UZASADNIENIE

A. S. (dalej: "Skarżąca") reprezentowana przez męża W. S. (dalej: "Pełnomocnik") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że w wyniku naruszających prawo działań organów administracji państwa została pozbawiona wszelkich środków.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, że Skarżąca nie posiada żadnego majątku, prowadzi wspólne gospodarstwo z mężem. Z tytułu wynagrodzenia uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 1 459,48 zł, a mąż Skarżącej dochód w kwocie 1 506,38 zł. Miesięczne wydatki rodzina określiła na kwotę 1 459,48 zł.

Skarżąca została wezwana do przedłożenia dodatkowych dokumentów oraz oświadczeń obrazujących jej stan majątkowy jednakże, mimo doręczenia wezwania 14 marca 2017 r. nie przedłożyła żadnych dokumentów ani oświadczeń.

Postanowieniem z 22 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu wskazano, że z nieuzupełnionych przez Skarżącą informacji o jej stanie majątkowym wynika, iż Skarżąca i jej małżonek posiadają stałe dochody z tytułu zatrudnienia w łącznej wysokości 2 965,86 zł, natomiast łączne miesięczne wydatki rodziny wynoszą 1 459,48 zł, przy czym nie wiadomo na co konkretnie przeznaczana jest ta kwota. W ocenie starszego referendarza sądowego do dyspozycji małżonków pozostaje miesięcznie niewykorzystana kwota 1 506,38 zł, z której Skarżąca przypuszczalnie może uiścić należny w sprawie wpis. Z uwagi na nieprzekazanie dodatkowych informacji o stanie majątkowym uznano, że Skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, Pełnomocnik Skarżącej pismem z 5 kwietnia 2017 r. złożył sprzeciw, w którym wniósł o uchylenie postanowienia z 22 marca 2017 r. jako rażąco naruszającego prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Zgodnie z art. 245 § 1 i § 3 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści powyższych przepisów bezpośrednio wynika, że ciężar dowodu, co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona zgodnie z art. 255 p.p.s.a. jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Z powyższego wynika zatem obowiązek współpracy wnioskodawcy z sądem przez przedstawienie w sposób rzetelny swojego stanu majątkowego.

W ocenie Sądu referendarz sądowy zbadał przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy, zasadnie uznając, że Skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które przemawiałyby za przyznaniem jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W ocenie Sądu referendarz prawidłowo ustalił, że informacje przedstawione na poparcie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów są niewystarczające do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca nie wykazała bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnotować przy tym należy, że składając sprzeciw od postanowienia z 22 marca 2017 r. Pełnomocnik Skarżącej również nie wykazał takich okoliczności i nie przekazał dokumentów wskazanych w wezwaniu do uzupełnienia informacji niezbędnych do przyznania prawa pomocy. Skoro Skarżąca nie dopełniła obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, naraziła się na negatywne skutki w postaci odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.