Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 509/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 5 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie del. Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Polskiej Telefonii Komórkowej A Spółka z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania oddala skargę. -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu wniosku "Polskiej Telefonii Komórkowej – A" Spółki z o.o. w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. decyzją z dnia [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w S. przy ul. A 11, oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 76, w związku z inwestycją polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej systemu GSM 900 MHz F1- 4250-SI 1 S. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 7 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz w związku z art. 36 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2000 r. nr 109, poz. 1157 ze zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, co następuje:

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w S. przy ul. A 11, oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 76, w związku z inwestycją polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej systemu GSM 900 MHz F1-4250-SI 1 S..

Jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium wskazało art. 156 § 1 pkt 7 Kpa w związku z art. 36 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 109, poz. 1157 ze zm.) – dalej powoływanej jako ustawa o dostępie do informacji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 36 ustawy o dostępie do informacji decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podjęta z naruszeniem wymagań określonych w art. 12-17 tej ustawy, jest nieważna.

Postępowanie poprzedzające wydanie decyzji, której nieważność stwierdzono, uchybia natomiast powyższym wymaganiom, gdyż w informacji o wniosku podanej przez Burmistrza S. do publicznej wiadomości, wskazano błędny adres inwestycji, co mogło utrwalić przekonanie o innym usytuowaniu zamierzonej inwestycji. Nie podano również do publicznej wiadomości informacji o możliwości zapoznania się z raportem oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko oraz obwieszczenie o wniosku zamieszczono w odległości 300 m od miejsca planowanego przedsięwzięcia, a więc w odległości, której w skali S. nie można uznać za "pobliże" terenu zamierzonej inwestycji.

Na podstawie art. 127 § 3 Kpa "Polska Telefonia Komórkowa – A" Spółka z o.o. w W. zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji Kolegium, zarzucając jej naruszenie art. 36 w związku z art. 12-17 ustawy o dostępie do informacji przez niewskazanie, które z przepisów art. 12-17 tej ustawy zostały naruszone. Tylko bowiem wyraźne wskazanie wady decyzji uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 36 ustawy o dostępie do informacji i art. 156 § 1 pkt 7 Kpa.

Konkretyzując zarzuty wnioskodawca podniósł, iż:

- żaden z przepisów art. 12-17 ustawy o dostępie do informacji nie nakłada na organ administracji obowiązku podania adresu, pod którym "lokalizacja ma być wykonana". W świetle art. 13 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, który wymaga podania do publicznej wiadomości tylko informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wystarczające jest ogólne określenie, jakiego rejonu wniosek dotyczy. Wymóg ten został spełniony poprzez podanie ulicy. Nie można natomiast wyprowadzać sankcji nieważności decyzji z faktu zastosowania omyłkowej numeracji, skoro żaden z przepisów nie nakłada obowiązku podania adresu lokalizacji,

- żaden z przepisów art. 12-17 ustawy o dostępie do informacji nie nakłada na organ administracji obowiązku podania do publicznej wiadomości informacji o możliwości zapoznania się z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

- Kolegium dowolnie zinterpretowało przepis art. 13 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji, przyjmując, iż zamieszczenie ogłoszenia w odległości 300 m od miejsca inwestycji nie spełnia wymogu zamieszczenia tego ogłoszenia w pobliżu planowanego przedsięwzięcia .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie zawiera wad, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o jej uchylenie.

Odnosząc się do zgłaszanych zarzutów Kolegium stwierdziło, iż w istocie, opisując w zaskarżonej decyzji wady decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S., nie powiązało ich wprost z przepisami art. 12-17 ustawy o dostępie do informacji. Jednakże wniosek skarżącej, jakoby nie pozwalało to na stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, jest, zdaniem Kolegium, nieuprawniony.

Istotne jest bowiem, że w rzeczywistości decyzja podjęta została z naruszeniem wymagań określonych powołanymi przepisami. Nie przyporządkowanie tych naruszeń w treści decyzji konkretnie oznaczonym przepisom jest więc jedynie formalnym uchybieniem, nie pozbawiającym tych wad doniosłości.

Użyte w zaskarżonej decyzji ogólne sformułowanie o naruszeniu przez organ pierwszej instancji "obowiązków nałożonych w art. 12-17 ustawy" przeniesione zostało wprost z treści art. 36 ustawy o dostępie do informacji. Przepis ten stanowi, że decyzja, o której mowa w art. 25 ust. 3 (a zatem, jak podkreślono w zaskarżonej decyzji, także decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu), podjęta z naruszeniem wymagań określonych w art. 12-17, art. 25 ust. 2, art. 38, 43 i 46, jest nieważna. Poprzestanie przez Kolegium na przytoczeniu treści tego artykułu, bez powiązania wytkniętych wad decyzji pierwszej instancji z konkretnymi przepisami wymienionymi w art. 36, z pewnością nie pozostało bez wpływu na klarowność uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Bezpodstawny jest jednak zarzut, iż pozbawia to wspomnianą decyzję zasadności. Redakcja art. 36 nie pozostawia wątpliwości, że statuuje on sankcję nieważności za naruszenie wymagań określonych którymkolwiek z wymienionych tym artykułem przepisów, przy czym nie jest istotna kwalifikacja stopnia tego naruszenia, np. jako rażącego.

Dla zastosowania omawianej normy prawnej wystarcza zatem wykazanie, że którykolwiek z elementów procedury poprzedzającej wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie odpowiadał któremuś z wymagań wynikających z pomieszczonych w tej normie przepisów.

Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji – przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie, podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków.

Oczywiste jest, że nie chodzi o informację o abstrakcyjnym wniosku. Lecz o wniosku złożonym przez konkretny podmiot, dotyczącym konkretnie określonego przedsięwzięcia, zlokalizowanego w konkretnie wskazanym miejscu.

Celem przepisów Rozdziału 3 ustawy o dostępie do informacji, zatytułowanego "Udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska" nie było bowiem zapewnienie udziału w tym postępowaniu społeczeństwa w ogóle, lecz grupy społecznej zainteresowanej w sprawie realizacji zidentyfikowanego przedsięwzięcia. Świadczy o tym chociażby ust. 3 art. 13 ustawy o dostępie do informacji określający, gdzie ma być zamieszczona informacja o wniosku (m.in. w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia).

W świetle powyższego, informacja wprowadzająca w błąd przez to, że przekazywała dane inne, niż określone we wniosku, nie mogła zrealizować założonego ustawą celu zapewnienia udziału w postępowaniu grupy społecznej zainteresowanej w sprawie. Co więcej, wynikająca z błędnego ogłoszenia dezinformacja wręcz odwiodła zainteresowanie osoby od złożenia przysługujących im uwag i wniosków, czego dowodem jest wystąpienie tych osób z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie, a także stwierdzenia nieważności decyzji w chwili, gdy dowiedziały się o rzeczywistej lokalizacji przedsięwzięcia. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że udziału w postępowaniu nie zgłosili członkowie grupy potencjalnie zainteresowanej w wyniku opublikowania nieprawdziwej informacji o wniosku.

Zdaniem Kolegium skarżąca trafnie zauważyła, że żaden z przepisów art. 12-17 ustawy o dostępie do informacji nie nakładał na organ administracji podania do publicznej wiadomości informacji o możliwości zapoznania się z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powołane przepisy rzeczywiście obowiązku tego nie ustanawiały wprost, wynikał on jednak pośrednio z art. 32 powołanej ustawy, stanowiącego, że organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 25 ust. 3, podaje taki raport postępowaniu, o którym mowa w art. 12-17.

Pominięcie tego postępowania w odniesieniu do raportu naruszało zatem wymagania określone w art. 12-17 ustawy o dostępie do informacji i w konsekwencji wyczerpywało określoną w art. 36 tej ustawy przesłankę nieważności decyzji, której wydanie poprzedzone było sporządzeniem takiego raportu.

Termin "w pobliżu", występujący w art. 13 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji, jest tzw. zwrotem nieostrym. Jego znaczenie może być zatem wypełnione różną treścią w zależności od okoliczności konkretnego przypadku.

W rozpoznawalnej sprawie zarówno w decyzji Kolegium, jak i we wniosku skarżącej, znalazły się ważkie argumenty przemawiające za prezentowanymi w ich wypowiedziach stanowiskami. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest jednak konieczne rozstrzyganie o prawidłowości któregokolwiek z tych stanowisk. Już bowiem w następstwie opisanych wcześniej nieprawidłowości zaistniała konieczność stwierdzenia nieważności powołanej na wstępie decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S..

Uwzględniając powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę do NSA wniosła "Polska Telefonia Komórkowa – A" Spółka z o.o. w W., domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] oraz orzeczenia o kosztach postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono, iż została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 36 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109, poz. 1157) oraz art. 156 § 1 pkt. 7 KPA, art. 16 § 1 KPA i art. 7 Konstytucji RP – poprzez stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, mimo braku wyraźnej podstawy prawnej;

2. naruszenie art.13 ust.1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 9 listopada 2000 r poprzez przyjęcie, że "podanie do publicznej wiadomości" w rozumieniu wskazanego przepisu musi zawierać informację o konkretnie wskazanym miejscu lokalizacji;

3. naruszenie art. 36 i 32 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. poprzez przyjęcie, że sankcja nieważności z art. 36 obejmuje również naruszenie wymogów wskazanych w art. 32 ustawy.

W uzasadnieniu podniesiono, że przepis art. 16 § 1 KPA ustanawia zasadę

ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Powołano się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1999 r., zgodnie z którym zaistnienie przesłanki powodującej nieważność musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać (sygn. I SA 8/98). Stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej jest niedopuszczalne.

Zaskarżona decyzja, zdaniem skarżącego, została wydana z naruszeniem tej zasady.

W oparciu o "wynikanie pośrednie" Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyinterpretowało normę, na mocy której uznało nieważność decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącej, żaden z przepisów powołanych przez organ, nie daje podstawy do takiego rozstrzygnięcia.

Przechodząc do poszczególnych zarzutów skarżący stwierdził, co następuje:

1. W ocenie Kolegium za nieważnością decyzji ma przemawiać brzmienie art.13

ust.1 pkt 1 w zw. z art. 36 ustawy z dnia 9.11.2000 r. o dostępie do informacji, bowiem do publicznej wiadomości podano informację o wpłynięciu wniosku o wydanie decyzji dotyczącej terenu położonego przy ul. A 1, a nie – jak było w rzeczywistości – A 11.

W ocenie skarżącej wadliwość ta nie uzasadnia zastosowania sankcji przewidzianej w art. 36 ustawy.

Żaden z przepisów art. 12-17 nie nakłada na organ administracji obowiązku podania do publicznej wiadomości dokładnego adresu inwestycji, której dotyczy zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie. Art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy wymaga tylko podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie:

a/ wniosku o wydanie decyzji oraz

b/ informacji o możliwości składania uwag i wniosków (i tylko w zakresie

składania uwag i wniosków nałożono obowiązek wskazania miejsca).

Przy takim brzmieniu przepisu wystarczy więc ogólne określenie, jakiego rejonu wniosek dotyczy.

Wymóg ten został spełniony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez podanie ulicy. Skoro żaden z przepisów nie nakłada obowiązku podania adresu lokalizacji, to z faktu zastosowania omyłkowej numeracji nie można wyprowadzać – jak dokonał tego organ – sankcji nieważności decyzji. Powołanie się w tym zakresie na "cel ustawy" jest niewystarczające.

Podniesiono, że wskazana omyłkowo w jednym z ogłoszeń ul. A 1 (zamiast 11) znajduje się bliżej Rynku, w zwartej zabudowie.

Pozwala to, zdaniem skarżącego, przyjąć, że w niniejszej sprawie przyczyną braku uwag i wniosków co do projektowanej lokalizacji, nie był fakt omyłkowej numeracji, ale to, że nikt z mieszkańców S. nie zainteresował się sprawą.

Późniejsze zainteresowanie się sprawą przez mieszkańców nie może być w świetle art. 7 i 77 KPA dowodem na to, że omyłka w jednym z ogłoszeń wprowadziła stan "dezinformacji", czy wręcz "odwiodła (...) od złożenia uwag i wniosków "

2. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego za nieważnością decyzji

ma przemawiać brzmienie art. 32 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36 ustawy o dostępie do informacji. Skoro bowiem art. 32 nakazuje poddać raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postępowaniu, o którym mowa w art. 12-17, to pominięcie takiego postępowania ma powodować sankcję przewidzianą w art. 36 ustawy.

Zdaniem skarżącego, twierdzenie takie w rażący sposób narusza art. 36 ustawy, art. 156 § 1 pkt 7 i art. 16 § 1 KPA oraz art. 7 Konstytucji RP.

Sankcja nieważności z art. 36 ustawy została powiązana z naruszeniem ściśle określonych przepisów, wśród których nie wymienia się art. 32 ustawy.

Z faktu, że zgodnie z art. 32 ustawy, raport poddaje się postępowaniu, o którym mowa w art. 12-17, nie można wyprowadzać wniosku, że pominięcie tego postępowania prowadzi do zastosowania art. 36, bowiem wymieniono w nim art. 12-17. Odesłanie z art. 32 ustawy dotyczy wyłącznie stosowania przepisów art. 12-17, nie jest zaś odesłaniem do art. 36 ustawy. Nieważności decyzji nie można stwierdzić w oparciu o "pośrednie wynikanie", jak dokonał tego organ administracji.

3. Skarżąca podtrzymuje, że w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podanie do publicznej wiadomości nastąpiło w sposób prawidłowy (na tablicy ogłoszeń przy Urzędzie Gminy i Miasta, tj. w odległości 300 m od projektowanej inwestycji oraz na słupie ogłoszeniowym w Rynku). Powyższe twierdzenie skarżąca podnosi z tego względu, że nie jest jasne, jakie stanowisko w tej kwestii zajęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Zważywszy na wielkość przedsięwzięcia, dokonanie obwieszczenia w odległości 300 m od jego lokalizacji, nie może być traktowane jako dokonane z naruszeniem art. 13 ust. 3 ustawy. Stanowisko to potwierdza fakt, że w skład Komitetu Protestacyjnego wchodzą mieszkańcy S., zamieszkujący w odległości o wiele większej (przy ul. B, Al. C czy przy ul. D).

Z powyższych względów skarżący jest zdania, iż skarga jest zasadna.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie poprzedzającej wydanie przez Sąd wyroku pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Pełnomocnik SKO wniósł o jej oddalenie podnosząc dodatkowo, że po wydaniu skarżącej decyzji organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, natomiast SKO uchyliło tę decyzję w całości i umorzyło postępowanie I instancji z uwagi na zrealizowanie inwestycji. Poinformowano jednocześnie, iż wydana została decyzja o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Uczestnicy postępowania Z. Z., G. Z., J. Z. i M. T. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 Z 2003 r., poz. 2261) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie, dlatego też skarga została oddalona.

Sąd nie kwestionuje stanowiska skarżącego, iż art. 16 kodeksu postępowania administracyjnego wprowadza zasadę trwałości decyzji. Z przepisu tego wynika jednak również, że istnieje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznych. Zgodzić się należy, iż uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych i że w tym zakresie niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej.

W ocenie Sądu rozpatrującego przedmiotową skargę zachodziły jednak podstawy prawne do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy i wnikliwy wskazało przesłanki i podstawę prawną, która doprowadziła do stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji z dnia [...], a Sąd argumentację tam przedstawioną w pełni podziela.

W art. 156 § 1 kpa określone są enumeratywnie przesłanki stwierdzenia nieważności, przy czym z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 7 katalog ten nie ma charakteru zamkniętego.

Z przepisu tego wynika bowiem, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Przesłanki stwierdzenia nieważności nie są oparte na uznaniu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą określonej treści decyzję, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 kpa.

W przedmiotowej sprawie przepisy prawa materialnego – obowiązująca do 30 września 2001 r. ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 109, poz. 1157) w art. 36 wprowadzała sankcję nieważności decyzji podjętej z naruszeniem wymagań określonych w wymienionym w tym przepisie artykułach.

Okolicznością istotną jest przy tym fakt, że unormowanie zawarte w art. 36 ustawy wprowadzając sankcję nieważności, nie wprowadza kwalifikacji stopnia naruszenia tychże wymagań (jak np. art. 156 § 1 pkt 2, mówiący o rażącym naruszeniu prawa).

Oznacza to, iż każde naruszenie wymagań określonych w art. 12-17, art. 25 ust. 2, art.38, 43 i 46 wskazanej ustawy o dostępie do informacji o środowisku (...) skutkuje nieważnością decyzji.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniami Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] i Burmistrza Gminy I Miasta S. z dnia [...] nałożono na Polską Telefonię Komórkową "A" Sp. z o.o. w W. obowiązek sporządzenia w pełnym zakresie raportu oddziaływania na środowisko inwestycji w postaci budowy stacji telefonii komórkowej – na etapie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, który został wykonany.

Stosownie do treści art.12 ustawy o dostępie do informacji (...) każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu, którego przedmiotem jest przyjęcie dokumentów, o których mowa w art. 19, lub wydanie decyzji, o których mowa w art. 25, tj. między innymi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że w świetle treści art. 25 ust. 2 ustawy - postępowanie w sprawie oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o których mowa w ust. 3 (tj. między innymi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ), i wymaga udziału organu, o którym mowa w art. 37 (starosty i powiatowego inspektora sanitarnego).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy – przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie, podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków.

Można podzielić stanowisko skarżącego, iż przepis ten nie nakłada obowiązku podania adresu lokalizacji, jednakże zgodzić się należy z argumentacją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że oczywiste jest, iż nie chodzi o informację o abstrakcyjnym wniosku, lecz o wniosku złożonym przez konkretny podmiot, dotyczącym konkretnie określonego przedsięwzięcia, zlokalizowanego w konkretnie wskazanym miejscu. Ustawa o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie (...) ma bowiem zapewnić udział w postępowaniu grupie społecznej zainteresowanej w sprawie realizacji zidentyfikowanego przedsięwzięcia.

Należy przy tym mieć na uwadze regulację przewidzianą w art. 41 obowiązującej w tym czasie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.), zgodnie z którym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego (ust. 1), przy czym wniosek ten powinien zawierać określenie miedzy innymi granic terenu objętego wnioskiem ...(ust. 2 pkt 1). Nie może więc być wątpliwości, iż prawidłowe wskazanie informacji dotyczącej wniosku musi się więc łączyć z właściwą informacją dotyczącą prawidłowo wskazanego miejsca planowanego przedsięwzięcia.

Uczynienie tego w sposób, jak to nastąpiło w przedmiotowej sprawie, przez błędne wskazanie lokalizacji inwestycji, nie może więc spełniać wymogu określonego w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji (...). Należy bowiem przyjąć, iż podana "informacja" faktycznie była dezinformacją, a więc nie realizowała celu, dla którego powyższe unormowania wprowadzono.

Sąd, podzielając stanowisko Kolegium, uznał również, iż podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, był fakt nie poddania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postępowaniu, o którym mowa w art. 12-17 ustawy o dostępie do środowiska.

Z art. 32 wprost bowiem wynika, że organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 25 ust. 3 (m.in. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) poddaje raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postępowaniu, o którym mowa w art. 12-17.

Brzmienie przepisu jest kategoryczne, nie zależy od uznania administracyjnego, a jego naruszenie rodzi konsekwencję, o której mowa w art. 36, a więc skutkuje nieważnością rozstrzygnięcia, skoro decyzja podjęta z naruszeniem między innymi wymagań określonych w art. 12-17, jest nieważna.

Na marginesie powyższych rozważań należy jedynie dodatkowo podnieść, iż jak wynika z treści decyzji z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decyzja ta nie została ona doręczona bezpośredniemu sąsiadowi inwestora – M. T., właścicielce działki nr ewid. 77 przy ul. A.

Reasumując, należy uznać, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza przepisów prawa, a w związku z tym skarga na nią podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).