Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 576/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1036
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, asesor WSA Piotr Dębkowski, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2019 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 stycznia 2019 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.506.2018.2.MW w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 stycznia 2019 r. J. sp. z o.o. (zwana dalej: "Wnioskodawcą" lub "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 stycznia 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Zaskarżona interpretacja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 3 grudnia 2018 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wpłaty dokonanej na rzecz Miasta w związku z budową drogi.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest wspólnikiem kilku spółek osobowych z siedzibą w Polsce, które zajmują się realizacją projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych (deweloper). W jednym z zadań inwestycyjnych (osiedle mieszkaniowe) doszło do następującej sytuacji. Wnioskodawca kupił nieruchomość położoną w W., na której spółka osobowa miała wybudować osiedle. Funkcjonowanie osiedla mieszkaniowego, które ma zostać wybudowane, zależało od jego powiązań komunikacyjnych i wymagało budowy drogi. W Wieloletniej Prognozie Finansowej W. utworzone zostało zadanie inwestycyjne budowy ulicy, jednak środki finansowe, którymi miasto dysponowało okazały się niewystarczające do realizacji drogi. Wnioskodawca i W. zawarli umowę na podstawie której Wnioskodawca wesprze sześciocyfrową kwotą budowę drogi w zamian za co W.: - Środki finansowe wpłacone przez Wnioskodawcę wprowadzi do budżetu, dołoży starań, by zostały zwiększone wydatki na budowę drogi, a uzyskane środki finansowe przeznaczy na budowę drogi, w tym zjazdów prowadzących z drogi na osiedle mieszkaniowe, które ma zostać wybudowane przez spółkę osobową. Po przekazaniu przez Wnioskodawcę dokumentacji projektowej zjazdów wystąpi o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Jeśli Wnioskodawca nie przekaże Miastu dokumentacji projektowej, to będzie musiał wykonać zjazdy na własny koszt. Umieści na stronie internetowej dzielnicy informację, iż wybudowanie drogi jest współfinansowane przez Wnioskodawcę. Umowa zawarta z Miastem rozwiąże się, jeśli do określonej daty Rada W. nie zwiększy wydatków na budowę drogi lub Miasto nie wystąpi w określonym terminie o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Wówczas Miasto będzie zobowiązane zwrócić Wnioskodawcy całą wpłaconą kwotę. W. wybudowało drogę wraz ze zjazdami. Wnioskodawca Nieruchomość wraz z niezbędnymi projektami i pozwoleniami wniósł jako wkład niepieniężny do spółki osobowej. Spółka osobowa, której przychody i koszty dolicza się do przychodów i kosztów Wnioskodawcy, sprzedała Nieruchomość podmiotowi niepowiązanemu z nią ani z Wnioskodawcą.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wpłata na rzecz [...] W., która wspiera budowę drogi, która korzystnie wpływa na powiązania komunikacyjne osiedla mieszkaniowego, jest kosztem uzyskania przychodów w dacie poniesienia?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie budzi wątpliwości, iż opisana we wniosku wpłata środków finansowych W. nie ma cech charakterystycznych dla darowizny, którymi są dobrowolność spełnienia świadczenia oraz brak jakiejkolwiek ekwiwalentności. W zamian za wpłatę Wnioskodawca uzyskuje dobrą dostępność komunikacyjną osiedla mieszkaniowego z drogi publicznej, korzystną dla budowanego osiedla lokalizację zjazdów, zapewnienie, że wpłacone środki zostaną przeznaczone na wybudowanie zjazdów, a więc nie poniesie samodzielnie wydatków na budowę zjazdów. Dodatkowo Wnioskodawca gwarantuje sobie wprowadzenie do budżetu jednostki samorządu terytorialnego budowy drogi w określonym w umowie terminie i w konsekwencji wybudowanie drogi. Ponadto nie może być mowy o braku ekwiwalentności świadczeń, gdyż Wnioskodawca angażuje się w działania społecznej odpowiedzialności biznesu, mianowicie współfinansuje budowę drogi publicznej. Zaangażowanie biznesu w działania na rzecz środowiska, sprawy społeczne i pracownicze, to wyraz odpowiedzialności przedsiębiorców za negatywne zmiany, które są częściowo konsekwencją rozwoju ekonomicznego. Propagowanie koncepcji społecznej odpowiedzialności biznesu wpływa pozytywnie na funkcjonowanie przedsiębiorstw w ich otoczeniu. Działania te są ważnym narzędziem w umacnianiu wizerunku na rynku, które może zaowocować zwiększeniem zysków. Na stronie internetowej dzielnicy będzie umieszczona informacja, iż wybudowanie drogi jest współfinansowana przez Wnioskodawcę. Będzie to miało duży wydźwięk marketingowy i reklamowy. Podsumowując tę część argumentacji należy pamiętać o obowiązku wynikającym z art. 16 ustawy o drogach publicznych: "Budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją nie drogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia".

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 10 stycznia 2019 r. uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe.

W ocenie organu interpretacyjnego, istotne znaczenie dla potrzeb niniejszej sprawy ma przede wszystkim wykazanie zaistnienia przesłanki związanej z celowością poniesienia określonych wydatków, które winny być nakierowane na uzyskanie przychodu, zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. Przesłanka ta nie została przez Wnioskodawcę spełniona, co czyni możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów za niedopuszczalną w świetle ogólnych zasad wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: u.p.d.o.p.).

Należy przy tym podkreślić, że organ nie kwestionuje sensu ekonomicznego, czy też racjonalności podejmowanych przez Spółkę decyzji gospodarczych i ich efektywności, bada natomiast celowość wydatku w granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., tj. czy konkretny wydatek został poniesiony w związku dążeniem do osiągnięcia przychodu (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła).

Analizując jednak wpłatę Wnioskodawcy na rzecz W., która wspiera budowę drogi, należy stwierdzić, że nie są to wydatki ponoszone w celu osiągnięcia przychodów, zachowania/zabezpieczenia źródła przychodów Wnioskodawcy i jako nie spełniające przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Organ podał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z odrębnymi podmiotami prawnymi, odrębnymi podatnikami, zaś ich stopień powiązania lub współzależności ekonomicznej nie może być wyznacznikiem i decydującym motywem uznania danych wydatków za koszty uzyskania przychodów.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego przychody ze sprzedaży inwestycji miała osiągnąć w tym przypadku spółka osobowa, która miała wybudować osiedle a nie Wnioskodawca. W rezultacie jednak spółka osobowa dokonała na rzecz podmiotu trzeciego odpłatnego zbycia wniesionej aportem nieruchomości. Zatem wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na wsparcie budowy drogi prowadzącej do osiedla nie będą miały wpływu na powstanie przychodu u Wnioskodawcy, lecz odrębnego podmiotu gospodarczego, który nabył nieruchomość. Inna byłaby sytuacja, gdyby spółka osobowa poniosła wydatek a Wnioskodawca zaliczył go w koszty w proporcji w jakiej wniósł wkład do tej spółki. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma jednak miejsca, gdyż to Wnioskodawca jako odrębny podmiot ponosi te wydatki w końcowym rezultacie za inny podmiot gospodarczy, który nabył przedmiotową nieruchomość od spółki osobowej.

Zauważyć należy, że przenoszenie ciężaru wydatków, do poniesienia których właściwy jest dany podatnik, na rzecz innych uczestników obrotu gospodarczego, z którymi ten podatnik pozostaje pośrednio w relacjach biznesowych, nie może skutkować pomniejszeniem u tych ostatnich podstawy opodatkowania.

Nie ma więc związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy przychodem Wnioskodawcy a wydatkami poniesionymi w związku z budową drogi.

W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W skardze zarzucono:

1) błędną wykładnię art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.,

2) błędną wykładnię art. 16 ustawy o drogach publicznych,

3) błędną wykładnię art. 5 ust. 2 u.p.d.o.p. przez brak zastosowania go,

4) naruszenie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak ocen stanowiska Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Podkreślenia wymaga, że przepisy art. 3 § 2 pkt 4a i art. 146 § 1 P.p.s.a. w tym brzmieniu wprowadzone zostały w art. 3 pkt 1 lit. a) i pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590) i obowiązują od dnia 1 lipca 2007 r.

Pomimo istotnych zmian wprowadzonych z dniem 1 lipca 2007 r. w zakresie trybu wydawania indywidualnych interpretacji na wniosek zainteresowanego, w ocenie Sądu, aktualne pozostały wypracowane w dotychczasowym orzecznictwie poglądy dotyczące zakresu ich kontroli sądowej.

I tak, w ślad za uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06 (publ. ONSAiWSA z 2007 r., Nr 2, poz. 7) należy także powtórzyć, że sąd administracyjny - sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wydawane na podstawie art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej (po 1 lipca 2007 r. na indywidualną interpretację wydaną na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej) - jest obowiązany do kontroli takich decyzji (indywidualnych interpretacji) również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Kontrola sądowa - jak wyjaśnił NSA w uzasadnieniu powołanej uchwały - zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. zawsze musi być dokonywana w trzech płaszczyznach, którymi są: a) ocena zgodności rozstrzygnięcia (decyzji albo innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) ocena dochowania wymaganej prawem procedury, c) ocena respektowania reguł kompetencji. Wyeliminowanie którejkolwiek z nich czyniłoby kontrolę sądową ułomną i to w sposób, który godziłby w konstytucyjne prawo do sądu, określone w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Przepis ten, stanowiąc, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, nakłada na sąd administracyjny obowiązek rozstrzygnięcia w sytuacji sporu prawnego o prawach danego podmiotu. Obowiązek kontroli działalności administracji publicznej przy wydawaniu interpretacji przepisów podatkowych zostanie zrealizowany jedynie wówczas, gdy sąd przeprowadzi weryfikację zaskarżonej indywidualnej interpretacji pod względem formalnym, jak również merytorycznie oceni stanowisko organu, gdyż w ten sposób zostaje spełniony postulat dokonania pełnej i rzeczywistej kontroli działalności administracji publicznej.

Reasumując, indywidualna interpretacja może być uznana za naruszającą prawo zarówno wtedy, gdy jest niezgodna z przepisami normującymi wydawanie interpretacji, jak i z przepisami, które są przedmiotem interpretacji.

Jednocześnie zastrzec należy, że w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd, działając w ramach powyższego przepisu, nie jest zatem uprawniony przy kontroli podatkowej interpretacji indywidualnej do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi, a zatem jest "ściśle" związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności wydanej Interpretacji indywidualnej na tle przedstawionego przez Skarżącą zdarzenia i stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania oraz według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona Interpretacja odpowiada prawu.

Istota sporu między stronami dotyczy kwestii czy Skarżąca ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia wpłaty na rzecz W., które wspiera budowę drogi, korzystnie wpływającej na powiązania komunikacyjne osiedla mieszkaniowego.

Zdaniem Skarżącej, skoro przepis art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wymaga, aby budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycjom niedrogową należy do inwestora przedsięwzięcia, to tym samym takie "obowiązkowe" świadczenie służy osiąganiu przychodów, zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów i powinno stanowić koszt uzyskania przychodów.

Z takim stanowiskiem ,w realiach opisanego we wniosku stanu faktycznego, nie zgadza się Organ wskazując, że wydatki poniesione przez Skarżącą na wsparcie budowy drogi prowadzącej do osiedla nie będą miały wpływu na powstanie przychodu u Skarżącej, lecz odrębnego podmiotu, który nabył nieruchomość.

W ocenie Sądu, przy tak wyznaczonych granicach skargi oraz stanowiskach stron, rację należy przyznać Organowi Interpretacyjnemu.

W punkcie wyjścia rozważań należy wskazać, że zasady kwalifikowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 updop.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że od 1 stycznia 2018 r. zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 15 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub u celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Powyższa definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny, co oznacza, że każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przy chodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź leż zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Tak więc dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów.

został właściwie udokumentowany,

nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami; kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać zatem pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Każdy wydatek wymaga zatem indywidualnej oceny pod kątem związku z przychodem i racjonalności działania podatnika.

Poza sporem jest też, że powiązanie kosztu z przychodem oznacza jednocześnie, że koszty muszą ściśle dotyczyć przychodu danego podmiotu, nie zaś przychodu jakiegokolwiek innego podmiotu. Ustawa o podatku do dochodowym od osób prawnych określa bowiem sytuację materialno-prawną danego (jednego) podatnika na poziomie dochodu, a to z kolei oznacza, że zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów zawsze dotyczy tylko tego podatnika.

Dodatkowo zauważyć należy, że w celu wykazania związku pomiędzy kosztem, a przychodem podatnik musi dysponować wymaganymi przez prawo dowodami. I tak, w myśl art. 9 ust. 1 updop podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Z tak udokumentowanych wydatków winno ponadto wynikać, że mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i bezpośrednio lub pośrednio wpływają na wielkość osiąganych przez podatnika przychodów. W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodu, zgodnie z art. 15 ust. i ww. ustawy.

Jak słusznie zauważył Organ Interpretacyjny, istotne znaczenie w realiach sprawy ma przede wszystkim wykazanie zaistnienia przesłanki związanej z celowością poniesienia określonych wydatków, które winny być nakierowane na uzyskanie przychodu, zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła.

Sąd podziela pogląd Organu, że przesłanka ta nie została przez Skarżącą wykazana albowiem wydatki opisane we wniosku, ponoszone są w celu pomniejszenia kosztów innego podatnika, tj. spółki osobowej, która docelowo miała wybudować osiedle.

Tym samym nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem przez Skarżącą opisanych we wniosku wydatków, a osiągnięciem przez nią przychodów. Z opisu zawartym we wniosku jasno wynika, że przychody ze sprzedaży inwestycji miała osiągnąć w tym przypadku spółka osobowa, która miała wybudować osiedle, a nie Skarżąca.

W rezultacie jednak spółka osobowa dokonała na rzecz podmiotu trzeciego odpłatnego zbycia wniesionej aportem nieruchomości. Zatem wydatki poniesione przez Skarżącą na wsparcie budowy drogi prowadzącej do osiedla nie będą miały wpływu na powstanie przychodu u Skarżącej, lecz odrębnego podmiotu gospodarczego, który nabył nieruchomość i dlatego wpłata Skarżącej na rzecz W., która wspiera budowę drogi, nie stanowi wydatków ponoszonych w celu osiągnięcia przychodów, zachowania/zabezpieczenia źródła przychodów Skarżącej i jako nie spełniająca przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1updop, nie może być uznana za koszty uzyskania przychodów.

Jak słusznie zauważył Organ, inna byłaby sytuacja, gdyby spółka osobowa poniosła wydatek a Wnioskodawca zaliczył go w koszty w proporcji w jakiej wniósł wkład do tej spółki.

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma jednak miejsca, gdyż to Wnioskodawca jako odrębny podmiot ponosi te wydatki w końcowym rezultacie za inny podmiot gospodarczy, który nabył przedmiotową nieruchomość od spółki osobowej. Jednakże przenoszenie ciężaru wydatków, do poniesienia których właściwy jest dany podatnik, na rzecz innych uczestników obrotu gospodarczego, z którymi ten podatnik pozostaje w ścisłych relacjach biznesowych, nie może skutkować pomniejszeniem u tych ostatnich podstawy opodatkowania. Nie jest możliwe, aby przychód wystąpił u jednego podatnika, a koszty uzyskania tego przychodu były rozliczane z przychodami innego podmiotu będącego innym podatnikiem.

Reasumując tę część rozważań zarzuty skargo dotyczące naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnie przepisu art. 15 ust. 1 updop i art. 16 ustawy o drogach publicznych, należało uznać za bezzasadny.

W ocenie Sądu niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 14 c § 1 O.p., gdyż wydana interpretacja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Organ podatkowy dokonując oceny stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie objętym treścią wniosku, zawarł zgodnie z art. 14c § 1 oraz art. 14c § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, zarówno ocenę stanowiska wnioskodawcy, jak i wskazał prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym, odnosząc się przy tym do treści złożonego wniosku. Uzasadnienie prawne rozumieć należy przy tym, jako oparty na przepisach prawa wywód, zawierający wyjaśnienie takiej a nie innej oceny stanowiska Wnioskodawcy wraz z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa.

Organ wskazał, że stanowisko Wnioskodawcy jest błędne i dokonał szczegółowej analizy tego stanowiska w oparciu o przedstawione przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie - odnosząc się przy tym wprost do treści przedstawionego stanu faktycznego, wskazując jednocześnie wyjaśnienie prawidłowego stanowiska. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie organ podatkowy działając w granicach prawa dokonał oceny stanowiska Wnioskodawcy i wskazał własne stanowisko, w sposób spójny, kompleksowy i jednoznaczny.

Ponadto, dokonując w zaskarżonej interpretacji oceny stanowiska Strony, organ podatkowy udzielił wyczerpującej i jasnej odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku o wydanie interpretacji, a dokonana przez organ interpretacja tychże przepisów była zgodna z obowiązującymi zasadami wykładni przepisów prawa.

Odnosząc się odrębnie do powołanych przez Skarżącą w skardze interpretacji indywidualnych Sąd stwierdza, że dotyczą one innych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych niż stan faktyczny przedstawiony w przedmiotowym wniosku i nie dotyczą bezpośrednio Skarżącej i dlatego Organ nie był związany stanowiskiem w nich przedstawionym.

Poza tym stwierdzić należy, że nawet odmienne rozstrzygnięcia organów podatkowych dokonane w analogicznych zagadnieniach nie mogą stanowić podstawy do żądania analogicznego rozstrzygnięcia sprawy podatnika, jeśli stoi temu na przeszkodzie treść przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, ponieważ zarzuty naruszenia prawa procesowego oraz materialnego okazały się bezzasadne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a obowiązany był oddalić skargę.