Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1083/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Po 523/20 odrzucające skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 8 kwietnia 2020 r. nr ... w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Po 523/20 na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), - dalej p.p.s.a., odrzucił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 8 kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 lipca 2020 r. wezwano skarżącego do uiszczenia, w terminie siedmiu dni, wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,- złotych, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 sierpnia 2020 r. Pomimo upływu siedmiodniowego terminu wpis nie zostały uiszczony, co potwierdza informacja z Oddziału Finansowo- Budżetowego tutejszego Sądu z dnia 17 sierpnia 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu. Wobec nieuiszczenia przez skarżącego, mimo stosownego wezwania, wpisu od skargi, podlegała ona odrzuceniu i stąd na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.

Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 17 września 2020 r. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2020 r. podnosząc, że nie został należycie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Podkreślił, że pismem z dnia 20 lipca 2020 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 egzemplarzy skargi i podanie numeru PESEL skarżącego. Pełnomocnik uzupełnił te braki w zakreślonym terminie. Do wezwania doręczono pismo o doręczeniu odpowiedzi na skargę oraz odpowiedź na skargę, natomiast w przesyłce brak było wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Pełnomocnik skarżacej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd Wojewódzki wydał postanowienie o odrzuceniu skargi po stwierdzeniu, iż mimo wezwania pełnomocnika skarżącego o uiszczenie wpisu od skargi, w wyznaczonym terminie nie uiszczono wpisu od skargi, natomiast uzupełnione inne braki formalne skargi. Tymczasem pełnomocnik skarżącej w zażaleniu podniósł, że otrzymał jedynie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisów skargi oraz wskazanie numeru PESEL skarżącego, natomiast przesyłka z Sądu Wojewódzkiego nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu od skargi.

Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, wezwania sporządzono na oddzielnych drukach (k. 14, 16), a przesyłkę skierowano w jednej kopercie. W takiej sytuacji, gdy przewidziano łączne przesłanie kilku pism, nie można wykluczyć, że jedno z wezwań omyłkowo nie zostało przez pracownika sekretariatu włożone do koperty adresowanej do pełnomocnika skarżącego. Skoro nie jest możliwe w sposób pewny zweryfikowanie tego jaka była zawartość przesyłki sądowej skierowanej do strony, to należy za wiarygodne przyjąć jej wyjaśnienia, że wśród doręczonych pism nie było jednego z wezwań dotyczących braków skargi. Prawdziwość twierdzeń strony potwierdza fakt terminowego wykonania wezwania dotyczącego uzupełnienia braków formalnych skargi. W rezultacie wobec braku dowodów co w istocie zawierała przesyłka z sądu przyjąć należy wersję korzystniejszą dla strony skarżącej i uznać, że nie doręczono wezwania w przedmiocie odpisu skargi (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., II OZ 1366/16).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że zaakceptowanie w takiej sytuacji odrzucenia skargi stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 19 marca 2009 r., II OZ 506/09, z dnia 20 kwietnia 2009 r., II OSK 544/09, z dnia 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09, z dnia 26 września 2012 r., I OSK 2161/12). Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wskazuje bowiem, że jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienia NSA: z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1448/11, z dnia 24 maja 2013 r., II OSK 1188/13, z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1388/15, z dnia 23 czerwca 2016 r., II OZ 664/16, z dnia 25 października 2016 r., I OZ 1015/16).

Wobec powyższego należało przyjąć, że termin do uiszczenia wpisu od skargi nie rozpoczął biegu, a tym samym odrzucenie skargi w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. było niezasadne.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.