Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2147/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 249 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 513/13 w sprawie ze skargi A. P. i T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 4 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

UZASDNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę A.P. i T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 4 czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

Skarżący pismem z dnia 19 listopada 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza J. z dnia 8 lutego 2001r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2001 w kwocie 10.193,60 zł, w części dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą strony podniosły, że działalność gospodarcza została definitywnie zakończona w 1992r. Podatnicy powołali się przy tym na art. 247 pkt. 2 oraz pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), stwierdzając, że decyzja organu podatkowego została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia 9 kwietnia 2013 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej Burmistrza J. z dnia 8 lutego 2001 r. z uwagi na fakt, że żądanie podatników zostało wniesione po upływie 5 lat od doręczenia decyzji ostatecznej. Dlatego też, mając na uwadze treść art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej SKO uznało za zasadne odmówić wszczęcia postępowania w sprawie. Zgodnie bowiem z tym przepisem organ podatkowy zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji stronie oraz gdy sąd administracyjny oddalił skargę na decyzję. Wskazano , że skoro w niniejszej sprawie decyzję doręczono w dniu 21 lutego 2001r. to okres 5 lat na złożenie wniosku upłynął

w dniu 21 lutego 2006r.

Wskutek wniesionego odwołania zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy decyzję z dnia 9 kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy podatkowej, lecz ustalenie czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W sytuacji gdy organ stwierdzi istnienie przesłanki negatywnej zobligowany jest wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, co w sprawie nastąpiło z uwagi na fakt, że żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji. Podkreślono, że bezsporną i niekwestionowaną okolicznością jest, że decyzja ostateczna Burmistrza J. została doręczona podatnikom 21 lutego 2001r., a wniosek o stwierdzenie jej nieważności złożono w piśmie z dnia 18 listopada 2012r .Odnosząc się do twierdzenia, iż podatnicy nieprzerwanie od 2004 r. domagają się stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza J., SKO wskazało na pismo Burmistrza J. z dnia 26 marca 2013 r. w którym wyjaśnił, że strony nie wnosiły wcześniej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie zobowiązania podatkowego za 2001 r. Dotychczasowe postępowanie dotyczyło umorzenia zaległości podatkowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący zarzucili, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane niezgodnie z istniejącym stanem faktycznym, co w ocenie podatników uprawnia do stwierdzenia, że w sprawie naruszono prawo. W uzasadnieniu skarżący m.in. wskazali, że skoro postępowanie toczy się nieprzerwanie od 2004 r. i mają miejsce zabezpieczenia hipoteczne, postępowania komornicze to, w ich ocenie, nie może być mowy o pięcioletnim okresie przedawnienia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowych, które są niezgodne ze stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że do biegu terminu wszczęcia postępowania nie mają zastosowania instytucje przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie upłynął termin pięcioletni z art. 249 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ decyzję doręczono 21 lutego 2001 r., a wniosek o stwierdzenie jej nieważności złożono dopiero w listopadzie 2012 r., a zatem po upływie ponad 11 lat od daty jej doręczenia.

Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), tj.: art. 249 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi z uwagi na błędne uznanie, iż żądanie skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza J. z dnia 8 lutego 2001 r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2001 zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji.

Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżacego wskazał także, że w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd skargi kasacyjnej, wnosi o odstąpienie od zasądzenia od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Jednocześnie na podstawie § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego 2 urzędu (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 490) wniósł o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczam, że opłaty nie zostały zapłacone w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 249 § 1 punkt 1 O.p. organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji.

Termin, o którym wyżej mowa, jest terminem prawa materialnego, gdyż jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia do zgłoszenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to termin nieprzywracany (B. Gruszczyński, Ordynacja podatkowa komentarz, s. 956-957 Warszawa 2011Lexis Nexis oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 617/11). Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji termin określony w art. 249 § 1 O.p. odpowiada wprawdzie czasem trwania terminowi określonemu w art. 70 § 1 O.p., ma jednak zupełnie inny charakter. Nie jest bowiem terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego, czyli przedawnienia w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 9 O.p., gdyż nie wywołuje skutku w postaci wygaśnięcia zobowiązania. Dlatego też omawiany termin, odmiennie niż termin określony w art. 70, na który powołuje się m.in. art. 247 § 2, biegnie niezależnie od tego, czy nastąpiła zapłata podatku, czy też nie, a do jego biegu nie mają zastosowania instytucje przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów faktycznych ustalonych przez organ oraz przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania w pierwszej kolejności przypomnieć wypada, że Naczelny Sąd Administracyjny – stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. – jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Z urzędu NSA bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, jednakowoż w rozpatrywanej sprawie nie występują przesłanki jej stwierdzenia określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom uzasadnienia skargi kasacyjnej w aktach administracyjnych sprawy, których kompletności strona nie podważa, brak jakiegokolwiek pisma Skarżącego, kierowanego do właściwego organu przed upływem pięciu kat od daty otrzymania decyzji ostatecznej (w tym pisma z dnia 22 sierpnia 2004 r.), które mogłyby być identyfikowane jako żądanie stwierdzenia nieważności decyzji. Z pisma Burmistrza J. z dnia 26 marca 2013 r. (k. 151 akt administracyjnych) wynika natomiast, że podatnicy (T. i A.P.) nie wnosili wcześniej (tj. przed datą 19 listopada 2012 r.) wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych dotyczących ustalenia zobowiązania podatkowego za lata 2001, 2004-2008, a inicjowane przez nich uprzednio postępowania dotyczyły umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. Konstatacja ta znajduje potwierdzenie w treści decyzji Burmistrza J. (k. 111 akt administracyjnych) w sprawie umorzenia odsetek oraz części zaległego podatku z dnia 28 września 2004 r., z której wynika, że pismem z dnia 22 sierpnia 2004 r. A. i T. P. "zwrócili się z prośbą o umorzenie odsetek oraz części zaległego podatku – łącznego zobowiązania podatkowego". Zresztą strona nie wskazuje wprost jakie fragmenty pisma z dnia 22 sierpnia 2004 r. można uznać za żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej, ogólnikowo stwierdzając, że pisma z dnia 19 listopada 2012 r. oraz z dnia 28 stycznia 2013 r. doprecyzowywały jedynie wcześniejsze wnioski. Żaden ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów nie pozwala na podważenie stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż to dopiero pismo z dnia 19 listopada 2012 r. stanowiło formalny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. W skardze kasacyjnej strona nie sformułowała zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., w konsekwencji czego Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony jest możliwości uznania, że wyrok pierwszoinstancyjny został wydany na podstawie niekompletnych akt sprawy. Brak również zarzutów dotyczących niewłaściwej oceny przez organ zgromadzonego materiału dowodowego, co miałoby ewentualnie zostać przeoczone przez Sąd pierwszej instancji.

Z niezakwestionowanych zatem - adekwatnymi do sprawy zarzutami kasacyjnymi - ustaleń i ocen przyjętych w wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostateczna decyzja podatkowa z dnia 8 lutego 2001 r. doręczona została podatnikowi w dniu 21 lutego 2001 r. Wobec powyższego żądanie stwierdzenia nieważności tej decyzji z dnia 19 listopada 2012 r. (uzupełnione pismem z dnia 28 stycznia 2013 r.) wniesione zostało po upływie pięciu lat od doręczenia decyzji, co, na podstawie art. 249 § 1 pkt 2 O.p., uzasadniało wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.