Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 735/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1-2, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4-4e, art. 16j ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółdzielni [...] "S." w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 704/09 w sprawie ze skargi Spółdzielni [...] "S." w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Spółdzielni [...] "S." w S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 2400 (słownie: dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 735/10

UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 18 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 704/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S. P. S. S. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 17 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r.

2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym: decyzją z 17 lipca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z 30 kwietnia 2009 r., określającą S. P. S. S. (zwana dalej "S.") zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. w wysokości 20.609,00 zł. Organ pierwszej instancji, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów badanego okresu o kwotę 102.900,00 zł netto. Sporną kwotę zaliczono w ich poczet na podstawie faktur VAT wystawionych na rzecz S. z tytułu wykonania prac związanych z remontem komina, na łączną kwotę 171.500 zł netto. Faktury te dotyczyły nieruchomości wspólnej, należącej w 40% do skarżącej oraz w 60% do A. Sp. z o. o. – dalej "spółka".

Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. 2011, Nr 74, poz. 397; dalej "u.p.d.o.p.") organ uznał, że koszty te powinny być rozliczone z uwzględnieniem proporcji w udziale nieruchomości wspólnej. Ponadto organ wskazał, że skarżąca błędnie zastosowała indywidualna stawkę amortyzacyjną w wysokości 10% odnośnie budynku jednokondygnacyjnego typu Mostostal wprowadzonego do ewidencji środków trwałych ponowie w 2000 r. Zgodnie z zasadą, iż powołana stawka może być zastosowana jedynie dla środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji uznano, iż z kosztów uzyskania przychodu podlega wyłączeniu kwota 189.000,00 zł.

3. Pismem z 12 maja 2009 r. strona złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wyjaśniając, że przyjęty przez nią sposób rozliczenia kosztów poniesionych na remont komina wynikał z zawartego 12 września 2006 r. porozumienia. W związku z niemożnością poniesienia przez spółkę będącą współwłaścicielem nieruchomości przypadającej na nią części kosztów remontu skarżąca zobowiązała się do pokrycia całości kosztów z zastrzeżeniem, że mają one zostać rozliczone zgodnie z zasadą proporcjonalności do 31 grudnia 2009 r. Strona powołała argument, iż gdyby rozliczyła proporcjonalnie wydatki na remont komina to w przypadku sprzedaży nieruchomości spowodowałoby, że wykazany przychód nie byłby równoważny z rzeczywiście poniesionymi przez skarżącą kosztami remontu. Zdaniem strony późniejsze rozliczenie kosztów poniesionych na nieruchomość wspólną jest zgodne z dyspozycja art. 39 ust. 3 zd. 2 ustawy o rachunkowości.

W odniesieniu do zarzutu przyjęcia błędnej stawki amortyzacji strona argumentowała, iż obowiązujące w 2000 r. przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazywały iż podatnicy pod pewnymi warunkami oraz z zastrzeżeniem art. 16 u.p.d.o.p., mogą indywidualnie ustalać stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji. Powołując się na niejasną treść art. 16j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. strona podniosła iż zgodnie z przyjętą zasadą, że niejasność przepisów podatkowych nie może być interpretowana na niekorzyść podatnika oraz zakazem rozszerzającej interpretacji przepisów nakładających obowiązki na podatnika, postąpiła zgodnie z prawem. Dodatkowo skarżąca wskazała, że dopiero wprowadzony ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zapis "danego podatnika" pozwalał na przyjęcie, iż chodzi o wprowadzenie środka trwałego do ewidencji środków trwałych tego samego podatnika.

W niniejszej sprawie znaczenie ma również twierdzenie podatnika, że decydując się na wybór zasady amortyzacji według indywidualnej stawki jest on zobowiązany do stosowania tej metody przez cały okres amortyzacji środka trwałego, a ustalonej stawki nie należy zmieniać.

4. Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazał, iż z przeprowadzonego postępowania, a także z faktur VAT zgromadzonych w ramach materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie wynika, że zarówno koszty, jak i przychody dotyczące nieruchomości wspólnej podmioty rozliczały proporcjonalnie w stosunku do posiadanych udziałów w nieruchomości - 40% do 60%. Strona w toku postępowania kontrolnego przedłożyła treść porozumienia zawartego pomiędzy skarżącą a spółką w sprawie ponoszenia kosztów remontu komina, który znajduje się na terenie objętym współwłasnością. Z treści tego porozumienia wynikało, że w związku z ekspertyzą techniczną zachodziła konieczność pilnego remontu komina, a ponadto prowadzone były rozmowy dotyczące sprzedaży części wspólnej nieruchomości. Z ustaleń zawartych w porozumieniu wynika, że koszt remontu komina (szacunkowo ok. 150 tys. zł) zostanie w całości poniesie przez skarżącą. Ponadto w przypadku, gdy dojdzie do sprzedaży części wspólnej nieruchomości, uzyskana cena zostanie rozliczona pomiędzy stronami w ten sposób, że kwota odpowiadająca całkowitym kosztom remontu przypadnie skarżącej, a pozostała część zostanie podzielona w proporcjach wynikających z udziałów w nieruchomości wspólnej. Gdyby jednak sprzedaż nie doszła do skutku, spółka zwróci skarżącej przypadającą na nią część kosztów remontu komina w terminie do 31 grudnia 2009 r., chyba że strony uzgodnią inne zasady rozliczenia wyłożonej kwoty.

Zgodnie z zawartym porozumieniem koszty związane z pracami remontowymi komina (171.500 zł netto) poniosła skarżąca i zaliczyła je w całości do kosztów uzyskania przychodów za 2007 r. Organ odwoławczy stwierdził jednak, iż koszty te wynikają z dyspozycji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., więc jedynie ich część ma związek z prowadzoną przez stronę działalnością i uzyskiwanym przez nią przychodem, a więc tylko 40% mogło zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Dodatkowo organ wskazał, że porozumienie zawarte pomiędzy spółką a stroną postępowania nie może doprowadzić do zaliczenia całości kosztów remontu do kosztów uzyskania przychodu, a zobowiązanie do rozliczenia kosztów w terminie późniejszym pozostaje, jak również reszta przepisów porozumienia, bez wpływu na dyspozycję art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W konsekwencji organ uznał, że z kosztów uzyskania przychodu w 2007 r. przez stronę wyłączeniu podlega kwota 102.900 zł odpowiadająca 60% wydatków poniesionych na remont komina oraz dodatkowo kwota 189.000 zł, w związku z błędnie zastosowaną indywidualna stawka amortyzacyjną od wartości początkowej budynku powtórnie wprowadzonego do ewidencji środków trwałych.

Z akt sprawy wynika, że budynek jednokondygnacyjny Mostostal został wybudowany w 1981 r. i przyjęty przez S. do ewidencji środków trwałych celem dokonywania odpisów amortyzacyjnych według stawki 2,5 %, a jego wartość początkowa na dzień 1 stycznia 1994 r. wynosiła 2.023.309,64 zł. Organ ustalił również, że na dzień wniesienia przez S. budynku do utworzonej spółki z o. o. "L. B. P." wartość księgowa nieruchomości wynosiła 1.541.898 zł, natomiast wartość szacunkowa przyjęta z wyceny przy wniesieniu aportu wynosiła 3.351.091 zł. Wymieniona powyżej spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została zawarta na mocy aktu notarialnego z dnia 16 czerwca 1994 r. na zasadach określonych w ustawie z 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. Nr 60, poz. 253), a jej kapitał zakładowy opiewał na kwotę 5.657.800 zł. Skarżąca pokryła część kapitału zakładowego wkładem niepieniężnym o wartości 4.318.200 zł w skład którego wchodziły maszyny i urządzenia o wartości 967.109 zł oraz nieruchomość stanowiąca wieczyste użytkowanie działki wraz z własnością budynku produkcyjnego znajdującego się na tej działce o łącznej wartości 3.351.091 zł.

Dnia 31 marca 2000 r. zawarto umowę sprzedaży 12,31 % udziałów w spółce E. W. C. P. Sp. z o. o. (dawna nazwa L. B. P.) pomiędzy skarżącą a P. B. I. z siedzibą w B. za cenę 3.500.000 zł. Ponadto aktem notarialnym z 30 marca 2000 r. E. W. C. P. Sp. z o. o. dokonała sprzedaży S. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu za kwotę 980.000 zł oraz własności budynku produkcyjnego stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności za kwotę 2.520.000 zł. Zakupiony przez skarżącą budynek został ponownie przyjęty do ewidencji środków trwałych i podlegał amortyzacji. Wartość początkowa budynku została przyjęta w wysokości 2.520.000 zł i zastosowano indywidualną stawkę amortyzacji – 10% skali. Ponowne rozpoczęcie amortyzacji przedmiotowego budynku w S. zostało rozpoczęte od kwietnia 2000 r.

Z uwagi na powyższe organ kontroli skarbowej stwierdził, że strona powtórnie wprowadziła ten sam budynek do ewidencji środków trwałych w dniu 31 marca 2000 r., od którego wcześniej dokonywała odpisów amortyzacyjnych. W związku z powyższym zastosowanie indywidualnej stawki odpisów amortyzacyjnych w wysokości 10 % było nieprawidłowe i należało w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 16j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. a uzupełnionym w 2003 r, zastosować dyspozycję art. 16i ust. 1 u.p.d.o.p. oraz przyjąć, że w przedmiotowej sprawie właściwą stawką amortyzacyjna jest stawka 2,5%.

5. Pismem z 3 sierpnia 2009 r. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do interpretacji, że skarżąca nie mogła zaliczyć w koszty uzyskania przychodu całości kosztów poniesionych na remont komina. Jak podnosiła strona remont ten był wykonany w celu zachowania i zabezpieczenia przychodu z wynajmu, a także w celu uzyskania w przyszłości ewentualnie przychodu w wyższej wysokości z tego tytułu. Ponadto skarżąca wskazała na naruszenie art. 16j ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu z przed nowelizacji przepisu z 27 lipca 2002 r. poprzez przyjęcie, że strona zastosowała go w sposób nieprawidłowy w sytuacji, gdy był niejasno sformułowany.

6. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. W pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów badanego okresu kwoty 102.900 zł wskazując, iż podatnik ma co do zasady możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów, jednak pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przez niego przychodu. Dodatkowo cel poniesionego wydatku musi być wyraźnie widoczny, a poniesione wydatki powinny go bezpośrednio realizować. Zdaniem sądu podatnik powinien wykazać nie tylko bezpośredni związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, ale także, a może przede wszystkim to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przez podatnika przychodu.

W treści uzasadnienia sąd przywołał ponadto art. 5 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. i wskazał, że aby podatnik dany wydatek mógł zaliczyć w koszt podatkowy musi wykazać jego wpływ na uzyskany przez siebie przychód, a nie przychód uzyskany przez inny podmiot. Tak więc skoro bezspornym jest fakt, że koszty i przychody dotyczące wspólnej nieruchomości były przez podmioty rozliczane dotychczas proporcjonalnie w stosunku do posiadanych udziałów w nieruchomości, to także sporny wydatek na remont komina powinien obciążyć koszty obu podmiotów z zachowaniem proporcji. Bez znaczenia dla zasad związanych z rozliczeniem przychodu z tej nieruchomości jest fakt zawarcia porozumienia, ponieważ nie może ono modyfikować zobowiązań podatkowych w sposób dowolny. W konsekwencji skład orzekający w niniejszej sprawie podtrzymał stanowisko organów w kwestii prawidłowości wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwotę 102.900 zł. Dodatkowo podkreślić należy, że zawarte pomiędzy stronami porozumienie nie jest, jak błędnie wskazał organ, sprzeczne z prawem z uwagi na obowiązującą w polskim prawodawstwie zasadę swobody umów.

Sąd pierwszej instancji odnosząc się do drugiego zarzutu strony, przywołał dyspozycję art. 16j u.p.d.o.p. i stwierdził, że z uwagi na nie spełnienie jednego z warunków ustanowionych w omawianym przepisie nie było możliwe zastosowanie indywidualnej stawki na poziomie 10 %. Skoro budynek już raz widniał w ewidencji środków trwałych to nie można zdaniem sądu zarazem przyjąć, że był środkiem trwałym po raz pierwszy wprowadzonym do ewidencji. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił także stanowiska podatnika w kwestii niejasności przepisu art. 16j ust. 1 u.p.d.o.p. W 2003 r. ustawodawca dodając słowa "danego podatnika" jedynie uściślił jego poprzednie brzmienie. Przedmiotowa zmiana nie miała charakteru normatywnego, co wynika także z projektu ustawy modyfikującej, tak więc strona nie powinna mieć wątpliwości dotyczących interpretacji tego przepisu.

7. Na powołane powyżej rozstrzygnięcie strona wniosła skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji lub ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi. Ponadto skarżąca zawarła wniosek o zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że S. nie mogła zaliczyć w koszty uzyskania przychodu całości kosztów poniesionych na remont komina, pomimo tego, że koszty te zostały poniesione w całości przez skarżącą w celu zachowania i zabezpieczenia przychodu z tytułu wynajmu, a także w celu uzyskania w przyszłości ewentualnie wyższego przychodu;

b) art. 16j ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. i przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie spełniła łącznie dwóch przesłanek uprawniających do przyjęcia indywidualnej stawki amortyzacyjnej w postaci wprowadzenia środka trwałego do ewidencji po raz pierwszy i wykorzystania środka trwałego przez określony przepisem okres.

Zdaniem strony naruszenie powyżej powołanych norm prawnych doprowadziło w rezultacie do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a dokładnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 16j ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej pomimo zaistnienia podstaw do jej uchylenia wobec spełnienia przez skarżącą przesłanek umożliwiających zaliczenie w koszty uzyskania przychodu całości poniesionych przez nią kosztów na remont komina, wynikających z przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p oraz spełnienia przesłanek uprawniających do przyjęcia indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

8. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Odnośnie pierwszego zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Zarzut jego naruszenia poprzez błędną wykładnię jest chybiony. Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W sprawie niniejszej rozumienie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zarówno przez sąd pierwszej instancji, jak i stronę skarżącą zdaje się nie wykazywać sprzeczności. Obie strony postępowania jako istotę przepisu wskazują bezpośredni związek kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu. Takie rozumienie art. 15 jest zgodne z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych jak i piśmiennictwa prawniczego. Rozbieżność ocen dotyczy w zasadzie wysokości poniesionych kosztów. Organy podatkowe, jak i aprobujący ich działania sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy zastosowanie powinien mieć przepis art. 5 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., zgodnie z którym przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy i praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że udziały wspólników w przychodach są równe. Powyższe zasady stosuje się odpowiednio do rozliczenia kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku. Innymi słowy sąd pierwszej instancji nie kwestionował poniesionego wydatku związanego z remontem komina, a jedynie jego wysokość w proporcji do posiadanych z A. sp. z o.o. udziałów. Bycie współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości w proporcji 40 : 60 daje nie tylko prawo decydowania takim właśnie udziałem we współwłasności oraz możliwość żądania podziału rzeczy wspólnej, ale także obliguje z podatkowego punktu widzenia do łączenia przychodów proporcjonalnie do posiadanych udziałów, jak i analogicznego rozliczania kosztów uzyskania przychodów. Skarżący tej podstawy prawnej rozstrzygnięcia organów podatkowych nie zakwestionował, nie może więc skutecznie wywodzić, że rozstrzygnięcie to z tego właśnie punktu widzenia jest wadliwe.

Bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia pozostają konsekwencje wynikające z treści porozumienia z 12 września 2006 r. zawartego pomiędzy skarżącą a A. sp. z o.o. mocą którego min. wskazano sposób rozliczenia poniesionych przez spółkę kosztów związanych z remontem komina. Zasady rozliczania kosztów uzyskania przychodów reguluje wyłącznie ustawa podatkowa. Umowy cywilne nie mogą ich w żaden sposób modyfikować. W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych kwestię rozliczania kosztów uzyskania przychodów regulują przepisy art. 15 ust. 4 – 4e, a w istotnym dla sprawy zakresie także art. 5 ust. 2. Przepisy te mają spójny, logiczny i wiążący charakter. Gwarantują sposób rozliczania podatków w sposób uwzględniający interesy Skarbu Państwa, jak i podatnika. Odstępstwo od tych zasad, zwłaszcza na podstawie cywilnoprawnych porozumień jest niedopuszczalne.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 16j ust. 1 u.p.d.o.p. Skarżący nie wskazuje na czym polegało naruszenie tego przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis ten został przez sąd pierwszej instancji prawidłowo wyjaśniony jak i prawidłowo zastosowany w stanie faktycznym sprawy. Zgodnie z jego brzmieniem, w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l, mogą indywidualnie ustalać stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 60 miesięcy.

Przesłanką zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, której podatnik nie spełnił, jest wprowadzenie danego środka trwałego do ewidencji po raz pierwszy. Przedmiotowy budynek amortyzowany był przez skarżącą od 1981r. wg. stawki 2.5 %. W1994r. został on wniesiony w formie aportu do innej spółki i następnie w 2000r. ponownie wprowadzony do ewidencji środków trwałych skarżącej. W związku z tym w roku podatkowym przedmiotowy budynek nie był środkiem trwałym wprowadzonym do ewidencji po raz pierwszy. Nie spełniał tej przesłanki również według kryteriów jakie nakłada ten przepis po nowelizacji z 27 lipca 2002r. Nie wynikając bowiem w to, czy przedmiotowa zmiana miała charakter normatywny, czy dopracowujący skarżącej nie przysługiwało prawo do stawki indywidualnej bowiem budynek, od którego dokonywano odpisów amortyzacyjnych, nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych po raz pierwszy w ogóle, ani też po raz pierwszy do ewidencji skarżącej. Jak zasadnie podkreślił sąd pierwszej instancji wątpliwości dotyczące interpretacji analizowanego przepisu mogły dotyczyć jedynie kwestii, czy chodzi ośrodki trwałe, które były u kogokolwiek wprowadzone do ewidencji środków trwałych, czy też chodzi o środki trwałe wprowadzone po raz pierwszy do ewidencji podatnika, który nabył te środki jako używane.

Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji, za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 16j ust. 1 u.p.d.o.p.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 5, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcą prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).