Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 229/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska /spr./, Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka, Jan Paweł Tarno, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1235/04 w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania tytułu naukowego profesora 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuję sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od R. R. na rzecz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kwotę 280 zł ( dwieście osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września sygn. akt I SA/Wa 1235/04 uchylił zaskarżoną przez R. R. decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] Nr [...] oraz decyzję tegoż Organu z dnia [...] Nr [...], wydane w przedmiocie nadania tytułu naukowego.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), działając w trybie § 4 pkt 1 Statutu Komisji, po rozpatrzeniu wniosku Rady Wydziału [...] z dnia [...], odmówiła przedstawienia dr hab. R. J. R. do tytułu naukowego profesora nauk [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Sekcja Nauk [...], po zapoznaniu się z wnioskiem Rady Wydziału, wysłuchaniu opinii recenzentów Komisji i po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia tego wniosku. Za przedstawieniem kandydata głosowało 3 członków Sekcji, przeciw było 20, a 4 wstrzymało się od głosu. Prezydium Centralnej Komisji uznało stanowisko Sekcji za uzasadnione (przeciw przedstawieniu kandydata do tytułu naukowego głosowali wszyscy członkowie Prezydium - 11 osób).

Wnioskiem z dnia 24 maja 2003 r. R. R. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595), działając w trybie § 4 pkt 1 Statutu Komisji, utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...].

Z ustaleń organu wynika, że Sekcja Nauk [...] po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wysłuchaniu opinii recenzentów Komisji, przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzentów Rady Wydziału w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji (za uchyleniem głosowało 2 członków, 23 było przeciw, 2 wstrzymujących się).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] (wynik głosowania: za utrzymaniem decyzji - 10, przeciw - 0, wstrzymujących się - 0).

W uzasadnieniu podniesiono, że brak jest podstaw do uznania, iż kandydat ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, czego wymagać należy zgodnie z art. 26 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Wskazano, iż dwóch recenzentów, powołanych w postępowaniu toczącym się na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wypowiedziało się przeciw uchyleniu decyzji z dnia [...]. Z ich opinii, podzielonych przez Sekcję wynika, iż R. R. popełnił istotne błędy w modelu pola krystalicznego stosowanego do przewodzących materiałów magnetycznych.

Ponadto Centralna Komisja uznała, że znaczna część dorobku naukowego kandydata związana jest z pracami składającymi się na rozprawę habilitacyjną, za którą skarżący uzyskał już stopień naukowy doktora habilitowanego. Podkreślono, że dwukrotna ocena przeprowadzona w Centralnej Komisji wykazała jednoznacznie, że dorobek kandydata nie może być uznany jako wystarczający do uzyskania tytułu naukowego profesora.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. R. wniósł o:

1.uchylenie decyzji z [...], nr [...] i zwrócenie jej do Centralnej Komisji do ponownego rozpatrzenia,

2. nakazanie Komisji opublikowania zarzutów naukowych w prasie naukowej, np. poprzez napisanie Comments przez recenzentów lub przewodniczącego Komisji do redakcji zakwestionowanych konkretnych opublikowanych prac naukowych powoda, w ciągu 3 miesięcy pod rygorem uznania zarzutów za nieuzasadnione,

3. udostępnienie wszystkich dokumentów (akt) niniejszej sprawy,

4. zgodę na upublicznienie akt niniejszej sprawy,

5. nakazanie Komisji zapewnienia w polskim środowisku warunków dla rzetelnego przeprowadzenia ujawnionego sporu naukowego, w szczególności poprzez zapewnienie wolności wypowiedzi naukowych i niedyskryminacji artykułów naukowych z powodów naukowych, tj. z powodu różnicy zdań naukowych recenzenta i autora,

6. uznanie winnym Centralnej Komisji dwukrotnego przekroczenia ustawowych terminów, rozpatrywania wniosku oraz odwołania,

7. nakazanie Komisji ochrony prawnej działalności naukowej powoda, w szczególności opracowań naukowych dostarczonych na użytek toczącego się postępowania profesorskiego.

W obszernym uzasadnieniu skarżący odniósł się do działalności Centralnej Komisji, oceny dokonanej przez recenzentów i Centralną Komisję, a także do merytorycznych zagadnień związanych z jego dorobkiem naukowym.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie w zakresie wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz odrzucenie skargi w zakresie pozostałych wniosków, jako niezgodnych z kompetencją sądu administracyjnego. Organ podniósł, iż w postępowaniu, które w efekcie doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, powołano dwóch nowych recenzentów, a przed wydaniem decyzji na posiedzeniu Sekcji Nauk [...] zostały przedstawione cztery recenzje recenzentów powołanych przez Centralną Komisję oraz trzy recenzję recenzentów Rady Wydziału. Wskazano ponadto, że zarówno w orzecznictwie NSA, jaki i Sądu Najwyższego przyjęto pogląd, że sąd administracyjny nie stanowi i nie może stanowić kolejnej instancji nad Centralną Komisją, merytorycznie rozstrzygającej w przedmiocie sprawy. Tym samym sąd nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji, które stanowią podstawę do wydania decyzji przez Centralną Komisję (wyrok NSA z dnia 17 maja 1995 r, sygn. akt I SA 1163/94, wyrok SN z dnia 26 kwietnia 1996r. sygn. akt III ARN 86/95).

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył przede wszystkim, że nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty są zasadne i podlegają ocenie Sądu. Bowiem sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny przedstawionych w danej sprawie recenzji, nie ocenia dorobku naukowego kandydata, nie może również nakazywać Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów określonego zachowania się, czy też podjęcia stosownych działań związanych z zasadami i wytycznymi obowiązującymi pracowników naukowych. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania sporów powstałych w świecie nauki. Sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji.

W rozpoznawanej sprawie kontrola ta ma szczególny charakter, bowiem kontrolowany jest akt wydany przez organ kolegialny - Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych. Postępowanie przed Centralną Komisją, w tym postępowanie o przedstawienie kandydata do tytułu profesora jest postępowaniem charakterystycznym, cechującym się pewną odrębnością.

Jak wskazał Sąd I instancji postępowanie to uregulowane jest w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) i tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 29 ust. 1). Poza wskazanymi uregulowaniami mają również zastosowanie przepisy Statutu przyjętego na posiedzeniu plenarnym Komisji w dniu 19 kwietnia 1991 r. Statut uchwalony na podstawie delegacji zamieszczonej w art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, obowiązuje również pod rządami nowej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, Centralna Komisja w zakresie wydanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Działa ona na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy (art. 35 ust. 1). Organami Centralnej Komisji są przewodniczący, prezydium i sekcje. W postępowaniu o nadanie tytułów naukowych istotną rolę odgrywa Prezydium i Sekcje Centralnej Komisji, które wydaje decyzje.

Zgodnie z § 7 ust. 2 Statutu Centralnej Komisji uchwały Prezydium Komisji i sekcji Komisji w sprawach przedstawienia kandydata do tytułu naukowego zapadają w głosowaniu tajnym. Stosownie zaś do § 14 Statutu postępowanie Centralnej Komisji do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny.

Sąd I instancji zaznaczył jednak, że mimo specyfiki i odrębności postępowanie przed Centralną Komisją jest postępowaniem administracyjnym i organ ten nie jest zwolniony z obowiązku przestrzegania podstawowych reguł postępowania. Do decyzji Centralnej Komisji zastosowanie zaś mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się między innymi do części składowych decyzji wymienionych w art. 107 kpa.

Zaskarżona decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały przez organ kolegialny - Prezydium Centralnej Komisji. Cechą charakterystyczną takiej decyzji jest miedzy innymi to, iż musi ona zostać podpisana przez wszystkie osoby uczestniczące w jej przyjęciu. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa, elementem koniecznym decyzji administracyjnej jest "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji". W odniesieniu do organu kolegialnego warunek ten zostaje spełniony przez złożenie pod decyzją podpisów przez wszystkich członków biorących udział w posiedzeniu. Osoby nieobecne, w ocenie sądu, nie powinny podpisywać podjętej decyzji.

Jak wskazał Sąd w postępowaniu, w którym rozstrzygnięcie zapada w głosowaniu tajnym istotną rolę odgrywa protokół posiedzenia, na którym zapadło dane rozstrzygnięcie. Integralną częścią takiego protokołu jest zaś lista obecności członków danego organu kolegialnego. Lista pozwala na jednoznaczne ustalenie imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych osób uczestniczących w posiedzeniu i oznacza to, że osoby podpisane na liście obecności uczestniczyły w posiedzeniu i brały udział w podjęciu konkretnego rozstrzygnięcia. Innymi słowy podpis członka organu kolegialnego na liście obecności oznacza, że uczestniczył on w danym posiedzeniu i w podejmowaniu uchwał (rozstrzygnięć) przyjętych w czasie jego trwania.

Ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy wyciągu z protokołu nr 5/2004 z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, które odbyło się w dniu [...] wynika, że w posiedzeniu uczestniczyli wszyscy członkowie Prezydium (Przewodniczący Komisji, Zastępcy Przewodniczącego Komisji, Sekretarz Komisji oraz Członkowie Prezydium - łącznie 11 osób). W pozycji V/31 protokołu (str. 34) wskazano zaś, że w czasie głosowania nieobecny był prof. A. D. - Członek Prezydium. Tenże prof. A. D. podpisał się jednak na liście obecności Prezydium Centralnej Komisji z dnia [...], nr [...]. Na przedmiotowej liście nie ma zaś podpisu prof. T. K., co oznacza, że nie brał on udziału w posiedzeniu Prezydium, na którym zapadło rozstrzygnięcie o odmowie przedstawienia R. R. do tytułu naukowego profesora nauk [...]. Prof. T. K. podpisał się natomiast na zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...]. Sąd I instancji stwierdził więc, że decyzję podpisała osoba niebiorąca udziału w podjęciu rozstrzygnięcia, co w świetle obowiązujących reguł procesowych jest niedopuszczalne.

Ponadto Sąd podniósł, że wydane w sprawie decyzje nie spełniają warunków o jakich mowa w art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji powinno zawierać m.in. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Decyzje obu instancji nie przedstawiają należycie przebiegu postępowania w sprawie. Podkreślić tu należy, że zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (art. 26 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 12 września 1990 r.) postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych I posiadających uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie I danej dziedziny nauki lub sztuki. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 1 rada właściwej jednostki organizacyjnej po podjęciu uchwały popierającej wniosek o nadanie tytułu profesora przesyła go wraz z aktami postępowania do Centralnej Komisji (art. 27 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy). Akta niniejszej sprawy nie zawierają materiałów dokumentujących przebieg postępowania przed Radą Wydziału. W decyzjach zaś nie wskazano należycie kto był recenzentem w tym postępowaniu oraz jakie stanowiska prezentowali poszczególni recenzenci. Do kwestii powyższych odniesiono się w bardzo pobieżny sposób lub niemal zupełnie je pominięto.

Jednocześnie Sąd zaznaczył, że istnieją pewne nieścisłości podane w uzasadnieniach przedmiotowych decyzji dotyczące liczby oddanych głosów w trakcie głosowań w Sekcji Nauk [...].

Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] wynika, iż w głosowaniu w Sekcji udział wzięło 27 osób. Taka liczba osób wskazana została w wyciągu z protokołu posiedzenia Sekcji, które odbyło się w dniach 6 i 7 marca 2003 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że obecnych było 31 z 35 osób (lista obecności członków Sekcji z dnia 7 marca 2003 r.).

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] również wskazano, że w głosowaniu tajnym w Sekcji udział wzięło 27 osób (podobnie wyciąg z protokołu posiedzenia Sekcji w dniach 6 i 7 maja 2004 r.). Z listy obecności członków Sekcji wynika zaś, że w dniu 6 maja 2004 r. obecne były 32 osoby.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku opierając ją na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), polegającym w szczególności :

"1. na niewłaściwej interpretacji zasady "odpowiedniości" stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego do procedury przed Centralną Komisją Do Spraw Stopni i Tytułów w zakresie nieuregulowanym przepisami szczególnymi;

2. przyjęcie, że protokoły Centralnej Komisji znajdujące się w aktach sprawy nie odpowiadają wymogom przewidzianym w przepisach prawa;

3. uznanie, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, co uzasadnia uchylenie;

4. niewłaściwą interpretację na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów szczególnych dotyczących Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, trybu podejmowania uchwał i wydawania decyzji przez organ kolegialny;

5. ustalenie, że członek organu kolegialnego, który podpisał listę obecności a nie brał udziału głosowaniu ma obowiązek podpisać decyzję podjętą w toku tego głosowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie można do Centralnej Komisji zastosować przepisów k.p.a. o upoważnianiu pracowników, o protokołach, a także części przepisów dotyczących np. udziału strony w postępowaniu. Przykładowo nie sposób zastosować art. 68 k.p.a., zgodnie z którym protokół powinien być odczytany i podpisany przez wszystkich obecnych wraz z zastrzeżeniami.

Ponadto zdaniem Komisji zasada pierwszeństwa stosowania przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, przewiduje odrębny tryb podejmowania uchwał (decyzji) i tryb odwoławczy. W myśl art. 34 ust. 1 i 2 ustawy, Centralna Komisja działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy, którymi są: Przewodniczący, Prezydium, Sekcje Centralnej Komisji. Kompetencje tych organów reguluje statut przyjęty na posiedzeniu plenarnym w dniu 19 kwietnia 1991 r. ze zmianami na posiedzeniach plenarnych w dniu 9 marca 1994 r. i w dniu 31 stycznia 2003 r. Centralna Komisja w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji państwowej. Prezydium Centralnej Komisji w zakresie swych kompetencji zatwierdza uchwały Sekcji w zakresie nadawania stopni naukowych.

Kontynuując rozważania Komisja powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 1993 r. sygn. akt I SA 1270/93 w którym stwierdzono, że uchwała Centralnej Komisji o zatwierdzeniu lub odmowie zatwierdzenia uchwały rady wydziału w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego ma moc decyzji administracyjnej, a podejmując powyższą uchwałę Komisja – stosownie do jej statutu – działa przez swoje prezydium. Ponadto, wskazano, że uchwała taka podlega rygorom przewidzianym w art. 107 § 1 i3 k.p.a., jako decyzja mająca formę uchwały organu kolegialnego, powinna być podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego.

Skarżąca wskazała ponadto, że w protokole Nr 5/2004 z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji, które odbyło się w dniu [...], na jego pierwszej stronie stwierdzono obecność prof. T. K., stąd wynika że był On obecny jedynie nie podpisał się na liście obecności, co może wynikać z ilości spraw rozpatrywanych przez Komisję w ciągu jednego dnia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. R. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę, z urzędu, jedynie nieważność postępowania sądowego. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania również, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w niniejszej sprawie podstawy kasacyjnej w sposób opisowy formułują zarzuty, nie wskazując przy tym przepisów, których naruszenia dopuścił się Sąd I instancji. Przepisy te zostały podane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W tej sytuacji chociaż skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada wymogom formalnym stawianym przez art. 176 w zw. z art. 174 ppsa, to uchybienie to pozwala jednak na ocenę zasadności przedstawionych zarzutów.

Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić należy, iż są one usprawiedliwione. Z uzasadnienia wyroku wynika wprost, iż Sąd I instancji nie neguje odrębności postępowania dot. nadania tytułu profesora wynikających z uregulowań ustawowych ani statutowych i odpowiedniości stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ale nie odnosi tego w pełni do postępowania w niniejszej sprawie. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż decyzja Centralnej Komisji dot. odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 kpa. Przy czym ocena uzasadnienia decyzji musi uwzględniać właśnie odpowiednie stosowanie tego przepisu z uwagi na fakt, iż podejmowana jest ona w wyniku tajnego głosowania. W tym zakresie chybiony jest zarzut Sądu, iż Komisja nie dysponowała aktami postępowania przed Radą Wydziału [...] i w związku z tym nieuwzględniła zawartych w nich m.in. recenzji. Z akt Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów wynika bowiem jednoznacznie, iż akta te były przesłane do komisji, były przekazywane m.in. również recenzentom wydającym opinie (m.in. pismo z dnia 24 czerwca 2002 r., 27 listopada 2002 r., 12 lutego 2004 r.). Komisja dysponowała tymi aktami zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...], jak i decyzją z dnia [...] (pismo z dnia 27 czerwca 2003 r.). Wynika to również z samego uzasadnienia zakwestionowanej decyzji.

Natomiast w przypadku gdyby akta te nie były przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to Sąd ten przed rozstrzygnięciem sprawy winien uzupełnić materiał dowodowy o przedmiotowe akta. Tylko bowiem w oparciu o akta całego postępowania dot. nadania tytułu naukowego, zarówno przed Radą Wydziału, jak i przed Centralną Komisją, Sąd I instancji mógł w sposób prawidłowy ocenić zaskarżoną decyzję. Odnośnie postawionego przez Sąd I instancji zarzutu nieprawidłowości przy podejmowaniu uchwal, to również należy stwierdzić, iż nie jest on zasadny. Oczywiście lista obecności dołączona do protokołu posiedzenia Centralnej Komisji w dniu [...] stanowi dowód udziału określonych osób w posiedzeniu odbytym w tym dniu. Jednakże nie lista przesądza, kto faktycznie uczestniczył w podjęciu konkretnej decyzji. To z protokołu posiedzenia, na którym rozpatrywano daną sprawę musi wynikać kto w nim uczestniczył. Jest to niezbędne tak dla oceny czy było wymagane quorum oraz czy w podjęciu decyzji brały udział uprawnione osoby. Fakt, iż dana osoba podpisała listę obecności nie jest równoznaczne, że właśnie w podjęciu danej decyzji brała udział. Należy bowiem mieć na względzie fakt, iż na posiedzeniu wyznaczonym na dany dzień nie jest rozpoznawana tylko jedna sprawa i może się zdarzyć, że jakiś uczestnik, z różnych względów, nie bierze udziału w podejmowaniu konkretnej decyzji. Może się również zdarzyć, iż któryś z członków Prezydium nie podpisał listy obecności. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 statutu Centralnej Komisji uchwały Prezydium Komisji zapadają bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków. Tak więc przepisy nie wymagają, z oczywistych względów, udziału w głosowaniu pełnego składu Prezydium. Wbrew temu, co twierdzi Sąd I instancji z protokołu posiedzenia wynika jednoznacznie i nie budzi to żadnych wątpliwości, kto brał udział w rozpatrywaniu wniosku R. R. i podjęciu decyzji w dniu [...] Do protokołu wpisany jest bowiem imienny skład Prezydium. Jest tam również podane nazwisko prof. T. K., jako osoby biorącej udział w rozpoznaniu sprawy. Znajduje się również stosowna adnotacja, iż prof. A. D. nie brał udziału w głosowaniu. W takiej sytuacji całkowicie bezpodstawne są wątpliwości Sądu I instancji, czy decyzja została podpisana przez osoby biorące udział w jej podejmowaniu.

Również nie powinna budzić wątpliwości Sądu I instancji różnica pomiędzy liczbą osób biorących udział w posiedzeniach sekcji w dniu 6 i 7 maja 2004 r. podpisanych na liście obecności a liczbą osób biorących udział w głosowaniu uchwały w niniejszej sprawie.

Podobnie jak w przypadku Prezydium Komisji, również w Sekcji (§ 7 statutu) uchwały zapadają bezwzględna większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków. Zarówno z listy obecności, jak i protokołu posiedzenia sekcji wynika, iż w posiedzeniu tym uczestniczyła więcej niż połowa liczby członków sekcji (liczba ta wynosi 35 osób). Natomiast liczba oddanych głosów wynosiła 27. Jednakże powołany przepis nie utożsamia liczby członków sekcji obecnych podczas głosowania z liczbą oddanych głosów. Liczby te mogą być różne. Natomiast ustalenie liczby obecnych podczas głosowania członków ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia quorum. W niniejszej sprawie quorum takie było i podjęta uchwała jest ważna.

Reasumując stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście odpowiedniego stosowania przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 1 i 3. Ponownie rozpoznając skargę Sąd I instancji winien ocenić zaskarżoną decyzję uwzględniając pełny materiał, w tym dokumenty zawarte w aktach postępowania przed Radą Wydziału [...]

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 ppsa oraz art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 ppsa – orzekł jak w sentencji wyroku.