Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 968/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Bożena Popowska Protokolant St. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie unieważnienia części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy oddala skargę /-/G. Radzicka /-/M. Dybowski /-/B. Popowska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2009 r.) Marszałek Województwa Wielkopolskiego (dalej Marszałek) na podstawie art. 104 kpa i art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. 108/05/908 ze zm., dalej Prawo o ruchu drogowym bądź prd) unieważnił część praktyczną egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii C zdawanego w dniu [...] czerwca 2007 r. przez G. S. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] (dalej WORD).

W uzasadnieniu wskazano, że G. S. przystąpił dnia [...] czerwca 2007 r. do części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy kat. C. Egzamin zakończył się oceną pozytywną. Na tej podstawie Starosta [...] podjął decyzję o wydaniu G. S. prawa jazdy kat. C. Wobec tej decyzji Prokurator Okręgowy w [...] wniósł w dniu [...] czerwca 2009 r. do Marszałka sprzeciw, wskazując, że decyzja o wydaniu prawa jazdy wydana została w wyniku przestępstwa popełnionego przez G. S., bowiem Zainteresowany w zamian za uzyskanie wyniku pozytywnego egzaminu udzielił przez pośrednika korzyści majątkowej nieustalonemu egzaminatorowi z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...]. Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., [...] Sąd Rejonowy w [...], uznał G. S. winnym popełnionego czynu tj. przestępstwa z art. 229 § 1 kk i wydał wyrok skazujący, który uprawomocnił się dnia 07 maja 2009 r. Do kompetencji marszałka należy stwierdzenie nieważności egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje osoby ubiegającej się o uprawnienia do kierowania pojazdem (art. 112 ust. 2 pkt 2 prd). Unieważnienie egzaminu następuje, gdy był on prowadzony niezgodnie z przepisami. G. S. popełnił przestępstwo udzielając korzyści majątkowej w celu zapewnienia pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy kat. C (k. 14-15 akt administracyjnych).

W odwołaniu od decyzji z [...] sierpnia 2009 r. G. S. podniósł, że wyrok skazujący zapadł pod Jego nieobecność. Nigdy nie przyznał się faktycznie do dania łapówki za egzamin. Prokurator twierdził, że wpłacił 1200 zł M. K. w L., z których część miała być dla egzaminatora. K. skasował pieniądze na kwit Kp i doszkalał Odwołującego. Na egzaminie praktycznym miał 1 drobny błąd i egzamin musiał zdać. Dotychczas pośrednik K. ani żaden z egzaminatorów nie został skazany za łapownictwo. Wyrok został wydany niesłusznie i w najbliższych dniach wniesie o jego kasację (k. 13 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej Kolegium bądź SKO) na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 112 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 110 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. 108/05/908 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję z [...] sierpnia 2009 r.

W uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu karnym zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z [...] kwietnia 2009 r., [...] udowodniono, że G. S. s. K. i Z. w czerwcu 2007 r. w L. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy, udzielił korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 1200 zł nieustalonemu egzaminatorowi z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...], w zamian za zapewnienie zdania egzaminu na prawo jazdy kat. C w ten sposób, że wymienioną kwotę przekazał pośrednikowi wiedząc, że część tych pieniędzy zostanie przekazana wymienionemu egzaminatorowi, a który egzamin faktycznie zakończony został wynikiem pozytywnym w dniu [...] czerwca 2007 r. Sąd Rejonowy w [...] uznał G. S. za winnego wyżej wymienionego przestępstwa z art. 229 § 3 kk. Kolegium, analizując dokumenty zgromadzone w aktach I instancji stwierdziło, że unieważnienie egzaminu na prawo jazdy jest w pełni uzasadnione. Zakwestionowany przez Prokuratora egzamin z dnia [...] czerwca 2007 r. przeprowadzony w WORD w [...], odbył się z naruszeniem prawa. Egzaminator obowiązany jest do rzetelnego i bezstronnego wykonywania powierzonych zadań (art. 110a pkt 1 prd). Podczas egzaminu w dniu [...] czerwca 2007 r. doszło do naruszenia tego obowiązku. Fakt zdania egzaminu na prawo jazdy związany z wręczeniem korzyści majątkowej egzaminatorowi rodzi uzasadnione wątpliwości co do obiektywnej oceny przez egzaminatora umiejętności G. S. podczas egzaminu oraz Jego rzeczywistych kwalifikacji jako kierowcy. Odwołujący podważa słuszność orzeczenia Sądu Powszechnego, jednak organy administracji publicznej nie są powołane do analizowania zasadności wyroków i w swym postępowaniu nie mogą dokonywać ich oceny. Prawomocny wyrok sądowy wiąże organy. Wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] .4.2009 r., [...] do dnia wydania decyzji przez Kolegium nie został wzruszony, wobec tego nie mógł być pominięty przy ustalaniu stanu faktycznego (k. 1-3v akt administracyjnych).

W skardze na decyzję z [...] października 2009 r. G. S. podniósł, że został skazany prawomocnym wyrokiem za łapownictwo czynne, mimo, że nigdy nie wręczył komukolwiek łapówki i nikt poza Nim w tej sprawie nie został skazany - ani instruktor M. K., ani jakikolwiek egzaminator. Obecnie wniósł do Prokuratora Generalnego o wniesienie kasacji od prawomocnego wyroku i w razie jej uwzględnienia odpadną przyczyny unieważnienia egzaminu. Do skargi dołączył odpis wniosku z dnia [...] października 2009 r. o wniesienie kasacji od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] kwietnia 2009 r., II K 78/09 (k. 2-4 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie wskazując, że nie ma podstaw do zmiany stanowiska, bowiem prawomocny wyrok nie został dotąd wzruszony. Skierowanie do Prokuratora Generalnego wniosku o wniesienie kasacji nie przesądza o tym, że kasacja zostanie złożona (k. 6-6v akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadną.

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269, zm. 169/05/1417 dalej usa), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, zgodnie z art. 1 § 2 usa i art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm., dalej ppsa) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych.

Zgodnie z art. 11 ppsa ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Sąd Administracyjny i organy administracji publicznej są związane ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnionego przestępstwa. Sąd administracyjny nie może dokonywać tych samych ustaleń, których dokonał sąd karny co do popełnienia przestępstwa (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis 2010 s. 59 uw. 1). Sąd administracyjny związany jest treścią sentencji prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym; ustalenia zawarte w uzasadnieniu tego wyroku nie wiążą sądu administracyjnego (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wolters Kluwer 2009 s. 61 uw. 1). Przepis art. 11 ppsa brzmi identycznie jak art. 11 zd. 1 kpc i spełnia w postępowaniu sądowoadministracyjnym te same funkcje, co art. 11 kpc w procedurze cywilnej (M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis 2008 s. 136-13138 uw. 1-3). Związanie to nie zwalnia organów administracji publicznej (które są pośrednio adresatami tej zasady) i Sądu Administracyjnego od obowiązku dokonania samodzielnych ustaleń w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, w zakresie, w którym związanie to nie ogranicza kognicji Sądu Administracyjnego (art. 106 § 5 ppsa w zw. z art. 11 kpc).

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z [...] kwietnia 2009 r., [...] G. S. s. [...]., urodzony [...] r. w [...], oskarżony o to, że: IV. w czerwcu 2007 r. w [...], działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy, udzielił korzyści majątkowej w kwocie co najmniej [...] zł nieustalonemu egzaminatorowi z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...], w zamian za zapewnienie zdania egzaminu na prawo jazdy kat. C w ten sposób, że wymienioną kwotę przekazał pośrednikowi [...] wiedząc, że część tych pieniędzy zostanie przekazana wyżej wymienionemu egzaminatorowi, a który egzamin faktycznie zakończony został wynikiem pozytywnym w dniu [...] czerwca 2007 r., to jest o czyn z art. 229 § 3 kk; oskarżonego G. S. uznał za winnego przestępstwa z art. 229 § 3 kk, popełnionego w sposób wyżej opisany w IV punkcie i za przestępstwo to na podstawie art. 229 § 3 kk wymierzył Mu karę [...]; na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu G. S. karę grzywny w wymiarze [...] zł każda. Wyrok ów stał się prawomocny dnia [...] maja 2009 r. bez apelacji któregokolwiek z dziesięciorga skazanych (k. 445-450, 457 akt [...]). Do dnia [...] kwietnia 2010 r. od wyroku tego Prokurator Generalny nie wniósł kasacji i wyrok nadal pozostaje prawomocny (k. 31 akt IV SA/Po 968/09).

Zarzuty podniesione przez G. S. w skardze, a uprzednio w odwołaniu, nie podważają owego związania prawomocnym wyrokiem Sądu karnego (art. 11 ppsa), ani nie prowadzą do odmiennych ustaleń.

W szczególności G. S. dnia [...] marca 2009 r. osobiście odebrał prawidłowe zawiadomienie o terminie rozprawy dnia 29 kwietnia 2009 r. i tylko od Jego woli zależało, czy wziąć udział w rozprawie dnia 29 kwietnia 2009 r. (k. 398 t. II i k. 443-444 t. III akt [...]).

Dowody utrwalone w aktach sprawy karnej – w szczególności uwierzytelnione protokoły: odtworzenia utrwalonych zapisów rozmowy telefonicznej prowadzonej z aparatu komórkowego, za pośrednictwem stacji abonenckiej operatora [...] o numerze [...] (k.1-2 akt [...] G. S.); uwierzytelniony odpis stenogramu rozmów między S. K. i M. K. dnia [...] czerwca 2007 r. (k. 3-5 akt [...].); protokół wyjaśnień podejrzanego, wyrok sądu powszechnego mogą być podstawą ustaleń Sądu Administracyjnego, tym bardziej, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie obowiązuje zasada bezpośredniości (art. 106 § 3 i 5 ppsa; K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 88, 94, 98, 100-101).

Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o wskazane wyżej dokumenty ustalił, co następuje:

Z odtworzonego przez Komendę Wojewódzką Policji w [...] zapisu rozmów telefonicznych prowadzonych z [...] między [...] wynika, że obaj mężczyźni rozmawiali na temat egzaminu na prawo jazdy. Podczas rozmowy [...] prosił swego rozmówcę aby ten pilotował egzamin G. S. [...] by móc o tym poinformować egzaminatora, który będzie egzaminował G. S. (k. 4-5 akt śledztwa [...], dotyczących G. S.).

G. S. odebrano prawo jazdy za jazdę w stanie nietrzeźwości, zakaz trwał dwa lata. Później próbował zdać egzamin u pana G., jednak gdy nie zdał, poradzono Mu aby zgłosił się do pana K., który prowadzi naukę i ma swą szkołę nauki jazdy w L. Spotkał się z panem K., podczas rozmowy instruktor spisał jego dane i umówił się z Nim na jazdę. Po tygodniu przeprowadzonych jazd wpłacił instruktorowi kwotę 1200 zł, która miała pokryć koszt 6 godzin jazdy i egzamin w [...]. Jazda kosztuje 70-75 zł za godzinę. Instruktor zapewnił G. S., że wszystko będzie dobrze, co zostało odebrane przez G. S., że egzamin zda. G. S. egzamin zdawał w dniu [...] czerwca 2007 r., będąc piąty na liście. G. S. wyjaśnił, że podczas jazdy na mieście nie zrobił żadnego błędu, natomiast na placu manewrowym zrobił jeden błąd (który poprawił) nie włączając kierunkowskazu przy cofaniu w zatokę. Po egzaminie od razu dowiedział się, że zdał i grzecznościowo zadzwonił do instruktora M. K. (k. 16-19 akt śledztwa [...] dotyczących G. S.). W firmie M. K. G. S. odbywał kurs na prawo jazdy kat. C, ponieważ kurs na prawo jazdy kat. B zdał wcześniej u pana G. w C., a egzaminu na prawo jazdy kat. C u pana G. nie zdał (k. 24-26 akt śledztwa [...] dotyczących G. S.). G. S. przyznał się do popełnienia zarzucanego Mu przestępstwa, w całości podtrzymał treść swych wyjaśnień złożonych dnia: [...] kwietnia 2008 r. i [...] kwietnia 2008 r. i oświadczył, że chce skorzystać z instytucji dobrowolnego poddania się karze i zgadza się na wymiar kary w wysokości 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 2 lat i grzywnę w wysokości 100 stawek po 20 zł (k. 30-32 akt śledztwa [...] dotyczących G. S.). G. S. był uprzednio dwukrotnie karany: [...];[...] (k. 44 akt śledztwa [...] dotyczących G. S.).

W akcie oskarżenia z dnia 11 marca 2009 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] K. P. wniosła w stosunku do oskarżonego G. S. o skazanie oskarżonego za zarzucane mu przestępstwo bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu kary [...], bowiem ustalony w toku postępowania przygotowawczego stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a G. S. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa (k. 340 tomu II akt [...]). Na podstawie art. 343 § 6 kpk Sąd uwzględnił wniosek Prokuratora, bowiem okoliczności popełnienia przestępstwa nie budziły wątpliwości, oskarżony wyraził zgodę na zaproponowaną karę (k. 443-444 tomu III akt [...]).

Ustaleń powyższych Sąd dokonał na podstawie: [...] (k. 1-2, 3-5, 16-19, 24-26, 30-32, 44 akt śledztwa [...] dotyczących G. S.; k. 340, 398; 443-444, 445-450; 457 tomu II i III akt [...]).

Sąd dał wiarę tym dokumentom i odpisom dokumentów, za wyjątkiem tej części wyjaśnień G. S., w których wskazał On, że w trakcie egzaminu praktycznego popełnił tylko jedyny drobny błąd, bowiem nie zostały one zakwestionowane przez Strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności (106 § 5 ppsa w zw. z – odpowiednio - art. 244 § 1 i art. 245 kpc, i art. – odpowiednio – 252 i 253 kpc; postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187; T. Ereciński w: "Kodeks postępowania cywilnego Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 474 uw. 32). Protokół przesłuchania podejrzanego – w tym w szczególności w procesie karnym - jest bowiem dokumentem urzędowym, który korzysta z domniemania prawdziwości (T. Ereciński – op. cit. s. 702 uw. 6-8, s. 704 uw. 19, s. 705 uw. 23 i 24, s. 706 uw. 26, s. 32 uw. 32 zd. 3), którego w niniejszym postępowaniu sądowo administracyjnym żadna ze stron nie obaliła (art. 252 kpc). Protokół wyjaśnień podejrzanego G. S. posłużył Sądowi do ustalenia zdarzeń, które miały miejsce przed egzaminem na prawo jazdy kat. C jak i w trakcie egzaminu przeprowadzonego w dniu [...] czerwca 2007 r. w WORD w [...], za wyjątkiem tej części wyjaśnień G. S., w których wskazał On, że w trakcie egzaminu praktycznego popełnił tylko jedyny drobny błąd, oraz do ustalenia, że G. S. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i dobrowolnie poddał się karze. Przeciwko daniu wiary tej części wyjaśnień G. S., w której wskazał On, że w trakcie egzaminu praktycznego popełnił tylko jedyny drobny błąd, bowiem G. S. pragnął w ten sposób zachować uprawnienia, uzyskane w wyniku przestępstwa. Zgodnie z doświadczeniem życiowym, skoro sprawca przestępstwa dla instrumentalnego i sprzecznego z prawem uzyskania prawa jazdy kat. C dał łapówkę w kwocie 1200 zł, to mogąc w postępowaniu karnym kłamać, nie miał żadnych zahamowań, by to uczynić, w celu zachowania niegodziwie uzyskanych uprawnień.

Twierdzenia Skarżącego, że nigdy nie wręczył komukolwiek korzyści majątkowej w zamian za zdany egzamin na prawo jazdy kat. C nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, który jednoznacznie wskazuje, że takiej korzyści majątkowej przez pośrednika w osobie instruktora [...] udzielił. Już sam przebieg trzech rozmów telefonicznych w dniu egzaminu praktycznego między pośrednikiem [...] a [...], a zwłaszcza ustalanie pozycji, pod którą na liście zdających znajdowało się nazwisko [...], ustalanie który z egzaminatorów będzie egzamin prowadził, dążenie, by pilotować tę sprawę, wskazują, że obaj mężczyźni podjęli rzeczywiste i konkretne działania, by wpłynąć na rezultaty egzaminu w części praktycznej (art. 106 § 5 ppsa w zw. z art. 231 kpc; H. Dolecki "Ciężar dowodu w polskim procesie cywilnym" W. Pr. PWN 1998 s. 167 - 169). Kwota 1200 zł nie była ceną za nauczanie prawa jazdy, skoro cena za godzinę wynosiła 70-75 zł, a G. S. odbył ich sześć (6x75 zł=450 zł). G. S. nie wybrał M. K., bo słyszał, że jest dobrym nauczycielem, lecz dlatego, że tak Mu doradzono (k. 18 akt [...] dotyczących G. S.). Sam G. S., przyznał się do popełnienia zarzucanego Mu czynu z art. 229 § 3 kk i dobrowolnie poddał się karze.

4. Podstawę materialnoprawną dla sprawowanego przez marszałka województwa nadzoru nad przeprowadzeniem egzaminów państwowych osób ubiegających się o otrzymanie uprawnień do kierowania pojazdami stanowi przepis art. 112 Prawa o ruchu drogowym. Przykładowe czynności nadzorcze wskazane zostały w ustępie 2 art. 112 prd. Marszałek województwa może miedzy innymi przerwać bądź unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami.

5. Nadto podczas przeprowadzonego w dniu [...] czerwca 2007 r. egzaminu na prawo jazdy kat. C zdawanego G. S. naruszony został przepis art. 110a ust. 1 pkt 1 prd, który stanowi, że egzaminator zobowiązany jest do rzetelnego i bezstronnego wykonywania powierzonych zadań. Rację ma Kolegium twierdząc, że fakt zdania egzaminu na prawo jazdy, zwiany z wręczeniem korzyści majątkowej egzaminatorowi, rodzi uzasadnione wątpliwości co obiektywnej oceny przez egzaminatora umiejętności Skarżącego podczas egzaminu oraz jego rzeczywistych kwalifikacji jako kierowcy.

W świetle zebranego materiału dowodowego, unieważnienie części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy kat. C zdawanego przez G. S. w WORD w [...], było w pełni uzasadnione.

Zaskarżona decyzja z [...] października 2009 r. i poprzedzająca ją decyzja z [...] sierpnia 2009 r. odpowiadają prawu. Z art. 112 ust. 2 pkt 2 prd jasno wynika, że jeżeli okaże się, że egzamin na prawo jazdy został przeprowadzony niezgodnie z przepisami marszałek województwa w ramach czynności nadzorczych może egzamin unieważnić (wyrok WSA w Łodzi z 11.3.2009 r., III SA/Łd 651/08 dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem egzaminator dopuścił do egzaminu osobę, która zgłaszając się na egzamin, poprzez pośrednika zaproponowała Mu przyjęcie korzyści majątkowej.

Dla unieważnienia egzaminu na podstawie art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – ustawy Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. 108/05/908 ze zm., dalej prd) wystarczy już sam fakt podjęcia próby wręczenia korzyści majątkowej, bowiem podjęcie takiej próby skutkuje tym, że egzamin prowadzony jest niezgodnie z przepisami. Samo podjęcie rzeczywistych działań przez egzaminowanego dla zakłócenia prawidłowego i obiektywnego przebiegu egzaminu państwowego, stanowi spełnienie przesłanek z art. 112 ust. 2 pkt 2 prd.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, nie znajdując tym samym podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.

mb