Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 338/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 133 par . 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 105 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1 ,art. 107 par.  1 i 3, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 1 pkt 3c, art. 29 ust. 3, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 3 pkt 3, 9, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 219 poz 1864
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.
article: art. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 51 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 60
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 122a, art. 152 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015r. sprawy ze skargi O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], sprostowaną postanowieniem tego organu z dnia [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Postanowieniem z dnia 7.10.2014r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na skutek wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia 28.08.2014r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki " [...]" usytuowanej na działce przy [...] oraz orzekł o dopuszczeniu do udziału w nim ww. Stowarzyszenia.

Podczas oględzin dokonanych w dniu 21.10.2014r. przedstawiciele organu I instancji stwierdzili, że znajdująca się na ww. działce stacja bazowa telefonii komórkowej wykonana jest w postaci stalowej kratowej wieży o wysokości ok. 54 m, posadowionej na żelbetowym fundamencie. Na wieży umieszczone są urządzenia antenowe, tj.: na najwyższym segmencie zamontowane zostały trzy zespoły anten sektorowych (po trzy anteny w każdym zespole), jedna antena radiowa oraz urządzenia sterujące. Przedstawiciel Spółki " [...]" oświadczył, że istniejąca legalnie od 2012r. stacja bazowa została w 2014r. zmodernizowana poprzez zamontowanie na wieży kratowej dodatkowych 6 anten sektorowych z modułami sterującymi o wysokości poniżej 3 m. Montaż ww. anten został poprzedzony stosownymi analizami oddziaływania na środowisko oraz kwalifikacją wstępną co do wymagań decyzji o oddziaływaniu na środowisko, a następnie zgłoszony do Starosty - stosownie do art. 152 ustawy z dnia 27.04.2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r. poz. 1232 ze zm.). Następnie inwestor przedłożył kopię "Sprawozdania z badań pól elektromagnetycznych przeprowadzonych dla celów ochrony środowiska" przedmiotowej stacji bazowej".

W toku dalszych czynności organ I instancji ustalił, że:

1. przedmiotowa stacja bazowa została wybudowana na podstawie decyzji Starosty z dnia 28.12.2011r. udzielającej Spółce " [...]" pozwolenia na jej budowę obejmującą: typową wieżę konstrukcji stalowej BOT-E1/54 o łącznej wysokości 55,45 m n.p.t., urządzenia zasilające i sterujące, trzy anteny sektorowe, cztery anteny radiowe i instalację elektryczną;

2. decyzją z dnia 20.12.2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. stacji obejmujące: wieżę stalową BOT-E1/54 o wysokości 55,45 m n.p.t., urządzenia zasilające i sterujące, trzy anteny sektorowe, antenę radiolinii i instalację elektryczną;

3. teren, na którym znajduje się działka nr [...] nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ I instancji uzyskał także stanowiska:

- Starosty , zawarte w piśmie z dnia 26.11.2014r., dotyczące kwalifikacji przedmiotowej stacji bazowej w świetle przepisów: rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. Nr 213. poz. 1397 ze zm.);

- Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, zawarte w piśmie z dnia 26.11.2014r., dotyczące kwalifikacji przedmiotowej stacji bazowej w świetle przepisów: ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), ustawy z dnia 27.04.2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r. poz. 1232 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2.07.2010r. w sprawie zgłoszenia instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne ((Dz. U. Nr 130, poz. 879), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2.07.2010r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. 130, poz. 880), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1297).

Mając na uwadze całość zebranego w sprawie materiału dowodowego decyzją z dnia [....] organ I instancji, działając na podstawie art. 105 K.p.a., umorzył postępowania administracyjne w przedmiocie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki " [...]", usytuowanej przy w [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazano, że roboty budowlane polegające na zainstalowaniu dodatkowych anten na istniejącej stacji bazowej w 2014r. poprzez montaż tych anten na konstrukcji wsporczej o wysokości poniżej 3 m nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi, a tym samym zainstalowanie przedmiotowych anten na istniejącej wieży zostało wykonane zgodnie z obowiązującym prawem.

Odwołanie od ww. decyzji wniosło Stowarzyszenie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów m. in.:

- art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 6, art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej ustawą,

- art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w związku z ww. rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w powiązaniu z art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku [...].

Stowarzyszenie wskazało ponadto na ustalenie faktycznej mocy EIRP (równoważna moc promieniowana izotropowo) anten wg danych katalogowych, w tym brak podania mocy EIRP pojedynczej anteny oraz brak dokonania jakiejkolwiek analizy w zakresie czy inwestycja wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, podzielił w całości ustalenia faktyczne i podstawę prawną powołane przez organ I instancji. Wskazano przy tym, że wieża antenowa, stanowiąca nośnik dla zainstalowanych na niej anten i urządzeń wyposażenia stacji bazowej, została wybudowana legalnie – w oparciu o pozwolenie na budowę. Dotyczy to również jej użytkowania rozpoczętego w grudniu 2012r. Zainstalowane zaś przez operatora w 2014r. dodatkowe anteny (6 anten sektorowych, 1 antena radiolinii) o wysokości mniejszej niż 3 m na istniejącej legalnie wieży antenowej nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, o czym stanowią łącznie przepisy art. 29 ust 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy - w brzmieniu obowiązującym od dnia 17.07.2010r. (zmiany wprowadzone ustawą z dnia 7.05.2010r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych - Dz. U. Nr 106, poz. 675).

Wskazano przy tym na pozytywne przyjęcie przez Starostę zgłoszonych przez Spółkę " [...]" zmian instalacji przedmiotowej stacji bazowej z stwierdzając jednocześnie, że po zainstalowaniu dodatkowych anten przedmiotowa stacja bazowa nie stanowi przedsięwzięcia mogącego oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy podkreślił zarazem, że Starosta , dokonując wpisu przedmiotowych zmian do prowadzonego przez siebie rejestru, uznał (w piśmie z dnia 28.07.2014r.), że zmiany te, tj. zainstalowane anteny sektorowe w liczbie 6 oraz 1 antena radiolinii stanowią podstawę prawną do zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na emisję do atmosfery na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia. Z kolei w piśmie z dnia 26.11.2014r., odwołującym się do formularza zgłoszenia "Aktualizacji danych instalacji po wprowadzeniu zmiany nieistotnej" oraz do przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jednoznacznie wskazano, że "...przedmiotowa instalacja nie jest kwalifikowana ja przedsięwzięcie zawsze bądź mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko".

Odnosząc się do ewentualnego zastosowania w niniejszej sprawie art. 50 ust 1 ustawy wskazano, że podjęcie działań przez organ nadzoru budowlanego byłoby niezbędne jedynie w przypadku, gdyby roboty te spowodowały zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lut mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2) – czego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Z przedłożonego bowiem przez operatora przedmiotowej stacji bazowej "Sprawozdania z badań pól elektromagnetycznych przeprowadzonych dla celów ochrony środowiska" wynika, że w jej otoczeniu w miejscach dostępnych dla ludzi nie występują źródła pola elektromagnetycznego o wartości przekraczającej dopuszczalny poziom promieniowania i zachowane są wymogi rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. W tym zakresie powołano się na badania pól elektromagnetycznych instalacji znajdującej się przy ul. Rajdowej 44 w [...] przeprowadzone przez akredytowane Laboratorium. Ponadto z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 26.11.2015r. wynika, że w rejestrze prowadzonym w oparciu o art. 124 ustawy Prawo ochrony środowiska, zawierającym dane o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, nie ma żadnych terenów miasta.

Mając na względzie powyższe organ wskazał, że zakończenia postępowania w sprawie przedmiotowej stacji bazowej nie mogła stanowić decyzja merytoryczna – wobec czego jedynym rozstrzygnięciem, jakie organ I instancji mógł wydać w tej sytuacji, było umorzenie postępowania administracyjnego – które w świetle poczynionych ustaleń oraz zgromadzonych dowodów stało się bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania wskazano, że organ I instancji informował strony w sprawie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami dowodowymi oraz o możliwości wnoszenia zastrzeżeń i wniosków w stosunku do tych dowodów. O takiej możliwości strony zostały również zawiadomione przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera przy tym wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., przy czym w uzasadnieniu prawnym wyjaśniono zastosowaną podstawę prawna, tj. art. 105 § 1 K.p.a. Jeśli chodzi zaś o materiał dowodowy to został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zaznaczono przy tym, że również organ odwoławczy, ponownie badając przedmiotową sprawę zarówno pod względem merytorycznym jak i prawnym, ocenił cały materiał dowodowy – stosownie do przepisu art. 80 K.p.a. Za niezasadny uznano argument dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 33 ust. 1 ustawy, podkreślając jednocześnie, że w art. 83 ust. 1 ustawy ustawodawca w sposób wyczerpujący określił zadania i kompetencje powiatowego inspektora nadzoru budowlanego.

Końcowo wyjaśniono, że w świetle przepisów obowiązującej ustawy Prawo budowlane nie ma znaczenia moc anten, w tym objętych pozwoleniem na budowę, jak również aktualną moc całego obiektu oraz moc pojedynczych anten. Parametry te oraz m.in. moc EIRP, są natomiast niezbędne dla organów właściwych w sprawach ochrony środowiska w celu dokonania kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej - na podstawie kryteriów określonych w przepisach dotyczących ochrony środowiska - odnośnie potrzeb przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – w tym z uwagi na występowanie oddziaływania promieniowania w miejscach dostępnych dla ludności, a także potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiz w powyższym zakresie nie mogą natomiast przeprowadzać organy nadzoru budowlanego. Organy nadzoru budowlanego nie są również właściwe w sprawach związanych ustalaniem dopuszczalnej wysokości zabudowy, w tym w miejscach dostępnych dla ludności. Kompetencje w tym zakresie należą bowiem do organów gmin, które na etapie opracowywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zobowiązane są do ustalenia dopuszczalnej zabudowy, w tym ograniczeń dotyczących wysokości budynków – co przekłada się na ustalenie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu ustawy – Prawo ochrony środowiska (art. 124 ust. 2). Ponadto, jak wynika z ustaleń dokonanych przez organ I instancji, w tym z pisma Prezydenta Miasta z dnia 18.11.2014. - teren, na którym znajduje się działka nr [...] nie jest obecnie objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosło Stowarzyszenie, zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie:

1. art. 6 K.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że organ nadzoru budowlanego nie posiada kompetencji do sprawdzenia zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w powiązaniu z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i [...], albowiem - zdaniem organu - kompetencje te posiada Starostwo Powiatowe w [...] Wydział Ochrony środowiska, które rzekomo jest organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo że nie posiada do tego legitymacji prawnej;

2. art. 3 pkt 6 w związku z art. 33 ust 1. ustawy poprzez przyjęcie, że ilość anten – a co za tym idzie moc EIRP obiektu – nie była objęta pozwoleniem na budowę, co uprawnia inwestora do zwiększania jego mocy bez jakichkolwiek pozwoleń;

3. art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy poprzez przyjęcie, że inwestor dokonał montażu instalacji radiokomunikacyjnej (nie zaś jej rozbudowy) z uwagi na to, że pozwoleniem na budowę objęto tylko wolno stojący maszt antenowy;

4. art. 29 ust. 3 ustawy poprzez brak dokonania jakiejkolwiek analizy w odniesieniu do konkretnej jednostki prawnej ustawy oraz rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

5. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1 i 3 K.p.a. – poprzez przyjęcie, że ilość anten, ich moc określona w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie której wydano pozwolenie na budowę, nie wiąże organów nadzoru budowlanego z uwagi, iż to inwestor o tym decyduje, jakie anteny będzie użytkował;

6. art. 50 ust 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r. poz. 199) – poprzez brak dokonania oceny zgodności inwestycji z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, która wydawana jest dla konkretnych parametrów technicznych anten.

W uzasadnieniu Stowarzyszenie wskazało, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wydawana dla konkretnych anten (mocy, ilości, tiltów, azymutów), a następnie dla tych samych anten wydawane jest zgodnie z literalnym brzmieniem art. 33 ust 1 ustawy pozwolenie na budowę (tak NSA w wyroku z dnia 29.07.2014r. o sygn. akt II OSK 371/13). Zdaniem skarżącego organy architektoniczno-budowlane, jak i nadzoru budowlanego mają obowiązek dokonać samodzielnej kwalifikacji inwestycji lub wezwać inwestora do przedłożenia decyzji organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z tym, że w niniejszej sprawie jest to Prezydent Miasta – nie zaś Starosta. W konsekwencji organ podważa jednolite stanowisko NSA, przedstawione m.in. w wyroku z dnia 4.02.2014r. o sygn. akt II OSK 1793/13, z dnia 24.04.2013r. o sygn. akt II OSK 2589/11, z dnia 23.01.2013r. o sygn. akt II OSK 1829/12. Skarżący wskazał przy tym, że stanowisko organu właściwego (w mniejszej sprawie – Prezydenta Miasta) jest wiążące, jeżeli zostało wyrażone w formie widzianej w ustawie, czyli w formie decyzji po wydaniu postanowienia. Zwrócono jednocześnie uwagę na możliwość wezwania inwestora do przedłożenia decyzji organu właściwego (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28.01.2015r. o sygn. akt II SA/Rz 1032/14). Powołując się na przedstawioną argumentację skarżący stwierdził, że stanowisko organu nie ma umocowania prawnego – co ma potwierdzać wyrok WSA w Kielcach z dnia 29.01.2014r. o sygn. akt 963/13. Końcowo wskazano, że spółka [...] świadomie i celowo zniża moc anten w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz sprawach dotyczących pozwolenia na budowę, aby natychmiast po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie zmienić je na dużo większe. Podkreślono przy tym, że inwestycje są od samego początku przygotowane pod dużo większą emisję, a w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z montażem instalacji tylko powstaniem nowego obiektu budowlanego – ze względu na inne parametry techniczne oraz obszar oddziaływania inwestycji.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w niniejszej sprawie decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieni zakwestionowanej decyzji.

W piśmie z dnia 25.04.2015r. Stowarzyszenie zarzuciło organowi II instancji brak dokonania literalnej wykładni przepisów poprzez uznanie, że art. 33 ust 1 ustawy nie wiąże organów nadzoru budowlanego, albowiem stosują tylko i wyłącznie przepisy wymienione enumeratywnie w art. 83 ust. 1 ustawy. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego wydawanie pozwolenia na budowę dla części zamierzenia inwestycyjnego – czyli z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 1 ustawy – stanowi bowiem próbę obejścia przepisów prawa. Końcowo, załączając stosowną decyzję, wskazano na odmienne stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu od organów orzekających w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia 22.05.2015r. – już po zamknięciu rozprawy w dniu 20.05.2015r. – skarżący zwrócił się do tut. Sądu z kolejnym pismem w niniejszej sprawie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – t. j.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Należy przy tym wyjaśnić, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, a jedynie bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23.01.2007r. o sygn. akt II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31)

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Istotą stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] było to, że organy orzekające w sprawie niniejszej uznały, iż zaistniały przesłanki do zakończenia postępowania "w sprawie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...]" poprzez jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Podstawą do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie był wniosek Stowarzyszenia, które zakwestionowało legalność przeprowadzonych przez [...] Sp. z o.o. w 2014r. prac modernizacyjnych stacji bazowej telefonii komórkowej polegających na zainstalowaniu dodatkowych 6 anten sektorowych z modułami sterującymi o wysokości poniżej 3 m.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że:

1. decyzją z dnia 26.07.2010r. Prezydent Miasta ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej SKA 3306 A telefonii komórkowej sieci [...] na działce nr ewid. [...];

2. przedmiotowa stacja bazowa została wybudowana na podstawie decyzji Starosty z dnia 28.12.2011r. udzielającej Spółce [...] pozwolenia na jej budowę obejmującą: typową wieżę konstrukcji stalowej BOT-E1/54 o łącznej wysokości 55,45 m n.p.t., urządzenia zasilające i sterujące, trzy anteny sektorowe, cztery anteny radiowe i instalację elektryczną;

2. decyzją z dnia 20.12.2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. stacji obejmujące: wieżę stalową BOT-E1/54 o wysokości 55,45 m n.p.t., urządzenia zasilające i sterujące, trzy anteny sektorowe, antenę radiolinii i instalację elektryczną.

Natomiast podczas oględzin dokonanych w dniu 21.10.2014r. przedstawiciele organu I instancji stwierdzili, że na ww. wieży kratowej w 2014r. zamontowano dodatkowe 6 anten sektorowych z modułami sterującymi o wysokości poniżej 3 m.

W tym miejscu wskazać trzeba, że przepis art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wymagał zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27.05.2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., nr 62, poz. 627), zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącego dotyczących legalności przeprowadzonej w 2014r. przez [...] modernizacji przedmiotowej stacji bazowej podkreślić trzeba, że gdy zestawi się nowelizacje ww. ustawy i uwzględni zasadę, że wyjątku nie można wykładać rozszerzająco, należy dojść do wniosku, że do dnia 17 lipca 2010r. instalowanie wszelkich urządzeń emitujących elektromagnetyczne promieniowanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast po tej dacie nastąpiła liberalizacja wymogów, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim chodzi o montaż (instalowanie) urządzeń, w tym instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych (por. prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23.07.2014r. o sygn. akt II SA/Gd 329/14). Mianowicie ustawą z dnia 7.05.2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010r. nr 106, poz. 675) art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy otrzymał brzmienie: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" (art. 65 pkt 3 lit. b tej ustawy). Jednocześnie, jak wynika z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, zgłoszenia wymaga instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych.

Należy przy tym wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 3 tej ustawy, ilekroć jest w niej mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem malej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe. Zgodnie natomiast z regulacją § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.10.2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864 ze zm.) pod pojęciem telekomunikacyjny obiekt budowlany należy rozumieć m. in. wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe.

Kierując się treścią cyt. przepisów nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z realizacją urządzeń technicznych na legalnie zrealizowanym obiekcie budowlanym. W konsekwencji należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącego Stowarzyszenia roboty budowlane polegające na zainstalowaniu w 2014r. dodatkowych anten o wysokości poniżej 3 m na konstrukcji wsporczej wieży telefonii komórkowej Spółki [...] nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi. Tym samym bezzasadne są zarzuty skargi o naruszeniu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy.

Jednocześnie, analizując zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy stwierdzić trzeba, że w prowadzonym postępowaniu, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 K.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób zgodny z regulacjami postępowania administracyjnego i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, dokonując przy tym prawidłowej ich interpretacji. Podobnie, brak również zastrzeżeń co do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która spełnia wymogi z art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku wzięcia pod uwagę przez organy obu instancji parametrów (w tym ilości anten) przedmiotowej wieży telefonii komórkowej określonych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz udzielającej pozwolenia na budowę wskazać trzeba, że argumentacja ta nie mogło doprowadzić do uchylenia wydanych w niniejszej sprawie decyzji – z uwagi na opisaną powyżej liberalizację Prawa budowlanego. Podkreślić przy tym trzeba, że skoro przedmiotem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego była realizacja na działce przy ul. [...] stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmująca – zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518, z późn. zm.) – jej budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych, to brak podstaw by uznać, że późniejszy montaż spornych anten (o wysokości poniżej 3 m) wymagał odrębnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika bowiem z art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r. poz. 199) nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:

1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo

2) niewymagające pozwolenia na budowę.

Należy przy tym zwrócić uwagę na okoliczność, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – wbrew zarzutom skargi – nie wskazano dopuszczalnej mocy anten, jakie będą umieszczone na przedmiotowej wieży. Ponadto wieża telefonii komórkowej – której lokalizacja została zaakceptowana przez właściwy organ – z istoty swej stanowi konstrukcję wsporczą dla instalowanych nań anten, które z racji rozwoju technologii mogą podlegać zmianie. Co się zaś tyczy argumentacji z pkt 3 skargi, to należy podzielić stanowisko strony o objęciu pozwoleniem na budowę mocy anten – co wynika ze szczegółowych ustaleń zatwierdzonego tą decyzją projektu architektoniczno-budowlanego, stanowiącego jej integralną część. Z faktu tego nie sposób jednakże wywieść samowolnego charakteru przeprowadzonej w 2014r. modernizacji – co wynika z omówionego powyżej wyjątku wprowadzonego art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy. Tym samym nie mogły odnieść zarzuty skargi o naruszeniu art. 3 pkt 6 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy, art. 29 ust. 3, 2 pkt 15, art. 51 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Powracając do kwestionowanego przez stronę skarżącą braku możliwości zajęcia się przez organy nadzoru budowlanego sprawą przedmiotowej modernizacji wskazać trzeba, że w toku prowadzonego postępowania analizowano również kwestie ewentualnego zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Mianowicie zgodnie z tym przepisem w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. W tym zakresie w zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdzono, że zakres wykonanych robót przy stacji bazowej nie spowodował zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. Prawidłowo powołano się przy tym na wnioski zawarte w sporządzonym na potrzeby spornych prac opracowaniu – szczegółowo omówionego poniżej. W tej sytuacji – gdy nie zostały również stwierdzone przesłanki do wydania w myśl powołanego wyżej art. 51 ust. 1 ustawy decyzji nakładającej obowiązki (nakazy) – nie jest możliwe zakończenie prowadzonego postępowania poprzez wydanie orzeczenia in merito i prawidłowym było jego zakończenie umorzeniem.

Ponadto, organ ustosunkowując się do braku możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 29 ust. 3 ustawy wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięciami mogącymi znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Jak wynika bowiem z przedłożonego "Formularza aktualizacji danych instalacji po wprowadzeniu zmiany nieistotnej" przedmiotowa instalacja, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie [...] tj. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. nr 213. poz. 1397 ze zm.) nie jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze bądź mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (K-I-11).

Odnosząc się do podnoszonych przez Stowarzyszenie obaw co do negatywnego oddziaływania spornej modernizacji wskazać trzeba, że właściciele okolicznych działek (notabene niekwestionujący zmiany anten) nie zostali w niniejszej sprawie pozbawieni ochrony prawnej przed nadmiernym promieniowaniem elektromagnetycznym. Jak wynika z art. 122a ustawy - Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku:

1) bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia;

2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie.

Wyniki pomiarów, o których mowa w ust. 1, przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu (ust. 2). Z kolei stosownie do art. 152 ust. 1 instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8. Kwestie te szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 2.07.2010r. w sprawie zgłoszenia instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne (Dz. U. z 2010r. nr 130, poz. 879).

Mianowicie, jak wynika z akt administracyjnych, po instalacji dodatkowych anten – zgodnie z metodyką pomiaru pól elektromagnetycznych w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192 poz. 1833). Wyniki przedstawiono w "Sprawozdaniu z badań pól elektromagnetycznych przeprowadzonych do celów ochrony środowiska" z dnia 10.07.2014r., w którym wskazano że na terenie otaczającym przedmiotową stację nie występują natężenia pól elektromagnetycznych przekraczające wartości graniczne dostępu dla ludności, a przebywanie ludności nie podlega ograniczeniom.

Następnie pismem z dnia 17.07.2014r. inwestor, działając zgodnie z ww. przepisami, przedstawił na formularzu zgodnym z ww. rozporządzeniem z dnia 2.07. 2010r. informację o zmianie danych w instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne wraz z wynikami pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych właściwym organom, załączając ww. sprawozdanie.

Podkreślenia wymaga, że po złożeniu opisanej dokumentacji właściwe organy nie wniosły sprzeciwu, uznając tym samym, że przedmiotowa stacja bazowa po zamontowaniu dodatkowych anten nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niezależnie od powyższego za prawidłowością podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia przemawiają informacje zawarte w:

1. powołanym wyżej Sprawozdaniu, w którym stwierdzono, że "wykonane badania w pionach pomiarowych 1-20 w otoczeniu stacji bazowej świadczą o dotrzymaniu dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku zróżnicowanym dla miejsc dostępnych dla ludności zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (K-I-12);

2. piśmie Starosty z dnia 28.07.2014r., w którym podając szczegółowe parametry poszczególnych anten, poinformowano inwestora – w związku ze zgłoszeniem zmiany w instalacji – że przedmiotowa instalacja została wpisana do prowadzonego przez ten organ rejestru, przy czym instalacja ta jest zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na emisję do atmosfery";

3. piśmie Starosty z dnia 26.11.2015r., w którym potwierdzono, że "wykonane badania świadczą o dotrzymaniu dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku zróżnicowanym dla miejsc dostępnych dla ludności zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r.", przy czym, jak wskazano w formularzu, "przedmiotowa instalacja nie jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie zawsze bądź mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko" (K-I-11;

4. piśmie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 26.11.2014r., w którym wskazano, że w prowadzonym na podstawie art. 124 ustawy Prawo ochrony środowiska rejestrze zawierającym dane o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, nie są zawarte żadne tereny dla miasta [...] (K-I-13).

Uwzględniając powyższe nie mogły odnieść skutku skierowane do organów nadzoru budowlanego żądania skarżącego o podjęcie w niniejszej sprawie władczego rozstrzygnięcia. Stowarzyszenie, powołując się na wyrok NSA 2014-07-29 o sygn. akt II OSK 371/13, zdaje się nie dostrzegać, że orzeczenie to dotyczy montażu anten na legalnie zrealizowanej wieży telefonii komórkowej, przeprowadzonego w latach 2000 – 2009 – a zatem przed opisaną na wstępie liberalizacją przepisów ustawy Prawo budowlane. Podobnie, pozostałe przytoczone w skardze orzeczenia dotyczą odmiennych stanów faktycznych i prawnych niż zaistniałe w rozpoznawanej sprawie. Powracając do zmian Prawa budowlanego wskazać trzeba, że ich konsekwencją było zwolnienie z konieczności uzyskiwania pozwolenia na budowę/zgłoszenia anten do wysokości 3 m na istniejących konstrukcjach wsporczych. Przyjmując takie rozwiązanie, racjonalny ustawodawca uznał za wystarczające dla zachowania bezpieczeństwa ludności oraz środowiska wyczerpanie przez inwestora opisanego powyżej trybu złożenia informacji o zmianie danych w instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne wraz z wynikami pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych. Zauważyć przy tym wypada, że rękojmię przeprowadzenia powyższych badań w sposób zgodny z rzeczywistym stanem faktycznym i fachową wiedzą zapewnia w niniejszej sprawie akredytacja, udzielona ww. Laboratorium do obliczeniowego wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych (nr akredytacji AB 1143). Nie budzi zarazem wątpliwości Sądu, że organy administracji publicznej są związane treścią sporządzonego w tym zakresie Sprawozdania – mającego charakter opinii biegłego (art. 84 § 1 K.p.a.) – w zakresie poczynionych w nich ustaleń dotyczących zgłoszonej przez inwestora zmiany w istniejącej instalacji. W konsekwencji brak było podstaw do zakwestionowania legalności montażu anten, czy też wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 ustawy – wobec czego prawidłowo umorzono postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego w sprawie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Podjęcie merytorycznej decyzji w tym zakresie, wobec jednoznacznej treści art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, przy uwzględnieniu zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, miałoby, zdaniem Sądu, charakter wykładni contra legem.

Końcowo, odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 15.04.2015r. (zapadłej w podobnym stanie faktycznym do niniejszej sprawy i kwalifikującej modernizację jako rozbudowę), wskazać trzeba, że odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy wyjaśniono jedynie tym, że "instalowane urządzenia i obiekt budowlany nie stanowią całości techniczno-użytkowej". Tymczasem art. 3 pkt 1 ustawy wyraźnie stanowi, że obiektem budowlanym jest "budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami", nie zaś, jak zdaje się wykazywać skarżący, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, stanowiącą całość techniczno-użytkową".

Jeśli chodzi zaś o argumentację przedstawioną przez Stowarzyszenie w piśmie z dnia 22.05.2015r. to podkreślić trzeba, że nastąpiło to już po zamknięciu rozprawy w dniu 20.05.2015r. Tymczasem zgodnie z art. 133 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W konsekwencji w aktach sprawy w momencie zamknięcia rozprawy nie było ww. pisma, co uniemożliwia Sądowi odniesienie się do przedstawionych w nim twierdzeń strony. Cyt. przepis ma bowiem charakter porządkowy, określa moment zakończenia fazy rozpoznawczej postępowania przed sądem administracyjnym. Treść normatywna tej regulacji wyraża się w tym, że zamknięcie rozprawy następuje po wysłuchaniu wszystkich uprawnionych, a więc z chwilą uzyskania stanu zdolności do wydania wyroku, gdy zostały wyczerpane przedstawione przez strony środki.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.