Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 416/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 58, art. 59 par. 2, art. 127 par. 1, art. 129 par. 1 i 2, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. L. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego 1) oddala skargę; 2) przyznaje adwokat E. P. wynagrodzenie w kwocie [...] złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, którą wypłacić z funduszów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 58 oraz art. 59 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), po zapoznaniu się z prośbą K. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] znak [...] o wymeldowaniu K. G. z pobytu stałego, odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzją Burmistrza z dnia [...] znak [...] K. G. został wymeldowany z pobytu stałego w lokalu położonym w K. przy ul. C.

W kwietniu 2003 r. K. G. złożył pozew do Sądu Rejonowego przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej i Urzędowi Miasta o unieważnienie ww. decyzji Burmistrza. Sąd uznał, że w sprawie tej zachodzi niedopuszczalność drogi sądowej i postanowieniem z dnia [...] 2003 r. sygn. akt [...] pozew odrzucił.

W dniu [...] sierpnia 2006 r. K. G. złożył do Sądu Wojewódzkiego w Lublinie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Burmistrza. Sąd wniosek ten pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. przekazał do załatwienia Wojewodzie.

W swojej prośbie o przywrócenie terminu K. G. podnosi, że nie otrzymał decyzji Burmistrza o wymeldowaniu go z pobytu stałego.

Zgodnie z treścią art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Prośbę taką należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, koniecznym jest bowiem także uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.

Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Przywrócenie terminu do złożenia odwołania jest więc niedopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wprawdzie przedmiotowa decyzja nie została K. G. prawidłowo doręczona, to jednak z akt sprawy wynika, że strona znała treść tej decyzji co najmniej od kwietnia 2004 r. Pomimo tego przez ponad 2 lata K. G. nie podjął żadnych działań zmierzających do obrony swoich praw jako strony postępowania administracyjnego. Takie postępowanie świadczy o rażącym niedbalstwie K. G. w prowadzeniu własnych spraw i daje podstawę do negatywnego załatwienia jego prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji.

Na postanowienie Wojewody K. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podnosząc, że zameldowany w lokalu w K. przy ul. C. został 24 kwietnia 1990 r. W dniu [...] 1995 r. zmarł W. P., któremu służyło spółdzielcze lokatorskie prawo do przedmiotowego lokalu. Pozostały po nim lokal jego siostra przekazała spółdzielni. Spółdzielnia w dniu [...] 1995 r. przydzieliła lokal E. A. na warunkach własnościowego prawa do lokalu. Na wniosek E. A. Burmistrz wymeldował skarżącego.

Skarżący o śmierci W. P. i o wymeldowaniu z ww. lokalu dowiedział się w 2004 r.

Zdaniem skarżącego zostało wykazane, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło bez winy skarżącego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi następuje między innymi w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W zaskarżonym przez K. G. postanowieniu z dnia [...] nr [...] odmawiającym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy.

W przypadku bowiem złożenia przez stronę postępowania administracyjnego wniosku o przywrócenie terminu, po upływie 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny naruszenia terminu – organ zobowiązany jest odmówić przywrócenia terminu.

W myśl art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji strona ma prawo wnieść odwołanie do organu odwoławczego. Odwołanie strona musi złożyć do organu odwoławczego, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 1-2 k.p.a.).

W przypadku naruszenia terminu do wniesienia odwołania stronie służy prawo złożenia prośby o przywrócenie terminu.

O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia organ właściwy do rozpatrzenia odwołania (art. 59 § 2 k.p.a.).

Zgodnie z art. 58 k.p.a. przywrócenie naruszonego terminu do dokonania czynności procesowej następuje, jeżeli strona łącznie spełni następujące warunki:

1) wniesie wniosek o przywrócenie terminu,

2) uprawdopodobni, że naruszenie terminu nastąpiło bez jej winy,

3) wyżej wymieniony wniosek złoży do organu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny naruszenia terminu,

4) jednocześnie ze złożeniem wniosku dokona czynności, dla której określony był naruszony termin.

Przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.)

Decyzję o wymeldowaniu K. G. wydano w dniu [...] 1999 r.

Skarżący K. G. nie wniósł odwołania w 14-dniowym terminie (art. 129 § 2 k.p.a.). Przyczyną naruszenia terminu do wniesienia odwołania było niedoręczenie decyzji o wymeldowaniu skarżącemu, a tym samym brak wiedzy o wydaniu takiej decyzji.

Skarżący K. G. podniósł w skardze, że o wymeldowaniu z lokalu dowiedział się w 2004 r. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy kopii pozwu z dnia [...] 2003 r. wniesionego przez skarżącego do Sądu Rejonowego wynika, że o fakcie wymeldowania skarżący dowiedział się [...] 2002 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu Wojewoda stwierdził, że treść decyzji o wymeldowaniu skarżący znał co najmniej od kwietnia 2004 r.

W ocenie sądu za najbardziej prawdopodobny termin zaznajomienia się z decyzją o wymeldowaniu uznać należy wskazany przez stronę w pozwie do sądu rejonowego i potwierdzony datą złożenia pozwu ([...] kwietnia 2003 r.), dzień [...] grudnia 2002 r.

Zatem przekładając przepis art. 58 k.p.a. na stan badanej sprawy i przyjmując za dzień zaznajomienia się przez skarżącego z decyzją o wymeldowaniu dzień [...] grudnia 2002 r. – stwierdzić należy, że przyczyna naruszenia terminu do wniesienia odwołania (tj. brak wiedzy o decyzji) ustała w dniu [...] grudnia 2002 r.

K. G. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji o wymeldowaniu powinien był złożyć w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny naruszenia terminu, zatem do [...] grudnia 2002 r. Złożył on natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania – w dniu [...] sierpnia 2006 r., znacznie po upływie wskazanych powyżej 7 dni od dnia ustania przyczyny naruszenia terminu wniesienia odwołania.

Organ odmowę przywrócenia terminu uzasadnił brakiem uprawdopodobnienia przez stronę braku winy w naruszeniu terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie sądu skarżący prawidłowo uprawdopodobnił brak swej winy w niezłożeniu odwołania w terminie, tj. brak wiedzy na temat wydania decyzji na skutek nieprawidłowego doręczenia i gdyby wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniach [...]-[...] grudnia 2002 r. – organ zobowiązany byłby przywrócić termin do wniesienia odwołania.

Jednakże skarżący K. G. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożył po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny naruszenia terminu.

W tej sytuacji organ odwoławczy wobec braku spełnienia jednego z warunków określonych w art. 58 k.p.a. był uprawniony do odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

Nieprawidłowe uzasadnienie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu stanowi naruszenie przepisów postępowania niemające istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem uzasadnienie postanowienie o odmowie przywrócenia terminu prawidłowo – tj. wniesieniem prośby o przywrócenie terminu po upływie 7 dni od ustania przyczyny, sprawiłoby, że wydane zostałoby postanowienie o tej samej treści sentencji. Dlatego zaskarżone postanowienie nie podlega uchyleniu.

Na marginesie informacyjnie warto dodać, że decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym postępowaniu, tak jak w tym przypadku decyzja o wymeldowaniu z [...1999 r., może zostać w razie jej wadliwości zweryfikowana w trybach nadzwyczajnych (na przykład na wniosek strony do organu o wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145-153 k.p.a. lub na wniosek strony do organu o stwierdzenie nieważności decyzji – art. 156-160 k.p.a.).

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.