Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 3/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej warunków zabudowy terenu 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu 7 lipca 2009 r. A. S. złożył w Urzędzie Miejskim w K. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na wykorzystaniu wylewki na działce nr 1 przy ul. [...] i ul. [...] w K. dla potrzeb skupu złomu. Wniosek uzupełnił kolejnymi pismami z dnia 25 lutego 2010 r. i z dnia 4 marca 2010 r. Decyzją z dnia [...]r. Burmistrz K. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jednakże wskutek odwołania inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (poprzednia decyzja organu I instancji z dnia [...]r. została uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] r.).

Następnie Burmistrz K. pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku przez przedłożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. A. S. w dniu [...]r. złożył wniosek o wydanie decyzjo środowiskowej. Po rozpatrzeniu tego wniosku Burmistrz K. decyzją z dnia [...] r. nr [...]odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Po rozpoznaniu odwołania inwestora decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Akta sprawy zwrócono w dniu 4 grudnia 2012 r.

Następnie pismem z dnia 1 lutego 2013 r. Burmistrz K. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z projektem decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w terminie 7 dni, zaś decyzją z dnia [...]r. odmówiono ustalenia warunków zabudowy.

Jednakże, jeszcze przed wydaniem decyzji odmownej, A. S. w dniu 17 września 2012 r. złożył w Urzędzie Miejskim w K. skargę na bezczynność Burmistrza K. m. in. w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uznało zażalenie za nieuzasadnione, zaś skargę A. S. na to postanowienie odrzucono na mocy prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1428/12.

Z kolei A. S. w dniu 25 października 2012 r. wniósł za pośrednictwem Burmistrza K. skargę do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu w sprawie jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skarżący przedstawiając przebieg sporu z sąsiadami co do funkcjonowania skupu złomu w zabudowie usługowej i mieszkaniowej podniósł, że przedłożone przez niego "dane wsadowe", są wystarczające dla wydania pozytywnej decyzji, a niezałatwienie sprawy jest jedynie wynikiem uporu urzędników.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz K. wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Po przedstawieniu przebiegu postępowania, organ administracji wyjaśnił, że niezałatwienie sprawy w terminie zostało spowodowane z winy skarżącego, a przed uzupełnieniem wniosku o decyzję środowiskową, nie było możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ani też zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, gdyż obie decyzje wydaje ten sam organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga musiała odnieść częściowy skutek. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło po wniesieniu skargi i z naruszeniem terminów maksymalnych, wynikających z art. 35 § 3 kpa, a mianowicie dwóch miesięcy w sprawie szczególnie skomplikowanej. O ile zgodzić się można z argumentacją organu, którego bezczynność zaskarżono, że rozstrzygnięcie wniosku skarżącego z dnia 7 lipca 2009 r. nie było możliwe przed jego uzupełnieniem, a następnie uzyskaniem waloru ostateczności decyzji środowiskowej, gdyż tego rodzaju okoliczności jako niezależne od organu usprawiedliwiają niezałatwienie sprawy zgodnie z art. 35 § 5 kpa, to jednak stwierdzić przyjdzie, że w dniu 4 grudnia 2012 r. do organu I instancji wpłynęła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. o utrzymaniu w mocy decyzji odmownej tego organu w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej. Z kolei organ I instancji dopiero w dniu 14 lutego 2013 r. podjął decyzję w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji, zaś ani z treści odpowiedzi na skargę, ani z przedstawionych akt postępowania nie wynikają żadne okoliczności, które uniemożliwiałyby rozpatrzenie sprawy przynajmniej w terminie dwumiesięcznym od doręczenia decyzji Kolegium, co umożliwiło organowi zlecenie sporządzenia projektu decyzji w sprawie warunków zabudowy, zawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego i wreszcie wydanie decyzji.

W szczególności, organ I instancji o przyczynach niezałatwienia sprawy nie powiadomił skarżącego zgodnie z wymogami art. 36 kpa po otrzymaniu decyzji Kolegium. Stąd też taki stan rzeczy musiał skutkować stwierdzeniem przewlekłości postępowania przed organem I instancji, aczkolwiek zdaniem sądu administracyjnego, mając na uwadze niewielkie przekroczenie terminu, bo wynoszące 10 dni, przekroczenie terminu załatwienia sprawy z art. 35 § 3 kpa nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Wobec wydania decyzji załatwiającej sprawę przed rozpatrzeniem skargi na bezczynność, bezprzedmiotowe było zaś zobowiązanie organu do wydania aktu na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Postępowanie sądowe w tym zakresie podlegało zatem umorzeniu po myśli art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy. Załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie zwalniało jednak sądu administracyjnego do oceny charakteru bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 zd. 2 ustawy). Taki też pogląd zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2626/12 (LEX nr 1247155) i z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12 (ONSA i WSA 2013/1/7).

Sąd administracyjny działając z urzędu nie dopatrzył się też podstaw do wymierzenia organowi grzywny z mocy art. 149 § 2 ustawy. Wreszcie, wyjaśnić przyjdzie, że w ramach skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd nie jest władny do przesądzenia sposobu załatwienia sprawy, ani też oceny zgodności z prawem wydanej już po wniesieniu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Tymczasem jak wynika z treści skargi, w istocie intencją skarżącego było uzyskanie stanowiska w zakresie istnienia przesłanek do uwzględnienia jego wniosku. Stąd też podniesione w skardze okoliczności nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Decyzja odmowna mogła być przedmiotem odrębnej skargi po wyczerpaniu środków odwoławczych. Nadto, wskazać przyjdzie, że pomimo częściowego uwzględnienia skargi i umorzenia postępowania w pozostałym zakresie, brak było podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, bowiem skarżący nie złożył wniosku w tym przedmiocie do czasu zamknięcia rozprawy, pomimo pouczenia doręczonego łącznie z zawiadomieniem o rozprawie, a zatem jego roszczenie o przyznanie należnych kosztów wygasło z mocy art. 210 § 1 cyt. ustawy.