Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2582/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138,  art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. sp. z o. o. w likwidacji na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Dzielnicy [...] Gminy [....]- [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] wydanej w przedmiocie uwłaszczenia Centrali [...] – [...] [...] [...] "[...] – [...]" nieruchomością położoną w [....] przy ul [...] [...]– uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] stwierdził nabycie, z dniem [...] grudnia 1990 r., przez Centralę [...]-.[...] [...] [...] "[...] [...]" w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ulicy [...] [...] o pow. [...] m2, oznaczonego na mapie sytuacyjnej do celów prawnych z dnia [...] czerwca 1991 r. nr [...] jako działki nr [...] , nr [...], nr [...], nr [...], nr [....], nr [...], nr [....], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] oraz nabycie własności budynków, budowli i urządzeń położonych na tym gruncie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Burmistrz Dzielnicy [...] Gminy [...] -.[....] podnosząc, że Centrali [...] –[...] [...] [...] "[...] [...]" w [...] nie przysługiwało w stosunku do przedmiotowego gruntu prawo zarządu.

Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa postanowieniem z dnia [...] marca 1995 r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia przez Wojewodę [....] zagadnienia wstępnego, jakim była kwestia stanu prawnego nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] [...] o pow. [...] m2. Z uwagi na ustąpienie przyczyn zawieszenia postępowania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] podjął zawieszone postępowanie.

Następnie, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Dzielnicy [...] Gminy [...]-[...] – uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na przepisy ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 – 2 tej ustawy ustawodawca uwłaszczył - z dniem 5 grudnia 1990 r. - państwowe i komunalne osoby prawne, jeżeli posiadały w zarządzie grunt stanowiący własność Skarbu Państwa lub gminy. Uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich. Brak którejkolwiek z powyższych przesłanek oznacza, że uwłaszczenie nie mogło nastąpić. Natomiast ust. 3 ww. ustawy stanowi, iż nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy, oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali, które się na nim znajdują, stwierdza się decyzją wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub decyzją zarządu gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Dalej Minister stwierdził, że zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy kopią decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. własność ogólnonarodową - państwową i należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. W tym stanie, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 32, poz. 191 ze zm.) przedmiotowa nieruchomość stała się w dniu wejścia w życie powyższej ustawy, czyli w dniu 27 maja 1990 r., z mocy prawa własnością Dzielnicy - Gminy [...]-[....], co ostatecznie potwierdziła ww. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. Minister wskazał także, że z załączonej przez Prezydenta [...], do pisma z dnia [...] czerwca 2013 r., kserokopii wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1280/11 wynika, iż na jego podstawie została oddalona skarga kasacyjna firmy [...] [...] Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt 1 SA/Wa 1610/10 oddalającego skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] rozstrzygającą w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [....]. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, oznacza to, że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] o pow. [...] m2, stanowiła w dniu 5 grudnia 1990 r. własność jednostki samorządu gminnego, a co za tym idzie, właściwym organem w zakresie rozstrzygnięcia kwestii nabycia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu przez Centralę [...] [...] [...] [...] "[...]-.[...]" był w chwili wydania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. Prezydent [...], jako zarząd Gminy [....] - [...] (art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 48, poz. 195) w związku z ww. art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r.).

Następnie, Minister wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podkreślił, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe okoliczności Minister, po uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. w całości umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła [...] [...] sp. z o. o. w likwidacji, reprezentowana przez adw. A. K.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] w całości i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji z przyczyn merytorycznych, w sytuacji gdy w świetle okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy takie podstawy nie występują;

2) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegające na sprzeczności treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji z sentencją decyzji.

W konsekwencji, Skarżąca wniosła o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej przez ten organ w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a, a w razie nie skorzystania z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a.;

2) o uchylenie w całości przez Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając zarzut pierwszy strona skarżąca podniosła, że skoro Minister uznał, że organem właściwym w zakresie rozstrzygnięcia kwestii nabycia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu przez poprzednika prawnego skarżącego był w chwili wydania decyzji Wojewody [...] nr [...], Prezydent [...], to przyczyną umorzenia postępowania powinna być niewłaściwość organu administracji do wszczęcia, prowadzenia i w efekcie rozstrzygnięcia postępowania uwłaszczeniowego prowadzonego w pierwszej instancji, czyli przyczyna procesowa bezprzedmiotowości postępowania. W takiej sytuacji, organ drugiej instancji powinien był uchylić na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję oraz umorzyć postępowanie przed niewłaściwym organem pierwszej instancji, a następnie rozstrzygnąć o dalszym losie prawnym wniosku poprzez jego przekazanie (art. 65 § 1 k.p.a.) do organu właściwego. W tym miejscu swoich rozważań strona skarżąca przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt. I OSK 926/10. Natomiast, jak dalej wskazała Skarżąca, w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., przy analizie art. 105 § 1 k.p.a. jako podstawy umorzenia postępowania, organ przedstawił argumenty uzasadniające umorzenie postępowania w pierwszej instancji, które odnoszą się do przyczyn merytorycznych (a nie procesowych), nadto umorzenie, jak to określił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ma miejsce w całości. Strona skarżąca ponownie więc podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie przyczyną umorzenia postępowania nie może być przyczyna merytoryczna, ale tylko i wyłącznie przyczyna procesowa w postaci niewłaściwości organu administracji do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Przedmiotowa sprawa kwalifikuje się bowiem w całości do merytorycznego rozpoznania i dalszego procedowania przed organem właściwym. W konsekwencji, wskazanie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyny merytorycznej umorzenia postępowania, pozostaje w całkowitej sprzeczności z okolicznościami faktycznymi i prawnymi niniejszej sprawy, co prowadzi do naruszenia art. 105 § 1 k.p.a.

Uzasadniając zarzut drugi, strona skarżąca stwierdziła, że o ile z sentencji zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że organ umorzył postępowanie przez organem pierwszej instancji, to treść uzasadnienia tej decyzji wskazuje, że umorzenie ma miejsce w całości. Taka treść uzasadnienia powoduje, że rozbieżność między sentencją decyzji a uzasadnieniem jest widoczna, co powoduje, że powstają wątpliwości co do tego, czy zdaniem organu odwoławczego możliwe jest dalsze procedowanie i rozpoznanie wniosku wnioskodawcy o uwłaszczenie z dnia [...] sierpnia 1991 r. przez właściwy obecnie organ. Uchylenie decyzji wydanej przez organ niewłaściwy i umorzenie postępowania z przyczyn procesowych powinno skutkować natomiast dalszym procedowaniem i rozpoznaniem wniosku wnioskodawcy o uwłaszczenie z dnia [...] sierpnia 1991 r. przez właściwy obecnie organ.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji, w toku rozpoznawanej sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie zaś z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] nie narusza przepisów prawa.

W niniejszej sprawie niesporna jest okoliczność, że nieruchomość będąca przedmiotem sporu stała się w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 32, poz. 191 ze zm.), tj. w dniu 27 maja 1990 r., z mocy prawa, własnością Dzielnicy - Gminy [...] [...] (co ostatecznie potwierdziła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r.). Niekwestionowane jest także to, że organem właściwym w zakresie rozstrzygnięcia co do nabycia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu przez poprzednika prawnego Skarżącej ( [...] - [...] [...] [...] "[...]-[...]") był w chwili wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r. - nie Wojewoda [...], ale Prezydent [...], jako zarząd Gminy [...] -.[...], gdyż niniejsza nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiła własność jednostki samorządu gminnego.

Sporna natomiast pozostaje kwestia, czy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji powinien był rozstrzygnąć w decyzji o dalszym losie prawnym wniosku z dnia [...] sierpnia 1991 r., oraz to, czy wadliwość uzasadnienia decyzji (jak twierdzi strona skarżąca) w postaci stwierdzenia przez organ, że w sprawie niniejszej zaistniała bezprzedmiotowość postępowania z przyczyny merytorycznej, a nie procesowej - daje podstawy do uznania, że Minister przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. naruszył przepisy prawa.

Przepis art. 138 § 1 k.p.a. określa wyczerpująco rodzaje decyzji, które mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym. Zgodnie z pkt 2) tego przepisu (stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji) organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, albo uchylając zaskarżoną decyzję – umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Druga z ww. możliwości zachodzi w sytuacji, gdy dopiero w postępowaniu odwoławczym okaże się, że postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

W sprawie niniejszej Minister uznał, że zaistniała bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na niewłaściwość organu pierwszej instancji do rozpoznania sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że niewłaściwość organu rozpoznającego sprawę może ujawnić się na różnych etapach postępowania administracyjnego. Jeżeli nastąpi to po wniesieniu podania, a przed wszczęciem postępowania w sprawie zastosowanie znajdzie art. 65 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli organ administracji publicznej do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Niewłaściwość organu może również ujawnić się na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji - w takim wypadku następuje umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na mocy art. 105 § 1 k.p.a. i przekazanie podania organowi właściwemu w sprawie zgodnie z dyspozycją art. 65 k.p.a. Natomiast w niniejszej sprawie, mamy do czynienia z sytuacją gdy niewłaściwość organu ujawniła się dopiero na etapie postępowania odwoławczego, wszczętego na skutek wniesienia odwołania od merytorycznej decyzji organu pierwszej instancji. Nie ulega więc wątpliwości, że w takim przypadku organ odwoławczy obowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości, na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., i umorzyć postępowanie prowadzone przed organem pierwszej instancji z powodu jego bezprzedmiotowości. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu powołać należy tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1311/05, opubl. Lex 203867, w której sąd ten wyraził pogląd, że w przypadku, gdy organ administracji ujawni naruszenie przepisów o właściwości dopiero w toku postępowania odwoławczego, wszczętego wskutek wniesienia odwołania od merytorycznej decyzji organu pierwszej instancji, to organ odwoławczy ma obowiązek na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji z powodu jego bezprzedmiotowości (por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1393/05, lex 203665). Jednocześnie podnieść należy, że w orzecznictwie sądowadministracyjnym zwraca się uwagę na okoliczność, że organ odwoławczy jest zobligowany w takiej sytuacji przekazać sprawę organowi właściwemu na podstawie art. 65 k.p.a. Ponadto, podkreśla się także na konieczność wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji uchylającej i umarzającej postępowanie przyczyn takiego rozstrzygnięcia, ze wskazaniem organu właściwego - stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2000 r., sygn. akt I SA 242/99, lex 77615).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu orzekającego, nie doszło do naruszenia wskazanych powyżej zasad postępowania. Organ odwoławczy prawidłowo uchylił decyzję organu pierwszej instancji, wydaną przez niewłaściwy organ i umorzył postępowanie przed tym organem. Art. 138 k.p.a., jak wskazał Sąd już wyżej, zawiera wyczerpujący katalog rozstrzygnięć, które mogą zapaść po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Przepis ten nie przewiduje możliwości uchylenia decyzji, umorzenia postępowania i jednoczesnego przekazania sprawy do organu właściwego. W związku z tym organ odwoławczy nie miał możliwości wydania takiego rozstrzygnięcia, gdyż nie znajduje ono oparcia w przepisach prawa. Co prawda, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wyczerpującego wyjaśnienia, co do przyczyn takiego działania organu oraz odnosi się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika (jak stwierdził organ odwoławczy), że zaistnienie przesłanki bezprzedmiotowości jest skutkiem braku podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź tego, że nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego - niemniej jednak, w ocenie Sądu, nie są to uchybienia, które skutkowałby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Wpływu na ocenę kontrolowanej decyzji Ministra nie ma także okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest informacji co do dalszego trybu postępowania w przedmiocie rozpoznania podania i organu właściwego do jego rozpoznania, jak również brak jest informacji o ewentualnym przekazaniu podania do organu właściwego po prawomocnym umorzeniu postępowania przed organem niewłaściwym.

Należy również podkreślić, że przekazanie podania w trybie art. 65 k.p.a., które zdaniem Sądu winno mieć miejsce w niniejszej sprawie, nie wymaga dla ważności przekazania formy aktu administracyjnego. W tym zakresie ustawodawca wymaga zawiadomienia o przekazaniu, które powinno zawierać uzasadnienie. Z powyższego zatem wynika, że organ przekazujący podanie powinien zatem nie tylko wskazać organ właściwy do rozpatrzenia podania, ale także przedstawić powody, dla których niewłaściwy w sprawie jest organ dotychczasowy, i powody, dla których właściwy jest organ wskazany w zawiadomieniu o przekazaniu podania. Uzasadnienie zawiadomienia o przekazaniu podania organowi właściwemu powinno zawierać zarówno argumenty dotyczące faktów przedstawionych w podaniu, jak i ocenę prawną właściwości organów administracji publicznej. Zawiadomienie w tym zakresie organ winien wydać po prawomocnym umorzeniu postępowania. W przypadku zaś braku działania organu w tym przedmiocie stronie będą służyły przewidziane prawem środki dyscyplinujące organ.

Wobec powyższych uwag za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w zw. art. 105 § 1 k.p.a. Niewątpliwie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na fakt, że została ona wydana przez organ niewłaściwy rodzi konieczność umorzenia postępowania przed tym organem jako bezprzedmiotowego, co nie przesądza o zakończeniu postępowania w "sprawie", a jedynie kończy to postępowanie przed organem niewłaściwym. Nie stoi to również na przeszkodzie, a wręcz rodzi konieczność załatwienia podania zgodnie z przepisami k.p.a. przez organ do tego powołany. W tym też kierunku powinny zmierzać dalsze działania organu odwoławczego. Niezasadne są tym samym wątpliwości Skarżącej, co do tego, że zaskarżona decyzja uniemożliwi jej realizację roszczenia o nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, bowiem jak zostało wskazane wyżej nie doszło do zakończenia postępowania w sprawie, a jedynie przed organem niewłaściwym, zaś decyzja merytoryczna została uchylona, co pozostawia otwartą kwestię ewentualnego nabycia prawa użytkowania wieczystego.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

8