Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2553/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105, art. 77, art. 7, art. 31
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145, art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia na prawach strony w postępowaniu dot. zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym ([...]) oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. w L. (dalej: "skarżąca", "stowarzyszenie" lub "strona") utrzymało w mocy w całości postanowienie Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie odmowy dopuszczenia strony do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej udzielenia przedsiębiorcy S. sp. z o.o. w W. (dalej: "uczestnik postępowania") zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-Radom-O.-R..

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz w zw. z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.

Do jego wydania doszło w następującym stanie faktycznym.

Uczestnik postępowania wystąpił do Marszałka Województwa [...] o zmianę zezwolenia na wykonywanie krajowego drogowego przewozu osób przewozami regularnymi na linii komunikacyjnej W.-R.-O.-R. na 3 lata. We wniosku wskazał, iż posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego nr [...].

W dniu 20 września 2016 r. do ww. organu wojewódzkiego wpłynął wniosek o dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-O.-R.. W uzasadnieniu wniosku stowarzyszenie wskazało, iż jego udział w postępowaniu jest uzasadniony celami statutowymi oraz przemawia za tym interes społeczny.

W odpowiedzi pismem z dnia 26 września 2016 r. Marszałek Województwa [...] wskazując na przedmiot prowadzonego postępowania w tej sprawie, wymienił w czterech punktach kryteria dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym oraz wezwał ustanowionego pełnomocnika stowarzyszenia, do uzupełnienia wniosku w którym wnioskodawca wskaże konkretne cele statutowe oraz maksymalnie skonkretyzuje istnienie w przedmiotowej sprawie interesu społecznego stowarzyszenia, przemawiające za dopuszczeniem go jako strony postępowania.

W dniu 28 września 2016 r. uczestnik postępowania cofnął wniosek o zmianę przedmiotowego zezwolenia, o czym organ poinformował stowarzyszenie pismem z dnia 6 października 2016 r. stwierdzając, iż powyższe stanowi obiektywną przyczynę braku możliwości dalszego prowadzenia postępowania w tej sprawie.

Pismem z dnia 19 października 2016 r. stowarzyszenie podtrzymało swój wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wskazując, iż wniosek zawierał wszystkie elementy formalne określone w art, 31 § 1 pkt 2 k.p.a., w tym żądane przez organ. W przekonaniu stowarzyszenia, jego udział w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie przyczyni się do lepszego wypełnienia jego celów, w szczególności w obszarze postępowania dowodowego, gdyż stowarzyszenie ma kwalifikacje oraz potrzebną wiedzę w tym zakresie. Wskazano także na dotychczasowy wpływ uczestnika postępowania na sytuację ekonomiczną przewoźników krajowych wykonujących przewozy oraz na stosowanie przez ten podmiot nieuczciwej konkurencji, sprzecznie z interesem pasażerów. Załączono także kserokopie wniosków czterech krajowych przewoźników o wygaszenie bądź zawieszenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów na linii komunikacyjnej L.-R..

Na żądanie organu marszałkowie województw [...] i [...] przekazali informacje dotyczące ww. zezwoleń.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. Marszałek Województwa [...] odmówił dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym udzielenia uczestnikowi postępowania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-O.-R..

W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił prawne i faktyczne powody rozstrzygnięcia. Odniósł się także do twierdzeń wnioskodawcy, zawartych w piśmie z dnia 19 października 2016 r., w aspekcie zagrożenia dla innych przewoźników linii komunikacyjnej L.-R.. Wywiódł, iż o ile stowarzyszenie jako organizacja społeczna spełnia przesłankę celu statutowego - to nie została spełniona druga niezbędna przesłanka interesu społecznego udziału stowarzyszenia w tym postępowaniu. Zdaniem organu stowarzyszenie powinno wykazać merytoryczne powiazanie między przedmiotem sprawy a jej osiągnięciami na tym polu oraz specjalizacją działania, a nie tylko celami organizacji społecznej. Ponadto w argumentacji stowarzyszenia za jego dopuszczeniem do postępowania zdaniem organu został całkowicie pominięty pasażer, analiza oferty przewozowej i zapewnienie możliwości transportu osób niepełnosprawnych.

Stowarzyszenie złożyło do SKO W W. zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, argumentując naruszeniem art. 31 k.p.a. Zakwestionowało pogląd organu, iż za udziałem stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym nie przemawia interes społeczny, gdyż służy partykularnym interesom tej organizacji. Stowarzyszenie powołując się na swój aktualny statut uznało, że jest bezpośrednio zainteresowane podwyższaniem jakości, standardów oraz bezpieczeństwa wykonywanych przewozów, dlatego też podejmuje działania zmierzające dla zapewnienia zgodnego z prawem wydawania decyzji administracyjnych w tym obszarze.

Zdaniem strony za udziałem stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu przemawia również interes społeczny, gdyż jego przedmiot jest zbieżny z zakresem działania członków stowarzyszenia. Strona powołując się na wyrok o sygnaturze: II OSK 607/07 wskazała, że nie ma niczego nagannego w uczestniczeniu organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym ze względu na interesy faktyczne jej członków, podkreślając że taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie, w której stowarzyszenie nie działa w celu ochrony interesów wąskiej grupy podmiotów, mogących potencjalnie prowadzić działalność konkurencyjną wobec strony postępowania, lecz w interesie społecznym. Strona przytoczyła także wyrok o sygn. akt: III SA/Kr 307/11 na potwierdzenie, iż udział stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu jest zasadny. W ocenie strony brak dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w ww. postępowaniu wynika jedynie z chęci niezgodnego z prawem jego uproszczenia przez organ I instancji i wyeliminowania możliwych wniosków dowodowych składanych przez stowarzyszenie jako uczestnika postępowania.

Uczestnik postępowania S. sp. z o.o. w W. pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. wniósł o umorzenie postępowania, w innym przypadku o utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji.

W wyniku rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona nie wykazała istnienia przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. w przedmiocie dopuszczenia tego stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym, a organ odwoławczy nie dopatrzył się istnienia takich przesłanek z urzędu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż w szczególności nie potwierdziły się podnoszone w piśmie okoliczności z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz.1414 ze zm.), tj. zagrożenia dla już istniejących linii regularnych, gdyż zostały szczegółowo zbadane w postępowaniu przed organem i instancji, a prawidłowość ustaleń podjętych w tym zakresie przez ten organ nie budzi wątpliwości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że stowarzyszenie nie wykazało, iż w niniejszym postępowaniu interes społeczny jest zagrożony w żadnym podnoszonych aspektów zagrożenia dla istniejących linii regularnych, w szczególności ograniczenia nieuczciwej konkurencji. SKO uznało, iż w przedmiotowej sprawie stowarzyszenie przede wszystkim działa na rzez jego członków, tj. w celu ochrony własnego interesu, a nie w interesie społecznym.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2017 r., zarzucając skarżonemu postanowieniu naruszenie art. 31 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w zażaleniu od rozstrzygnięcia organu I instancji i poparła swoje stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W ocenie Sądu na podstawie przytoczonych regulacji nie można uwzględnić skargi bowiem skarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji nie narusza prawa zarówno na płaszczyźnie materialnoprawnej, jak również procesowej.

W rozpoznanej sprawie Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 31 § 1 pkt 2, k.p.a. odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony w sprawie zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-O.-R. dla przedsiębiorcy S. Sp. z o.o.

Zgodnie z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ administracji publicznej, uznając żądnie strony za uzasadnione postanawia o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu, zaś na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie (art. 31 § 2 k.p.a.). Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony (art. 31 § 3 k.p.a.).

W myśl art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym jest uzależnione od spełnienia trzech przesłanek:

– postępowanie administracyjne nie dotyczy praw i obowiązków organizacji społecznej, ale praw i obowiązków "innej osoby", czyli jednej ze stron postępowania;

– żądanie jest uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej;

– za uwzględnieniem żądania przemawia interes społeczny. Wszystkie trzy przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Organy rozpatrujące sprawę ustaliły, że stowarzyszenie spełnia dwie pierwsze przesłanki z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. warunkujące dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym. Udział stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym dotyczy praw i obowiązków "innego podmiotu" – spółki S. (przewoźnika). Także cele statutowe stowarzyszenia, określone w § 7 pkt 4 statutu uzasadniają jego dopuszczenie do udziału w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym. Statut w § 7 pkt 4 stanowi, że realizacja celów statutowych zawartych w § 6 Statutu będzie realizowana przez "występowanie o wszczęcie oraz przystępowanie do toczących się postępowań administracyjnych w warunkach określonych obowiązującymi przepisami prawa. W myśl § 6 Statutu celami stowarzyszenia są: integracja osób prowadzących działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób; popieranie i propagowanie nowoczesnych i na wysokim poziomie zorganizowanych form wykonywania prywatnych usług transportowych; kreowanie pozytywnej opinii o działalności przedsiębiorców wykonujących transport drogowy osób; zwalczanie nieuczciwej konkurencji w środowisku świadczących usługi transportu drogowego osób. Okoliczności te nie są sporne w przedmiotowej sprawie.

Sporne jest natomiast spełnienie po stronie stowarzyszenia trzeciej z przesłanek umożliwiających dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu, czyli istnienie interesu społecznego. Zauważyć bowiem należy, że nawet wówczas, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym dotyczy praw i obowiązków "innego podmiotu" i jest uzasadniony celami statutowymi, to i tak dopuszczenie tej organizacji do udziału w postępowaniu może być uznane za niezasadne, ze względu na brak interesu społecznego.

Pojęcie "interesu społecznego" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, wobec czego w każdej sprawie indywidualnej podlega ono wykładni organu administracji rozpatrującego sprawę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, zgodnie z którym interes społeczny musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w indywidualnych sprawach i działaniem w nich organów administracyjnych (patrz: wyrok NSA z dnia 5 października 2011 r., II OSK 1397/10 Lex nr 1151862; wyrok NSA z 19 lipca 2012 r., sygn. II OSK 663/11 Lex nr 1217445; wyrok NSA z 16 lipca 2008 r., sygn. II OSK 843/07 niepubl.). Udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej lub interesom jej członków, a ponadto musi mieć niższą rangę niż interes strony. Dlatego udzielenie ochrony prawnej interesowi organizacji społecznej pozostawione jest rozstrzygnięciu organu prowadzącego postępowanie i podlega kontroli instancyjnej.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, podzielić należy pogląd organu odwoławczego, wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że za przystąpieniem stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym nie przemawia interes społeczny. S. w L. skupia osoby prowadzące działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób (§10 statutu Stowarzyszenia), z kolei stroną w tym postępowaniu jest spółka S., której przedmiotem działalności jest transport lądowy pasażerski. Przedmiot postępowania administracyjnego dotyczy wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-O.-R. dla strony postępowania, spółki S.. Powyższe wskazuje, że S. w L. jest podmiotem, mogącym mieć interesy sprzeczne w stosunku w stosunku do strony postępowania. Zatem udział stowarzyszenia w postępowaniu dotyczącym wydania zmiany zezwolenia na przewóz osób konkurencyjnemu przewoźnikowi wskazuje bardziej na realizację interesów stowarzyszenia, bądź jego członków, którzy mogą być zainteresowani negatywnym dla strony postępowania rozstrzygnięciem ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej w tym samym co strona zakresie, niż celem społecznym właściwym dla organizacji społecznej.

Pogląd skarżącego stowarzyszenia, że dopuszczalne jest uczestniczenie organizacji społecznej w postępowaniu ze względu na faktyczne interesy członków, nie znajduje w ocenie Sądu oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Bezsporne bowiem jest, że stosownie do art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine, za dopuszczeniem organizacji społecznej do udziału w postępowaniu ma przemawiać interes społeczny. Interes społeczny nie może zaś być rozumiany jako zinstytucjonalizowana forma popierania partykularnych interesów członków organizacji społecznej.

Okoliczność zmiany statutu stowarzyszenia poprzez wykreślenie z niego sformułowania o "ochronie interesów członków Stowarzyszenia", nie przesądza, że w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym stowarzyszenie wykazało istnienie interesu społecznego. Zapisy statutu stowarzyszenia mówiące o przynależności do tej organizacji członków zwykłych, którymi mogą być przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób oraz wspólnicy spółek prawa handlowego lub cywilnego prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób (§ 10 statutu) w powiązaniu z celami stowarzyszenia wymienionymi w § 6 statutu oraz przedmiotem postępowania administracyjnego, dotyczącym uzgodnienia zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym dla strony postępowania wskazują, że inicjatywa skarżącego stowarzyszenia dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym nie była podyktowana interesem społecznym, lecz dbałością o interes faktyczny przedsiębiorców zrzeszonych w stowarzyszeniu. Organ odwoławczy prawidłowo zatem uznał, że stowarzyszenie nie wykazało istotnych i ważnych z punktu widzenia interesu społecznego wartości w odniesieniu do przedmiotu postępowania w niniejszym postępowaniu administracyjnym.

Podnoszona w skardze okoliczność, że po zmianie statutu, stowarzyszenie brało czynny udział w kilku postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych oraz że organy administracji i sądy, nie znalazły podstaw do kwestionowania prawidłowości udziału stowarzyszenia w tych postępowaniach, nie ma decydującego znaczenia w sprawie niniejszej. Fakt, że w przeszłości stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w innych postępowaniach administracyjnych, nie wpływa na ocenę spełniania przesłanek udziału organizacji społecznej w przedmiotowym postępowaniu. W każdej sprawie administracyjnej organ bada bowiem oddzielnie, czy występują przesłanki z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., warunkujące udział organizacji w postępowaniu. Podobnie nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy decyzje bądź postanowienia tożsamych organów zapadłe w innych sprawach administracyjnych, na które powołuje się stowarzyszenie w skardze.

W konsekwencji Sąd podziela stanowisko organów, które zasadnie odmówiły stronie skarżącej udziału w przedmiotowym postępowaniu. Cele statutowe skarżącego Stowarzyszenia jak i interes społeczny w rozumieniu art. 31 pkt 2 Kpa należało bowiem rozpatrywać w nawiązaniu do sformułowanego we wniosku z dnia 20 września 2016 r. żądania i sformułowanych w tym piśmie podstaw i motywów tego żądania, w związku z czym uzasadnione było żądanie organu I instancji uzupełnienia przedmiotowego wniosku o wskazanie konkretnych celów statutowych oraz skonkretyzowanie istnienie w sprawie interesu społecznego stowarzyszenia, przemawiające za jego dopuszczeniem jako strony postępowania.

Mając na uwadze specyfikę postępowania w sprawie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w innym postępowaniu, które ma niejako wpadkowy charakter, nie można zarzucić aby organ administracji obowiązany był do prowadzenia w tym zakresie pełnego postępowania dowodowego, w tym aby wzywał organizację społeczną do złożenia dodatkowych wyjaśnień lub dowodów, w przypadku gdy w ocenie organu organizacja ta nie wykazała przesłanek uzasadniających dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek taki nie wynika z przepisów prawa, nie można również takiego wniosku wywieść z powoływanego przez skargę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2161/10, które zapadło w zupełnie odmiennym stanie faktycznym, samo zaś wezwanie organizacji społecznej dotyczyło uzupełnienia braków formalnych wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu.

Powyższe potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. wyroki z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2041/13 oraz II GSK 588/14, w których oddalono skargi kasacyjne Stowarzyszenia w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w innych postępowaniach dotyczących wydania zezwolenia na wykonywanie przewozu osób. NSA nawiązując do wcześniejszego orzecznictwa tego Sądu tj. wyroku z dnia 14 listopada 2008 r. o sygn. akt: II GSK 314/08 stwierdził m.in. iż uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym organizacji społecznej, w rozumieniu art. 31 k.p.a., stanowi sytuację wyjątkową, powodującą, iż nie można tego przepisu interpretować w sposób rozszerzający, który to pogląd podziela skład orzekający w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu nie można również stwierdzić, aby w badanej sprawie nastąpiło naruszenie innych przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Stowarzyszenie nie wskazało konkretnych uchybień organu w tym zakresie. Zauważyć należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., której rozwinięcie następuje w art. 77 § 1 k.p.a., organ prowadzący postępowanie prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy dokonując wszechstronnej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Okoliczność, iż organ odwoławczy dokonując analizy materiału dowodowego, w tym aktualnej wersji statutu stowarzyszenia, doszedł do innych wniosków niż skarżący, nie oznacza, że naruszył on wymienione przepisy. Wskazać również należy, że organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie prawidłowo wskazał podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, a także w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko.

Także w kontekście naruszenia przez rozpatrujące sprawę organy przepisów prawa materialnego i wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, uzasadniających działanie stowarzyszenia w interesie społecznym, zauważyć należy, iż okoliczności te zostały przez organy administracji należycie zbadane, zarówno w przedmiocie zagrożenia dla istniejących linii regularnych na trasie W.-R.-O.-R. i stosowania przez uczestnika postępowania cen dumpingowych, jak i cen nadmiernie wygórowanych na innych liniach obsługiwanych przez tego przewoźnika, w wyniku czego zarzuty strony skarżącej nie potwierdziły się.

W konkluzji Sąd ponadto zauważa, iż niezależnie od powyższych argumentów przemawiających za brakiem wystarczających podstaw do udziału strony skarżącej w przedmiotowym postępowaniu ze względu na interes społeczny, w związku z wycofaniem wniosku o zmianę zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-O.-R. przez przedsiębiorcę S. sp. z o.o. z siedzibą w W., wystąpiły nowe okoliczności faktyczne, które uniemożliwiają dalsze prowadzenie postępowania.

W związku z faktem, iż postępowanie w sprawie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu głównym na prawach strony jest od niego bezpośrednio zależne, w sytuacji wystąpienia przesłanek do umorzenia postępowania głównego, umorzeniu podlega także postępowanie wpadkowe, którego dalsze prowadzenie jest uzależnione od stanu faktycznego oraz prawnego postępowania głównego.

Zatem w sytuacji stwierdzenia przez organ, na podstawie art. 105 k.p.a., wystąpienia przesłanek do umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej udzielenia przedsiębiorcy S. sp. z o.o. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-O.-R., umorzeniu podlega także postępowanie w niniejszej sprawie, gdyż w takim przypadku zostaje ono pozbawione samoistnego bytu prawnego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.