Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 259/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 c) a, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 124,
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A.D.-L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz A.D. – L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] r. nr [...]utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] r. nr [...] ustalającą A. D.-L. podatek od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 42 zł.

Organ ustalił, że w oparciu o akt notarialny A 2835/2016 z 10 czerwca 2016 r. A.D.-L. figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel lokalu mieszkalnego nr 2 położonego w K. przy ul. O.36 o powierzchni 58,6 m2 i powierzchni przynależnej do tego lokalu, tj. piwnicy o powierzchni 5,19 m2. Z własnością tego lokaiu związane jest prawo udziału 6379/423211 w gruncie, tj. 106 m2, oraz w częściach wspólnych budynku tj. 6,04 m2.

Organ powołał treść art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1,4 i 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 716, dalej: u.p.o.l.). Wyjaśnił, że nieruchomość lokalowa została uznana za odrębny przedmiot opodatkowania. W przypadku lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, podatnikami są ich właściciele. Wyodrębnienie własności lokali w budynku skutkuje tym, że podatek od części tego budynku i gruntu stanowiącego współwłasność należy ustalać na takich zasadach, że odnosi się powierzchnię użytkową lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku i tak ustaloną proporcję stosuje do powierzchni wspólnych części budynku i gruntu.

Na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, do lokalu mogą przynależeć jego części składowe, m.in. piwnice. Piwnica jest lokalem przynależnym do samodzielnego lokalu mieszkalnego i nie stanowi odrębnej własności lokalowej. Funkcją użytkową lokalu będącego własnością podatniczki składającego się z trzech izb i pomieszczenia przynależnego (piwnicy) jest funkcja mieszkalna, a okoliczność ta wynika z wypisu z rejestru lokali. Skoro zatem piwnica jest pomieszczeniem przynależnym do samodzielnego lokalu mieszkalnego, nie będzie stanowiła odrębnego od samodzielnego lokalu mieszkalnego przedmiotu opodatkowania. Podlega opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny, a więc najniższą stawką podatkową przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., dla budynków mieszkalnych lub ich części.

1

Organ wskazał na treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), wyjaśniając, że wymiar podatku od nieruchomości powinien być dokonywany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożyła A. D.-L.. Zarzuciła naruszenie art. 9 i art. 11 K.p.a. oraz art. 107 tej ustawy poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji. Powołując akt notarialny z 10 czerwca 2016 r. wskazała, że powierzchnia części wspólnej nie została nigdzie określona. Wyjaśniła, że nie kwestionuje wyliczenia przez organ podatku od nieruchomości od lokalu i piwnicy, czyli od powierzchni 63,79 m2, ani od gruntu o powierzchni 106 m2. Zakwestionowała natomiast naliczenie podatku od powierzchni 6,04 m2. Zarzuciła, że organy nie wyjaśniły od jakiej powierzchni został naliczony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił ponadto, że w akcie notarialnym umowy sprzedaży lokalu wskazano, że spółdzielnia jest współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w K. oznaczonej jako działka nr 275/169 o pow. 7.035 m2. O istnieniu udziału wynoszącego 6379/423211 w odniesieniu do części wspólnych budynków skarżąca powzięła wiedzę nabywając od spółdzielni mieszkaniowej lokal mieszkalny, z którym związanym był udział w częściach wspólnych nieruchomości oraz składając wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej, że właścicielka lokalu nr 2 jest współwłaścicielem w udziale wynoszącym 6379/423211 części nieruchomości wspólnej. Zatem wysokość podatku od powierzchni 6,04 m2 wyliczona została w oparciu o powyższą wielkość wykazaną w akcie notarialnym i w oparciu o wykaz przedstawiony przez Spółdzielnię "Słoneczne Wzgórze" dotyczącą części wspólnych budynku przy ul. Orzeszkowej 36, który udostępniony został stronie postępowania przed wydaniem decyzji podatkowej w siedzibie organu podatkowego, a tym samym skarżąca miała możliwości się z tym dowodem zapoznać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem

2

zgodności z prawem ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U.z 2015 r. poz. 1224). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. Istotnym jest, że sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonana w powyższy sposób kontrola rozstrzygnięcia wykazała, że skarga jest zasadna.

Na wstępie w kontekście zarzutów skargi przypomnieć należy, że zgodnie z ustanowioną w art. 127 ord. pod. zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego, organ odwoławczy powinien ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ ten nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz obowiązany jest ponownie rozpatrzeć sprawę merytorycznie. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś jak w sprawie niniejszej na kontroli zasadności wybranych argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Kolejnym zadaniem organu II instancji jest wydanie i uzasadnienie decyzji zgodnie z wymogami art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ord. pod. Uzasadnienie winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności a nadto uzasadnienie prawne, w którym zawiera się wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Poprawne sporządzenia uzasadnienia wiąże się z kolejnym obowiązkiem organu wynikającym z art. 124 ord. pod. tj. przekonania strony o zasadności nawet niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Ta podstawowa zasada nie jest zrealizowana gdy organ pominie milczeniem niektóre argumenty strony lub nie wyjaśni dostatecznie podstawy faktycznej czy prawnej rozstrzygnięcia. Uzupełnienie powyższych braków uzasadnienia na etapie odpowiedzi na skargę jest zabiegiem spóźnionym, albowiem do obrotu prawnego wchodzi decyzja, która winna być sporządzona zgodnie ze wskazanymi powyżej przepisami prawa.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia przywołanych wyżej kryteriów przez co niemożliwym jest dokonanie jej pełnej kontroli. Organ I instancji w nie wskazał jak wyliczył powierzchnię (6.04m2) w częściach wspólnych budynku. Mimo podnoszenia tej okoliczności w odwołaniu od decyzji l instancji organ odwoławczy

3

nie wyjaśnił wątpliwości skarżącej. Nie wyjaśnił jak i w oparciu o jakie dokumenty wyliczył powierzchnię wspólną budynku co powoduje niemożność merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia w tym zakresie. Tym samym uzasadnienie w tej części nie spełnia wymogu wskazania faktów na których organ oparł swoją decyzję. Nadto ułomnie w uzasadnieniu przywołał podstawę prawną w tym zakresie albowiem wskazał art. 3 ustawy o wtasności lokali (t.j. Dz.U. 2015.1892) podczas gdy w skład tego przepisu wchodzi 7 ustępów. Oznacza to, że organ odwoławczy w sposób niewystarczający dla prawidłowej kontroli rozstrzygnięcia odniósł się do istotnej kwestii z zakresu prawa materialnego co oznacza, że uzasadnienie sporządzono z istotnym naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ord. pod.( np. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego I FSK 1309/15, dostępne w bazie LEX).

Powyższe uchybienia skutkujące niemożnością dokonania pełnej merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji mogły zatem mieć wpływ na jej treść co oznacza, że należało wyeliminować ją z obiegu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ przywołując szczegółowo treść prawa materialnego wskaże dokładnie jakimi danymi posługiwał się do wyliczenia spornej powierzchni oraz pokaże sposób czy metodę jej wyliczenia. Dopiero tak skonstruowane uzasadnienie odpowiadać będzie tak art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 jak i art. 124 ord. pod. a także dopiero wówczas wypełniona zostanie wynikająca z art. 127 ord. pod. funkcja ponownego rozpoznania sprawy.

Orzeczenie o kosztach ( zwrot uiszczonego wpisu) wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a.

4