Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 519/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 par. 2 art. 129 par. 2 art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień (spr.), Sędzia WSA: Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi S. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 58 § 1 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071ze zm.), po rozpoznaniu wniosku S. P. odmówił jej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia [...], nakazującej R. i T. R. wykonanie do dnia 30 czerwca 2011r. robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami samowolnie wzniesionej przybudówki do budynku mieszkalnego, usytuowanej na działce nr [...] w S., przy ul. A 13.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wyjaśnił, że postanowieniem własnym z dnia [...] nr [...] stwierdził, iż odwołanie od w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...], złożone przez S. P., zostało wniesione z uchybieniem terminu, przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a.

Następie w dniu 16 marca 2011r. do organu wpłynął wniosek S. P. z dnia 14 marca 2011r., którym wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od wskazanej decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, bowiem od dnia 10 stycznia do 3 lutego 2011r. była chora, zatem nie mogła podjąć stosownych działań w sprawie.

Uzasadniając wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...] organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, iż skarżoną decyzję z dnia [...] S. P. odebrała w dniu 18 stycznia 2011r., o czym świadczy stosowna adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Odwołanie od tej decyzji zostało natomiast nadane w placówce pocztowej w dniu 7 lutego 2011 r.

Organ podkreślił, iż S. P. składając odwołanie od przedmiotowej decyzji nie wniosła o przywrócenie terminu do jego wniesienia, zatem - stosownie do brzmienia art. 134 k.p.a. - postanowieniem nr [...] z dnia [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia tegoż odwołania.

Organ w konkluzji wyjaśnił, że z oświadczenia S. P. wynika, iż dopiero w dniu 3 lutego 2011r. była w stanie podjąć jakiekolwiek działania w niniejszej sprawie, jednakże strona wniosek o przywrócenie terminu nadała na poczcie dopiero w dniu 14 marca 2011r.

Zdaniem organu wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy, jak również nie dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz wraz z wnioskiem nie złożyła odwołania.

S. P. wniosła skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając organowi, iż nie uwzględnił faktu, że skarżąca była chora w okresie od dnia 10 stycznia 2011r. na astmę oskrzelową, a dopiero w dniu 3 lutego 2011r. mogła samodzielnie wyjść z domu. W ocenie skarżącej jej choroba uniemożliwiała sporządzenie odwołania w terminie, zatem nie mogła prosić kogokolwiek, w tym członków rodziny, o wysłanie odwołania, które nie zostało sporządzone.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej.

Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu opisanych powyżej uchybień, a tym samym - wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi - oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego

Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu administracji pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji.

Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie - przewidzianego w tym przepisie - czternastodniowego terminu. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu stanowi zaś jego uchybienie (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1996r., w sprawie o sygn. akt SA/Łd 2665, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 1995r., w sprawie o sygn. akt SA/Gd 2865/94, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 26997).

Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości działania, bowiem jest związany treścią art. 134 k.p.a.

Przywrócenie terminu jest natomiast instytucją procesową, mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania. Jest ono dopuszczalne, po spełnieniu przesłanek, opisanych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a., które muszą wystąpić łącznie.

Wspomniany art. 58 k.p.a. stanowi, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), zaś prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

Konieczną zatem przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie nieprzywracalnego (art. 58 § 3 k.p.a.) terminu do złożenia wniosku o jego przywrócenie.

Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła odwołanie w dniu 7 lutego 2011r., co uzasadnia tezę, iż w tejże dacie nie istniała już przyczyna uniemożliwiająca złożenie wspomnianego środka zaskarżenia. Od tej daty zatem z pewnością winien być już liczony termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który bezsprzecznie upłynął w dniu 14 lutego 2011r..

Wniosek o przywrócenie terminu został zaś złożony dopiero w dniu 14 marca 2011r., zatem z przekroczeniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia.

Już samo niespełnienie powyższej przesłanki skutkować musiało odmową przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bowiem - jak już wspomniano - przesłanki przywrócenie terminu muszą zostać spełnione kumulatywnie.

Ponadto należy wskazać, iż osoba wnosząca o przywrócenie terminu musi wykazać brak jej winy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. (Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J.Jodłowskiego i K.Piaseckiego, Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1989, tom 1, s.274)

O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę (np. sporządzenia odwołania) i nadania pisma w urzędzie pocztowym osobiście lub przez domownika.

W tej sytuacji nie można zaaprobować stanowiska skarżącej, iż jej choroba przebyta na przełomie stycznia i lutego 2011r., jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanej w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Samo już zestawienie dat, tj. 3 lutego 2011r. (wskazana przez skarżącą data ustania choroby) i 14 marca 2011r. (data złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania) jednoznacznie wskazuje na okoliczność, iż atak astmy oskrzelowej przebyty przez S. P. nie mógł być przyczyną wykluczającą brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bowiem zakończył się ponad miesiąc przed złożeniem przez skarżącą przedmiotowego wniosku.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.

m.o.