Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 555/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: AR 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: ART 7, 77 PAR 1, 80, 127 PAR 2, 138 PAR 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: AR 57 UST 1 PKT 4
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej jako: Szef Urzędu, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], wydana na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U nr 191, poz. 1133, dalej jako: ustawa abolicyjna) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pana R.K., pełnomocnika obywatela A. pana R.M. (dalej jako: skarżący, cudzoziemiec), od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., (dalej jako: organ I instancji), orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którą organ II instancji utrzymał w mocy.

Przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przebieg postępowania administracyjnego organ II instancji wskazał w szczególności, co następuje.

W dniu [...] kwietnia 2012 r. skarżący, za pośrednictwem pełnomocnika, wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej organ I instancji w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia.

W ustawowym terminie pełnomocnik cudzoziemca złożył, za pośrednictwem Wojewody [...], odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony podnosi, że cudzoziemiec na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywa od 1996 r. Do akt sprawy cudzoziemiec dołączył kopię aktu małżeństwa zawartego z obywatelką polską - panią I.J. oraz kopie dokumentacji związanej z odbywaniem kary pozbawienia wolności w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r. w Zakładzie Karnym [...]. Pełnomocnik strony podkreśla ponadto, że pan R.M. poniósł odpowiedzialność za popełnione "występki" oraz, że organ administracji podczas prowadzonego postępowania pominął istotne dowody takie jak społeczną działalność skarżącego oraz pozytywną opinię kuratora. Wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organ II instancji posiłkował się informacjami znajdującymi się w prowadzonym przez Szefa Urzędu Systemie Informatycznym "POBYT". Z akt sprawy wynika, że skarżący przebywa w Polsce od 1996 r. Z danych systemu informatycznego "POBYT" wynika, że w 2000, 2004 i 2005 r. cudzoziemiec posiadał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

Z treści informacji zawartych w systemie "POBYT" wynika, że w dniu [...] lipca 1999 r. pani M.H. wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o nadanie swojemu synowi - panu R.M. statusu uchodźcy. W decyzji z dnia [...] września 1999 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy. Rada do Spraw Uchodźców w decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. utrzymała w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji. W decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. Wojewoda odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. orzekł o uchyleniu ww. decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] marca 2009 r. skarżący zawarł związek małżeński z panią I.J. Żona cudzoziemca pozostała przy nazwisku panieńskim. W dniu [...] listopada 2009 r. Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Szef Urzędu utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdzając, że małżonkowie nigdy nie zamieszkiwali wspólnie i nie prowadzili wspólnego gospodarstwa domowego, tym samym wypełniając przesłankę określoną w art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W dniu [...] listopada 2010 r. skarżący wystąpił do Szefa Urzędu z kolejnym wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy. W decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. Szef Urzędu odmówił nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Cudzoziemiec nie złożył odwołania od ww. decyzji organu I instancji. Z analizy akt sprawy wynika, że do dnia [...] kwietnia 2012 r. skarżący nie składał kolejnych wniosków o zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub o nadanie mu statusu uchodźcy, w związku z tym w dniu [...] stycznia 2012 r. przebywał na terytorium RP nielegalnie.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. Komenda Główna Straży Granicznej poinformowała organ I instancji, iż w okresie od dnia [...] stycznia 2002 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r. nie odnotowała przekroczenia granicy państwowej Polski przez skarżącego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący wielokrotnie naruszał obowiązujący w Polsce porządek prawny, w związku z czym wobec cudzoziemca zostały wydane następujące wyroki:

1. Wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia [...] marca 2006 r., sygn. akt [...] za występek z art. 279 § l k.k. (kradzież z włamaniem) orzekający wobec cudzoziemca karę l roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem na 4 lata;

2. Wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt [...] za występek z art. 279 § l k.k. oraz art. 13 § l k.k. w zw. z art. 279 § l k.k. (kradzież z włamaniem) orzekający wobec cudzoziemca karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z zawieszeniem na 5 lat;

3. Wyrok nakazowy Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt [...] o przestępstwo z art. 226 § l k.k. (znieważenie funkcjonariuszy Policji podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych) orzekający wobec cudzoziemca karę 4 miesięcy ograniczenia wolności oraz 30 godzin miesięcznie nieodpłatnej pracy na cele społeczne;

4. Wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] za występek z art. 178a § l k.k. (prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości) orzekający wobec cudzoziemca karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem na 2 lata;

5. wyroki nakazowe Sądu Rejonowego dla [...] w K. o przestępstwa z art. 119 § l kodeksu wykroczeń (kradzież paliwa) orzekające, iż:

-w dniu [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] wobec cudzoziemca zasądzono karę grzywny w wysokości 200 zł oraz zwolniono go w całości z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa;

-w dniu [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] wobec cudzoziemca zasądzono karę grzywny w wysokości 250 zł oraz zwolniono go w całości z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa;

-w dniu [...] grudnia 2010 r. sygn. akt [...] wobec cudzoziemca zasądzono karę grzywny w wysokości 550 zł oraz zwolniono go w całości z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa;

-w dniu [...] maja 2011 r. sygn. akt [...] wobec cudzoziemca zasądzono karę grzywny w wysokości 600 zł oraz zasądzono od cudzoziemca na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 60 zł tytułem opłaty.

-wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w K.(2) z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt [...] o przestępstwo z 119 § 1 kodeksu wykroczeń (kradzież paliwa) orzekający wobec cudzoziemca karę jednego miesiąca ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie;

-wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. sygn. akt [...] dotyczy czynu z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (posiadanie środków odurzających w postaci suszu konopi innych niż włókniste) orzekający wobec cudzoziemca karę 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.

W związku z ww. orzeczonymi wyrokami cudzoziemiec odbywał kary pozbawienia wolności i był tymczasowo aresztowany (okresy zaliczone na poczet kary) w następujących okresach:

-od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r.

- od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] listopada 2012 r.

Wojewoda [...] opierając się na powyższych ustaleniach orzekł, iż wobec skarżącego zachodzą przesłanki, określone w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej, stanowiące obligatoryjną podstawę do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia.

W celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy organ wystąpił do Krajowego Rejestru Sądowego Ministerstwa Sprawiedliwości o udzielenie informacji o skarżącym na podstawie kartotek: Kartoteki Karnej, Kartoteki Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym. W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 roku Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości przekazało organowi II instancji informację, iż wyroki z dnia [...] marca 2006 r., z dnia [...] września 2006 r., z dnia [...] września 2010 r., z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydane wobec pana skarżącego figurują w Kartotece Karnej. Dane cudzoziemca nie figurują w Kartotece Nieletnich oraz Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym.

Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji wyjaśnił, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 61 poz. 284 ze zm.) oraz ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483, sprostowanie Dz. U. z 2001 r., nr 28, poz. 319), gdyż nie pozbawia strony możliwości pobytu na terytorium Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia jej w obecnym stanie faktycznym wybranej formy zezwolenia na pobyt w Polsce. Odnosząc się do zarzutu odwołania, według którego ponad roczne postępowanie w przedmiotowej sprawie przekształciło się w quasi postępowanie karne organ II instancji wyjaśnił, że ze względu na skomplikowany charakter przedmiotowej sprawy wymagała ona dokładnego wyjaśnienia.

Odnosząc się do treści odwołania, w którym pełnomocnik strony podnosi, że cudzoziemiec przebywa w Polsce od 1996 r., pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, posługuje się językiem polskim i zasymilował się z polskim społeczeństwem oraz większość członków jego rodziny posiada obywatelstwo polskie organ II instancji wskazał, że ustawa abolicyjna precyzyjnie określa, jakie warunki muszą spełnić cudzoziemcy, aby uzyskać zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w powyższym trybie. Zdaniem organu, wskazane przez pełnomocnika cudzoziemca okoliczności, które jego zdaniem, powinny przyczynić się do udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia w trybie tzw. abolicji, są poza zakresem postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia przedmiotowego zezwolenia.

W sprawie zarzuto dotyczącego braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony, jak również niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 k.p.a.), organ II instancji podkreślił, iż wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może zdaniem organu, prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Według organu II instancji, określona wart. 80 k.p.a. zasada zapewnia organowi prowadzącemu postępowanie możliwość badania sprawy i swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem obowiązującego na terytorium RP porządku prawnego. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił z jakiego powodu odstąpił od badania, czy skarżący spełnia przesłanki określone w art. 1 ustawy abolicyjnej. W związku z powyższym stanem faktycznym organ II instancji stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji na korzyść cudzoziemca.

Na decyzję organu II instancji w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej. Podnosząc powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości jako naruszających prawo oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Gruntowna analiza zarzutów i argumentów skargi, jak również ponowna analiza akt postępowania doprowadziła Szefa Urzędu do przekonania, że zaskarżona decyzja stanowi, po pierwsze rezultat prawidłowych ustaleń faktycznych związanych bezpośrednio z okolicznościami relewantnymi z punktu widzenia prawa materialnego, po drugie że przy jej wydaniu nie został naruszony jakikolwiek przepis postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, po trzecie, że decyzja ta jest rezultatem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, po czwarte zaś że zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego zostały wcześniej właściwie wyłożone przez organ. Dlatego też zdaniem organu II instancji, skarga w pełnym zakresie jest niezasadna, wobec czego powinna podlegać oddaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: ustawa p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 ustawy p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W sprawie niniejszej brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wyżej omówionym, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 ustawy p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Zarzuty skargi zasadniczo koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej przepisu art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej.

Zgodnie z treścią ww. przepisu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1 ustawy abolicyjnej, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli: wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Przesłanki wskazane w przepisie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej mają charakter alternatywny oraz równorzędny i wydanie decyzji o odmowie zezwolenie na zamieszkanie możliwe jest w sytuacji, gdy: spełnione zostaną obie przesłanki (ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego), spełniona zostanie jedna z przesłanek alternatywnych przy czym w niektórych przypadkach nie wykluczone jest spełnianie kilku przesłanek jednocześnie (względy obronności lub bezpieczeństwa państwa czy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym względy obronności lub bezpieczeństwa państwa wyłączają przesłanki ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej).

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w sentencji zaskarżonej decyzji wskazał przepis prawa materialnego stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia - art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej. W uzasadnieniu decyzji organ dokonał rozwinięcia i skonkretyzowania tej przesłanki, jako przemawiającej za takim rozstrzygnięciem tj. odmową udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd stwierdza, że działające w sprawie organy administracji zasadnie uznały, że w sprawie niniejszej zachodzi negatywna przesłanka do udzielenie panu R.M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie przepisów ustawy abolicyjnej. Z przepisu tego wynika, że odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ustawodawca uwarunkował wystąpieniem ww. przesłanek. Uwarunkowania te należy odnosić do układu relacji cudzoziemca do społeczeństwa i porządku prawnego w danym państwie. Uwarunkować oznacza uzależnić od określonych warunków. Inaczej mówiąc uwarunkować czymś swoją zgodę. Zasadnie zdaniem Sądu, organy administracji uznały, że względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego przemawiają za tym, aby odmówić zalegalizowania pobytu na terytorium Polski osobie, która dopuściła się bardzo poważnych przestępstw, za które została skazana prawomocnym wyrokiem. Legalizacja pobytu cudzoziemca i zapewnienie mu prawa zamieszkiwania na terytorium RP winno być uznane za pewnego rodzaju dobrodziejstwo, które jest przyznawane z woli polskiego ustawodawcy. Dobrodziejstwo to nie może jednak być formą premii dla osób, które często dopuszczają przestępstw i występków takich jak: kradzieże z włamaniem, znieważenie funkcjonariuszy Policji podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, kradzieże paliwa, posiadanie środków odurzających w postaci suszu konopi innych niż włókniste. Osoby, które dopuścił się (z żądzy zysku) tego rodzaju przestępstw mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący wielokrotnie naruszał obowiązujący w Polsce porządek prawny, w związku z czym wobec cudzoziemca wydano kilka wyroków. Sąd podziela stanowisko organów administracji, iż zachowanie cudzoziemca świadczy o notorycznym lekceważeniu i nierespektowaniu przez niego przepisów prawa oraz zasad współżycia społecznego obowiązujących w Polsce oraz nie dają pozytywnej prognozy na przyszłość. Fakt wielokrotnego popełniania przez cudzoziemca przestępstw i w konsekwencji jego skazania, a także nierespektowanie przepisów prawa obowiązujących w Polsce, nie tylko nie mieści się w kategoriach bezpieczeństwa i porządku publicznego, ale wręcz zagraża tym wartościom. Pojęcie porządku publicznego obejmuje bowiem stan przestrzegania zasad współżycia społecznego, stosowania się do nakazów i zakazów organów państwowych, a także przepisów obowiązującego prawa.

Nie ulega wątpliwości, że bezpieczeństwo i porządek publiczny są wartościami sytuowanymi najwyżej na skali oczekiwań społecznych i osobistych większości członków społeczeństwa. Mają one charakter podstawowych dóbr publicznych, których zagwarantowanie jest warunkiem prawidłowego rozwoju życia społecznego oraz indywidualnego poszczególnych jednostek (A. Chajbowicz, Bezpieczeństwo a pojęcia zbliżone, [w:] A. Chajbowicz, T. Kocowski (red.), Bezpieczeństwo wewnętrzne w działalności terenowej administracji publicznej, Kolonia Limited 2009, s. 37.). W tekstach normatywnych pojęcie "bezpieczeństwo" występuje z dodatkowymi terminami takimi jak: bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo wewnętrzne, bezpieczeństwo publiczne, bezpieczeństwo ludzi, czy bezpieczeństwo osobiste. Treść tego pojęcia wiążą się najczęściej ze sposobami jakiejś jego typologizacji i odniesienia się do wartości w prawie. Analiza aktów prawnych, w których występują terminy "bezpieczeństwo" oraz "porządek publiczny", pozwala stwierdzić, że służą one przede wszystkim dwóm celom: określeniu zadań organów państwa albo uzasadnieniu ograniczenia praw i wolności obywatelskich (J. Czapska, Bezpieczeństwo obywateli. Studium z zakresu polityki prawa, Kraków 2004, s. 28). Istotą bezpieczeństwa jest stan bez zagrożeń. Bezpieczeństwo i porządek publiczny są elementami ogólnego pojęcia "bezpieczeństwo", rozumianego jako pewien stan lub proces. Jako pewien stan może być rozumiane obiektywnie w ujęciu negatywnym - jako stan bez zagrożeń, w pozytywnym – jako stan nienaruszalności dóbr lub subiektywnie jako stan polegający na psychologicznym poczuciu bycia niezagrożonym.

Ze szczegółowej analizy pojęć, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej wynika, iż pojęcia ta spełniają dwa podstawowe cele, które wyznaczył ustawodawca. Pierwszy jest związany z określeniem zadań organów administracji publicznej w postępowaniu z udziałem cudzoziemców, a drugi wyznacza dopuszczalną sferę ingerencji w prawa cudzoziemców. W literaturze przyjmuje się, że "Ochrona bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego jest niezbędnym warunkiem zapewnienia rozwoju i porządku publicznego, jest niezbędnym warunkiem zapewnienia rozwoju każdej zorganizowanej zbiorowości ludzkiej, zwłaszcza państwa" (E. Ura, Prawne zagadnienia bezpieczeństwa państwa, Warszawa 1988, s. 108). W tym celu jego zdaniem muszą być jasno określone prawa i obowiązki obywateli oraz zapewnione gwarancje ich przestrzegania. Zagadnienie praw i swobód obywatelskich należy rozpatrywać z dwóch punktów widzenia, tj. określonych uprawnień – gwarancji, a także obowiązków. W wielu wypadkach zaznacza, że bardzo trudno jest ustalić, gdzie się kończy prawo, a gdzie zaczyna się obowiązek. Prawom i wolnościom obywatelskim towarzyszą nieodłącznie obowiązki, co wynika m. in. z tego, że mamy do czynienia z uprawnieniami, a nie przywilejami.

Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, iż organy I instancji opierając się poczynionych ustaleniach prawidłowo orzekł, iż wobec skarżącego zachodzą przesłanki, określone w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej, stanowiące obligatoryjną podstawę do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia.

Zdaniem Sądu, organy w niniejszej sprawie zasadnie też uznały, że okoliczności w postaci wielokrotnego skazania w Polsce skarżącego prawomocnymi wyrokami za przestępstwa umyślne, w tym w okresie próby oraz bezkrytyczny stosunek do popełnionych przez niego przestępstw należy zakwalifikować jako obecne i przyszłe zagrożenie skarżącego dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organ I instancji wziął pod uwagę, że cudzoziemiec w dniu [...] kwietnia 2012 r. został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbywania kary zasadniczej pozbawienia wolności. Jednakże jak wynika z akt sprawy już w dniu [...] grudnia 2012 r. dopuścił się czynu karalnego opisanego w ww. wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Zasadniczo przyjmuje się, że naruszeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego jest postępowanie sprzeczne z powszechnie obowiązującymi normami prawa, którego skutkiem jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu karnego, stwierdzającym winę oskarżonego. Zasadnicze znaczenie dla zaistniałego sporu ma zatem kwestia prawidłowości zakwalifikowania powyższych okoliczności jako przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej. Odnosząc się zatem do tak nakreślonego przedmiotu sprawy, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze, jak również analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego nie uzasadniają argumentów za przyjęciem wadliwości zaskarżonej decyzji w tym zakresie.

W przedmiotowej sprawie organ określił i wykazał, że konkretne względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego rzeczywiście wymagają odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tego rodzaju stanowisko zostało wsparte spójną i wyczerpującą argumentacją, znajdującą stosowne odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym, kompletnym materiale dowodowym. Analiza i ocena przez organ przesłanek uzasadniających odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony została dokonana w kontekście aktualnych i realnych zagrożeń ze strony cudzoziemca dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Za wystarczające Sąd uznał uzasadnienie decyzji, w którym organ wskazuje na popełnione w przeszłości czyny zabronione przez skarżącego, za które skazany został prawomocnym wyrokiem karnym.

Sąd podziela także stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę z którego wynika, iż otwarta stylistka jedynego zarzutu skargi występującego w postaci sformułowania: "zarzucając im naruszenie przepisów prawa, w szczególności...", może prowadzić do stanu, w którym nie jest możliwe w pełni odniesienie się do tego, co autor skargi chciał w rzeczywistości wyrazić. Na podstawie tak sformułowanego zarzutu w ocenie Sądu nie można ustalić jaki inne przepisy prawa zostały naruszone przez organ.

W ocenie Sądu z treści art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej organy w niniejszej prawidłowo wywiodły podstawę odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W świetle zgromadzone w spawie materiału dowodowego i przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ administracji rozstrzygający sprawę miał obowiązek wydania decyzji odmownej. Czyny popełnione przez skarżącego w sposób oczywisty naruszyły bezpieczeństwo i porządek publiczny. Zdaniem Sądu, twierdzenia skargi odnośnie braku zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa czy zagrożenia dla interesu Rzeczypospolitej Polskiej nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane. Skarżący mimo młodego wieku popełnił w okresie kilku lat liczne przestępstwa i występki, które stanowią realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Sąd uznał za bezzasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię. W ocenie Sądu argumentacja skargi pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Błędna jest także zdaniem Sądu, zaprezentowana w skardze wykładnia art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej. Nie jest dopuszczalne dokonywanie takiej wykładni normy prawnej wynikającej z powołanego wyżej przepisu, w której następuje dyskwalifikowanie określonych przestępstw jako przesłanek oceny dla zastosowania art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej wyłącznie z uwzględnieniem rodzaju dobra prawnego, które zostało naruszone na skutek popełnienia określonego czynu. W ocenie Sądu przesłanki wynikające z treści art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy abolicyjnej mają charakter obiektywny. Wypełnienie tych przesłanek musi być rozpatrywane w nawiązaniu do pewnej hierarchii wartości, które są chronione głównie przez prawo. Normy prawa karnego, na które powołuje się w skardze skarżący nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. Treść pojęć: bezpieczeństwo i porządek publiczny wynika z hierarchii wartości chronionych przez prawo oraz ocen skutku ich naruszenia. O tym czy dany skutek jest negatywny czy pozytywny decyduje ocena wypływająca z systemu wartości przyjętego przez ustawodawcę. Bezpieczeństwo i porządek publiczny mają charakter aksjologiczny i ich zakres zależy od ocen normatywnych.

Przenosząc powyższe rozważania o charakterze ogólnym na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że dotychczasowa postawa skarżącego wynikała z notorycznego popełniania czynów zabronionych, również w okresie próby. Zachowanie skarżącego świadczy o lekceważeniu porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec dopuszczał się przestępstw i wykroczeń w okresie kilku lat, także jeszcze w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu nie były to przestępstwa błahe. Kierowane one były przeciwko różnym dobrom chronionym przez prawo (mienie, godność funkcjonariusza publicznego, bezpieczeństwo w komunikacji, zdrowie publiczne).

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Wyjaśnić również należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej. Nie zwalnia to skarżącej z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce ona wyciągać korzystne dla siebie skutki. W zakończeniu trzeba jedynie dodać, że względy humanitarne nie przemawiały za legalizacją pobytu skarżącego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.