Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 522/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 4, art. 7 ust. 1, art. 8,  art. 11 ust. 1, art. 14, art. 15 ust. 3 pkt 1, art. 92 ust. 1 w zw. z l.p.1.3. załącznika do ustawy
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędziowie Andrzej Kuba NSA Maria Myślińska Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1964/08 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od J. N. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1964/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę J. N. i uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczne.

W dniu 4 marca 2008 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki O. o numerze rejestracyjnym [...] (nr VIN: [...]), taksówki osobowej, numer boczny [...]. Kierujący pojazdem – J. N. okazał do kontroli: prawo jazdy, świadectwo kwalifikacji, pozwolenie czasowe kontrolowanego pojazdu wraz z polisą ubezpieczeniową OC, licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na pojazd o numerze rejestracyjnym [...] (nr VIN: [...]) oraz świadectwo legalizacji ponownej taksometru ważne do dnia 31 stycznia 2010 r. Kierowca okazał również kopie raportów fiskalnych za miesiąc luty 2008 r. oraz paragonów fiskalnych z dni: 1, 2, 3, 4 marca 2008 r., z których wynikało, że kontrolowanym pojazdem wykonywane były odpłatne przewozy osób taksówką. W protokole kontroli nr [...] stwierdzono, iż okazana przez kierującego pojazdem licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką została wydana stronie na pojazd inny niż kontrolowany. Kierujący pojazdem zeznał, iż poprzedni pojazd o numerze rejestracyjnym [...], na który posiada licencję sprzedał na początku stycznia 2008 r., nabywając wówczas obecny samochód marki O. o numerze rejestracyjnym [...], którym wykonuje przewozy osób taksówką od stycznia 2008 r. Z czynności kontrolnych sporządzono dokumentację fotograficzną.

W następstwie wszczętego postępowania administracyjnego Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej u.t.d.) i l.p.1.3 załącznika do tej ustawy, nałożył na J. N. karę pieniężną w kwocie 3.000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.

Pismem z dnia 23 kwietnia 2008 r. J. N. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wskazując iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], GITD utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, w świetle regulacji art. 4 pkt 1, art. 6 ust. 1 i art. 14 u.t.d., przyjął że przedsiębiorca wykonujący przewozy taksówką pojazdem niewymienionym w licencji dopuszcza się naruszenia określonego w l.p.1.3 załącznika do ustawy, gdyż licencja na transport drogowy taksówką jest wydawana na konkretny pojazd. Zdaniem organu, zmiana obszaru czy też pojazdu lub nawet podmiotu posiadającego uprawienie do wykonywania transportu drogowego taksówką nie jest zmianą danych, o jakich mowa w art. 14 u.t.d., ale zmianą całokształtu uprawienia, które zostało przyznane podmiotowi na konkretny obszar i pojazd. W konsekwencji zmiana pojazdu, którym wykonywany jest transport drogowy taksówką rodzi po stronie podmiotu wykonującego ten rodzaj działalności gospodarczej obowiązek wystąpienia o nowe uprawnienie.

Pismem z dnia 30 lipca 2008 r. J. N. wniósł skargę na decyzję GITD z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zarzucając naruszenie przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p.1.3 załącznika do tej ustawy, poprzez błędną interpretację, w wyniku czego przyjęto, iż skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji.

W odpowiedzi na skargę, GITD pismem z dnia 11 września 2008 r. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż poczynione na gruncie niniejszej sprawy przez organ ustalenia faktyczne stwierdzające brak wpisu w licencji numeru rejestracyjnego pojazdu, którym skarżący wykonywał przewóz taksówką, zostały błędnie zakwalifikowane na gruncie przepisów ustawy o transporcie drogowym jako wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Sąd wyjaśnił, że licencji udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd. O ile wpisany w treść licencji numer rejestracyjny pojazdu stanowi ważny element licencji, o tyle niedokonanie aktualizacji danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu, na który została udzielona licencja, nie przesądza o utracie jej ważności. Przypadki wygaśnięcia licencji zostały bowiem enumeratywnie wymienione w art. 16 ust. 1 u.t.d. W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy nie można, jak to uczynił organ, zakładać iż skarżący w chwili kontroli wykonywał transport bez licencji. Jedyne co można stwierdzić to wadliwość przedstawionej do kontroli licencji, która w swojej treści nie uwzględnia pojazdu faktycznie używanego przez przedsiębiorcę do wykonywania transportu drogowego taksówką, co prowadzić może do wniosku, iż skarżący prowadzi działalności niezgodnie z warunkami licencji. Powyższe należało zatem zakwalifikować jako wykonywanie transportu niezgodnie z warunkami licencji.

Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że konieczność wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji w przypadku zmiany pojazdu umieszczonego w treści licencji wydanej na podstawie art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.t.d. i stwierdzenie, że taka zmiana dokonywana jest w formie decyzji administracyjnej nie oznacza, że przed dokonaniem tej zmiany przedsiębiorca wykonujący transport drogowy taksówką na podstawie niezmienionej jeszcze treści licencji w zakresie danych dotyczących pojazdu naruszył przepis art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p.1.3. załącznika, czyli wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Zdaniem Sądu, użyte przez ustawodawcę pojęcie "brak wymaganej licencji" należy interpretować ściśle i oznacza ono rzeczywisty brak tej licencji, a nie jej wadliwość w postaci braku jej aktualizacji, jeśli nie utraciła ona ważności na podstawie art. 16 ust. 1 u.t.d., czy też nie została cofnięta na podstawie art. 15 tej ustawy.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w W. z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1964/08, wniósł GITD. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także orzeczenia o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa prawnego według norm przypisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 4, art. 7 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. ust. 3 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji niezastosowanie w niniejszej sprawie wobec skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą bez wymaganej licencji transportowej art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz l.p.1.3. załącznika do u.t.d.;

2. art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a), poprzez przyjęcie przez Sąd, że posługiwanie się przy prowadzeniu działalności transportowej pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, nie jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, lecz stanowi naruszenie istotnych jej warunków.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej GITD podniósł, iż że w świetle wykładni literalnej art. 6 ust. 4 w zw. z ust. 1 u.t.d. licencja na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką jest wydawana na określony pojazd i obszar. Działalność gospodarcza polegająca na przewożeniu osób taksówką jest zatem ściśle powiązana i uzależniona od faktu wykonywania przewozu konkretnym pojazdem. Podkreślenia wymaga przy tym okoliczność, że w treści licencji ujawnione są dane pojazdu takiej jak numer podwozia oraz numer rejestracyjny. W związku z tym przyjmując wnioskowanie a contrario podjęcie działalności wykraczającej poza treść uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką stanowi wykonywanie tej działalności z naruszeniem prawa, tj. bez wymaganej licencji.

Zdaniem organu skarżącego wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem, który został zgłoszony jedynie we wniosku o zmianę licencji stosownie do art. 14 ust. 2 u.t.d. lub pojazdem, który nie został w ogóle zgłoszony nie może być rozumiane jako przyznanie takiemu przedsiębiorcy prawa do wykonywania w okresie "przejściowym" – czyli do czasu zmiany aktualnej licencji – przewozu osób pojazdem nieujawnionym w licencji. Organ zaznaczył, że w sytuacji jaka zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ustawodawca przewidział tylko jedną sankcję tj. karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.

Skarżący podkreślił, że licencja na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką ma charakter podmiotowo – przedmiotowy. W odróżnieniu od innych rodzajów licencji tylko w treści licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką wymienia się określony pojazd. Należy zatem przyjąć, że jest to celowe zamierzenie ustawodawcy, który oznaczenie konkretnego pojazdu uczynił kluczowym elementem treści tej właśnie licencji. Zatem przewóz innym pojazdem niż wymieniony w licencji wykracza poza zakres uprawnień licencyjnych i jest równoznaczny z brakiem licencji.

J. N. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest na tyle zasadna, że zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługuje na uwzględnienie, mimo że nie wszystkie z podniesionych w niej zarzutów są trafne.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazując na naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a. podnosi, że Sąd I instancji wadliwie przyjął, iż posługiwanie się przy prowadzeniu działalności transportowej pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, nie jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, lecz stanowi naruszenie istotnych jej warunków. Stanowisko zaprezentowane przez stronę skarżącą wskazuje zatem, iż strona wnosząca skargę kasacyjną w istocie zmierza do wykazania, że ustalony stan faktyczny błędnie nie został odniesiony do hipotezy norm stanowiących o naruszeniu warunków licencji.

Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że z treści art. 1 § 1 p.u.s.a. wynika, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych oraz o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Natomiast przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Należy w pełni podzielić wyrażony w orzecznictwie NSA pogląd, że przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który sąd administracyjny mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem (vide wyrok NSA z 21.04.2009 r., II FSK 2/08, niepublikowany). Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca.

Natomiast przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest jednym z przepisów określających zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Ewentualne naruszenie przez sąd administracyjny przy rozstrzyganiu sprawy przepisów prawa materialnego czy procesowego nie może oznaczać, że sąd administracyjny dopuścił się uchybienia regulacjom wynikającym z tej normy prawnej.

Brak jest także podstaw do uznania za zasadne zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a.

Przepis art. 141 § 1 p.p.s.a. określa elementy konieczne uzasadnienia wyroku. Natomiast strona wnosząca skargę kasacyjną uzasadniając zarzut naruszenia w/w przepisu nie podnosi, aby uzasadnienie orzeczenia nie spełniało przewidzianych nim wymogów, ani też, że sposób jego sporządzenia uniemożliwia stronie wdanie się w spór oraz kontrolę instancyjną. Negowanie rozstrzygnięcia jak i motywów, jakimi sąd administracyjny kierował się podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie nie oznacza, że uzasadnienie wyroku uchybia regułom określonym w art. 141 § 1 p.p.s.a.

Ponadto należy podkreślić, że z treści art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną nie stawia Sądowi I instancji zarzutu, że wyrok został z uchybieniem wyżej opisanych zasad. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania są całkowicie bezzasadne.

Natomiast za zasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego szczegółowo wymieniony w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia przepisów art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 4, art. 7 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. jest odmienna od wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa prezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyrokach z 25 stycznia 2008 roku I OSK 2010/06, z 11 kwietnia 2008 roku II GSK 30/08, z 12 grudnia 2006 roku I OSK 172/06, z 9 kwietnia 2008 roku II GSK 27/08, z 9 maja 2008 roku II GSK 98/08.

Dokonując wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa, w uzasadnieniach w/w wyroków NSA stwierdzono, że brak aktualizacji danych zawartych w licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (art. 6 ust. 4 u.t.d.) dotyczących nowego pojazdu samochodowego, a w konsekwencji wykonywanie transportu drogowego osób taksówką z naruszeniem warunków licencji, nie oznacza braku licencji po stronie przedsiębiorcy. Brak licencji utożsamiano z rzeczywistym brakiem licencji, utratą ważności, wygaśnięciem licencji czy jej cofnięciem i odróżniano od wadliwości licencji w postaci braku aktualizacji danych w niej zawartych, skutkujących możliwością cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ust. 3 u.t.d.

Natomiast w wyrokach z dnia 2 grudnia 2009 roku II GSK 233/09, z 9 grudnia 2009 roku II GSK 250/09, z 13 stycznia 2010 roku II GSK 291/09 i z 14 stycznia 2010 roku II GSK 275/09, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził odmienny pogląd i wskazał, że skoro licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest udzielona na określony pojazd, to w sytuacji gdy przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiada odpowiedniej dla tego przewozu licencji, na pojazd którym faktycznie w dniu kontroli przewóz wykonuje, to należy uznać, iż wykonuje przewóz bez wymaganej licencji, a zatem narusza obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uzasadnione jest stanowisko zaprezentowane w ostatnich z wyżej wymienionych orzeczeń.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zasady udzielania licencji określa przepis art. 8 u.t.d., który stanowi, że licencja udzielana jest na pisemny wniosek , który powinien zawierać określone dane, w tym dane co do rodzaju i liczby pojazdów, którymi wnioskodawca dysponuje. W licencji określa się dane, o których mowa w art. 11 ust. 1 u.t.d.

Podstawa prawna do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką została wskazana w art. 6 ust. 1 u.t.d. Tylko z tego faktu można wyciągnąć wniosek, że ustawodawca wskazuje na odrębny, specjalny rodzaj licencji. Odrębność dotyczy tego, że zgodnie z art. 6 ust. 4 u.t.d., licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest wydawana na określony pojazd i obszar. Oznacza to, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, ponad dane o których mowa w art. 11 ust. 1 u.t.d., określa dodatkowo obszar oraz pojazd, którym będzie ten transport wykonywany. Uznać więc należy, że licencjobiorcy licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką przysługuje uprawnienie do wykonywania tegoż transportu na ściśle określonym obszarze i ściśle określonym pojazdem.

Jednocześnie należy podkreślić, iż poza sporem pozostaje okoliczność, że przepis art. 14 u.t.d. wyraźnie stanowi, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. i to nie później niż w terminie 14 dni licząc od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. W przypadku przewoźnika, któremu udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oznacza to, że w razie zmiany między innymi pojazdu określonego w licencji spoczywa na nim ustawowy obowiązek wystąpienia z wnioskiem o zmianę udzielonej licencji. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że wykonywanie transportu drogowego osób pojazdem innym niż wskazany w licencji narusza określone tą licencją warunki, na jakich ją udzielono.

Niewątpliwie naruszenie obowiązków wynikających z ustawy podlega karze pieniężnej tylko wówczas, gdy naruszenia te przewidziane są wykazem naruszeń, określonych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Wykaz ten jako naruszenie w zakresie transportu drogowego taksówką wskazuje "wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji" - l.p.1.3. Niewątpliwie opisane wyżej naruszenie prawodawca zawarł w grupie naruszeń obejmujących "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganej licencji lub bez wymaganego zaświadczenia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokumentacji kierowcy". Wśród tych naruszeń, odnośnie transportu drogowego, wymagającego licencji przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., załącznik do ustawy przewiduje dwa odrębne naruszenia: za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji jak i za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Uwzględniając różnice pomiędzy treścią licencji udzielanych w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 u.t.d. i w oparciu o art. 6 ust. 1 u.t.d. a zwłaszcza to, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką określa pojazd którym transport ten może być wykonywany i pozwala na zidentyfikowanie tegoż pojazdu, na który została udzielona licencja, to wykonywanie transportu drogowego taksówką innym pojazdem niż wskazany w udzielonej licencji stanowi naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego taksówka bez wymaganej licencji w rozumieniu załącznika do ustawy l.p.1.3.

Nadto należy stwierdzić, iż konsekwencje prawne przewidziane w art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z l.p.1.3. wykazu naruszeń zawartych w załączniku do u.t.d. oraz ustanowione w art. 15 ust. 3 u.t.d., za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy transport ten wykonywany jest pojazdem innym niż określony w udzielonej licencji, są od siebie niezależne i co do zasady nie wykluczają się wzajemnie.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, za zasadne.

Z uwagi na to, że w sprawie doszło jedynie do naruszenia prawa materialnego, stosownie do treści art. 188 p.p.s.a. NSA był uprawniony, uchylając zaskarżone orzeczenie, do rozpoznania skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.