Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 363/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Zarządu A S.A. we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Zarząd A S.A. we W. do rozpoznania wniosku z dnia 16 lipca 2020 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Zarządu A S.A. we W. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

C. W. (dalej jako strona, skarżący lub wnioskodawca) wnioskiem z dnia 16 lipca 2020 r., przesłanym w formie elektronicznej, zwrócił się do Zarządu A S.A. we W. (dalej jako organ, podmiot zobowiązany, Spółka lub Zarząd A) o udostępnienie informacji publicznej na temat:

1. wysokości wynagrodzenia wypłaconego łącznie z wszystkimi elementami zmiennymi poszczególnym członkom Zarządu A za 2018 r.,

2. wysokości wynagrodzenia wypłaconego łącznie z wszystkimi elementami zmiennymi poszczególnym członkom Zarządu A za 2019 r.,

3. nazwy podmiotu/podmiotów świadczących usługi prawne na rzecz A, daty i sposobu jego wyboru/wyborów oraz wypłaconych całkowitych świadczeń z tytułu obsługi prawnej poniesionych przez A w 2019 r.

Organ poinformował stronę w formie elektronicznej w dniu 30 lipca 2020r., że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku z uwagi na konieczność zgromadzenia i weryfikacji formalnej oczekiwanej przez wnioskodawcę informacji, co było w tym czasie utrudnione ze względu na okres urlopowy i ograniczenia kadrowe, a także wyznaczył nowy termin udostępnienia wnioskowanych informacji na dzień 17 sierpnia 2020 r. (omyłkowo wskazano datę przeszłą 17 sierpnia 2019 r.).

W następnej kolejności organ w formie elektronicznej poinformował stronę o ponownym przedłużeniu terminu udzielenia wnioskowanych informacji nie później niż do dnia 4 września 2020 r., w dalszym ciągu powołując się na utrudnienia w postaci ograniczeń kadrowych spowodowanych trwającym okresem urlopowym.

Ostatecznie w dniu 3 września 2020 r. organ w formie elektronicznej zawiadomił wnioskodawcę, że "przedmiot zgłoszonego zapytania nie mieści się w przestrzeni informacji publicznej, bowiem ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, obejmuje osoby publiczne. Członkowie Zarządu Spółki nie są osobami publicznymi, ani takich funkcji nie pełnią. Sama Spółka stanowi oderwany od podmiotów publicznych byt prawny, jest samodzielna, posiada osobowość prawną i realizuje cele stricte komercyjne. Tym samym zapytanie o wynagrodzenie osób zarządzających podmiotem niepublicznym, które również same są osobami niepublicznymi, nie mieści się w przestrzeni informacji publicznej, a tym samym nie podlega obowiązkowi udzielenia informacji. Analogiczna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do kwestii podmiotów świadczących usługi prawne dla Spółki. Same kancelarie prawne również nie są podmiotami publicznymi, ani takich czynności na rzecz Spółki nie wykonują. Należy również wskazać, że oczekiwanie ujawnienia wysokości wypłaconych przez Spółkę tym kancelariom świadczeń z tytułu obsługi prawnej Spółki nie ma jednoznacznej i wyraźnej podstawy prawnej w przepisach ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Powyższe rodzi uzasadnione przekonanie, że również i w tym zakresie zapytanie nie obejmuje informacji o charakterze publicznym. Wobec powyższego złożony wniosek nie może zostać przez Spółkę zrealizowany."

Pismem z dnia 16 września 2020 r. strona skierowała do tut. Sądu skargę na bezczynność A przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, w której wniosła o:

1. zobowiązanie Zarządu A S.A. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2. orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a.,

4. zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podano, że udzielona w dniu 3 września 2020 r. odpowiedź "jest jawnym i świadomym naruszeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zarząd A ma pełną świadomość, iż zarządza spółką publiczną wykonującą zadania publiczne z zakresu transportu. Wynagrodzenia pobierane przez Zarząd a także zlecane usługi obce (w tym koszty obsługi prawnej oraz tryb wyboru firm świadczących owe usługi) winny być ujawnione na żądane skarżącego. Co więcej trudno uznać, iż Zarząd A nie ma świadomości zarządzania podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej skoro był uczestnikiem licznych postępowań toczonych przed tut. Sądem (IV SAB/Wr 170/18, IV SAB/Wr 217/18, IV SAB/Wr 165/19, IV SAB/Wr 262/20) i jak wynika opanował do perfekcji "sztukę" zasłaniania się czymkolwiek by nie ujawniać jakiejkolwiek informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarzuty w niej podniesione nie zasługują na uwzględnienie. Podtrzymując swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 3 września 2020 r. Zarząd A wskazał, że w jego ocenie żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (aktualnie t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej jako ustawa dostępowa lub w skrócie u.d.i.p.), gdyż kwestie te nie pozostają w bezpośrednim związku z realizacją przez spółkę zadań publicznych. W szczególności organ nie podzielił stanowiska skarżącego, wyrażonego w przedmiotowej skardze, jakoby Zarząd A stanowił podmiot zaklasyfikowany w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., wskazując, że co do rozważań w tym zakresie nie bez znaczenia pozostaje kwestia analizy przesłanki wykonywania zadań publicznych przez podmioty niepubliczne w kontekście udostępnienia informacji publicznej. Wskazano ponadto, że członkowie zarządu Spółki nie są osobami publicznymi, ani takich funkcji nie pełnią, a zatem nie można uznać, że zapytanie dotyczące wynagrodzenia tych osób będzie miało charakter sprawy publicznej. Analogiczna sytuacja będzie miała miejsce w odniesieniu do podmiotów, które świadczą usługi prawne na rzecz Spółki, ponieważ kancelarie ze swojej natury również nie są podmiotami publicznymi, ani takich czynności nie wykonują.

Zarząd A podniósł także, iż błędnym jest utożsamianie przez skarżącego tego podmiotu z innymi podmiotami z przestrzeni prawa administracyjnego, które ze swojej natury zobowiązane są do wykonywania zadań publicznych, takie jak urzędy lub organy administracji publicznej. Podkreślono, że Spółka nie podlega pewnym regułom lub zasadom, które zobowiązane są stosować takie podmioty, np. przepisów ustawy o finansach publicznych. Dodano, że Spółka jest podmiotem, który został utworzony na podstawie przepisów prawa cywilnego gospodarczego, funkcjonuje w przestrzeni prawa prywatnego, a jego kluczowym obszarem działania jest działalność gospodarcza i handlowa. Działalność ta z zasady nastawiona jest na generowanie zysku poprzez realizację usług. Spółka nie ma zatem żadnych kompetencji organów administracji publicznej i w żaden sposób nie wpływa na sytuację prawną innych podmiotów obrotu gospodarczego w oparciu o przepisy prawa administracyjnego. Zatem twierdzenie skarżącego, że Zarząd A jest co do zasady zobowiązany do udzielania informacji publicznej w każdej sprawie i w każdym zakresie, w ocenie organu jest oczekiwaniem bezpodstawnym i nieuzasadnionym.

W ocenie Zarządu A żądanie udostępnienia informacji na temat: wysokości wynagrodzenia wypłaconego łącznie ze wszystkimi elementami zmiennymi poszczególnym członkom Zarządu Spółki za 2018 r. i 2019 r. oraz nazwy podmiotu/podmiotów świadczących usługi prawne na rzecz Spółki, daty i sposobu jego wyboru/wyborów oraz wypłaconych całkowitych świadczeń z tytułu obsługi prawnej poniesionych przez Spółkę w 2019 r. nie stanowi informacji o sprawie publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy dostępowej, gdyż kwestie te nie pozostają w bezpośrednim związku z realizacją przez Spółkę zadań publicznych określonych w art. 68 ustawy z dnia z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1580). Pytania nie dotyczą bowiem ani kwestii zasad zarządzania lotniskiem, zapewnienia bezpieczeństwa lotów oraz sprawności obsługi użytkowników lotniska, zapewnienia organom administracji lotniczej wykonującym czynności służbowe na lotnisku warunków niezbędne do wykonywania tych czynności, czy też innych, przewidzianych wskazanym wyżej przepisem kwestii.

Na zakończenie organ podniósł, iż skarżący jest byłym kontrahentem Spółki, z którym nie wyrażono woli kontynuowania współpracy, i w jego ocenie faktyczną intencją skarżącego w kontekście również niniejszej sprawy jest utrudnianie pracy Spółki i angażowanie uwagi jej pracowników, jedynie z pobudek osobistych skarżącego.

W piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2020 r. skarżący zaprzeczył, aby jego wnioski o udzielenie informacji publicznej były wynikiem "nękania" czy też "złośliwego męczenia" Spółki, bowiem dane o które się zwracał "mają pokazać opinii publicznej (...) jakie są faktyczne koszty zarządzania A w porównaniu z innymi lokalnymi portami lotniczymi".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje

m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Jak wynika zaś z art. 3 § 3 u.p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Dodatkowo trzeba podkreślić, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 u.p.p.s.a. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze zaś będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia powołane w treści uzasadnienia niniejszego wyroku).

W przedmiotowym postępowaniu zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej.

Przechodząc do istoty sprawy trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.

Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2232) oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej, oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami

tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Spółka spełnia warunek z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., skoro jest podmiotem, w którym jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1076). W orzecznictwie przyjmuje się, że odesłanie do rozumienia pozycji dominującej w świetle przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oznacza jedynie oznaczenie wielkości udziałów jednostek samorządu terytorialnego w spółce, która skutkuje uznaniem tych jednostek, w przypadku przekroczenia 40% w strukturze kapitałowej, za posiadające pozycję dominującą w takiej spółce (tak zwłaszcza w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11). W przedmiotowej Spółce wg dostępnych danych udział Gminy W. w kapitale akcyjnym wynosi 49,25%, zaś Województwa [...]. 31,01%.

Podobnie rację miał skarżący twierdząc, że żądane przez niego dane mają charakter informacji publicznej, gdyż zarówno w odniesieniu do wysokości wynagrodzenia wypłaconego członkom Zarządu A za 2018 r. i za 2019 r., jak też co do podmiotów świadczących usługi prawne na rzecz Spółki w 2019 r. z podaniem danych identyfikujących te podmioty, daty i sposobu ich wyboru oraz wysokości wpłaconych im świadczeń, mamy do czynienia z poniesionymi wydatkami, które wpływają na dochody i straty tej Spółki. Mieści się to zatem bezpośrednio w zakresie przedmiotowym informacji publicznej zdefiniowanej w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p.

W tym miejscu zwrócić jednakże należy uwagę, iż obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez podmioty do tego zobowiązane realizowany jest nie tylko poprzez indywidualne udzielanie takiej informacji na wniosek, ale także poprzez upublicznianie takich informacji w inny dostępny sposób. Jak trafnie wskazano w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11, "Udzielanie informacji publicznej na wniosek następuje bowiem tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie może zapoznać się z tą informacją w inny sposób publicznie lub powszechnie dostępny. Jeżeli zatem wnioskowana informacja publiczna jest już publicznie lub powszechnie dostępna, to podmiot zobowiązany nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, lecz informuje wnioskodawcę o możliwości zapoznania się z tą informacją podaną do publicznej lub powszechnej wiadomości w inny sposób".

Powyższa konkluzja wypływa z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p. mówiącego o tym, że przepisy ustawy dostępowej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Bez wątpienia oznacza to, że w sytuacji występowania odmiennych reguł udostępniania informacji publicznej będą miały one pierwszeństwo nad procedurami określonymi w ustawie dostępowej.

Z taką możliwością spotykamy się w badanej sprawie w kontekście sformułowanych pytań dotyczących wysokości wynagrodzenia wypłaconego łącznie z wszystkimi elementami zmiennymi poszczególnym członkom Zarządu A za 2018r. i za 2019r. (pytanie nr 1 i pytanie nr 2). W tym bowiem przypadku żądane informacje powinny być zawarte w rocznych sprawozdaniach finansowych, które Spółka zobowiązana jest składać do Krajowego Rejestru Sądowego, w myśl art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 351, dalej jako ustawa o rachunkowości lub w skrócie u.r.). W załączniku nr 1 do ustawy o rachunkowości w części odnoszącej się do dodatkowych informacji i objaśnień wskazano zakres informacji dodatkowej zamieszczanej w rocznym sprawozdaniu finansowym, gdzie w ust. 5 pkt 4 mowa jest o "wynagrodzeniach, łącznie z wynagrodzeniem z zysku, wypłaconych lub należnych osobom wchodzącym w skład organów zarządzających, nadzorujących albo administrujących spółek handlowych (dla każdej grupy osobno) za rok obrotowy (...)". Tym samym co do zasady dane o wynagrodzeniach członków zarządu Spółki winny być w ustawowych terminach przekazywane do Krajowego Rejestru Sądowego, gdzie są, stosownie do art. 8 ust. 1-3 i art. 8a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1500), ogólnie dostępne, gdyż każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w Rejestrze za pośrednictwem Centralnej Informacji, jak też każdy ma prawo otrzymywać, również drogą elektroniczną, poświadczone odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru. Ponadto, zgodnie z art. 70 ust. 2 u.r., roczne sprawozdania finansowe, a co za tym idzie także dane o wynagrodzeniu zarządu spółki, dostępne są w ogólnokrajowym dzienniku urzędowym "Monitor Sądowy i Gospodarczy".

W realiach przedmiotowej sprawy zasadnym byłoby wpierw wyjaśnienie przez organ czy spełniony został za lata 2018 i 2019 wymóg złożenia do Krajowego Rejestru Sądowego rocznych sprawozdań finansowych i czy w tych sprawozdaniach zamieszczono dodatkową informację obejmującą dane o wynagrodzeniach członków Zarządu A. W przypadku pozytywnej weryfikacji organ powinien zawiadomić stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku negatywnego wyniku badania tej kwestii, podobnie zresztą jak w odniesieniu do pytania nr 3 dotyczącego danych dotyczących umów o świadczenie usług prawnych, organ powinien udzielić informacji publicznej pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia i znajduje się ona w jego posiadaniu.

W związku z tym należało stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 16 lipca 2020 r., rozumianej jako niezałatwienie sprawy w terminach wynikających z art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., tj. 14 dni, względnie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Stąd też należało zobowiązać organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Poddając analizie uchybienie terminom udostępnienia informacji publicznej należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że organ pozostawał w błędnym przekonaniu co do prawidłowości swojego działania, bazując na przyjętym ostatecznie – i jak się okazało niewłaściwym – stanowisku, że "przedmiot zgłoszonego zapytania nie mieści się w przestrzeni informacji publicznej".

Nie można było zatem uznać, że zwłoka organu nosiła znamiona świadomego i celowego naruszenia obowiązującego porządku prawnego, nawet jeśli termin na udostępnienie informacji publicznej został tak znacznie przekroczony.

Stąd też należało uznać, że organ niewątpliwie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 16 lipca 2020 r., która jednak nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a u.p.p.s.a. – orzeczono w pkt II sentencji wyroku.

W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwało również żądanie wymierzenia organowi grzywny, które warunkowane jest m.in. charakterem stwierdzonej bezczynności. Ponadto trzeba zauważyć, że zastosowanie środków prawnych wymienionych w art. 149 § 2 u.p.p.s.a. (grzywna, suma pieniężna) pozostawiono uznaniu sądu. Wybór zaś właściwego środka powinien być w pierwszej kolejności uwarunkowany stanem faktycznym danej sprawy, jak i celami skargi na bezczynność, sprowadzającymi się przede wszystkim do zwalczania stanu bezczynności oraz zapobiegania jej powstawaniu w przyszłości. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy dla osiągnięcia powyższych założeń wystarczające pozostaje już samo stwierdzenie bezczynności, z którego organ winien wyciągnąć stosowne wnioski na przyszłość. Nie ma zatem potrzeby skorzystania z dodatkowego środka prawnego w postaci grzywny. Stąd też skarga w pozostałym zakresie, sprowadzającym się właśnie do żądania wymierzenia organowi grzywny, nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 u.p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt IV wyroku, obejmujące zasądzenie od organu na rzecz strony poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego w postaci wpisu od skargi (100 zł), podjęte zostało na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.