Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 830/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 147 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 17 pkt 13. art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 39 ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2016 r. przy udziale Grażyny Mosoń-Wąsik – Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Krakowie sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XXIV/324/2012 Rady Miasta Zakopane z dnia 22 marca 2012 r., w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ZAMOYSKIEGO" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od Rady Miasta Zakopane na rzecz skarżącego Wojewody Małopolskiego kwotę 480,00 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XXIV/324/2012 Rady Miasta Zakopane z dnia 22 marca 2012 roku w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zamojskiego" (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 10 kwietnia 2012 roku poz. 1490). Powyższą uchwałę Wojewoda zaskarży w całości, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona uchwała została podjęta w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717 z późn. zm..) w brzmieniu z daty jej podjęcia.

Z uwagi na fakt, że Rada Miasta Zakopane przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą Nr XXVII/348/2008 z dnia 31 lipca 2008 roku, to w świetle art. 4 ust.2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która weszła w życie w dniu 21 października 2010 roku (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, póz. 871).

Przedmiotowa uchwała Rady Miasta Zakopane wraz ze stanowiącymi jej integralną część załącznikami i przekazaną Wojewodzie Małopolskiemu dokumentacją formalno -prawną przeprowadzonych prac planistycznych, została poddana ocenie nadzorczej.

W szczególności przedłożone dokumenty planistyczne oceniono w zakresie spełnienia wymogów przepisów prawa dotyczących:

- kompletności i zawartości dokumentacji prac planistycznych;

- prawidłowości wykonania czynności tryby sporządzania projektu planu;

- zawartości i treści przedmiotowej uchwały

wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, rozporządzeń wykonawczych i przepisów odrębnych.

Strona skarżąca wskazuje, że organ nadzoru nie mógł we własnym zakresie wydać w odniesieniu do tej uchwały rozstrzygnięcia nadzorczego z uwagi na konieczność gruntownej analizy dokumentacji planistycznej, skutkującej niemożnością wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w ustawowo określonym terminie.

Dalej strona skarżąca wskazuje, iż wątpliwości organu nadzoru budzi procedura uchwalania przedmiotowego planu miejscowego. Zauważa, że na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie uchwalania rzeczonego planu miejscowego Burmistrz Miasta Zakopane pismem z dnia 19 marca 2010 roku znak: BUA.II.7322-04/08 wystąpił o uzgodnienie przedmiotowego planu miejscowego do Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Zgodnie z normą prawną ujętą w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie uchwalania przedmiotowego planu miejscowego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2010 roku znak: OZNTJH.530-18/10 Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków - odpowiadając na wystąpienie Burmistrza Miasta Zakopane (otrzymane w dniu 29 maja 2010 r.) uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zamoyskiego" pod warunkiem uwzględnienia zastrzeżeń wymienionych w postanowieniu.

Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków nie (dotrzymał terminu ustalonego przez Burmistrza Miasta Zakopane na dokonanie uzgodnienia, co stosownie do art. 25 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie uchwalania przedmiotowego planu miejscowego uważa się za równoznaczne z uzgodnieniem projektu.

Strona skarżąca wskazuje, że na terenie objętym przedmiotowym planem miejscowym znajduje się 9 obiektów wpisanych do rejestru zabytków, które zostały w planie uwzględnione.

Zarazem w planie miejscowym uwzględniono również około 110 obiektów cechach zabytkowych nieobjętych ochroną prawną oraz ustalono strefy ochrony konserwatorskiej (niewyznaczone innymi aktami prawnymi).

Strona skarżąca nadmienia, iż w § 4 planu zatytułowanego ustalenia w zakresie ochrony środowiska i kształtowania ładu przestrzennego w ust.3 zapisano: "Ustala się strefy ochrony konserwatorskiej oznaczone na rysunku planu symbolem KR dla obiektów zabytkowych, obejmujące pokazane na rysunku planu obiekty o cechach zabytkowych wymienione w ust.4 oraz wymienione poniżej obiekty wpisane do rejestru zabytków, w których obowiązują ograniczenia oraz zakazy i nakazy ustalone niniejszym planem w ustaleniach szczegółowych dla wydzielonych terenów:

1) willa murowana "Opolanka" (1930, proj. Fr. Kopkowicz) ul. Tetmajera 15, wpisana do rejestru zabytków decyzją WKZ z 22.03.1993 A-694;

2) willa drewniana "Rialto" (1897, proj. St. Witkiewicz) budynek gospodarczy drewniany ul. Chałubińskiego 5, wpisana do rejestru zabytków decyzją WKZ z 31.05.2000, A-578;

3) pensjonat murowany "Palace"(1930- 32, proj. Prot Komornicki) ul. Chałubińskiego 7, wpisana do rejestru zabytków decyzją WKZ z 31.05.2000, A-738;

4) willa drewniana "Dora" (1896-97, proj .Z. Dobrowolski) ul. Chałubińskiego 19, wpisana do rejestru zabytków decyzją WKZ z 28.11.1989(NS), A-602;

5) willa drewniana Proszałowiczów (1932, proj. S. Meyer) ul. Chałubińskiego 27 a, wpisana do rejestru zabytków decyzją WKZ z 01.07.1994, A-752;

6) willa drewniana "Obrochtówka" (1898, proj. J. Obrochta) ul. Kraszewskiego 10a, wpisana do rejestru zabytków decyzją WKZ z 7.06.1978, A-232;

7) willa drewniana "Oksza" (1894-95, proj. St. Witkiewicz) ul. Zamoyskiego 25, wpisana do rejestru zabytków decyzją WKZ z 06.11.2006, A-68/M;

8) willa drewniana "Jadwinówka I" (1886), ul. Zamojskiego 32, wpisana do rejestru zabytków decyzją WKZ z 18.04.1986 (NS) A-437;

9) willa drewniana "Jadwinówka II" (1910, proj. T. Prauss) ul. Zamojskiego 32a,

wpisana do rejestru zabytków decyzją WKZ z 18.04.1986 (NS) A-324.

Zastrzeżenia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczyły:

1) umieszczenia zapisu w § 4 ust.3 tekstu projektu planu w brzmieniu "projekt budowlany w/w przebudowy należy uzgodnić z WUOZ (WZK) lub instytucją której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie";

2) uwzględnienia, zamiast jednej strefy ochrony konserwatorskiej (KR), dwóch stref ochrony konserwatorskiej: A- ścisłej ochrony konserwatorskiej i B- częściowej ochrony konserwatorskiej.

W postanowieniu Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków na załączniku graficznym określił zasięg strefy A (nazywając ją strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej obejmującej 4 obszary) oraz zasięg strefy B (częściowej ochrony konserwatorskiej obejmującej także 4 obszary) wykonanych według wytycznych podanych w postanowieniu:

"W strefie A - ścisłej ochrony konserwatorskiej obowiązuje zachowanie historycznego układu przestrzennego ze wszystkimi elementami, konserwacja zachowanych głównych elementów układu przestrzennego, usunięcie i przebudowa obiektów dysharmonijnych, zakaz lokalizacji nowych obiektów kubaturowych, niebędących kontynuacją czy uzupełnieniem istniejącego układu przestrzennego: działalność inwestycyjna możliwa jest wtedy zgodnie z wytycznymi konserwatorskimi Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie ".

"W strefie A — należy zachować starodrzew oraz kompozycyjne układy zieleni. Usuwanie drzew może nastąpić zgodnie z przepisami odrębnymi. Ubytki w drzewostanie, wpływające na układ kompozycyjny należy uzupełnić. Nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją, której stały przekazane jego uprawnienia ".

Zarazem Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków szczegółowe wytyczne sformułował również dla strefy B.

W uchwalonym planie miejscowym strefy ochrony konserwatorskiej dla obiektów zabytkowych oznaczono symbolem KR i obejmują one tereny o innych granicach niż te wskazane przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Organ planistyczny nie wprowadził również do tekstu planu wyżej przywołanych wytycznych.

Zarazem strona skarżąca wskazuje, że projekt przedmiotowego planu miejscowego był wykładany do publicznego wglądu trzykrotnie, podczas to których wyłożeń wprowadzono do projektu planu miejscowego uwagi wynikające ze złożonych uwag. Uwagi te dotyczyły również obszarów, na których zlokalizowane są obiekty zabytkowe, a zmiany dotyczyły również obiektów o cechach zabytkowych oraz obiektów znajdujących się w terenach objętych strefą ochrony konserwatorskiej (KR).

Przedmiotowy plan był wykładany :

I. wyłożenie od dnia 17.03.2011 r. do dnia 15.04.2011 roku;

II. wyłożenie od dnia 17 października 2011 roku do dnia 17 listopada 2011 roku;

III. wyłożenie od dnia 12 stycznia 2012 roku do dnia 9 lutego 2012 roku.

Dla zobrazowania zmian dokonanych przez organ planistyczny na etapie kolejnych wyłożeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "ZAMOYSKIEGO", strona skarżąca dołączyła zestawienia zmian wynikających z uwzględnionych uwag wraz z rysunkami planu miejscowego oraz tabele obiektów o cechach zabytkowych dodanych lub usuniętych podczas kolejnych wyłożeń planu miejscowego do publicznego wglądu.

Jednocześnie strona skarżąca zwróciła uwagę, że organ planistyczny po zmianach projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zamoyskiego" obejmujących również obiekty o cechach zabytkowych i te, które znajdują się w strefie; ochrony konserwatorskiej (KR) nie występował do Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o ponowne uzgodnienie planu miejscowego, do czego był zobowiązany, stosownie do art. 17 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie uchwalania planu.

Procedura sporządzania planów miejscowych jest sformalizowana i co do zasady każda znacząca zmiana ustaleń projektu planu miejscowego, zgodnie z prawem skutkuje ponowieniem procedury planistycznej w niezbędnym zakresie.

Zdaniem strony skarżącej przedstawione naruszenie procedury uchwalania planu miejscowego przez organ planistyczny jest istotne. Obecnie przepis art. 39 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /j.t. Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm./ stanowi, iż w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim i konserwatorem zabytków.

Przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 18 marca 2010 roku o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw / Dz. U. z 2010 r. Nr 75, poz. 474 / przepis ten brzmiał "w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Zatem zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie zmiany dokonanej w ustawie o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw) w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydawał właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Po zmianie przepisów, w tym treści art. 39 ust.3 ustawy Prawo budowlane, wojewódzki konserwator zabytków nie posiada uprawnień do uzgodnienia na etapie pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów objętych ochroną konserwatorską jedynie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie wojewódzki konserwator zabytków dokonuje uzgodnienia ustaleń projektu planu miejscowego na etapie jego sporządzania, a pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego właściwy organ wydaje w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków wyłącznie w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków.

Zdaniem strony skarżącej ustalony wyżej wskazanymi przepisami planu miejscowego obowiązek uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków zakresu robót budowlanych przy obiekcie objętym ochroną na podstawie ustaleń miejscowego planu gospodarowania przestrzennego, nie ma umocowania w aktualnie obowiązujących przepisach prawa (art. 39 ustawy Prawo budowlane oraz art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami).

Mając na uwadze szczególną wartość zabytkową obszaru objętego planem oraz fakt, iż w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa wojewódzki konserwator zabytków nie posiada uprawnień do uzgadniania na etapie pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektów, dla których ochronę ustalono przepisami planu miejscowego, zdaniem strony skarżącej w odniesieniu do przedmiotowego planu miejscowego uzyskanie pozytywnego stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i prawidłowe ustalenie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego ma kluczowe znaczenie.

Tym samym zapisy zaskarżonego planu są niezgodne z postanowieniami obowiązujących przepisów, a w szczególności ustawy Prawo budowlane.

Niezależnie od powyższego organ planistyczny nie dopełnił wymogu wynikającego z normy prawnej ujętej w art. 17 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania planu miejscowego, stosownie do postanowień którego wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia.

Powyższe działanie organu planistycznego stanowi, zdaniem strony skarżącej istotne naruszenie procedury uchwalania planu.

Następnie odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2010 roku, sygn. akt II SA/ Kr 520/10, wskazano, iż "....procedura planistyczna jest procedurą sformalizowaną, wyznaczająca zakres i kolejność czynności proceduralnych wymaganych przy sporządzaniu planu miejscowego i obejmuje: ogłoszenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, etap składania wniosków do planu i ich rozpatrzenia przez organ sporządzający plan, wystąpienie o opinie do wskazanych w ustawie podmiotów, uzgodnienie projektu planu z organami wymienionymi w ustawie, wprowadzenie ewentualnych zmian w sporządzonym projekcie planu, wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, dyskusję publiczną etap zgłaszania uwag do projektu planu, rozstrzygnięcie rady gminy uwzględnionych przez organ wykonawczy uwag. Sformalizowane - również w zakresie chronologii podejmowanych działań - uregulowanie tej procedury z jednoczesną sankcją nieważności uchwały w sytuacji istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego prowadzi do wniosku, że kształt uchwalanego planu miejscowego powinien być wcześnej znany właściwym organom, a także osobom prawnym i fizycznym oraz jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, skoro podmioty te są uprawnione do wyrażenia swojego stanowiska przed uchwaleniem planu...". " ...Jak podnosi się w literaturze, istotne naruszenie trybu sporządzania planu oznacza takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego...". " Treść zaskarżonej uchwały jest wynikiem zmiany projektu planu, która jest następstwem rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu po jego wyłożeniu. Jest to zmiana merytoryczna dotycząca zmiany przeznaczenia terenu. Zatem następstwem uwzględnienia uwag wniesionych w czasie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu jest obowiązek ponowienia w niezbędnym zakresie czynności, o których mowa w art. 17. Jak wyżej wskazano art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyznacza zakres i kolejność czynności wymaganych przy sporządzaniu projektu planu, które wójt (burmistrz, prezydent) jest obowiązany wykonać". Sąd wskazał także, że analogiczne stanowisko zawarte zostało w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a w szczególności w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II OSK/367/08 i z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1151/08, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2006 r sygn. akt II SA/ Kr 927/05, z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 373/08, z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/ Kr 372/08,z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/ Kr 376/08, z dnia 23 czerwca 2008 sygn. akt II SA/ Kr 377/08, z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/ Kr 378/08, z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/ Kr 29/07, z dnia 23 kwietnia 2007 r. sygn.. akt II SA/ Kr 1294/06, z dnia 30 kwietnia 2009 roku sygn. akt 319/09 oraz wyrokach Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/ Łd 324/07, z dnia 20 grudnia 2007r. sygn. akt II SA/ Łd 981/07, z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/ Łd 417/08.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Zakopane wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zamoyskiego" przekazany został do uzgodnień Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków - Delegatura w Nowym Targu w dniu 29.03.2010 r. W projekcie tym uwzględniono opracowane przez zespół projektowy na etapie prac planistycznych wytyczne konserwatorskie.

Wytyczne opracowano m.in. z uwagi na fakt, że organ właściwy do spraw związanych z ochroną zabytków, tj. WKZ - Delegatura w Nowym Targu, po otrzymaniu zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia planu nie przesłał Burmistrzowi Zakopanego żadnych wniosków ani wytycznych do uwzględnienia w planie. W dniu 1.10.2008 r. Burmistrz otrzymał jedynie pismo WKZ- Delegatura w Nowym Targu z informacją, że Konserwator nie może w wyznaczonym terminie zająć stanowiska.

Zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organy, o których mowa w art.17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu projektu planu miejscowego, polegającej na wyrażaniu opinii, składaniu wniosków oraz udostępnieniu informacji. Jak wynika z powyższych wyjaśnień, WKZ - Delegatura w Nowym Targu z swego ustawowego obowiązku się nie wywiązał

Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zamoyskiego" przekazany do uzgodnień WKZ - Delegatura w Nowym Targu w dniu 29.03.2010 r. został przez ten organ w dniu 19.05.2011 r. uzgodniony (po upływie ustawowego terminu 21 dni), pod warunkiem uwzględnienia w planie następujących zastrzeżeń:

> zamieszczenia w tekście planu zapisu o konieczności uzgodnienia projektu budowlanego przebudowy obiektów o cechach zabytkowych z WKZ lub instytucją, której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie;

> uwzględnienia w planie zamiast jednej strefy ochrony konserwatorskiej dwóch stref, tj. strefy ścisłej ochrony "A" i strefy częściowej ochrony "B" wokół obiektów ujętych w GEZ;

> w strefie "A" i "B" obowiązuje: zachowanie historycznego układu przestrzennego ze wszystkimi elementami, w tym starodrzewiem (usunięcie drzew może nastąpić zgodnie z przepisami odrębnymi a uzupełnienia powinny być prowadzone pod nadzorem WKZ), konserwacja zachowania głównych elementów układu, usunięcie i przebudowa obiektów dysharmonijnych, zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych nie będących kontynuacją lub uzupełnieniem istniejącego układu przestrzennego;

> w strefie "A" wprowadza się zakaz umieszczania wolnostojących nośników reklamowych.

Uwzględniona została uwaga dotycząca zamieszczenia w tekście planu zapisu o konieczności uzgodnienia projektu budowlanego obiektów o cechach zabytkowych z WKZ, co korespondowało z obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa budowlanego (art. 39 ust. 3), bowiem znakomita większość wymienionych w § 4 ust 4 obiektów została wpisana do opracowywanej równolegle Gminnej Ewidencji Zabytków i wymagała uzgodnienia w związku z dopuszczonym w projekcie planu zakresem działań na tych obiektach, które zgodnie z definicją przebudowy i odbudowy konserwatorskiej zamieszczoną w planie (3 ust. 1 pkt 10 i 11) obejmują:

"przebudowę konserwatorską - przez którą należy rozumieć roboty budowlane polegające na przebudowie, rozbudowie lub nadbudowie budynków o cechach zabytkowych, w tym poprawą układu funkcjonalnego wnętrza, podniesieniem standardu lokalu mieszkalnego lub usługowego (zwiększenie powierzchni użytkowej, podniesienie poziomu posadzki przyziemia w stosunku do terenu itp.), uwzględniające nawiązanie do pierwotnej formy architektonicznej w zakresie uzgodnionym z WKZ".

"odbudowę konserwatorską - przez którą należy rozumieć roboty budowlane polegające na odtworzeniem formy architektonicznej budynku o cechach zabytkowych, nie nadającego się do remontu ze względu na udokumentowany stan techniczny, uwzględniające nawiązanie do pierwotnej bryły i gabarytów w zakresie uzgodnionym z WKZ".

Uwagę dotyczącą uwzględnienia w planie zamiast jednej strefy ochrony konserwatorskiej dwóch stref uznano za bezzasadną, gdyż z treści pisma WKZ wynika, iż w obu strefach formułuje się dokładnie takie same zasady ochrony, które zostały skonsumowane w ustaleniach szczegółowych dla wydzielonych terenów poprzez:

> wymienienie obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów o cechach zabytkowych, tj. budynków o walorach (ew. wartościach) historycznych lub architektonicznych, możliwych do objęcia ochroną poprzez wpis do gminnej ewidencji zabytków, które na rysunku projektu planu oznaczono graficznie;

> ustalenie strefy ochrony konserwatorskiej oznaczonych na rysunku planu symbolem KR dla obiektów zabytkowych, obejmujących pokazane na rysunku planu obiekty wpisane do rejestru zabytków oraz obiekty o cechach zabytkowych;

> ustalenie w terenach na których zlokalizowane są obiekty zabytkowe oraz w ich sąsiedztwie, nieprzekraczalnych linii zabudowy;

> ustalenie w terenach sąsiadujących z obiektami uznanymi za "obiekty o cechach zabytkowych" maksymalnej powierzchni zabudowy lub maksymalnej kubatury nadziemnej budynków, maksymalnej wysokości budynków, maksymalnej wysokości usytuowania okapu dachu, szerokości okapów dachów, kątów nachylenia głównych połaci dachowych, form i zasad lokalizacji otwarć dachowych, kolorystyki połaci dachowych i elewacji;

> ustalenie zasad w zakresie komunikacji wizualnej (w tym zakazu lokalizacji wolnostojących elementów reklamowych).

Rada Miasta Zakopane podkreśliła, że wymienione w piśmie WKZ niektóre zasady zagospodarowania, jakie winny być sformułowane w strefach ochrony konserwatorskiej miały charakter bardzo ogólny, postulatywny (sformułowany obowiązek "zachowania historycznego układu przestrzennego" czy "zachowania głównych elementów układu przestrzennego" z usunięciem czy przebudową dysharmonijnych) i byłyby nie do wyegzekwowania na etapie realizacji planu (wyodrębnienie głównych elementów wymaga fachowej wiedzy, a zgodnie z obowiązującym przepisami w strefie nie ma obowiązku uzgadniania z WKZ). Ponadto część z postulatów wykraczała poza dopuszczony przepisami prawa zakres ustaleń planu miejscowego - np. uzupełnienia drzewostanu prowadzone pod nadzorem WKZ.

Zwrócono uwagę, iż na etapie uzgodnień planu, miasto Zakopane nie posiadało Gminnej Ewidencji Zabytków a jedynie niezweryfikowane od 1956 roku karty adresowe obiektów, będąc w zasobie WKZ. Gminna ewidencja zabytków została utworzona Zarządzeniem Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 14 lutego 2011 i zweryfikowana Zarządzeniem nr 7/2014 z dnia 08.01.2014 r.

W przekazanym do uzgodnień projekcie MPZP "Zamoyskiego", działki przy ul. Tuwima o nr 336 obr.12 oraz 662, obr.12, na których zlokalizowane są zabytkowe wille "Ros-Ami" oraz "Orlica", znajdowały się w terenach przeznaczonych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami 25. MN oraz 24.MN.

W przekazanym do uzgodnień projekcie MPZP "Zamoyskiego", działka przy ul. Zamoyskiego 15 o nr 190/2 obr.12 o, na której zlokalizowana jest zabytkowa willa "Miedziana" znajdowała się w terenach przeznaczonych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolem 7.MN/U.

Zarówno w projekcie planu przekazanym do uzgodnień, jak i w projekcie planu uchwalonym przez Radę Miejską wszystkie wille zostały oznaczone graficznie i wymienione w ustaleniach ogólnych planu jako objęte ochroną obiekty o cechach zabytkowych.

Zgodnie z ustaleniami przekazanego do uzgodnień projektu planu oraz planu

uchwalonego - w Rozdziale II Ustalenia w Zakresie Ochrony Środowiska

i Kształtowania Ładu Przestrzennego,_§ 4. Ustalenia w Zakresie Ochrony Środowiska Kształtowania Ładu Przestrzennego, ust. 3 "Dopuszcza się przebudowę konserwatorską, obiektów o cechach zabytkowych lub ich odbudowę konserwatorską, wymienionych poniżej i pokazanych na rysunku planu, na zasadach określonych w ustaleniach szczegółowych planu". Definicje: przebudowy i odbudowy konserwatorskiej oraz obiektów o cechach zabytkowych zostały zamieszczone w § 3 ustaleń planu i nie uległy w trakcie kolejnych wyłożeń projektu planu żadnym modyfikacjom. Wynikający z przepisów odrębnych zakres ochrony ww. obiektów po uchwaleniu planu "Zamoyskiego" wzrósł w związku z przyjęciem przez Burmistrza Miasta Zakopanego Zarządzenia w sprawie Gminnej Ewidencji Zabytków, w której oba budynki się znalazły.

W terenach oznaczonych symbolami 24.MN i 25 MN, wyznaczono na rysunku planu

przekazanym do uzgodnień, nieprzekraczalne linie zabudowy oraz ustalono następujące zasady zagospodarowania:

Przeznaczenie podstawowe w terenach oznaczonych symbolem MN:

a) budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach i na nowo wydzielonych działkach, o szerokości nie mniejszej niż 16 m. Dla nowo wydzielonych działek obowiązuje powierzchnia nie mniejsza niż 600 m2, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust. 15, pkt 3 i 4;

b) usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych;

Przeznaczenie dopuszczalne, realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego:

a) wbudowane i wolnostojące usługi komercyjne, realizowane jako usługi podstawowe, biura oraz gastronomia;

b) drobna wytwórczość realizowana, jako warsztaty rzemieślnicze,

c) zieleń urządzona z obiektami i urządzeniami małej architektury;

d) obiekty budowlane infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne i miejsca postojowe.

Łączna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 40% powierzchni terenu inwestycji.

Przebudowa istniejących obiektów na następujących zasadach:

a) stosowanie miejscowych materiałów elewacyjnych (typu: tynk, drewno, gont, kamień oraz ich imitacje) i charakterystycznego dla regionu detalu (gzymsy, obramienia okienne itp.), tradycyjnej kamieniarki (z zakazem stosowania otoczaków) oraz wyrobów kowalskich. Zakaz stosowania na elewacjach okładzin z tworzyw sztucznych, klinkieru i cegły silikatowej;

b) stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych;

c) stosowanie kolorystyki pokrycia połaci dachowych takiej jak ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy oraz imitującej drewniany gont.

Realizacja nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, pensjonatowych i usług gastronomicznych realizowanych jako przeznaczenie podstawowe oraz odbudowa, rozbudowa lub nadbudowa istniejących na następujących zasadach:

a) realizacja nowych budynków w zabudowie wolnostojącej lub zwartej, w tym bliźniaczej. Dopuszcza się realizację zabudowy w granicach działki;

b) kubatura nadziemna budynku mieszkalnego jednorodzinnego do 1500 m3, budynku realizującego usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, budynku mieszkalnego z wbudowanymi usługami komercyjnymi lub budynku usług gastronomicznych, do 2500 m3;

c) maksymalna wysokość usytuowania okapu dachu nie może przekroczyć 5 m, za wyjątkiem istniejących obiektów, w tym pensjonatów oraz budynków zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego, w których należy utrzymać istniejącą wysokość;

d) szerokość okapu dachu nie może być mniejsza niż 80 cm;

e) wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie może przekroczyć wysokości 11 m, a budynków pensjonatowych oraz budynków realizujących usługi komercyjne -13 metrów;

f) realizacja jednej kondygnacji, której wszystkie cztery ściany znajdują się w całości powyżej istniejącego lub projektowanego terenu i nie więcej niż dwie kondygnacje w dachu;

g) realizacja dachów jako dwuspadowych za wyjątkiem budynków zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego, o kącie nachylenia głównych połaci pomiędzy 49° - 54°. Dopuszcza się realizację dachów dwuspadowych z przyczółkami, dachów czteropołaciowych lub wielopołaciowych oraz w wypadku zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego dachów płaskich. Zakaz realizacji dachów namiotowych;

h) zakaz przesuwania w pionie połaci dachowych o wspólnej kalenicy; realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia (nie dotyczy otwarć dachowych) z dopuszczeniem załamania połaci i zmiany kąta jej nachylenia w strefie okapu na długości nie większej niż 1/3 długości połaci oraz otwierania dachów jako otwarć pulpitowych wychodzących z kalenicy na długości powyżej 1/2 długości dachu. Dopuszcza się otwarcia dachowe, przy czym szerokość jednej lukarny liczona w najszerszym jej miejscu (tzn. szerokość czołowej ściany lukarny bez okapów), nie może przekroczyć 1/4 długości całej połaci dachowej. Łączna szerokość lukarn nie może przekroczyć 2/3 długości całej połaci dachowej;

i) przy rozbudowie istniejących budynków dopuszcza się inne niż ustalone w ppkt g) rozwiązania połaci dachowych i kąty ich nachylenia, stanowiące kontynuację istniejących zastosowanych w budynkach rozwiązań

j) dostosowanie architektury budynków do lokalnych tradycji budowlanych poprzez stosowanie miejscowych materiałów elewacyjnych (typu: tynk, drewno, gont, kamień oraz ich imitacje) i charakterystycznego dla regionu detalu (typu gzymsy, obramienia okienne itp.), tradycyjnej kamieniarki (z zakazem stosowania otoczaków) oraz wyrobów kowalskich. Zakaz stosowania na elewacjach okładzin z tworzyw sztucznych, klinkieru i cegły silikatowej;

k) stosowanie kolorystyki pokrycia połaci dachowych takiej jak ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy oraz imitującej drewniany gont;

l) stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych;

6) Dopuszcza się lokalizację parterowych budynków gospodarczych, garaży oraz

budynków usług komercyjnych i drobnej wytwórczości, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane. Zakaz realizacji obiektów blaszanych. Wysokość budynków nie może przekroczyć wysokości 7 metrów. Realizacja dachów jako dwuspadowych, czteropołaciowych lub wielopołaciowych oraz w wypadku budynków dobudowanych do budynków mieszkalnych dachów jednospadowych, o kącie nachylenia głównych połaci do 45° i kolorystyce pokrycia połaci dachowych takiej jak: ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy, ciemnozielony. W wypadku realizacji budynków, jako wolnostojących obowiązuje zakaz przesuwania w pionie połaci dachowych o wspólnej kalenicy i realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia;

Dopuszcza się lokalizację reklam i tablic informacyjnych realizowanych na następujących zasadach:

a) nazwy pensjonatów i willi mogą być sytuowane;

• bezpośrednio na elewacjach budynków, wykonane z ażurowych liter o wysokości do 0,50 m;

• prostopadle lub równolegle do elewacji budynków jako montowane na wspornikach kute w metalu znaki (logo) lub nazwy obiektów umieszczane na deskach podwieszanych do wsporników;

• jako podświetlane kasetony;

b) tablice informacyjne reklamowe mogą być sytuowane wyłącznie na elewacjach budynków a ich powierzchnia nie może być większa niż 0,5 m2.

W przypadku usług wbudowanych obowiązuje realizacja nie więcej niż 1 tablicy informacyjnej dla 1 usługi;

8) Zachowanie terenów biologicznie czynnych na nie mniej niż 40% powierzchni

terenu inwestycji;

9) Dostęp do terenów z wyznaczonych na rysunku planu dróg publicznych

i wewnętrznych oraz poprzez ciągi komunikacyjne o szerokości nie mniejszej niż

5,0 m, nie wyznaczone na rysunku planu;

10) Realizacja nie mniej niż 2 miejsca postojowe na jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Do ww. miejsc postojowych wlicza się miejsca w garażu);

11) Na każdej działce, na której będzie realizowana zabudowa pensjonatowa, usługi Komercyjne lub wynajem pokoi realizacja dodatkowo nie mniej niż 4 miejsc postojowych, a w nowo zrealizowanych obiektach 1-no miejsce postojowe na 1 apartament lub pokój na wynajem. Do ww. miejsc postojowych w zabudowie pensjonatowej oraz zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z wynajmem pokoi wlicza się miejsca w garażu.

W terenach oznaczonych symbolem 7.MN/U, wyznaczono na rysunku planu przekazanym do uzgodnień, nieprzekraczalne linie zabudowy oraz ustalono następujące zasady zagospodarowania:

1) Przeznaczenie podstawowe w terenach oznaczonych symbolem MN:

a) budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne realizowane na już wydzielonych

geodezyjnie działkach i na nowo wydzielonych działkach o szerokości nie mniejszej niż 16 m. Dla nowo wydzielonych działek obowiązuje powierzchnia niemniejsza niż 600 m2 przy uwzględnieniu ustaleń § 4,ust.16,pkt 3 i 4,

b) usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych;

2) Przeznaczenie podstawowe w terenach oznaczonych symbolem MN/U:

a) budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach i na nowo wydzielonych działkach o szerokości nie mniejszej niż 16 m. Dla nowo wydzielonych działek obowiązuje powierzchnia nie mniejsza niż 600 m2, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust. 16, pkt 3 i 4,

b) usługi gastronomiczne lub usługi hotelarskie, realizowane jako budownictwo pensjonatowe - budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16m, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust. 16, pkt 3 i 4,

c) usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych;

3) Przeznaczenie dopuszczalne, realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego:

a) wbudowane i wolnostojące usługi komercyjne, realizowane jako usługi podstawowe, biura oraz gastronomia,

b) drobna wytwórczość realizowana jako warsztaty rzemieślnicze,

c) zieleń urządzona z obiektami i urządzeniami małej architektury,

d) obiekty budowlane infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne i miejsca postojowe,

4) Łączna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 40% powierzchni terenu inwestycji,

5) Przebudowa Istniejących obiektów na następujących zasadach:

a) stosowanie miejscowych materiałów elewacyjnych (typu: tynk, drewno, gont, kamień oraz ich imitacje), tradycyjnej kamieniarki (z zakazem stosowania otoczaków) oraz wyrobów kowalskich. Zakaz stosowania na elewacjach okładzin z tworzyw sztucznych, klinkieru i cegły silikatowej,

b) stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych,

c) stosowanie kolorystyki i pokrycia połaci dachowych takiej jak ciemnoczerwony,

ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy oraz imitującej drewniany gont;

6) Realizacja nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, pensjonatowych i usług gastronomicznych realizowanych jako przeznaczenie podstawowe oraz odbudowa, rozbudowa lub nadbudowa istniejących na następujących zasadach:

a) realizacja nowych budynków w zabudowie wolnostojącej lub zwartej, w tym

bliźniaczej. W wypadku realizacji zabudowy zwartej dopuszcza się lokalizację budynków w granicach działki,

b) kubatura nadziemna budynku mieszkalnego jednorodzinnego do 1500 m3,

a budynku pensjonatowego, budynku realizującego usługi komercyjne, jako

wynajem pokoi dla turystów w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, budynku mieszkalnego z wbudowanymi usługami komercyjnymi lub budynku

usług gastronomicznych, do 2500 m3, za wyjątkiem zlokalizowanego

w terenie 7.MN/U budynku o cechach zabytkowych - willa murowana Mak

przy ulicy Zamoyskiego19, gdzie dopuszcza się kubaturę 3000 m3,

c) maksymalna wysokość usytuowania okapu dachu nie może przekroczyć

5m, za wyjątkiem istniejących obiektów, w tym pensjonatów oraz budynków

zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego, w których

należy utrzymać istniejącą wysokość,

d) szerokość okapu dachu nie może być mniejsza niż 80cm,

e) wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie może przekroczyć

wysokości 11m,a budynków pensjonatowych oraz budynków realizujących

usługi komercyjne-13 metrów,

f) realizacja jednej kondygnacji, której wszystkie cztery ściany znajdują się w

całości powyżej istniejącego lub projektowanego terenu i nie więcej niż dwie

kondygnacje w dachu,

g) realizacja dachów jako dwuspadowych o kącie nachylenia głównych połaci pomiędzy 49°- 54°, za wyjątkiem budynków zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego. Dopuszcza się realizację dachów dwuspadowych z przyczółkami, dachów czteropołaciowych lub wielopołaciowych oraz w wypadku zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego dachów płaskich. Zakaz realizacji dachów namiotowych,

h) zakaz realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia (nie dotyczy otwarć dachowych) z dopuszczeniem załamania połaci i zmiany kąta jej nachylenia w strefie okapu na długości krokwi nie większej niż 1/3 szerokości połaci oraz otwierania dachów, jako otwarć pulpitowych. Dopuszcza się otwarcia dachowe, przy czym szerokość jednej lukarny liczona w najszerszym jej miejscu (tzn. szerokość czołowej ściany lukarny bez okapów), nie może przekroczyć ˝ długości całej połaci dachowej. Łączna szerokość lukarn nie może przekroczyć 2/3 długości całej połaci dachowej,

i) przy rozbudowie istniejących budynków dopuszcza się inne niż ustalone w pkt g) rozwiązania połaci dachowych i kąty ich nachylenia, stanowiące kontynuację istniejących zastosowanych w budynkach rozwiązań,

j) dostosowanie architektury budynków do lokalnych tradycji budowlanych poprzez stosowanie miejscowych materiałów elewacyjnych (typu: tynk, drewno, gont, kamień oraz ich imitacje), tradycyjnej kamieniarki (z zakazem stosowania otoczaków). Zakaz stosowania na elewacjach okładzin z tworzyw sztucznych, klinkieru i cegły silikatowej,

k) stosowanie kolorystyki pokrycia połaci dachowych takiej jak ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy oraz imitującej drewniany gont,

l) stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych;

7) Dopuszcza się lokalizację parterowych budynków gospodarczych, garaży oraz budynków usług komercyjnych i drobnej wytwórczości, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane. Zakaz realizacji obiektów blaszanych. Wysokość budynków nie może przekroczyć wysokości 5 metrów. Realizacja dachów, jako dwuspadowych, czteropołaciowych lub wielopołaciowych oraz w wypadku budynków dobudowanych do budynków mieszkalnych dachów jednospadowych, o kącie nachylenia głównych połaci do 45°i kolorystyce pokrycia połaci dachowych takiej jak: ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy, ciemnozielony. W wypadku realizacji budynków jako wolnostojących obowiązuje zakaz przesuwania w pionie połaci dachowych o wspólnej kalenicy i realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia;

8) Dopuszcza się lokalizację reklam i tablic informacyjnych realizowanych na następujących zasadach:

a) nazwy pensjonatów i willi mogą być sytuowane;

- bezpośrednio na elewacjach budynków, wykonane z ażurowych liter o wysokości do 0,50m,

- prostopadle lub równolegle do elewacji budynków jako montowane na wspornikach kute w metalu znaki (logo) lub nazwy obiektów umieszczane na deskach podwieszanych do wsporników,

- jako podświetlane kasetony,

b) tablice informacyjne i reklamowe mogą być sytuowane wyłącznie na elewacjach budynków a ich powierzchnia nie może być większa niż 0,5 m2. W przypadku usług wbudowanych obowiązuje realizacja nie więcej niż 1 tablicy informacyjnej dla 1 usługi;

9) Zachowanie terenów biologicznie czynnych na niemniej niż 40% powierzchni terenu inwestycji,

10) Dostęp do terenów z wyznaczonych na rysunku planu dróg publicznych i wewnętrznych oraz poprzez ciągi komunikacyjne o szerokości nie mniejszej niż 5,0 m,niewyznaczone na rysunku planu;

11) Realizacja nie mniej niż 2 miejsca postojowe na jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Do ww. miejsc postojowych wlicza się miejsca w garażu);

12) Na każdej działce, na której będzie realizowana zabudowa pensjonatowa, usługi komercyjne lub wynajem pokoi realizacja dodatkowo nie mniej niż 4 miejsc postojowych, a w nowo realizowanych obiektach 1-no miejsce postojowe na 1 apartament lub pokój na wynajem. Do ww. miejsc postojowych w zabudowie pensjonatowej oraz zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z wynajmem pokoi wlicza się miejsca w garażu.

W trakcie pierwszego wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego do Burmistrza miasta wpłynęły dla działek o nr 336 obr. 12, 662, obr. 12 oraz 190/2 obr. 12, na których znajdują się wpisane do Gminnej Ewidencji Zabytków wille uwagi, w tym od Wydziału Gospodarki Mieszkaniowej Urzędu Miasta Zakopane dotyczącej

działek gminnych o nr 662 obr.12 i 190/2 obr.11.

Uwagi dotyczyły zmiany przeznaczenia ww. działek z terenów zabudowy

mieszkaniowej jednorodzinnej na tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w tym komunalnej, z uwagi na fakt, iż w ww. budynkach znajdują się więcej niż dwa wydzielone lokale mieszkalne.

Uwagi Burmistrz miasta uwzględnił, włączając ww. działki do terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonych odpowiednio symbolami 11.MW - pow. 0,16 (dz. nr 336 obr.12), 12.MW - pow.0,07 ha (dz. 662 obr.12) oraz 14.MW- pow.0,13ha (dz. 190/2 obr.11).

Tereny bezpośrednio sąsiadujące z ww. działkami, pozostały w przeznaczeniu dla

zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nie uwzględnienie przez Burmistrza uwagi

dotyczącej działki o nr 336 obr.12 skutkować mogło roszczeniami odszkodowawczymi wynikającymi z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym.

W terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonych symbolami 11.MW, 12.MW i 14. MW pozostawiono wyznaczone wcześniej dla terenów 25.MN 24.MN i 7. MN/U nieprzekraczalne linie zabudowy.

Ustalenia dla terenów 11.MW, 12.MW i 14. MW zamieszczone w planie .Zamoyskiego", w § 7 ust 1 obejmują ustalenia dla wszystkich terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczonej symbolami od 1.MW do 14.MW. W terenach tych obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1) Przeznaczenie podstawowe - budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne,

w tym komunalne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach;

2) Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia

podstawowego - zieleń urządzona, miejsca postojowe i garaże;

3) Przebudowa i odbudowa istniejących obiektów na następujących zasadach:

a) stosowanie kolorystyki pokrycia połaci dachowych takiej jak ciemnoczerwony,

ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy oraz imitującej drewniany gont,

b) stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych;

4) Zakaz rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków, za wyjątkiem

wynikających ze zmiany konstrukcji dachów oraz w wypadku budynków

o cechach zabytkowych przebudowy konserwatorskiej;

5) Łączna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 60% powierzchni terenu inwestycji;

6) Realizacja nowych budynków na następujących zasadach:

a) realizacja nowych budynków w zabudowie wolnostojącej,

b) wysokość budynków nie może przekroczyć wysokości 15 m,

c) realizacja dachów jako dwuspadowych o kącie nachylenia głównych połaci

pomiędzy 30° - 54°, za wyjątkiem odbudowy budynków zabudowy willowej

z okresu modernizmu międzywojennego. Dopuszcza się realizację dachów

dwuspadowych z przyczółkami, dachów czteropołaciowych lub

wielopołaciowych oraz w wypadku odbudowy zabudowy willowej z okresu

modernizmu międzywojennego dachów płaskich. Zakaz realizacji dachów

namiotowych,

d) zakaz realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia (nie dotyczy

otwarć dachowych) z dopuszczeniem załamania połaci i zmiany kąta jej

nachylenia w strefie okapu na długości krokwi nie większej niż 1/3 szerokości

połaci oraz otwierania dachów, jako otwarć pulpitowych. Dopuszcza się

otwarcia dachowe, przy czym szerokość jednej lukarny liczona w najszerszym

jej miejscu (tzn. szerokość czołowej ściany lukarny bez okapów), nie może

przekroczyć 1/2 długości całej połaci dachowej. Łączna szerokość lukarn nie

może przekroczyć 2/3 długości całej połaci dachowej,

e) dostosowanie architektury budynków do lokalnych tradycji budowlanych

poprzez stosowanie miejscowych materiałów elewacyjnych (typu: tynk,

drewno, gont, kamień oraz ich imitacje), tradycyjnej kamieniarki (z zakazem

stosowania otoczaków). Zakaz stosowania na elewacjach okładzin z tworzyw

sztucznych, klinkieru i cegły silikatowej,

f) stosowanie kolorystyki pokrycia połaci dachowych takiej jak ciemnoczerwony,

ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy oraz imitującej drewniany gont,

g) stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych,

7) Dopuszcza się lokalizację zespołu garaży realizowanych na następujących

zasadach:

a) realizacja budynków w zabudowie zwartej,

b) realizacja budynków o wysokości do 5 metrów,

c) obowiązuje zakaz realizacji garaży blaszanych,

d) realizacja dachów jako dwuspadowych, o kącie nachylenia głównych połaci do

35° z zakazem przesuwania głównych połaci dachowych w płaszczyźnie

pionowej,

e) obowiązuje stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych,

a pokrycia połaci dachowych w różnych odcieniach czerwieni i szarości;

8) Minimalna powierzchnia terenów biologicznie czynnych - 25% powierzchni terenu inwestycji;

9) Dopuszcza się na poziomie parteru przy wejściu do budynków lokalizację reklam i tablic informacyjnych przy czym powierzchnia jednej tablicy lub reklamy nie

może być większa niż 0,5 m2. W przypadku usług wbudowanych obowiązuje

realizacja nie więcej niż 1 tablicy informacyjnej dla 1 usługi;

10) Realizacja nie mniej niż 1 miejsce postojowe na jedno mieszkanie, przy czym

w miejsca postojowe wlicza się miejsca garażowe;

11) Dostęp do terenów z ustalonych w planie dróg publicznych oraz poprzez

niewyznaczone na rysunku planu ciągi komunikacyjne o szerokości nie mniejszej

niż 5,0 m.

Dokonując zmiany przeznaczenia działek, przeanalizowano wynikającą z art. 17 pkt 13 potrzebę ponowienia uzgodnień z WKZ. Uznano, iż dla dokonanej zmiany przeznaczenia terenów z zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na wielorodzinną powtórzenie procedury nie było konieczne z następujących powodów:

- nie uległy zmianie ustalone w projekcie planu zasady ochrony obiektów zlokalizowanych na tych działkach, wynikające z ustawowego obowiązku ochrony zabytków. Zarówno w projekcie planu przekazanym do uzgodnień, jak i projekcie który podlegał kolejnym wyłożeniom i przyjęty został przez Radę Miasta stosowną uchwałą, budynki zlokalizowane na w/w działkach wskazane są jako obiekty o cechach zabytkowych. Nie uległy również zmianie zamieszczone w § 3 definicje: obiektów o cechach zabytkowych oraz definicje przebudowy i odbudowy konserwatorskiej.

- nie zmieniono przebiegu wyznaczonych na rysunku planu nieprzekraczalnych linii zabudowy, jak też przebiegu strefy ochrony konserwatorskiej, w obrębie, której zlokalizowana jest wpisana do GEZ drewniana willa "Orlica" (ul. Tuwima 12),

- ograniczenia w zagospodarowaniu omawianych działek wskutek zmiany ich oznaczenia z terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wzrosły, gdyż w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wprowadzono zakaz rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków, za wyjątkiem wynikających ze zmiany konstrukcji dachów w wypadku budynków o cechach zabytkowych przebudowy konserwatorskiej.

Wszystkie budynki zlokalizowane na w/w działkach wpisane zostały do GEZ i zgodnie z ustawą prawo budowlane - art. 39 ust. 3 pozwolenie na budowę, którego będzie wymagała przebudowa konserwatorska, wydawał będzie Starosta Powiatu Tatrzańskiego w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków.

-dopuszczona w planie dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przebudowa konserwatorska budynków o cechach zabytkowych, zgodnie z definicją zamieszczoną w planie, obejmuje roboty budowlane polegające na przebudowie, rozbudowie lub nadbudowie budynków o cechach zabytkowych, w tym poprawie układu funkcjonalnego wnętrza, podniesieniem standardu lokalu mieszkalnego lub usługowego (zwiększenie powierzchni użytkowej, podniesienie poziomu posadzki przyziemia w stosunku do terenu itp.), uwzględniające nawiązanie do pierwotnej formy architektonicznej w zakresie uzgodnionym z WKZ.

Ww. ingerencje w istniejące budynki o cechach zabytkowych dopuszczone są we wszystkich terenach w ustaleniach projektu planu, który przekazany został WKZ do uzgodnień. Zgodnie bowiem z cytowanymi w pkt 5 ustaleniami projektu planu, możliwa jest odbudowa, rozbudowa lub nadbudowa istniejących budynków. Ponadto, zgodnie z przepisami prawa budowlanego, przebudowa konserwatorska będzie wymagała uzgodnienia WKZ.

-zawarta w ustaleniach planu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej możliwość budowy nowych wolnostojących budynków wielorodzinnych nie ma zastosowania w przypadku działki o nr 662 obr. 12.

Z uwagi na istniejące na ww. działce zainwestowanie, parametry działki oraz obowiązujące przepisy prawa (rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), nie jest możliwa realizacja na niej żadnych nowych budynków, nie tylko dopuszczonych w planie nowych budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Działka gminna nr 662 obr. 12, na której zlokalizowana jest wpisana do GEZ drewniana willa "Orlica" (ul. Tuwima 12) ma powierzchnię 700 m2, z czego w związku z ustaloną zarówno w planie przekazanym uzgodnień jak i planie uchwalonym nieprzekraczalną linią zabudowy, w terenach możliwych do zabudowy znajduje się 580 m2. Na ww. powierzchni 580 m2 zlokalizowana jest zabytkowa willa o powierzchni zabudowy 172 m2. Odległość istniejącego budynku zabytkowego od granic działki oraz nieprzekraczalnej linii [zabudowy, wynosi od max 6 do min. 4 metrów. W związku z powyższym, na ww. działce, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie jest możliwa lokalizacja żadnych nowych budynków. Dlatego też nie było przesłanek do ponownego uzgodnienia projektu planu, w części obejmującej ww. działkę, gdyż zmiana jej przeznaczenia z terenów z zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na zabudowę wielorodzinną, nie zmienia warunków ochrony zabytkowego budynku willi drewnianej "Orlica", a wręcz je poprawia dopuszczając wyłącznie przebudowę konserwatorską budynku, która zgodnie z przepisami prawa budowlanego wymagała będzie uzgodnienia WKZ.

- zawarta w ustaleniach planu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej możliwość budowy nowych wolnostojących budynków wielorodzinnych o ustalonych w planie parametrach nie ma zastosowania w przypadku działki o nr 336 obr. 12.

Z uwagi na istniejące na niej zainwestowanie, parametry działki oraz obowiązujące przepisy prawa (rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), nie jest możliwa realizacja na ww. nowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego o parametrach dopuszczonych w planie. Działka o nr 662 obr. 12 na której zlokalizowana jest zabytkowa drewniana willa "Ros-Ami", (ul. Tuwima 15) ma powierzchnię 1600 m2, z czego, w związku z ustaloną zarówno w planie przekazanym do uzgodnień, jak i planie uchwalonym, nieprzekraczalną linią zabudowy, w terenach możliwych do zabudowy znajduje się 1200 m2. Na ww. powierzchni 1200 m2 zlokalizowana jest zabytkowa willa o powierzchni zabudowy 186 m2. Odległość istniejącego budynku zabytkowego od granic działki oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy wynosi od max 15 do min. 5 metrów. Projekt planu przekazany do uzgodnień WKZ dopuszczał w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lokalizację nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych realizowanych w zabudowie wolnostojącej lub zwartej, w tym bliźniaczej. Dopuszczał również realizację zabudowy w granicach działki. Dopuszczona w planie dla terenów MN kubatura pojedynczego budynku nie mogła przekroczyć 2500 m3 (budynek mieszkalny jednorodzinny z pokojami na wynajem), jego wysokość 13 metrów. W terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej dopuszcza się lokalizacje budynków w zabudowie wolnostojącej, a ich wysokość nie loże przekroczyć 15 metrów. W analizowanym przypadku działki 336 obr. 12 lokalizacja nowego wolnostojącego budynku wielorodzinnego o wysokości 15 metrów na części działki 662 obr. 12, pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy a istniejącym zabytkowym budynkiem willi "Ros-Ami" zgodnie z przepisami warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie ograniczenia dostępności światła i zacienienia, nie jest możliwa. Dlatego też nie było przesłanek do ponownego uzgodnienia projektu planu, w części obejmującej ww. działkę, gdyż zmiana jej przeznaczenia z terenów z zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na zabudowę wielorodzinną nie zmienia warunków ochrony zabytkowego budynku .

-zawarta w ustaleniach planu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej możliwość budowy nowych wolnostojących budynków wielorodzinnych o ustalonych w planie parametrach nie ma zastosowania w przypadku działki o nr 190/2 obr. 12.

Z uwagi na istniejące na niej zainwestowanie, parametry działki oraz obowiązujące przepisy prawa nie jest możliwa realizacja na ww. nowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego o parametrach dopuszczonych w planie. Działka o nr 190/2obr. 12 na której zlokalizowana jest zabytkowa willa "Miedziana", (ul. Zamoyskiego 15) ma powierzchnię 1290 m2, z czego w związku z ustaloną zarówno w planie przekazanym do uzgodnień, jak i planie uchwalonym nieprzekraczalną linią zabudowy, w terenach możliwych do zabudowy znajduje się 1088m2. Na ww. powierzchni 1088 m2 zlokalizowana jest zabytkowa willa o powierzchni zabudowy 199 m2 . Odległość istniejącego budynku zabytkowego od granic działki oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy wynosi od max 15 do min. 3 metrów. Projekt planu przekazany do uzgodnień WKZ dopuszczał w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lokalizację nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych realizowanych w zabudowie wolnostojącej lub zwartej, w tym bliźniaczej. Dopuszczał również realizację zabudowy w granicach działki. Dopuszczona w planie dla terenów MN kubatura pojedynczego budynku nie mogła wkroczyć 2500 m3 (budynek mieszkalny jednorodzinny z pokojami na wynajem), jego wysokość 13 metrów. W terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej dopuszcza się lokalizacje budynków w zabudowie wolnostojącej, a ich wysokość nie może przekroczyć 15 metrów. W analizowanym przypadku działki 190/2 obr. 12 lokalizacja nowego wolnostojącego budynku wielorodzinnego o wysokości 15 metrów na części działki, pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy a istniejącym zabytkowym budynkiem willi "Miedziana", zgodnie z przepisami warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie ograniczenia dostępności światła i zacienienia, nie jest możliwa. Dlatego zdaniem Rady Miasta Zakopane nie było przesłanek do ponownego uzgodnienia projektu planu, w części obejmującej ww. działkę, gdyż zmiana jej przeznaczenia z terenów z zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na zabudowę wielorodzinną nie zmienia warunków ochrony zabytkowego budynku .

- dopuszczona w projekcie planu przesłanym do uzgodnień WKZ w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej możliwość lokalizacji budynków gospodarczych, garaży oraz budynków usług komercyjnych została w planie dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej ograniczona do garaży, przy czym ograniczono również ich wysokość z 7 do 5 metrów i utrzymano wprowadzony w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zakaz lokalizacji budynków blaszanych. Jak wynika z wcześniejszej analizy możliwości zabudowy działek o nr 336 i 662 obr. 12., lokalizacja garaży możliwa jest wyłącznie na części działki o nr 662 obr. 12. Na terenie działki o nr 336 obr. 12, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego nie ma natomiast możliwości zlokalizowania żadnego nowego budynku;

-nie zmieniono ustaleń w zakresie nośników informacji wizualnej, a w wręcz odwrotnie, ograniczono możliwość ich lokalizacji w stosunku do dopuszczonych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zmiana w terenie 6.MN/U zlokalizowanym przy ul. Zamoyskiego (dz. nr ew. 232/1/2 obr. 12), z terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na tereny zabudowy mieszkaniowej - usługowej oznaczonej symbolem 5.M/U dokonana została po rozpatrzeniu uwag, które wpłynęły do projektu planu wyłożonego do wglądu publicznego po raz pierwszy. W projekcie przekazanym WKZ do uzgodnień, ww. teren o powierzchni 27 arów oznaczony był symbolem 6.MN/U i przeznaczony dla:

-zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, realizowanej na już wydzielonych geodezyjnie działkach i na nowo wydzielonych działkach, o szerokości nie mniejszej

niż 16 m. Dla nowo wydzielonych działek obowiązuje powierzchnia nie mniejsza niż

600 m2, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust. 15, pkt 3 i 4;

-usług gastronomicznych lub usług hotelarskich, realizowanych jako budownictwo

pensjonatowe - budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż

1000 m2,

-usług komercyjnych realizowanych jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach

mieszkalnych jednorodzinnych.

Na etapie pierwszego wyłożenia projektu planu wniesiono uwagę dotyczącą:

- wyłączenia budynku zlokalizowanego na działce nr 232/1/2 obr. 12, z obiektów

o cechach zabytkowych, z uwagi na toczące się postępowanie dotyczące pozwolenia na rozbiórkę budynku (uzgodnienie konserwatora na rozbiórkę złożone do wglądu

w Wydziale Urbanistyki i Architektury),

- włączenie działek nr 232/1/2 obr. 12 do terenów zabudowy mieszkaniowej

wielorodzinnej - zgodnie z prawomocną decyzją WZ na ww. działkach przewidywana

jest budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową.

W związku z powyższym po przeanalizowaniu ustaleń obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta (teren zlokalizowany w śródmiejskie strefie osiedleńczej OS1 - "Zamoyskiego -Kościeliska") oraz dostarczonych dokumentów (decyzja WZ, uzgodnienie konserwatora na rozbiórkę willi Kujawianka), Burmistrz miasta zdecydował o uwzględnieniu ww. uwagi. Po uwzględnieniu uwagi nie uległa zmianie na rysunku planu lokalizacja nieprzekraczalnych linii zabudowy, nie zmienił się przebieg strefy ochrony konserwatorskiej oraz maksymalna powierzchnia zabudowy - 40% powierzchni terenu inwestycji. Zmianie uległa natomiast maksymalna wysokość budynków z 13 na 14 metrów oraz powierzchnia biologicznie czynna z 40% na 30% powierzchni terenu inwestycji. Zmiana ww. parametrów zabudowy wynikała z ustaleń prawomocnej decyzji WZ, a w związku ze zgodą WKZ na wyburzenie budynku, który w projekcie przekazanym do uzgodnień wskazany był jako obiekt o cechach zabytkowych, nie było przesłanek dla ponownego uzgodnienia projektu planu z WKZ. WKZ zajął, bowiem stanowisko w sprawie obiektu wskazanego do ochrony wydając pozwolenie na jego rozbiórkę.

Zmiana w terenie 18. MN zlokalizowanym przy ul. Curzydły (dz. nr ew. 62 obr. 12), z terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej oznaczonej symbolem 1.M/U dokonana została po rozpatrzeniu uwag, które wpłynęły do projektu planu wyłożonego do wglądu publicznego po raz drugi.

W projekcie przekazanym WKZ do uzgodnień, ww. teren o powierzchni ok. 7 arów oznaczony był symbolem 18.MN i przeznaczony dla:

> zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, realizowanej na już wydzielonych

geodezyjnie działkach i na nowo wydzielonych działkach, o szerokości nie mniejszej

niż 16 m. Dla nowo wydzielonych działek obowiązuje powierzchnia nie mniejsza niż

600 m2, przy uwzględnieniu ustaleń § 4, ust. 16, pkt 3 i 4;

> usług komercyjnych realizowanych jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych.

Na etapie drugiego wyłożenia projektu planu wniesiono uwagę dotyczącą:

> włączenie działki do terenów zabudowy mieszkalno-usługowej - zgodnie z prawomocną decyzją o WZ .

Po przeanalizowaniu ustaleń obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta (teren zlokalizowany w śródmiejskie strefie osiedleńczej OS1 - "Zamoyskiego -Kościeliska") oraz dostarczonych dokumentów (decyzja WZ), Burmistrz miasta zdecydował o uwzględnieniu ww. uwagi poprzez przyłączenie terenu do sąsiednich terenów zabudowy mieszkalno-usługowej. Po uwzględnieniu uwagi nie uległa zmianie na rysunku planu lokalizacja nieprzekraczalnych linii zabudowy i nie zmienił się przebieg strefy ochrony konserwatorskiej . Zmianie uległa natomiast maksymalna powierzchnia zabudowy z 40% na 70%, wysokość budynków z 13 na 15 metrów oraz powierzchnia biologicznie czynna z 40% na 10% powierzchni terenu inwestycji.

Parametry powyższe były parametrami ustalonymi w terenach 1.M/U w projekcie podlegającym uzgodnieniu z konserwatorem, i zostały przez organ pozytywnie uzgodnione, zmiana zaś ustaleń dla dz. nr ew. 62 obr 12 dokonała się jedynie poprzez ich rozszerzenie.

Zmiany dokonane w § 4 ust. 4 tekstu projektu planu na etapie 3 wyłożeń wykazane w tabeli nr 4 stanowiącej załącznik do skargi są zmianami porządkującymi, bądź to doprowadzającymi do wykazania obiektu objętego GEZ w planie miejscowym, bądź doprowadzającymi do zgodności części tekstowej planu z częścią graficzną.

W świetle powyższego zdaniem Rady Miasta Zakopane nie jest zasadny zarzut istotnego naruszenia procedury poprzez brak ponowienia uzgodnienia z organem ochrony konserwatorskiej, gdyż po zmianach przeznaczenia dokonanych w planie, nie uległy istotnej zmianie zasady ochrony obiektów zabytkowych.

Z ostrożności podniesiono, że zmiany dokonane bez ponowionej procedury uzgodnienia to pojedyncze zmiany dokonane dla poszczególnych nieruchomości, zatem nie powinny się one przełożyć na stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że złożona skarga Wojewody Małopolskiego zasługuje na uwzględnienie.

Skarga została wniesiona na podstawie art. 93 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 446) . Stosownie do tego przepisu : Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Podniesione zarzuty skargi dotyczą istotnej wadliwości samego trybu uchwalania planu i skutkami jego postanowień dla obszaru o szczególnej wartości zabytkowej.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) władztwa planistycznego.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia ustawy z dnia 23 lipca 2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( t.j. Dz. U. z 2014 , poz. 1446) formami ochrony zabytków są:

1) wpis do rejestru zabytków;

2) uznanie za pomnik historii;

3) utworzenie parku kulturowego;

4) ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego.

Tworzona ewidencja zabytków jest podstawą do sporządzania programów opieki nad zabytkami przez województwa, powiaty i gminy ( art. 21 tej ustawy).

Po nowelizacji ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (ustawą z dnia 18 marca 2010 r o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz. U. z 2010 r , nr 75 , poz. 474) nastąpiło przyznanie organom konserwatorskim nowych kompetencji poprzez rozszerzenie dotychczasowych form ochrony zabytków oprócz tej objętej ochroną konserwatorską na podstawie i przy tworzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – również na te związane z wydawaniem decyzji : o warunkach zabudowy , ustaleniu lokalizacji inwestycji , pozwoleniu na budowę oraz o rozbiórce ( art. 1 , art. 3 , art. 4 ustawy zmieniającej).

Stosownie do art. 39 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków nie brał w pełni i w sposób wystarczający udziału w procedurze planistycznej nad uchwałą Nr XXIV/324/2012 Rady Miasta Zakopane z dnia 22 marca 2012 r w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zamoyskiego. Brak było obowiązkowego ponowienia uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Pominięto stanowisko konserwatora ,wprowadzając do projektu planu zmiany wynikające z uwzględnionych uwag, zgłoszonych po wyłożeniach. Zmiany dotyczyły obiektów zabytkowych i tych o cechach zabytkowych znajdujących się w terenach objętych strefą ochrony konserwatorskiej KR.

Pismami z dnia 26 września 2008 r i 1 października 2008 r Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków informował Burmistrza Miasta Zakopane, że zawiadomienie w trybie art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) o przystąpieniu do sporządzania mpzp nie może być rozpatrzone w terminie 21 dni , bowiem jednocześnie wpłynęło do urzędu 11 zawiadomień dotyczących podobnych uchwał dla poszczególnych regionów Miasta Zakopane.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił po terminie przedstawiony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Zamoyskiego". Zastrzegł między innymi potrzebę uwzględnienia zamiast jednej strefy ochrony konserwatorskiej (KR ) dwóch stref ochrony konserwatorskiej (A) - ścisłej ochrony wokół obiektów , zespołów bądź założeń zabytkowych o wybitnej wartości historycznej , kulturowej i architektonicznej, która obejmuje na załączniku graficznym 4 obszary i (B) – częściowej ochrony wokół obiektów ujętych w Gminnej Ewidencji Zabytków która obejmuje na załączniku graficznym 4 obszary. Każda z dwóch stref zawierała szczegółowe wytyczne do zachowania jak w postanowieniu uzgadniającym. Ostateczna redakcja ustaleń mpzp uwzględniająca te zalecenia miała być przedmiotem kolejnego uzgodnienia z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w Krakowie Delegaturą w Nowym Targu działającą z upoważnienia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Na kolejnych etapach procedury planistycznej po dokonaniu trzech wyłożeń projektu planu i uwzględnieniu zgłaszanych uwag, nie występowano już do Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o ponowne uzgodnienie planu, do czego organ planistyczny był zobowiązany stosownie do art. 17 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu z daty uchwalania planu.

Procedura sporządzania planu miejscowego jest sformalizowana i każda znacząca zmiana ustaleń projektu planu miejscowego, skutkuje ponowieniem procedury planistycznej w niezbędnym zakresie. Zgodzić należy się z twierdzeniem skarżącego Wojewody Małopolskiego, że brak ponowienia uzgodnienia, był w tej sytuacji istotnym naruszeniem procedury planistycznej, w szczególności w kontekście zasadniczej zmiany art. 39 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).

Aktualnie po zmianie tego przepisu Wojewódzki Małopolski Konserwator Zabytków nie posiada uprawnienia do uzgodnienia na etapie pozwolenia na budowę lub rozbiórki obiektu budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów objętych ochroną konserwatorską jedynie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie wojewódzki konserwator zabytków dokonuje uzgodnienia ustaleń projektu planu miejscowego na etapie jego sporządzenia a pozwolenie na budowę lub rozbiórkę właściwy organ wydaje w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków wyłącznie w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów, które nie zostały wpisane do rejestru zabytków a ujętych w gminnej ewidencji zabytków.

W tym kontekście, jakim była zmiana przepisów prawa, opracowywanie gminnej ewidencji zabytków ( równolegle z wdrożoną procedurą tworzenia planu , gdyż wcześniej były tylko niezweryfikowane karty adresowe obiektów ) - uzyskanie pozytywnego stanowiska Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków miało istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia zasad ochrony dziedzictwa kulturowego na obszarze którego dotyczy plan.

Można zasadnie twierdzić, że przyjęto ustalenia planistyczne, które są odmienne od tych, które zostałyby przyjęte gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Prawidłowe ponowienie uzgodnienia miałoby, zatem wpływ na kształt normatywny postanowień planu.

Strefa ochrony konserwatorskiej dla obiektów zabytkowych oznaczona symbolem KR w uchwalonym planie obejmuje tereny o innych granicach niż te wskazane przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora zabytków w postanowieniu z dnia 19 maja 2010 r. Organ planistyczny nie wprowadził również do tekstu planu wszystkich wytycznych postulowanych przez konserwatora dla stref A i B ochrony. Jedynie większość (k – 4 odpowiedzi na skargę) wymienionych w § 4 ust 4 planu obiektów została wpisana do opracowywanej równolegle gminnej ewidencji zabytków.

Po trzech wyłożeniach Burmistrz uwzględnił uwagi w ten sposób że włączył niektóre działki do terenów zabudowy wielorodzinnej (czasem z usługami) z terenów o zabudowie jednorodzinnej (działka nr 662 obr 12 ,działka nr 336 obr 12 , działka nr 232/1 obr 12 i 232/2 obr 12, działka nr 62 obr 12 ) a także niektóre obiekty zostały usunięte z listy obiektów o cechach zabytkowych (budynek zlokalizowany na działce nr 232/1 i 232/2) bądź do niej wpisane (obiekty zlokalizowane na działkach : nr 503/4 obr 12 , nr 53 obr 12, nr 96/1 obr 12, nr 696 obr 12 ) bowiem jednocześnie w toku prowadzonej procedury planistycznej aktualizowano (zmieniano ) gminną ewidencję zabytków. Tego rodzaju zmiany wymagały ponowienia uzgodnień.

Stosownie do § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r , nr 164 , poz. 1587 ) wydanego na podstawie art. 16 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej powinny zawierać określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów.

Wskazanie obiektów chronionych jest, zatem jednym z podstawowych elementów ustaleń planu a następnie zasady zagospodarowania terenu ustalane są w stosunku do tych obiektów w całym złożonym kontekście urbanistycznym.

Argumenty odpowiedzi na skargę, że brak było potrzeby ponowienia uzgodnień, bowiem wcześniej budynki wpisane zostały do Gminnej Ewidencji Zabytków , że dokonane zmiany miały charakter wyłącznie porządkujący i zachowano zasady ochrony obiektów zabytkowych - są niewystarczające i nie zasługują na aprobatę, w kontekście ustawowego celu jakim jest ochrona zabytków i zapewnieniu jej skuteczności.

W przypadku dokonania licznych zmian nie można mówić o braku potrzeby ponawiania uzgodnień, skoro dotyczyły one aktualizacji ewidencji zabytków, poszerzenia lub zmniejszenia strefy konserwatorskiej, zmiany przeznaczenia terenów w strefie ochrony konserwatorskiej. Obowiązek ten wynika z art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ,który stanowi że wójt , burmistrz albo prezydent miasta wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag , o których mowa w pkt 11 a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Jest również jednoznacznie wyrażony w art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( t.j. Dz. U. z 2014 , poz. 1446) zgodnie z którym : projekty i zmiany planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ( stosownie do art. 19 ust 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) uwzględnia się, w szczególności ochronę:

1) zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia;

2) innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków;

3) parków kulturowych.

2. W przypadku gdy gmina posiada gminny program opieki nad zabytkami, ustalenia tego programu uwzględnia się w studium i planie, o których mowa w ust. 1.

3. W studium i planie, o których mowa w ust. 1, ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków.

W samej ewidencji zabytków (przejściowo wykazie) brak możliwości objęcia ochroną konserwatorską stref ochrony konserwatorskiej. Na obszarze objętym planem znajdują się liczne obiekty wpisane do rejestru zabytków i gminnej ewidencji zabytków a także te obszary, które miały uzyskać ochronę konserwatorską poprzez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ewidencja zabytków umożliwia, bowiem umieszczenie w niej jedynie obiektów spełniających legalną definicję zabytku z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami a brak w niej odniesienia do wszystkich wartości chronionych w strefie ochrony konserwatorskiej ( ta forma ochrony możliwa jest, bowiem jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami).

Część stref ochrony konserwatorskiej obejmuje , bowiem swym zasięgiem nie tylko tereny czy obiekty mające samoistnie cechy zabytkowe ale także te które pełnią funkcję dodatkowych stref związanych z otoczeniem samych zabytków.

Działania konserwatora w strefach ochrony konserwatorskiej są na tyle szerokie i doniosłe, że decydują również o konieczności ochrony wartości widokowych zabytków (tak by zabudowa na tej samej bądź sąsiedniej działce go nie zdominowała) oraz ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem różnych czynników zewnętrznych, stosownie do art. 3 pkt 15 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Ochroną prawną objęty jest bowiem nie tylko sam zabytek, lecz także jego otoczenie (wyrok SN z dnia 8 października 2002 r , III RN 175/01, MoP 2002 , Nr 21 , s. 964 OSNAPiUS 2003 , Nr 19 , poz. 452 , cyt. w Komentarzu do prawa budowlanego pod red. prof. Z. Niewiadomskiego , Wydawnictwo C.H.BECK , Warszawa 2013 r, teza 2 do art. 39 , str. 481 )

Ponowienie uzgodnienień pozwoliłoby Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków na wypowiedzenie się zarówno, co do zachowania zasad oraz konkretnych zmian w strefie ochrony konserwatorskiej. W kwestiach zachowania wszystkich elementów układu zabytkowego, potrzebie usunięcia bądź przebudowy obiektów dysharmonijnych, potrzebie kontynuacji bądź uzupełnienia istniejącego układu przestrzennego, wreszcie wartości widokowych i wzajemnych oddziaływań.

Organ ochrony zabytków miał prawo i obowiązek zajęcia stanowiska, co do ustaleń planu miejscowego, w zgodzie ze swoimi kompetencjami.

Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy podstaw do stwierdzenia nieważności Uchwały Nr XXIV/324/2012 Rady Miasta Zakopane z dnia 22 marca 2012 roku w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zamojskiego" (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 10 kwietnia 2012 roku poz. 1490). Biorąc pod uwagę wszystkie naprowadzone motywy należy stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które przesądzają o uznaniu zaskarżonej uchwały za wadliwą.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270) orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 tej ustawy (pkt II).