Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1192/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 ust.1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 8, art. 9, ar. 77 par. 1, art. 107 par.3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie NSA Grażyna Pawlos-Janusz, NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta L. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku K. z garażem podziemnym; wewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji, c.w.u., c.o. z węzłem cieplnym, wentylacji mechanicznej, elektrycznej i teletechnicznej; zewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektrycznej oświetlenia terenu; przyłączy: c.o., zasilenia placu budowy; przebudowę kolidującej sieci wodociągowej; dojazd, zjazd do garażu podziemnego, miejsca parkingowe, dojścia, miejsce do gromadzenia odpadów, na działkach: nr [...], nr [...] obr. [...] ark. [...] przy ul. [...] w L..

Uzasadniając decyzję wyjaśniono, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. L. Spółdzielnia Mieszkaniowa złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę D. S. na działkach: nr [...], nr [...] obr[...] ark. [...] przy ul. [...] w L.. Inwestor złożył również oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pismem z dnia 12 maja 2017 r. wezwano inwestora do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni poprzez wpisanie nazwy projektowanego budynku zgodnie z nomenklaturą ustawy Prawo budowlane oraz podanie zakres planowanej inwestycji; prawidłowego wypełnienia oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - wskazanie jednego tytułu prawnego do działki (zgodnie z ewidencją gruntów działki nr [...] i nr [...] są w użytkowaniu wieczystym L. Spółdzielni Mieszkaniowej, a nie jak określono w oświadczeniu we współwłasności - użytkowanie wieczyste). Inwestor uzupełnił wniosek w dniu 22 maja 2017 r. Zakres inwestycji określił jako budynek D. S. z miejscami parkingowymi w podziemiu, z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, c.w.u., c.o. z węzłem cieplnym, wentylacji mechanicznej, elektryczną, zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej, oświetlenia terenu, zasilenia placu budowy, drogi wewnętrzne i ukształtowanie terenu z miejscami parkingowymi, na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w L.. Na podstawie projektu zagospodarowania terenu oraz analizy przesłaniania i nasłonecznienia budynków organ ustalił, że inwestycja nie oddziałuje na sąsiednie działki. Działki nr [...] i nr [...] przy ul. [...] przeznaczone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin część II (uchwała Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 26 września 2002 r.) pod tereny usług komercyjnych Ub z podstawowym przeznaczeniem pod usługi komercyjne bez możliwości realizacji dużych obiektów handlowo-usługowych (§ 32). Ponadto działka znajduje się w strefach polityki przestrzennej Strefie Rekultywacji i Kontynuacji Tradycji SRiK 4 (§ 69), Strefie ochrony dalekiego tła panoramy śródmieścia ET 2 (§ 71,),Strefie Miejska Y2 (§ 72) oraz Strefie ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczaniem ich programem mieszkaniowym V1 (§ 75). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. zobowiązano inwestora do usunięcia w terminie do 3 miesięcy braków wniosku. W dniu 11 i 24 lipca 2017 r. inwestor złożył poprawioną dokumentację projektową. Z dokumentacji budowlanej wynika, że zaprojektowano budynek z lokalami mieszkalnymi, a więc budynek mieszkalny wielorodzinny lub mieszkalno-usługowy, którego funkcja mieszkalna jest niezgodna z planem. Teren działki nr [...] i nr [...] przeznaczony jest w planie pod tereny usług komercyjnych Ub z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi handlu, gastronomii, gastronomii, rzemiosła usługowego i inne usługi komercyjne, bez możliwości realizacji dużych obiektów handlowo-usługowych z dopuszczeniem realizacji usług publicznych. Ponadto teren inwestycji objęty jest "Strefą ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych I budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczeniem ich programem mieszkaniowym- I V1". W obszarze strefy obowiązuje zakaz zwiększania intensywności zabudowy mieszkaniowej, z wyjątkiem działań zmierzających do rewitalizacji osiedli tzn. poprawy jakości zamieszkania. Ponadto teren inwestycji objęty jest "Strefą ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczeniem ich programem mieszkaniowym - V1". W obszarze strefy obowiązuje zakaz zwiększania intensywności zabudowy mieszkaniowej, z wyjątkiem działań zmierzających do rewitalizacji osiedli tzn. poprawy jakości zamieszkania. Z zapisu planu wynika więc zakaz realizowania nowych budynków o funkcji mieszkaniowej, a jedynie dopuszcza się poprawę istniejącej już funkcji mieszkaniowej, a na terenie oznaczonym w planie Ub nie ma zabudowy mieszkaniowej i nie jest możliwa realizacja zabudowy mieszkaniowej. Z powyższych powodów organ ponownie zobowiązał inwestora do usunięcia braków w dokumentacji budowlanej, w terminie do dnia 6 września 2017 r. Inwestor złożył dokumentację budowlaną w dniu 4 sierpnia 2017 r.

Mimo kilkukrotnego wezwania inwestora do uzupełnienia braków projektu budowlanego nie doprowadzono do jego zgodności z § 32 planu zagospodarowania przestrzennego, który określa, przeznaczenie terenu działki objętej zainwestowaniem pod tereny usług komercyjnych Ub z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi handlu, gastronomii, rzemiosła usługowego i inne usługi komercyjne, bez możliwości realizacji dużych obiektów handlowo-usługowych, z dopuszczeniem realizacji usług publicznych a także nie doprowadzono do zgodności z § 75 planu, który zakazuje dogęszczania terenów zrealizowanych osiedli budownictwa wielorodzinnego zabudową mieszkaniową, czyli budynkami funkcji mieszkalnej. We wniosku uzupełniającym oraz w projekcie budowlanym budynek określono jako K. D. S.-R.. W części opisowej projektu budowlanego usunięto nazwę "lokale mieszkalne", a wprowadzono nazwę "pokoje zamieszkania dla rencistów". Jednak z układu funkcjonalnego pomieszczeń w budynku, uwidocznionego na rzutach kondygnacji w projekcie budowlanym, wynika, że zaprojektowano wyodrębnione lokale o charakterze lokali mieszkalnych, składające się z pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju - jako mieszkania jedno, dwu i trzy pokojowe. Na rzutach kondygnacji poszczególnym lokalom nadano numery, lokale mają przyporządkowane wartości powierzchni mieszkalnej Pm, pomocniczej Pp i powierzchni użytkowej Pu. Taki opis przyporządkowanie powierzchni lokali stosuje się w projektach budowlanych budynków mieszkalnych. Ponadto układ klatkowy budynku również jest cechą budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Powyższe świadczy więc o funkcji mieszkalnej zaprojektowanych lokali i budynku. Wprowadzenie do budynku funkcji mieszkalnej jest niezgodne z § 32 i § 75 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Układ funkcjonalny budynku, zaprojektowane lokale o charakterze mieszkalnym, nie są zgodne z przyjętą przez projektanta kategorią XI budynku, obejmującą budynki służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej. Nazwanie budynku w sposób wykraczający poza definicje zawarte w przepisach techniczno-budowlanych oraz w sposób odmienny od nazewnictwa stosowanego w planie miejscowym nie oznacza możliwości nie przestrzegania przepisów dotyczących warunków technicznych, prawa budowlanego ani możliwości realizacji zabudowy w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor nazywając inwestycję w sposób inny niż powszechnie przyjęty "K. D. S.-R.", podejmuje działania zmierzające do faktycznego obejścia ustaleń planu miejscowego. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest mowa tylko o dopuszczonych w nim inwestycjach i sposobach zagospodarowania, zatem jeśli plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje danego sposobu zagospodarowania, co wiąże się z powstaniem określonego budynku, jego powstanie jest z zasady niedopuszczalne. Ocena ta jest zgodna z opinią Wydziału Planowania Urzęduj Miasta L. będącego jednostką sporządzającą miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego Miast L., w której stwierdza się, że z uwagi na program mieszkaniowy wynikający z zawartości projektu architektoniczno-budowlanego, brak jest pełnej zgodności z ustaleniami planu zagospodarowani przestrzennego. Zdaniem Prezydenta inwestor nie przedłożył projektu budowlanego spełniającego ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po upływie terminu na usunięcia braków i nieprawidłowości dotyczących złożonego wniosku, właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec stwierdzenia wyżej wskazanych okoliczności odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła L. Spółdzielnia Mieszkaniowa. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i naruszenie zasad wynikających z art. 8 i 9 K.p.a., poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie inwestor nie spełnił wymogów określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L. część II (§ 32 i 75 tekstu planu), art. 35 ust. 3 w związku z ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na budowę, w związku z niedopełnieniem przez Inwestora wymogów wynikających z ustaleń planu miejscowego oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji podstaw prawnych uzasadniających odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Według oceny Spółdzielni, organ oparł się na przypuszczeniach lub analogii do innych rozwiązań konstrukcyjnych, właściwych dla innego typu budownictwa. Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółdzielnia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że podziela stanowisko organu I instancji, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany budynku K. D. S.-R. z garażem podziemnym; instalacjami wewnętrznymi, zewnętrznymi i przyłączami na działkach: nr [...] i [...] położonych przy ul. [...], nie jest zgodny z § 32 i 75 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina część II, zatwierdzonego Uchwałą Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 26 września 2002 r. (Dz.Urz. Woj. Lub. z 2002 r. Nr 124, poz. 2671). Z akt sprawy wynika, że objęte inwestycją działki nr [...] i [...] obr. [...] ark. [...] położone przy ul. [...] w L. znajdują się na terenie usług komercyjnych "Ub" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi handlu, gastronomii, rzemiosła usługowego i inne usługi komercyjne, bez możliwości realizacji dużych obiektów handlowych (domy towarowe, pasaże handlowe, koncentracje funkcji handlowo-usługowej). Ponadto działki te znajdują się w obrębie "Strefy ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczaniem ich programem mieszkaniowym - V 1" (§ 75). Zgodnie z definicją zawartą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (§ 3 ust. 1 pkt 18) przez usługi należy rozumieć urządzenia (obiekty budowlane lub pomieszczenia w budynkach o innym przeznaczeniu niż mieszkaniowe) służące do działalności, której celem jest zaspokajanie stałych potrzeb ludności. W § 32 ust. 1 tekstu planu stwierdzono, że wyznacza się "tereny usług komercyjnych - U" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi handlu, gastronomii, rzemiosła usługowego i inne usługi komercyjne, z możliwością realizacji dużych obiektów handlowych (domy towarowe, pasaże handlowe, koncentracje funkcji handlowo-usługowej). Jak wynika z § 32 ust. 2, w ramach wyznaczonych terenów U oznacza się tereny Ua z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi komercyjne z możliwością realizacji mieszkań na wyższych kondygnacjach - do 30% udziału w programie oraz tereny Ub z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi komercyjne bez możliwości realizacji dużych obiektów handlowych (domy towarowe, pasaże handlowe, koncentracje funkcji handlowo usługowej). Powyższe ustalenia planu nie przewidują, zatem, możliwości realizacji mieszkań na terenach usług komercyjnych Ub. Słuszne jest, zatem stanowisko organu I instancji, że wprowadzenie do budynku funkcji mieszkalnej jest niezgodne z § 32 i § 75 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest mowa tylko o dopuszczonych w nim inwestycjach i sposobach zagospodarowania, jeśli zatem plan nie przewiduje danego sposobu zagospodarowania, co wiąże się z powstaniem określonego budynku, jego powstanie jest z zasady niedopuszczalne.

Z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego Tom 2 - "Projekt architektoniczno-budowlany" w budynku nazwanym "K. D. S. - R." zaprojektowano po 6 lokali mieszkalnych na kondygnacjach: I, II, III, i IV oraz po 4 lokale mieszkalne na kondygnacjach: V i VI, czyli razem 32 lokale mieszkalne. Mieszkania są dwu lub trzypokojowe, a ich powierzchnia użytkowa Pu wynosi od 48,10 m2- 56,60 m2. Dla poszczególnych lokali obliczono też powierzchnię mieszkalną Pm i powierzchnię pomocniczą Pp. W lokalach mieszkalnych znajdują się następujące pomieszczenia: pokoje (dwa lub trzy), kuchnia, łazienka i przedpokój. Każde mieszkanie posiada odrębny numer (1 - 32) i wejście z klatki schodowej. W budynku zaprojektowano dwie niezależne klatki schodowe i windy. Na parterze budynku przewidziano pomieszczenia usługowe takie jak: suszarnia, pralnia, jadalnia-pokój dzienny, zmywalnia, kuchnia-catering, pomieszczenie socjalne-szatnia, w.c. damskie i męskie, pomieszczenie odpadów medycznych, pokój gościnny z przedpokojem, aneksem kuchennym i łazienką, pomieszczenie rehabilitacji, pokój pielęgniarek, pomieszczenie farmaceutyczno-apteczne, gabinet lekarski, w.c. personelu, w.c. dla niepełnosprawnych, pomieszczenie porządkowe, pomieszczenie administracji i komunikację. Wydzielenie lokali mieszkalnych, na podstawie regulacji ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, może nastąpić tylko w budynku o charakterze mieszkaniowym. Słuszne jest więc stanowisko organu I instancji, że układ funkcjonalny budynku, zaprojektowane lokale o charakterze mieszkalnym nie są zgodne z przyjętą przez projektanta kategorią XI budynku, obejmującą: budynki służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej. Ponadto Dyrektor Wydziału Planowania Urzędu Miasta L. w piśmie z dnia 17 sierpnia 2017 r., stwierdził, że brak jest pełnej zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na zawarty w projekcie program mieszkaniowy, lokale mieszkalne seniorów 2-3 pokojowe o zróżnicowanej powierzchni od ok. 48 - 56 m2 o charakterze samodzielnym. Przepis art. 35 Prawa budowlanego nie daje organowi administracji architektoniczno- budowlanej, możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z treścią jego ust. 1 pkt 1 właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest przy tym podstaw do stwierdzenia, że organ I instancji naruszył art. 7, 8, 9, 77 i 107 § 3 K.p.a. W toku postepowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący zebrano bowiem i rozpatrzono cały materiał dowodowy, wyjaśniono stan faktyczny sprawy, opierając się na załączonym do wniosku projekcie budowlanym i przedstawionych w nim rozwiązaniach architektonicznych. Nieuzasadniony jest, zatem, argument odwołania, że organ I instancji odmawiając udzielenia Spółdzielni pozwolenia na budowę, oparł się na przypuszczeniach i analogii do innych rozwiązań konstrukcyjnych, właściwych dla innego typu budownictwa. Zdaniem organu odwoławczego Prezydent Miasta L. uzasadnił w sposób wystarczający powody odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i prawidłowo przyjął, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła L. Spółdzielnia Mieszkaniowa. Zarzuciła, że wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i naruszenie zasad wynikających z art. 8 i 9 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie inwestor nie dochował wymogów określonych w postanowieniach Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L. część II w związku z zamiarem realizacji budynku K. D. S. - R. z garażem podziemnym (§ 32 i 75 Planu); art. 35 ust. 3 w związku z ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na budowę w związku z niedopełnieniem przez Spółdzielnię wymogów wynikających z postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L. część II oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji podstaw prawnych uzasadniających odmowę wydania decyzji o pozwolenia na budowę opierając się na przypuszczeniach lub analogii do innych rozwiązań konstrukcyjnych jako właściwych dla innego typu budownictwa (np. zabudowa klatkowa w planowanej inwestycji). W obszernych wywodach uzasadnienia skargi przedstawiony dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz przytoczono argumenty uzasadniające postawione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda odnosząc się do zarzutów skargi wniósł o jej oddaleni jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie naruszyły mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1332) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust.1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 (tego przepisu), organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W toku postępowania Prezydent Miasta L. trzykrotnie występował do skarżącej o uzupełnienie braków złożonego projektu i dołączonej dokumentacji budowlanej. Pismem z dnia 12 maja 2017 r. (k. 10 akt administracyjnych organu I instancji) wezwano skarżącą do prawidłowo wypełniony wniosek - w punkcie 5 poprzez wpisanie nazwy projektowanego budynku zgodnie z nomenklaturą ustawy Prawo budowlane oraz podanie zakres planowanej inwestycji (budynek, instalacje wewnętrzne i zewnętrzne, miejsca postojowe i inne) oraz prawidłowe wypełnienie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - wskazanie jednego tytułu prawnego do działki. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. (k. 34 – 35 akt administracyjnych organu I instancji) zobowiązano skarżącą do usunięcia braków stwierdzonych w przedłożonej dokumentacji budowlanej poprzez podanie nazwy budynku zgodnej z nomenklaturą Prawa budowlanego i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, doprowadzenie do zgodności z § 32 uchwały Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 26 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina część II, w zakresie funkcji budynku zgodnej z ustaleniami planu, wrysowanie na rysunku projektu zagospodarowania terenu linii rozgraniczających terenu o różnym przeznaczeniu, zgodnie z rysunkiem planu zagospodarowania przestrzennego, zwymiarowanie na rysunku PZT odległości śmietnika od granicy działki budowlanej i okien, szerokości chodników, podanie rzędnych wysokościowych terenu projektowanego przed, wejściami do budynku, wykazanie w opisie PZT spełnienia warunku dostępności dla niepełnosprawnych dotyczy rzędnych terenu przed wejściami do budynku, szerokości i spadków chodników, wyróżnienie na rysunku PZT zewnętrznych instalacji i przyłączy, bilans miejsc postojowych dla funkcji budynku zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - w oparciu o § 72 ust. 1 pkt 7 planu, w opisie PZT pkt 2.2 str. 63 podanie stanu istniejącego na terenie, zgodny z mapą do celów projektowych, należy opisać kolizje z uzbrojeniem podziemnym - z mapy do celów U projektowych wynika, że z inwestycją kolidują linie energetyczne, telefoniczne, gazowe, rozwiązania projektowe, usunięcia kolizji istniejącego uzbrojenia terenu z projektowaną inwestycją, zapewnienie łazienek dla osób niepełnosprawnych na każdej kondygnacji budynku, rzędne wysokościowe terenu istniejącego i projektowanego oraz rzędne wysokościowe budynku, na rysunkach elewacji, określić charakterystykę energetyczną budynku, analizę możliwości wykorzystania odnawialnych źródeł energii, rozszerzenie wniosku o działkę, na której zlokalizowana jest stacja transformatorowa, złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania tą działką na cele budowlane i zgodę właściciela działki oraz wykazać zgodność z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do sąsiedniej zabudowy. Natomiast postanowieniem z dnia 28 lipca 2017 r. (k. 50 – 51 akt administracyjnych organu i instancji) zobowiązał skarżącą do usunięcia braków w przedłożonej dokumentacji budowlanej poprzez określenie w części opisowej projektu budowlanego rodzaju projektowanego budynku, gdyż nadal użyta jest tam nazwa "lokale mieszkalne", co sugeruje zaprojektowanie budynku mieszkalnego; zbilansowanie miejsc postojowych dla funkcji budynku, zgodnie z § 72 ust. 1 pkt 7 planu oraz wykazania prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Dokonane na skutek wezwań organu czynności pozwoliły wyjaśnić wątpliwości odnośnie spełnienia poszczególnych wymogów wynikających z przepisów wskazanych w art. 35 ust. 1 (jak np. bilans miejsc postojowych dokonany w oparciu o § 72 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p., zapewnienie łazienek dla osób niepełnosprawnych na każdej kondygnacji budynku zgodnie z § 84 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy przeprowadzenie charakterystyki energetycznej budynku zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego) jak i stwierdzić, w jakim zakresie przedłożony projekt nie jest zgodny z przepisami wskazanymi w art. 35 ust. 1 (nie przedłożenie dowodów wskazujących na funkcję usługową projektowanego budynku). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy umożliwia więc dokonanie oceny tego, czy i w jakim zakresie przedłożony przez skarżącą projekt budowlany i dokumentacja budowlana są zgodne z przepisami prawa wskazanymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Dlatego też brak jest podstaw do podzielenia oceny skarżącej, że wydając w sprawie decyzję organy obu instancji oparły się na niekompletnym materiale dowodowym, a tym samym, aby naruszyły one w toku kontrolowanego postępowania art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa.

Bezpodstawny jest również zarzut wadliwej oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w istocie stanowiło podstawę do odmowy zawiedzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji i co nie było kwestionowane przez skarżącą, zgodnie z uchwałą nr 1688/2002 Rady Miasta Lublin z dnia 26 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część II (Dz.Urz.Woj.Lubelskiego z 2002 r., Nr. 124, poz. 2671) objęte inwestycją działki nr [...] i [...] obr. [...] ark. [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem "Ub". Co prawda w piśmie z dnia 1 marca 2006r., złożonego do projektu zagospodarowania terenu, Prezydent Miasta L. stwierdził, że działki znajdują się również na terenie o symbolu M2 – o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę wielorodzinną wraz z usługami towarzyszącymi, to na projekcie widać, że budynek zaplanowano wyłącznie na terenie o symbolu Ub. W myśl § 32 ust. 2 planu podstawowym przeznaczeniem gruntów oznaczonych Ub są natomiast usługi komercyjne bez możliwości realizacji dużych obiektów handlowo-usługowych (domy towarowe, pasaże handlowe, koncentracje funkcji handlowo-usługowych). Przez usługi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rozumie z kolei urządzenia (obiekty budowlane lub pomieszczenia w budynkach o innym przeznaczeniu, niż mieszkaniowe) służące do działalności, której celem jest zaspokajanie stałych potrzeb ludności (§3 ust. 1 pkt 18). Tymczasem z tomu drugiego "Projektu architektoniczno-budowlanego" przedłożonego przez skarżącą wynika, że w budynku nazwanym "K. D. S. - R." zaprojektowano po 6 lokali mieszkalnych na kondygnacjach: I, II, III, i IV oraz po 4 lokale mieszkalne na kondygnacjach: V i VI, czyli razem 32 lokale mieszkalne. W budynku zaprojektowano dwie niezależne klatki schodowe i windy. Mieszkania są dwu lub trzypokojowe, a ich powierzchnia użytkowa Pu wynosi od 48,10 m2 - 56,60 m2. Dla poszczególnych lokali obliczono też powierzchnię mieszkalną Pm i powierzchnię pomocniczą Pp. Każdy lokal składa się z pokoi (dwa lub trzy), kuchni, łazienki i przedpokoju. Mieszkania posiadają odrębny numer (1 - 32) i wejście z klatki schodowej. Bez wątpienia zatem w każdym z nich może być prowadzone samodzielne gospodarstwo domowe, bez konieczności korzystania z pomieszczeń usługowych przewidzianych w parterze budynku opisanych w projekcie jako suszarnia, pralnia, jadalnia - pokój dzienny, zmywalnia, kuchnia-catering, pomieszczenie socjalne-szatnia, w.c. damskie i męskie, pomieszczenie odpadów medycznych, pokój gościnny z przedpokojem, aneksem kuchennym i łazienką, pomieszczenie rehabilitacji, pokój pielęgniarek, pomieszczenie farmaceutyczno-apteczne, gabinet lekarski, w.c. personelu, w.c. dla niepełnosprawnych, pomieszczenie porządkowe, pomieszczenie administracji i komunikację. Uzasadnione jest zatem przekonanie o ich mieszkalnym charakterze ( por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r. II OSK 2368/15 opubl. w CBOSA ). Skoro projektowany budynek składa się z mieszkań to jego podstawową funkcją jest funkcja mieszkaniowa. Lokalizacja takiego budynku jest zatem sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla skutków tej oceny nie ma znaczenia umieszczenie na parterze projektowanego budynku lokali usługowych. Trzeba zauważyć, że przedmiotowe działki znajdują się również w obrębie "Strefy ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczaniem ich programem mieszkaniowym - V 1". Paragraf 75 ust. 1 zd. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi zaś, że w obszarze strefy ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczaniem ich programem mieszkaniowym obowiązuje zakaz zwiększania intensywności zabudowy mieszkaniowej, z wyjątkiem działań zmierzających do rewitalizacji osiedli tzn. poprawy jakości zamieszkania. Mogą one polegać na dociepleniu istniejących budynków, wzbogacaniu elewacji o balkony, loggie, detale architektoniczne, przebudowie wnętrz osiedlowych, i starannego zagospodarowania zieleni wraz z urządzeniami rekreacyjnymi ( place zabaw dla dzieci, boiska, korty, ogród osiedlowy) , wprowadzaniu usług w parterach budynków czy poprawie walorów kompozycyjnych przestrzeni publicznych. W tym kontekście nie sposób uznać, jak przekonuje skarżąca, że poprawa jakości zamieszkania obejmuje także budowę domu seniora – rencisty. Zakaz dogęszczeń zespołów zabudowy mieszkaniowej , o ile nie może zostać spełniony warunek zawarty w ust.1 pkt.1 lit.f ( którego nie ma w tym przepisie ) wprowadza także § 72 ust.2 pkt.2 planu dotyczący strefy miejskiej Y2, która obejmuje przedmiotowe działki. Możliwość wprowadzania usług w parterach budynków dotyczy zatem już istniejących (co poprawiać ma jakość zamieszkiwania) nie zaś lokowania w strefie ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego nowych budynków, które prócz funkcji mieszkalnej mają ulokowane na parterze lokale pełniące funkcję usługowa. Skoro więc projektowany budynek pełni w istocie funkcję mieszkaniową nie zaś usług komercyjnych a jego wybudowanie na działkach nr [...] i [...] obr. [...] ark. [...] skutkować będzie zwiększeniem intensywności zabudowy mieszkaniowej na obszarze, w którym położone są w/w działki nie można przyjąć, aby przedłożony przez skarżącą projekt budowlany był zgodny z wymogami §32 ust. 2 oraz § 72 ust.2 pkt.2 i § 75 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji zasadnie organy obu instancji odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę planowanej inwestycji.

Nie ma też podstaw, aby podzielić stanowisko skarżącej, że w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego organu dopuściły się naruszenia art. 8 kpa oraz art. 9 kpa. Już treść kierowanych do skarżącej wezwań oraz postanowień wskazuje, że organ wyjaśnił ich podstawę prawną oraz wskazywał normatywne implikacje ich nie wykonania. Zatem należycie i wyczerpująco informował skarżącą o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Takie zaś działanie budzi zaufanie stron postępowania administracyjnego do władzy publicznej.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) skargę należało oddalić.