Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2364/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i decyzję II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 3, art. 14g par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 41 ust. 12
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Gminy T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 144/19 w sprawie ze skargi Gminy T. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 listopada 2018 r. nr 0114-KDIP4.4012.600.2018.2.EK.KT w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżone postanowienie z dnia 8 listopada 2018 r. nr 0114-KDIP4.4012.600.2018.2.EK.KT, 3) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Gminy T. kwotę 1020 (jeden tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 144/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Gminy T. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 listopada 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Gmina T. wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia, czy świadczenie Gminy na rzecz mieszkańców stanowi (będzie stanowić) usługę termomodernizacji obiektów budowalnych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 z późn. zm., dalej – "u.p.t.u.").

We wniosku Gmina przedstawiła między innymi, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz realizuje inwestycję w zakresie odnawialnych źródeł energii polegającą na zakupie i montażu paneli fotowoltaicznych, kolektorów słonecznych, pomp ciepła oraz kotłów na biomasę w (na) budynkach stanowiących własność mieszkańców Gminy, które to budynku zaliczane są do budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 (jednorodzinne budynki mieszkalne – PKOB 111), a ich powierzchnia – co zasady – nie przekracza 300m2.

Wnioskodawca przedstawił dalej, że zakup i montaż instalacji będzie realizowany w ramach projektu partnerskiego przez Gminę wraz z trzema innymi sąsiednimi gminami i że na realizację projektu Gmina uzyskała dofinansowanie od Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Następnie Gmina przedstawiła zasadnicze postanowienia umowy o dofinansowanie, a także umów z mieszkańcami (dotyczących realizacji przez Gminę usługi termomodernizacji na rzecz każdego z właścicieli nieruchomości).

Z opisu sprawy wynikało w szczególności, że projekt zostanie zrealizowany na podstawie kontraktu o roboty, zawartego z wyłonionym przez Gminę wykonawcą, który wykona usługę montażu i uruchomienia instalacji. W 5-letnim tzw. okresie trwałości projektu, właścicielem instalacji będzie Gmina, zaś po tym czasie własność instalacji (urządzeń) zostanie przeniesiona na rzecz poszczególnych właścicieli nieruchomości. Zanim dojdzie do przeniesienia własności instalacji na rzecz mieszkańców, zobowiązani są oni do użyczenia Gminie do (bezpłatnego) używania odpowiednią część dachu (budynku, gruntu), gdzie instalowane będą Instalacje, jak również wyrażenia zgody na przeprowadzenie tam niezbędnych prac związanych z montażem, serwisem, kontrolą i monitoringiem instalacji. Właściciele nieruchomości zobowiązani zostaną do zapłaty określonego wynagrodzenia na rzecz Gminy z tytułu realizacji umowy termomodernizacji.

Pismem z 27 sierpnia 2018 r. DKIS wezwał Gminę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przeformułowanie pytania nr 2 w sposób nie budzący wątpliwości, że zadane pytanie dotyczy przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz przedstawienie własnego stanowiska adekwatnego do przeformułowanego pytania. Organ wskazał równocześnie, że nie jest uprawniony do określenia rodzaju usługi jaką świadczy wnioskodawca, gdyż kwestie te nie mieszczą się w ramach określonych w art. 14 b O.p.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Gmina podniosła między innymi, że określenia, czy dana usługa stanowi usługę termomodernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. jest obowiązkiem organu interpretującego, gdyż jest to element normy prawno-podatkowej.

W związku z powyższym opisem Gmina T. zapytała, czy świadczenie z jej strony na rzecz mieszkańców stanowi (będzie stanowić) usługę termomodernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u.?

W ocenie wnioskodawcy, w przypadku montażu paneli fotowoltaicznych, kolektorów słonecznych, kotłów na biomasę oraz powietrznych pomp ciepła w (na) budynkach mieszkalnych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 300m2 świadczenie Gminy na rzecz mieszkańców stanowi (będzie stanowiło) termomodernizację obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 25 września 2018 r., wydanym na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm., dalej – "O.p.") pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu wskazał, że uzupełnienie wniosku przez Gminę nie spowodowało usunięcia wskazanych w wezwaniu braków formalnych wniosku w sposób prawidłowy. Organ stwierdził, że pytanie nie zostało przeformułowane w sposób umożliwiający prawidłowe wydanie interpretacji indywidualnej.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez wnioskodawcę zażalenia, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 listopada 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu postanowienia odwoławczego organ wyjaśnił, że przeformułowane przez Gminę, na wezwanie organu, pytanie, nie odnosiło się bezpośrednio do sytuacji prawnopodatkowej wnioskodawcy. Wnioskodawca, w uzupełnieniu wezwania przeformułował pytanie w następujący sposób: "Czy świadczenie Gminy na rzecz mieszkańców stanowi (będzie stanowiło) usługę termomodernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u.?". Według organu, pytanie postawione w ten sposób wiąże się z rozstrzygnięciem przez organ rodzaju świadczonej przez wnioskodawcę usługi, tj. czy w przedstawionych okolicznościach sprawy wnioskodawca świadczy usługę termomodernizacji. Dopiero odpowiedź na to pytanie skutkowałaby możliwością analizy, czy świadczona usługa termomodernizacji wykonywana na opisanych budynkach jest usługą, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że samo zakwalifikowanie świadczenia jako termomodernizacji nie kreuje praw i obowiązków Gminy w podatku od towarów i usług. Organy podatkowe nie są uprawnione do określenia, jaki rodzaj usług świadczy wnioskodawca czy też ich klasyfikacji. To usługodawca jest podmiotem, który określa rodzaj świadczonej usługi, to on przedstawia ofertę, zakres czynności jakie wchodzą w skład danej usługi, zawiera umowę z usługobiorcą itp. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem zapytania Gminy, wbrew jej twierdzeniom, nie jest ustalenie wysokości stawki podatku VAT w związku z realizowanymi świadczeniami, na co wskazała Gmina w uzupełnieniu wniosku, lecz zakwalifikowanie świadczeń wykonywanych przez wnioskodawcę do odpowiedniego rodzaju usług, tj. usług termomodernizacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina T. zarzuciła, że organ w sposób nieuprawniony przyjął, iż strona nie uzupełniła wniosku o elementy potrzebne do wydania interpretacji indywidulanej, oraz, że wydanie interpretacji w oparciu o informacje przedstawione przez Gminę wykraczałoby poza zakres postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem z dnia 9 lipca 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie była zasadna

Według Sądu, skarżąca stawiając przytoczone powyżej pytanie (przeformułowane), oczekiwała od organu rozstrzygnięcia, czy świadczona przez nią usługa na rzecz mieszańców stanowi usługę termomodernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u.. Pytanie postawione w ten sposób wiąże się z rozstrzygnięciem przez organ rodzaju świadczonej przez wnioskodawcę usługi, tj. czy w przedstawionych okolicznościach sprawy wnioskodawca świadczy usługę termomodernizacji. Dopiero odpowiedź na to pytanie skutkowałaby możliwością analizy, czy świadczona usługa termomodernizacji wykonywana na opisanych budynkach jest usługą o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Sąd podkreślił, że samo zakwalifikowanie świadczenia jako termomodernizacji (co organ musiałby uczynić wydając interpretację prawa podatkowego) nie kreuje praw i obowiązków wnioskodawcy w podatku od towarów i usług. Organy podatkowe nie są uprawnione do określenia, jaki rodzaj usług (ich klasyfikacji) świadczy wnioskodawca, podobnie przedmiotem oceny organów nie może być klasyfikowanie usług według nomenklatury statystycznej.

Na powyższy wyrok Gmina T. złożyła skargę kasacyjną zaskarżając wyrok ów w całości i wniosła o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca strona wskazując na podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 14b§ 1 oraz art. 14g § 1 wzw. żart. 14b § 3 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i pozostawieniu wniosku o jej wydanie bez rozpatrzenia w sytuacji, w której Gmina wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe i przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 O.p.;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. art. 13 § 2a w zw. z art. 14b § 1 oraz art. 169 § 1 oraz § 4 w zw. z art. I4h O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu wniosku Gminy bez rozpatrzenia i uznaniu, że wniosek Gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z powodu błędnego uznania przez organ, iż wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie wykraczałoby poza zakres

postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. art. 14b § 1, § 2 i § 4 O.p. w zw. z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ nie może wydać interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 1 O.p., w której wskaże, czy świadczenie Gminy na rzecz mieszkańców stanowi (będzie stanowiło) usługę termomodernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u., z uwagi na fakt, iż wydanie interpretacji w przedmiotowej sprawie wykraczałoby poza zakres postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 217 § 2 w zw. z art. 169 § 1, §2 i § 4 w zw. z art. 14g w zw. z art. 14h O.p. poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego przez organ stanowiska sprowadzającego się do uznania, iż w przedmiotowej sprawie wniosek Gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na brak wskazania, czy świadczenie Gminy na rzecz mieszkańców stanowi (będzie stanowiło) usługę termomodernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. - w sytuacji, w której pojęcie to stanowi element normy prawno-podatkowej, w konsekwencji czego to zadaniem organu jest dokonanie wykładni ww. pojęcia, a następnie subsumpcji z przedstawionym przez Gminę stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym);

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób wadliwy, tj. bez ustosunkowania się do zaprezentowanej przez Gminę wykładni art. 41 ust. 12 u.p.t.u., czym w konsekwencji organ naruszył również zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna była zasadna.

Wstępnie trzeba zaznaczyć, że wniesiona skarga kasacyjna została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).

Powodem, dla którego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez Gminę T., było przekonanie, że Gmina w istocie oczekiwała od organu kwalifikacji świadczenia (jako termomodernizacji), podczas gdy organy podatkowe nie są uprawnione do określenia, jaki rodzaj usług (ich klasyfikacji) świadczy wnioskodawca.

Powyższe stanowisko organu, które zaaprobował w pełni Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nawiązuje do sporu wokół tego, czy przedmiotem oceny organu może być przyporządkowanie statystyczne (do odpowiednich pozycji PKWiU) świadczonych usług, potrzebne dla oceny zastosowania przez wnioskodawcę normy prawno-podatkowej do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, czy też tego rodzaju przyporządkowanie winno być przedmiotem stanowczej wypowiedzi wnioskodawcy w ramach przedstawienia okoliczności stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Potwierdza to sposób argumentowania Sądu pierwszej instancji, który ważne miejsce pośród uzasadnienia orzeczenia poświęcił problematyce klasyfikowania do grupowań PKWiU w kontekście spraw, będących przedmiotem interpretacji indywidulanej.

Pomimo więc tego, że w niniejszej sprawie bezpośrednio nie wystąpił problem przyporządkowania według zasad PKWiU usług realizowanych przez Gminę, to z uwagi na zarysowaną argumentację Sądu pierwszej instancji (oraz podobieństwo sytuacji, o czym niżej zaznaczono), zasadne stało się zwrócenie uwagi na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów, jakie znalazło wyraz w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 stycznia 2020 r. w sprawie I FPS 3/19.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów stwierdził między innymi, że "nawiązanie do klasyfikacji PKWiU (której nie należy utożsamiać i mylić z samym aktem będącym opinią statystyczną organu statystyki publicznej) w treści przepisów prawa podatkowego jest elementem normy prawnej płynącej z takich przepisów. Nie powinno budzić wątpliwości, że włączenie do ustawy podatkowej czynnika identyfikującego mającego swoje podstawy w przepisach o statystyce publicznej sprawia, iż symbole klasyfikacji PKWiU uzyskują również znaczenie prawnopodatkowe, skoro z woli ustawodawcy ich uwzględnienie jest niezbędne do określenia przedmiotu oraz stawki opodatkowania".

Dalej w rzeczonym postanowieniu (w sprawie I FPS 3/19) zauważono, że "w świetle art. 3 pkt 2 O.p. przepisami prawa podatkowego są przepisy ustaw podatkowych, dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych; w sytuacji zatem, gdy w danej ustawie podatkowej, na przykład o podatku od towarów i usług, czy podatku dochodowego o charakterze ryczałtowym, uzależniono stawki tych podatków od przypisania usługi lub dostawy towarów do określonego symbolu statystycznego (klasyfikacji PKWiU), to ten ostatni, jako w niej zawarty, jest częścią przepisów podatkowych i w konsekwencji stanowi element wywodzonej z nich normy podatkowej".

Ponadto skład powiększony Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że "w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca według własnego uznania podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w otoczeniu jakich okoliczności (zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego) do tej kwestii się odnoszących. W konsekwencji "to samo" jednym razem jest tylko elementem stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a innym razem może być już ważną częścią prawną interpretacji indywidualnej, w której wnioskodawca oczekuje oceny swojego stanowiska w ramach merytorycznej wypowiedzi organu podatkowego. W odniesieniu do klasyfikacji PKWiU oznacza to, że podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może nie lokować ziszczenia się tej części normy prawnopodatkowej w ramach podania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, bądź uczynić ją (tę klasyfikację) elementem części faktycznej wniosku i nie objąć wątpliwościami prawnymi. Przewidziane bowiem w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi dotyczyć całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy."

W świetle powyższego stanowiska orzeczniczego, które skład Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpatrujący przedmiotową skargę kasacyjną w pełni podziela, nie było zasadne stanowisko Sądu pierwszej instancji, który jako regułę postrzegał brak po stronie organu obowiązku przyporządkowania do określonych pozycji PKWiU usług (dostawy towarów), będących przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy, ubiegającego się o wydanie interpretacji indywidulanej.

Nie było także trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, który wymiar problemu prawnego, z jakim zwróciła się Gmina do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dostrzegał w chęci przerzucenia na organ obowiązku zdefiniowania (określenia) świadczenia, jakie w ramach opisanego na wstępie projektu Gmina T. realizuje (będzie realizować) na rzecz mieszkańców. Należy tu przypomnieć, że pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że nie jest dopuszczalne w ramach interpretacji indywidualnej zajęcie stanowiska, czy określone, opisane przez wnioskodawcę działania w okolicznościach przedstawionych we wniosku, podpadają pod pojęcie termomodernizacji, w sytuacji, w której Gmina wskazała, że chodzi o pojęcie termomodernizacji określone w art. art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

Tymczasem zgodzić się należy ze skarżącą, że okoliczność określenia danej usługi (czynności) w przepisach prawa podatkowego sprawia, że określenie to staje się elementem normy prawno-podatkowej i może podlegać wykładni oraz ocenie zastosowania w drodze interpretacji indywidulanej. Odmiennych wniosków nie może powodować to, że w sformułowanym pytaniu Gmina nie dociekała wysokości stawki podatku, uznając, że określenie stawki dla (usługi) termomodernizacji obiektu budowlanego zaliczanego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (stosownie do art. 41 ust. 12 u.p.t.u.), nie nastręcza problemów.

W istocie rzeczy ocena, czy przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej działania Gminy wypełniają pojęcie termomodernizacji obiektów budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, wykazuje daleko idące podobieństwo do wskazania (potwierdzenia) przyporządkowania statystycznego określonego świadczenia, co powyżej już zaznaczono. W obydwóch przypadkach chodzi bowiem o ustalenie, czy określone działania odpowiadają pojęciu (symbolowi) wykorzystanemu przez przepis prawa podatkowego do opisu tego działania. Jak to również powyżej zasygnalizowano, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że nie ma uzasadnionych podstaw prawnych, aby także klasyfikacja statystyczna, przez którą identyfikowany jest obowiązek podatkowy wyłączona była z przedmiotu interpretacji wydawanej na podstawie art. 14b O.p. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 938/16, z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn.. akt I FSK 1077/17, z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 829/16, z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1917/16, z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 938/16 oraz z dnia 29 listopada 2011 r., sygn.. akt I FSK 179/16). W sumie więc stanowisko organu wyrażone w postanowieniu pozostawiającym wniosek Gminy T. bez rozpatrzenia, nie było prawidłowe.

Według wskazanego pośród zarzutów kasacyjnych przepisu art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a O.p. lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Na podstawie art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Tymczasem Gmina T. zarówno we wniosku i dodatkowo w odpowiedzi na wezwanie organu przedstawiła w sposób dogłębny i precyzyjny opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) pozwalający na rozstrzygnięcie w zakresie pytania sformułowanego we wniosku.

Wnioskodawca wskazał bowiem (między innymi), że Gmina planuje realizację inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii, polegającej na zakupie i montażu paneli fotowoltaicznych, kolektorów słonecznych, pomp ciepła oraz kotłów na biomasę w (na) budynkach mieszkalnych stanowiących własność mieszkańców gminy, na podstawie umów zawieranych przez gminę z poszczególnymi zainteresowanymi projektem właścicielami nieruchomości. Budynki objęte inwestycją (na potrzeby których montowane będą instalacje) są budynkami mieszkalnymi stałego zamieszkania sklasyfikowanymi w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 i stanowią jednorodzinne budynki mieszkalne (PKOB 111), o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 300 m2. Wyjaśniono również, że na realizację projektu Gmina uzyskała dofinansowanie (do montażu instalacji). Zakup i montaż instalacji zostanie zrealizowany na podstawie kontraktu z wyłonionym przez Gminę wykonawcą, który wystawi na nią faktury za zrealizowane usługi. Wykonawca wykona na rzecz Gminy świadczenie w postaci dostawy i montażu instalacji, których Gmina stała stanie się właścicielem. Z kolei Gmina nie realizuje na rzecz mieszkańców usługi dostawy i montażu instalacji. Każdorazowo przedmiotem usługi zawartej przez Gminę z mieszkańcem jest usługa termomodernizacji polegająca na opracowaniu niezbędnej dokumentacji i montażu instalacji na użyczonym fragmencie budynku będącego własnością/współwłasnością mieszkańca, przekazaniu jej mieszkańcowi do korzystania, a następnie po okresie trwałości na własność.

W sumie więc powyższe dane winny być wystarczające do oceny stanowiska Gminy T.. Można tu dodatkowo zauważyć, że w wezwaniu do usunięcia braków wniosku organ nie wskazał na jakikolwiek niedostatek informacji, co do podejmowanych przez Gminę działań czy też dotyczących adresatów tych działań, bądź okoliczności temu towarzyszących, które byłyby potrzebne do zajęcia stanowiska.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając zasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz uznając że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, w oparciu o art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Skoro zaś zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające wydane zostały z naruszeniem prawa, co powyżej wywiedziono, przeto skargę Gminy T. należało uwzględnić i uchylić zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 193 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania za obie instancje orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej organ uwzględni powyżej przedstawioną ocenę prawną.

Zbigniew Łoboda Arkadiusz Cudak Izabela Najda-Ossowska