Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 747/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 57 ust 7
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magda Froncisz SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem nr [...] z dnia 20 marca 2018 r. znak: [...] wymierzył inwestorowi -A. D. karę w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowana obiektu budowlanego: budynku domu weselnego z hotelem i restauracją wybudowanego na działkach nr ewid. nr[...] znajdujących się w miejscowości C., gmina P..

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że związku z pismem Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia 29 stycznia 2018 r. przeprowadził czynności kontrolne na przedmiotowej nieruchomości w wyniku których stwierdził, że budowa domu weselnego nie została ukończona. W dniu kontroli tj. 2 lutego 2018 r. prowadzono prace wykończeniowe przy elewacji oraz wewnątrz wschodniego skrzydła przedmiotowego obiektu. W trakcie kontroli zaobserwowano, że w sali głównej ustawione były stoły i krzesła, co udokumentowano na wykonanych zdjęciach, stanowiących załącznik do protokołu z kontroli. Obecny przy kontroli menadżer lokalu K. Ł. zeznał, że lokal nie jest użytkowany, a jedynie organizowane są niewielkie przyjęcia rodzinne. Obecnie lokal jest przygotowywany na przyjęcie urodzinowe córki A. D.. Sam A. D. oświadczył, że użytkował budynek w części, okazjonalnie do rodzinnych imprez. Inwestor wyjaśnił także, że reklamę na stronach internetowych traktuje jako reklamę przyszłościowej działalności, którą zamierza prowadzić po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie.

W ocenie organu nadzoru budowlanego zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności pismo Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia 29 stycznia 2018 r., oświadczenie inwestora A. D., zdjęcia fotograficzne, komentarze i opinie klientów zamieszczone na stronach internetowych, świadczą o organizacji przyjęć w przedmiotowym budynku. Powyższe oznacza, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym organ orzekł o wymierzeniu inwestorowi kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego..

W zażaleniu na powyższe postanowienie A. D. podniósł, że w przedmiotowym obiekcie nie odbyła się żadna impreza. Zdjęcia które są zamieszczone w Internecie to działania marketingowe, które mają pokazać, jak imprezy będą wyglądały w przyszłości. W uzupełnieniu zażalenia A. D. wskazał, że obiekt nie jest użytkowany, a kilkukrotnie przeprowadzone kontrole nie potwierdził, aby na terenie budynku były organizowane przyjęcia weselne, czy innego rodzaju imprezy. Podstawą do dokonania ustaleń organu były wpisy internetowe, które ze względu na swoją anonimowość nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Dowodem w sprawie nie może być również informacja pochodząca od Państwowej Straży Pożarnej bowiem została sporządzona poza ramami niniejszego postępowania. Informacja ta nie powinna również skutkować wszczęciem postępowania bowiem Państwowa Straż Pożarna nie jest stroną postępowania. W sposób nieprawidłowy została również wymierzona wysokość kary. W większości obiekt nie został jeszcze wybudowany, nie może być zatem wymierzona kara za użytkowanie tej części powierzchni, która nie została jeszcze wybudowana.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., póz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., póz. 1202 ze zm.; dalej: p.b.) utrzymał w mocy postanowienie organu l instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że poza sporem pozostaje, iż inwestor na dzień wydania skarżonego postanowienia nie posiadał wymaganego dla obiektu kat. XVII (kat. określona w pozwoleniu na budowę) pozwolenia na użytkowanie. Nie budzi również wątpliwości organu, co zresztą przyznał sam inwestor, że użytkował on budynek w części okazjonalnie do rodzinnych imprez (oświadczenie z dnia 8 marca 2018 r.) oraz, że sporadycznie budynek jest wykorzystywany na zamknięte przyjęcia (protokół z dnia 2 lutego 2018 r.).

Organ wskazał następnie, że wymierzenie kary na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane jest uzależnione od stwierdzenia faktu nielegalnego użytkowania obiektu, niezależnie od tego, czy jest to użytkowanie zgodne z przewidzianym w projekcie budowlanym, czy też użytkowanie innego rodzaju. Tym

samym ustalenia dokonane w przedmiotowej sprawie są wystarczające do wymierzenia kary.

Odnosząc się do twierdzeń inwestora, że nie użytkował on obiektu dla celów działalności gospodarczej, a reklamę na stronach internatowych traktuje jako reklamę przyszłej działalności, organ nadzoru budowlanego stwierdził, że w zderzeniu z materiałem dowodowym (informacja z KPPSP, informacje z Internetu a zorganizowanych imprezach) twierdzenia inwestora, że informacja internetowa stanowi wyłącznie reklamę przyszłej działalności jest gołosłowna. Co więcej, informacje zaczerpnięte z Internetu dotyczą w szczególności imprez zamkniętych typu wesele. Nadto zalegająca w aktach kopia zaproszenia na "ostatki 2018" zawierająca informację o cenie nie zawiera zastrzeżenia, że nie stanowi ono oferty handlowej, czyli wbrew twierdzeniom inwestora nie jest to reklama przyszłej działalności.

Odnosząc się do kwestii sprawdzania poprawności działania sprzętów zamontowanych w kuchni, organ stwierdził, że niewątpliwie linie technologiczne w kuchni przemysłowej mogą wymagać rozruchu technologicznego. Rozruch technologiczny nie stanowi o przystąpieniu do użytkowania, jednakże z reguły ma charakter krótkotrwały, często jednorazowy i kończy się sporządzeniem stosownego protokołu. Inwestor mając ku temu stosowną możliwość (por. zawiadomienie, o którym mowa w art. 10 k.p.a.) nie udokumentował faktu prowadzenia rozruchu technologicznego kuchni, nie przedstawił jakiegokolwiek projektu technologicznego, jednocześnie wskazując że ww. uroczystości rodzinne i zamknięte przyjęcia odbywają się co jakiś czas, a więc cyklicznie, co zdaniem organu nadzoru budowlanego wyklucza fazę rozruchu technologicznego.

Odnosząc się do podnoszonego w zażaleniu twierdzenia, że "w większości obiekt nie został jeszcze wybudowany" organ stwierdził, że przeczą temu dokumenty zgromadzone w aktach, w tym w szczególności treść dziennika budowy i treść podpisanego przez inwestora zawiadomienia z dnia 7 marca 2018 r.

W końcowej części uzasadnienia postanowienia organ przedstawił sposób obliczenia kary zgodnie z treścią art. 59f ust. 1 w zw. z art. 57 ust. 7 p.b. przyjmując za podstawę jej wymierzenia 18.107,79 m3, tj. kubaturę części budynku domu weselnego, któremu w ślad za pozwoleniem na budowę należy przypisać kategorię XVII. Wielkość ta powstała po zsumowaniu kubatury całości obiektu (16391,03 m3) i

skrzydeł bocznych (3152,18 m3), a następnie odjęciu powierzchni hotelowej (1435,42 m3).

Podsumowując, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego l instancji jest prawidłowe, a zatem działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ był zobligowany do utrzymania go w mocy.

Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniósł A. D.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności koniecznych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na niedostatecznie wiarygodnym materiale dowodowym. A ponadto zarzucił naruszenie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 p.b. poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie kary finansowej w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne sprawy nie potwierdzają w dostateczny i wiarygodny sposób rozpoczęcia użytkowania obiektu budowlanego bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na użytkowanie; b) niewłaściwe zastosowanie i obliczenie nałożonej kary finansowej poprzez jej naliczenie w oparciu o całość powierzchni budynku stanowiącej dom weselny w sytuacji, gdy wysokość kary należy ustalać wyłącznie co do części budynku rzekomo użytkowanej przez inwestora. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu l instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.

Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie opiera się na materiale dowodowym, który nie potwierdza jednoznacznie użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Zebrane w postępowaniu dowody to m.in. zasłyszane informacje o użytkowaniu obiektu pochodzące od kierownika budowy i inspektora nadzoru, którzy jednocześnie przyznają, że osobiście nie byli świadkami użytkowania budynku. Okoliczność ta nie została również potwierdzona w toku wykonywanej przez organ kontroli. Rozstrzygnięcie oparto na materiale dowodowym pochodzącym ze stron internetowych, który zdaniem skarżącego nie może być uznany za wiarygodny do tego stopnia, aby stanowił materiał dowodowy w sprawie. Skarżący zarzucił również, że kara naliczona w oparciu o powierzchnię użytkowanej części

budynku jest rażąco zawyżona. Organ wymierzył karę finansową na podstawie powierzchni całości części obiektu stanowiącej dom weselny. Zdaniem skarżącego organ powinien wykazać, jaką część powierzchni mógł użytkować i w oparciu o to ustalenie obliczyć karę finansową.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. póz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. póz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 3 i 120 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego wydane w oparciu o art. 59f ust. 1 w związku z art. 57 ust. 7 oraz art. 59g ust. 1 i art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dla którego wymagane było pozwolenia na użytkowanie.

Stosownie do art. 55 ust. 1 p.b. przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli:

1) na budowę obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on

zaliczony do kategorii: a) V, IX-XVI, b) XVII - z wyjątkiem warsztatów

rzemieślniczych, stacji obsługi pojazdów, myjni samochodowych i garaży do pięciu

stanowisk włącznie, c) XVIII - z wyjątkiem obiektów magazynowych: budynki

składowe, chłodnie, hangary i wiaty, a także budynków kolejowych: nastawnie,

podstacje trakcyjne, lokomotywownie, wagonownie, strażnice przejazdowe i myjnie

taboru kolejowego, d) XX, e) XXII - z wyjątkiem placów składowych, postojowych i

parkingów, f) XXIV - z wyjątkiem stawów rybnych, g) XXVII - z wyjątkiem jazów,

wałów przeciwpowodziowych, opasek i ostróg brzegowych oraz rowów

melioracyjnych, h) XXVIII-XXX - o których mowa w załączniku do ustawy;

2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4;

3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed

wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

Stosownie do art. 57 ust. 7 p.b. w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wysokość kary ustala się w ten sposób, że stanowi ona iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2). Kategorie obiektów, współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości

obiektu określa załącznik do ustawy (art. 59f ust. 1 i 3). W przypadku gdy w skład obiektu budowlanego, z wyjątkiem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom, karę stanowi suma kar obliczonych dla różnych kategorii (art. 59f ust. 4). Na podstawie art. 59g ust. 1 p.b. karę, o której mowa w art. 59f ust. 1, organ nadzoru budowlanego wymierza w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Wpływy z kar stanowią-dochód budżetu państwa.

Kara wymierzona na podstawie art. 57 ust. 7 p.b. jest wyrazem administracyjnego represjonowania prawnie niepożądanych zachowań inwestorów, którzy przystępują do użytkowania obiektu budowlanego z pominięciem przepisów prawa budowlanego, tj. bez wymaganej przepisami decyzji zezwalającej na użytkowanie bądź bez zawiadomienia o zakończeniu budowy. Jest ona zatem konsekwencją naruszenia zasady wyrażonej w art. 54 i 55 p.b.

Adekwatne jest przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowisko, które akcentuje, że w orzecznictwie, mając na uwadze art. 5 ust. 2, art. 61, 71 czy też 71a p.b., przyjmuje się, że rozumienie pojęcia użytkowania powinno być zbliżone do "korzystania z rzeczy" w ujęciu powszechnie rozumianym (a także w ujęciu prawa cywilnego), przy czym w wypadku użytkowania, o którym mowa w art. 57 ust. 7, nie musi mieć ono charakteru trwałego i pełnego, bowiem już sam ustawodawca wskazuje, że podstawę nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania stanowi przystąpienie do użytkowania obiektu choćby w jego części (Komentarz do art. 57, teza 9, w: Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Legalis/el. 2020 oraz przywołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Obiekt określony jako "dom weselny" przeznaczony jest m.in. do prowadzenia w nim działalności z zakresu gastronomii, rozrywki, hotelarstwa, w szczególności do organizowania okazjonalnych imprez i przyjęć. Wobec tego już tylko sporadyczne, a nawet pojedyncze wykorzystywanie takiego obiektu lub jego części na imprezy okolicznościowe należy uznać za przystąpienie do jego użytkowania.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały w kontrolowanej sprawie prawidłowego określenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak też właściwie ją zinterpretowały i zastosowały do ustalonego stanu faktycznego. Zebrany materiał dowodowy potwierdza w szczególności to, że inwestor przystąpił do nielegalnego

użytkowania obiektu określonego w pozwoleniu na budowę jako "dom weselny" z hotelem i restauracją. Pomimo prowadzenia robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę, w szczególności polegających na wykończeniu części hotelowej, obiekt wyposażono co najmniej w części w urządzenia gastronomiczne, meble, a co najistotniejsze - organizowano w nim imprezy. Wskazują na to m.in. wydruki stron internetowych zawierających ogłoszenia o planowanych imprezach," wpisy gości uczestniczących w zorganizowanych imprezach, informacje pozyskane od funkcjonariuszy Powiatowej Komendy Straży Pożarnej w P., a także -pośrednio - wyjaśnienia złożone przez menedżera lokalu, jak kierownika budowy, inspektora nadzoru budowlanego. Nie można również pominąć, że w toku postępowania, jak i w samej skardze skarżący przyznał, że część budynku była użytkowana do spotkań rodzinnych, imprez zamkniętych, których organizacja nie stanowiła przejawu prowadzenia działalności gospodarczej w obiekcie. Zdaniem Sądu wykazane zostało w ten sposób spełnienie przesłanek wymierzenia przewidzianej w art. 57 ust. 7 p.b. kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Podkreślenia wymaga przy tym, że dla wymierzenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu nie ma znaczenia, czy konkretny sposób użytkowania obiektu był zgodny ze sposobem użytkowania wynikającym z pozwolenia na budowę. W tym kontekście twierdzenia skarżącego dotyczące wykorzystywania obiektu na zamknięte imprezy oraz na okazjonalne przyjęcia rodzinne, czy też dotyczące braku prowadzenia w nim działalności gospodarczej, mają więc tylko takie znaczenie, że skarżący przyznaje, że przystąpił do użytkowania obiektu, które może nie być zgodne ze sposobem użytkowania obiektu wynikającym z pozwolenia na budowę. To jednak, zdaniem Sądu, nie ma dla sprawy istotnego znaczenia.

Nie przekonują Sądu twierdzenia skarżącego, który kwestionuje m.in. uwzględnienie wydruków ze stron internetowych, w tym zawartych na stronie Facebook. Stanowisko skarżącego sprowadza się do gołosłownej polemiki z rozstrzygnięciami organów. Skarżący nie odwołuje się do konkretnych okoliczności mogących zdeprecjonować poszczególne dowody. Co więcej, posługuje się on przypuszczeniem w odniesieniu do okoliczności co do których powinien dysponować wiedzą, tak jak w odniesieniu do zdjęć przedstawiających przyjęcie zorganizowane w przedmiotowym obiekcie, które według skarżącego zostało prawdopodobnie zainscenizowane dla celów reklamowych. Nie zaprzeczył skarżący jednakowoż, by

wydruki zgromadzone w aktach sprawy nie pochodziły z prowadzonej przez niego albo na jego zlecenie strony internetowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie było konieczne ustalenie dokładnej liczby osób przebywających w obiekcie i zawarcie takiego wyliczenia w protokole.

Sąd przypomina w tym kontekście, że zgodnie z art. 75 §1 k.p.a. organ administracji powinien dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do' wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W konsekwencji, nawet w przypadku braku dowodu bezpośredniego, w kontekście całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, co wspiera art. 80 k.p.a. Nieadekwatny jest przy tym przywołany w skardze wyrok tut. Sądu z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1166/12, który dotyczył odmiennego rodzaju obiektu budowlanego (boiska sportowe). Stan faktyczny tamtej sprawy nie przystaje w żadnym istotnym elemencie do rozpatrywanej sprawy.

Sąd nie podzielił również wątpliwości skarżącego co do sposobu wyliczenia opłaty. Skarżący kwestionuje bowiem jej naliczenie, uznając że kara jest rażąco zawyżona i powinna zostać obliczona na podstawie powierzchni, jaka faktycznie była używana. Przekonuje Sąd wyjaśnienie sposobu wyliczenia opłaty zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w którym Wojewódzki Inspektor wskazał, że karę obliczono według wzoru: (S x K x W) x 10, gdzie: S wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2 Pr. bud.); K - dla obiektów kategorii XVII wynosi 15; W - dla obiektu o kubaturze ponad 10.000 m3 wynosi 2,5. W wyniku zastosowania odnośnego wzoru uzyskano kwotę [...]zł.

Rację ma przy tym organ nadzoru budowlanego twierdząc, że przepisy art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 nie pozwalają na obniżenie wysokości kary wymierzanej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego o jednakowym przeznaczeniu i zaliczonego do tej samej kategorii w zależności od tego, czy przystąpiono do użytkowania całego obiektu, czy tylko jego części. W doktrynie i orzecznictwie dopuszcza się możliwość wymierzenia kary częściowej w sytuacji, gdy w skład obiektu budowlanego wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom obiektów budowlanych wymienionych w załączniku do ustawy, względnie w przypadku różnych obiektów budowlanych stanowiących jedno przedsięwzięcie.

Jeżeli obiekt składa się z kilku części o różnym przeznaczeniu i pomieszczenia te zaliczane są do różnych kategorii, to karę pieniężną ustala się z uwzględnieniem poszczególnych części i to tylko tych, co do których nastąpiło samowolne przystąpienie do użytkowania (por. Komentarz do art. 57, teza 9, w: Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Legalis/el. 2020, oraz przywołane tam orzeczenia: wyrok NSA: z 21 września 2012 r., sygn. akt II OSK 989/11, Legalis i" wyrok NSA 13 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 838/10, Legalis). W taki właśnie sposób została ustalona należność w niniejszej sprawie, w której organy przyjęły, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu w części, w jakiej obiekt ma przypisaną kategorię XVII (restauracja, bar, dyskoteka). Użytkowanie części o przeznaczeniu hotelowym (kategoria XIV - budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne) nie zostało udowodnione. Właściwie również przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono łączną kubaturę części budynku domu weselnego, któremu w ślad za pozwoleniem na budowę należy przypisać kategorię XVII. Skarżący w tym zakresie w toku postępowania nie zajął stanowiska, pomimo, że taką możliwość miał.

Powyższe rozważania zawierają odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ani do naruszenia wskazanych wyżej norm prawa materialnego. Uzasadnienie postanowienia organu II instancji obejmuje ogół istotnych dla sprawy okoliczności.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.