Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 492/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 8; art. 151 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia del. WSA Mariola Kowalska /spr./ Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 955/10, w sprawie ze skargi [...] S. A. z siedzibą w K.-J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w K.-J. na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 430 (słownie: czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 955/10, po rozpoznaniu skargi P. S.A. z siedzibą w K. – J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], a także postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...].

W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan sprawy:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 września 2006r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Po 1211/05 stwierdził nieważność decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2005r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2005 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia P. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę czterotorowej linii elektroenergetycznej 2x400kV + 2x200kV K. – P. na terenie gminy K., oraz w przedmiocie tymczasowego wykorzystania jednego toru 220kV,, w części w jakiej decyzje te dotyczyły pozwolenia na tymczasowe wykorzystanie jednego toru 220 kV na napięcie 110 kV oraz uchylił ww. decyzje w pozostałej części.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lipca 2007 r., II OSK 163/07 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2006 r.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa uchylił decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie czterotorowej linii elektroenergetycznej 2x400kV + 2x200kV K. – P. na terenie gminy K.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] września 2008 r., w całości oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do wystąpienia podstawy wznowieniowej, określonej w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej k.p.a.) i wskazał, iż uchylenie decyzji organu I instancji jest konieczne z uwagi na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w jej treści adresata decyzji, co uczyniło decyzję niewykonalną.

Kolejnym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. wznowił postępowanie dotyczące udzielenia pozwolenia na użytkowanie P. S.A. z siedzibą w K. – J. oraz decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2006 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie i odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej linii.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. uchylił decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2006 r. dotyczącą pozwolenia na użytkowanie i odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej linii elektroenergetycznej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły P. S.A. z siedzibą w K. – J. zarzucając jej rażące naruszenie art. 10 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a., art. 101 § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 146 § 2 k.p.a., art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, a także naruszenie art. 7, 77 k.p.a.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie linii elektroenergetycznej wydana została ze względu na treść decyzji Starosty P. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. S.A. pozwolenia na budowę. W ocenie organu II instancji decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie wydana została w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.).

Skargę na powyższą decyzję wniosły P. S.A. z siedzibą w K. – J.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. w całości oraz stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. Ewentualnie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości. Ponadto, strona wniosła o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lipca 2009 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wskazał, iż w niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. była przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Sąd podniósł, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Pomiędzy decyzją organu administracji, a inną decyzją musi istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu". Ta druga decyzja zależna jest od pierwszej, przy czym wydanie drugiej decyzji nie jest możliwe bez wydania pierwszej. Decyzja druga jest decyzją pochodną (zależną), w tym sensie, że organ czerpie wiedzę o stosunkach prawnych lub faktycznych z orzeczenia lub z decyzji innego organu i opierając się na nich orzeka o uprawnieniach stron.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego skierowanym na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie mieści się w szeroko pojmowanym zakresie postępowania o pozwolenie na budowę i stanowi jego kolejny etap. Jednakże nie oznacza to, iż pozwolenie na użytkowanie jest wydawane w oparciu o decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Sąd wojewódzki wskazał, że z przepisu art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego wynikają jednoznacznie wymogi, które winny zostać spełnione, aby inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Wśród tych wymogów nie mieści się wylegitymowanie się przez inwestora prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę. Warunku takiego nie zawiera również przepis art. 57 ustawy Prawo budowlane określający, jakie dokumenty inwestor obowiązany jest dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż z przepisów ustawy Prawo budowlane nie wynikają obowiązki inwestora do dołączenia do wniosku o pozwolenie na użytkowanie prawomocnego pozwolenia na budowę. Ponadto zauważył, że roboty budowlane objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane), a inwestor zobowiązany jest prowadzić roboty budowlane w sposób nieodbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, w tym także w zatwierdzonym projekcie budowlanym. O ile, więc inwestor wykona roboty budowlane zgodnie z ustaleniami i warunkami pozwolenia oraz w okresie ważności pozwolenia budowlanego, nie można zarzucić inwestorowi realizacji tych robót niezgodnie z przepisami.

Powyższe w ocenie Sądu pierwszej instancji prowadziło do wniosku, iż między decyzją o pozwoleniu na budowę czterotorowej linii elektroenergetycznej, a decyzją o pozwoleniu na użytkowanie tej inwestycji nie istnieje związek o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie można było zatem uznać, iż pozwolenie na użytkowanie jest wydane na podstawie pozwolenia na budowę, a co za tym idzie nie można było uznać, że zaistniała podstawa do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2010 r. wniósł Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucając wyrokowi Sądu pierwszej instancji:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwą wykładnię, która w efekcie spowodowała zakwestionowanie przez sąd wniosków wyprowadzonych przez organ ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj., że dopuszczalne było uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i odmówienie udzielania pozwolenia na użytkowanie;

II. naruszenie przepisów postępowania, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153, art. 170 i art. 171 p.p.s.a. poprzez: naruszenie zasady, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd i zasady powagi rzeczy osądzonej.

Wskazując na powyższe Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują całkowicie zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnia tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Z tego powodu istnieje wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu wymienionych wyżej podstawach. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, jeżeli nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 306/08, Lex nr 510714).

Stan faktyczny sprawy w świetle akt sprawy i zarzutów skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości.

Z akt sprawy wynika, iż Starosta P. decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "czterotorowej linii elektroenergetycznej 2x220kV + 2x220kV K. – P. na terenie gm. K. oraz tymczasowego wykorzystania jednego toru 220kV na napięcie 110kV dla odcinka od granicy gminy M. (dz.nr ew. [...] w K.) do słupa nr [...] (dz.nr ew. [...] w K.) oraz od słupa nr [...] (dz.nr ew. [...] w B.) do słupa nr [...] (dz.nr ew. [...] w K.) z wyłączeniem odcinków ww. linii na dz.nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] w S., dz. nr ew. [...] w D. oraz dz.nr ew. [...] w P. dł. [...]m - kat. [...]. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] września 2005 r., znak [...]) utrzymał w mocy wymienioną decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 września 2006 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Po 1211/05 w części stwierdził nieważność decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia[...]czerwca 2005 r., w pozostałej części uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P.. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił w dniu 3 lipca 2007 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku (sygn. akt II OSK 163/07).

Przed wydaniem wymienionych wyroków inwestor – P. S.A. legalnie uzyskał w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. udzielającą pozwolenia na użytkowanie ww. czterotorowej linii elektroenergetycznej.

Mając powyższe okoliczności na uwadze stwierdzić trzeba, iż rację ma wnoszący skargę kasacyjną Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, iż wyeliminowanie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę - przez częściowe stwierdzenie nieważności oraz uchylenie - w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonowała już decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, obligowało nadzór budowlany do podjęcia działań prawnych mających na celu eliminację prawną decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, która jest decyzją "zależną" od decyzji o pozwoleniu na budowę.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd w myśl którego uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę (w części lub w całości) rodzi dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, konsekwencje wynikające z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1063/06, Lex nr 503509). Istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest bowiem ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to, końcowy etap procesu inwestycyjnego skierowany na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub dokonanie skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego jest uznanie przez organ, iż proces budowlany został zakończony (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 660/09, Lex nr 597761).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja wydana została w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zatem norma ta wymienia jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przypadek, w którym zachodzi potrzeba rozpoznania wpływu zmiany czy też uchylenia decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego na bezpośrednio zależną od niego decyzję administracyjną. Chodzi tu o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii zawartej w decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądowym wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie stanowiącej istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie administracyjnej w sytuacji, w której albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna, albo nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna określonej treści bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym czy też sądowym innej - odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo upada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo też zmienia się jego treść. W obu przypadkach jest podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do istoty.

Zatem regulacja ta - jak trafnie wskazał wnoszący skargę kasacyjną - nawiązuje do sytuacji w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdy jedna decyzja stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Natomiast wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Dotyczy to w szczególności ciągu zdarzeń stanowiących proces inwestycyjny. W sytuacji wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na podstawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, której nieważność w części stwierdzono oraz uchylono decyzję należało przyjąć, że postępowanie poprzedzające wydanie pozwolenia na użytkowanie było wadliwe i wypełnia dyspozycję art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie, na co zresztą również zwrócono uwagę w zaskarżonym wyroku (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt IV 238/97, Lex nr 46686; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2002 r., sygn. akt IV SA 917/02, Lex nr 705518).

Dlatego też mając powyższe rozważania na uwadze wskazać należy, iż skoro w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 września 2006 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Po 1211/05 w części stwierdził nieważność decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2005 r., w pozostałej części uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę czterotorowej linii elektroenergetycznej, następnie zaś Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił w dniu 3 lipca 2007 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku (sygn. akt II OSK 163/07), to niewątpliwie należało zastosować konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań uznać więc trzeba, że sąd pierwszej instancji przedstawił błędną wykładnię powołanej wyżej normy prawa materialnego i w konsekwencji wadliwie ocenił możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Wnikliwa analiza zaskarżonego orzeczenia jak i powyższe rozważania prowadzą do odmiennych wniosków niż przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, a tym samym pozwalają uznać, za niezgodne z prawem rozstrzygnięcie tego Sądu z dnia 8 grudnia 2010 r.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia art. 153, art. 170 i 171 p.p.s.a. wskazać należy, iż zarzut w tym zakresie nie jest zasadny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II OSK 1548/09 wskazał, iż "ponownie prowadzone postępowanie w I instancji będzie musiało ustalić czy w niniejszej sprawie dopuszczalne jest zastosowanie art.145 § 1 pkt 8 k.p.a., tj wznowienie postępowania w sprawie zezwolenia na użytkowanie obiektu z powodu uchylenia wcześniejszego pozwolenia na budowę tego obiektu". Z powyższego wynika, iż Naczelny Sad Administracyjny kwestię dopuszczalności prowadzenia postępowania w trybie art. 145 kpa pozostawił do oceny organom administracji.

Końcowo zaznaczyć należy, że wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie prowadzi do wniosku, że nie będzie możliwym w ogóle wydanie pozwolenia na użytkowanie, bowiem regulacje art. 54 – 60 ustawy Prawo budowlane nie wykluczają udzielenia pozwolenia na użytkowanie takich inwestycji (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 203/04, niepubl.).

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 p.p.s.a.