Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1373/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.138  par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. F. i P. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze sprzeciwu B. F. i P. F. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie :

Pismem z dnia 30 października 2017 r. B. F. i P. F. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W treści ww. pisma zawarto wniosek

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na niebezpieczeństwo poniesienia przez stronę znacznej szkody majątkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że od dnia 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wprowadziła przepisy art. 64a-64e, normujące instytucję sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy P.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika a contrario, że do spraw sądowoadministracyjnych wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej,

a z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, stosuje się przepisy nowe. Wobec powyższego wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało potraktować jako sprzeciw.

Stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi sprzeciwu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślenia wymaga, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej,

w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu, mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania aktu polega zatem na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 295). Nie każdy więc akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania.

W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymaniem wykonania uczyniono decyzję kasacyjną organu odwoławczego, wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Tymczasem decyzja taka nie posiada cech wykonalności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jej istotą jest bowiem uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzja kasacyjna nie rodzi dla stron żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym, nie może zatem wywołać skutków wymienionych określonych w ww. przepisie. Na skutek rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zostaje wyeliminowana decyzja organu pierwszej instancji, zaś sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez ten organ.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 64b § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.