Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 853/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.34 i 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] i Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] sprawy ze skargi M. S., M. S. i J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta T. decyzją nr [....] z dnia 21 grudnia 2007r. znak: [....] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 118) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [....] kwietnia 2005r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.C. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [....] obr. .... w Z.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że miasto Z. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dlatego zgodnie z art. 59 ust. 1 i w związku z art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dla obszaru tego wymagane jest ustalanie warunków zabudowy. W ocenie organu projekt budowlany przedmiotowej inwestycji spełniał wymagania zawarte w decyzji Burmistrza Miasta Z. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, znak: [....] z dnia 2 grudnia 2003r., ponieważ projektowana inwestycja zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym symbolem 7 MN i wyznaczonym liniami rozgraniczającymi na wyrysie z mapy ewidencyjnej stanowiącej załącznik do decyzji wzizt, co zostało wykazane na projekcie zagospodarowania terenu - rys. nr [....] oraz na zbiorczym rysunku zagospodarowania terenu - rys. nr [....] . Wskazano również, że pozwolenie na budowę obejmuje także wykonanie dwóch dojazdów oraz przebudowę sieci kanalizacyjno - sanitarnej. Ponadto wielkość powierzchni biologicznie czynnej wynosi 60,3 % i jest zgodna z decyzją wzizt. W ocenie organu I instancji gabaryty i forma architektoniczna projektowanych budynków są zgodne z decyzją wzizt, podobnie jak maksymalna wysokość usytuowania okapu dachu od poziomu terenu oraz maksymalna szerokość traktu stanowiąca jednocześnie pomniejszoną o wysięg okapów szerokość rozpiętości dachu. Projektowane budynki posiadają: segment 1 - 2 kondygnacje podziemne i 3 nadziemne, w tym 1 kondygnację nadziemną bez poddasza i piwnic, segment 2 zaś -1 kondygnację podziemną i 3 nadziemne, w tym 1 kondygnację nadziemną bez poddasza i piwnic, co jest również zgodne z decyzją wzizt. Za zgodnie z wymogami zawartymi w decyzji wzizt organ I instancji uznał także:

- dach dwuspadowy o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachowych bez ich przesunięcia w pionie i poziomie będący kontynuacją form półszczytowych o kącie nachylenia głównych połaci dachu wynoszącym 52°;

- wykończenia elewacji za pomocą naturalnych materiałów miejscowych (drewno, okładzina podmurówki z kamienia), otynkowanie ściany tynkiem w kolorze jasnej sepii oraz pokrycie dachu w kolorze ciemny brąz lub grafit.

Za prawidłowe zostało uznane wyposażenie projektowanej inwestycji w pojemniki do selektywnego gromadzenia odpadów stałych, włączenie do drogi publicznej - gminnej (dz. nr ewid. ....obr. ....) - ul. [....] poprzez dwa zjazdy na działkę objętą inwestycją (dz. nr ewid. .....obr. ...) oraz przewidziane na obszarze działki cztery miejsca postojowe. Organ wyjaśnił, że inwestycja objęta wnioskiem nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz wskazał, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją oraz przedłożył kompletny projekt budowlany, uzyskał, wymagane przepisami szczególnymi, uzgodnienia, pozwolenia lub opinie innych organów oraz warunki podłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i energetycznej. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowe przyłącza (energetyczny, wodociągowy, kanalizacyjny oraz drenaż i kanalizacja deszczowa) nie zostały ujęte w niniejszym pozwoleniu na budowę inwestor przed zawiadomieniem właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy został zobowiązany do tego, by w odrębnym postępowaniu administracyjnym uzyskać pozwolenie na realizację tego zakresu inwestycji, stosownie do regulacji zawartych w art. 28 i art. 30 Prawa budowlanego. Oprócz tego organ podkreślił, że podczas prowadzonego postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę stronom zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz dokumentacją przedłożoną przez inwestora oraz wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń w tym przedmiocie. Ponadto organ podkreślił, że projekt budowlany został zaopiniowany w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. S.B. , co pozwala na zakwalifikowanie przyjętych w projekcie rozwiązań jako prawidłowych. Za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych zgodnych z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami odpowiada projektant, a oświadczenie w tym zakresie zostało przez niego złożone. W związku z powyższym organ I instancji uznał też, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z warunkami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [....] wnieśli J.K. , M.S. i M.S. oraz "[....] " spółka jawna w K. W odwołaniach podnoszono następujące zarzuty:

- kwestionowano wielkość działki, na której ma powstać inwestycja oraz aktualność decyzji wzizt;

- niezgodność projektu z decyzją wzizt w zakresie wskazanych punktów 3c, 4a, 4b, 4c oraz w ogóle wysokości projektowanego budynku i wymaganego współczynnika powierzchni biologicznie czynnej;

- naruszenie przepisów bezpieczeństwa pożarowego, z uwagi na niezachowanie wymaganych przepisami odległości od istniejących budynków skarżących, które częściowo są drewniane (rozprzestrzeniające ogień);

- nieaktualność warunków przyłączenia inwestycji do systemu wod.-kan., oraz części uzgodnień;

- nierzetelność analizy dopływu światła i nasłonecznienia;

- braki projektu zagospodarowania terenu, poprzez niepodanie wszystkich wymaganych wymiarów i odległości;

- nie zapewnienie stronom wystarczającego czasu na zapoznanie się z całością materiału dowodowego przed wydaniem decyzji.

Ponadto podniesiono zarzuty co do prawidłowości decyzji wzizt, zakwestionowano prawidłowość i rzetelność projektu budowlanego oraz możliwość dokonywania w projekcie tak licznych korekt, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Nawiązano również do kontrowersyjnych decyzji o pozwoleniu na budowę na os. [....] doszukując się analogii pomiędzy przedmiotową sprawą, a tamtymi inwestycjami zarzucając, że projektowana inwestycja nie jest budową dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, ale budową wielorodzinnego apartamentowca.

Odwołanie złożone przez "[....] " sp. jawna podnosi zasadniczo wyłącznie naruszenie art. 10 kpa, polegające na unieumożliwieniu stronom postępowania wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności skorygowanego projektu budowlanego oraz zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji. W związku z powyższym wskazano także, że wyznaczanie przez organ I instancji zbyt krótkich terminów do zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym, a czasem wręcz terminów niemożliwych do dotrzymania, prowadzi do podważenia zaufania do organów administracji, a tym samym stanowi naruszenie art. 8 kpa.

Wojewoda [....] decyzją z dnia 18 czerwca 2008r. znak: [....] wydaną na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji podkreślił, że prowadząc postępowanie odwoławcze zobowiązany jest do zbadania prawidłowości wydanej decyzji i nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia zasadności argumentów odwołania. Przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ, wydający pozwolenie na budowę, zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę.

W przedmiotowej sprawie organ, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, zobowiązany był na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zbadać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji wzizt Burmistrza Miasta Z. z dnia 2 grudnia 2003r. Wojewoda podkreślił, że powiadomił wszystkie strony o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i uzupełnienia lub skorygowania wniesionych zarzutów, odwołujący się wypowiadali się kilkakrotnie, na ich zarzuty odpowiadał pełnomocnik inwestora, ustosunkowal się do nich też rzeczoznawca d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych, a strony na bieżąco były informowane o przebiegu postępowania odwoławczego, pozyskiwaniu nowych dowodów oraz miały możliwość zapoznania się z uzupełnianym materiałem dowodowym na każdym etapie tego postępowania. Ponadto przyjęte terminy i kolejne przedłużenia terminu zakończenia sprawy podyktowane były właśnie wielokrotnym uzupełnianiem materiału zarówno przez pełnomocnika inwestora, jak przez skarżących i umożliwieniem zainteresowanym zapoznania się z nowymi dowodami.

Zdaniem Wojewody analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego wskazała na wypełnienie przez inwestora warunków określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Zarzuty odwołujących się dotyczące braku aktualności mapy sytuacyjno - wysokościowej, na której sporządzono projekt zagospodarowania zdaniem Wojewody nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym, ponieważ zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt zagospodarowania został sporządzony na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego służącej do celów projektowych aktualizowanej przez uprawnionego geodetę we wrześniu 2006r., zaś do projektu budowlanego dołączono kopię w/w mapy z oryginalnymi pieczęciami.

Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że pierwotny projekt zagospodarowania terenu, złożony przy wniosku o pozwolenie na budowę, był sporządzony na mapie z 2003r. i w związku z podnoszonymi przez skarżących już wówczas zarzutami opracowany został projekt zagospodarowania na zaktualizowanej mapie w ramach powtórnego postępowania. Zdaniem Wojewody nie znajduje również potwierdzenia zarzut mówiący o faktycznie mniejszej powierzchni działki aniżeli przyjęta w projekcie budowlanym. W aktach sprawy znajduje się bowiem wypis z rejestru gruntów określający powierzchnię działki nr ewid. [....] obr. [....] w Z. (w granicach ewidencyjnych) na 613 m2, podnoszony zaś zarzut, że przedmiotowa działka ma 519 m2 nie został potwierdzony poprzez przeprowadzenie stosownych postępowań i naniesienie zmian w przebiegu granic działki.

Wojewoda wyjaśnił, że zarzuty kierowane pod adresem decyzji wzizt nie mogą stanowić przedmiotu analizy w niniejszym postępowaniu, a organy administracji architektoniczno - budowlanej są związane ustaleniami będącej w obrocie prawnym decyzji wzizt. Jak wynika z materiału dowodowego wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony w dacie ważności decyzji o wzizt, czym spełniony został warunek art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Przedmiotowa decyzja wzizt nie została wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ właściwy pomimo, że strony skarżące występowały w tej sprawie z wnioskami do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Zdaniem organu odwoławczego przedłożony do zatwierdzenia projekt jest zgodny z wymogami decyzji wzizt z dnia 2 grudnia 2003r. Wojewoda podkreślił, że w stosunku do pierwotnego projektu budowlanego złożonego przy wniosku inwestora rozwiązania projektowe zostały zmienione - między innymi: obniżono wysokość budynku i zmieniono architekturę dachu i zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymogi w/w decyzji wzizt i uwzględnia stwierdzone naruszenia szczegółowo omówione w decyzji Wojewody [....] z dnia 28 listopada 2005r.

Podnoszonego w trakcie postępowania zarzutu mówiącego o naruszeniu decyzji wzizt z uwagi na usytuowanie miejsc parkingowych i śmietnika poza obszarem oznaczonym na załączniku graficznym "7MN" organ odwoławczy nie uznał za zasadny, ponieważ projektowanego zakresu inwestycji w zakresie budowy infrastruktury- zjazdów, miejsc postojowych, placyku utwardzonego do ustawienia kontenera na śmieci, poza obszarem 7 MN nie można uznać za naruszenie pkt 1 decyzji wzizt, a w/w elementy usytuowane są w obszarze działki nr ewid. [....] obr. [....] , zaś zarządca drogi - Burmistrz Miasta Z., uzgadniając projekt zjazdów wraz miejscami parkingowymi oraz wydając zezwolenie na lokalizację zjazdów nie wniósł zastrzeżeń co do projektowanego zagospodarowania działki w liniach rozgraniczających drogę.

Odpowiadając na zarzut o naruszeniu warunków rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie usytuowania śmietnika poprzez jego lokalizację niespełna 8 m od okien w budynku oznaczonym na projekcie symbolem "3", Wojewoda wyjaśnił, że wobec brzmienia ust. 3 § 23 w/w rozporządzenia, który stanowi: w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się zmniejszenie odległości określonych w ust. 1 od okien i drzwi do 3 m, od granicy działki do 2 m, a także sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź też przy linii rozgraniczającej od strony ulicy, miejsce na kontener na odpady stałe zostało zaprojektowane w odległości spełniającej powyższy warunek.

Natomiast § 19 ust. 4 w/w rozporządzenia zwalnia z wymogu zachowania odpowiednich odległości lokalizacji miejsc parkingowych od okien i granicy działki budowlanej, w przypadku gdy miejsca te lokalizowane są między liniami rozgraniczającymi ulicę, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Co do zarzutów o naruszeniu przepisów w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, dotyczących kwestii bezpieczeństwa pożarowego - w szczególności § 271 oraz warunków § 13 i § 60, to jest zapewnienia naturalnego oświetlenie i czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach skarżących, organ odwoławczy stwierdził, że zagadnienia dotyczące spełnienia warunków bezpieczeństwa pożarowego były już przedmiotem analizy w trakcie poprzednich postępowań. Podkreślił, że z uwagi na przyjęte rozwiązania projektowe i usytuowanie obiektu w sąsiedztwie budynków mogących być uznanymi za RO (rozprzestrzeniające ogień), zgodność projektu budowlanego została stwierdzona przez rzeczoznawcę d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu 16 października 2006r., o czym świadczą pieczęcie umieszczone na projekcie zagospodarowania i na rzucie parteru. Dodatkowo w trakcie postępowania odwoławczego odniósł się do nich pełnomocnik inwestora - projektant mgr inż.J.S. W w/w dokumentach przeanalizowano i wyjaśniono wymogi dotyczące bezpieczeństwa pożarowego § 271 rozporządzenia pod kątem rozpatrywanej sprawy. Jak wskazano w opinii autorstwa S.B. z maja 2008r. w analizowanej sprawie mają zastosowanie ust. 1, ust. 2, ust. 10 i ust. 11 § 271. Ściana północna projektowanego budynku Nr [....] na odcinku zbliżenia poniżej 12 m do istniejącego budynku Nr [....] (jego drewnianej części) projektowana jest jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego z elementami budowlanymi o odporności ogniowej klasy REI 60, co zapewnia wymagania określone w § 217 ust. 2 oraz § 232 ust. 4 rozporządzenia. Natomiast pozostałe ściany budynków Nr [....] i Nr [....] tworzą pomiędzy sobą kąt zawarty pomiędzy 60° a 120°, a więc odległość pomiędzy tymi ścianami powinna wynosić co najmniej 6m (50% z 12m), a warunek ten jest spełniony. Dołączone przez projektanta załączniki graficzne potwierdzają powyższe stwierdzenia. Zarzut mówiący o nieprawidłowym podaniu na projekcie zagospodarowania odległości między ww. budynkami uznano za zasadny. Wskazana odległość 12 m dotyczy odległości ściany zewnętrznej (północnej) projektowanego budynku w tej jego części, która posiada wymagane parametry REI 60. Zatem reasumując projekt budowlany został uznany przez Wojewodę za spełniający wymogi przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Sprawa zarzutów o możliwości naruszenia projektowaną zabudową warunków oświetlenia i nasłonecznienia w pomieszczeniach budynków sąsiednich, była przedmiotem analizy wykonanej przez projektanta (rys. nr ...) i z analizy tej wynika, że warunki § 13 i § 60 rozporządzenia nie zostały naruszone.

Zarzut o nieaktualności warunków przyłączenia inwestycji do systemu wod-kan uznano również za nietrafny, gdyż w aktach sprawy (karta .....w części ozn. jako tom V w projekcie budowlanym) znajdują się aktualne warunki przyłączenia inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej oraz zapewnienie dostaw wody i odbioru ścieków z 23 lipca 2007r., ważne do 23 lipca 2010r. Ponadto zauważono, że aktualność wymaganych uzgodnień i oświadczeń, o których mowa m.in. w art. 34 ust. 3 pkt 3 stanowiło przedmiot analizy organu I instancji. Dokumenty, które straciły ważność zostały przez inwestora uzupełnione o aktualne w/w wymienione warunki.

Odpowiadając na zarzuty mówiące o nierzetelności projektu budowlanego, jak również zarzuty kierowane pod adresem osoby projektanta, będącego równocześnie pełnomocnikiem inwestora, Wojewoda stwierdził, że projektant posiada wymagane uprawnienia budowlane oraz jest członkiem właściwej izby samorządu zawodowego. zaś projektanci przedmiotowego projektu budowlanego przedłożyli wymagane dowody potwierdzające zarówno posiadanie przez nich stosownych uprawnień budowlanych, jak i zaświadczenia potwierdzające, że są członkami właściwych izb zawodowych odpowiednich dla branży.

Odnośnie zarzutu, że faktycznym inwestorem jest Sp. z o.o. [....], a projektowana inwestycja to nie dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, ale budynek wielorodzinny- apartamentowiec, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji Wojewody [....] z dnia 28 listopada 2005r. cyt: "(...) wyjaśnić należy, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w przypadku prawidłowego pod względem formalnym, złożenia wniosku o pozwolenie na budowę i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie ma możliwości badania kwestii, kto jest de facto inwestorem. Przy obowiązującej definicji budynku jednorodzinnego art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego i niedookreśleniu jej w innych przepisach prawa, a także przy braku definicji zabudowy bliźniaczej, nie można zarzucić, że przedłożony projekt nie jest projektem dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej, przy czym w przypadku zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku inwestor zobowiązany jest dokonać zgłoszenia zgodnie z art. 71 Prawa budowlanego, przedkładając wszystkie niezbędne dokumenty i uzgodnienia."

W związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego Wojewoda utrzymał w mocy decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu wnioskującemu pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M.S. i M.S. oraz J.K. , zarzucając naruszenie prawa materialnego, w tym art. 34 Prawa budowlanego, § 13, 23 i 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji lub w sytuacji, gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważności, wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody [....] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty T. oraz dodatkowo o zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydanie decyzji zarówno Starosty T. , jak i Wojewody [....] nastąpiło z naruszeniem szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego takich jak:

1) wydanie pozwolenia na budowę pomimo utraty ważności decyzji wzizt z dniem 3 grudnia 2005r.;

2) niezgodność projektu budowlanego z decyzją wzizt dotyczącą:

- liczby kondygnacji,

- maksymalnej wysokości okapu dachu od poziomu terenu,

- usytuowania miejsc parkingowych oraz śmietnika poza obszarem oznaczonym symbolem 7 MN,

- typu projektowanej inwestycji, która zdaniem skarżących jest apartamentowcem, a nie budynkiem bliźniaczym jednorodzinnym,

- wielkości powierzchni działki biologicznie czynnej;

3) naruszenie § 271 rozporządzenia poprzez zezwolenie na posadowienie projektowanego budynku w odległości 10 m od sąsiednich budynków położonych przy ulicy [....] .;

4) niezgodność przedłożona analizy nasłonecznienia sporządzonej przez projektanta z rzeczywistością, ponieważ analiza przyjmuje odległość od sąsiednich budynków (........) jako 12 m;

5) posadowienie śmietnika posadowiony w odległości 8 m od okna budynku skarżących (...)

Ponadto skarżący podnieśli, że w trakcie postępowania administracyjnego trwającego 4 lata organ I instancji wielokrotnie łamał prawo budowlane i zasady kpa poprzez wydanie pozwolenia na budowę bez powiadomienia stron przed wydaniem decyzji, co stanowi naruszenie art. 10 kpa. Oprócz tego wielokrotnie inwestor nie dotrzymywał terminów wyznaczonych do usunięcia nieprawidłowości, co powinno skutkować odmową pozwolenia na budowę. Skarżący wskazali też na nieprawidłowości polegające na przekraczaniu terminów w wydawanych postanowieniach i decyzjach przez organ I instancji i brak odpowiedzi ze strony organu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] podniósł, że zaskarżonej decyzji z dnia 18 czerwca 2008r. nie można przypisać naruszenia prawa skutkującego uwzględnieniem skargi, a ponieważ zarzuty zawarte w skardze są w całości powtórzeniem zarzutów zgłaszanych w trakcie postępowania, do których Wojewoda [....] wyczerpująco odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w czterokrotnie wydawanych w trybie 138 § 2 kpa decyzjach organu odwoławczego, dlatego też Wojewoda podniósł ponownie, iż analiza akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wykazała, że inwestor spełnił wszelkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy.

Uczestnik J.C. ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdził, iż wszelkie zarzuty przedstawione przez skarżących są oczywiście bezpodstawne, i jako takie nie powinny zostać uwzględnione, Wojewoda [....] wyczerpująco odniósł się do podniesionych przez skarżących zarzutów w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Ponadto w toku prowadzonego postępowania przed organem I i II instancji, oraz w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji zostało wyjaśnione, iż wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji został złożony w dniu [....] kwietnia 2005r. - tj. w okresie ważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 2 grudnia 2003r. ustalającej warunki zabudowy dla działki [....] w Z. , a więc zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Powyższe przesądza zdaniem uczestnika o związaniu organu rozpatrującego wniosek o wydanie pozwolenia na budowę decyzją wzizt z 2 grudnia 2003r. W ocenie uczestnika zarzuty niezgodności projektu budowlanego z decyzją wzizt są również niezasadne, co uczestnik poparł szczegółowymi rozważaniami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a.- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a.

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja, ani też decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa.

Odnosząc się do zarzutu, że decyzja Wojewody [....] narusza prawo materialne, ponieważ decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia 2 grudnia 2003r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu utraciła ważność 31 grudnia 2005r. i wobec tego, że w Z. aktualnie nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do wydania pozwolenia na budowę niezbędna jest nowa decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji, uznać należy, iż zarzut ten nie jest uzasadniony. Wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę złożony został dnia [....] kwietnia 2005r., czyli w okresie ważności w/w decyzji wzizt. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2008r. (sygn. akt II OSK 970/07), że "nowe uregulowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do zasady nie pozbawiły mocy prawnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pozostających w obrocie prawnym w dniu jej wejścia w życie". Zatem "na obszarach, gdzie tracą moc miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, uchwalone przed 1995r. inwestorzy ci zachowują prawa nabyte w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego na podstawie planu obowiązującego w chwili wydania decyzji i nie muszą uzyskać decyzji o warunkach zabudowy przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, nawet jeżeli plan stanowiący podstawę dla decyzji już nie obowiązuje". Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie wydano decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o ustaleniu dla inwestora warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to wywołuje ona w okresie swojej ważności skutki prawne. Wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę został bowiem złożony w okresie ważności decyzji wzizt, w dniu 11 kwietnia 2005r. Należy podkreślić, że utrzymanie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej w przypadku utraty mocy przez przepisy stanowiące podstawę prawną wydania takiej decyzji wynika także z zasady trwałości decyzji administracyjnej. W związku z tym nie jest zasadny zarzut skargi o konieczności wydania w niniejszej sprawie nowej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W skardze wskazano na wiele niezgodności pomiędzy projektem budowlanym a decyzją wzizt. Sąd dokonał kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji w tym zakresie i uznał, że budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [....] w Z. , jest zlokalizowana w obszarze oznaczonym symbolem 7 MN wyznaczonym liniami rozgraniczającymi zgodnie z załącznikiem do decyzji wzizt. Jednocześnie zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że projektowanego zakresu inwestycji w zakresie budowy infrastruktury - zjazdów, miejsc postojowych oraz placyku utwardzonego do ustawienia kontenera na śmieci, poza obszarem 7 MN nie można uznać za naruszenie pkt. l decyzji o wzizt - ww. elementy usytuowane są w obszarze działki nr ewid. [....] , a zarządca drogi - Burmistrz Miasta Z. , uzgadniając projekt zjazdów wraz miejscami parkingowymi [....].2007r., oraz wydając zezwolenie na lokalizację zjazdów: znak: [....] z dnia 05.01.2007r., które ściśle związane są z lokalizacją miejsc postojowych, nie wniósł zastrzeżeń co do projektowanego zagospodarowania działki w liniach rozgraniczających drogę. Przepis § 19 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zwalnia z wymogu zachowania odpowiednich odległości lokalizacji miejsc parkingowych od okien i granicy działki budowlanej, w przypadku gdy miejsca te lokalizowane są między liniami rozgraniczającymi ulicę, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Wielkość powierzchni biologicznie czynnej przewidziana w projekcie jest zgodna z wymogami zawartymi w decyzji wzizt. Bez znaczenia dla tej kwestii jest zarzut mówiący o faktycznie mniejszej powierzchni działki aniżeli przyjęta w projekcie budowlanym. W aktach sprawy znajduje się bowiem wypis z rejestru gruntów określający powierzchnię działki nr ewid. [....] w Z. i dla organów wydających pozwolenie na budowę wiążąca jest mapa do celów projektowych oraz dane wynikające z ewidencji gruntów. Dopóki te dane nie zostaną zmienione w drodze odpowiedniego postępowania organy administracyjne są obowiązane do stosowania się do nich.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, a następnie w odpowiedzi na skargę odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, które następnie zostały powtórzone w skardze. Należy również wskazać, że skarżący, kwestionując analizę nasłonecznienia oraz opinię rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa przeciwpożarowego, nie przedstawili żadnych innych opinii sporządzonych przez osoby dysponujące fachową wiedzą z tego zakresu, które podważałyby materiał dowodowy zgromadzony w tym zakresie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne. Ponadto skarżący twierdzą, że w analizie przyjęto dwunastometrową odległość projektowanych budynków od budynków sąsiednich, podczas gdy, zdaniem skarżących taka odległość nie została zachowana. Skarżący wskazują, że wynika to z notatki z dnia [....] maja 2008r., w której urzędnik Wojewody stwierdza, że odległość 12 m do sąsiednich budynków nie jest zachowana. Odnosząc się do powyższego twierdzenia, należy wyjaśnić, że odległość miedzy ścianami projektowanych budynków a budynkami sąsiednimi nie wynika z w/w notatki służbowej, która w rzeczywistości zawiera oświadczenia skarżących, a nie urzędnika Wojewody. Odległość ta zaś wynika z projektu zagospodarowania działki i wynosi 12 m oraz na niektórych odcinkach mniej niż 12 m (potwierdza to opinia rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych), ale w miejscach tych projekt nie przewiduje okien.

Co do zarzutu zawartego w pkt 7 skargi, że w trakcie postępowania administracyjnego trwającego cztery lata organ I instancji wielokrotnie łamał prawo, należy podnieść, że przedmiotem kontroli ze strony Sądu jest przede wszystkim zaskarżona decyzja, poprzedzająca ją decyzja organu I instancji oraz prawidłowość postępowania administracyjnego, w wyniku którego te dwie decyzje zostały wydane. Zatem nieprawidłowości odnoszące się do wcześniejszych faz postępowania mogą mieć znaczenie tylko o tyle, o ile miałyby wpływ na decyzje administracyjne będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie.

Odnośnie zarzutu, że wskutek podniesienia o 1,5 m terenu, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, może dojść do zalewania działek sąsiednich, stwierdzić należy, iż skarżący nie powołali się na postępowanie w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych.

Nie jest również uzasadniony zarzut niezgodności projektu budowlanego z decyzją wzizt w zakresie ilości kondygnacji, ponieważ decyzja wzizt określa maksymalną ilość kondygnacji nadziemnych na trzy. Zostało to spełnione w projekcie budowlanym, który przewiduje budowę budynków składających się z parteru i dwóch poddaszy usytuowanych w kubaturze dachu. Istotnym jest, że decyzja wzizt nie zawiera ograniczenia co do ilości kondygnacji podziemnych. Zatem przewidziane w projekcie dwie kondygnacje podziemne, czyli piwnica oraz przyziemie (jest to niewątpliwie kondygnacja podziemna w rozumieniu § 3 pkt 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż więcej niż połowa tej kondygnacji w świetle znajduje się poniżej poziomu terenu) nie stanowią naruszenia wymogów zawartych w decyzji wzizt.

Odnośnie zarzutu dotyczącego usytuowania śmietnika w odległości 8 m od okna budynku skarżących, stwierdzić należy, że jest ono zgodne z § 23 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ przedmiotowa inwestycja jest realizowana w ramach zabudowy jednorodzinnej, a w takim obszarze dopuszczalne jest zmniejszenie odległości śmietnika od okien sąsiedniego budynku do 3 m.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez usytuowanie projektowanych budynków w odległości 10 m od sąsiednich drewnianych budynków, ponieważ w niniejszej sprawie mają zastosowanie ust. 1, ust. 2, ust. 10 i ust. 11 § 271 w/w rozporządzenia. Ściana północna projektowanego budynku Nr [....] na odcinku zbliżenia poniżej 12 m do istniejącego budynku Nr [....] (jego drewnianej części) projektowana jest jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego z elementami budowlanymi o odporności ogniowej klasy REI 60, co zapewnia wymagania określone w § 217 ust. 2 oraz § 232 ust. 4 rozporządzenia. Natomiast pozostałe ściany budynków nr nr [....] tworzą pomiędzy sobą kąt zawarty pomiędzy 60° a 120°, a więc odległość pomiędzy tymi ścianami powinna wynosić co najmniej 6m (50% z 12m), a warunek ten jest spełniony.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie stanowią podstawy do jej uchylenia i na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.