Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 360/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 146 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 121b ust. 5 pkt 8, ust. 6 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Stanisław Śliwa Protokolant specjalista Anna Mazurek – Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi P. P. na akt Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [....] w przedmiocie braku podstaw do wypłaty uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim I. uchyla zaskarżony akt; II. uznaje uprawnienie skarżącego P. P. do 100 % uposażenia za okres zwolnienia od zajęć służbowych od 23 listopada 2020 r. do 21 maja 2021 r.; III. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w [...] na rzecz skarżącego P. P. kwotę 1 000 zł /słownie: tysiąc złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi PP (dalej: "Skarżący") reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika jest akt Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do wypłaty uposażenia za okres usprawiedliwionej nieobecności.

Jak wynika z akt sprawy, raportem z dnia 25 maja 2021 r. Skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wypłatę 20% potrąconego uposażenia w okresie usprawiedliwionej nieobecności tj. od dnia 23.11.2020 r. do dnia 21.05.2020 r. związanej z zakażeniem koronawirusem COVID-19 i przedłużającej się infekcji układu oddechowego w przebiegu choroby. W raporcie wskazał, że w trakcie wykonywania czynności służbowych w dniu 16 listopada 2020 r. w budynku KPP [...] miał kontakt z aspirantem sztabowym, który w dniu 19 listopada 2020 r. otrzymał pozytywny wynik testu na koronawirusa. Ponadto wyjaśnił, że miał również kontakt z innymi osobami, które również otrzymały pozytywne wyniki testów.

W wyniku kontaktu z osobą zarażoną, doszło do zarażenia wirusem SARS-CoV-2 u Skarżącego. W związku z otrzymanym wynikiem testu Skarżący został skierowany na kwarantannę od dnia 23.11.2020 r., następnie przebywał w izolacji, po której rozpoczął dalsze leczenie w placówkach zdrowotnych.

Komendant Powiatowy Policji w [...] pismem z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] poinformował PP, że brak jest jednoznacznych podstaw do poparcia jego raportu z dnia 25 maja 2021 r.

W odpowiedzi na pismo, PP w dniu [...] czerwca 2021 r. sporządził raport, w którym wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o ponowną weryfikację raportu z dnia [...] maja 2021 r. podnosząc, że w raporcie wyraźnie wskazano, że miał kontakt z osobami zarażonymi.

W odpowiedzi na raport, Komendant Powiatowy Policji w [...] aktem z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] poinformował Skarżącego o podtrzymaniu stanowiska odnośnie braku jednoznacznych podstaw do poparcia raportu.

Pismem z dnia 5 lipca 2021 r. PP reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o dokonanie korekty uposażenia za okres od 23.11.2020 r. do dnia 21.05.2021 r. do kwoty 100% uposażenia oraz o niezwłoczną wypłatę na rzecz PP należnej mu kwoty po dokonaniu korekty.

W odpowiedzi na pismo, Komendant Powiatowy Policji w [...], pismem z dnia 12 lipca 2021 r. poinformował o odmowie wypłacenia 20% potrąconego uposażenia.

PP złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na akt Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] zrzucając naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie.

Po rozpoznaniu złożonej przez PP skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (WSA), wyrokiem z dnia 5 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1164/21 uchylił akty Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2021 r., nr [...]; z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...]; z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] 21.

W uzasadnieniu wyroku, Sąd wyjaśnił, że złożona skarga została uwzględniona z powodu niedostatecznego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, co spowodowało w konsekwencji, iż zaskarżone akty o odmowie uwzględnienia wniosku Skarżącego o wypłatę uposażenia w wysokości 100% za okres przebywania na kwarantannie i za okres choroby zakaźnej zostały wydane przedwcześnie. Sąd wskazał, że Komendant przed ponownym wydaniem aktu powinien przeprowadzić dowód z zeznań tych funkcjonariuszy Policji, u których tak jak u Skarżącego stwierdzono chorobę zakaźną, na okoliczność podnoszonego bezpośredniego kontaktu poprzedzającego zakażenie wirusem SARS-CoV-2.

Wyrok stał się prawomocny w dniu 4 stycznia 2022 r.

W trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania, w dniu 2 lutego 2022 r. została sporządzona notatka służbowa, w której przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy.

W dniu 5 grudnia 2021 r. Komendant nakazał uzupełnić materiał dowodowy o czynności wskazane w uzasadnieniu ww. wyroku. W ramach czynności wyjaśniających polecił sporządzenie notatek służbowych przez funkcjonariuszy Wydziału Kryminalnego KPP w [...] dotyczących czasookresu służby przed kwarantanną asp. szt. PP tj. od 1 listopada 2020 r. do 23 listopada 2020 r.

W dniu [...] grudnia 2021 r. pismem nr [...] powiadomiono Skarżącego o ponownym rozpatrzeniu jego sprawy dotyczącej wypłaty 20% potrąconego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim tj. od dnia 23.11.2020 r. do dnia 21.05.2021 r.

Pismem z dnia 28 grudnia 2021 r. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, dotyczące kontaktu z zakażonymi policjantami, jednocześnie wskazując funkcjonariuszy KPP w [...], którzy mają istotne informacje na temat zakażenia jego osoby w służbie.

W notatce służbowej z dnia 2 lutego 2022 r. wskazano, że funkcjonariusze KPP w [...] potwierdzili, że od dnia 19 września 2020 r. na odprawach służbowych byli informowani i zapoznawani z ograniczeniami związanymi z pandemią COVID-19 oraz potwierdzili, że na odprawach służbowych Wydziału Kryminalnego KPP w [...] omawiano zasady bezpieczeństwa w związku z pandemią podczas wykonywania obowiązków służbowych. Ponadto funkcjonariusze potwierdzili przestrzeganie reżimu sanitarnego przy wykonywaniu obowiązków służbowych. Funkcjonariusze w swoich wyjaśnieniach wskazywali, że mieli kontakt ze Skarżącym w trakcie wykonywania czynności służbowych w mniejszym, bądź większym stopniu, jednak nie posiadają wiedzy, czy we wskazanym czasookresie Skarżący miał kontakt z osobą chorą lub mającą objawy zakażenia podczas wykonywania obowiązków służbowych.

W notatce wyjaśniono również, że z notatek służbowych funkcjonariuszy wynika, że każdy funkcjonariusz miał dostęp do środków dezynfekujących oraz maseczek ochronnych. Ośmiu funkcjonariuszy Wydziału Kryminalnego KPP w [...] nie posiada wiedzy, czy Skarżący miał kontakt z osobą chorą lub mającą objawy zarażenia wirusem. Natomiast trzech funkcjonariuszy Wydziału Kryminalnego KPP w [...], którzy nie byli zarażeni wirusem SARS-CoV-2 twierdzą, że Skarżący mógł mieć kontakt z osobą chorą lub mającą objawy zarażenia wirusem. Nie wskazali jednak, jaki mógł być to kontakt oraz wskazali, że dowiedzieli się tego od innych policjantów. Funkcjonariusze Wydziału Kryminalnego KPP w [...], u których wykryto zakażenie wirusem nie miało ze Skarżącym bezpośredniego kontaktu, podczas wykonywania czynności służbowych. Wobec powyższego w notatce z dnia 2 lutego 2022 r. wskazano, iż nie da się jednoznacznie stwierdzić, że doszło do bezpośredniego kontaktu Skarżącego z osobą zarażoną w trakcie wykonywania czynności służbowych.

Komendant Powiatowy Policji w [...], aktem z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] podtrzymał swoje stanowisko odnośnie braku podstaw do wypłaty uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, wskazując, że z analizy zebranego w toku prowadzonych czynności wyjaśniających materiału nie da się jednoznacznie stwierdzić, że do kontaktu skutkującego zarażeniem się przez Skarżącego wirusem SARS-CoV-2 doszło w tracie wykonywania obowiązków służbowych.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, PP reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata [...] wniósł o załączenie w poczet materiału dowodowego akt sprawy o sygn. akt II SA/Rz 1164/21 na okoliczność prowadzonego postępowania przed Organem, braku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Organ, braku podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia przez Organ; o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonego aktu i zobowiązanie Organu do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, tj. ze wskazaniem, że Skarżącemu przysługuje prawo do 100% uposażenia w związku z zakażeniem lub powstałym w związku z wykonywaniem zadań służbowych w budynku KPP [...] oraz o zasądzenie od Organu na rzecz pełnomocnika kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm prawem przepisanych.

Pełnomocnik Skarżącego zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię przepisów art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.; dalej zwana w skrócie: "u.P.") wprowadzonych ustawą z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r., poz. 2112 ze zm.; dalej zwana w skrócie: "ustawą zmieniającą"), poprzez niewskazanie, których jednoznacznych podstaw/przesłanek brak jest do poparcia złożonych przez Skarżącego raportów i pism wraz z załącznikami w toku całego postępowania;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 28, art. 40 § 2, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 1 i § 2, art. 81, art. 83 § 3, art. 86, art. 92 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej zwana w skrócie: "K.p.a.") w zw. z art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 u.P., poprzez:

– brak zapewnienia stronie oraz pełnomocnikowi czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem ponownego aktu Organ zaniechał czynności umożliwienia wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

– brak zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków przynajmniej na siedem dni przed terminem;

– braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1164/21, a zastąpienie przez Organ czynności w postaci notatek służbowych - oświadczeń, z pozbawieniem Skarżącego możliwości zadawania pytań do świadka;

– naruszenie prawa strony i pozbawienie jej oraz jej pełnomocnika uczestniczenia w czynnościach z przeprowadzenia dowodu, zadawania pytań świadkom oraz składania wyjaśnień przez stronę odnośnie przeprowadzonych dowodów;

– brak zgodnego z prawem zebrania materiału dowodowego, co nie pozwoliło na rozpatrzenie w sposób wyczerpujący, rzetelny i wszechstronny materiału dowodowego, który powinien zebrać Organ w sprawie, co doprowadziło do poczynienia przez ten Organ całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, zwłaszcza w świetle podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, wskazywania faktów, czy osób które mogłyby dać świadectwo faktom w toku postępowania; zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

– naruszenia zasady informowania stron i pozostałych uczestników o okolicznościach faktycznych i prawnych, których ustalenie może mieć wpływ na wynik sprawy;

– brak informowania i kierowania jakichkolwiek pouczeń dla strony;

3. przepisów prawa materialnego: art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 oraz art. 10 § 1, a także art. 75 §1, art. 78 § 1 i § 2, art. 84 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i 2a, art. 60 ust. 1, art. 61 w zw. z art. art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 u.P., poprzez: brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; całkowity brak uzasadnienia swojego stanowiska w sprawie, co uniemożliwiło Skarżącemu zorientowanie się zarówno co do podstawy faktycznej jak i prawnej wydanego przez Organ rozstrzygnięcia podczas gdy: złożone dowody, oświadczenia, które zostały przedstawione przez Skarżącego potwierdzają, że do jego zakażenia doszło podczas czynności służbowych w budynku KPP [...]; zebranie materiału dowodowego w sprawie w sposób dowolny, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, gdyż Organ całkowicie pominął stanowisko Skarżącego, nie zbadał dowodów, na które wskazywał i powoływał, poprzez sprzeczność treści aktu z dowodami przedłożonymi do sprawy, jak również złożonymi oświadczeniami funkcjonariuszy, z których logiczny wniosek sprowadza się do tezy, że w okresie obejmującym zarażenie Skarżącego wirusem SARS-CoV-2 w budynku KPP w [...] pracowali i przebywali funkcjonariusze będący zarażeni wirusem SARS-CoV-2, a sami nawet funkcjonariusze wskazują, że nie wiedzą skąd mogli się zarazić bowiem osoby zarażone przechodziły zakażenie wirusem SARS-CoV-2 bezobjawowo; na okoliczność wykonywania czynności służbowych z osobami zarażonymi, kontaktu z nimi, pełnienia służby przez funkcjonariuszy i obecności funkcjonariuszy w okresach kiedy Skarżący miał służbę w budynku KPP [...], stosowania się do reżimu sanitarnego, braku środków ochrony osobistej.

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik podniósł, że wydany akt nie zawiera podstaw faktycznych i prawnych, nie zawiera merytorycznego uzasadnienia, bez przywołania jakie dowody legły u podstaw zaskarżonego stanowiska. Pełnomocnik wskazał, że zwrócił się do Komendanta o poinformowanie go o wszystkich czynnościach postępowania, które mają zostać przeprowadzone przed Komendantem, jednak do dnia złożenia skargi nie została udzielona odpowiedź na to pismo. Skarżący oraz pełnomocnik nie zostali poinformowani o żadnych czynnościach prowadzonego postępowania, ich terminie i możliwości brania w nich udziału. Komendant doręczając zaskarżony akt pominął pełnomocnika, a akt doręczył Skarżącemu. Następnie pełnomocnik ustosunkował się do wyjaśnień złożonych przez funkcjonariuszy KPP w [...]. Pełnomocnik wskazał również na brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka [...], o którego przesłuchanie wnioskował Skarżący.

Końcowo pełnomocnik wyjaśnił, że zebrane dowody w postępowaniu w postaci samych oświadczeń zawartych w notatkach służbowych pozwalają z całą pewnością ustalić prawidłowy stan faktyczny i orzec w sprawie na korzyść Skarżącego, zgodnie z treścią składanych raportów i czynności podejmowanych w sprawie. Zasadnicze okoliczności sprawy, jak i przyznane fakty w oświadczeniach funkcjonariuszy pozwalają przyjąć, że w budynku Komendy Powiatowej Policji w [...] w danym okresie panował wirus SARS-CoV-2, gdzie pracowali, przebywali w budynku funkcjonariusze, którzy mieli objawy świadczące o zarażeniu wirusem, jak również, którzy otrzymali następnie potwierdzone pozytywne wyniki testów na obecność SARS-CoV-2.

W odpowiedzi na skargę, Komendant wniósł o jej odrzucenie wskazując, że Komenda Powiatowa Policji w [...] w niniejszej sprawie związanej z zakażeniem koronawirusem Sars-Cov-2 nie prowadziła postępowania administracyjnego, a jedynie czynności wyjaśniające tzw. techniczne. Zdaniem Komendanta w przedmiotowej sprawie przeprowadzono szczegółową analizę i starannie wykonano wszelkie czynności techniczne z zachowaniem praworządności i interesów Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jako zasadna, została przez Sąd uwzględniona.

Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.; dalej zwana P.u.s.a.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Do zakresu kognicji sądów administracyjnych należą w świetle art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; (...).

Dodać też należy, iż według art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Regulacją zapewniającą Sądowi możliwości orzekania w sposób reformatoryjny jest art. 146 § 2 P.p.s.a., który stanowi : w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Przepis art. 146 § 2 P.p.s.a. stanowi wyjątek od kasacyjnego charakteru kompetencji orzeczniczych sądu administracyjnego. Wyrok sądu uznający uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa zastępuje rozstrzygnięcie organu administracji (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r. o sygn. I OSK 2129/12, CBOSA).

W myśl zastosowanego przez Organ w sposób negatywny dla strony przepisu art. 121b ust. 1 u.P. w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Od tej zasady, kolejne ustępy w/w artykuły przewidują określone wyjątki, pozwalające uznać, że zwolnienie od zajęć służbowych zostało spowodowane przyczynami mającymi zakotwiczenie w okolicznościach pełnienia zadań służbowych przez policjanta. W świetle art. 121b ust. 5 pkt 8 u.P., jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby - zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Natomiast według art. 121b ust. 6 pkt 4 u.P., prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy policjant został zwolniony od zajęć służbowych na skutek podlegania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jeżeli podleganie tej kwarantannie lub izolacji powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby.

Wykonywanie zadań służbowych, o których mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 u.P. stwierdza pisemnie przełożony właściwy do spraw osobowych lub upoważniona przez niego osoba. Stan epidemii związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 w Polsce stwierdził w drodze rozporządzenia Minister Zdrowia co nastąpiło na mocy § 1 rozporządzenia tego Ministra z dnia 20 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 491). Nie stanowi tu kwestii, iż okoliczności niniejszej sprawy rozgrywały się w czasie stanu epidemii, o jakiej mowa w przytoczonych wyżej przepisach u.P.

Dla Sądu jasne jest, że zaskarżony akt należy do wyróżnionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 P.p.s.a. aktów, gdyż dotyczącą podstawowych uprawnień policjantów wynikających z przepisów u.P. Do tego wniosku przekonują przede wszystkim ich skutki prawne w postaci odmowy wypłaty uposażenia w żądanej przez funkcjonariusza wysokości 100% miesięcznego uposażenia. Niewątpliwie odmowa uwzględnienia złożonego wniosku wyrażona przez organ administracji publicznej (komendanta powiatowego policji) w drodze objętych skargą aktów ma wpływ na uprawnienia finansowe funkcjonariusza, ma też charakter władczy i oparta jest na przepisach prawa administracyjnego – u.P. Te cechy owych aktów decydują o konieczności objęcia ich sądową kontrolą na mocy art. 1 § 1 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4 P.p.s.a. Uzupełnić tu wypada, iż wydane w sprawie akty nie są decyzjami administracyjnymi w sprawie wysokości uposażenia policjanta za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, bowiem taką decyzje wydaje się w świetle przepisów tylko w przypadku rozstrzygania o wysokości uposażenia policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim na podstawie art. 121b ust. 6 pkt 3, ust. 7 i 8 u.P. (na temat aktów z zakresu administracji publicznej zob. Ł. M. Wyszomirski, Sądowa kontrola innych niż decyzje i postanowienia aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, Warszawa 2018 r., s. 191 i nast.). Dokonane przez ustawodawcę rozróżnienie form działania w przytoczonych wyżej unormowaniach, przekonuje za ujęciem przedmiotu skargi w ramy art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 5 listopada 2021 r. o sygn. II SA/Rz 1164/21, CBOSA).

Skarga została uwzględniona z powodu nieprawidłowo przeprowadzonej przez Komendanta oceny zebranych w sprawie dowodów, co spowodowało w konsekwencji, iż zaskarżony do WSA akt o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego o wypłatę uposażenia w wysokości 100 % za okres przebywania na kwarantannie i za okres choroby zakaźnej naruszył art. 121b ust. 5 pkt 8, ust. 6 pkt 4, ust. 6a u.P. w sposób, który miał wpływ na jego treść – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 146 § 1 P.p.s.a. Według Sądu, zebrany przez Komendanta materiał obrazujący stan faktyczny sprawy potwierdzał uprawnienie skarżącego, o jakim mowa w powołanych wyżej przepisach prawa materialnego, co jednocześnie pozwoliło Sądowi na pozytywne dla skarżącego zastosowanie art. 146 § 2 P.p.s.a.

Sąd w pierwszej kolejności zobligowany był skontrolować czy w ponownie przeprowadzonym w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego aktu Komendant Powiatowy Policji w [...] wykonał wiążące go wytyczne wynikające z prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2021 r., o sygn. akt 1164/21. W świetle uzasadnienia tego orzeczenia WSA przy ponownym wydawaniu aktu na podstawie art. 121 ust. 5 pkt 8, ust. 6 pkt 4 u.P., Komendant miał przeprowadzić dowód z zeznań tych funkcjonariuszy, u których tak jak u Skarżącego stwierdzono chorobę zakaźną na okoliczność podnoszonego w pismach strony bezpośredniego kontaktu poprzedzającego zakażenie wirusem SARS-COV 2, wywołującym chorobę układu oddechowego Covid - 19. Sąd w przytoczonym orzeczeniu zarzucił Organowi, że nie zweryfikował w sposób wymagany do właściwej konkretyzacji przepisów u.P. prawdziwości twierdzeń skarżącego o kontakcie w budynku KPP w [...] z aspirantem sztabowym [...] w dniu 16 listopada 2020 r. Ponadto, Sąd zwrócił uwagę na to, że w raporcie z dnia [...] maja 2021 r. strona pisała, iż miała kontakt z policjantem [...], u którego dnia 17 listopada 2020 r., także stwierdzono zakażenie w/w rodzajem wirusa.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że Komendant ponownie prowadząc postępowanie wykonał wytyczne wynikająca z wyżej przytoczonego wyroku WSA, bowiem zapoznał się z treścią notatek służbowych sporządzonych przez [...] oraz [...] na okoliczności dotyczące ich kontaktu z PP w dniach poprzedzających przeprowadzenie pozytywnego testu u skarżącego.

Otóż [...] w notatce służbowej z dnia [...] stycznia 2022 r. stwierdził, że nie przypomina sobie, aby we wskazanym czasookresie tj. od 1 listopada 2020 do 23 listopada 2020 r. miał kontakt z PP. Jeżeli taki kontakt mógł mieć miejsce to jedynie wizualny, bez jakiegokolwiek bliższego kontaktu trwającego dłużej niż 2 minuty z zachowaniem wszelkich reżimów sanitarnych. Kluczowe dla sprawy ma zdanie w/w, w którym ujawnił jednak, że w dniu 16 listopada 2020 r. lub przed 10 listopada 2020 r., był w swoim pokoju służbowym i wypełniał raport o urlop. Wówczas przyszedł do jego pokoju służbowego PP - stanął w drzwiach. Na dzień 16 listopada 2020 r. jako dzień pobytu w Komendzie wskazują jego kolejne zeznania, dotyczące okoliczności pobrania raportu z kadr celem wypełnienia na kolejny okres od 16 do 20 listopada 2020 r., co wiązało się z przedłużającym się bólem gardła. Na dzień 16 listopada 2020 r. jako na dzień bezpośredniego kontaktu z w/w wskazywały znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia skarżącego. Natomiast [...] w notatce służbowej z dnia [...] stycznia 2022 r. stwierdza wyraźnie, że w okresie od 1 do 23 listopada 2020 r. był zakażony wirusem SARS-COV 2. Pozytywny wynik testu otrzymał dnia 18 listopada 2020 r. Z przytoczonych przez niego dat pełnienia służby wynika, że mógł mieć bezpośredni i pośredni kontakt z PP w dniach 2 do 4 oraz 12 do 13 listopada 2020 r. Z uwagi na zajmowane stanowisko nie wykluczył, że w tym okresie miał kontakt z aspirantem sztabowym PP, lecz takiego kontaktu służbowego nie pamięta. Jeżeli doszło do jakiegokolwiek kontaktu, to był on dokonany z zachowaniem zasad reżimu sanitarnego oraz trwał minimalny okres, na pewno nie dłuższy niż parę minut. Wymieniony Funkcjonariusz podkreśla, że nie miał żadnego kontaktu ze skarżącym, kiedy miał objawy zakażenia wirusem, gdyż kiedy chodził do służby to nie miał żadnych objawów zakażenia SARS-COV 2.

Ze zgromadzonych dowodów wynika więc, że skarżący miał kontakt z funkcjonariuszami Policji KPP w [...], u których to stosownym testem potwierdzono zarażenie wirusem SARS-COV 2 w czasie bezpośrednio poprzedzającym przeprowadzenie u niego pozytywnego testu w dniu 23 listopada 2020 r. Kluczowe dla tego stwierdzenia okoliczności potwierdza opisana wyżej notatka służbowa [...]. W tym zakresie twierdzenia skarżącego i oświadczenie [...] pokrywają się względem kontaktu, jaki nastąpił dnia 16 listopada 2020 r. Nie bez znaczenia dla oceny legalności skarżonego aktu oraz skutków stosowania przepisów u.P., pozostają także oświadczenia zawarte w notatce służbowej [...], który wyraźnie stwierdza, że mógł mieć kontakt ze skarżącym w dniach od 2 - 4 listopada i 12 - 13 listopada 2020 r. Nie ulega tez wątpliwości, że skarżący pełnił służbę w dniach obecności w budynku komendy funkcjonariuszy, u których stwierdzono zakażenie wirusem SARS-COV 2 i to przed dniem potwierdzenia zakażenia u skarżącego - 23 listopada 2020 r.

Należy przypomnieć, iż świetle powołanych wyżej przepisów u.P. uprawnienie funkcjonariusza do uposażenia w pełnej wysokości 100%, powstaje wówczas, gdy zakażenie lub zachorowanie na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, bądź zwolnienie od zajęć służbowych na skutek podlegania obowiązkowej kwarantannie, powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby – art. 121b ust. 5 pkt 8, ust. 6 pkt 4 u.P.. Dla potrzeb ustalenia tego czy usprawiedliwiona nieobecność na służbie funkcjonariusza została spowodowana zakażeniem, zachorowaniem, skierowaniem na kwarantannę czy izolację w związku z wykonywaniem zajęć służbowych należało sięgnąć do przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2022 r. poz. 1657 ze zm.; zwana dalej u.z.z.c.), określających warunki poddania danej osoby sanitarnym reżimom administracyjnym. Przepisy tej ustawy w art. 33 i 34 określają bowiem przesłanki nałożenia na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną m.in. obowiązek kwarantanny w izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Przepisy u.z.z.c. pozwalają organom inspekcji sanitarnej na nałożenie tego rodzaju obowiązków w sytuacji, gdy osoby były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego. Potwierdzenie tego rodzaju sytuacji w czasie służby w Policji przy uwzględnieniu łatwości w transmisji wirusa i dalszego rozprzestrzeniania się, będzie świadczyć o istnieniu związku pomiędzy ustawowymi powodami usprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusza, a pełnieniem przez niego służby – wykonywaniem zadań służbowych.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący przed przeprowadzeniem testu potwierdzającego zakażenie, miał styczność z funkcjonariuszami zakażonymi wirusem SARS – COV 2. Ten fakt poświadczają ich zeznania zawarte w notatkach służbowych. Osoby te miały zarówno bezpośredni kontakt ze stroną jak i przebywały w tym samym budynku a w konsekwencji w tych samych pomieszczeniach, co skarżący. Na ocenę stwierdzenia wystąpienia styczności skarżącego ze źródłami zakażenia w czasie pełnienia służby, pozwala ustawowa definicja "styczności" zawarta w art. 2 pkt 25 u.z.z.c.. Wg tej definicji ":styczność" to nie tylko bezpośredni ale także pośredni kontakt osoby ze źródłem zakażenia, jeżeli charakter tego kontaktu zagrażał lub zagraża przeniesieniem na tą osobę biologicznych czynników chorobotwórczych.

Istnienie wysokiego stopnia zagrożenia przenoszenia się koronowirusa SARS – COV 2, także pomimo zastosowanych środków sanitarnych, jest podnoszone we wszystkim znanych opracowaniach dotyczących tego tematu. Z dostępnych powszechnie publikowanych badań naukowych opisujących sposób przenoszenia infekcji wynika, że koronawirus SARS-COV 2 przenosi się drogą kropelkową z człowieka na człowieka. W wynikach tych badań podkreśla się zgodnie, iż nie ma konieczności bardzo bliskiego kontaktu zakażonego ze źródłem zakażenia. Ponadto, nie została określona minimalna dawka infekcyjna tego rodzaju koronowirusa. Co również istotne, zakażenie COVID-19 jest możliwe także tylko przez dotknięcie powierzchni, czy przedmiotu, na którym znajduje się wirus, a następnie dotknięcie ust, nosa lub oczu. Koronawirusy mogą pozostać zakaźne na powierzchniach nieożywionych nawet do 3 dni. Stwierdzono również, że najwyższe ryzyko transmisji choroby to wczesny etap infekcji zaś okres inkubacji SARS - COV 2 wynosi od 2 do 14 dni przed wystąpieniem objawów (zob. E.Nowakowska, S.Sulimiera - Michalak, COVID-19 – CHOROBA WYWOŁANA ZAKAŻENIEM WIRUSEM SARS-COV-2 GLOBALNYM ZAGROŻENIEM DLA ZDROWIA PUBLICZNEGO, POSTĘPY MIKROBIOLOGII – ADVANCEMENTS OF MICROBIOLOGY 2020, 59, 3, s. 227–236, Charakterystyka choroby Covid-19. Objawy oraz skutki zdrowotne rekomendacje doświadczenia polskich klinicystów. Nauka przeciw pandemii. Praca Zbiorowa, Warszawa 2021 r., https://naukaprzeciwpandemii.pl/app/uploads/2021/04/biala-ksiega_charakterystyka-choroby-covid-19_kwiecien-2021.pdf).

Mając na uwadze potwierdzony zebranym materiałem dowodowym kontakt bezpośredni jak i pośredni skarżącego z funkcjonariuszami Komendy Powiatowej Policji w [...], u których na kilka dni przed testem u skarżącego potwierdzono zarażenie wirusem SARS – COV 2, jak również powszechnie dostępne materiały naukowe opisujące sposób transmisji w/w wirusa, jako nieprawidłowa jawi się dokonana przez Organ ocena nie wystąpienia określonej w u.P. przesłanki stwierdzenia wykonywania zadań służbowych w narażeniu na zakażenie się wysoce zakaźnym (o wysokiej transmisji) wirusem SARS – COV 2, powodującym chorobę Covid-19. Zakażenie u skarżącego PP stwierdzono w czasie pełnienia służby. Ponieważ wymieniony funkcjonariusz wykonywał swą służbę w ramach czasowych, w których miała miejsce nie tylko pośrednia (styczność z powierzchniami w budynku komendy) ale i bezpośrednia (rozmowa z zakażonym funkcjonariuszem) styczność ze źródłami zakażenia, a charakter tego narażenia związany z transmisją wirusa zagrażał przeniesieniem na skarżącego biologicznych czynników chorobotwórczych, to nie było przeszkód do stwierdzenia wykonywania zadań służbowych w sposób określony w art. 121b ust. 5 pkt 8, ust. 6 pkt 4 u.P. Dlatego musiało to skutkować potwierdzeniem uprawnień skarżącego do 100% uposażenia w okresie zwolnienia lekarskiego i w okresie zwolnienia od zajęć służbowych na skutek skierowania na kwarantannę, tj. od dnia 23 listopada 2020 r. do 21 maja 2021 r. – okresy usprawiedliwionej nieobecności.

Błędna ocena prawidłowo tym razem zabranego materiału dowodowego - zgodnie z wytycznymi Sądu - doprowadziła skarżony Organ do niewłaściwych wniosków wyrażonych w zaskarżonym do WSA akcie. Stwierdzone uchybienia w zakresie oceny treści notatek służbowych funkcjonariuszy i wykładni art. 126b ust. 5 pkt 8, ust. 6 pkt 4 u.P., miały istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uwzględnieniem skargi w sposób przewidziany w art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.

Jednocześnie, ponieważ zebrany przez Organ materiał dowodowy w sposób dostatecznie jasny potwierdzał wypełnienie hipotez norm zakodowanych w art. 121b ust. 5 pkt 8, ust. 6 pkt 4 u.P., to WSA stosując art. 146 § 2 P.p.s.a. postanowił uznać uprawnienie skarżącego do 100% uposażenia za okres usprawiedliwionego zwolnienia od zajęć służbowych, czyli z powodu podlegania obowiązkowej kwarantannie, jak również z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim.

Wyłożone powody zadecydowały o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 146 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.

Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. obejmując nimi : koszty opłaty skarbowej z tytułu pełnomocnictwa (17 zł), koszty dojazdu do Sądu (100 zł) oraz koszty wynagrodzenia adwokackiego (883 zł) na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 2 pkt 1, 3, 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). O podwyższeniu opłaty na rzecz adwokata zadecydowano mając na względzie : poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia nietypowej sprawy sądowoadministracyjnej, rodzaj i zawiłość sprawy kontroli aktu Komendanta, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.