Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 45/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 203, art. 210 par. 1, art. 205 par. 1 i 2, art. 209, art. 201 par. 1, art. 54 par. 3, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a : I. zasądzić od Wójta Gminy S. na rzecz P. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; II. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.


UZASADNIENIE

P. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, domagając się jednocześnie zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014r. tut. Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne (pkt I) oraz oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania (pkt II). W uzasadnieniu wskazano, że obie strony zgodnie wniosły o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., jako bezprzedmiotowego, a to w związku z udostępnieniem skarżącemu żądanej przez niego informacji.

Zażalenie na pkt II ww. orzeczenia wniósł P. K., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015r., sygn. akt I OZ 27/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt II ww. orzeczenia i sprawę w tym zakresie przekazał tut. Sądowi – do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia wskazano, że wbrew wyrażonemu przez Sąd I instancji stanowisku nie sposób przyjąć, że poniesionych przez skarżącego kosztów nie można było uznać za celowe – w sytuacji gdy skarżący poniósł je w celu sporządzenia skargi na bezczynność w dniu 1 września 2014r., a więc w dniu, kiedy – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - nie upłynął jeszcze 14 – dniowy termin do udostępnienia informacji, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Z jego treści nie można zatem wywodzić, że organ w takim przypadku każdorazowo ma 14 dni na dokonanie wskazanej czynności, skoro podstawowym kryterium dochowania wskazanego w tym przepisie terminu jest ustalenie, czy udostępnienie żądanej informacji nastąpiło bez zbędnej zwłoki. Wskazana ocena mogła z kolei zostać dokonana wyłącznie podczas merytorycznego rozpoznania skargi P. K. na bezczynność Wójta Gminy S. w zakresie rozpatrzenia złożonego przez niego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co – z uwagi na prawomocne umorzenie przedmiotowego postępowania sądowego – obecnie nie jest możliwe. Odnosząc się do wniosku skarżącego w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 P.p.s.a. Kwestia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.), będzie rozstrzygana przy orzekaniu przez Sąd I instancji o kosztach postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 209 ustawy P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 201 § 1 ustawy P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy P.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Nie budzi wątpliwości Sądu, że opisana powyżej sytuacja ma miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy, jako że podstawę umorzenia postępowania sądowego – postanowieniem tut. Sądu z dnia 5 listopada 2014r. – stanowił fakt udostępnienia P. K. żądanych informacji przez organ już po wniesieniu przez niego skargi na bezczynność – co było równoznaczne z jej uwzględnieniem, zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a.

Z kolei zgodnie art. 200 ustawy P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jak wynika natomiast z art. 205 § 2 ustawy P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z art. 210 § 1 ustawy P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.

W niniejszej sprawie skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego

z wyboru oraz zgłosił żądanie zwrotu kosztów postępowania.

Mając na względzie powyższe, złożony przez P. K. wniosek należy uznać za uzasadniony w części – za wyjątkiem żądania zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Na zasądzone koszty postępowania sądowego składa się:

a) uiszczony wpis sądowy od skargi – 100 zł,

b) opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł,

c) wynagrodzenie radcy prawnego, na które składa się kwota 240 zł – na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490) – z tytułu występowania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach.

Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia – na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 200, art. 201 § 1 oraz art. 205 § 1, 2 ustawy P.p.s.a.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego wskazać trzeba, że ustawa P.p.s.a. nie daje podstaw do zasądzenia kosztów tego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2015r. o sygn. akt I OZ 8/15, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Rozwiązania takie przewidziano jedynie w odniesieniu do postępowania kasacyjnego (art. 203 ustawy P.p.s.a.). Jeśli chodzi natomiast o regulację zawartą w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d ww. rozporządzenia (120 zł za udział prze radcę prawnego w postępowaniu zażaleniowym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), to przepis ten odnosi się jedynie do sytuacji, gdy dla strony ustanowiono radcę prawnego z urzędu w ramach przyznanego prawa pomocy. Sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie, jako że skarżącego reprezentuje pełnomocnik z wyboru – wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.