Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2765/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi D. U. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 2765/12

UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po zapoznaniu się z wnioskiem D. U. oraz N. U., o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn. "Odnowa nawierzchni drogi krajowej nr [...] na odcinku [...]-[...]" - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda [...][...] lipca 2009 r. wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Odnowa nawierzchni drogi krajowej nr [...] na odcinku [...]-[...]", nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania i stała się ona ostateczna z dniem [...] sierpnia 2009 r.

W dniu 4 lipca 2011 r., wpłynął do organu wniosek D. U. oraz N. U. o stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...].

We wniosku, skarżące podniosły, iż projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie spełnia wymogów przepisów techniczno - budowlanych w zakresie dróg. Przebudowywana droga została podwyższona o 40 cm w stosunku do istniejącego stanu, co doprowadziło do zalewania nieruchomości skarżących oraz konieczności dokonania przez nich poważnych prac w celu likwidacji uciążliwości.

Wobec powyższego domagały się stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 7 Kpa.

W odniesieniu do tych twierdzeń organ wskazał, że kwestionowana decyzja Wojewody [...], została wydana w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia

2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm., zwana dalej "ustawą").

Z treści art. 11 d ust. 5 oraz art. 12 ust. 4 f ustawy wynika, iż stronami postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są, poza inwestorem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których ma być prowadzona inwestycja, natomiast "pozostałymi stronami" są podmioty mające inne prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi publicznej oraz publiczne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające nieruchomości publiczne w trwałym zarządzie.

Zgodnie z art. 11 i ust. 1 ustawy, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Skoro zaś ww. przepis Prawa budowlanego został wyłączony w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, to katalog stron w takim postępowaniu określa się w sposób opisany powyżej, bez dodatkowego kryterium posiadania określonego prawa rzeczowego w stosunku do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji drogowej.

Nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka [...], będąca współwłasnością wnioskujących nie jest objęta zakresem kwestionowanej inwestycji.

Nadto Minister Infrastruktury wskazał, że pismem z dnia 16 listopada 2011 r., wezwał wnioskodawców do wskazania ich interesu prawnego do występowania z przedmiotowym wnioskiem.

W odpowiedzi wnioskodawcy powołali się na § 1, 45, 79, 102, 107, 177, 178, 179, 180 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn.zm), w związku z ustawą z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115). Dodatkowo przywołali art. 4, 5, 6, 7, 20 i inne ustawy Prawo budowlane.

W ocenie organu wskazane przepisy rozporządzenia dotyczą szczegółowych kwestii technicznych inwestycji drogowej, takich jak: parametry chodników i ich lokalizacja przy drodze, wielkość zjazdów indywidualnych na nieruchomość, usytuowanie oraz wielkość rowów odwadniających drogę, parametry zastosowania rozwiązań technicznych zmniejszających poziom i natężenie hałasu spowodowanego ruchem pojazdów, lokalizacja obiektów budowlanych oraz wymogi dotyczące podstawowych obowiązków projektanta.

W dalszej kolejności wnioskodawcy powołali się również na art. 75, 76, 112, 113, 173, 174 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 2008 r. Nr 25 poz. 150 z późn.zm.).

Te przepisy dotyczą obowiązku uwzględnienia na obszarze prowadzonych prac, szczegółowych rozwiązań dotyczących ochrony środowiska, a w szczególności ochrony gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych oraz zastosowania rozwiązań technicznych, powodujących zmniejszenie natężenia hałasu w trakcie prowadzonych prac.

W konsekwencji organ stwierdził, iż wymienione przepisy nie stanowią o interesie prawnym skarżących w odniesieniu do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, gdyż dotyczą one wyłącznie aspektów techniczno - projektowych oraz szczegółowych kwestii środowiskowych realizacji inwestycji drogowej, co nie stanowi o interesie prawnym do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji ZRID. Ponadto, na podstawie wskazanych przepisów skarżący nie mogą skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z tymi potrzebami.

Źródło uprawnienia lub obowiązku, o którym mowa w art. 28 k.p.a., musi dotyczyć bezpośrednio podmiotu domagającego się czynności organu, co w tym przypadku nie ma miejsca, gdyż z przywołanych przepisów nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki, których adresatem mogą być bezpośrednio skarżący.

Uznając, iż wnioskodawcy nie mają przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...], organ zgodnie z art. 61 a Kpa odmówił wszczęcia postępowania.

D. U. i N. U. wniosły o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r.

Podniosły, że początkowo na ich działce nr [...] wbrew obowiązującym w tamtym czasie zapisom planu miejscowego zaprojektowano zatokę autobusową. Po wielokrotnych wystąpieniach projektowana zatoka została przeniesiona w inne miejsce.

Mimo wielokrotnych, prób nie udało się im ustalić szczegółów dotyczących wszystkich parametrów zaprojektowanego (nowego) wjazdu. Zapewniano, że wszystkie kwestie ewentualnych niedogodności zostaną rozwiązane przez projektanta i następnie przez wykonawcę, co się nie stało.

Podczas oględzin w dniu 23.11.2011 r. ustalono m.in., że spadek na wykonanym zjeździe do ich nieruchomości kształtuje się w granicach 20 - 30 cm na długości ok. 1 metra, co jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami (maksymalny spadek to 15% ). Ustalono również, że cokół ich ogrodzenia znajduje się znacznie poniżej poziomu chodnika i jezdni. W świetle procedury związanej z realizacją w/w inwestycji przysługiwał i przysługuje im status strony ( od początku uczestniczyli w postępowaniu ).

Prawo budowlane stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami należy projektować i budować zapewniając: " ochroną przed hałasem i drganiami. W przedmiotowym projekcie tego wymogu w odniesieniu do ich nieruchomości nie spełniono. Projekt budowlany nie spełnia wymogów z art. 34 Prawa budowlanego.

Projekt przewidujący wjazd, który jest sprzeczny z przepisami, wobec braku zabezpieczeń przed zalewaniem posesji, braku zabezpieczeń przed hałasem, powinien być wyeliminowany z obrotu prawnego.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku D. U. i N. U., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r., odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Odnowa nawierzchni drogi krajowej nr [...] na odcinku [...]-[...]" - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podał, że nie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r. i podtrzymał swoje stanowisko.

Wskazał, że w myśl art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Interes prawny, legitymujący stronę postępowania, musi być oparty na prawie materialnym (czyli wynikać z obowiązujących przepisów prawa), nie może zaś wywodzić się tylko z subiektywnego przekonania podmiotu, że taki interes posiada. Istotą interesu prawnego jest ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Istnieje zasadnicza różnica pomiędzy interesem prawnym a interesem faktycznym, rozumianym jako sytuacja, w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie jest w stanie wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, uzasadniającego jego żądania.

Zgodnie z dyspozycją art. 11 d ust. 5 ustawy "wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji (...), oraz zawiadamia pozostałe strony w drodze obwieszczeń (...)".

Ponadto, stosownie do treści przepisu art. 11 f ust. 3 ustawy, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręcza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Z treści przytoczonych przepisów ustawy jednoznacznie wynika, iż stronami postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są, poza inwestorem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których ma być prowadzona inwestycja, natomiast "pozostałymi stronami" są podmioty mające inne prawa rzeczowe do nieruchomości, znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi publicznej oraz publiczne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające nieruchomości publiczne w trwałym zarządzie.

Ponadto, stronami omawianego postępowania są także właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi, ale w stosunku do których ustala się w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ograniczenia w korzystaniu z tych nieruchomości ze względu na konieczność dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu i przebudowy innych dróg publicznych na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e-g ustawy.

Należąca do wnioskodawców działka o nr ew. [...], nie jest objęta liniami rozgraniczającymi teren planowanej inwestycji, jak również na mocy ww. decyzji Wojewody [...] nie została przeznaczona do czasowego zajęcia w celu realizacji przedmiotowej inwestycji. Tym samym wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego do występowania z przedmiotowym wnioskiem w rozumieniu art. 28 kpa.

Przedstawione przez wnioskodawców wyjaśnienia nie dowodzą, iż posiadają oni interes prawny, gdyż poruszane kwestie dotyczą wyłącznie aspektów techniczno - projektowych oraz szczegółowych kwestii środowiskowych realizacji inwestycji drogowej.

Z uwagi na fakt, że wnioskodawcy nie są właścicielami, użytkownikami wieczystymi oraz nie posiadają innych praw rzeczowych do nieruchomości, na których ma być prowadzona inwestycja oraz nieruchomości położonych poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających teren projektowanej drogi, ale w stosunku do których ustala się w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ograniczenia w korzystaniu z tych nieruchomości ze względu na konieczność dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu i przebudowy innych dróg publicznych, nie została spełniona przesłanka podmiotowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] .

D. U. wniosła skargę na postanowienie z [...] września 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia w części nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r.

W skardze podniosła naruszenie art. 28 kpa oraz m.in. art. 35 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z przepisami szczególnymi.

D. U. podniosła, że przed wydaniem zaskarżanego postanowienia Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej winien był, zgodnie z treścią art. 10 kpa, zapewnić jej możliwość zaznajomienia się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Tymczasem organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powoływał się jedynie na dokonywanie "bliżej nieokreślonych czynności", tj. zbieranie dowodów, nie precyzując jakie to dowody i w jaki sposób je zebrał.

Skarżąca wyjaśniła, że jest współwłaścicielką działki nr [...], na której początkowo miała być zlokalizowana zatoka autobusowa, wbrew obowiązującym w tamtym czasie zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero po wielokrotnych wystąpieniach skarżącej, zatoka została przeniesiona zgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. D. U. wskazała również, że lokalizacja istniejącego zjazdu na należącą do niej posesję, została odsunięta zgodnie z jej wskazaniami, równocześnie zarzucając, że wbrew wysiłkom nie udało jej się uzyskać informacji co do parametrów nowozaprojektowanego zjazdu.

Skarżąca podniosła, że przeprowadzone w dniu 23 listopada 2011 r. oględziny wykazały liczne nieprawidłowości wykonanego zjazdu z drogi do jej nieruchomości. Wynikiem dokonanych oględzin było ustalenie, że spadek na wykonanym zjeździe kształtuje się w granicach 20 - 30 cm na długości ok. 1 metra, co jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Ponadto, cokół ogrodzenia znajduje się znacznie poniżej poziomu chodnika i jezdni.

Powyższe, zdaniem skarżącej, dowodzi, że przysługiwał jej status strony w postępowaniu toczącym się przed Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

Jednocześnie powołała szereg przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, potwierdzających posiadanie przez nią interesu prawnego do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. W opinii skarżącej, projekt techniczny, stanowiący integralną część pozwolenia na budowę, dotknięty był od początku wadą prawną, polegającą na sprzeczności parametrów wjazdu na jej posesję z przepisami szczególnymi. Jego usytuowanie bez objęcia pracami budowlanymi należącej do skarżącej nieruchomości uniemożliwiło zrealizowanie go. W konsekwencji projekt budowlany nie spełniał wymogów wynikających z art. 34 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto skarżąca przywołała przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm.) i ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, dowodząc, że również one świadczą o posiadaniu przez nią interesu prawnego.

Skarżąca wskazała, że w chwili obecnej brak jest m.in. zabezpieczeń przed zalewaniem jej posesji oraz przed hałasem.

Odpowiadając na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] września 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Słusznie w niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, albowiem żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Wydanie postanowienia zostało poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, w którym zbadano kwestie formalnej dopuszczalności wniosku.

Należy podkreślić, że o tym, czy jest się stroną danego postępowania, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego, pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Interes ma zatem charakter materialnoprawny - musi istnieć norma przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu administracyjnego, który będzie ten interes realizował.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a., wyjaśnić należy, że w myśl powołanego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Słusznie zatem organ wskazał na różnicę między interesem prawnym a interesem faktycznym, rozumianym jako sytuacja, w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie jest w stanie wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, uzasadniającego swoje żądania.

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Odnowa nawierzchni drogi krajowej nr [...] na odcinku [...]-[...]", została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm., zwana dalej "ustawą").

Zgodnie z dyspozycją art. 11 d ust. 5 ustawy "wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji (...), oraz zawiadamia pozostałe strony w drodze obwieszczeń (...)".

Ponadto, stosownie do treści przepisu art. 11 f ust. 3 ustawy, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręcza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Z treści przytoczonych przepisów ustawy wynika, iż stronami postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są, poza inwestorem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których ma być prowadzona inwestycja, natomiast "pozostałymi stronami", zgodnie z art. 12 ust.4 f ustawy, są podmioty mające inne prawa rzeczowe do nieruchomości, znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi publicznej oraz publiczne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające nieruchomości publiczne w trwałym zarządzie.

Ponadto, stronami omawianego postępowania są także właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi, ale w stosunku do których ustała się w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ograniczenia w korzystaniu z tych nieruchomości ze względu na konieczność dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu i przebudowy innych dróg publicznych na podstawie art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. e-g ustawy.

Podkreślić należy, iż w art. 11 i ust. 1 ustawy ustawodawca wyłączył stosowanie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dlatego stronami postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są tylko właściciele i użytkownicy wieczyści oraz mający inne prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi.

Należąca do skarżącej działka o nr [...], nie została objęta liniami rozgraniczającymi teren planowanej inwestycji, jak również na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nie została przeznaczona do czasowego zajęcia w celu realizacji przedmiotowej inwestycji.

Tym samym skarżąca nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...].

Również zawarte w pismach twierdzenia i wywody skarżącej, nie dowodzą, iż posiada ona interes prawny. Podnoszone kwestie dotyczą bowiem wyłącznie aspektów techniczno - projektowych oraz środowiskowych, realizowanej inwestycji drogowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 75, 77, 78 i 80 k.p.a. w związku z przepisami szczególnymi, skarżąca nie wskazała, na czym polegało naruszenie przez organ ww. przepisów. Powyższe przepisy dotyczą postępowania dowodowego, które prowadzone jest po wszczęciu postępowania administracyjnego.

Nie znalazły potwierdzenia zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia art. 10 k.p.a. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] września 2012 r., wyjaśnił , iż w związku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy "(...) przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. (...)", a w szczególności wyjaśnienia udzielone przez skarżącą. Organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie poinformował skarżącą jedynie o dokonaniu ponownej analizy posiadanego materiału dowodowego.

W konsekwencji słusznie organ uznał, iż wnioskodawcy nie mają przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Wojewody [...] i zgodnie z art. 61 a k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.