Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 178/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 79 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 47, art. 48 § 1 i art. 51 § 1
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi I.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Starosta, działając na podstawie przepisu art. 9 ust. 1 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jednolity: Dz.U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) uznał I.M. za osobę bezrobotną - z dniem [...] listopada 2010 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wywiódł, iż z przedłożonych przez wnioskodawczynię dokumentów wynika, że w dniu rejestracji spełniała ona przesłanki do uznania jej za osobę bezrobotną, jednakże suma okresów o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 powołanej ustawy w okresie 18 miesięcy przypadających w okresie poprzedzającym dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni lub osiągnięty dochód jest niższy od minimalnego wynagrodzenia za pracę, co stanowi podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku.

W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawczyni I.M. zakwestionowała zasadność odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W jego szerokich wywodach podnosiła, iż spełnia przesłanki do uzyskania zasiłku z uwagi na fakt przywrócenia jej do pracy wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. i kilkakrotnie zgłaszaną gotowość do jej podjęcia. Wskazywała, iż wprawdzie przez pracodawcę do pracy dopuszczona została dopiero od dnia [...] maja 2010 r. tj. po wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., oddalającym apelację pracodawcy, to - jej zdaniem – do okresu zatrudnienia powinien jej zostać zaliczony okres już od [...] lipca 2009 r. Z tym dniem zgłosiła bowiem pracodawcy gotowość do podjęcia zatrudnienia w związku ze stwierdzeniem przez Sąd Rejonowy prawomocności jego wyroku od dnia [...] lipca 2010 r. oraz okres o który pracodawca skrócił okres dokonanego ponownego wypowiedzenia umowy o pracę.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Wojewoda, z powołaniem się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) oraz art. 47, art. 48 § 1 i art. 51 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r., Nr 21 poz. 94 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji .

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż I.M. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Sądu Rejonowego została przywrócona do pracy w [...] Sp. z o.o. - Hipermarket [...] na poprzednich warunkach płacy i pracy. Równocześnie została zasądzona na jej rzecz kwota 4400 zł stanowiąca równowartość dwumiesięcznego wynagrodzenia za pracę tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy - pod warunkiem jej podjęcia. W dniu 7 kwietnia 2009 r. I.M. zgłosiła pracodawcy gotowość niezwłocznego podjęcia pracy. Pracodawca 9 kwietnia 2009 r. odmówił ponownego zatrudnienia, informując, że wyrok przywracający do ją do pracy jest nieprawomocny. Po uprawomocnieniu się w wyroku Sądu Rejonowego w dniu 7 lipca 2010 r., I.M. ponownie zgłosiła w dniu 10 lipca 2010 r. gotowość niezwłocznego podjęcia pracy. Pracodawca ponownie odmówił przywrócenia jej do pracy związku ze złożeniem apelacji. Po oddaleniu apelacji pracodawcy wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] kwietnia 2010 r.. I.M. po raz trzeci zgłosiła gotowość niezwłocznego podjęcia pracy w dniu 4 maja 2010 r. W tym samym dniu została do pracy dopuszczona i zatrudniona była w [...] Sp. z o.o. - Hipermarket [...] do dnia [...] września 2010 r. [...] listopada 2010 r. I.M. zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy.

Dokonując takich ustaleń faktycznych organ II instancji wskazał, iż z przepisu art. 71 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy oraz był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, że I.M. została przywrócona do pracy w [...] Sp. z o.o. - Hipermarket [...] z dniem [...] maja 2010 r. i zatrudniona była do dnia [...] września 2010 r. Za okres od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] listopada 2010 r. zostało wypłacone odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia. Wojewoda wskazał, iż zgodnie z treścią art. 51 § 1 Kodeksu Pracy, pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Okresu za który nie przyznano wynagrodzenia, nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia. Wskazując na konstytutywny charakter orzeczenia sądu o przywróceniu do pracy wyjaśnił, iż doprowadza ono do nawiązania ( restytucji ) nowego stosunku pracy, na warunkach dawnej umowy o pracę. Restytucja stosunku pracy na podstawie orzeczenia przywracającego pracownika do pracy nie następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia, lecz dopiero po spełnieniu dodatkowej przesłanki, którą jest zgodnie z art. 48 § 1 Kodeksu pracy zgłoszenie przez pracownika gotowości niezwłocznego podjęcia pracy w ciągu 7 dni od przywrócenia do pracy lub nawet po tym terminie, jeżeli jego przekroczenie nastąpi z przyczyn niezależnych od pracownika. Jednocześnie podkreślił, iż zgodnie z orzecznictwem sądów art. 51 Kodeksu pracy kreuje tzw. fikcję prawną, która pozwala wliczać do stażu pracy okresy faktycznych przerw w zatrudnieniu. Okres pozostawania bez pracy po nieuzasadnionym lub niezgodnym z prawem wypowiedzeniu przez pracodawcę umowy o pracę nie może być uważany za okres zatrudnienia, nawet jeżeli pracownik został przywrócony do pracy i zasądzono na jego rzecz wynagrodzenie za pracę. W tym okresie pracownik nie nabywa uprawnień do świadczeń pracowniczych uzależnionych od pozostawania w stosunku pracy ( m.in. zasiłku dla bezrobotnych).

Oceniając w świetle powołanych przepisów stan faktyczny zaistniały w sprawie organ II instancji uznał za prawidłowe stanowisko Starosty odmawiające stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wywiódł, iż zgodnie z art. 48 § 1 Kodeksu pracy I.M. powinna być przywrócona do pracy z dniem 10 lipca 2009 r. tj. z dniem zgłoszenia pracodawcy gotowości niezwłocznego podjęcia pracy, po uprawomocnieniu się wyroku z dnia [...] kwietnia 2009 r. Jednakże na skutek wniesionej przez pracodawcę apelacji strona została przywrócona do pracy z dniem [...] maja 2010 r. W okresie od dnia [...] maja 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Do okresu uprawniającego do otrzymania prawa do zasiłku, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt.5 ww. ustawy należało również wliczyć okres od dnia [...] października 2010r. do dnia [...] listopada 2010r. tj. okres skróconego wypowiedzenia umowy o pracę, za które strona otrzymała odszkodowanie. Natomiast do okresu uprawniającego do otrzymania prawa do zasiłku nie podlegał wliczeniu okres od dnia [...] lipca 2009 r. do dnia [...] maja 2010 r., ponieważ strona - pomimo przywrócenia jej do pracy – nie osiągała w tym czasie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Tym samym nie został spełniony warunek niezbędny do zaliczenia go jako okresu uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. I.M. domagała się uchylenia decyzji Wojewody i przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z wyrównaniem za okres wsteczny tj. po upływie 7 dni od dnia rejestracji w charakterze bezrobotnego. Zaskarżonej decyzji zarzucała:

- zastosowanie błędnej wykładni art. 71 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.), które to przepisy mówią o zatrudnieniu i rodzącym się z tego obowiązku pracodawcy opłacania składki na Fundusz Pracy, co daje prawo zwolnionemu pracownikowi do zasiłku dla bezrobotnych,

- uznanie, wbrew przepisom Kodeksu pracy, Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego, że została przywrócona do pracy dopiero z dniem [...] maja 2010 r. ,

- błędne zastosowanie art. 51 par. 1 Kodeksu pracy co do okresu od dnia [...] lipca 2009 r. do [...] maja 2010 r. poprzez uznanie, że jest to okres pozostawania bez pracy, zamiast uznania tego czasu za okres zatrudnienia,

- pominięcie okoliczności, że ze świadectwa pracy z dnia [...] września 2010 r.

w podpunkcie 6) punktu 4. wynika, iż pracodawca uznał ciągłość umowy o pracę na czas nie określony zawiązanej dnia [...] lipca 2007 r., a to oznacza obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy od momentu zgłoszenia przez pracownika podjęcia pracy po prawomocnym wyroku czyli od dnia [...] lipca 2009 r.

- pominięcie dowodu tj. jej pisma, kierowanego do pracodawcy z dnia [...] marca 2010 r. informującego pracodawcę, iż oczekuje na dopuszczenie do pracy.

Wnosiła też o dopuszczenie dowodu z dokumentów z okresu kiedy pozostawała zarejestrowana jako bezrobotna oraz dołączonych do jej odwołania.

W obszernych wywodach zawartych w uzasadnieniu skargi skarżąca ponownie prezentowała stanowisko, iż do okresu uprawniającego ją do zasiłku dla bezrobotnych powinien być zaliczony także okres od [...] lipca 2009 roku do [...] maja 2010 r. Jej zdaniem wyrok Sądu Rejonowego pozostawał prawomocny od dnia [...] lipca 2009 roku , natomiast skutek w postaci jej ponownego zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. - Hipermarket [...] nastąpił od dnia [...] lipca 2009 roku, gdy zgłosiła pracodawcy gotowość podjęcia pracy i nie została do niej dopuszczona wskutek okoliczności leżących po stronie pracodawcy. Zdaniem skarżącej, dla momentu uzyskania prawomocności przez wyrok przywracający ją do pracy bez znaczenia pozostawał fakt przywrócenia pracodawcy przez Sąd Rejonowy terminu do wniesienia apelacji ze względu na fakt, iż apelacja ta została następnie przez Sąd Okręgowy oddalona. Jej zdaniem bezzasadne jest stanowisko, iż chwila dopuszczenia pracownika przywróconego do pracy przez sąd do świadczenia pracy jest momentem reaktywacji stosunku pracy. W ocenie skarżącej reaktywacja ta nastąpiła już [...] lipca 2009 r., bowiem już wówczas z mocy samego prawa nawiązał się stosunek pracy na poprzednio istniejących warunkach. Fakt, iż nie uzyskiwała w tym okresie wynagrodzenia nie może pozbawiać jej prawa do zasiłku. Już bowiem samo pozostawanie w stosunku pracy w tym okresie rodzi dla pracodawcy obowiązek opłacania składki za pracownika na Fundusz Pracy. Oznacza to, iż spełniła ona warunki uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych bowiem posiada 12 miesięczne zatrudnienie w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w charakterze osoby bezrobotnej. Dla uzasadnienia swych twierdzeń skarżąca przytaczała orzecznictwo sądowe dotyczące przepisów art. 48 § 1 i 81 § 1 Kodeksu pracy oraz cytaty z opinii zamieszczanych na forach i portalach internetowych poświęconych tematyce prawa pracy. Podnosiła też, iż pozostaje w sporze z byłym pracodawcą o prawo do wynagrodzenia i sprostowanie świadectwa pracy. Podkreślała również, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej z uwagi na zaciągnięty kredyt mieszkaniowy, a decyzja odmawiająca prawa do zasiłku dyskryminuje ją w uzyskaniu jego refundacji . Nadto samotnie wychowuje dwoje dzieci.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżąca podtrzymywała stanowisko wyrażone w skardze, rozbudowując jej argumentację oraz informując, iż w dalszym ciągu pozostaje w toku postępowanie przed sądem pracy o sprostowanie świadectwa pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Dokonując na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody, utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa materialnego czy procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Wyjaśnić przy tym należy, iż kognicja sądów administracyjnych obejmuje kontrolę działań administracji publicznej pod kątem jej legalności – tj. zgodności z prawem. Dokonując takiej kontroli sąd ocenia czy postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonego aktu nie było obarczone wadami mogącymi mieć wpływ na wynik załatwianej sprawy administracyjnej oraz czy odpowiednie przepisy prawa materialnego zinterpretowano i zastosowano w prawidłowy sposób. Oznacza to w konsekwencji, iż stosownie do przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) wyeliminowanie przez sąd administracyjny z obrotu prawnego zaskarżonego aktu możliwe jest nie w przypadku każdego naruszenia prawa, ale jedynie wówczas, gdy organ administracji publicznej dopuścił się takiego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik rozstrzyganej sprawy lub materialnego, które wpływ miało. Wyjaśnić też należy, iż opisany ustawowy model kontroli sądowoadministracyjnej nie uprawnia sądu do oceny aktów administracyjnych przy zastosowaniu innych kryteriów (np. słuszności czy celowości ) jak ich zgodność z prawem.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostawała kwestia spełniania przez skarżącą przesłanek do nabycia zasiłku dla bezrobotnych. W tym miejscu wskazania wymaga, że przepis art. 71 ustawy z dnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy regulujący prawo do zasiłku dla bezrobotnych ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1553/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 stycznia 2008 r. II SA/Op 401/07, Lex nr 489517). W konsekwencji oznacza to, że ani organy administracji publicznej, ani sąd administracyjny przy ocenie spełniania przesłanek do nabycia prawa do zasiłku nie mogą kierować się takimi przesłankami jak trudna sytuacja ekonomiczna czy rodzinna osoby ubiegającej się o to świadczenie.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, podzielić należało pogląd organów obu instancji, iż skarżąca w okresie 18 miesięcy przed dniem rejestracji nie udokumentowała 365 dni aktywności zawodowej, o których mowa w art. 71 ustawy, a tym samym nie spełniła przesłanek warunkujących uzyskanie prawa do zasiłku. I.M. zarejestrowała się jako bezrobotna w dniu [...] listopada 2010 r. Tym samym okres 18 miesięcy o jakim mowa w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy obejmował okres od [...] maja 2009 r. do [...] listopada 2010 r. Organy zaliczyły skarżącej na poczet wymaganych w tym okresie 365 dni okres od [...] maja do [...] września 2010 r. tj. okres podjęcia pracy po dopuszczeniu jej do pracy przez pracodawcę w wyniku wyroku przywracającego ją do pracy ( co ma oparcie w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy ) oraz okres od [...] października do [...] listopada 2010 r. tj. czas o jaki skrócony został przez pracodawcę okres ponownie dokonanego skarżącej wypowiedzenia umowy o pracę za który otrzymała odszkodowanie ( art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy ).

Sporny pozostawał natomiast okres od dnia [...] lipca 2009 r. do [...] maja 2010 r. W ocenie skarżącej jest to okres jej zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. - Hipermarket [...], bowiem [...] lipca 2009 r. zgłosiła pracodawcy, po raz pierwszy, swą gotowość do podjęcia pracy w związku z uzyskaniem waloru prawomocności ( jak twierdzi z dniem [...] lipca 2009 r. ) przez przywracający ją do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie IV P 774/08 i nie została do niej dopuszczona wskutek okoliczności leżących po stronie pracodawcy. Organ II instancji wprawdzie zgodził się ze skarżącą, iż została przywrócona do pracy od dnia [...] lipca 2009 r. to za przeszkodę zaliczenia tego okresu do 365 dni aktywności zawodowej uznał fakt, iż skarżąca w tym czasie nie osiągała wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż pracodawca może dopuścić do pracy pracownika przywróconego do pracy wyrokiem sądu jeszcze przez jego uprawomocnieniem się, jednakże obowiązek dopuszczenia takiego pracownika do świadczenia pracy powstaje dla niego dopiero z mocy wyroku, który uzyskał cechę prawomocności i to o ile w ciągu 7 dni od jego uprawomocnienia się go pracownik zgłosi taką gotowość (art. 48 § 1 Kodeksu pracy). W związku z tym za bezpodstawne uznać należy stanowisko skarżącej i organu II instancji, iż I.M. została prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego przywrócona do pracy od [...] lipca 2009r. Ze znajdującej się w aktach sprawy uwierzytelnionej kserokopii wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. wynika , iż w dniu [...] lipca sąd ten nadał mu klauzulę wykonalności w zakresie pkt II (w którym warunkowo zasądzono wynagrodzenie za pracę) i III ( którym zasądzono na rzecz strony zwrot kosztów postępowania). Oznacza to iż sąd I instancji musiał uprzednio dokonać stwierdzenia prawomocności wyroku. Ten przymiot wskazanego orzeczenia został jednak zniesiony przez fakt przywrócenia pracodawcy terminu do wniesienia apelacji od wyroku I instancji. Apelacja jest bowiem środkiem odwoławczym od nieprawomocnego orzeczenia sądu I instancji. Oddalenie apelacji przez sąd II instancji powoduje, iż orzeczenie sądu I instancji staje się prawomocne z dniem wydania wyroku przez sąd wyższej instancji. Tak więc skarżąca została prawomocnie przywrócona do pracy dopiero wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Od dnia następnego po tej dacie rozpoczął bieg 7-dniowy termin do zgłoszenia przez nią gotowości do podjęcia pracy. Spełnienie tego wymogu przez skarżącą w dniu [...] maja 2010 r. rodziło po stronie pracodawcy obowiązek dopuszczenia jej do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy. Pracodawca spełnił swój obowiązek i z tym dniem reaktywowany został stosunek pracy.

Pozostaje zatem do rozstrzygnięcia kwestia jak traktować należy okres od ustania zatrudnienia w wyniku wypowiedzenia umowy o pracę, które następnie zostało przez sąd pracy uznane za naruszające prawo (w wyniku czego doszło do orzeczenia o przywróceniu do pracy) do dnia dopuszczenia do pracy i reaktywacji stosunku pracy w wyniku orzeczenia sądu. Zgodnie z przepisem art. 51 § 1 Kodeksu pracy, pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia.

Dominujące zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów powszechnych i administracyjnych (vide: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 1 grudnia 2006 r. II SA Go 427/06 ) jest stanowisko, iż wyrok przywracający pracownika do pracy ma charakter konstytutywny. Orzeczenie to bowiem doprowadza do nawiązania nowego stosunku pracy, o takiej samej treści jak przed jego rozwiązaniem. Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę, choćby dokonane z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takich umów lub nieuzasadnione, prowadzi do rozwiązania stosunku pracy. Skoro więc, stan prawny sprzed rozwiązania umowy przestaje obowiązywać, ponieważ stosunek pracy uległ rozwiązaniu, żądanie przywrócenia do pracy jest powództwem o ukształtowanie, o stworzenie nowego stanu prawnego, na warunkach takich jak poprzednio ( vide: uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1976 r. sygn. akt V PZP 12/75, OSNCP 1976, nr 9, poz. 187, a także uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 1998 r. sygn. akt III ZP 35/98, OSNAPiUS 1999, nr 21, poz. 674). "Restytucja" stosunku pracy na podstawie orzeczenia przywracającego pracownika do pracy nie następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia, lecz dopiero po spełnieniu dodatkowej przestanki, którą jest zgodnie z art. 48 § 1 Kp zgłoszenie przez pracownika gotowości niezwłocznego podjęcia pracy w ciągu 7 dni od przywrócenia do pracy lub nawet po tym terminie, jeżeli jego przekroczenie nastąpi z przyczyn niezależnych od pracownika. Termin ten biegnie od dnia prawomocności orzeczenia przywracającego pracownika do pracy, jeżeli wspomniana przesłanka się spełni, stosunek pracy powstaje na nowo. Tak rozumiane ponowne zatrudnienie nie jest równoznaczne z zawarciem nowej umowy o pracę o treści identycznej jak poprzednia. Orzeczenie przywracające pracownika do pracy zatem nie działa ex tunc, nie unieważnia bezprawnego oświadczenia pracodawcy z mocą wsteczną od momentu, w jakim oświadczenie to zostało złożone, lecz "restytuuje’ stosunek pracy ex nunc, to jest od dnia, w którym ziścił się ustawowy warunek w postaci zgłoszenia przez pracownika gotowości do pracy w związku z prawomocnym orzeczeniem ( vide: Kodeks Pracy. Komentarz, pod red. L. Florka. 4 wyd., Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2005, s. 386; M. Gersdorf: Charakter prawny i skutki orzeczeń o bezskuteczności wypowiedzenia i o przywróceniu do pracy, "Państwo i Prawo" 1978, z. 4, s. 49-51). Istotne przy tym pozostaje, że bezprawne wypowiedzenie umowy o pracę jest czynnością skuteczną . Powoduje zatem zawsze rozpoczęcie biegu okresu wypowiedzenia, a z chwilą upływu tego okresu - ustanie stosunku pracy ( vide: T. Zieliński: Prawo pracy. Zarys systemu, część II, PWN 1986, s. 87-89). Orzeczenie przywracające ją do pracy nie działa ex tunc, lecz restytuuje stosunek pracy ex nunc, to jest od dnia, w którym ziścił się ustawowy warunek w postaci zgłoszenia się przez pracownika do pracy. W konsekwencji oznacza to, że pomiędzy chwilą rozwiązania umowy pracę a momentem skutecznego zgłoszenia przez przywróconego do pracy pracownika oświadczenia o gotowości do podjęcia pracy stosunek pracy między stronami nie istnieje.

W świetle poczynionych rozważań i powołanej treści przepisu art. 51 ust. 1 Kp skarżącej, która zgłosiła w wymaganym terminie gotowość podjęcia pracy i faktycznie ją podjęła wlicza się do okresu zatrudnienia jedynie okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie (2 miesiące). Skoro jest to okres zatrudnienia ( i wynagrodzenia ) podlega on także zaliczeniu do okresu od którego uzależnione jest prawo do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i rynku pracy. Taka wykładnia omawianych przepisów koresponduje z regulacją przepisu art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy dotyczącą obowiązku zwrotu zasiłku dla bezrobotnych (jako nienależnego świadczenia) pobranego za okres za który w związku z orzeczeniem sądu przywracającym pracownika do pracy zasądzono wynagrodzenie.

Pozostały okres pozostawania bez pracy po nieuzasadnionym lub niezgodnym z prawem wypowiedzeniu przez pracodawcę umowy o pracę tj. okres za który nie przyznano wynagrodzenia nie może być uważany za okres zatrudnienia. W tym okresie pracownik nie nabywa uprawnień do świadczeń pracowniczych uzależnionych od pozostawania w stosunku pracy (np. prawa do urlopu). Okresu tego jedynie nie traktuje się jako przerwy w zatrudnieniu, pociągającej za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia.

W świetle poczynionych wywodów należało przyjąć, iż błędnie organ II instancji nie doliczył do okresu od którego uzależnione jest prawo do zasiłku dla bezrobotnych okresu 2 miesięcy, za które skarżącej zasądzono wynagrodzenie za pracę, którą podjęła w wyniku przywrócenia do pracy. Błędnie też wskazał przyczyny, które stały na przeszkodzie zaliczeniu do tego okresu czasu od [...] lipca 2009 r. do [...] maja 2010 r. uznając, iż to był okres po przywróceniu do pracy ( pozostawania w zatrudnieniu ) w którym jednakże nie uzyskała wynagrodzenia. Wskazane uchybienia organu II instancji nie miały jednak wpływu na trafność podjętego rozstrzygnięcia, gdyż mimo doliczenia dodatkowych 2 miesięcy skarżąca nadal nie może wylegitymować się 365-dniowym okresem aktywności zawodowej w czasie 18-tu miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w charakterze bezrobotnego.

Poczynione rozważania prowadziliby do wniosku, iż skarga pozostawała nieuzasadniona. Dodatkowo wskazania jedynie wymaga, iż poza przedmiotem niniejszej sprawy pozostawały zarzuty dotyczące obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy oraz te wywodzone z przepisów art. 81 Kodeksu pracy, który w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania. Dotyczy on bowiem obowiązków pracodawcy w sytuacji gdy w czasie trwania stosunku pracy pracownik doznaje przeszkód w możliwości świadczenia pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy.

Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż w sprawie nie zaistniały inne uchybienia, które Sąd miałby obowiązek uwzględnić z urzędu w ramach kontroli sprawowanej w zakresie o jakim mowa w art. 134 § 1 ppsa , skargę należało oddalić ( art. 151 ppsa ).

Końcowo tytułem wyjaśnienia wskazać należy, iż sąd administracyjny, zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ppsa, orzeka na podstawie akt administracyjnych sprawy. Akta administracyjne organów obu instancji przekazywane są sądowi wraz ze skargą. Nie było zatem podstaw do przeprowadzenia - wnioskowanego w skardze - dowodu z dokumentów w niej wymienionych , bowiem stanowiły one element tychże akt administracyjnych.