Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 756/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2, art. 71a ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego - gospodarczego - sposobu użytkowania części budynku użytkowanego obecnie jako mieszkalny oddala skargę


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S., na podstawie art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: "Prawo budowlane"), nakazał P. B. przywrócenie poprzedniego gospodarczego sposobu użytkowania części budynku, gdzie w przeszłości znajdował się garaż (oznaczonej na załączniku graficznym do niniejszej decyzji), zlokalizowanego na działce o nr [...] przy ul. [...] w S., przy granicy z działką o nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. w dniu [...] sierpnia 2016 r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w S., z gospodarczego na mieszkalny. Na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2016 r. oraz oględzin z dnia [...] września 2016 r. ustalono, że działka o nr. geod. [...] stanowi własność P. B. i A. W. w udziałach po ½. Przy granicy z działką nr [...] jest ona zabudowana m.in. parterowym budynkiem gospodarczym użytkowanym jako mieszkalny, który został wykonany w technologii tradycyjnej murowanej. Jego wymiary zewnętrzne wynoszą od 6,33 m do 7,70 m. Budynek posiada jednospadowy dach o konstrukcji drewnianej pokryty blachą stalową trapezową. Wewnątrz budynku znajdują się: przedsionek, łazienka, pokój (bez okna), kuchnia, pokój oraz schowek dostępny z zewnątrz. Budynek wyposażony jest w instalacje: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, a ogrzewany jest piecem kaflowym podłączonym do komina. W trakcie oględzin w dniu [...] września 2016 r. budynek ten był użytkowany na cele mieszkalne przez P. B. i jego rodzinę.

W toku postępowania administracyjnego organ nadzoru budowlanego ustalił, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 70-tych XX wieku, przez Z. B., który zmarł w 1981 r. Oceniając legalność powstania rzeczonego budynku, organ zastosował zasadę domniemania legalności, rozstrzygając tą kwestię na korzyść obecnych właścicieli. Ustalono bowiem, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie posiada w archiwum dokumentów związanych z budową budynków na działce o numerze geod. [...], oprócz znajdującego się na tej działce drugiego budynku gospodarczego, który został wybudowany na podstawie zgłoszenia dokonanego T. P. w dniu [...] października 2015 r. Organ wskazał, że nie można wykluczyć, że pozwolenie na budowę budynku zostało wydane przed 1979 r., a więc przed datą prowadzenia przez organ rejestrów wydanych pozwoleń na budowę, co dodatkowo znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadka – M. P., który wskazał, że widział decyzje o pozwoleniu na budowę oraz dwie książki (projekty budowlane).

Organ ustalił, że przedmiotowy budynek został zaadaptowany na mieszkalny, przy czym zmiana sposobu użytkowania części budynku, w której znajdował się

w przeszłości garaż na samochód osobowy, miała nastąpić w dwóch okresach, tj. po raz pierwszy około 1993 r., kiedy to z części garażu wydzielono pomieszczenie połączone z pokojem z kuchnią oraz łazienkę, a drugi raz w 2014 r., kiedy to pozostała część garażu została zaadaptowana na cele mieszkalne i połączona funkcjonalnie, poprzez rozbiórkę ściany, z pomieszczeniem powstałym w 1993 r. Ostatecznie w miejscu garażu powstał pokój z oknem i łazienka oraz pomieszczenie gospodarcze. Natomiast w pozostałej części budynku, użytkowanej na cele mieszkalne od lat 70-tych lub 80-tych XX wieku (kuchnia z pokojem bez okna), nie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania. Organ wskazał ponadto, że nie można potwierdzić samowolnego wykonania przez inwestora szeregu robót budowlanych i zmian w budynku gospodarczym prowadzących do przystosowania go na cele mieszkaniowe. Zaprzeczają temu zgromadzone w sprawie zgłoszenia dokonywane przez inwestora dotyczące remontu główki komina na budynku gospodarczym (rok 2012), a także wykonania okna w miejscu drzwi garażowych, wymiany pokrycia dachu na budynku gospodarczym z eternitu na blachę (rok 2014). Organ podkreślił przy tym, że zgodnie z obowiązującymi od dnia 28 czerwca 2015 r. przepisami prawa budowlanego, remont tego typu obiektów budowlanych, a nawet wykonywanie wewnątrz budynku instalacji: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia w trybie art. 30 ww. ustawy.

Mając na uwadze poczynione ustalenia, organ nadzoru budowlanego stwierdził, że prowadzone postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny ma dwa różne stany prawne. Pierwszy stan dotyczy zmiany sposobu użytkowania części budynku, użytkowanej w przeszłości jako garaż, a obecnie użytkowanej na cele mieszkaniowe, a drugi występujący

w części budynku (kuchnia z pokojem bez okna) użytkowanej jako mieszkalna od lat 70 – tych lub 80 – tych XX w., gdzie nie mamy do czynienia z samowolną zmiana sposobu użytkowania. W związku z powyższym wszczęte postępowania rozdzielono na dwie odrębne sprawy, o czym poinformowano strony.

Dokonując zaś oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego pomieszczenia mieszkalnego powstałego w części budynku użytkowanej pierwotnie jako garaż organ uznał, że nie spełnia ono wymogów warunków technicznych w zakresie wymaganych wysokości. Zgodnie z § 72 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pokoje w budynkach mieszkalnych oraz łazienki z wentylacją grawitacyjną powinny posiadać minimalną wysokość w świetle 2,5 m. W rzeczywistości wysokość pokoju wynosi od 2,12 m do 2,17 m a wysokość łazienki od 2,13 m do 2,15 m. Ponadto pomieszczenia mieszkalne powstałe w budynku (tj. dwa pokoje i kuchnia) nie posiadają również, wymaganego treścią § 57 ust. 2 rozporządzenia, warunków technicznych oświetlenia dziennego. Zgodnie bowiem z ww. przepisem

w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic do powierzchni podłogi, powinien wynosić co najmniej 1:8. W przedmiotowym budynku na powierzchnię podłóg dwóch pokoi i kuchni - wynoszącą około 24,04 m2, przypada powierzchnia okien około 2,32 m2, co daje wskaźnik mniejszy od 1:10. Organ stwierdził ponadto, że komin w budynku gospodarczym, w zakresie lokalizacji wylotu przewodu dymowego nie narusza obowiązujących przepisów oraz, że nie regulują one warunków technicznych dotyczących minimalnych odległości wylotów kominów od sąsiednich budynków.

W ocenie organu I instancji nie ma możliwości dostosowania pomieszczeń użytkowanych obecnie na cele mieszkalne, w miejscu budynku w którym w przeszłości znajdował się garaż, w zakresie ich wysokości do wymogów przepisów warunków technicznych bez konieczności wykonania robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Dlatego też organ odstąpił od procedury naprawczej, która narażałaby właścicieli na koszty, wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczące zmiany sposobu użytkowania części budynku, będącej w przeszłości garażem, a obecnie pełniącej funkcje mieszkalne. Wskazał także, że w kwestii ustaleń poczynionych względem tej części budynku, w której nie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania, podjęte zostanie odrębne rozstrzygnięcie oraz, że w trakcie prowadzonego postępowania P. B. zaprzestał użytkowania przedmiotowego budynku na cele mieszkalne, co potwierdziły kontrole organu nadzoru budowlanego przeprowadzone w dniach [...] listopada 2016 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Podkreślił, że stan faktyczny niniejszej sprawy został przez organ I instancji wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości. Przede wszystkim zaś istnienie garażu w 1993 r., potwierdzili przesłuchani w sprawie świadkowie. Odnośnie zaś zarzutu błędnego zastosowania art. 71a w zw. z art. 103 § 1 Prawa budowlanego z 1994 r. , podczas gdy do obiektu wybudowanego

w 1971 r. powinny zostać zastosowane przepisy prawa budowlanego z 1961 r.

i z 1974r. organ wskazał, że jest on niezasadny. Przepis art. 103 ust. 1 ustawy

z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), stanowi bowiem, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust 2.

Skargę na ww. decyzję wniósł do sądu administracyjnego P. B., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych co skutkowało utratą zaufania do organu pierwszej i drugiej instancji, w szczególności:

– w ocenie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych w tym budynku od ponad 40 lat na, co wskazuje chociażby fakt ogrzewania budynku-

– brak wykazania zasadności decyzji w sytuacji obiektywnego braku zagrożenia życia i zdrowia osób mieszkających w przedmiotowym budynku i to w sytuacji, gdy budynek ten był użytkowany na cele mieszkalne, a postępowanie nie wykazało, że przebywanie w tych lokalach może zagrażać życiu i zdrowiu i co mogło być powodem takiego stanu rzeczy

2. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz art. 80 k.p.a. poprzez:.

a) nie wyjaśnienie daty rzekomej adaptacji całego budynku gospodarczego na cele mieszkalne;

b) ustalenie sprzeczne z materiałem dowodowym, że budynek gospodarczy został adoptowany na cele mieszkalne w latach 1993-2014 w części, w sytuacji, gdy T. P. - poprzednia właścicielka nieruchomości, podała, że przedmiotowy budynek został wybudowany w 1971 r. od początku, posiadał instalację elektryczną i wodno-kanalizacyjną i był ogrzewany piecem kaflowym oraz był użytkowany jako mieszkalny;

3. art. 66 ust. 2 i art. 71a ust. 4 w zw. z art. 103 § 1 prawa budowlanego z 1994 r. poprzez ocenę zmiany użytkowania budynku (zastosowanie tych przepisów) do obiektu wybudowanego pod rządem przepisów prawa budowlanego

z 1961 r. lub 1974 r.;

4. naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego poprzez zaniechanie dokonania oceny, że ewentualna niezgodność parametrów

w zakresie wysokości lokali mieszkalnych i pozostałych pomieszczeń, jak i ich zakres oświetlenia dziennego, zagraża życiu i zdrowiu, a poprzestanie jedynie na niepopartymi żadnymi obiektywnymi argumentami uznaniu, że "część obiektu użytkowana jako mieszkalna może stanowić zagrożenia zdrowia

i życia ludzi" i to w sytuacji gdy brak jest zastrzeżeń co do wentylacji budynku, sposobu jego ogrzewania oraz "trwałości" budynku (brak popękanych ścian, przegnitej więźby dachowej i innych wystąpieniu innych okoliczności uzasadniających przypuszczenie wystąpienia katastrofy budowlanej,

a wystąpieniu zagrożenia życia i zdrowia.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że dokonanie ulepszeń funkcjonalnych budynku w latach 1971-1993 nie wykluczają okoliczności wybudowania budynku na cele mieszkalne i jego użytkowania od początku w ten właśnie sposób. Ponadto w ocenie skarżącego, w sprawie niniejszej zastosowanie powinny mieć przepisy prawa budowlanego z 1961 r. i 1974 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że budynek gospodarczy nie spełnia przepisów techniczno-budowlanych w zakresie możliwości zmiany jego sposobu użytkowania na mieszkalny, a fakt, jego zamieszkiwania od 40 lat nie zmienia faktu, że przepisy te zostały naruszone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego gospodarczego sposobu użytkowania części budynku użytkowanego obecnie jako mieszkalny, w miejscu gdzie w przeszłości znajdował się garaż.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 71a ust. 4 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), dalej jako: "p.b.". Stosując tryb uregulowany w art. 71a p.b., organy orzekające zgodnie przyjęły, iż w sprawie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku

z garażu na cele mieszkaniowe. Przyjęto przy tym, że wskazana zmiana wypełnia dyspozycję art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b., w myśl którego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Ustalono jednocześnie, że nie została ona poprzedzona procedurą uregulowaną w art. 71 ust. 2 ww. ustawy. Dlatego też organy rozważały możliwość wszczęcia procedury legalizacyjnej, a wobec braku możliwości legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania, koniecznym stało się zastosowanie

art. 71a ust. 4 i nakazanie na jego podstawie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu.

W tym miejscu wskazać należy, że w artykule 71 ust. 1 pkt 2 p.b. ustawodawca nie zdefiniował pojęcia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Sytuacje o jakich mowa w art. 71 ust. 1 p.b., przesądzające o takiej zmianie, zostały wymienione w tym przepisie w sposób niewyczerpujący, na co wyraźnie wskazuje użycie przez ustawodawcę określenia

"w szczególności". Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może polegać też na działaniu, które nie wiąże się z wykonywaniem robót budowlanych. Prawo budowlane normuje także działalność obejmującą utrzymanie obiektów budowlanych (art. 1 Prawa budowlanego), a więc m.in. służy kontroli tego, by budynek był użytkowany zgodnie z celem, w jakim został zbudowany, dopuszczając jednakże zmianę jego przeznaczenia, ale pod warunkiem, że zmiana ta nie narusza prawa.

Dodać również należy, ze badanie zmiany sposobu użytkowania może dotyczyć jedynie obiektów legalnie wzniesionych (lub zalegalizowanych). Aby ocenić, czy doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania musi nastąpić wcześniej ustalenie pierwotnego przeznaczenia danego obiektu. Zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Zmianę tę trzeba oceniać w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonego w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, ewentualnie w porównaniu ze sposobem użytkowania wskazanego w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania. Ustawodawca otworzył bowiem drogę do zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane wyżej przepisy i w granicach sprawy – Sąd w składzie obecnym - doszedł do przekonania, że organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego.

W tym miejscu podkreślić należy, że pierwotnie postępowanie administracyjne wszczęte zostało w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania ww. budynku,

z gospodarczego na mieszkalny. Dokonana jednakże analiza zgromadzonego w tym postępowaniu materiału dowodowego wykazała, że w sprawie zaistniały dwa odrębne stany prawne odnośnie tego budynku. Jak wynika bowiem z akt sprawy,

w części budynku obejmującej kuchnię z pokojem bez okna, użytkowanej jako mieszkalna od lat 70- tych lub 80 - tych XX wieku nie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania, natomiast w części budynku gospodarczego użytkowanej

w przeszłości jako garaż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania na mieszkalny (obecnie pokój z oknem i łazienką). W związku z powyższym ww. postępowanie zostało podzielone na dwa odrębne, w tym stanowiące obecnie przedmiot oceny sądowej, zakończone opisaną na wstępie decyzją.

Przechodząc zatem do meritum sprawy wskazać należy, że kwestią niesporną jest, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w latach 70 - tych XX wieku przez Z. B. Przy ocenie legalności powstania przedmiotowego budynku organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły zasadę domniemania legalności jego powstania, rozstrzygając tę kwestię wobec braku dokumentacji związanej z jego budowa na korzyść jego obecnych właścicieli. Organy wyjaśniły, że rejestry wydawanych pozwoleń na budowę, organy architektoniczno – budowlane posiadają od 1979 r., stąd w okolicznościach niniejszej sporawy nie można wykluczyć, że takie pozwolenie zostało wydane przed 1979 r., tym bardziej że słuchany na tę okoliczność świadek zeznał, że widział decyzje o pozwoleniu na budowę oraz dwie książki (projekt budowlany). Powyższe ustalenia organów znajdują potwierdzanie w zgormadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie odpowiadają prawu, nie są też kwestionowane przez strony, w tym stronę skarżącą.

W okolicznościach niniejszej sprawy ustalono natomiast, że w część tego budynku gospodarczego użytkowanej w przeszłości jako garaż nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania na cele mieszkalne. Zmiana ta nastąpiła w dwóch etapach. Około 1993 r. z części garażu wydzielono pomieszczenie połączone z pokojem, z aneksem kuchennym oraz łazienką, a w 2014 r. pozostała część garażu została zaadoptowana na cele mieszkalne i połączona funkcjonalnie (poprzez rozbiórkę ściany) z pomieszczeniem powstałym w 1993 r. Ostatecznie w miejsce garażu powstał pokój bez okna i łazienka. Powyższe ustalenia potwierdzili słuchani na tę okoliczność świadkowie (J. B., T. P., J. O.), którzy jednoznacznie wskazywali na powyższy fakt.

W tym stanie rzeczy stwierdzić zatem należy za organem nadzoru budowlanego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania tej części budynku gospodarczego.

Istotnym natomiast ustaleniem organów mającym kluczowe znaczenie dla podejmowanego rozstrzygnięcia w sprawie jest okoliczność, że sporne pomieszczenia budynku użytkowane na cele mieszkaniowe nie spełniają wymogów technicznych.

Zgodnie bowiem z § 72 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), pokoje w budynkach mieszkalnych oraz łazienki z wentylacją grawitacyjną powinny posiadać minimalną wysokość w świetle 2,5 m. Tymczasem z ustaleń organów poczynionych podczas oględzin budynku wynika, że wysokość pomieszczeń powstałych z garażu (łazienki

i pokoju z oknem), użytkowanych jako mieszkalne wynosi: pokoju od 2,12 m do 2,17 m, a łazienki od 2,13 m do 2,15 m (protokół kontroli z dnia [...].03.2017r. w aktach

I instancji). Ponadto pomieszczenia mieszkalne w budynku (pokój z oknem) nie posiadają wymaganego przepisami oświetlenia dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, co z kolei stanowi o niespełnieniu wymogu, o którym mowa w § 57 ust. 2 ww. rozporządzenia. Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8. natomiast

w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12. W przedmiotowym budynku na powierzchnię podłogi dwóch pokoi i kuchni wynoszącą około 24,04 m2 przypada powierzchnia 2,32 m2, co daje wskaźnik mniejszy od 1:10. Zatem słusznie przyjęły organy, że nie są spełnione warunki techniczne również w tym zakresie.

W konsekwencji za trafne uznać należy stanowisko organów, że

w rozpatrywanym przypadku brak jest możliwości zastosowania ww. procedury legalizacyjnej z uwagi na istniejące naruszenia warunków technicznych przez sporne pomieszczenia. W niniejszej sprawie jak słusznie uznały organy, doprowadzenie pomieszczeń będących przedmiotem niniejszego postępowania do zgodności

z przepisami techniczno-budowlanymi wiązałoby się z nakazem wykonania szeregu robót budowlanych (w tym nadbudowy), wymagających pozwolenia na budowę

z uwagi na lokalizację budynku przy granicy działki.

W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko organów, że zasadnym jest przywrócenie tej części budynku do stanu pierwotnego, czyli jego funkcji gospodarczej i zastosowania art. 71a ust. 4 p.b., co też organy prawidłowo uczyniły.

Prawidłowości zaskarżonej decyzji nie podważa natomiast podnoszona przez skarżącego okoliczność użytkowania części spornego budynku jako mieszkalnego od ponad 40 lat oraz zarzut skargi podjęcia decyzji mimo niewykazania obiektywnego zagrożenia życia i zdrowia osób mieszkających w przedmiotowym budynku. Powyższe nie ma bowiem wpływu na poprawność podjętej decyzji, albowiem wykazanie naruszenia ww. warunków technicznych przez pomieszczenia zaadaptowane na cele mieszkaniowe, jak również braku możliwości doprowadzenia ich do zgodności z obowiązującymi przepisami jest wystarczające dla podjęcia ocenianego obecnie rozstrzygnięcia w sprawie.

Z wyżej wymienionych przyczyn zaskarżonemu rozstrzygnięciu nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych

w skardze, a następnie szerzej prezentowanych podczas rozprawy sądowej w dniu 22 maja 2018 r. stwierdzić należy że stanowią one niemal w całości powtórzenie argumentacji prezentowanej przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy ustosunkował się do tych zarzutów

w zaskarżonej decyzji i stanowisko zajęte w tym względzie, Sąd w pełni podziela

i przyjmuje jako swoje.

W niniejszej sprawy nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś

z art. 107 K.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.