Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 285/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a, c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Protokolant sekretarz sądowy Paulina Białkowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2014 r. samochodu ciężarowego marki [...], nr rej. [...], decyzją administracyjną z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] nałożył na J. Z. (dalej strona, skarżąca) będącą właścicielką tego pojazdu, prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "A" J. Z. ul. [...] [...] J., karę pieniężną w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku z naruszeniem polegającym na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz karę pieniężną w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów.

Po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję, zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a. art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., przez:

- niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym,

- brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego obywateli,

- niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenie takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary.

Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 61 k.p.a. i art. 104 k.p.a. przez wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji bez przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego w toku rozpoznania sprawy.

Kolejne zarzuty dotyczyły naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwą subsumcję stanu faktycznego do stanu prawnego przez przyjęcie, że przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany w lp. 6.2.1 i lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, dalej także u.t.d.). Zdaniem strony zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na błędnych ustaleniach co do charakteru przejazdu, celem którego było doprowadzenie pojazdu na teren budowy wyłączony z ruchu komunikacyjnego. Pojazd jechał bowiem bez ładunku. Organ dokonał także błędnych ustaleń co do tego samego okresu aktywności kierowcy uznanego w jednym przypadku jako nierejestrowanie, a w drugim przypadku jako wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wymaganych elementów.

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i uchylenie poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Według organu analiza materiału dowodowego sprawy w postaci protokołu kontroli, zapisów wykresówki i dokumentacji fotograficznej wykazały, że kierowca pojazdu na wykresówce tachografu z daty [...] lutego 2014 r. zarejestrował wyłącznie linię dotyczącą otwarcia obudowy zawierającej wykresówkę. Z uwagi na to w protokole kontroli stwierdzono, że tachograf nie rejestrował wszystkich wymaganych elementów. Analiza materiału dowodowego sprawy w postaci protokołu kontroli i dokumentacji fotograficznej wykazała, że kierowca wykonywał dnia [...] marca 2014 r. krajowy transport drogowy z J. do B. pojazdem marki [...] o nr rej. [...] bez rejestracji za pomocą urządzenia rejestrującego swojej aktywności. W toku kontroli kierowca oświadczył, że nie posiada wykresówek z kontrolowanego okresu, gdyż [...] lutego 2014 r. urządzenie rejestrujące czas pracy w kontrolowanym pojeździe uległo awarii. Świadczy o tym zapis wykresówki z dnia [...] lutego 2014 r., który wskazuje, iż kierowca rozpoczął przewóz w miejscowości siedziby firmy skarżącej. Kierowca oświadczył też, że w kontrolowanym okresie nie rejestrował swojej aktywności z uwagi na awarię urządzenia rejestrującego, a pracodawca wiedział o tej awarii.

Organ nie zgodził się z argumentami skarżącej mającymi ją zwolnić od odpowiedzialności. Według skarżącej pojazd nie wykonywał przewozów drogowych w okresie objętym kontrolą, a tylko przejazdy serwisowe na przegląd techniczny, legalizację tachografu, przejazd na budowę do N. i dlatego skontrolowany kierowca nie miał od dnia [...] lutego 2014 r. wykresówek. Skarżąca podała też, że w tym okresie pojazd wykorzystywano wyłącznie do transportu ziemi i kruszywa na budowie obsługiwanej przez firmę skarżącej, położonej poza drogą publiczną.

Odnośnie tego organ podniósł, że skoro skarżąca ma uprawnienie do wykonywania przewozów drogowych, wykonuje je pojazdami samochodowymi poruszającymi się zasadniczo po drogach publicznych. Skarżąca powinna zatem udowodnić wyjątek od tych ogólnych zasad. Nie miałoby to jednak wpływu na stwierdzone naruszenie, jeżeli nawet jedynie część przewozu odbywała się po drodze publicznej. Według art. według art. 4 lit. a) Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, przewozem drogowym jest każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używany do przewozu osób lub rzeczy. Wynika z tego, że przewozem drogowym jest też podróż odbywana w części po drogach publicznych. Jeżeli nawet uwzględnić okoliczności wskazane przez skarżącą, organ stwierdził, że skontrolowany przejazd spełniał wskazane warunki. Do czasu przejazdu wliczany jest również okres jazdy po drodze niepublicznej (teren budowy), jeżeli pojazd choć w części poruszał się po drodze publicznej, a w kontrolowanym okresie pojazd przemieszczał się po drodze publicznej. Organ podkreślił, że celem powołanego przepisu art. 4 lit. a) jest zapewnienie bezpieczeństwa na drodze przez niedopuszczenie do kierowania pojazdami przez zmęczonych kierowców. Biorąc to pod uwagę organ stwierdził, że jeśli tylko część podróży odbywa się po drodze publicznej (np. dojazd do terenu zamkniętego), to wszystkie aktywności kierowcy muszą być rejestrowane na wykresówce. Wynika to jednoznacznie z treści art. 2 rozporządzenia 561/2006.

Organ wskazał na art. 13 ust. 1 rozporządzenia 561/2006, zgodnie z którym jeśli nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 (dot. załóg, czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynków kierowców) i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do określonych przewozów wykonywanych m.in. pojazdami używanymi wyłącznie na drogach wewnątrz obiektów, takich jak porty, obszary międzyportowe oraz terminale kolejowe. Skarżąca nie była w stanie wykazać, w jakim miejscu i w jakim czasie kierowcy poruszali się poza drogami publicznymi. Organ powołał na tę okoliczność wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2008r. (sygn. akt II OSK 2020/06), w którym wskazano, iż "zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a. nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny, niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów". Według organu spełnił on w rozpatrywanej sprawie wypełnił obowiązki wynikające z art. 7 i art. 77 k.p.aa i zgromadził w aktach sprawy dowody, konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Podstawę wydania decyzji w I instancji stanowią wyniki kontroli zawarte w protokole kontroli. W przedmiotowej sprawie protokół kontroli został sporządzony w oparciu o ustalenia poczynione na podstawie kontroli na drodze. Obalenie ustaleń kontroli wymagałoby przeprowadzenia dowodu na poparcie twierdzeń strony. Skarżąca ani w toku postępowania I instancji, ani w odwołaniu od decyzji nie wskazała dowodów, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia organu I instancji. Zarzuty w tym zakresie organ uznał zatem za bezzasadne.

Według organu materiał dowodowy sprawy nie zawiera przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności.

Organ podkreślił, że nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na możliwość ukrywania ograniczeń wynikających z wymaganych przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec tego w brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d.

Wobec tego organ stwierdził, że słusznie stwierdzono naruszenie w postaci nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Zdaniem organu chybiony jest też zarzut, że organ nie zbadał kwestii odpowiedzialności kierowcy za naruszenie. Odpowiedzialność przedsiębiorcy organizującego przewóz oraz kierowcy za naruszenie określone w l.p. 6.2.1 ma charakter odrębny i niezależny. Jest zatem możliwe jednoczesne ukaranie kierowcy grzywną na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz nałożenie kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz. Organ podkreślił, że przedsiębiorca jest obowiązany do prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i do kontroli kierowcy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zadaniem przedsiębiorstwa transportowego jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby mogli oni przestrzegać przepisów dotyczących rejestracji czasu pracy. Zgodnie z art. 10 ust. 3 tego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko przedsiębiorca, ale również kierowcy tego przedsiębiorstwa.

Organ przyznał, że w czasie samodzielnego prowadzenia przez kierowcę samochodu trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Nie można tego jednak kwalifikować jako "brak wpływu" lub "okoliczności, której nie można było przewidzieć", o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przedsiębiorca musi bowiem organizować w taki sposób pracę kierowcy, aby nie dochodziło do naruszeń. Samodzielne prowadzenie pojazdu przez kierowcę jest typowe w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji godziłoby zatem w specyfikę obowiązku nadzoru ciążącego na przedsiębiorcy. Z art. art. 92 i art. 92a u.t.d. wynika, że naruszenie powołanych przepisów odpowiedzialność ponoszą przedsiębiorca i kierowca. Orzekanie o odpowiedzialności kierowcy odbywa się w trybie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, natomiast orzekanie o odpowiedzialności przedsiębiorcy odbywa się w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o transporcie drogowym. Według art. 92 u.t.d. kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 zł. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1 art. 92 u.t.d. i wysokość grzywien za naruszenia określa zał. nr 1 do ustawy.

Zgodnie z art. 92a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 tys. zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których jest mowa w ust. 1 art. 92a u.t.d. i wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa natomiast zał. nr 3 do ustawy.

Odpowiednik naruszeń stwierdzonych podczas kontroli określono w zał. nr 1 do ustawy o transporcie drogowym. Ukaranie kierowcy mandatem karnym nie wyklucza więc wszczęcia postępowania administracyjnego względem przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia za stwierdzone naruszenia, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz drogowy w chwili kontroli. Postępowanie wykroczeniowe zatem postępowaniem niezależnym od postępowania administracyjnego. Stroną w postępowaniu mandatowym jest kontrolowany kierowca. Do nakładania mandatów uprawnieni są m.in. funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego. Są oni również uprawnieni do nakładania grzywien w formie mandatu karnego za wykroczenia wymienione w zał. nr 1 do ustawy o transporcie drogowym i popełnione przez kierujących pojazdami, wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Wobec przedsiębiorcy można wszcząć postępowanie administracyjne regulowane przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Stroną takiego postępowania nie jest kierowca, a postępowanie to jest niezależne od ukarania kierowcy.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji postępując zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego najpierw wszczął z urzędu postępowania względem przedsiębiorcy i zakończył sprawę wydając decyzję administracyjną. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania sprawa ponownie została merytorycznie rozpoznana przez organ II instancji i zakończona zaskarżoną decyzją.

Organ wskazał, że ustawa o transporcie drogowym zawiera trzy załączniki określające odpowiedzialność poszczególnych podmiotów za określone w nich naruszenia. Według tych regulacji ingerencją w pracę urządzenia rejestrującego jest już nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Stanowi o tym lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzone naruszenie polegające na prowadzeniu pojazdu bez włożonej do tachografu wykresówki wypełnia znamiona braku rejestracji na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazd, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Naruszenie z lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym umieszczono w dziale naruszeń określających wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego. Ingerencją taką jest nie tylko działanie kierowcy, ale także zaniechanie działania, do którego był on zobowiązany. Skoro kierowca jest zobowiązany do rejestrowania aktywności na wykresówce, to niewłożenie do tachografu wykresówki jest ingerencją w pracę tachografu przez zaniechanie umieszczenia wykresówki w urządzeniu rejestrującym. Następstwem tego był brak rejestracji danych na wykresówce. Tachograf analogowy zainstalowany w kontrolowanym pojeździe jest przeznaczony do rejestracji aktywności kierowcy na wykresówce podczas prowadzenia przez niego pojazdu. Zaniechanie tej rejestracji stanowi ingerencję w prawidłową pracę urządzenia rejestrującego.

Organ stwierdził, że w toku postępowania nie naruszono art. 7 i art. 8 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa, a stronę pouczono o przysługujących jej prawach. Organy obydwu instancji podjęły w postępowaniu wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydały rozstrzygnięcia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego.

Biorąc pod uwagę podniesione okoliczności organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej także p.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Według art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji stanowi stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie uchybia obowiązującemu prawu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu.

Niesporne w sprawie jest, że organ I instancji skontrolował w dniu [...] marca 2014 r. samochód ciężarowy marki [...], nr rej. [...], a następnie decyzją administracyjną z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) zł, jak wskazał organ, w związku z naruszeniem polegającym na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ nałożył także karę w kwocie 2.000 (dwa tysiące) zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów. Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Okoliczności te udokumentowano w protokole kontroli i w załączniku do tego protokołu, jak również w protokole przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, gdzie kierowca kontrolowanego pojazdu oświadczył, że nie posiada żądanych wykresówek z uwagi na to, że od dnia [...] lutego 2014 r. tachograf w skontrolowanym pojeździe jest zepsuty i w wyniku tego brak jest możliwości rejestracji aktywności kierowcy oraz że zgłaszał pracodawcy ten fakt.

Sąd podziela zatem stanowisko organu II instancji, że w sprawie nie można było zastosować art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której jest mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie zachodziło to w rozpatrywanej sprawie, gdyż przedsiębiorca obowiązany jest do takiego zorganizowania działalności przedsiębiorstwa, aby nie dochodziło do naruszeń prawa. Brak było zatem okoliczności wyłączającej odpowiedzialność skarżącej, która nie zapewniła pracownikowi (kierowcy) możliwości wymaganej przez prawo rejestracji jego aktywności.

W rozpatrywanej sprawie zachodził obowiązek rejestracji aktywności kierowcy. Artykuł 4a powołanego przez organy orzekające rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. stanowi bowiem wyraźnie, że "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Nie miało więc znaczenia dla określenia odpowiedzialności skarżącej jako podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu art. 92a ust. 1 u.t.d.

Sąd stwierdza, że karę pieniężną w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych nałożono na skarżącą za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów wymierzono zgodnie z lp. 6.1.2 zał. nr 3 do ustawy; natomiast karę pieniężną w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych nałożono w związku ze stwierdzonym na podstawie kontroli z dnia [...] marca 2014 r. naruszeniem polegającym na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi wymierzono zgodnie z lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy. Kontrola bezspornie wykazała, że urządzenia rejestrujące było niesprawne, co wyczerpywało dyspozycję lp.6.1.2 zał. nr 3 do ustawy. Kierowca natomiast nie włożył do tachografu wykresówki, co wyczerpuje dyspozycję lp. 6.1.2 zał. nr 3 do ustawy. Osobą odpowiedzialną w takiej sytuacji w świetle art. 92a ust. 1 u.t.d. jest skarżąca będąca przedsiębiorcą organizującym przewóz drogowy.

Są to istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy wystarczająco wyjaśnione w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organy orzekające.

Biorąc to pod uwagę Sąd stwierdził, że bezzasadne są zarzuty skarżącej wydania z naruszeniem przepisów postępowania zawartych w art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a. art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. Nie można organom zarzucić braku staranności w podejmowaniu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego obywateli czy niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenie takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary. Strona miała bowiem możliwość aktywnego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym. Jej udział ograniczył się wszakże do formułowania ogólnikowych zarzutów nieopartych o konkretne dowody. W sytuacji, gdy organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy nie był on obowiązany do poszukiwania dalszych dowodów. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącej, organy orzekające zbadały bowiem okoliczności faktyczne sprawy i zastosowały w sprawie obowiązujące prawo.

Biorąc to pod uwagę Sąd uznał także za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 61 k.p.a. i art. 104 k.p.a. Organ I instancji bowiem zasadnie na podstawie art. 61 k.p.a. wszczął postępowanie z urzędu i rozstrzygnął sprawę skarżącej w wymaganej przez prawo formie decyzji administracyjnej. Organy orzekające nie dokonały błędnej wykładnie prawa materialnego, gdyż jak to już wykazano, skarżąca odpowiada za naruszenia prawa zdefiniowane lp. 6.2.1 i lp. 6.1.2 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.