Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 21/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 21/07

UZASADNIENIE

W dniu [...] spółka A zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na formularzu SAD nr [...] towary opisane jako "Odżywki dla sportowców", "Carbo Energy", "Pure Energy", mieszaniny witamin dla sportowców, "Supergainer", "Mega Gainer", "Fit Aktiv Light", "Fit Aktiv", sole do odnowy biologicznej, bidony i dozowniki.

Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. zakwestionował klasyfikację towarów zgłoszonych na podstawie powyższego zgłoszenia celnego i decyzją z dnia [...] nr [...] uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów, stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego. Ponadto w stosunku do kwoty niedoboru należności celnych organ celny wymierzył odsetki wyrównawcze.

Od decyzji tej strona odwołała się pismem z dnia 12 września 2002 r.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania.

Pismem z dnia 12 maja 2003 r. Strona wniosła w trybie art. 2651 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tj. Dz.U.01.75.802 ze zm.) o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] Dyrektora Urzędu Celnego II w Ł. W jego uzasadnieniu wskazała, iż zgodnie z art. 2651 § 1 Kodeksu celnego, decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ administracyjny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. W przedmiotowej sprawie Spółka A niniejszym pismem sama wniosła o uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] i jej zdaniem nie ma przepisów szczególnych w prawie celnym, które sprzeciwiałyby się jej uchyleniu. Dodatkowo Spółka podniosła, iż dokonana przez organ celny klasyfikacja towarów różniła się nie tylko od klasyfikacji dokonanej przez Spółkę, ale również od taryfikacji dokonanych przez organ celny w jego wcześniejszych i późniejszych decyzjach, nawet tych dokonywanych przez tego samego funkcjonariusza celnego. Zdaniem Spółki takie działanie jest sprzeczne z powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadą, że dany towar klasyfikowany jest zawsze do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji Taryfy celnej z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę oraz z ogólnymi regułami interpretacyjnymi, mającymi zapewnić jednolitość klasyfikacji. Poza tym działanie takie jest sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie importerów do organów celnych. Okoliczności te przemawiają za uchyleniem decyzji ze względu na interes publiczny. Strona nadmieniła również, iż kierownictwo Spółki, to lekarze orientujący się w charakterze i składzie odżywek. Ponadto ich uczciwość i rzetelność, których dowodem mogą być zamówienia wygrane w drodze publicznych przetargów, na dostawę dla polskich Związków Sportowych, pozwalają przypuszczać, iż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym klasyfikacja towarowa dokonana została rzetelnie, zgodnie z posiadaną w tym zakresie wiedzą i bez najmniejszego zamiaru wprowadzenia w błąd polskich służb celnych. Strona podkreśliła, że podanie niekompletnych lub nieprawdziwych danych w zgłoszeniu celnym stanowi przestępstwo skarbowe oszustwa celnego, a osobom z kierownictwa Spółki nie postawiono zarzutu popełnienia takiego przestępstwa. Spółce również w toku prowadzonego przez organ celny postępowania nie zarzucono przedstawienia niekompletnych danych, o czym nie ma także mowy w zaskarżonej decyzji. W związku z czym według strony, wymierzenie odsetek wyrównawczych jest naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobów ich naliczania (Dz.U. Nr 143, poz. 958 ze zm.).

Jako uzasadnienie ważnego interesu strony Spółka A podała, że zapłacenie przez nią odsetek spowoduje zachwianie jej płynności finansowej, co w efekcie wpłynie na jej możliwość uczestniczenia w obrocie handlowym na dotychczasowym poziomie i może doprowadzić do sytuacji, że Spółka nie będzie w stanie wywiązać się z podjętych zobowiązań handlowych i utraci swoich partnerów handlowych. Poza tym zmuszona będzie zredukować zatrudnienie, zwalniając niepełnosprawnych, co wywoła duży oddźwięk społeczny.

Po rozpatrzeniu wniosku Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił uchylenia w całości decyzję Dyrektora Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...].

Od powyższej decyzji Strona pismem z dnia 26 października 2004 roku złożyła odwołanie.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...].

Na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji skarżąca Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie norm prawa procesowego w tym art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego i art. 120, 121, 122 i 256 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U.05.8.60 ze zm.).

Wyrokiem z dnia 7 października 2005 roku wydanym w sprawie o sygn. akt: III SA/Łd 53/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzają ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku znalazły się zalecenia dla organu celnego, który ponownie rozpatrując sprawę winien rozważyć i ocenić, czy interes publiczny lub ważny interes strony przemawiają za uwzględnieniem wniosku w takich granicach, jakie strona skarżąca zakreśliła oraz czy uchyleniu decyzji ostatecznej nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Oceny takiej nie zawierało uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Brak ustaleń w tym zakresie stanowi naruszenie art. 2651 § 1 oraz 262 Kodeksu celnego w związku z art. 187 § 1, 210 § 4 i 124 Ordynacji podatkowej. Decyzja wydana w trybie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego, w ocenie Sądu, jest decyzją uznaniową i nakłada na organ celny obowiązek szczególnie wnikliwego rozważenia przesłanek zawartych w tym przepisie, co winno znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska organów, iż uchyleniu decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] sprzeciwia się przepis art. 65 § 5 Kodeksu celnego.

W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł., działając na podstawie art. art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, art. 262 oraz art. 265¹ § 1 i 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny, art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623 z 2004r.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 12.05.2003r. w sprawie uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...], dotyczącej zgłoszenia celnego SAD o wyżej wymienionym numerze z dnia [...] , decyzją nr [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...].

W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał na art. 2651 § 1 Kodeksu celnego zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony i podkreślił, iż bezspornym jest, że decyzja z dnia [...] jest decyzją ostateczną i że strona złożyła wniosek o jej uchylenie do organu który ją wydał. Jednak strona nie wykazała na czym ma polegać spełnienie przesłanek interesu publicznego lub ważnego interesu strony przemawiających za uchyleniem tej decyzji, gdyż wskazane przez nią zarzuty dotyczące dokonanej przez organ celny niejednolitej klasyfikacji taryfowej towarów nie wyczerpuje znamion omawianych przesłanek. Ponadto strona nie przedstawiła swej sytuacji finansowej i nie wykazała skutków utrzymania omawianej decyzji w obrocie prawnym. Tym samym nie udowodniła istnienia przesłanek ważnego interesu strony.

Zdaniem organu I instancji brak jest również argumentów przemawiających za uchyleniem decyzji ostatecznej ze względu na interes publiczny, bowiem w interesie publicznym jest trwałość wydanych decyzji administracyjnych, która to zasada jest jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania celnego. Organ wskazał także, iż uchylenie decyzji ostatecznej bez uzasadnionych przyczyn godziłoby w zasadę równości wobec prawa, podważałoby konstytucyjną zasadę swobody konkurencji. Poza tym w interesie publicznym leży wyegzekwowanie sum należnych na podstawie decyzji, co korzystnie wpływa na stan finansów państwa, który jest dobrem wspólnym całego społeczeństwa.

Naczelnik Urzędu Celnego II podniósł również, iż uchyleniu decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu celnym sprzeciwia się również charakter trybu nadzwyczajnego określonego w art. 2651 § 1 Kodeksu celnego. Ma to w szczególności odniesienie do decyzji określających prawidłową wysokość należności celno-podatkowych. Organ zwrócił uwagę, także na orzecznictwo NSA w tym zakresie. W wyroku z dnia 02.06.2000r. o sygnaturze III SA 1854/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się do kwestii zastosowania art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, będącym odpowiednikiem art. 2651 § 1 Kodeksu celnego, w postępowaniu podatkowym. W w/w wyroku NSA stwierdził, iż "Tryb z art. 155 kpa w sprawach podatkowych praktycznie nie ma zastosowania. Z jednej bowiem strony przepisy prawa podatkowego sprzeciwiają się uchyleniu decyzji określającej wysokość podatku, gdyż w sprawach tych organ podatkowy związany jest treścią przepisu i nie posiada ,, luzu decyzyjnego". Z drugiej strony ewentualne naruszenie prawa przy wymiarze podatku podlega naprawieniu w postępowaniu odwoławczym i w trybach szczególnych, z wyłączeniem jednak trybu z art. 154 i 155 kpa. Jednym z nielicznych, jeśli nie jedynym przykładem zastosowania ostatnio wymienionych trybów w odniesieniu do decyzji określających zobowiązanie podatkowe może być zmiana wykładni danego przepisu dokonana przez Sąd Najwyższy lub Naczelny Sąd Administracyjny. Jednakże i w tym wypadku organ administracyjny może, lecz nie musi zmienić decyzję ostateczną albowiem decyzje wydawane na podstawie art. 155 kpa są zawsze decyzjami opartymi na konstrukcji uznania administracyjnego. "

Jak zauważył organ przytoczony powyżej wyrok wprost odnosi się do przedmiotowej sprawy, a nadto wskazuje, że zastosowanie trybu art. 2651 § 1 Kodeksu celnego jest możliwe tylko w przypadku wystąpienia szczególnych okoliczności, które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Od decyzji tej pismem z dnia 17 maja 2006 r. Spółka wniosła odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ostatecznej z dnia [...], zarzuciła jej naruszenie art. 2651 Kodeksu celnego § 1 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 1998 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.U. Nr 86, poz. 544) oraz art. 121 § 1 i 2,122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez:

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności w zakresie ustalenia przesłanek warunkujących uchylenie w całości decyzji z uwagi na interes publiczny lub ważny interes strony,

- naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w sytuacji, gdy niedopuszczalne jest stosowanie niejednolitej klasyfikacji taryfowej w odniesieniu do identycznych produktów w kontekście naruszenia tą okolicznością interesu publicznego przejawiającego się stosowaniem różnego prawa w odniesieniu do identycznego stanu faktycznego i prawnego,

- niewłaściwą ocenę wskazanych przez Spółkę interesu publicznego i interesu strony,

- niezastosowanie przepisu umożliwiającego zaniechanie naliczania i pobierania odsetek wyrównawczych pomimo istnienia takich przesłanek, co organy celne uczyniły w stosunku do Spółki w szeregu kolejnych późniejszych sprawach.

W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż interesem publicznym przemawiającym za uchyleniem decyzji z dnia [...] jest naruszenie zaufania do organów podatkowych, zaś ważnym interesem strony jest znaczące pogorszenie jej sytuacji ekonomicznej, skutkiem czego realnym jest likwidacja Spółki, jej bankructwo i objęcie pracowników i pracodawców opieką społeczną pochodzącą ze środków publicznych.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, art. 262 i 2651 Kodeksu celnego oraz art. 26 Przepisów wprowadzających ustawę Prawo celne, utrzymał w mocy wyżej wymienioną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II z dnia [...].

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powołanej dalej jako p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dalej zacytował fragment treści uzasadnieniu wyroku z dnia 7 października 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: III SA/Łd 53/05 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Zgodnie z nim "organ celny rozpoznając ponownie sprawę winien rozważyć i ocenić, czy interes publiczny lub ważny interes strony przemawiają za uwzględnieniem wniosku w takich granicach, jakie Spółka A zakreśliła oraz czy uchyleniu decyzji ostatecznej nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Ponadto Sąd podkreślił, że w trybie art. 2651 Kodeksu celnego istnieje możliwość wzruszenia zarówno prawidłowych decyzji ostatecznych, jak i decyzji wadliwych, z wyjątkiem przypadków, w których wada decyzji stwarza podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie nie ma znaczenia dla dokonywania zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie, czy decyzja ta jest zgodna z prawem, czy też wydana została z naruszeniem prawa. Badanie interesu publicznego i ważnego interesu strony nie może podlegać ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej. W przeciwnym razie postępowanie w trybie art. 2651 Kodeksu celnego stawałoby się konkurencyjne dla "zwykłego" postępowania i byłoby w istocie niedopuszczalnym rozpoznaniem sprawy w trzeciej instancji, a taka sytuacja musiałaby być zakwalifikowana jako naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej".

Organ odwoławczy kierując się wytycznymi Sądu zawartymi w powyższym wyroku podniósł, iż zgodnie z art. 2651 § 1 Kodeksu celnego – decyzja ostateczna na mocy której Spółka nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony.

Jak zauważa organ, przepis ten wskazuje przesłanki, których spełnienie jest konieczne dla zastosowania nadzwyczajnego trybu postępowania, do których należą:

1) złożenie przez stronę wniosku lub wyrażenie zgody,

2) brak przepisów szczególnych sprzeciwiających się uchyleniu decyzji,

3) za uchyleniem organu przemawia interes publiczny lub ważny interes strony.

Zdaniem organu Spółka spełniła dwie pierwsze przesłanki wymienione w wyżej wymienionym przepisie. Natomiast co do trzeciej przesłanki organ podkreślił, iż Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów uprawdopodobniających możliwość wpływu wyegzekwowania odsetek wyrównawczych ustalonych w wyżej wymienionej decyzji na sytuację finansową Spółki. Spółka zatem w żaden sposób nie wykazała, iż zapłata tych należności może spowodować zachwianie jej płynności finansowej, czy też wpłynie na konieczność redukcji zatrudnienia. Tym samym zdaniem Dyrektora argument ten bez poparcia go dowodami nie może być uznany za przekonywujący i wystarczający do uznania, iż istnieją przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej. Wiarygodność przytoczonych argumentów osłabia dodatkowo według organu fakt, iż wysokość należności o których wspomina Spółka jest niewielka i nie może to stanowić znacznego obciążenia dla podmiotu, który zgodnie z jego twierdzeniem prowadzi szeroką działalność gospodarczą, włącznie ze stworzeniem nowoczesnego ośrodka diagnostyczno-leczniczego, dostępnego przez cały czas dla zawodników z całej Polski oraz dla ogółu społeczeństwa.

Odnosząc się do argumentacji rentowności przedsięwzięcia handlowego sprowadzonych preparatów organ stwierdził, iż każdy importer mógł od dnia 1 stycznia 1998 r. zwrócić się do właściwego organu o wydanie wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towaru według Taryfy celnej w trybie art. 5 Kodeksu celnego i wykluczyć w ten sposób ponoszone ryzyko handlowe polegające na niewłaściwej klasyfikacji towaru, czego nie uczyniła Spółka A.

Zdaniem organu odwoławczego uzasadnienie ważnego interesu strony koniecznością uregulowania innych należności związanych z działalnością Spółki, wynikających z prowadzonej przez nią inwestycji nie jest okolicznością przemawiającą za uchyleniem przedmiotowej decyzji.

Powołane przez Spółkę zarzuty merytoryczne w stosunku do decyzji ostatecznej w zakresie prawidłowości klasyfikowania sprowadzonych przez Spółkę towarów oraz zasadności wymierzenia odsetek wyrównawczych od kwoty uzupełniającej długu celnego nie mieszczą się w kategorii argumentów wskazujących istnienie ważnego interesu strony przemawiającego za uchyleniem przedmiotowej decyzji w trybie art. 2651 Kodeksu celnego.

Również argumentacja dotycząca naruszenia ogólnych zasad prowadzenia postępowania określonych w Ordynacji podatkowej nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji w trybie art. 2651 Kodeksu celnego. Organ II instancji przypomniał, iż zgodnie z wyżej cytowany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego analiza merytoryczna wskazanej we wniosku decyzji prowadziłaby do naruszenia zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej. Nie ma znaczenia dla dokonywania zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie, czy decyzja ta jest zgodna z prawem, czy też została wydana z naruszeniem prawa, bowiem badanie interesu publicznego nie może polegać na ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej. Z punktu widzenia organu celnego w interesie publicznym jest trwałość wydanych decyzji administracyjnych, która to zasada jest jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania celnego. Organ podkreślił również, iż uchylenie decyzji ostatecznej bez uzasadnionych przyczyn godzi jednocześnie w zasady równości podmiotów wobec prawa oraz zaufania obywateli do organów celnych. Dyrektor Izby Celnej zważył również, iż przepisy Kodeksu celnego zawarte w art. 273 wprowadzają zasadę niezależności postępowania celnego od postępowania karnego skarbowego. W postępowaniu celnym wystarczającym do jego zakończenia i rozstrzygnięcia są przesłanki obiektywne, bez względu na przyczynę stwierdzenia danej okoliczności faktycznej. Ujawnienie nieprawidłowości zawartych w zgłoszeniu celnym stwierdzone w późniejszej kontroli stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji co do należności celnych. Natomiast w postępowaniu karnym kwestią zasadniczą jest ustalenie czynu karalnego tj. ustalenie społecznej szkodliwości czynu, ustawowego zakazu popełnienia czynu pod groźbą kary oraz winy. Dlatego brak postawienia zarzutu przestępstwa osobom kierującym Spółką A nie ma istotnego wpływu na możliwość rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postępowaniu celnym, dotyczącym wymiaru kwoty długu celnego oraz wymiaru odsetek wyrównawczych.

Organ odnosząc się do zarzutów strony co do prawidłowości klasyfikacji taryfowej podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w swym wyroku z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt: III SA/Łd 159/04 nie określi zadeklarowanych przez Importera w zgłoszeniu celnym kodów jako prawidłowych. Powodem uchylenia decyzji było naruszenie przepisów dotyczących zasad prowadzenia postępowania, w szczególności brak odniesienia się do wniosku dowodowego oraz ocena kompletności zebranego materiału dowodowego pod kątem możliwości właściwej klasyfikacji towarów na podstawie zebranych dowodów.

Reasumując, w ocenie organu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka interesu publicznego przemawiającego za uchyleniem decyzji ostatecznej. Równocześnie Dyrektor Izby Celnej w Ł. zauważył, iż przeciwko uchyleniu decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu celnym przemawia także sam charakter trybu nadzwyczajnego określonego w art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji ją poprzedzającej oraz decyzji ostatecznej z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- rażące naruszenie norm prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 2651 Kodeksu celnego poprzez:

a) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności w zakresie ustalenia przesłanek warunkujących uchylenie w całości decyzji organu celnego z uwagi na interes publiczny lub ważny interes strony

b) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w sytuacji, gdy niedopuszczalne jest stosowanie niejednolitej klasyfikacji taryfowej w odniesieniu do identycznych produktów, albowiem narusza to interes publiczny z uwagi na utrzymywanie w obrocie prawnym różnych decyzji w odniesieniu do identycznego stanu faktycznego i prawnego i to względem tego samego podmiotu,

c) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych poprzez formułowanie wniosków co do niedopuszczalności ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, choć organ jest świadomy iż argumenty te zostały powołane jedynie dla uzasadnienia faktu naruszenia prawa przez orzekające w sprawie organy i stanowią uzasadnienie dla pozostawienia w obrocie prawnym wadliwych decyzji, co narusza zasadę demokratycznego państwa prawa,

- naruszenie norm prawa materialnego, tj. § 1 ust 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 1998 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania z dnia 20 listopada 1997 roku (Dz. U. Nr 86, poz. 544) poprzez niezastosowanie tego przepisu w rozpatrywanej sprawie pomimo istnienia przesłanek do odstąpienia od naliczania i pobierania odsetek wyrównawczych, co organy celne uczyniły w stosunku do Spółki w szeregu kolejnych późniejszych sprawach.

W uzasadnieniu skargi Spółka zakwestionowała ustalenia dokonane przez Dyrektora Izby Celnej w zaskarżonej decyzji, podtrzymała dotychczasową argumentację na poparcie której przytoczyła tezy zawarte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do interesu strony i interesu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W pismach z dnia 12 i z dnia 16 kwietnia 2007 r., stanowiących uzupełnienie skargi oraz ustosunkowanie się do argumentacji Dyrektora Izby Celnej zawartej w odpowiedzi na skargę pełnomocnik Spółki podtrzymał wszystkie zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w skardze. W treści pisma podniósł, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 2651 Kodeksu celnego, przemawiające za uchyleniem decyzji Dyrektora Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...], a organy celne w wydanych przez siebie decyzjach naruszyły przepisy prawa w postaci art. 2651 Kodeksu celnego oraz art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej, co uzasadnia ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy te nie przeprowadziły bowiem postępowania, które doprowadziłoby do zweryfikowania w sposób dostateczny argumentów strony skarżącej, wskazujących na istnienie w sprawie przesłanki interesu publicznego i ważnego interesu strony warunkujących uchylenie decyzji z dnia [...]. Jak zauważa pełnomocnik strony naruszenie prawa przez organ celny, który wydał decyzję z dnia [...] polegało na tym, iż przy okazji klasyfikowania identycznych towarów w podobnych sprawach ustanowiono dla nich odmienne kody PCN Taryfy celnej i w konsekwencji różne stawki celne i podatkowe, a klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom Interpretacji Nomenklatury Scalonej zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych które mogły być brane pod uwagę. Dodatkowo wskazał szereg wyroków w których Sąd uchylił wydane decyzje z powodu rozbieżności w taryfikacji tych samych produktów. Jednocześnie podkreślił, iż strona nie domaga się przeprowadzenia ponownej klasyfikacji towarów objętych zgłoszeniem celnym. W dalszej części pisma pełnomocnik podniósł, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie jakiego rodzaju towary były przedmiotem zgłoszenia celnego i tym samym nie ma możliwości ustalenia jaka pozycja w Taryfie celnej jest dla nich właściwa, tak więc w rozpoznawanej sprawie postępowanie nie doprowadziło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowi naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 122 tej ustawy. Pełnomocnik zauważył również, iż organy naruszyły prawo nie wyjaśniając wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia istnienia przesłanek interesu publicznego i ważnego interesu strony warunkujących uchylenie decyzji z dnia [...]. Tymczasem w interesie publicznym leży działanie organów w sposób budzący do nich zaufanie oraz usuwanie z obrotu prawnego wszelkich aktów prawnych, w tym decyzji administracyjnych, które swą powagą sankcjonują stan niezgodny z obowiązującym prawem. Jako uzasadnienie ważnego interesu strony pełnomocnik wskazał fakt, iż skarżąca poniosła opłaty obliczone i należne na podstawie zgłoszenia celnego z [...] uwzględniając je w cenie towaru, a jeśliby postępowanie celne wszczęto odpowiednio wcześniej skarżąca mogłaby po przebadaniu próbek towarów dodatkowe obciążenia finansowe wkalkulować w cenę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.

Punktem wyjścia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] Nr [...] muszą być rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dnia 7 października 2005r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 53/05. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast, art. 170 powołanej wyżej ustawy, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W wyroku z dnia 7 października 2005r. Sąd stwierdził, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...], wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organ celny bezzasadnie uznał, iż uchyleniu decyzji z dnia [...], zgodnie z wnioskiem strony, sprzeciwia się przepis art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tj. Dz.U.01.75.802 ze zm.), będący przepisem szczególnym. Zgodnie z zaleceniem Sądu, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien był rozważyć i ocenić, czy interes publiczny lub ważny interes strony przemawiają za uwzględnieniem wniosku w takich granicach, jakie Spółka A zakreśliła we wniosku z dnia 12 maja 2003r. oraz czy uchyleniu decyzji ostatecznej nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Sąd zaznaczył jednocześnie, że badanie interesu publicznego i ważnego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej, gdyż postępowanie prowadzone w trybie art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego nie może prowadzić do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania.

W ocenie Sądu, rozpatrującego obecnie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], rozstrzygnięcie to wydane zostało zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w powołanym wcześniej wyroku z dnia 7 października 2005r. Sąd podzielił również pogląd Dyrektora Izby Celnej w Ł., iż w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nr [...] z dnia [...], o których mowa w art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego.

Zgodnie z art. 2651 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623 ), decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony.

Przepis ten, wprowadzony do Kodeksu celnego ustawą z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy – Kodeks celny (Dz. U. Nr 40, poz. 402) stanowi szczególną podstawę do weryfikacji ostatecznych decyzji organów celnych i jest zbliżony do art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r – Kodeks postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. (tj. Dz.U.00.98.1071 ze zm.) Przy dokonywaniu wykładni art. 2651 § 1 Kodeksu celnego można więc, w znacznej mierze, wykorzystać poglądy ukształtowane w orzecznictwie i doktrynie na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego m.in. dotyczące pojęcia praw nabytych, wymagań stawianych zgodzie strony na wzruszenie decyzji, jak i stanowisko co do spełnienia wymagań zgodności z interesem publicznym i ważnym interesem strony (J. Borkowski - Komentarz do Kodeksu celnego – Lex Polonica).

Analizując treść zacytowanego wyżej przepisu wskazać należy, że jego zastosowanie uzależnione jest od spełnienia następujących przesłanek:

1/ dotyczy on wyłącznie decyzji ostatecznych, na mocy których strona nabyła prawo,

2/ strona, która nabyła prawo sama złożyła wniosek o zmianę lub o uchylenie decyzji albo w postępowaniu wszczętym z urzędu bądź na wniosek innej strony złożyła oświadczenie o wyrażeniu zgody na zmianę albo uchylenie decyzji,

3/ wzruszenie decyzji nie może być sprzeczne z przepisami szczególnymi,

4/ za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes publiczny lub ważny interes strony.

Właściwy do zmiany lub uchylenia decyzji jest organ celny, który ją wydał. Zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej w trybie wskazanego przepisu następuje przez wydanie nowej decyzji, która podlega kontroli instancyjnej i sądowej.

Podkreślić należy, że w trybie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego istnieje możliwość wzruszenia zarówno prawidłowych decyzji ostatecznych jak i decyzji wadliwych, z wyjątkiem przypadków, w których wada decyzji stwarza podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Badanie interesu publicznego i ważnego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej. W przeciwnym razie postępowanie w trybie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego stawałoby się konkurencyjne dla “zwykłego" postępowania i byłoby w istocie niedopuszczalnym rozpoznaniem sprawy w trzeciej instancji, a taka sytuacja musiałaby być zakwalifikowana jako naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej, który z mocy art. 262 Kodeksu celnego ma zastosowanie w postępowaniu przed organami celnymi (podobne stanowisko wyrażone zostało w wyroku NSA z 23 marca 2001 r. IV SA 1515/96).

Decyzja wydawana na podstawie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego jest decyzją uznaniową, co wynika z zawartego w treści przepisu sformułowania “może" i nakłada na organ celny obowiązek szczególnie wnikliwego rozważenia przesłanek zawartych w tym przepisie. Winno to znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji - art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja taką ocenę przesłanek, o których mowa w art. 2651 § 1 Kodeksu celnego, zawiera. Organ II instancji odniósł się bowiem w sposób wyczerpujący do argumentów podniesionych przez Spółkę A we wniosku z dnia 12 maja 2003r., pismach uzupełniających oraz w odwołaniu i uznał, że strona skarżąca nie wykazała, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające istnienie ważnego interesu strony lub interesu publicznego przemawiającego za uchyleniem w całości wskazanej wyżej decyzji ostatecznej. Sąd przychyla się w tym względzie do stanowiska organu.

Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wszystkie pozostałe przesłanki umożliwiające prowadzenie postępowania w trybie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] jest decyzją ostateczną, gdyż [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Spółkę od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] i powyższe postanowienie nie zostało przez stronę zaskarżone. Decyzję tę można niewątpliwie ocenić jako decyzję, na mocy której skarżąca spółka nabyła prawo. “Pod pojęciem decyzji podatkowej nie tworzącej praw dla strony należy rozumieć decyzję w całości negatywną dla strony. Natomiast decyzja, która przyznaje stronie jakieś uprawnienia lub je rozszerza, albo znosi obowiązki bądź je ogranicza, jest decyzją tworzącą prawa dla strony. Decyzje podatkowe nakładające obowiązki na adresatów, w tym decyzje wymiarowe, też tworzą prawa dla stron."(M. Masternak M. Podatkowy 1999/4/26). Powyższe stwierdzenia można w całości odnieść do decyzji wydawanych przez organy celne (Wiesław Czyżowicz “Prawo celne" Wyd. C.H. BECK Warszawa 2004 r.). Każde rozstrzygnięcie sprawy indywidualnej, które kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona “nabyła prawo". Także gdy decyzja nakłada na stronę obowiązek – ma ona znamiona prawne decyzji, z której strona nabyła prawo, bowiem decyzja ta określa czy i jakie obowiązki i w jakim zakresie na stronie ciążą (wyrok NSA z 23 marca 2001 r. IV SA 1515/96 - LEX Nr 53442). Uchyleniu decyzji Dyrektora Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] nie sprzeciwiają się również przepisy szczególne.

Wniosek o uchylenie w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] Spółka A zawarła w swoim piśmie z dnia 12 maja 2003r. Jako przesłanki uzasadniające uchylenie tej decyzji strona wskazała, iż dokonana przez organ w decyzji z dnia [...] taryfikacja różni się nie tylko od klasyfikacji dokonanej przez Spółkę, ale również od taryfikacji dokonanych przez organ celny w jego wcześniejszych i późniejszych decyzjach, co sprzeczne jest z zasadą, że dany towar klasyfikowany jest zawsze do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji Taryfy Celnej oraz prowadzi do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych. Dodatkowo, Spółka podniosła we wniosku, iż brak było podstaw do naliczenia w decyzji z dnia [...] odsetek wyrównawczych, ponieważ Spółka aktywnie współpracowała z organem w trakcie postępowania celnego, dostarczając wszelkich niezbędnych dokumentów i wyjaśnień. Wymierzenie odsetek wyrównawczych Spółka uznała za niesłuszne i rażąco niesprawiedliwe oraz naruszające obowiązujące przepisy prawne, co powinno prowadzić do wniosku, iż za usunięciem decyzji z dnia [...] przemawia interes publiczny. Jako ważny interes strony, Spółka A podała, iż jeżeli decyzja z dnia [...] nie zostanie uchylona, a Spółka będzie zmuszona do zapłaty odsetek, spowoduje to zachwianie płynności finansowej i w konsekwencji doprowadzi do redukcji zatrudnienia w firmie. Spółka podniosła, iż jej działalność gospodarcza oprócz tego, że zapewnia zatrudnienie kilkudziesięciu osobom, uzasadnia między innymi sens istnienia w mieście organów celnych. Zdaniem strony, dotychczasowa postawa Spółki A w prowadzonej działalności gospodarczej oraz należyta staranność, dobra wiara i całkowite przekonanie w jej słuszność, pozwalają uznać, że za uchyleniem wymierzonych w decyzji odsetek wyrównawczych przemawia ważny i słuszny interes Spółki. W ocenie Spółki, zaskarżona decyzja narusza zawarte w art. 120, 121 § 1 i 2, 122 oraz 124 ustawy Ordynacja podatkowa zasady procesowe, co uzasadnia jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu, wskazane przez Spółkę przesłanki, mające uzasadniać konieczność uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...], zmierzają faktycznie do ponownej merytorycznej oceny prawidłowości wydania decyzji przez organ celny I instancji, czego w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego, organ robić nie może. Prowadziłoby to bowiem do obejścia zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 127 ustawy Ordynacja podatkowa. Przytoczone przez Spółkę argumenty nie mogą być uznane za okoliczności uzasadniające istnienie ważnego interesu strony lub interesu publicznego, gdyż większość z nich dotyczy prawidłowości dokonania przez organ celny klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru i niezasadnego wymierzenia odsetek wyrównawczych. Okoliczności te powinny zostać przywołane przez Spółkę w toku postępowania odwoławczego od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...], czego strona we właściwym czasie nie uczyniła. Wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2007r., strona podnosi, iż jej żądanie nie sprowadza się do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], to jednak zarówno przedstawione argumenty jak i dowody załączone na ich poparcie w postaci decyzji dotyczących klasyfikacji taryfowej towarów, uzgodnień dokonywanych na potrzeby klasyfikacji taryfowej sprowadzanych przez Spółkę preparatów, wskazują, że skarżąca dąży w istocie do wykazania nieprawidłowości klasyfikacji taryfowej sprowadzanych towarów. Rozstrzyganie argumentów przytoczonych przez Spółkę, prowadziłoby do ponownej oceny prawidłowości klasyfikacji taryfowej sprowadzonych przez Spółkę towarów, do czego organ nie był uprawniony na etapie rozpatrywania istnienia przesłanek wymienionych w art. 265¹ Kodeksu celnego.

Zasługi i kompetencje osób kierujących Spółką i w niej zatrudnionych, na polu szeroko rozumianej działalności sportowej przejawiającej się zaopatrywaniem klubów i związków sportowych w odżywki, leki i środki medyczne jaki i prowadzeniem kliniki leczenia m.in. urazów sportowych, nie mogą uzasadniać żądania uchylenia decyzji ostatecznej wymierzającej należności celne ze wskazaniem, że przemawia za tym ważny i słuszny interes strony, bowiem zapłata należności celnych i odsetek wyrównawczych, ustalonych w decyzji z dnia [...], może doprowadzić do utraty płynności finansowej firmy, likwidacji kliniki i co się z tym wiąże redukcji zatrudnienia. Przede wszystkim należy zauważyć, że strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła tej okoliczności. W decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] ustalono kwotę niedoboru należności celnych w wysokości 1.263,80 zł. We wniosku o uchylenie w całości tej decyzji Spółka nie wykazała, iż zapłata tej kwoty oraz należnych odsetek wyrównawczych istotnie mogłaby wpłynąć na sytuację finansową firmy. Ponadto, słusznie organ podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż uchylenie się od obowiązku uiszczenia należności celnych nie może być utożsamiane z interesem strony, o którym mowa w art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego. W opinii Sądu, strona nie może uzasadniać żądania uchylenia decyzji ostatecznej wymierzającej należności celne tłumacząc, że nie spodziewała się weryfikacji zgłoszenia celnego i wymierzenia dodatkowych należności celnych, co ma ujemny wpływ na możliwości finansowe Spółki w wywiązaniu się z innych zobowiązań względem kontrahentów handlowych lub banków, które udzieliły jej kredytów na uruchomienie inwestycji. Obowiązek regulowania określonych należności na rzecz Skarbu Państwa jest bowiem warunkiem działalności podmiotu gospodarczego i powinien stanowić część polityki finansowej Spółki. Również w odniesieniu do podnoszonego argumentu, że podejmując decyzję co do rozwoju Spółki przez inwestycje, Spółka nie miała pojęcia, że organy celne zakwestionują zgłoszenie celne uznane uprzednio za poprawne i rozstrzygną odmiennie co do klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów, należy wskazać, że za prawidłowość zgłoszenia celnego odpowiada zgłaszający, natomiast organ celny może w trybie art. 83 Kodeksu celnego kontrolować zgłoszenie celne w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a w razie stwierdzenia nieprawidłowości ma obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Przyjęcie zgłoszenia celnego jest czynnością materialno-techniczną. Organ celny w momencie przyjmowania zgłoszenia obowiązany jest sprawdzić, czy spełnia ono wymogi formalne określone w art. 64 Kodeksu celnego, to znaczy, czy jest złożone na właściwym formularzu, prawidłowo wypełnionym, czy jest podpisane oraz czy załączono do niego wszystkie dokumenty wymagane do objęcia towaru procedurą celną. Jeżeli zgłoszenie spełnia te wymogi, organ celny zobowiązany jest je przyjąć, natomiast gdy zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, organ celny odmawia jego przyjęcia. Odmowa przyjęcia nie jest weryfikacją zgłoszenia celnego, a jedynie oceną jego kompletności. Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Dopiero po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może przystąpić do jego weryfikacji. Weryfikacja może rozpocząć się niezwłocznie po przyjęciu zgłoszenia w trybie art. 70 § 1 Kodeksu celnego, czyli przed zwolnieniem towaru, albo też w trybie art. 83 § 1 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towaru. Weryfikacja zgłoszenia celnego polega na ocenie materialnej treści dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego oraz danych zawartych w tym zgłoszeniu, a więc np. faktury, świadectwa pochodzenia, certyfikatu towaru, wskazanego przez zgłaszającego kodu PCN, stawki celnej itp. Decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe może być wydana, jeżeli nie upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego . Podstawą wydania takiej decyzji może być m.in. fakt wykazania przez organ celny nieprawidłowości w zadeklarowanym przez stronę kodzie PCN sprowadzonego towaru. Decyzja może być wydana w oparciu o te same dokumenty, które zostały załączone do zgłoszenia celnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2004r., sygn.akt V SA 791/03, LEX nr 149569).

Wprawdzie przesłanka "ważnego interesu strony", do której odwołuje się Spółka nie została prawnie zdefiniowana, biorąc jednak pod uwagę fakt, że jest to tryb nadzwyczajny (w tym trybie organ nie rozstrzyga ponownie sprawy merytorycznie), należy przyjąć, że badanie przesłanki ważnego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przez organ przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Celem trybu nadzwyczajnego wynikającego z art. 2651 § 1 Kodeksu celnego nie jest kolejna instancyjna kontrola prawidłowości wydanej decyzji, zaś jego zastosowanie , które stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej uzasadnia stanowisko, że ważny interes strony musi być rzeczywiście na tyle ważny, aby równoważył i usprawiedliwiał odstępstwo od owej podstawowej zasady postępowania administracyjnego i uzasadniał zastosowanie trybu nadzwyczajnego ( por. wyrok WSA z dnia 02.12.2005r. V SA/Wa 2333/04, LEX nr 189757., wyrok WSA w Łodzi z dnia 21.11.2006r. III SA/Łd 779/05 niepublikowany). Zarówno w toku postępowania przed organami celnymi jak i w toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca spółka jako podstawę przemawiającą za uchyleniem decyzji ostatecznej wskazywała nieprawidłową klasyfikację taryfową sprowadzanych produktów, dokonywaną z naruszeniem zasad klasyfikacji taryfowej, co w jej ocenie uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej ustalającej taką nieprawidłową klasyfikację, jako naruszającą obowiązującą Taryfę celną. Zdaniem Spółki nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie identycznego stanu faktycznego dwiema, a czasami nawet i większa ilością, różnych decyzji administracyjnych. Tym samym w ocenie Spółki uchylenie decyzji uzasadnione jest ważnym interesem publicznym, przejawiającym się w poczuciu działania organów celnych na podstawie przepisów prawa oraz w sposób budzący zaufanie do organów celnych. W tym miejscu godzi się podnieść, że pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem wielowymiarowym i bez wątpienia szerszym niż pojecie "interesu społecznego", o którym mowa w art. 155 kpa., albowiem, oprócz aspektu społecznego, obejmuje ono również kwestie z szeroko rozumianej sfery funkcjonowania instytucji publicznych, w tym instytucji państwa. Niewątpliwie w interesie publicznym leży interes państwa, pewność obrotu prawnego i gospodarczego oraz stabilność stosunków w sferze finansów, w tym finansów publicznych. O takim rozumieniu interesu publicznego świadczy cały szereg uregulowań zawartych tak w Ordynacji podatkowej, jak i w Kodeksie celnym, ściśle reglamentujących lub zgoła wykluczających po upływie określonego okresu możliwości wzruszenia decyzji ostatecznej – nawet wadliwej (np. art. 265 2 Kodeksu celnego). W tym kontekście za uprawniony należy uznać pogląd organów celnych, że w interesie publicznym jest wyegzekwowanie sum należnych z tytułu importu towarów, na podstawie decyzji, która jak wykazano wyżej może zostać wydana w okresie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, z czym importer musi się liczyć. W ocenie Sądu, fakt, iż organy celne, jak twierdzi Spółka różnie klasyfikowały te same produkty, mógł zostać podniesiony w postępowaniu odwoławczym od decyzji klasyfikujących te towary. W tym bowiem postępowaniu istnieje możliwość oceny prawidłowości postępowania organów celnych w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów. W opinii Sądu błędny jest pogląd Spółki wyrażony we wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej, że ideą, która legła u podstaw uchwalenia przepisu art. 265 1 § 1 Kodeksu celnego, była wola ustawodawcy, aby pozostawić organom celny "furtkę" i umożliwić eliminowanie z obrotu prawnego wadliwych i niewadliwych decyzji, których z uwagi na upływ terminu nie można wzruszyć w drodze wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W wyroku z dnia 17 czerwca 2005r. w sprawie OSK 1968/04 NSA zaprezentował pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, że w omawianym trybie uchylenie, zmiana decyzji może nastąpić tylko w razie gdy przepis prawa będący podstawą prawną decyzji został w wyniku wadliwej wykładni naruszony lub gdy przepis prawa pozwala na wybór konsekwencji prawnych wynikających z danego stanu faktycznego, a dokonany wybór może być zmieniony.

W świetle utrwalonego orzecznictwa NSA uznaniowy charakter zaskarżonej decyzji nie wyklucza sądowej kontroli tej decyzji, ale zakres tej kontroli znacznie ogranicza. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, zarówno przepisów szczegółowych jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale 2 kpa. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje już poza kontrolą sądowoadministracyjną ( wyrok NSA z dnia 11.09.1996r. SA.Ka 1543/95 Biul.Skarb. 1997/2/29).

W tym kontekście w ocenie Sądu, Dyrektor Izby Celnej w Ł. słusznie uznał w zaskarżonej decyzji, iż Spółka A nie wykazała istnienia ważnego interesu strony lub też ważnego interesu publicznego, który uzasadniałby uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] w trybie art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ w toku postępowania art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Okoliczności faktyczne sprawy, której przedmiotem było uchylenie ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego II w Ł. były w zasadzie niesporne, a zadaniem organu było rozpatrzenie argumentów powołanych przez Spółkę we wniosku z dnia 12 maja 2003r. w kontekście przesłanek, wymienionych w art. 265¹ § 1Kodeksu celnego. W zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco odniósł się do każdego z argumentów przytoczonych przez Spółkę we wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...], i odwołaniu, nie przekraczając przy tym granic swobodnego uznania administracyjnego. Takie samo stanowisko zaprezentował WSA w Łodzi w prawomocnych wyrokach z dnia 21.11.2006r., sygn. akt III SA/Łd 779/05 i z dnia 23.11.2006r. sygn. akt III SA/Łd 280/06 dotyczących identycznych sprawach ze skarg spółki A.

Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nie narusza prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.