Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 707/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 3 art. 48 ust. 2 pkt 3 lit. b art. 51  ust. 1 pkt 1 pkt 3 ust. 3 art. 52 art. 56 ust. 8
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 153 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 33 ust. 1 art. 34
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki jawnej z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia budowy elektrowni wiatrowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy P., działając na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska ( tekst jedn. Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), dalej P.o.ś., po rozpatrzeniu wniosku firmy A Spółki jawnej z siedzibą w B., odmówił zgody na realizację przedsięwzięcia - budowy elektrowni wiatrowej o mocy 1200kW i wysokości całkowitej ok. 100 m na działkach, oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...], znajdujących na terenach chronionych - Natura 2000 w Obszarze Specjalnej Ochrony Ptaków A, w miejscowości B., w gminie P.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż przedmiotowa inwestycja - zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...) i art. 151 ust. 3 P.o.ś. w związku z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) - została, po zasięgnięciu opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego oraz Starosty [...], zakwalifikowana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Organ wyjaśnił, iż warunki realizacji inwestycji, zgodnie z art. 48 ust. 2 P.o.ś., zostały uzgodnione z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P. Wójt podkreślił, że realizacja inwestycji wiąże się z zagrożeniem pogorszenia się stanu środowiska w odniesieniu do migracji ptaków.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka jawna A w B., formułując w nim zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., poprzez pominięcie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności zaś faktu przeprowadzenia przez Spółkę wszystkich wymaganych prawem procedur i uzyskania pozytywnej opinii o dopuszczalności inwestycji, wydanej przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody - obecnie Regionalnego Konserwatora Przyrody, z dnia 30 czerwca 2008r. Nadto strona wyraziła przekonanie, iż mając na uwadze datę złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska sprzed wprowadzenia zmian dokonanych w 2008r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art.46 ust. 1 pkt 1 ustawy - P.o.ś. w związku z art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i podkreśliło, iż z uwagi na brzmienie art. 153 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...), w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy ustawy P.o.ś. Wskazano jednocześnie, iż wyjątek od tejże reguły został zawarty w treści art. 154 wskazanej ustawy, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Organ wskazał, że w niniejszej sprawie wniosek o wydanie decyzji o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia został złożony w dniu 25 lipca 2007r., a wśród dokumentów niniejszej sprawy nie znajduje się wniosek, o którym mowa w art. 154 w/w ustawy, a zatem sprawa winna być analizowana w myśl przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska.

Dalej organ zacytował treść art. 33 i 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, podkreślając, że planowana inwestycja znajduje się na terenie podlegającym specjalnej ochronie, przewidzianej dla obszarów Natura 2000. Jest to bowiem Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków A o kodzie [...], utworzony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 października 2008r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 198, poz. 1226). W związku z powyższym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wystąpił o uzupełnienie raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzonego na wniosek inwestora w grudniu 2007r., nie uwzględniającego postanowień dokumentu ustanawiającego Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków.

W dokumencie uzupełniającym stwierdzono m.in., iż istnieje wysokie ryzyko występowania zderzeń ptaków z elektrownią wiatrową, a wszelkie działania mogące szkodzić gatunkom chronionym, takim jak gęgawa, gęś zbożowa, gęś białoczelna, czy żuraw, należy uznać za zagrożenie dla wartości przyrodniczych, dla których utworzono Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków.

Kończąc, organ odwoławczy podniósł, iż Spółka nie wykazała, aby zachodziły przesłanki, o których mowa we wskazanym wyżej przepisie art. 34 ustawy o ochronie przyrody, dlatego też nie ma możliwości wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło ich bezzasadność, wyjaśniając, że stan faktyczny sprawy został w pełni wyjaśniony i uwzględnia on wszystkie czynności podejmowane od lipca 2007r., tj. od dnia złożenia podania o wydanie wnioskowanej decyzji. Podkreśliło, iż fakt pominięcia okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji celu publicznego przez Wójta Gminy P. w decyzji z dnia [...], a w szczególności pozytywnej opinii Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, nie miał znaczenia dla sprawy, gdyż ustanowienie Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków A nastąpiło już po wydaniu tejże decyzji, zaś organy, co do zasady orzekają na podstawie stanu faktycznego oraz prawnego z chwili podejmowania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka jawna Az siedzibą w B. podniosła zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) oraz art. 33 i art. 34 ustawy o ochronie przyrody, art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska, a także art. 7, art. 10, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a., w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wskazując na zasadność postawionych zarzutów strona skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu i zwróciła uwagę na rażącą przewlekłość postępowania, która w efekcie końcowym skutkowała wydaniem decyzji negatywnej dla inwestora. Nadto w ocenie strony skarżącej postępowanie w niniejszej sprawie winno być przeprowadzone w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska wedle stanu prawnego, obowiązującego sprzed 3 października 2008r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153., poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Na wstępie należy wskazać, iż wniosek A Sp. jawnej z siedzibą w B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 1200 kW, złożony został na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm), dalej P.o.ś. Zatem słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy w/w ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 listopada 2008r. Zgodnie bowiem z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. ) do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy - P.o.ś, przed dniem wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), tj. przed dniem 15 listopada 2008r., a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje określonych organów przejmują inne, wymienione w przepisie, organy administracyjne (kompetencje wojewodów przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska - pkt 2).

Trzeba podkreślić, że przepis powyższy odnosi się także do postępowań w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Postępowanie w niniejszej sprawie, jak wynika z akt, wszczęte zostało wnioskiem z 24 lipca 2007r. i do dnia 15 listopada 2008 r. nie zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej. Oznacza to, że zgodnie z ust. 1 art. 153 ustawy winno być ono dalej prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, czyli P.o.ś. Wobec tego stwierdzić należy, że organy rozstrzygające sprawę zasadnie zastosowały przepisy właśnie tej ustawy.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 października 2008r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 ( Dz.U. nr 198, poz. 1226 ), które zaczęło obowiązywać od dnia 14 listopada 2008r. ( § 2 rozporządzenia), zatem przed dniem 15 listopada 2008r., przepis § 2 pkt 40 lit. a) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, wyznaczył na obszarze o powierzchni 9. 570, 4 ha, położonym w województwie [...] na terenie gmin: W. - gmina miejska (121,4 ha), W. - gmina wiejska (4.345,2 ha), P. (4.385,5 ha ) i S. (718,3 ha), obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwą: A ( kod obszaru [...]), obejmujący łącznie z terenem w województwie wielkopolskim obszar 10.186,1 ha.

Wobec powyższego planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach obszarów objętych programem Natura 2000 - Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków pod nazwą A ( kod [...]), wymienionego w § 2 pkt 40 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, ustanowionym przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Celami wyznaczenia obszarów, o których mowa w § 2 rozporządzenia, są: ochrona populacji dziko występujących gatunków ptaków, utrzymanie i zagospodarowanie ich naturalnych siedlisk zgodnie z wymogami ekologicznymi, przywracanie zniszczonych biotopów oraz tworzenie biotopów.

Stosownie do treści art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kluczowym elementem postępowania prowadzonego w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu takowego przedsięwzięcia na środowisko.

Planowana inwestycja, polegająca na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 1200 kW i wysokości całkowitej ok. 100 m - w myśl § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) - zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a nadto znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z powyższą regulacją prawną dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzenie raportu ma charakter fakultatywny. Obowiązek sporządzenia raportu w oparciu o ust. 2 tegoż przepisu stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. Stosownie zaś do regulacji zawartej w ust. 2a w/w przepisu - w przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien być ograniczony do określenia oddziaływania przedsięwzięcia w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.

W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy P. postanowieniem z dnia [...], znak: [...], działając na podstawie art. 51 ust. 3 ustawy P.o.ś., uznał, że dla planowanego przedsięwzięcia jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przed wydaniem wskazanego postanowienia organ pierwszej instancji zasięgnął opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. i Starosty [...] i organy te uznały za zasadne sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Potwierdzają to znajdujące się w aktach administracyjnych opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...], znak: [...] oraz postanowienie Starosty [...] z dnia [...], znak: [...].

Następnie, ze względu na fakt wpisania obszaru A na listę obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, a także w konsekwencji wprowadzenia regulacji zawartej w treści art. 153 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) Wójt Gminy P. został, na mocy art. 48 ust. 2 pkt 3 lit. b P.o.ś., zobligowany do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Postanowieniem z dnia [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. odmówił uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Bezpośrednią przyczynę takiego rozstrzygnięcia stanowiła, znajdująca w aktach Ocena wpływu usytuowania elektrowni wiatrowej w okolicy wsi B., położonej w gminie P. na awifaunę w okresie jesienno - zimowym, z dnia 17 stycznia 2009r., sporządzona przez dr. T. J. z Zakładu Dydaktyki Biologii i Badania Różnorodności Biologicznej Uniwersytetu [...].

Z tejże opinii płyną jednoznaczne wnioski, że ze względu na regularną obecność na terenie planowanej inwestycji dużych zgrupowań ptaków szczególnie narażonych na kolizję, tj. gęsi i żurawi, co najmniej w okresie jesienno-zimowym, ryzyko wystąpienia zderzeń osobników tych gatunków z elektrownią wiatrową należy uznać za bardzo wysokie. Nadto na omawianym terenie regularnie pojawiają się duże koncentracje żerowiskowe ptaków przelotnych i zimujących szczególnie narażonych na płoszenie i zderzenia, m.in. takich gatunków jak: gęgawa, gęś zbożowa, gęś białoczelna i żuraw. W opinii wyjaśniono także, iż wprawdzie w mniejszym stopniu, ale jednak zagrożone kolizjami są duże ptaki drapieżne o mało zwrotnym locie, takie jak bielik lub większe gatunki orłów, a także średnie ptaki drapieżne: myszołów i myszołów włochaty oraz ptaki drapieżne o małych rozmiarach ciała, jak: krogulec i pustułka.

Wskazana wyżej opinia stanowiła uzupełnienie raportu oddziaływania na środowisko elektrowni wiatrowej w miejscowości B., przy zbiorniku A ze szczególnym uwzględnieniem ptaków. Raport ów został sporządzony zgodnie z zakresem określonym w postanowieniu Wójta Gminy P. z dnia [...], wydanym w oparciu o art. 51 ust. 3 P.o.ś. i zawiera wszystkie obligatoryjne elementy określone w art. 52 ustawy.

Wypada zauważyć, że stosownie do uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego stronom przysługuje prawo zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia wiarygodności dowodu w postaci dokumentu prywatnego, jakim jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, na przykład w postaci opinii sporządzonej przez inną, niż autor raportu, osobę posiadającą odpowiednią wiedzę ( zob. np. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007r. w sprawie o, sygn. akt II OSK 363/06, Lex nr 323849). Jednak w niniejszym postępowaniu taka opinia, czy też inny dokument, wskazujący na ewentualną wadliwość raportu, nie został przez strony przedstawiony.

Stosownie do treści art. 48 ust. 2 P.o.ś. przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ zobligowany jest do przeprowadzenia tzw. postępowania uzgodnieniowego, służącego ustaleniu warunków, na jakich realizacja przedsięwzięcia ma nastąpić. Rolą organów uzgadniających jest zatem przesądzenie, w zakresie należącym do ich właściwości, wyłącznie o tym, czy planowana inwestycja przy spełnieniu przedstawionych przez inwestora rozwiązań, będzie naruszać wymogi ochrony środowiska.

I w tym zakresie postępowanie organów uznać należało za prawidłowe, bowiem przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej uzyskano wymagane stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (organ ten zastąpił Wojewodę [...] na podstawie art.153 ust.1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ).

Z postanowienia tegoż organu z dnia [...] wynika odmowa uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej przez skarżącą spółkę inwestycji z uwagi na jej ujemny wpływ na chroniony obszar.

W tej sytuacji nie ma znaczenia okoliczność, iż Wojewódzki Konserwator Przyrody nie zgłaszał przeszkód do realizacji planowanej inwestycji, zwłaszcza, iż wypowiadał się w innym stanie prawnym obszaru objętego zgłoszonym wnioskiem.

Zgodnie z dyspozycją art. 56 ust. 8 ustawy P.o.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwagi wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. W aktach niniejszej sprawy (dokument nr 2 akt administracyjnych) znajduje się pismo o wszczęciu procedury postępowania w związku z planowana inwestycją, zawierające informację o możliwości zapoznania się z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji oraz o możliwości złożenia uwag do tego wniosku. Owa informacja była dostępna w internecie oraz została wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w P., a także u Sołtysa wsi B. w dniach 21 sierpnia 2007r. - 15 września 2007r. Brak jest natomiast przesłanek pozwalających sądzić, by zostały zgłoszone jakiekolwiek uwagi i wnioski społeczeństwa, zatem należy uznać, że uzasadnienie decyzji organów obu instancji spełnia normy przewidziane wskazanym przepisem.

Wobec tego, że planowane przedsięwzięcie będzie w sposób znaczny oddziaływać na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwą: A (kod obszaru [...]), przyczyniając się do pogorszenia dotychczasowego stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków zwierząt, dla ochrony których został wyznaczony, uznać należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd w pełni podziela argumentację zaprezentowaną przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż podstawę ochrony zarówno obszarów Natura 2000, jak i projektowanych obszarów Natura 2000 stanowi regulacja przewidziana w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody ( tekst jedn. Dz.U. z 2009r. nr 151, poz.1220 ).

Przepis ten stanowi, iż z zastrzeżeniem art. 34 ustawy, zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub

2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar

Natura 2000, lub

3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

Wobec tego wyjaśnić należy, że powołana regulacja nie wprowadza w sposób bezwzględny zakazu zabudowy na obszarze Natura 2000 ( proponowanym obszarze Natura 2000), a jedynie uniemożliwia prowadzenie inwestycji, które mogą w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych, a także siedlisk gatunków roślin i zwierząt lub wpływać negatywnie na gatunki, dla ochrony których obszar ten został wyznaczony.

Jak bowiem wynika z treści art. 34 ustawy, jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych, właściwy dyrektor ochrony środowiska, może zezwolić na realizację planu lub przedsięwzięcia, które mogą mieć negatywny wpływ na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, zapewniając wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000 (ust. 1).

Ponadto, w przypadku gdy znaczące negatywne oddziaływanie dotyczy siedlisk i gatunków priorytetowych, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać udzielone wyłącznie w celu: ochrony zdrowia i życia ludzi; zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego; uzyskania korzystnych następstw o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska przyrodniczego; wynikającym z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej ( art. 34 ust. 2 pkt 1-4 ).

Wobec faktu, iż pomimo pisma z dnia 20 lutego 2009r. (dokument nr 21 akt administracyjnych) wystosowanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. do skarżącego, skarżąca Spółka nie wykazała, iż projektowane przedsięwzięcie spełnia którąkolwiek z przesłanek wymienionych w treści art. 34 w/w ustawy, uznać należy, iż ów przepis nie mógł znaleźć zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Brak jest natomiast jakichkolwiek racjonalnych powodów, by organ ten czynił w powyższym zakresie ustalenia z urzędu.

Kończąc, należy podnieść, iż niezrozumiały jest zarzut strony skarżącej, dotyczący konieczności zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem zmian dokonanych w 2008r., bowiem - jak już wcześniej zostało wykazane - właśnie w oparciu o owe przepisy zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na treść decyzji nie może mieć również wpływu fakt długotrwałości prowadzonego postępowania, a to wobec jednoznacznej treści art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

m.o.