Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 889/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8; art. 129 ust. 1 i 2; art. 138 ust. 1 i 2; art. 58; art. 59 pkt 4; art. 135 ust. 2;
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 12 par 3;
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 52 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w [...] zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] września 2012 r., którą cofnął G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej skarżąca), zezwolenie z [...] stycznia 2009 r. nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych znajdującego się w miejscowości R. przy ul. L. [...] lok. [...]. Jako podstawę decyzji podano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej o.p. w zw. z art. 8 i art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.), dalej u.g.h.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. skarżącej udzielone zostało zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego w 102 punktach, w tym w ww. punkcie.

W styczniu 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] poinformował Dyrektora Izby Celnej, że w ww. punkcie gier nie jest wykonywana działalność objęta ww. zezwoleniem.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z [...] lutego 2012 r. wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie w sprawie cofnięcia jej przedmiotowego zezwolenia, w części dotyczącej wskazanego punktu.

W toku tego postępowania skarżąca wniosła o jego zawieszenie w trybie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. do czasu wydania przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości (dalej ETS) orzeczenia w sprawach pytań prawnych skierowanych do niego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (IIISA/Gd 261/10, IIISA/Gd 262/10 oraz IIISA/Gd 352/10).

Postanowieniem z [...] maja 2012 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił zawieszenia postępowania, gdyż uznał, że postępowania prowadzone przed ETS w związku z wskazanymi pytaniami prawnymi, nie są zagadnieniami wstępnymi, o których mówi art. 201 § 1 pkt 2 o.p.

Skarżąca złożyła na powyższe postanowienie zażalenie, w wyniku rozpoznania którego Dyrektor Izby Celnej – postanowieniem z [...] lipca 20122 r., umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zażalenie stało się bezprzedmiotowe, gdyż ETS 19 lipca 2012 r. wydał wyrok, którym rozstrzygnął przedstawione mu przez sąd administracyjny pytania prawne.

Dyrektor Izby Celnej uzasadniając cofnięcie skarżącej zezwolenia wsdkazał, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 59 pkt 4 u.g.h., skutkujące właśnie takim rozstrzygnięciem. Organ zauważył, że skarżąca w ww. punkcie gier nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem, przez okres dłuższy niż 6 miesięcy i niewykonywanie tej działalności, nie było jego zdaniem następstwem działania siły wyższej. Świadczyć ma o tym informacja pochodząca od samej skarżącej o wyłączeniu z eksploatacji automatu: [...].

Jednocześnie organ – odwołując się do art. 12 o.p., wyjaśnił, że okres owych 6 miesięcy niewykonywania działalności objętej zezwoleniem rozpoczął bieg 1 kwietnia 2011 r. i upłynął 1 października 2011 r.

Skarżąca w terminie złożyła odwołanie, wnosząc w nim o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o umorzenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 59 pkt 4 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu go w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem ETS z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-212/11, C-214/11 i C-217/11, przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej Dyrektywą Rady nr 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. Urz. UE L 204, ze zm.).W związku z tym projekt przepisów ustawy o grach hazardowych, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy nr 98/34/WE winien był być przedłożony Komisji Europejskiej, a co za tym idzie, skoro zaniechano notyfikacji przed uchwaleniem tych przepisów to nie mogą one być stosowane.

Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 o.p. oraz art. 8 u.g.h., polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie i oparcie ustaleń faktycznych jedynie na niemającym podstaw prawnych piśmie Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. W jej ocenie organ nie poczynił żadnych ustaleń odnośnie przyczyn niewykonywania przez nią działalności gospodarczej w przedmiotowym punkcie, w tym odnośnie możliwości uznania owych przyczyn za siłę wyższą.

Dyrektor Izy Celnej - po rozpatrzeniu odwołania i analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do uchylenia swojej wcześniejszej decyzji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu przepisów m.in. art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2, art. 58 i art. 59 u.g.h. stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca w ww. punkcie gier na automatach o niskich wygranych nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem, przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Dyrektor uznał jednocześnie, że niewykonywanie wspomnianej działalności nie było następstwem działania siły wyższej. Zdaniem organu, powyższe okoliczności świadczyły, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 59 pkt 4 u.g.h., skutkujące cofnięciem skarżącej zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu.

Organ uznał również, że zgodnie z art. 64 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) przed rozpoczęciem działalności oraz po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 miesiące w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą podlegającą kontroli (tu: gry na automatach o niskich wygranych) przeprowadza się urzędowe sprawdzenie. Mając po na uwadze podał, że z kwestionowanego przez skarżącą w odwołaniu pisma Naczelnika Urzędu Celnego w [...] wynika, że skarżąca nie złożyła w okresie 6 miesięcy zgłoszenia wznowienia swojej działalności, co z kolei potwierdza nieprowadzenie tej działalności w tym okresie.

W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na zasadność zastosowania w niniejszym przypadku art. 59 pkt 4 u.g.h., którego konsekwencją jest cofnięcie zezwolenia. Organ podkreślił przy tym, że cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h. nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności. Podniósł, że jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu jest ustalenie przez organ, że niewykonywanie tej działalności było następstwem siły wyższej. Ustawodawca nie przewidział natomiast możliwości odstąpienia od zastosowania tegoż przepisu z uwagi na nieopłacalność prowadzenia działalności w niektórych punktach gier, bądź problemy natury technicznej. Organ zauważył jednocześnie, że podobna do art. 59 pkt 4 u.g.h. regulacja prawna zawarta była także w art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27 ze zm.), z tym, że poprzednio skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności.

Odnosząc się do zarzutu braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych i twierdzenia, że przepisy te nie mogą być w związku z tym stosowane, organ zauważył, że stosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h., do podmiotów urządzających gry na automatach o niskich wygranych, określonych w art. 129 ust. 1 u.g.h., nakazuje art. 138 ust. 2 u.g.h. Żaden z ww. przepisów ustawy o grach hazardowych nie był przedmiotem orzeczenia ETS, zatem nie został uznany za "potencjalny przepis techniczny", tym samym mylna jest argumentacja skarżącej, która uznaje przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. za "regulację techniczną", która wymagała notyfikacji Komisji Europejskiej.

Organ odpierając zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p. stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że skarżąca w ww. punkcie gier nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Dlatego zarzut naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 § 1 o.p. uznał za niezasadny.

W ocenie organu skarżąca ani w toku postępowania, ani w odwołaniu nie przedstawiła żadnych argumentów potwierdzających fakt, że niewykonywanie przez nią działalności objętej zezwoleniem było wynikiem siły wyższej. Przyznał jednocześnie, że jako organ prowadzący to postępowanie, miał co prawda obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jednakże obowiązek ten nie ciążył tylko na nim, ale również na skarżącej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka G., wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 59 pkt 4 u.g.h. polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem ETS z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 iC-217/11 przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy 98/34/WE, a co za tym idzie, skoro zaniechano notyfikacji przed uchwaleniem tej ustawy, to przepisy te nie mogą być stosowane;

2. art. 8 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy 98/34/WE poprzez zastosowanie przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h., który to przepis nie został notyfikowany Komisji Europejskiej wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu tej Dyrektywy, a co za tym idzie nie mógł być stosowany.

W uzasadnieniu skargi, powołując się na wyrok ETS z 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, skarżąca stwierdziła, że organ powinien był odmówić zastosowania przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej, zgodnie z którą żadne przepisy prawa krajowego nie mogą przeważać nad prawem wywodzącym się z traktatu, będącym niezależnym źródłem prawa (tak ETS w orzeczeniu w sprawie C-6/64 Costa vs ENEL).

Podniosła, ze w nauce prawa europejskiego podkreśla się, że w przypadku niezgodności norm prawa krajowego z prawem europejskim, sąd powinien odmówić zastosowania normy prawa krajowego. Nie jest natomiast konieczne, aby sąd krajowy uzależnił wydanie orzeczenia od uchylenia tej normy albo od formalnego stwierdzenia niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, dokonanego przez inny, upoważniony do tego organ, np. sąd konstytucyjny (S. Biernat [w:] J. Barcz (red.) Prawo Unii Europejskiej. Zagadnienia systemowe, Warszawa 2006 r., s. 257). Odnosząc tę zasadę wprost do prawa polskiego, doktryna stwierdza, że z postanowienia art. 91 ust. 3 Konstytucji RP Trybunał Konstytucyjny i sądy powinny wydedukować zasadę pełnego poszanowania i przestrzegania prawa wspólnotowego, na której straży powinny stać wszystkie polskie organy sądowe.

Skarżąca wskazała również, że z późniejszego orzecznictwa ETS wynika - wyinterpretowana z art. 10 TWE, zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego obowiązuje nie tylko sądy, ale również organy administracji publicznej oraz samorządowej, które podobnie jak sąd krajowy, powinny stosować przepisy wspólnotowe i odmawiać stosowania sprzecznych z nimi przepisów krajowych (C 103/88 (Fratelli Constanzo vs. Commune di Milano). Podkreśliła, że do stanów faktycznych zaistniałych po 30 kwietnia 2004 r. zastosowanie ma już prawo wspólnotowe, zaś w świetle powołanego przez nią orzecznictwa organy podatkowe mają obowiązek odmowy zastosowania normy prawa krajowego w razie stwierdzenia jej niezgodności z prawem wspólnotowym (orzeczenie ETS C-11/92, The Quenn v. Secretary for Health, ex parte Gallaher Ltd and others, Zb. Orz. 1993, s. 1-3545) - B. Gruszczyński [w:] Gruszczyński, Niezgódka-Medek, Hause, Kabat, Babiarz, Dauter, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007 r.).

Skarżąca podała, że interpretacja ETS polega nie tyle na tworzeniu nowych norm prawnych, ile na odkrywaniu w przepisach traktatowych zawartej w nich treści. Dlatego właśnie przywołane przez nią orzeczenia mają walor uniwersalny, a zawarta w nich interpretacja zasad traktatowych wiąże we wszystkich stanach faktycznych, a nie tylko zbliżonych tematycznie.

Reasumując skarżąca stanęła na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie opisanej wyżej zasady powinno skutkować odmową zastosowania przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej nazywanej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Stosownie do art. 8 u.g.h. obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej. W związku z powyższym, przepisami mającymi zastosowanie w sprawie są przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa.

Natomiast w myśl art. 129 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Przepis art. 138 ust. 2 u.g.h. stanowi, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się skarżąca, co bezsporne, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w [...].

W myśl art. 59 u.g.h., organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadkach w tym przepisie wskazanych, w tym w przypadku, o którym mowa w pkt 4 tj. zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

W rozpatrywanej sprawie organ ustalił (w związku z pismem Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.), że skarżąca w punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym sie w R. przy ul. L. [...] lok. [...] nie wykonywała od dnia 1 kwietnia 2011 r. działalności objętej zezwoleniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy pismo Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., z którego wynika, że w dniu [...] września 2011 r. funkcjonariusze celni dokonali urzędowego sprawdzenia objętego sprawą punktu gier na automatach o niskich wygranych. Z pisma wynikało, że strona w przedmiotowym punkcie zaprzestała działalności. Zawieszenie eksploatacji automatów w punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się kontrolowanym punkcie gier w R. w dniu 1 kwietnia 2011 r.

Deklaracja wycofania automatu o niskich wygranych z punktu w R. została zawarta w zgłoszeniu z dnia [...] marca 2011 r.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie złożyła w okresie 6 miesięcy zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności we wskazanym okresie.

Okres sześciomiesięczny niewykonywania działalności w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, wynikający z art. 59 pkt 4 u.t.d., rozpoczął swój bieg z dniem 1 kwietnia 2011 r. i upływał z końcem dnia 1 października 2011 r. Sposób obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym oraz warunki ich dochowania zostały uregulowane w art. 12 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Stosownie do postanowień art. 12 § 3 przywołanej ustawy terminy materialne określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu miesiąca.

Uwzględniając powyższe, należy podzielić stanowisko organu, że na gruncie rozpatrywanego przypadku termin wynikający z art. 59 pkt 4 u.g.h. upłynął 1 października 2011 r.

Powyższych ustaleń faktycznych skarżąca nie kwestionuje, zarzucając wyłącznie niewłaściwe zastosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h. w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-124/11 i C-217/11 przepisy ustawy o grach hazardowych stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204, ze zm.), przepis ten powinien podlegać notyfikacji a skoro nie podlegał, nie mógł stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w sprawie.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych (przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku) trzech pytań: czy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h. z 2009 r. wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Żaden z tych przepisów nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Nadto należy zauważyć, podzielając w tym zakresie stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że art. 59 pkt 4 u.g.h. nie można uznać za nawet potencjalny przepis techniczny w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. Przepis ten stanowi niewiele zmienioną wersją poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), z treści którego wynikało, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, chyba że zawieszenie takie jest następstwem działania siły wyższej.

Z mocy art. 138 ust. 2 u.g.h. znajduje on zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Tak więc już w momencie ubiegania się przez Spółkę o zezwolenie, miała ona świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące będzie skutkować cofnięciem zezwolenia. Nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie.

Przepis obecnie obowiązujący zamiast terminu "zawieszenie działalności" posługuje się terminami "zaprzestanie" i "niewykonywanie działalności". Ponadto w nowym prawie wydłużeniu uległ okres, po którym następuje cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności (z 3 do 6 miesięcy). W poprzednio obowiązującym unormowaniu, podobnie jak w obecnie obowiązującym jest mowa o "sile wyższej". Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony chociażby ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności.

Skoro zatem norma zawarta w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia tego typu działalności poza kasynami i salonami gry, co zakwalifikowałoby ją do potencjalnych przepisów technicznych w rozumieniu zacytowanego wyżej wyroku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 32/13).

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.