Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 452/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-01-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 §1, art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenie kwoty długu celnego wobec wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Skarżąca "A" Sp. z o.o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] dotyczącą uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego. Adres siedziby Spółki podany w Krajowym Rejestrze Sądowym to ul. K. [...]. Skarżąca – reprezentowana przez P. N. (Prezesa Zarządu) – w skardze podała adres dla doręczeń: ul. W. [...].

Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 12 października 2009r. wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 279 złotych. Zarządzenie zostało skierowane na podany przez skarżącą adres dla doręczeń. Przesyłka, dwukrotnie awizowana nie została podjęta w terminie, zwrócono ją więc nadawcy. W trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), [dalej: p.p.s.a.] zarządzenie zostało uznane za skutecznie doręczone w dniu 5 listopada 2009r.

W związku z tym, że skarżąca nie opłaciła skargi, Sąd postanowieniem z dnia 23 listopada 2009r. orzekł o jej odrzuceniu. Postanowienie to doręczono skarżącej w dniu 30 listopada 2009r. W dniu 3 grudnia 2009r. skarżąca poprzez nadanie pisma w urzędzie pocztowym wniosła do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i jej opłacenia.

Na poparcie wniosku P. N. - Prezes Zarządu skarżącej Spółki podał, że uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu spowodowane było jego służbowym wyjazdem do Maroka gdzie odbywał się rajd samochodowy "RMF Marocco Chellange", którego był uczestnikiem i organizatorem. Wskazał, że w dniu 15 listopada 2009r. (prawdopodobnie wnioskodawcy chodziło o dzień 15 października 2009r.) wyleciał z Polski do Barcelony, gdzie przesiadł się do samochodu terenowego i dalej kontynuował podróż do Maroka. Sytuacja na rajdzie, w którym uczestniczył spowodowała że bilet powrotny do Polski na lot w dniu 25 listopada 2009r. (prawdopodobnie chodzi o dzień 25 października 2009r.) nie został wykorzystany. P. N. podał we wniosku, że do kraju wrócił dopiero 7 listopada 2009r.

Po powrocie udał się na pocztę gdzie uzyskał informację, że adresowana do niego przesyłka została zwrócona nadawcy. Nie podano mu jednak, kto był jej nadawcą. Dalej reprezentujący Spółkę Prezes Zarządu wskazał, że w związku z tym, iż jego wyjazd nie miał trwać dłużej niż 14 dni, nie ustanawiał pełnomocnika do odbioru korespondencji, bo przez taki okres jest ona jeszcze przechowywana na poczcie. Do wniosku dołączony został odpis skargi oraz wydruk rezerwacji biletu lotniczego.

Skarżącą Spółkę pismem z dnia 15 grudnia 2009r. wezwano do uiszczenia wpisu od skargi. Doręczenia dokonano w dniu 4 stycznia 2010r. W dniu 5 stycznia 2010r. na rachunek bankowy Sądu wpłynęła od skarżącej kwota 279zł tytułem wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 p.p.s.a Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek. Jest ono możliwe w szczególności w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.

W tej sprawie skarżąca Spółka reprezentowana przez Prezesa Zarządu w skardze podała inny niż jej siedziba adres dla doręczeń. Sąd stosownie do treści art. 67 § 3 p.p.s.a. wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skierował na podany przez nią adres. Przesyłka nie została jednak podjęta, a zatem należało uznać ją za doręczoną w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. W związku z tym, że skarżąca nie uiściła żądanego wpisu, Sąd jej skargę odrzucił. Postanowienie w tym przedmiocie doręczono stronie skarżącej w dniu 30 listopada 2009r. W dniu 3 grudnia 2009r. skarżąca poprzez nadanie pisma w urzędzie pocztowym wniosła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i jej opłacania.

Na tej podstawie przyjąć należy, że skarżąca spełniła wymóg przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w trakcie biegu terminu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny opóźnienia. Skarżąca bowiem o tym, że terminu do opłacenia skargi nie dochowała, dowiedziała się z chwilą doręczenia jej postanowienia Sądu z dnia 23 listopada 2009r. o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 30 listopada 2009r. Zatem gdy wniosek o przywrócenie terminu złożyła w dniu 3 grudnia 2009r. to został on wniesiony w terminie przewidzianym w powołanym wyżej przepisie prawa.

Skarżąca spełniła również kolejny warunek do przywrócenia uchybionego terminu, a mianowicie uiściła brakujący wpis sądowy od skargi, czyli dokonała spóźnionej czynności. Uczyniła to wprawdzie na wezwanie Sądu, lecz wniosek o przywrócenie terminu zawierający braki formalne podlega uzupełnieniu. Dlatego skarżącą wezwano w dniu 15 grudnia 2009r. do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie doręczono w dniu 4 stycznia 2010r. Skarżąca uczyniła mu zadość uiszczając żądaną kwotę wpisu w dniu 5 stycznia 2010r.

Zatem wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegał merytorycznemu rozpoznaniu.

W jego treści skarżąca podała okoliczności mające wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu. Sąd jednak podanych okoliczności nie uwzględnił uznając, że niedokonanie żądanej czynności procesowej było przez stronę skarżącą zawinione, gdyż stosownie do wymogu art. 87 § 2 p.p.s.a. skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy skoro – jak podano we wniosku – przyczyną uchybienia terminowi był wyjazd zagraniczny reprezentującego Spółkę Prezesa Zarząd, który uczestniczył w rajdzie samochodowym, a powrót do kraju nastąpił w terminie późniejszym, niż pierwotnie było to planowane.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała aż do wystąpienia z wnioskiem o jego przywrócenie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się więc np. nagłe przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminu przyjąć trzeba obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

Przyjmuje się przy tym, że przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu (vide postanowienie WSA w Warszawie z 14.01.2004r., sygn. akt III SA/Wa 2384/03; postanowienie NSA z 28.10.2005r., sygn. akt II FZ 672/05), również okoliczności takie jak zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za obieg korespondencji (sygn. akt I SA/Gd 1288/99) czy nieprzebywanie pod adresem wskazanym jako adres dla doręczeń (syn. akt III SA/Wa 368/04) nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu.

W niniejszej sprawie zauważyć należy, że działający w imieniu skarżącej Spółki Prezes Zarządu w skardze wskazał inny aniżeli ujawniony w KRS adres dla doręczeń. Niewątpliwie określenie innego adresu dla doręczeń, podyktowane zostało interesem Spółki i miało na celu ułatwienie odbioru przesyłek sądowych. Skoro więc skarga nadana została w dniu 2 września 2009r., to od tej daty skarżąca Spółka oraz działający w jej imieniu Prezes Zarządu winni mieć świadomość i liczyć się z tym, że wszczęte przedmiotową skargą postępowanie sądowoadministracyjne będzie się wiązać z koniecznością terminowego nadawania i odbierania korespondencji. Prezes Zarządu skarżącej Spółki założył jednak, że skoro planowany okres wyjazdu z kraju nie przekracza 14 dni, to ewentualne przesyłki sądowe będą przez ten czas przechowywane w urzędzie pocztowym. Takiego założenia nie można uznać za staranne oraz ocenić, że odpowiada ono zachowaniu osoby należycie dbającej o swoje interesy lub interesy podmiotu, który reprezentuje. Świadczą o tym dobitnie okoliczności tej sprawy, w której podmiot reprezentujący Spółkę brał udział w rajdzie samochodowym, a zaistniała na nim sytuacja spowodowała, że uległ zmienianie czas jego powrotu do kraju. Mając zatem na uwadze obiektywny miernik staranności jak i wyżej przedstawione uwagi, w realiach tej sprawy należało przewidzieć i liczyć się z możliwością przedłużenia okresu nieobecności, tym bardziej, że zarówno w trakcie rajdu samochodowego, a nawet innego wyjazd, czy też zwykłego urlopu, mogą zaistnieć takie okoliczności, które spowodują konieczność zmiany planowanego terminu powrotu, czy to z uwagi na problemy z transportem (szczególnie, gdy podróżuje się po bezdrożach samochodem lub gdy korzysta się z przewozów lotniczych, które mogą być opóźnione lub odwołane), lub z innych przyczyn (choroba, wypadek). Przyjęcie zatem przez Prezesa Zarządu skarżącej Spółki takiego założenia oraz zaniechanie ustanowienia pełnomocnika lub osoby upoważnionej do odbioru korespondencji lub wskazanie innego adresu dla doręczeń okazało się błędem.

Zatem w rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - strona nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi ponieważ przedstawione we wniosku okoliczności, nie przekonują, że na czas swojej nieobecności podjęła ona działania mające zabezpieczyć prawidłowy (terminowy) bieg wszczętego postępowania sądowego, a wręcz przeciwnie, reprezentujący Spółkę Prezes Zarządu nie podjął żadnych starań i nie przedsięwziął żadnych kroków, aby pod swoją nieobecność nie dopuścić do ewentualnego uchybienia określonemu terminowi do dokonania czynności procesowej.

Wobec nie uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.