Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1474/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 124
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant referent Patrycja Bar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego T. W. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T.W. (dalej: Skarżący) jest decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r., o nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2019 r., nr [...], orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości należącej do Skarżącego.

Organ odwoławczy, wydając zaskarżoną do Sądu decyzją kierował się następującymi okolicznościami prawnymi faktycznymi; Spółka A S.A. z siedzibą w [....], oddział w [....] (dalej zwana też Spółką), działając przez upoważnionego pełnomocnika, wystąpiła z wnioskiem do Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...], a oznaczonej jako działka o nr. 1964/6 o powierzchni 1,0584 ha, stanowiącej własność T.W..

Wnioskująca Spółka wskazała, iż ograniczenie korzystania z tej nieruchomości jest niezbędne do realizacji inwestycji celu publicznego o nazwie: "Budowa linii kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej M.". Inwestycja ta ma polegać na budowie na działce nr 1964/6, obr [...] linii kablowej SN 15 kV typu 3xRUHAKX 1x120mm2, na demontażu istniejącego słupa 12/ŻN i budowie słupa KGO 12/31E. Nieruchomość o jakiej mowa została objęta rozstrzygnięciem decyzji Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2018 r., znak [...], o nazwie : budowa sieci elektroenergetycznej SN15kV kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej M. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez SKO decyzją z dnia [...] października 2018 r. znak [...].

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2019 r., [...], orzekł w pkt 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej stanowiącej własność T.W. poprzez udzielenie zezwolenia Spółce A S.A. z siedzibą w [...] na wejście w teren nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1964/6, celem założenia i przeprowadzenia na tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesłania energii elektrycznie elektrycznej, zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1, stanowiącym integralną część decyzji, w celu realizacji inwestycji celu publicznego o nazwie: budowa linii kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej M., polegającego m.in. na budowie linii kablowej, na demontażu istniejącego słupa 12/ŻN i budowie słupa KGO 12/31E. Ograniczenie trwałe wynosić będzie 76 m2 (po 0,5 m od osi linii) i ma polegać na zakazie wznoszenia budynków mieszkalnych, budowli, które mogłyby utrudniać Spółce swobodny dostęp do urządzeń i linii kablowej 15 kV. Powierzchnia strefy budowlano – montażowe, tj. powierzchnia wyłączenia czasowego wynosić będzie 152 m2, po 1 m od osi linii kablowej w obie strony. Linia kablowa zostanie ułożona w wykopie o szerokości 0,5 m na głębokości 0,9 m wzdłuż południowo – zachodniej i północno – zachodniej granicy działki na odcinku 76 m. W pkt 2 organ zobowiązał Spółkę do wykonania robót w sposób najmniej uciążliwy dla właściciela działki o nr. 1964/6, zinwentaryzowania składników majątkowych na przedmiotowej nieruchomości przed rozpoczęciem robót celem umożliwienia oszacowania ewentualnych szkód i przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm.; zwana dalej u.g.n.).

Od tej decyzji Prezydenta Miasta odwołanie do Wojewody złożył T.W. wskazując, iż w ciągu linii elektrycznej biegnącej z M. przed słupem usytuowanym na działce o nr. 1964/6, do którego już został wykonany przyłącz do Radia [....], istnieje wcześniejszy stabilny słup o kształcie ASA, do którego wg odwołującego można swobodnie przełączyć przewody. Ponadto Strona wniosła o dołączenie do wniesionego odwołania i rozpoznanie w przedmiotowej sprawie zażalenia złożonego w dniu [...] kwietnia 2019 r., w którym zarzucono wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym.

Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją Prezydenta Miasta [...]. Organ odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że decyzja Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2018 r. przeszła już proces weryfikacyjny dokonany przez stosowny organ, w wyniku którego utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] października 2018 r., znak [...]. Odnotowano także, że WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. o sygn. II SA/Rz 35/19, odmówił wstrzymania wykonania decyzji lokalizacyjnej Prezydenta Miasta [...]. Zarówno Starosta, orzekając na podstawie art. 124 u.g.n., jak również Wojewoda, działając w trybie przepisu art. 127 k.p.a. nie jest właściwy do dokonywania oceny prawidłowości procedury poprzedzającej wydanie decyzji lokalizacyjnej. Podkreślono, iż organ odwoławczy nie ma kompetencji do oceny zasadności inwestycji oraz zastosowanych w projektach rozwiązań technicznych. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił cel i zakres ograniczenia korzystania z nieruchomości, zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2018 r. - budowa linii kablowych. Decyzja ta mieści się w granicach wniosku A S.A. z siedzibą w [....] i obejmuje część obszaru nieruchomości będącego obszarem niezbędnym do budowy odcinka linii kablowej. Decyzja wskazuje metody ułożenia i przeprowadzenia energetycznej sieci kablowej, powierzchnię podlegającą ograniczeniu i zakres prac związanych z inwestycją oraz przebieg sieci kablowej na nieruchomości według załączników graficznych do decyzji. W rozstrzygnięciu Prezydent zobowiązał również inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu czynności związanych z budową sieci.

Skargę do WSA w Rzeszowie złożył T.W. wnioskując o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zwrot kosztów sądowych. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości i brak wyjaśnienia istotnych dla Skarżącego kwestii;

- art. 7 k.p.a. poprzez niezapoznanie się przez Wojewodę z materiałem dowodowym

i jego nieuwzględnienie oraz brak podjęcia niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących interesu prawnego Skarżącego;

- art. 77 k.p.a. poprzez brak działania, które ma na celu wyczerpujące zebranie

i przeprowadzenie materiału dowodowego;

- art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu administracyjnego niemieszczące się

w granicach prawa oraz naruszające przepisy prawa, a tym samym naruszenie praworządności;

- art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie szeregu okoliczności natury faktycznej i prawnej, w szczególności nie odniesienie się do zarzutów wskazanych

w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego,

a mianowicie:

- art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i brak zastosowania i utrzymanie w mocy decyzji, która narusza prawo do własności skarżącego;

- § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak sporządzenia kompleksowej analizy urbanistyczno - architektonicznej planowanej inwestycji;

- art. 1 i art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie i wydanie orzeczenia naruszającego określony tymi przepisami obowiązek uwzględnienia "szeregu innych dogodniejszych sytuacji z zakresu ładu przestrzennego".

W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że kwestionowaną decyzją wyrażono zgodę na lokalizację inwestycji celu publicznego na jego działce. Tymczasem w toku postępowania informował, że nie wyraża zgody na wykonywanie na jego działce robót związanych z inwestycją. Istnieją bowiem inne rozwiązania na lokalizację celu publicznego tj. przyłączenia do innego stabilnego słupa. Zarzucił, że inwestor nie podjął próby w celu znalezienia innego rozwiązania i nie sporządził kompleksowej mapy do rozpoznania i analizy planowanej inwestycji tj. dołączenia do innego słupa usytuowanego w innej działce. Takiej próby nie podjęły również orzekające w sprawie organy. Skarżący wyraził obawę, że poprzez zastosowanie "specustawy" dalsza część jego działki zostanie zabrana pod drogę, która następnie stanie się drogą publiczną (dojazdem do innych działek).

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdził co następuje:

Skarga została przez Sąd uwzględniona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przypomnieć na wstępie wypada, iż przedmiotem swej skargi T.W. uczynił decyzję Wojewody wydaną w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości. Wprowadzone ograniczenie ma polegać na udzieleniu wnioskującej Spółce zezwolenia na realizację celu publicznego w postaci budowy linii kablowej.

Zaskarżoną do Sądu decyzję Organy oparły m.in. na podstawie materialnoprawnej wyrażonej w art. 124 u.g.n. Wskazana w tym przepisie decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości służy zasadniczo temu, aby bez konieczności odebrania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego dotychczasowym podmiotom tych praw, uzyskać czasowy tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane po to, by powstały określone urządzenia infrastruktury technicznej, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości, jako odrębny od gruntu przedmiot własności. Zezwolenie na zajęcie nieruchomości wydane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., jest równoznaczne z przyznaniem wnioskodawcy szczególnego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 2872/15, CBOSA).

W istocie, postępowanie dowodowe prowadzone przez organ na podstawie art. 124 u.g.n., sprowadza się do ustalenia konieczności realizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z treścią aktów planistycznych (tj. miejscowego planu zagospodarowania terenu lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), oraz ustalenia faktu poprzedzenia wniosku o zezwolenie rokowaniami prowadzonymi z właścicielami nieruchomości, zakończonymi niepowodzeniem – art. 124 ust. 3 u.g.n. Niespełnienie któregokolwiek z tych koniecznych wymogów uniemożliwia ograniczenie prawa własności w drodze zezwolenia.

O uwzględnieniu skargi w niniejszej sprawie zadecydowało zaniechanie przez Organ przeprowadzania w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego co do zgodności budowy linii kablowej z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W pierwszej jednak kolejności zaznaczyć należy, iż w sprawie wykazano zaistnienie przesłanki do wydania zezwolenia, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. w postaci rokowań z właścicielem nieruchomości. Otóż w myśl tej regulacji, udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

W aktach administracyjnych sprawy znajdują się wymagane przez prawo dowody podjęcia przez wnioskującą Spółkę rokowań odnośnie warunków udostępnienia nieruchomości niezbędnej dla realizacji celu publicznego, tj. działki o nr. 1964/6. Tymi dowodami są protokoły z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2018 r. Z treści tych dokumentów wynika bezsprzecznie, że T.W. nie stawił się na spotkanie w sprawie rokowań oraz na wizję terenową wyznaczoną na jego działce o nr. 1964/6. Przedłożono do akt również pismo z dnia [...] czerwca 2018 r., w którym pełnomocnik Spółki ponownie zwraca się do Skarżącego z prośbą o wyrażenie zgody w formie odpłatnej umowy udostępnienia nieruchomości na wejście w teren działki w celu wykonania całkowitego demontażu istniejącej linii napowietrznej i położenia kabla elektroenergetycznego w ziemi, co zobrazowano na dołączonym do umowy załączniku graficznym. Jednocześnie zaproponowano stronie jednorazowe odszkodowanie z udostępnienie nieruchomości w kwocie 2250 zł, co zostało zapisane w treści umowy. Zatem przed wszczęciem postępowania podmiot zamierzający realizować cel publiczny stosowanie do wymagań z art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. dopełnił warunku przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, który mimo złożonych propozycji nie przystał na proponowane warunki, przewidujące m.in. jednorazowe wynagrodzenie.

Kolejną pozytywną przesłanką dla wydania zezwolenia jest zgodność planowanego ograniczenia z planem miejscowym, a w przypadku braku planu z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – art. 124 ust. 1 in fine u.g.n. Z treści uzasadnienia zaskarżonej do WSA decyzji Wojewody wynika, że dla planowanego przez Spółkę przedsięwzięcia została wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] lipca 2018 r., znak [...], utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na mocy decyzji z dnia [...] października 2018 r., znak [...]. Decyzja lokalizacyjna stanowiła według treści wniosku Spółki o wydanie zezwolenia jeden z jej załączników. Wojewoda ocenił na stronie 6 uzasadnienia decyzji, iż Prezydent prawidłowo ustalił cel i zakres ograniczenia korzystania z działki skarżącego o nr 1964/6, zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a więc z decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...]. Organ odwoławczy nie mógł wyprowadzić takiej oceny, ponieważ w aktach administracyjnych sprawy nie znajdowała się w/w decyzja lokalizacyjna Prezydenta, a jej brak uniemożliwiał przeprowadzenie koniecznej analizy zgodności położenia linii kablowej z załącznikiem graficznym do decyzji Prezydenta wyrażającej zezwolenie na ograniczenie prawa własności. W przesłanych do Sądu aktach sprawy znajdują się wyłącznie mapy do celów prawnych jak również załączniki graficzne do proponowanej skarżącemu przez Spółkę umowy, które nie mogą zostać uznane za załączniki graficzne do w/w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...]. Na żadnym z tych dokumentów nie widnieje konieczna w tych warunkach adnotacja o tym, że stanowią one nierozerwalną część decyzji projektującej lokalizację planowanej przez Spółkę inwestycji celu publicznego w postaci linii kablowej ziemnej, zlokalizowanej na gruncie skarżącego.

Ze względu na brak tego koniecznego do skontrolowania zaskarżonej decyzji dokumentu, Sąd wezwał na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Organ odwoławczy do nadesłania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], o ustaleniu dla A S.A. z siedzibą w [...] lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą budowa sieci elektroenergetycznej kablowej m.in. na działce o nr 1964/6 obr. [....] należącej do skarżącego T.W., w części obrazującej lokalizację projektowanej linii na działce skarżącego. Wojewoda w odpowiedzi na wezwanie WSA w piśmie z dnia 15 czerwca 2020 r., znak [...], wyjaśnił, że przesłanie żądanego przez Sąd dokumentu nie jest możliwe. Dodano, iż z informacji uzyskanych w Urzędzie Miasta [...] wynika, że od decyzji lokalizacyjnej Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2018 r., złożono odwołanie do SKO, następnie zaś decyzję SKO zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i do dnia dzisiejszego skarga ta nie została rozpoznana.

Sąd stwierdza, iż Wojewoda miał wiedzę o rozpoznaniu skargi T.W. przez WSA oraz o złożeniu przez w/w stronę skargi kasacyjnej od tego wyroku do NSA. Informacja o tych okolicznościach wynika bowiem wprost z treści skargi na jego decyzję, z którą to Organ miał okazję się zapoznać wobec sporządzenia odpowiedzi na zawarte w niej zarzuty.

Wobec ujawnionego w toku postępowania przez skarżącego faktu sądowej kontroli decyzji lokalizacyjnej należy przypomnieć, iż WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2019 r., o sygn. akt II SA/Rz 35/19, oddalił skargę T.W. na decyzję SKO z dnia [...] października 2018 r., nr [...]. Nie sposób tu pominąć, że skarga w sprawie o sygn. II SA/Rz 35/19, wraz z aktami sprawy administracyjnymi wpłynęła do WSA w dniu 10 stycznia 2019 r., czyli przed wydaniem przez Organ pierwszej oraz drugiej instancji decyzji w sprawie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego.

Brak w aktach administracyjnych sprawy oryginału czy uwierzytelnionego odpisu wskazanej decyzji Prezydenta, a także fakt że akta sprawy administracyjnej lokalizacji inwestycji przez czas prowadzonego postępowania odwoławczego, znajdowały się w WSA w Rzeszowie, świadczy o tym, że Wojewoda w istocie nie dokonał niezbędnego z uwagi na treść art. 7 w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. potwierdzenia zgodności zezwolenia z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rezultacie, jego ustalenia o spełnieniu przesłanek określonych w tym przepisie nie były oparte na wszechstronnie zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym. W tym miejscu należy podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Ponieważ z akt oraz nadesłanych wyjaśnień Organu nie wynika aby Wojewoda mógł stwierdzić zaistnienie ustawowych warunków do wydania zezwolenia na ograniczenie prawa własności do nieruchomości skarżącego, to jego decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji jest przedwczesna.

Wobec tych ustaleń Sąd zobligowany był stwierdzić naruszenie przez Organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego dotyczących ustalania prawdy obiektywnej, a wyrażonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 in fine u.g.n. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O tym wyniku decyduje bowiem zgodnie z powołanym art. 124 ust. 1 in fine u.g.n. kwestia pokrywania się ustaleń decyzji lokalizacyjnej z rozstrzygnięciem zezwolenia, którego konieczny element stanowi załącznik w postaci mapy przedstawiającej położenie projektowanej inwestycji. Powyższe zagadnienie winno zostać przez Wojewodę dokładnie zbadane, gdyż zarzuty odwołania skoncentrowane były właśnie nie nieprawidłowym umiejscowieniu linii kablowej.

Ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze Organ w ramach ustosunkowania się do zarzutów odwołania dotyczących zdaniem skarżącego nieprawidłowej lokalizacji linii kablowej, przeprowadzi dowód z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o nazwie : budowa sieci elektroenergetycznej SN15kV kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej M., w celu ustalenia zgodności projektowanego ograniczenia z ustaleniami w/w decyzji. Wyjaśnienie zgodności planów Spółki z decyzją lokalizacyjną pozwoli Organowi odwoławczemu na wydanie rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu procesowemu i materialnemu.

Z tych przyczyn skarga została uwzględniona na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., obejmując nimi koszty uiszczonego wpisu sądowego.