Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1277/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 141 par. 4, art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 7, art. 27 ust. 1, 2 i 4, art. 43, art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1015
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi K. S.A. we [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych w wyniku kontroli nieprawidłowości oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w tej sprawie ww. decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Minister Rozwoju (obecnie Minister Przedsiębiorczości i Technologii, dalej też organ, Minister), działając na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1015 ze zm., dalej też ustawa, ustawa o udostępnianiu, ustawa o uig), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez K. S.A. z siedzibą w [...] (dalej K. S.A. lub skarżąca spółka)

I. uchylił decyzją własną z [...] stycznia 2016 r. nr [...] w części, tj. w zakresie nakazu:

- zapewnienia, aby znak towarowy, pod którym K. S.A. świadczy usługi biura informacji gospodarczej, nie był wykorzystywany do wykonywania przez inne podmioty działalności gospodarczej,

- wycofania zobowiązania K. S A. do przestrzegania standardów innego podmiotu przy używaniu znaku towarowego (logo) w związku ze świadczeniem usług określonych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy,

- zaniechania udzielania zgody na podejmowanie działań w celu promocji znaku towarowego K. S A. przez inny podmiot,

- zaniechania wyrażania zgody na dalsze przekazywanie przez inny podmiot danych klientów K. S.A. przekazujących do K. S.A. informacje gospodarcze, albo którym ujawniane są informacje gospodarcze,

i w tym zakresie umorzył postępowanie;

II. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części, tj. w zakresie nakazania K. S.A.:

1. zapewnienia biuru wyłączności na zamieszczanie informacji na oficjalnej stronie internetowej K.S.A. (obecnie: www. [...].pl) oraz na wykorzystywanie adresów poczty elektronicznej biura (obecnie domena: @[...].pl),

2. zaniechania świadczenia za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej K. S.A. (obecnie: www. [...].pl) oraz przy wykorzystaniu adresów poczty elektronicznej biura (obecnie domena: @[...].pl) usług wykraczających poza określone w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy,

3. zaniechania świadczenia, wspólnie z innymi podmiotami, w tym jako strona umowy, na zlecenie klientów, usług wykraczających poza określone w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy,

4. zaniechania świadczenia usług w zakresie dopisywania informacji o zobowiązaniu dłużnika do K. S.A. wspólnie z innym podmiotem, niebędącym wierzycielem;

5. zaniechania świadczenia przez K. S.A. usługi "Wezwanie do zapłaty [...]" w zakresie obowiązującym w okresie kontroli,

6. zaniechania powierzenia innemu podmiotowi procesu pozyskania i podpisania umowy o udostępnianie informacji gospodarczych na rzecz K. S.A.,

7. zaniechania powierzenia innemu podmiotowi danych klientów K. S.A. przekazujących do K. S.A. informacje gospodarcze oraz podmiotów, którym K. S.A. ujawnia informacje gospodarcze, w tym zaniechanie powierzenia innemu podmiotowi obsługi posprzedażowej tych klientów,

8. zaniechania powierzenia innemu podmiotowi prowadzenia korespondencji z klientami K. S.A przekazującymi do K. S.A. informacje gospodarcze oraz podmiotami, którym K. S.A. ujawnia informacje gospodarcze,

9. zaniechania powierzenia innemu podmiotowi obsługi infolinii biura informacji gospodarczej K. S.A.,

10. zaniechania powierzenia innemu podmiotowi przyjmowania i rozpatrywania reklamacji na usługi K. S.A. związane z przyjmowaniem, przechowywaniem oraz ujawnianiem informacji gospodarczych,

11. zaniechania powierzenia innemu podmiotowi aneksowania umów, na podstawie których są przekazywane, przechowywane albo ujawniane informacje gospodarcze,

12. zaniechania powierzania innemu podmiotowi aktualizacji cenników usług świadczonych przez K. S.A. związanych z przyjmowaniem, przetwarzaniem albo ujawnianiem informacji gospodarczych,

13. zaniechania stwierdzonych naruszeń przepisów art. 27 ust. 1 i 4 ustawy oraz postanowień § 36 ust. 1 zd. 1 oraz § 37 ust. 2 i ust. 3 zd. 2 Regulaminu Zarządzania Danymi K. S.A. (dalej Regulamin Zarządzania), prowadzących do sytuacji, w której rejestr zapytań K. S.A. nie zawiera informacji o podmiocie, któremu faktycznie ujawniono informacje gospodarcze; jednocześnie określił termin usunięcia wskazanych w pkt II nieprawidłowości na 3 miesiące od dnia, w którym niniejsza ostateczna decyzja zostanie doręczona stronie.

Z akt sprawy wynika, że w K. S.A. - na podstawie przepisów art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o uig - w terminie od 20 lutego do 13 marca 2015 r. przeprowadzono kontrolę w zakresie przestrzegania zakazu powierzania czynności biura informacji gospodarczej innym podmiotom oraz prowadzenia rejestru zapytań (art. 7 ust 4 i art. 27 ust. 1 i 4 ustawy o uig) w okresie od 15 czerwca 2010 r. do 31 grudnia 2014 r. (por. protokół z kontroli w aktach administracyjnych sprawy).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał w szczególności, że wyniku tej kontroli ustalono, że skarżąca spółka działa w ramach tzw. Grupy K. (nazywanej również przez stronę Grupą K.), która jest grupą przedsiębiorstw powiązanych kapitałowo lub osobowo do realizacji przede wszystkim celów biznesowych podmiotów współpracujących w grupie. Grupa K. nie jest sformalizowanym ani zhierarchizowanym bytem prawnym; stanowią ją niezależni przedsiębiorcy, których łączy relacja natury umownej. Skarżąca spółka jest podmiotem powiązanym osobowo ze spółką K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej K.) przez osobę akcjonariusza K. S.A. i właściciela przedsiębiorstwa K. M. K. K. to firma windykacyjna świadcząca usługi z zakresu obsługi wierzytelności, w której ofercie znajdują się usługi związane z prowadzeniem w imieniu i na rzecz wierzycieli postępowań windykacyjnych powiązanych z działaniem w imieniu i na rzecz wierzycieli także w relacjach tychże ze skarżącą spółką w zakresie procesu udostępniania informacji gospodarczych.

W toku kontroli ustalono ponadto, że oficjalna strona internetowa biura informacji gospodarczej skarżącej to www. [...].pl, natomiast oficjalna domena adresów poczty elektronicznej pracowników skarżącej to @[...].pl.; adresy poczty elektronicznej skarżącej (@[...].pl) mogą być wykorzystywane do prowadzenia korespondencji dotyczącej działalności innej, niż określona w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy (w ocenie organu oznacza to, że informacje zamieszczane na stronie internetowej www.K. .pl oraz korespondencja z adresów poczty elektronicznej @[...].pl dotyczą działalności biura informacji gospodarczej K. S.A. i są odbierane jako oficjalne stanowiska lub oferty biura informacji gospodarczej K. S.A.).

Skarżąca spółka wykonuje działalność gospodarczą pod znakiem towarowym, którego właścicielem jest inny podmiot; skarżąca posiada niewyłączne prawo do korzystania z tego znaku. Prawo do wykorzystywania w toku prowadzonej działalności gospodarczej tego znaku towarowego posiadają również inne podmioty. Ponadto na mocy umowy skarżącej z podmiotem uprawnionym do znaku towarowego (ówcześnie W. Sp. z o.o., obecnie D. Sp. z o.o.) biuro informacji gospodarczej uzyskało prawo do używania tego znaku w formie i według standardów wymaganych przez W. Sp. z o.o. (w ocenie organu konstrukcja taka prowadzi do powstania wśród uczestników obrotu uzasadnionego wrażenia, iż z jednej strony K. S.A. prowadzi działalność niedopuszczalną dla biura informacji gospodarczej/w szczególności windykacyjną, z drugiej zaś, że inne podmioty wykonują działalność gospodarczą zastrzeżoną dla biura/w szczególności przyjmowanie informacji gospodarczych czy ich ujawnianie).

Skarżąca spółka wraz z K. zawiera trójstronne umowy z klientami zewnętrznymi. Umowy te - opatrywane tytułem "Umowa o współpracy w zakresie windykacji polubownej" - zawierane są na druku z logo K. S.A. oraz spółki K. ; podpisywane są przez przedstawiciela skarżącej, przedstawiciela spółki K. oraz klienta. W treści umowy skarżąca spółka oraz K. określani są jako "zleceniobiorca" i zobowiązują się do dokonywania czynności, z których tylko niektóre należą do katalogu zawartego w ustawie (w ocenie organu taka konstrukcja umowy przesądza, że skarżąca jako strona umowy świadczy usługi, które nie są dopuszczalne dla biura informacji gospodarczej oraz przynajmniej godzi się na świadczenie takich usług z wykorzystywaniem znaku towarowego i reputacji biura).

W toku kontroli poddano analizie usługę "Wezwanie do zapłaty [...]", która polega na udostępnianiu informacji gospodarczych przez skarżącą spółkę i windykacji przez spółkę K. (na podstawie dwu odrębnie zawartych przez klienta z tymi podmiotami umów). Jest ona oferowana pod znakiem towarowym używanym przez K. S.A. oraz za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej biura informacji gospodarczej (w ocenie organu sposób oferowania tej usługi sugeruje, iż jest to usługa K. S.A., mimo że jej zakres wykracza poza dopuszczalny dla biura informacji gospodarczej).

Kontrolujący ustalili także, że podmioty tworzące Grupę K. współpracują ze sobą m.in. w zakresie tworzenia modeli biznesowych, technik i kanałów sprzedaży dla poszczególnych podmiotów. Proces pozyskania i podpisania umowy na rzecz K. S.A. za pośrednictwem call center realizowany jest przez K. M. K. (dalej K.). Ten trzeci podmiot prowadzi również na rzecz K. S.A. działalność akwizycyjną, obsługę posprzedażową klientów biura, aneksuje umowy zawierane przez biuro z klientami, a także przyjmuje i rozpatruje reklamacje od klientów biura. Zakres usług świadczonych na rzecz biura informacji gospodarczej przez K. został określony w formie katalogu otwartego. K. podejmuje wymienione działania w imieniu K. S.A. na podstawie pełnomocnictwa i ma prawo do jego substytucji. K. jest także uprawiona do przekazywania danych klientów K. S.A. innym podmiotom oraz do wykorzystywania, w zakresie i celu związanym z wykonaniem umowy, znaku towarowego K. i do korzystania z domeny @[...].pl, a także tworzenia adresów poczty elektronicznej z tej domeny (w ocenie organu zawieranie umów z innymi podmiotami jest immanentną cechą wykonywania działalności gospodarczej, jednak ustawa nie przyznaje biurom kompetencji do zawierania umów cywilnych, które z jednej strony umożliwiałyby biuru wykonywanie działalności gospodarczej innej niż dopuszczalna ustawą oraz, z drugiej strony, powierzały innym podmiotom wykonywanie czynności zastrzeżonych wyłącznie dla biur. Zawieranie przez skarżącą umów cywilnoprawnych rodzących takie skutki stanowi naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 i ust. 4 ustawy.

Na podstawie odrębnej umowy K. S.A. powierzył spółce W. m.in. aktualizację cenników świadczonych przez biuro usług. Nadto K. S.A., w ramach realizacji umowy o współpracy, powierza K. oraz spółce K. dane swoich klientów i potencjalnych klientów, w tym ich dane osobowe (w ocenie organu skarżąca spółka powierzając innemu podmiotowi dane klientów przekazujących biuru informacje gospodarcze, powierzyła innemu podmiotowi wykonywanie czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej zastrzeżonej dla biur, czym naruszyła art. 7 ust. 4 ustawy, gdyż nie jest możliwe wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na przyjmowaniu informacji gospodarczych od wierzycieli, nie przetwarzając danych wierzycieli ani ich dłużników; gromadzenie tych danych jest immanentną cechą działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w udostępnianiu informacji gospodarczych).

Poza tym w ramach zawieranej przez skarżącą ww. "Umowy o współpracy w zakresie windykacji polubownej" klient zgadza się, aby w jego imieniu i na jego rzecz, informacja gospodarcza o zobowiązaniu dłużnika klienta została dopisana do K. S.A. przez K. lub K. S.A. Klient upoważnia przy tym te podmioty do otrzymania w jego imieniu odrębnego, indywidualnego loginu i hasła dostępu do K. S.A. w celu wpisania, aktualizowania, bądź usuwania informacji gospodarczych o dłużnikach dopisanych do K. S.A. za pośrednictwem K. i biura. Dodatkowo klient udziela K. S.A. i K. pełnomocnictwa w zakresie m.in. pobierania, przekazywania, aktualizowania i usuwania informacji gospodarczych w systemie K. S.A. (w ocenie organu skutkiem zastosowania takiej konstrukcji umowy jest omijanie przez skarżącą spółkę przepisów ustawy w zakresie tzw. rejestru zapytań, o którym mowa w art. 27 ustawy).

W tych ustaleniach Minister ww. pierwszoinstancyjną decyzją z [...] stycznia 2016 r. - na podstawie art. 43 ust. 1 ww. ustawy o uig - nakazał skarżącej spółce usunięcie stwierdzonych (w wyniku kontroli) naruszeń w sposób szczegółowo wskazany w osnowie tej decyzji (przy czym czynione tu uwagi dotyczą tylko naruszeń odnotowanych w części tej decyzji, która została utrzymana w mocy decyzją organu zaskarżoną do Sądu), ustalając termin ich usunięcia na 3 miesiące od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Nie zgadzając się z tą decyzją, skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego; wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji w części (w zakresie terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości z 3 do 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna) i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy.

Minister rozpatrując ponownie sprawę wskazał, iż zakres dopuszczalnej działalności gospodarczej biur informacji gospodarczej określony został w przepisach ww. ustawy, w szczególności w art. 7 ust. 1 i ust. 2. Warunki prowadzenia przez biuro działalności gospodarczej stanowią wyjątek wobec zasady wolności działalności gospodarczej unormowanej w art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (dalej usdg), ze względu na ważny interes publiczny. Biuro informacji gospodarczej, jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 26 października 2011 r. III CSK 16/11, jest w pewnej mierze instytucją zaufania publicznego. W związku z tym działalność biur jest reglamentowana, tj. poddana ograniczeniom określonym w ustawie, w tym nadzorowi Ministra oraz konieczności uzyskania decyzji zatwierdzającej regulamin zarządzania danymi. Działalność polegająca na udostępnianiu informacji gospodarczych może wykonywać wyłącznie spółka akcyjna, która spełni szczególne wymagania ustawowe wynikające m.in. z art. 4 - 11a ustawy. Przedmiot jej działalności może zasadniczo obejmować wyłącznie czynności wskazane w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami przedmiotem działalności gospodarczej biura jest pośrednictwo w udostępnianiu informacji gospodarczych, polegające na przyjmowaniu informacji gospodarczych od wierzycieli, przechowywaniu i ujawnianiu tych informacji. Dodatkowo przedmiotem tym może być przetwarzanie archiwalnych informacji gospodarczych, o których mowa w art. 21 ust. 3 i 4 ustawy, dla celów statystycznych, dotyczących dłużników niebędących konsumentami, zarządzanie majątkiem biura, prowadzenie działalności szkoleniowej lub edukacyjnej w zakresie objętym działalnością biura. Zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy biuro nie może powierzyć innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 2, z wyjątkiem innych biur oraz instytucji utworzonych na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Nie jest zatem dopuszczalne powierzanie czynności zastrzeżonych ustawowo dla biur informacji gospodarczej innym podmiotom. Ustawodawca, tworząc system udostępniania informacji gospodarczych, zastrzegł pewne formy działalności wyłącznie dla biur informacji gospodarczej - jako podmiotów spełniających szczególe warunki ustawowe, określił wąski zakres tej działalności oraz ustanowił zakaz powierzania innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej biura. Wynika z tego nakaz oddzielenia działalności biura informacji gospodarczej od innych form działalności gospodarczej oraz obowiązek wykonywania zastrzeżonej dla biur działalności samodzielnie, tj. bez korzystania z usług innych przedsiębiorców - osób fizycznych lub prawnych, będących podmiotami trzecimi.

Nadzorem Ministra objęta jest działalność K. S.A., w tym również sposób kształtowania relacji tego podmiotu, jako biura informacji gospodarczej, z innymi podmiotami - w zakresie, w jakim relacje te mogą prowadzić do naruszenia ustawy, w szczególności jej art. 7 ust. 1 i 2 oraz ust. 4.

Odnośnie zarzutów skarżącej dotyczących nakazów określonych w pkt. II 1 i 2 rozstrzygnięcia decyzji Minister uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż wobec brzmienia art. 7 ust. 1 i 2 ustawy biura informacji gospodarczej mogą prowadzić wyłącznie działalność określoną w ustawie. Nie jest także dopuszczalne łączenie działalności zastrzeżonej ustawowo dla biur informacji gospodarczej z innymi rodzajami działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy niedopuszczalne jest także powierzanie czynności związanych z prowadzeniem takiej działalności innym podmiotom. Konieczne jest formalnoprawne, jak również faktyczne i organizacyjne rozdzielenie czynności zarezerwowanych dla biura informacji gospodarczej od innych rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej przez inne podmioty, niespełniające wymogów przewidzianych w ustawie. Można zgodzić się z twierdzeniem, że usługi biura informacji gospodarczej mają być narzędziem "komplementarnym" wobec usług windykacyjnych, jednak nie oznacza to, że usługi obu rodzajów muszą być świadczone wspólnie; przeciwnie, w takim wypadku może dojść do naruszenia ww. przepisów ustawy. Niedopuszczalne jest zatem, aby za pomocą oficjalnych kanałów informacyjnych K. S.A. prowadzona była inna działalność gospodarcza, niż dopuszczalna dla biur informacji gospodarczej. Ukształtowanie wykorzystywanych przez K. S.A. oficjalnych kanałów przekazywania informacji nie pozwala na wyraźne rozróżnienie, które informacje pochodzą od biura (tj. związane są z jego działalnością), a które od innych podmiotów - osób trzecich. Potwierdza to choćby fakt, że na stronie internetowej www. [...].pl wskazano katalog usług (zakładka Oferta) bez rozdzielenia ich na te świadczone przez K. S.A. od usług oferowanych przez podmioty trzecie, nieobjęte ustawą. Skutkiem dostępu innych podmiotów do oficjalnych kanałów informacyjnych K. S.A. jest także publikowanie za ich pomocą informacji oraz oferowanie usług, których biuro informacji gospodarczej świadczyć nie może. Przedmiotowa strona internetowa oraz domena adresów poczty elektronicznej są oficjalnym kanałem komunikacji biura informacji gospodarczej, zatem upubliczniane w ten sposób komunikaty pochodzą od K. S.A., a każda informacja zamieszczana na stronie internetowej K. S.A. oraz przekazywana za pośrednictwem poczty elektronicznej z domeny @[...].pl jest traktowana przez jej odbiorców jako pochodząca od biura. Niezależnie od tego, że okoliczności te można rozpatrywać w kontekście wprowadzania klientów K. S A. w błąd (co nie podlega ocenie Ministra w trybie nadzoru), potwierdzają one stanowisko organu, zgodnie z którym K. S.A. nie zapewnia faktycznego oddzielenia działalności zarezerwowanej dla biur informacji gospodarczej od innych rodzajów działalności gospodarczej, prowadzonych formalnie - zgodnie z twierdzeniem K. S.A. - przez odrębny podmiot.

W ocenie Ministra argumentacja K. S.A. jednoznacznie wskazuje, że biuro dobrowolnie i świadomie zgadza się na to, aby za pomocą jego oficjalnych kanałów informacyjnych były świadczone usługi wykraczające poza zakres działalności dopuszczonej przez ustawę dla biur informacji gospodarczej. Skutkiem tej zgody jest to, że inne podmioty, wykorzystując instytucję biura, jako podmiotu wykonującego działalność nadzorowaną przez organ administracji publicznej, świadczą usługi traktowane przez potencjalnych odbiorców, jako usługi świadczone przez podmiot o podwyższonym stopniu zaufania publicznego. Oznacza to naruszenie zasady wyłączności działalności biura informacji gospodarczej i samodzielności jej wykonywania (art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy). Takie działanie można kwalifikować jako czynność podjętą in fraudem legis, poprzez całokształt konsekwencji dla podmiotów korzystających z usług zamieszczonych na oficjalnej stronie internetowej biura (www. [...].pl) oraz wprowadzenie w błąd co do tożsamości nadawcy, odbiorców informacji przesłanych za pośrednictwem adresów poczty elektronicznej biura (@[...].pl.

Sposób zarządu majątkiem (art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy) nie może naruszać ww. przepisów ustawy, jak to ma miejsce w przypadku braku faktycznego i organizacyjnego oddzielenia działalności biura od działalności gospodarczej mającej inny przedmiot.

Udzielenie przez biuro informacji gospodarczej zgody na świadczenie usług innych niż objęte ustawą przez podmiot formalnie odrębny (choć kapitałowo i osobowo ściśle powiązany z biurem), wykonywane za pośrednictwem oficjalnych kanałów komunikacyjnych biura, narusza art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy, zwłaszcza jeśli wykorzystywane wspólnie kanały komunikacyjne nie pozwalają de facto na jednoznaczne rozróżnienie usług świadczonych przez biuro od tych oferowanych formalnie przez inny podmiot.

Stanowisko organu, zgodnie z którym świadcząc przedmiotową usługę K. S.A. nie zapewnia odpowiedniego i wyraźnego oddzielenia działalności zastrzeżonej dla biura od innych form działalności gospodarczej potwierdza fakt, że organ nadzoru jest w posiadaniu korespondencji od przedsiębiorców, którzy korzystali z usług dostępnych na stronie www. [...].pl w przekonaniu (utwierdzanym przez pracowników infolinii K. S.A ), że stroną zobowiązaną do ich realizacji jest K. S.A., nie zaś odrębna firma windykacyjna.

Odnośnie zarzutów skarżącej dotyczących nakazu określonego w pkt. II 3 i 4 rozstrzygnięcia decyzji Minister stwierdził, że w toku kontroli ustalono, że K. S.A. wraz z K., wykorzystując formularz zawierający logo (znak towarowy), którym posługuje się K. S.A., zawiera umowy z klientami opatrywane tytułem "Umowa o współpracy w zakresie windykacji polubownej". Umowy te podpisywane są przez przedstawiciela K. S.A., przedstawiciela K. oraz klienta. W treści umowy K. S.A. oraz K. określani są łącznie jako "Zleceniobiorca". Na podstawie tych umów klient zgadza się na to, aby w jego imieniu i na jego rzecz informacja gospodarcza o zobowiązaniu dłużnika klienta, została dopisana do K. S.A. przez K. lub K. S.A. Klient upoważnia przy tym K. S.A. i K. do otrzymania w jego imieniu odrębnego, indywidualnego loginu i hasła dostępu do K. S.A. w celu wpisania, aktualizowania, bądź usuwania informacji gospodarczych o dłużnikach dopisanych do K. S.A. Dodatkowo klient udziela K. pełnomocnictwa w zakresie m in. pobierania, przekazywania, aktualizowania i usuwania informacji gospodarczych w systemie K. S.A.

Przykładem umowy zawieranej przez K. S.A. i K. jako Zleceniobiorcę jest powołana w protokole kontroli (k. 334) i znajdująca się w aktach sprawy (k. 205 – k. 213) umowa o współpracy w zakresie windykacji polubownej z 12 listopada 2013 r. W komparycji tej umowy jako zleceniobiorcy występują łącznie K. oraz K. S.A. Według organu, mając na względzie przepisy Kodeksu cywilnego (k.c.) dotyczące zlecenia, w szczególności art. 734 § 1, art. 738 § 1 i 2, art. 745 oraz art. 750 k.c., charakter tej umowy wskazuje na wspólne przyjęcie zlecenia przez K. oraz K. S.A.; zatem na podstawie takich umów K. S.A. przyjmuje na siebie zobowiązanie, którego zakres jest sprzeczny z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy. Organ nie kwestionuje komplementarności działalności biur informacji gospodarczej wobec windykacji, czy dochodzenia należności, ani samej możliwości korzystania przez klientów z "usług wiązanych", niemniej sposób ich świadczenia przez biuro i inne podmioty musi uwzględniać przepisy art. 7 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 ustawy, tj. zapewniać wyraźne rozdzielenie czynności wykonywanych przez biuro od usług oferowanych przez inny podmiot. Tzw. "umowy trójstronne" zawierane m.in. przez K. S.A. nie zawierają natomiast w swych postanowieniach żadnych wyłączeń zakresu działań biura, nie wskazują również w sposób pozytywny, które ze wskazanych czynności są wykonywane przez biuro, a które przez K. . Dodatkowo umowy takie zawierane są na drukach zawierających oficjalny znak towarowy (logo) biura. Treścią tzw. "umowy trójstronnej" jest wspólne zobowiązanie się przez K. S.A. i podmiot trzeci do świadczenia określonego katalogu usług, podczas gdy część tych usług nie może stanowić przedmiotu działalności biura zgodnie z art. 7 i 9 ustawy. Zawieranie umów trójstronnych o takiej treści stanowi z jednej strony zobowiązanie się przez K. S.A. do świadczenia usług innych niż objęte ustawą (z naruszeniem art. 7 ust. 1 i 2 ustawy), z drugiej zaś - upoważnienie podmiotów trzecich do wykonywania działalności zastrzeżonej dla biura informacji gospodarczej, z naruszeniem art. 7 ust. 4 ustawy. Stosowanie takich praktyk uzasadnia nakazy określone w pkt 3 i pkt 4 rozstrzygnięcia decyzji. Zdaniem organu kierowana do niego korespondencja przez przedsiębiorców wskazuje, że skutkiem opisanej sytuacji jest przeświadczenie klientów K. S.A., iż podmiotem odpowiedzialnym za realizację wskazanych umów (zawierających np. upoważnienie do prowadzenia działalności windykacyjnej) jest właśnie biuro informacji gospodarczej, a więc podmiot prowadzący działalność poddaną ograniczeniom wynikającym z ustawy.

Odnośnie zarzutów skarżącej spółki do nakazu sformułowanego w pkt. II 5 rozstrzygnięcia decyzji (dot. usługi "Wezwanie do zapłaty [...]") organ stwierdził, że biuro informacji gospodarczej nie może wykonywać działalności innej niż określona w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, działalność ta jest przy tym zarezerwowana wyłącznie dla biur informacji gospodarczej i musi być wykonywana samodzielnie. To zaś powoduje konieczność takiej organizacji działalności biura i współpracy z innymi podmiotami, która nie narusza treści i celu tych przepisów. Tymczasem świadczenie za pośrednictwem stron internetowych K. S.A. (k.103) usługi "Wezwanie do zapłaty [...]", zwłaszcza wobec jednoczesnej obsługi tej usługi (np. przez call center) przez innego przedsiębiorcę prowadzi do sytuacji, w której brak jest rozdzielenia czynności zastrzeżonych dla biura informacji gospodarczej od innego rodzaju czynności (np. windykacyjnych), których K. S.A. wykonywać nie może. Potwierdzeniem są umowy "Serwis ochrony przedsiębiorcy" (k. 121 - k. 149). W tych umowach K. S.A. zobowiązuje się do świadczenia na rzecz klientów usługi "Wezwanie do zapłaty [...]", które obejmuje czynności windykacyjne, czy prowadzenie postępowania upominawczego w ramach "Wezwania do zapłaty [...]" (pkt I ust. 1 umowy). Przy stosowanym sposobie świadczenia "kompleksowych usług" w ramach "Wezwania do zapłaty [...]" spółka nie zapewnia koniecznego oddzielenia działalności zastrzeżonej wyłącznie dla biur informacji gospodarczej od czynności nieobjętych ustawą, tj. działalności podmiotów trzecich, której przedmiot jest inny.

Odnośnie zarzutów Spółki dotyczących nakazów zawartych w pkt. II 6-11 rozstrzygnięcia decyzji organ podkreślił, że art. 7 ust. 4 ustawy ustanawia bezwzględny zakaz powierzania podmiotom innym niż biura informacji gospodarczej i instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy Prawo bankowe wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy. Celem tego przepisu było zagwarantowanie, by mająca istotne znaczenie dla całego obrotu gospodarczego działalność, jaką jest pośrednictwo w udostępnianiu informacji gospodarczych, powierzona była wyłącznie podmiotom, które będą wyspecjalizowane w tej dziedzinie i nie będą mogły jednocześnie prowadzić innego rodzaju działalności gospodarczej.

Czynności takie jak pozyskiwanie, podpisywanie i aneksowanie umów o udostępnienie informacji gospodarczych, prowadzenie korespondencji z klientami, obsługa infolinii, przyjmowanie i rozpatrywanie reklamacji czy aktualizacja cenników pozostają w ścisłym związku z przedmiotem działalności biura informacji gospodarczej; są immanentnie związane z pośrednictwem w udostępnianiu informacji gospodarczych, tj. z przyjmowaniem, przechowywaniem i udostępnianiem takich informacji. Powierzenie takich czynności innemu podmiotowi - osobie prawnej będącej wobec biura informacji gospodarczej podmiotem trzecim - stanowi naruszenie art. 7 ust. 4 ustawy. Przepis art. 7 ust. 4 ustawy explicite odnosi się nie tylko do czynności stanowiących ściśle i bezpośrednio działalność gospodarczą, której przedmiot określa art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, ale do wszystkich czynności z tym przedmiotem związanych. Biuro informacji gospodarczej nie może więc powierzyć innemu podmiotowi nie tylko samej czynności polegającej na przyjęciu czy ujawnieniu informacji gospodarczej, ale również wszystkich czynności z tym związanych, w tym - objętych wskazanymi powyżej nakazami. Irrelewantne jest w tym kontekście czy osoba trzecia wykonuje takie czynności na podstawie pełnomocnictwa (tj. bezpośrednio w imieniu K. S.A.), czy też na zasadzie zastępstwa pośredniego (tj. w imieniu własnym i na rzecz biura informacji gospodarczej). Pojęcie "powierzenia czynności", którym posługuje się art. 7 ust. 4 ustawy należy bowiem rozumieć w ten sposób, że obejmuje ono obie opisane konstrukcje. Gdyby przyjąć wykładnię art. 7 ust. 4 ustawy, zgodnie z którą dopuszczalne jest upoważnianie każdego podmiotu trzeciego (jako pełnomocnika) do wykonywania czynności zastrzeżonych dla biur informacji gospodarczej, sens tej regulacji byłby co najmniej wątpliwy. Osoba trzecia nie mogłaby bowiem dokonywać czynności związanych z działalnością zastrzeżoną dla biur informacji gospodarczej jako zastępca pośredni, ale jednocześnie każdy taki podmiot mógłby zastępować K. S.A. we wskazanych czynnościach uzyskując pełnomocnictwo. Przepis art. 7 ust. 4 ustawy zakazuje wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności biura informacji gospodarczej przez osoby trzecie, w szczególności przez osoby prawne lub innych przedsiębiorców, niezależnie od tego, czy takie osoby działałyby w imieniu biura (jako pełnomocnik), czy w imieniu własnym. W tym sensie art. 7 ust. 4 ustawy stanowi wyjątek od zasady, zgodnie z którą można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela (art. 95 § 1 k.c.). Wykładnia literalna art. 7 ust. 4 ustawy prowadzi do analogicznych wniosków. Słowo "powierzyć - powierzać" za Słownikiem języka polskiego PWN oznacza «zlecić komuś sprawowanie jakiejś funkcji lub wykonanie jakiegoś zadania». Wobec powyższego każde powierzanie czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej biura, określonym w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, narusza art. 7 ust. 4 ustawy.

Nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja strony dotycząca outsourcingu usług bankowych; objęte nakazami wskazanymi w pkt. II 6-11 rozstrzygnięcia decyzji czynności są bowiem związane z przedmiotem działalności K. S.A., a zostały powierzone innemu podmiotowi, co stanowi naruszenie art. 7 ust. 4 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów spółki na tle nakazu zawartego w pkt. II 12 rozstrzygnięcia decyzji organ podtrzymał stanowisko, zgodnie z którym w opisanej sytuacji K. S.A. - powierzając innemu podmiotowi dane klientów przekazujących do biura informacje gospodarcze - powierza innemu podmiotowi wykonywanie czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej zastrzeżonej dla biur z naruszeniem art. 7 ust. 4 ustawy. Nie jest bowiem możliwe wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na przyjmowaniu informacji gospodarczych od wierzycieli bez przetwarzania danych wierzycieli ani ich dłużników. Gromadzenie danych zarówno dłużników jak i wierzycieli jest immanentną cechą działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w udostępnianiu informacji gospodarczych. Art. 7 ust. 4 ustawy posługuje się szerszym pojęciem "czynności związanych z przedmiotem działalności" biura informacji gospodarczej. Do takich czynności należy zaś gromadzenie i dalsze przetwarzanie danych klientów K. S.A. Powierzanie tych czynności innemu podmiotowi, w szczególności innej osobie prawnej lub innemu przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, w tym w celu akwizycji czy tzw. obsługi posprzedażowej, stanowi naruszenie art. 7 ust. 4 ustawy.

Z treści art. 2 ustawy nie wynika wprost, że dane klientów K. S.A. same w sobie nie mogą stanowić informacji gospodarczych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy przez informacje gospodarcze rozumie się dane dotyczące osoby fizycznej w zakresie: imion i nazwiska, adresu miejsca zamieszkania lub adresu do doręczeń, numeru PESEL lub innego numeru potwierdzającego tożsamość, serii i numeru dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość (niezależnie od relacji łączących tę osobę z biurem). Tym samym nie można dokonać prostego podziału, jak twierdzi strona, na informacje gospodarcze i dane osobowe. Zakres przedmiotowy informacji gospodarczych w rozumieniu ustawy może być tożsamy z pojęciem danych osobowych definiowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Zaskarżoną decyzją organ nie stwierdził jednak naruszenia przez K. S.A. przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, czy też określających zasady udzielania pełnomocnictw, gdyż nie jest do tego uprawniony.

Celem dodatkowego zabezpieczenia informacji przechowywanych w biurze wykluczony został outsourcing czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej biura (art. 7 ust. 4 ustawy). Zakaz ten jest przejawem pierwszeństwa ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych przed ustawą o ochronie danych osobowych jako ustawy szczególnej.

W odniesieniu do zarzutów skarżącej spółki dotyczących nakazu zawartego w pkt. II 13 rozstrzygnięcia decyzji Minister stwierdził, że podziela wcześniejsze stanowisko, zgodnie z którym wobec występowania K. S.A. jako strony ww. umów trójstronnych, biuro to wyraża zgodę na to, aby rejestr zapytań nie zawierał informacji o podmiocie, któremu faktycznie ujawniono informacje gospodarcze. W związku z tym K. S.A., będąc stroną umowy o współpracy w zakresie windykacji polubownej, narusza przepisy art. 27 ust. 1 i 4 ustawy (oraz postanowień § 36 ust. 1 zd. 1 oraz § 37 ust. 2 i ust. 3 zd. 2 Regulaminu Zarządzania Danymi K. S.A.). Na podstawie tzw. "umowy trójstronnej", zawieranej m.in. z K. S.A., klient biura zgadzał się, aby w jego imieniu i na jego rzecz, informacja gospodarcza o zobowiązaniu dłużnika klienta, została dopisana do K. S.A. przez K. lub K. S.A. Klient upoważniał przy tym K. S.A. i K. do otrzymania w jego imieniu odrębnego, indywidualnego loginu i hasła dostępu do K. S.A. w celu wpisania, aktualizowania bądź usuwania informacji gospodarczych o dłużnikach dopisanych do K. S.A. za pośrednictwem K. i biura. Rezultatem realizacji takiej umowy, w przypadku gdy K. albo samo biuro dokonają wpisu, aktualizacji albo usunięcia informacji gospodarczej, a także dokonają sprawdzenia informacji o danym podmiocie w rejestrze K. S.A., jest brak odzwierciedlenia tego działania w rejestrze zapytań, ponieważ działania te zostaną wykonane przy wykorzystaniu danych dostępowych do rejestru należących do klienta. W efekcie w rejestrze zapytań nie znajdzie się informacja, że dane ujawniono firmie K. czy biuru. Skutkiem takiej konstrukcji umowy jest brak informacji w rejestrze zapytań, że informacje, w szczególności o zadłużeniu danego podmiotu, ujawniono firmie windykacyjnej (K. świadczy usługi z zakresu obsługi wierzytelności, w której ofercie znajdują się usługi związane z prowadzeniem w imieniu i na rzecz wierzycieli postępowań windykacyjnych, czego strona nie podważa). Informacja o podmiocie, któremu ujawniono informację o zadłużeniu jest natomiast istotna dla ochrony słusznych interesów dłużnika, zwłaszcza jeżeli dostęp do niej uzyskuje podmiot świadczący zawodowo usługi związane z windykacją należności.

K. S.A. zobowiązane jest zatem zapewnić, aby w rejestrze zapytań znajdowały się informacje o podmiocie, któremu faktycznie ujawniono informacje gospodarcze. Konieczne jest zatem usunięcie ww. uchybień, tj. możliwości dopisywania danych przy użyciu danych dostępowych klienta przez inne podmioty, zgodnie z nakazem zawartym w pkt. II 13 rozstrzygnięcia decyzji.

Poprzednia kontrola spółki z 2013 r. obejmowała okres od grudnia 2011 r. do września 2013 r. Natomiast zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach od 20 lutego do 13 marca 2015 r., która obejmowała okres od 15 czerwca 2010 r. do 31 grudnia 2014 r., a zatem nie ma bezpośredniego, faktycznego ani prawnego związku z poprzednimi postępowaniami kontrolnymi. Skoro okres objęty kolejną kontrolą pokrywa się z okresem objętym wcześniejszą kontrolą oznacza to, że zakres merytoryczny kontroli jest odmienny. Bezpośrednią przyczyną przeprowadzenia postępowania kontrolnego w dniach od 20 lutego do 13 marca 2015 r. były wystąpienia przedsiębiorców, zwracających uwagę ówczesnego Ministerstwa Gospodarki na nieprawidłowości w zakresie wykonywania przez K. S.A. działalności gospodarczej wykraczającej poza ramy prawne określone dla biur informacji gospodarczej oraz świadczenie przez inne podmioty, wspólnie z K. S.A., takich usług. Obowiązująca w trakcie kontroli umowa o współpracy K. S.A. z K. została zawarta 31 października 2013 r., zatem po zakończeniu kontroli przeprowadzonej w dniach 14-18 października 2013 r.

W kwestii zarzutów dotyczących terminu usunięcia nieprawidłowości organ wyjaśnił, że jego nadzorowi podlega wyłącznie działalność biura informacji gospodarczej i jedynie w tym zakresie została wydał zaskarżoną decyzję. Usunięcie stwierdzonych naruszeń i przywrócenie stanu zgodnego z prawem powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki. Naruszenie przepisów ustawy wynika ze stosunków umownych zachodzących między podmiotami powiązanymi z biurem kapitałowo lub personalnie. Termin 3 miesięcy na uporządkowanie tych stosunków jest odpowiedni i wystarczający. Strona nie podała okoliczności uzasadniających wydłużenie tego terminu.

Organ postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w części i umorzyć postępowanie, uznając za bezprzedmiotowe nakazy w zakresie: zapewnienia aby znak towarowy, pod którym K. S.A. świadczy usługi biura informacji gospodarczej, nie był wykorzystywany do wykonywania przez inne podmioty działalności gospodarczej; wycofania zobowiązania K. S.A. do przestrzegania standardów innego podmiotu przy używaniu znaku towarowego (logo) w związku ze świadczeniem usług określonych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy; zaniechania udzielania zgody na podejmowanie działań w celu promocji znaku towarowego K. S.A. przez inny podmiot; zaniechania wyrażania zgody na dalsze przekazywanie przez inny podmiot danych klientów K. S.A. przekazujących do K. S.A. informacje gospodarcze, albo którym ujawniane są informacje gospodarcze. Według organu nie znajduje wystarczającej i jednoznacznej podstawy w przepisach ustawy do zobowiązania biura w trybie nadzoru do podjęcia działań określonych w uchylonych nakazach. Organ nie jest też właściwy do dokonywania ocen i weryfikowania wyliczeń biura dotyczących kosztów finansowych jego funkcjonowania czy reorganizacji.

K. S.A. w skardze na powyższą decyzję, w części utrzymującej w mocy decyzję poprzedzającą w zakresie określenia nakazów, zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z [...] stycznia 2016 r. która jest błędna, albowiem narusza przepisy prawa procesowego oraz prawa materialnego, podczas gdy obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę po raz drugi było wszechstronne zweryfikowanie tej decyzji pod względem zebranego materiału dowodowego oraz stosowanych do sprawy przepisów.

(zarzuty do nakazu z punktu II 1 i 2 rozstrzygnięcia decyzji)

I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 32 ust. 1 ustawy o udostępnianiu oraz 43 ust. 1 tej ustawy poprzez sformułowanie nakazu usunięcia nieprawidłowości polegającej na braku wyłączności skarżącej w zakresie korzystania ze strony internetowej i domeny adresów elektronicznych, w sytuacji gdy nieprawidłowość ta nie została wskazana w protokole kontroli z maja 2015 r.;

2) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu argumentacji zgłoszonej przez pełnomocnika skarżącej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie niewskazania w protokole kontroli z maja 2015 r. nakazu usunięcia nieprawidłowości polegającej na braku wyłączności skarżącej w zakresie korzystania ze strony internetowej i domeny adresów elektronicznych;

3) art. 6 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności polegające na utrzymaniu w mocy decyzji, która została wydana w następstwie przeprowadzonej przez organ kontroli dokonanej z naruszeniem art. 43 ust. 1 ustawy;

4) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu argumentacji zgłoszonej przez pełnomocnika skarżącej we wniosku dotyczącej faktu nieużywania przez żaden z podmiotów korzystających ze strony internetowej oznaczeń "biuro informacji gospodarczej" ani skrótu "BIG", co skutkowało naruszeniem przez organ obowiązku w zakresie wskazania pełnej podstawy faktycznej i prawnej będącej podstawą wydania decyzji;

5) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnej oraz niewszechstronnej ocenie materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie, że z faktu zamieszczenia na stronie internetowej informacji o usługach z rynku komplementarnego oraz o usługach wiązanych wynika, że usługi te są w ogóle świadczone przez skarżącą, oraz że są one świadczone wspólnie z innymi podmiotami, podczas gdy w świetle informacji zamieszczonych na stronie internetowej brak jest podstaw do formułowania takich wniosków;

6) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu argumentacji zgłoszonej przez pełnomocnika skarżącej we wniosku dotyczącej świadczenia przez skarżącą usług wyłącznie w granicach ustawy oraz dotyczącej nie powierzania wykonywania innym podmiotom usług w rozumieniu art. 7 ust. 4 ustawy, co skutkowało naruszeniem przez organ obowiązków w zakresie wskazania podstaw faktycznych i prawnych będących podstawą wydania decyzji;

7) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnej oraz niewszechstronnej ocenie materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie, że działalność skarżącej ze względu na całokształt konsekwencji dla podmiotów korzystających z usług zamieszczonych na oficjalnej stronie internetowej biura może być uznana za działalność "in fraudem legis";

8) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której osnowa budzi wątpliwości interpretacyjne, albowiem sformułowanie "zapewnienia wyłączności na zamieszczanie informacji na oficjalnej stronie internetowej" można rozumieć dwojako: bądź jako zapewnienie wyłączności na wykonywanie czynności technicznych/informatycznych skutkujących ujawnieniem na stronie internetowej jakichkolwiek informacji (dotyczących zarówno skarżącej jak i innych podmiotów), bądź też jako zagwarantowanie, iż na stronie internetowej umieszczane będą wyłącznie informacje dotyczące skarżącej (bez konieczności zapewnienia, że czynności techniczne/informatyczne będą wykonywane przez skarżącą.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie:

1) art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu polegające na dokonaniu błędnej wykładni i zastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy działalność skarżącej w zakresie informacji zamieszczanych na oficjalnej stronie internetowej oraz w zakresie wykorzystywania adresów poczty elektronicznej biura (domena@[...].pl) nie jest regulowana przez przepisy ustawy;

2) art. 7 ust. 4 ustawy o udostępnianiu poprzez dokonanie niewłaściwego zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy skarżąca nie dokonała powierzenia żadnemu podmiotowi wykonywania jakichkolwiek czynności;

3) art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu polegające na niewłaściwej wykładni i zastosowaniu przepisów w sprawie, w sytuacji gdy skarżąca świadczy usługi wyłącznie w zakresie zgodnym z ustawą;

4) art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu poprzez uznanie, że skarżąca może dokonywać czynności wyłącznie w granicach określonych w tych przepisach podczas, gdy skarżąca może wykonywać także inne czynności, w tym zawierać inne umowy w zakresie działalności pomocniczej biura (np. marketing, windykacja).

(zarzuty do nakazu z punktu II 3 i 4 rozstrzygnięcia decyzji)

I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu argumentacji zgłoszonej przez pełnomocnika we wniosku w zakresie:

a) stosowania umów trójstronnych przez inne biura informacji gospodarczej (dalej BIG),

b) braku różnic pomiędzy umową trójstronną a umową zawieraną pomiędzy klientem a BIG z jednej strony, a pomiędzy klientem a podmiotem trzecim z drugiej,

c) ograniczenia zakresu umowy trójstronnej do postępowania polubownego, będącego w zgodzie z celem ustawy uzasadniającym powstanie skarżącej,

d) dotyczącym świadczenia usług w zakresie dopisywania informacji o zobowiązaniu dłużnika do skarżącej w sposób nie naruszający przepisów ustawy,

co skutkowało naruszeniem przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz wydaniem decyzji, zawierającej niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na dokonaniu uproszczonej oceny materiału dowodowego w zakresie ustaleń dotyczących treści świadczeń wynikających z umowy oraz ich braku zgodności z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy;

3) art. 32 ust. 2 Konstytucji RP poprzez odmienne potraktowanie skarżącej w stosunku do innych biur informacji gospodarczej oraz podmiotów świadczących usługi na rynku regulowanym, co skutkowało naruszeniem zasady zakazu dyskryminacji;

4) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącej:

a) faktu naruszenia zakazu dyskryminacji wynikającego z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP (punkt IV. 3 lit. f wniosku),

b) braku różnicy pomiędzy skutkami wynikającymi z zawarcia umowy trójstronnej (klient, BIG, podmiot trzeci) od zawarcia dwóch odrębnych umów, jednej pomiędzy klientem a BIG z jednej strony oraz drugiej, pomiędzy klientem a podmiotem trzecim (punkt IV.3 lit. d wniosku),

c) celu zawieranych umów (punkt IV.3 lit. g wniosku, wyjaśnienia zgłoszone w piśmie z dnia 5 marca 2015 r.),

co skutkowało niewyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy, mających wpływ na dokonywane przez organ ustalenia faktyczne;

5) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez lakoniczne odniesienie się do naruszenia przez skarżącą usługi w zakresie dopisywania informacji o zobowiązaniu dłużnika do K. S.A. oraz zgodności tej usługi z Regulaminem, co skutkowało naruszeniem przez organ obowiązku wskazania pełnej podstawy faktycznej i prawnej wydawanej decyzji;

6) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez przerzucenie ciężaru udowodnienia okoliczności wynikających z załącznika nr 3 do umowy na skarżącą, podczas gdy to na organie spoczywał obowiązek wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w trakcie kontroli, co skutkowało brakiem wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji, która jest częściowo wewnętrznie sprzeczna:

a) w zakresie w jakim organ z jednej strony stwierdza, że poza zakresem decyzji jest ocena swobody kontraktowania, z drugiej zaś strony organ de facto działalność tą ogranicza,

b) w zakresie w jakim organ stwierdza, że nie kwestionuje "komplementarności" działalności biur informacji gospodarczej wobec windykacji, z drugiej zaś strony kwestionuje procedurę zgłaszania danych do K. S.A.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie:

1) art. 65 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego (dalej k.c.) polegające na dokonaniu błędnej wykładni umowy o współpracy w zakresie windykacji polubownej z 12 listopada 2013 r. poprzez:

a) uznanie, że świadczenie usług z tej umowy narusza art. 7 ust. 1, 2 i 4 ustawy, podczas gdy zawieranie umów z zakresu windykacji polubownej jest w świetle poglądów doktryny oraz przyjętej praktyki dopuszczalne, a zatem dopuszczalne jest także udzielanie pełnomocnictwa w zakresie pobierania, przekazywania i usuwania informacji gospodarczych w systemie skarżącej oraz prowadzenie postępowania windykacyjnego,

b) przyjęcie, że z treści umowy nie wynika, czy obowiązki spoczywające na skarżącej i K. zostały rozdzielone, podczas gdy z umowy tej wynika, że usługi te zostały rozdzielone,

c) wyprowadzenie błędnych niewynikających z postanowień umownych wniosków w zakresie:

- § 1 umowy, w świetle którego "przedmiotem umowy jest świadczenie przez Zleceniobiorcę usług w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych w sprawach wynikających z prowadzonej przez Zleceniodawcę działalności gospodarczej wraz z możliwością dopisania przez Zleceniobiorcę, w imieniu i na rzecz Zleceniodawcy informacji o zobowiązaniu dłużnika Zleceniodawcy do K. S.A.",

- § 2 ust. 3 umowy stanowiącego, iż: "Zleceniodawca upoważnia Zleceniobiorcę do wysłania w jego imieniu i na jego rzecz wezwania do zapłaty [...] oraz do otrzymywania w Jego imieniu odrębnego, indywidualnego loginu i hasła dostępu do systemu K. S.A. w celu wpisania, aktualizowania, bądź usuwania informacji o dłużnikach dopisanych do K. S.A. za pośrednictwem Zleceniobiorcy",

- § 3 ust. 1 umowy w myśl, którego: "Zleceniobiorca zobowiązuje się do negocjacji sposobu oraz terminu zapłaty wierzytelności w formie kontaktu korespondencyjnego, telefonicznego lub przez kontakt osobisty";

2) art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. art. 369 k.c. polegające na błędnym przyjęciu, że zobowiązania wynikające z umowy o współpracy w zakresie windykacji polubownej z 12 listopada 2013 r. zostały zaciągnięte solidarnie, podczas gdy brak jest postanowień umownych pozwalających na takie wnioskowanie;

3) art. 65 § 1 i 2 k.c. polegające na błędnym uznaniu, że z umowy trójstronnej może wynikać uprzywilejowanie K. , podczas gdy w świetle praktyki stosowania podobnych umów przez inne BIG sformułowanie nakazu mającego wpływ na ograniczenie świadczenia usług przez K. jest działaniem wobec tego podmiotu dyskryminującym.

(zarzuty do nakazu z punktu II 5 rozstrzygnięcia decyzji)

I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu argumentacji zgłoszonej przez skarżącą we wniosku w zakresie wykazania, iż usługa "Wezwanie do zapłaty [...]" polega na udostępnianiu informacji gospodarczych przez K. S.A. i windykacji przez K. na podstawie dwu odrębnie zawartych przez klienta z tymi podmiotami umów, co skutkowało naruszeniem przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz mogło mieć wpływ na błędne ustalenia w zakresie naruszenia przez skarżącą art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy;

2) art. 10 § 1 k.p.a. polegające na niezawiadomieniu skarżącej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem, a także o możliwości składania wniosków dowodowych, co uniemożliwiło stronie czynny udział w postępowaniu oraz wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co skutkowało błędnym stwierdzeniem Ministra, iż pracownicy infolinii skarżącej potwierdzili, że stroną zobowiązaną do realizacji usługi "Wezwanie do zapłaty [...]" jest skarżąca, nie zaś odrębna firma windykacyjna;

3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnej oraz niewszechstronnej ocenie materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie zapewnia koniecznego oddzielenia zastrzeżonej wyłącznie dla biur informacji gospodarczej działalności od czynności nieobjętych ustawą, tj. działalności podmiotów trzecich, której przedmiot jest inny, a takie nieprawidłowości stanowią naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy, podczas gdy skarżąca zapewnia formalnoprawne, faktyczne i organizacyjne wyodrębnienie czynności zarezerwowanych dla skarżącej zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie:

1) art. 65 § 1 i § 2 k.c. poprzez dokonanie błędnej wykładni oświadczeń woli stron umów "Serwis ochrony przedsiębiorcy", polegającej na przyjęciu z pominięciem celu ww. umów oraz kontekstu sytuacyjnego, w jakim oświadczenia zostały złożone, że zgodnym zamiarem stron było zobowiązanie skarżącej do wykonywania czynności windykacyjnych oraz prowadzenia postępowania upominawczego w ramach usługi "Wezwanie do zapłaty [...]", podczas gdy z prawidłowej wykładni postanowień tych umów wynika, że zgodnym zamiarem stron było zobowiązanie do wykonywania ww. usług przez spółkę K. .

(zarzuty do nakazu z punktu II 6-11 rozstrzygnięcia decyzji)

I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 9, art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu argumentacji zgłoszonej przez skarżącej we wniosku w zakresie:

a) wykazania, iż w zakresie powierzania innemu podmiotowi aktualizacji cenników uznano w protokole kontroli umowę dotyczącą tych usług za zgodną z ustawą, a tym samym nie stwierdzono w toku kontroli naruszeń ustawy,

b) wykazania, iż zakres przedmiotowy kontroli z 2013 roku i kontroli z 2015 był identyczny w zakresie zgodności świadczenia usług związanych z akwizycją oraz obsługą posprzedażową klientów z art. 7 ust. 4 ustawy, a świadczenie usług związanych z akwizycją oraz obsługą posprzedażową klientów zostało już uznane za zgodne z ustawą, w tym z art. 7 ust. 4 ustawy,

c) wykazania, iż działanie kontrolne Ministra polegające na nieuzasadnionej radykalnej zmianie interpretacji tego samego przepisu prawa na niekorzyść dla przedsiębiorcy jest sprzeczne zasadą prowadzenia spraw w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej, jak również narusza art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej nakazujący organom administracji przy wykonywaniu ich zadań, w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, działanie wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy, co skutkowało naruszeniem przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również na niewystarczającym zebraniu oraz nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego skutkującego błędnym stwierdzeniem, iż powierzenie czynności pozyskiwania, podpisywania i aneksowania umów o udostępnianie informacji gospodarczych, prowadzenia korespondencji z klientami, obsługi infolinii, przyjmowania i rozpatrywania reklamacji oraz aktualizacji cenników stanowi naruszenie art. 7 ust. 4 ustawy, podczas gdy powierzanie wskazanych czynności nie stanowiło naruszenia art. 7 ust. 4 ustawy, co zostało uprzednio stwierdzone w protokole kontroli z 2015 roku (w zakresie aktualizacji cenników), jak również w protokole kontroli z 2013 roku (w zakresie usług akwizycyjnych oraz obsługi posprzedażowej);

3) art. 43 ust. 1 ustawy polegające na nakazaniu w decyzji zaniechania powierzania innemu podmiotowi aktualizacji cenników usług świadczonych przez K. S.A. wynikających z zawartej z D. sp. z o.o. sp. k. (dawniej W. sp. z o.o.) umowy o świadczenie usług marketingowych, pomimo uznania w protokole kontroli ww. umowy za zgodną z ustawą, a tym samym braku stwierdzenia w wyniku kontroli naruszenia przepisów ustawy lub regulaminu w tym zakresie;

4) art. 8 k.p.a. polegające na zmianie poglądów prawnych oraz interpretacji niezmienionych przepisów prawnych na niekorzyść skarżącej bez uzasadnienia, pomimo takiego samego stanu faktycznego i prawnego oraz na wydaniu niekorzystnej dla skarżącej decyzji, co stanowi naruszenie związanej z nakazem pogłębiania zaufania obywateli do państwa zasady przewidywalności działania administracji publicznej;

5) art. 9 usdg w zw. z art. 77 usdg oraz art. 44 ustawy polegające na wykonywaniu przez Ministra swoich zadań, w szczególności w zakresie kontroli, nie na podstawie prawa oraz wykraczając poza granice prawa, jak również z brakiem poszanowania uzasadnionych interesów skarżącej;

6) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodów polegającej na uznaniu, że brak jest podstaw logicznych i prawnych do sztucznego rozdzielenia czynności związanych z przedmiotem działalności i czynności związanych z "samym faktem" wykonywania działalności, podczas gdy należy bezwzględnie odróżnić czynności podejmowane w ramach zwykłej aktywności przedsiębiorcy i dla zapewnienia prawidłowego toku prowadzonej działalności od czynności związanych bezpośrednio z pośrednictwem w udostępnianiu informacji gospodarczych (art. 7 ust 1 i 2 ustawy);

7) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów polegającej na uznaniu, że czynności takie jak pozyskiwanie, podpisywanie i aneksowanie umów o udostępnianie informacji gospodarczych, prowadzenie korespondencji z klientami, obsługa infolinii, przyjmowanie i rozpatrywanie reklamacji oraz aktualizacja cenników pozostają w ścisłym związku z przedmiotem działalności biura informacji gospodarczej, co stanowi naruszenie art. 7 ust. 4 ustawy, podczas gdy takie czynności nie są bezpośrednio związane z przedmiotem działalności gospodarczej biura informacji gospodarczej, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy;

8) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów polegającej na uznaniu, że działalność opisana w pkt. 6-11 decyzji stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 usdg, podczas gdy działalność ta nie wypełnia definicji działalności gospodarczej określonej w art. 2 usdg i związku z tym taka działalność nie mieści się również w zakresie dyspozycji przepisu art. 7 ust. 1 i 2 ustawy;

9) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również na niewystarczającym zebraniu oraz nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego skutkującego błędnym stwierdzeniem, iż okoliczność, że inny niż K. S.A. podmiot wykonuje czynności z pkt. 6-11 decyzji nie była kwestionowana przez skarżącą, podczas gdy skarżąca niejednokrotnie kwestionowała powyższą okoliczność, ponieważ z uwagi na bezpośredni skutek działań pełnomocnika niektóre z tych czynności (jak np. aneksowanie umów) stanowią faktycznie czynności mocodawcy, tj. K. S.A. a nie pełnomocnika;

10) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji motywów podjętego rozstrzygnięcia i odniesienie się wyłącznie do wskazanego we wniosku zarzutu dotyczącego uznania, iż sama czynność ustanawiania pełnomocników ani też czynność pozyskiwania przez nich i podpisywania umów o udostępnianie informacji gospodarczych w imieniu i na rzecz K. S.A. nie są czynnościami związanymi z samym pośrednictwem w udostępnianiu informacji gospodarczych, co uniemożliwia dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie:

1) art. 7 ust. 4 ustawy polegające na jego błędnej wykładni i uznaniu, że przepis ten odnosi się nie tylko do czynności stanowiących (ściśle i bezpośrednio) działalność gospodarczą, której przedmiot określa art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, ale do wszystkich czynności z tym przedmiotem związanych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż przepis ten nie dotyczy czynności niezwiązanych bezpośrednio z przedmiotem działalności biura informacji gospodarczej;

2) art. 7 ust. 1 i 2 ustawy polegające na jego błędnej wykładni i uznaniu, że przedmiot działalności BIG może zasadniczo obejmować wyłącznie czynności wskazane w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż BIG może wykonywać czynności inne niż wskazane w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, tj. czynności zmierzające do zapewnienia prawidłowej organizacji i funkcjonowania przedsiębiorstwa niebędące działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 usdg;

3) art. 22 Konstytucji RP polegające na zastosowaniu przez Ministra rozszerzającej wykładni wprowadzającego ograniczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej przepisu art. 7 ust. 4 ustawy, podczas gdy ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej należy interpretować zawężająco, ponieważ stanowią wyjątek od konstytucyjnie chronionej zasady swobody gospodarczej;

4) art. 32 ust. 1 ustawy polegające na jego zastosowaniu, w sytuacji gdy działalność opisana w pkt. 6-11 decyzji nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 usdg i w związku z tym Minister nie miał podstawy prawnej do przeprowadzenia w tym zakresie nadzoru;

5) art. 7 ust. 4 ustawy w zw. z art. 95 § 2 k.c. polegające na jego błędnej wykładni i uznaniu, że celem tego przepisu jest zakazanie wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności BIG przez osoby trzecie, w szczególności przez osoby prawne lub innych przedsiębiorców, niezależnie od tego, czy takie osoby działałyby w imieniu biura (jako pełnomocnik), czy w imieniu własnym, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż nie jest zakazane wykonywanie czynności pozyskania, podpisania i aneksowania umów przez działających w imieniu i na rzecz BIG pełnomocników, ponieważ czynności dokonane przez pełnomocnika w granicach umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego;

6) art. 7 ust. 4 ustawy w zw. art. 95 § 1 k.c. polegające na jego błędnej wykładni i uznaniu, że przepis art. 7 ust. 4 ustawy stanowi wyjątek od zasady dopuszczalności dokonania czynności prawnej przez przedstawiciela, podczas gdy przepis ten nie stanowi wyjątku od tej zasady i w związku z tym BIG może dokonywać czynności przez pełnomocnika.

(zarzuty do nakazu z punktu II 12 rozstrzygnięcia decyzji)

I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji, który przepis art. 7 ust. 1 czy art. 7 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy w ocenie organu narusza działanie skarżącej, co skutkowało wydaniem decyzji niepełnej w zakresie jej uzasadnienia faktycznego i prawnego;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że dla wyciągnięcia wniosków z kontroli, a także w zakresie samego upoważnienia do jej przeprowadzenia decydujące znaczenie ma ustalenie, czy dane wyczerpują katalog, o którym mowa w art. 2 ustawy;

3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu ustalenia okoliczności istotnej dla sprawy, a mianowicie, czy K. realizujący na rzecz K. S.A. usługi w zakresie obsługi posprzedażowej klientów mógł otrzymać bezpośredni dostęp do systemu udostępniania informacji gospodarczych, będącego podstawowym narzędziem wykonywania zasadniczej działalności K. S.A., określonej w art. 7 ust. 1 ustawy;

4) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu argumentacji zgłoszonej przez skarżącą we wniosku w zakresie udzielanej przez klientów zgody na powierzane przez nich dane, co skutkowało naruszeniem obowiązków informacyjnych spoczywających na organie;

5) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w zakresie obu baz danych: jednej, w której przechowywane są dane klientów w celach marketingowych oraz drugiej związanej z informacjami gospodarczymi należy stosować te same zasady dotyczące przetwarzania, aktualizacji i usuwania danych, podczas gdy bazy te są faktycznie rozdzielone i podlegają innym reżimom prawnym.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie:

1) art. 7 ust. 4 ustawy polegające na błędnym przyjęciu, że art. 7 ust. 4 ustawy posługuje się pojęciem "czynności związanych z przedmiotem działalności" w rozumieniu szerokim;

2) art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisów polegającej na odmowie uznania dopuszczalności zawierania przez skarżącą umów w obszarze pomocniczym (marketing, czynności agencyjne, windykacja), podczas gdy zawieranie umów w tym przedmiocie jest dopuszczalne.

(zarzuty do nakazu z punktu II 13 rozstrzygnięcia decyzji)

I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu argumentacji zgłoszonej przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnoszącej się do kwestii związanej ze wskazaniem w jaki sposób skarżąca naruszyła art. 27 ust. 4 ustawy w zakresie w jakim przepis ten nakłada na skarżącą obowiązek nie podawania informacji o złożeniu zapytania do rejestru zapytań, w sytuacji gdy z pytaniem tym zwróciły się podmioty, o których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na dokonaniu niewszechstronnej oceny materiału dowodowego poprzez uznanie, że usługi świadczone przez skarżącą są świadczone w sposób niezgodny z ustawą i regulaminem, w sytuacji gdy usługi te są świadczone w sposób zgodny z tymi regulacjami;

3) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu przy powtórnym rozpatrywaniu sprawy wyrażonej wcześniej opinii, iż "nie ma przeszkód, aby klient K. S.A. dobrowolnie upoważnił inny podmiot (czy też swojego pracownika) do wykonywania w jego imieniu czynności związanych z wpisywaniem lub pobieraniem informacji gospodarczych z rejestru biura, z zachowaniem zasady wynikającej z przepisu § 37 ust 2 regulaminu. Podstawą takich działań klienta biura są ogólne przepisy Kodeksu cywilnego;

4) art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się do argumentacji wskazywanej we wniosku przez pełnomocnika skarżącej, że:

a) skarżąca po zawarciu umowy nie tworzy konta niedostępnego dla innych podmiotów, a więc że nie doszło do naruszenia § 36 ust. 1 zd. 1 regulaminu,

b) przechowywane przez K. S.A. hasło klienta nie jest dostępne dla innych podmiotów, w tym pracowników i przedstawicieli K. S.A. a tym samym, że nie ma miejsca naruszenie § 37 ust. 3 zd. 2 regulaminu.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie:

1) art. 65 § 1 i 2 k.c. poprzez dokonanie błędnej wykładni § 37 ust. 2 regulaminu poprzez uznanie, że obowiązki wynikające z tego artykułu zostały sformułowane wobec skarżącej, podczas gdy z literalnego brzmienia postanowienia wynika, że obowiązki te zostały sformułowane wobec klienta nie zaś skarżącej.

(zarzuty dotyczące przeprowadzonej przez organ kontroli)

I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na pominięciu argumentacji zgłoszonej przez skarżącą we wniosku w zakresie:

a) wykazania, iż zarówno kontrola z 2013 roku, jak i kontrola z 2015 roku dotyczyła przestrzegania przez K. S.A. przepisu art. 7 ust. 4 ustawy i w związku z tym wykazania, iż zakres przedmiotowy kontroli z 2013 roku i kontroli z 2015 był identyczny w zakresie przestrzegania przez K. S.A. przepisu art. 7 ust. 4 ustawy;

b) wykazania, iż zarówno kontrola z 2013 roku, jak i kontrola z 2015 roku dotyczyła analizy zgodności świadczenia usług związanych z akwizycją oraz obsługą posprzedażową klientów z art. 7 ust. 4 ustawy i w związku z tym wykazania, iż zakres przedmiotowy kontroli z 2013 roku i kontroli z 2015 był identyczny w zakresie zgodności świadczenia usług związanych z akwizycją oraz obsługą posprzedażową klientów z art. 7 ust. 4 ustawy;

c) wskazania, iż działanie kontrolne Ministra polegające na nieuzasadnionej radykalnej zmianie interpretacji tego samego przepisu prawa na niekorzyść dla przedsiębiorcy jest sprzeczne zasadą prowadzenia spraw w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej, jak również narusza art. 9 usdg nakazujący organom administracji przy wykonywaniu ich zadań, w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, działanie wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy, co skutkowało naruszeniem przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również na niewystarczającym zebraniu oraz nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym stwierdzeniem, iż kontrolujący nie dokonywali w 2013 roku oceny postanowień zawieranych przez skarżącą umów, nie badali modelu biznesowego K. S.A., zakres merytoryczny kontroli z 2013 roku i kontroli z 2015 roku był odmienny, a kontrola przeprowadzona w 2015 roku nie ma bezpośredniego, faktycznego, ani prawnego związku z poprzednimi postępowaniami kontrolnymi;

3) art. 8 k.p.a. polegające na zmianie poglądów prawnych oraz interpretacji niezmienionych przepisów prawnych na niekorzyść skarżącej bez uzasadnienia pomimo takiego samego stanu faktycznego i prawnego oraz na wydaniu niekorzystnej dla skarżącej decyzji, co stanowi naruszenie związanej z nakazem pogłębiania zaufania obywateli do państwa zasady przewidywalności działania administracji publicznej;

4) art. 9 usdg w zw. z art. 77 usdg oraz art. 44 ustawy polegające na wykonywaniu przez Ministra swoich zadań, w szczególności w zakresie kontroli, bezpodstawnie oraz wykraczając poza granice prawa, jak również z brakiem poszanowania uzasadnionych interesów skarżącej.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 83 ust. 4 usdg w zw. z art. 44 ustawy polegające na błędnej wykładni i zastosowaniu przepisu, skutkowało przeprowadzeniem powtórnej kontroli w 2015 roku w tym samym zakresie przedmiotowym co poprzednia kontrola z 2013 roku, w wyniku której nie stwierdzono niezgodności wykonywanej przez skarżącą działalności z ustawą, w tym w szczególności z art. 7 ust. 4 ustawy.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] stycznia 2016 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację na temat wskazanych zarzutów skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał zajęte stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z 14 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) skargę skarżącej spółki. W ocenie WSA organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały jego subsumpcji pod określoną normę prawną z ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych. Przedstawiona przez organy ocena nie budzi wątpliwości pod względem jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Minister w zaskarżonej decyzji odniósł się szczegółowo do poszczególnych zarzutów i argumentacji skarżącej spółki wyjaśniając, dlaczego uznał za konieczne nałożenie wskazanych w decyzji nakazów, określając termin ich usunięcia. Przedstawioną argumentację WSA w pełni podzielił.

Wyrokiem z 10 maja 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) po rozpoznaniu skargi kasacyjnej uchylił ww. zaskarżony wyrok WSA i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. NSA za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. , a także pozostający z nim w funkcjonalnym związku zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.

NSA podkreślił, że kontrolowana decyzja wydana została w trybie nadzoru nad biurami informacji gospodarczej, co jasno i wyraźnie wynika z ustawy (art. 32); realizacja kompetencji nadzorczych wyraża się w kompetencji adresowania do podmiotu nadzorowanego, w formie decyzji administracyjnej, nakazu usunięcia nieprawidłowości, a to w razie stwierdzenia w wyniku kontroli naruszenia przepisów ustawy lub regulaminu (art. 43 ust. 1). Realizacja wymienionej kompetencji – aby mogła być uznana za uzasadnioną oraz zgodną z prawem, co wymaga przeprowadzenia w tym zakresie stosownej, a więc rzeczywistej kontroli jej zgodności z prawem – nie dość, że wymaga wykazania zaistnienia stanu rzeczy niekorespondującego z ustawą i regulaminem, a więc stanu rzeczy świadczącego o jednoznacznym i wyraźnym naruszeniu ustanowionego ustawą lub regulaminem konkretnego wzoru działania (wzoru zachowania), a mianowicie wzoru wynikającego z konkretnej normy zakazu lub normy nakazu, to również – co także nie jest bez znaczenia – sformułowania treści sentencji decyzji, o której mowa w art. 43 ust. 1 ustawy, to jest nakazu usunięcia nieprawidłowości adresowanego do podmiotu nadzorowanego, w sposób uwzględniający przedmiot i zakres stwierdzonego naruszenia lub stwierdzonych naruszeń w relacji do normatywnego wzoru działania (wzoru zachowania), którym miał uchybić podmiot nadzorowany. Przy tym, jeżeli – jak wynika to z przywołanego przepisu prawa – wymieniona decyzja organu nadzoru jest (może być) podejmowana w związku z kontrolą podmiotu nadzorowanego, a ściślej rzecz ujmując w związku z wynikiem tejże kontroli, to za oczywiste należy uznać, że jej sentencja jest bezpośrednio determinowana tymże wynikiem. Oznacza to, że może mieć ona – a więc, tak jak w rozpatrywanej sprawie – charakter złożony, a mianowicie może składać się na nią szereg adresowanych do podmiotu nadzorowanego nakazów odpowiadających liczbie (czy też rodzajowi lub rodzajom) stwierdzonych nieprawidłowości (naruszeń ustawy lub regulaminu), z których każdy – jako odpowiadający danemu stwierdzonemu naruszeniu (czy też rodzajowo tożsamym naruszeniom) - stanowi odrębny od pozostałych środek władczego działania organu nadzoru (środek oddziaływania merytorycznego), w tym również z tego powodu, że w obrocie prawnym może funkcjonować niezależnie od pozostałych, co znajduje swoje potwierdzenie oraz odzwierciedlenie w sentencji zaskarżonej decyzji. Zdaniem NSA za uzasadnione należałoby bowiem uznać oczekiwanie odnośnie potrzeby objęcia zakresem kontroli zgodności z prawem decyzji, o której mowa art. 43 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych, wszystkich wymienionych powyżej aspektów towarzyszących jej podejmowaniu, a mianowicie aspektu stanu faktycznego oraz tego aspektu zagadnienia, który odnosi się do faktycznych i prawnych przesłanek adresowania do podmiotu nadzorowanego nakazu – lub tak jak w rozpatrywanej sprawie nakazów – usunięcia nieprawidłowości o określonej treści.

NSA podniósł, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika – mimo że oczekiwanie takie wyraźnie eksponowane było na gruncie zarzutów skargi – aby przedmiotem kontroli Sądu I instancji był którykolwiek spośród 13 odrębnych nakazów adresowanych do strony skarżącej w sentencji zaskarżonej decyzji, czy też aby przedmiotem tej kontroli były wszystkie te nakazy łącznie. Jakkolwiek faktem jest, że wspólnego ich mianownika należało upatrywać zasadniczo w regulacji prawnej zawartej w art. 7 ust. 4 przywołanej ustawy, to jednak nie może budzić wątpliwości, że każdy spośród tych nakazów stanowił konsekwencję konkretnej nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie kontroli, a więc nieprawidłowości odrębnej od pozostałych, bo osadzonej na gruncie właściwego jej i odrębnego od pozostałych kontekstu faktycznego, który – co równie oczywiste – uzasadniał formułowanie odrębnego co do treści oraz co do istoty nakazu usunięcia stanu niezgodnego z prawem, a więc nakazu odrębnego także, gdy chodzi o jego kontekst prawny. Powyższe uzasadniało nie dość, że konieczność (wręcz obowiązek) uwzględnienia wskazanych aspektów zagadnienia w procesie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, to również konieczność (obowiązek) odzwierciedlenia rezultatu tak przeprowadzonej kontroli – a mianowicie kontroli każdego spośród 13 nakazów (środków oddziaływania merytorycznego), odrębnie wyrażających władczą wolę organu nadzoru, bo odpowiadających, gdy chodzi o każdy z nich, odrębnej nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie kontroli, do usunięcia której (a więc każdej z nich z osobna) został wezwany we wskazanym trybie adresat decyzji, to jest podmiot nadzorowany – w treści uzasadnienia wydawanego w sprawie orzeczenia.

W ocenie NSA z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednak, aby kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz rezultat tej kontroli uwzględniały potrzebę, wręcz obowiązek, przeprowadzenia jej w przedstawiony powyżej sposób, a z przedstawionego punktu widzenia za niewystarczające należało uznać ograniczenie się do argumentu z treści art. 7 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych. Zwłaszcza gdy w tej mierze z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również, aby zaakceptowanie zasadności przypisania skarżącej spółce naruszenia zasady wyłączności biura informacji gospodarczej i samodzielności jej wykonywania, było poprzedzone przeprowadzoną przez Sąd I instancji analizą źródła tego stanu rzeczy, a mianowicie analizą postanowień umów zawartych z innym podmiotem gospodarczym, to jest z K. Samo odwołanie się do tych umów, bez przeprowadzenia analizy treści ich postanowień w relacji do wniosków, jakie w tym zakresie zostały sformułowane przez organ nadzoru, nie może być uznane w świetle przedstawionych argumentów za wystarczające, a tym samym za czyniące zadość wymogom (rzeczywistej) kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Dnia 8 pazdziernika 2019 r. wpłynęło do Sądu pismo organu, w którym organ, w związku z uchyleniem przez NSA ww. wyroku WSA z 14 listopada 2016 r. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z argumentacją oraz szczegółową analizą przepisów przedstawioną w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego; wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 190 p.p.s.a. (w związku też z art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i jego stanowiskiem w sprawie obliczonym na wyeliminowanie powstałych w toku dotychczasowego rozpoznania sprawy uchybień i wątpliwości.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy przy tym odnotować, że Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie pod względem zgodności z prawem, a nie celowości czy słuszności. W tej sprawie, na bazie mających w stanie faktycznym zastosowanie przepisów prawa, organ miał prawo zadecydować, tak jak zadecydował w rozstrzygnięciu decyzji nakazując skarżącej spółce usunięcie 13 – tu w sumie ustalonych nieprawidłowości, w szczególności w zakresie przestrzegania zakazu powierzania czynności biura informacji gospodarczej (którym jest skarżąca spółka) innym podmiotom, rozdzielenia działalności biura od innej działalności, oraz prowadzenia rejestru zapytań. Każdy z tych nakazów (obszernie cytowanych wyżej w części wstępnej tego uzasadnienia) został wyczerpująco uzasadniony pod względem faktycznym i prawnym, zaś przytoczona na ten temat przez organ argumentacja nie wywołuje żadnych istotnych zastrzeżeń Sądu; nie podważają jej także zarzuty skargi, które należało ocenić w tej sytuacji w kategorii polemiki ze stanowiskiem organu, przy czym skarżąca spółka zasadniczo nie kwestionuje ustaleń kontroli w sensie opisu przez organ poszczególnych zjawisk w działalności skarżącej jako biura informacji gospodarczej, tylko neguje dokonaną przez organ ich ocenę i wyciągnięte z tej oceny wnioski w aspekcie materialnoprawnej płaszczyzny działania organu w tej sprawie, którą tworzą ww. przepisy art. 7 ust. 4 i art. 27 ust. 1 i 4 ustawy o uig (w związku też z przepisami ww. Regulaminu Zarządzania).

Stosownie do art. 7 ust. 4 ustawy o uig biuro nie może powierzyć innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 i 2, z wyjątkiem innych biur oraz instytucji utworzonych na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. W ust. 1 art. 7 ustawy przewidziano, że przedmiotem działalności gospodarczej biura jest pośrednictwo w udostępnianiu informacji gospodarczych, polegające na przyjmowaniu informacji gospodarczych od wierzycieli, przechowywaniu i ujawnianiu tych informacji. Zgodnie natomiast z ust. 2 art. 7 ustawy przedmiotem działalności gospodarczej biura może być również:

1) przetwarzanie archiwalnych informacji gospodarczych, o których mowa w art. 21 ust. 3 i 4, dla celów statystycznych, dotyczących dłużników niebędących konsumentami;

1a) uzyskiwanie na zlecenie klienta biura danych z rejestru, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1;

1b) uzyskiwanie i przetwarzanie w zakresie uzasadnionym wykonywaniem ustawowych uprawnień lub obowiązków danych z rejestrów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2-4, oraz danych zawartych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym;

1c) uzyskiwanie na zlecenie klienta biura i przetwarzanie w zakresie uzasadnionym wykonywaniem ustawowych uprawnień lub obowiązków danych z rejestrów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 5 lub 6;

1d) dokonywanie analizy wiarygodności płatniczej podmiotu niebędącego konsumentem;

2) zarządzanie majątkiem biura;

3) prowadzenie działalności szkoleniowej lub edukacyjnej w zakresie objętym działalnością biura.

Wskazany przepis art. 7 ustawy określa zatem przedmiot działalności gospodarczej biura (ust. 1 i 2) oraz ustanawia zakaz powierzania przez biuro wykonywania czynności z zakresu tego przedmiotu innym podmiotom (ust. 4).

Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o uig biuro jest obowiązane prowadzić rejestr zapytań. Każdy ma prawo uzyskania informacji z rejestru zapytań w zakresie dotyczącym ujawniania jego danych, z zastrzeżeniem ust. 4. W ust. 4 przepis ten stanowi natomiast, że nie podaje się informacji o złożeniu zapytania do rejestru zapytań, jeżeli z zapytaniem wystąpiły podmioty, o których mowa w art. 25 ust. 1 (tj. takie m.in. jak Prokurator Generalny, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Szef Agencji Wywiadu, Komendant Główny Policji, sądy, komornicy sądowi, organy administracji publicznej, czy administracyjne organy egzekucyjne) na zasadach szczegółowo wymienionych w tym przepisie.

Przepis art. 27 ust. 2 ustawy jednoznacznie określa, jakie informacje obejmuje rejestr zapytań (datę ujawnienia informacji gospodarczych, oznaczenie podmiotu, któremu ujawniono informacje gospodarcze i wskazanie ujawnionych danych); zakres ten ma charakter wyczerpujący i zamknięty, tj. biuro obowiązane jest do przetwarzania w rejestrze zapytań wymienionych danych, i nie jest uprawnione samodzielnie ten zakres rozszerzyć.

Wracając do art. 7 ustawy o uig podkreślenia wymaga, że określa on zakres przedmiotowy działalności gospodarczej biur informacji gospodarczej, posługując się enumeratywnym wyliczeniem tej działalności, przez co należy rozumieć, że każda działalność inna niż wymieniona w ustawie nie może być wykonywana przez biuro informacji gospodarczej, natomiast biuro nie może powierzać innym podmiotom czynności związanych z przedmiotem objętym zakresem działalności biura (ust. 1 i 2 art. 7), z wyjątkiem innych biur oraz instytucji utworzonych na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (ust. 4 art. 7).

W przypadku biur informacji gospodarczej przedmiotem działalności jest świadczenie usług. Zasadniczy (podstawowy) przedmiot działalności gospodarczej biura to pośrednictwo w udostępnianiu informacji gospodarczych, czyli zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o uig przyjmowanie informacji gospodarczych od wierzycieli, przechowywanie tych informacji przez biuro i ujawnianie tych informacji (w odpowiedzi na zapytanie). Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy przedmiotem działalności gospodarczej biura może być również tzw. działalność uboczna w zakresie szczegółowo określonym w tym przepisie – wyżej cytowanym.

Działalność biura informacji gospodarczej prowadzona na podstawie przepisów art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o uig może być działalnością związaną wyłącznie z realizacją celów tej ustawy; wskazany wyżej charakter przedmiotowy tej działalności w zakresie przyjmowania informacji gospodarczych od wierzycieli, przechowywania i ujawniania tych informacji uzasadnia wniosek, że zasadniczo biuro pełni rolę pośrednika w przekazywaniu informacji gospodarczych.

Jak już wzmiankowano, stosownie do art. 7 ust. 4 ustawy o uig biuro nie może powierzyć innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, z wyjątkiem innych biur oraz instytucji utworzonych na podstawie art. 105 ust. 4 prawa bankowego. Ustawodawca zdecydował się więc na ograniczenie - co do zasady -powierzania przez biura informacji gospodarczej wykonywania czynności związanych z działalnością biura innym podmiotom.

Uzasadnieniem tego ograniczenia jest wykluczenie możliwości outsourcingu podstawowej działalności biur podmiotom, które nie spełniają ostrych kryteriów organizacyjnych i kapitałowych z rozdziału 2 ustawy o uig, nie podlegają ścisłemu nadzorowi, o którym mowa w rozdziale 5, i nie ponoszą odpowiedzialności przewidzianej w rozdziałach 5a i 6 tej ustawy. Poza tym podkreślenia wymaga wynikający z przepisów ustawy szczególny charakter wykonywanej działalności gospodarczej przez biuro informacji gospodarczej, które – jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 26 pazdziernika III CSK 16/11 - nie może tylko pośredniczyć w przekazywaniu informacji uzyskiwanych od swoich klientów - wierzycieli, ale musi czuwać nad rzetelnością swojej działalności, jako - w pewnej mierze - instytucja zaufania publicznego, na co wskazują jej funkcje, rygory utworzenia i nadzór nad działalnością ministra właściwego do spraw gospodarki. Przemawiają za tym także konsekwencje ujawnienia informacji osobom trzecim o zadłużeniu przedsiębiorców, w związku z ich relacjami z bankami, innymi wierzycielami i w obrocie gospodarczym, dla którego wiarygodność finansowa kontrahentów ma podstawowe znaczenie.

Z przepisów ustawy o uig, a przede wszystkim art. 4, wynika zatem szczególny status biura informacji gospodarczej, skoro cechuje go wyłączność na udostępnianie informacji gospodarczych osobom trzecim nieoznaczonym w chwili przeznaczania tych informacji do udostępniania (...). Obowiązek zapewnienia ochrony interesu prywatnego, jakim jest interes dłużników, których dane przechowywane są w biurze powoduje, że utworzenie i działalność biura oparte są na zasadach bardziej rygorystycznych niż w przypadku przedsiębiorcy nieprowadzącego działalności w zakresie udostępniania informacji gospodarczych. Z tych powodów działalność biur jest reglamentowana, tj. poddana została ograniczeniom określonym w ustawie o uig, w tym nadzorowi organu oraz konieczności uzyskania decyzji zatwierdzającej regulamin zarządzania danymi.

Podsumowując, działalność gospodarcza biura ograniczona jest do zamkniętego katalogu obszarów wymienionych w ustawie, przy wyraznym zakazie (art. 7 ust. 4 ustawy) powierzania przez biuro innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej biura określonym w przepisach art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, z wyjątkiem – jak wzmiankowano - innych biur oraz instytucji utworzonych na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy - Prawo bankowe.

Stosunkowo wąski zakres przedmiotowy działalności biura – jako podmiotu spełniającego szczególne warunki ustawowe – oraz zakaz powierzania innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności zastrzeżonej wyłącznie dla biura, skutkuje obowiązkiem wyraźnego oddzielenia działalności biura informacji gospodarczej od innych form działalności, oraz obowiązkiem – jak prawidłowo zauważa organ - wykonywania zastrzeżonej dla biura (ustawowo) działalności samodzielnie, tj. bez korzystania z usług innych przedsiębiorców - osób fizycznych lub prawnych, będących podmiotami trzecimi.

W ramach nadzoru, stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy, w razie stwierdzenia w wyniku kontroli naruszenia przez biuro przepisów ustawy lub regulaminu w podanym wyżej rozumieniu tego naruszenia, jako w szczególności nieuprawnionego powierzania innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności zastrzeżonej wyłącznie dla biura lub wykonywania przez biuro czynności, które nie mieszczą się w zakresie jego zadań, organ obowiązany jest w drodze decyzji nakazać biuru usunięcie nieprawidłowości w zakreślonym terminie.

Takie też uzasadnione działanie stało się udziałem organu w tej sprawie. Wydając zaskarżoną decyzję organ oparł się wynikach kontroli skarżącej spółki - K. S.A. przeprowadzonej w terminie od 20 lutego do 13 marca 2015 r., a obejmującej okres działalności spółki od 15 czerwca 2010 r. do 31 grudnia 2014 r. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole z maja 2015 r. (por. akta administracyjne sprawy). Kontrola była przeprowadzona pod kątem przestrzegania zakazu powierzania czynności biura innym podmiotom oraz zasad prowadzenia rejestru zapytań i ujawniła naruszenia/nieprawidłowości szczegółowo opisane w protokole, a następnie w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, prawidłowo ocenione przez organ w kontekście dyspozycji przepisów art. 7 ust. 4 (w zw. z ust. 1 i 2), art. 22 ust. 1 i art. 27 ust. 1 i 4 ustawy o uig, w zw. też z § 36 ust. 1 zd. 1 oraz § 37 ust. 2 i ust. 3 zd. 2 Regulaminu Zarządzania, stanowiących materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia, a zarazem wspólny mianownik podjętych przez organ nakazów obliczonych na usunięcie naruszeń i doprowadzenie wykonywanej przez K. S.A. działalności do stanu zgodnego z przepisami prawa.

W tym sensie organ zasadnie w punkcie II 1 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, w sytuacji ustalenia ukształtowania wykorzystywanych przez K. S.A. oficjalnych kanałów przekazywania informacji tak, że nie pozwala to na wyraźne rozróżnienie, które informacje pochodzą od biura, a które od innych podmiotów - osób trzecich, zasadnie nakazał skarżącej spółce zapewnienie wyłączności na zamieszczanie informacji na jej oficjalnej stronie internetowej - K. S.A. (www. [...].pl) oraz na wykorzystywanie adresów poczty elektronicznej biura (@[...].pl). Skutkiem dostępu innych podmiotów do oficjalnych kanałów informacyjnych K. S.A. jest bowiem publikowanie za ich pomocą informacji oraz oferowanie usług, których biuro informacji gospodarczej świadczyć nie może. Brak zapewnienia przez K. S.A. wyłączności na zamieszczanie informacji na oficjalnej stronie internetowej biura oraz wykorzystywanie adresów poczty elektronicznej biura, stanowi naruszenie ww. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy.

W punkcie II 2 rozstrzygnięcia decyzji organ prawidłowo nakazał skarżącej spółce zaniechanie świadczenia - za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej spółki (www. [...].pl) oraz przy wykorzystaniu adresów poczty elektronicznej biura (@[...].pl) - usług wykraczających poza usługi określone w ww. przepisach art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, gdyż wobec brzmienia tych przepisów nie jest dopuszczalne (co już wyżej odnotowano) łączenie działalności zastrzeżonej ustawowo dla biur informacji gospodarczej z innymi rodzajami działalności gospodarczej; dlatego za pomocą oficjalnych kanałów informacyjnych K. S.A. nie może być prowadzona inna działalność gospodarcza, niż dopuszczalna dla biur informacji gospodarczej. Tymczasem ustalono w sprawie, że ukształtowanie wykorzystywanych przez K. S.A. oficjalnych kanałów przekazywania informacji nie pozwala na wyraźne rozróżnienie, które informacje pochodzą od biura (tj. związane są z jego działalnością), a które od innych podmiotów - osób trzecich.

Zarzuty skargi nie podważają też rozstrzygnięcia w punkcie II 3 zaskarżonej decyzji, a to wobec niekwestionowanego ustalenia, że skarżąca spółka wraz z K. , wykorzystując formularz zawierający logo (znak towarowy), którym posługuje się K. S.A. (skarżąca), zawiera umowy z klientami, opatrywane tytułem "Umowa o współpracy w zakresie windykacji polubownej". Umowy te podpisywane są przez przedstawiciela spółki, przedstawiciela K. oraz klienta (zleceniodawcę), a w ich treści skarżąca spółka oraz K. określani są łącznie jako "zleceniobiorca" (por. taką umowę/"trójstronną" z 12 listopada 2013 r. na k. 205 i nast. akt administracyjnych sprawy); w § 1 tej umowy określono przedmiot umowy, którym jest świadczenie przez zleceniobiorcę na rzecz zleceniodawcy usług w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych w sprawach prowadzonej przez zleceniodawcę działalności gospodarczej wraz z możliwością dopisania przez zleceniobiorcę, w imieniu i na rzecz zleceniodawcy, informacji o zobowiązaniu dłużnika zleceniodawcy do K. S.A. na zasadach określonych w ustawie o uig. Stosownie do postanowienia § 2 ust. 1 umowy, podstawą wykonania przez zleceniobiorcę (czyli zarówno K. , jak i K. S.A.) usługi określonej w § 1 umowy, jest przekazanie zlecenia w zakresie określonym każdorazowo przez zleceniodawcę (wskazanego w umowie klienta zarówno K. , jak i K. S.A.). Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 umowy zleceniodawca upoważnia zleceniobiorcę do wysyłania w jego imieniu i na jego rzecz wezwania do zapłaty spełniającego wymogi ustawy oraz do otrzymania w jego imieniu odrębnego, indywidualnego loginu i hasła dostępu do systemu K. S.A. w celu wpisania, aktualizowania bądź usuwania informacji o dłużnikach dopisanych do K. S.A. za pośrednictwem zleceniobiorcy. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 3 umowy, w ramach prowadzonego postępowania w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych, o którym mowa w § 1 umowy, zleceniobiorca zobowiązuje się do negocjacji sposobu oraz terminu zapłaty wierzytelności w formie kontaktu korespondencyjnego, telefonicznego lub poprzez kontakt osobisty.

W świetle cytowanych zapisów umowy taki sposób świadczenia usług przez skarżącą spółkę nie uwzględnia regulacji przepisów art. 7 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 ustawy o uig. Cytowana umowa nie rozdziela bowiem czynności wykonywanych przez biuro od usług innego podmiotu. Zawieranie umów o takiej treści stanowi z jednej strony zobowiązanie się przez K. S.A. do świadczenia usług innych niż objęte ustawą (z naruszeniem art. 7 ust. 1 i 2 ), z drugiej zaś upoważnienie podmiotów trzecich do wykonywania działalności zastrzeżonej dla biura (z naruszeniem art. 7 ust. 4). Dodatkowo, umowy takie zawierane są na drukach z oficjalnym znakiem towarowym (logo) biura.

Odnośnie rozstrzygnięcia w punkcie II 4 decyzji należy odnotować, że skoro w umowach nazwanych "Umowa o współpracy w zakresie windykacji polubownej" (jak wyżej cytowana) klient zgadza się na to, aby w jego imieniu i na jego rzecz, informacja gospodarcza o zobowiązaniu dłużnika klienta została dopisana do K. S.A. przez K. lub K. S.A., a zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy przedmiotem działalności gospodarczej biura jest pośrednictwo w udostępnianiu informacji gospodarczych, polegające na przyjmowaniu informacji gospodarczych od wierzycieli, przechowywaniu i ujawnianiu tych informacji, to brak podstaw do kwestionowania stanowiska organu, że zawieranie umów przewidujących możliwość dopisywania informacji o zobowiązaniu dłużnika do K. S.A. wspólnie z innym podmiotem, niebędącym wierzycielem, stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy.

Rozstrzygnięcie w punkcie II 5 zaskarżonej decyzji, nakazujące skarżącej spółce zaniechanie świadczenia usługi "Wezwanie do zapłaty [...]", która polega na udostępnianiu informacji gospodarczych i windykacji przez K. S.A. i K. oraz jest oferowana pod znakiem towarowym spółki za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej biura, uzasadnia ustalenie organu, że konstrukcja tej usługi/umowy uniemożliwia rozdzielenie czynności zastrzeżonych dla biura od innego rodzaju czynności (tu windykacyjnych), których K. S.A. wykonywać nie może, a tym samym stanowi naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy, ustanawiających zakres działalności gospodarczej zastrzeżonej dla biur oraz zakaz powierzania czynności z związanych z tą działalnością innym podmiotom. Nakaz ten wynika z analizy tego rodzaju umów "Serwis ochrony przedsiębiorcy" (k.121 i nast. akt administracyjnych). W umowach tych K. S.A. zobowiązuje się do świadczenia na rzecz klientów usługi "Wezwanie do zapłaty [...]", która obejmuje czynności windykacyjne, prowadzenie postępowania upominawczego i polubownego w ramach tego wezwania, w tym m.in. wysyłkę upomnienia do dłużnika, poinformowanie dłużnika o możliwości dopisania do K. S.A. i o tym dopisaniu, wykorzystanie najnowocześniejszych narzędzi windykacyjnych, przygotowanie dokumentów do postępowania sądowego (por. treść takiej umowy na k. 121 akt administracyjnych). Prawidłowo zatem organ analizował tę usługę na tle konieczności formalnego, faktycznego i organizacyjnego wyodrębnienia czynności z zakresu działalności zastrzeżonej dla biur informacji gospodarczej, dochodząc do uzasadnionego wniosku, że świadczenie tej usługi za pośrednictwem stron internetowych K. S.A., zwłaszcza wobec jednoczesnej obsługi jej (np. przez call center) przez innego przedsiębiorcę prowadzi do sytuacji, w której brak jest rozdzielenia czynności zastrzeżonych dla biura informacji gospodarczej od innego rodzaju czynności, których K. S.A. wykonywać nie może.

Co do rozstrzygnięcia w punkcie II 6 zaskarżonej decyzji (nakaz zaniechania powierzenia innemu podmiotowi procesu pozyskania i podpisania umowy o udostępnianie informacji gospodarczych na rzecz K. S.A.), to jest ono uzasadnione wprost treścią przepisu art. 7 ust. 4 ustawy o uig ustanawiającego bezwzględny zakaz powierzania podmiotom innym niż biura informacji i instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy - Prawo bankowe wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy. Pośrednictwo w udostępnianiu informacji gospodarczych winno należeć bowiem do jednostek/biur informacji gospodarczej, które są wyspecjalizowane w tej dziedzinie i nie mogą jednocześnie prowadzić innego rodzaju działalności gospodarczej. Fakt wykonywania przez podmioty trzecie na rzecz skarżącej spółki szeregu czynności związanych z pozyskiwaniem i obsługą klientów nie był w sprawie kwestionowany przez skarżącą (chodzi o takie czynności jak m.in. pozyskiwanie i podpisanie umowy o udostępnianie informacji gospodarczych na rzecz skarżącej K. S.A /zawieranie i rozwiązywanie umów w jej imieniu i na rzecz, aneksowanie umów, na podstawie których są przekazywane, przechowywane albo ujawniane informacje gospodarcze, korespondencja z klientami K. S.A., czy obsługa infolinii biura – por. treść umowy o współpracy z 31 pazdziernika 2013 r. na k. 195 i nast. akt administracyjnych, zawartej przez skarżącą spółkę jako zleceniodawcę tych czynności z K. jako zleceniobiorcą). Organ prawidłowo ocenił w realiach poczynionych w sprawie ustaleń pokontrolnych problematykę >powierzania czynności<, co obejmuje sytuacje, gdy osoba trzecia wykonuje te czynności na podstawie pełnomocnictwa, jak i na zasadzie zastępstwa pośredniego (w imieniu własnym i na rzecz biura). W świetle dyspozycji przepisu art. 7 ust. 4 ustawy każde powierzenie innemu podmiotowi czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej biura, określonym w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, narusza ten przepis. Dodatkowo podmiot zawierający w imieniu skarżącej spółki umowy z wierzycielami zamierzającymi przekazać do biura informacje gospodarcze, uzyskuje dostęp do tych informacji, co skutkuje udostępnianiem temu podmiotowi informacji gospodarczych w sposób naruszający art. 22 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy.

Treścią art. 7 ust. 4 ustawy uzasadnione jest również rozstrzygnięcie w punkcie II 7 zaskarżonej decyzji. Powierzanie innemu podmiotowi danych klientów skarżącej spółki przekazujących spółce informacje gospodarcze oraz klientów, którym spółka ujawnia informacje gospodarcze (a to wynika z zawieranych przez skarżącą umów) narusza ten przepis. Gromadzenie danych dłużników i wierzycieli należy bowiem do wyłącznego zakresu działalności gospodarczej biura.

Konsekwencją ustalenia, że skarżąca w drodze umowy powierzyła innemu podmiotowi prowadzenie merytorycznej korespondencji z klientami (por. ww. umowę o współpracy z K.), przekazującymi do biura informacje gospodarcze oraz podmiotami, którym biuro ujawnia informacje gospodarcze, jest nakaz zaniechania powierzenia innemu podmiotowi prowadzenia korespondencji z klientami K. S.A. przekazującymi do spółki informacje gospodarcze oraz podmiotami, którym K. S.A. ujawnia informacje gospodarcze (punkt II 8 rozstrzygnięcia decyzji). Prowadzenie korespondencji z klientami biura przez biuro jest zasadą działalności gospodarczej biura wynikającą z art. 7 ust. 1 ustawy. Odstąpienie od tej zasady skutkuje niedopuszczalnym, bo z naruszeniem przepisów art. 22 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy, udostępnianiem podmiotowi trzeciemu informacji gospodarczych, których gromadzenie zastrzeżone zostało do wyłącznej kompetencji biura/skarżącej spółki.

Ustalenie powierzenia przez skarżącą spółkę - w drodze umowy - innemu podmiotowi (K.) prowadzenia infolinii dla klientów spółki przekazujących informacje gospodarcze oraz podmiotów, którym spółka/biuro ujawnia informacje gospodarcze, prawidłowo skutkowało nakazem (punkt II 9 rozstrzygnięcia decyzji) zaniechania tego powierzenia. Prowadzenie infolinii biura informacji gospodarczej należy do podstawowych przejawów działalności biura, wiąże się bowiem z dostępem do informacji gospodarczych, co może być udziałem wyłącznie biura, a nie żadnego innego podmiotu. Powierzenie innemu podmiotowi obsługi infolinii prowadzi do ujawnienia/udostępnienia przez biuro temu podmiotowi informacji gospodarczych, w sposób naruszający - jak zasadnie ustalił organ – przepisy art. 22 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy o uig.

Tak samo narusza wskazane przepisy powierzenie przez biuro innemu podmiotowi przyjmowania i merytorycznego rozpatrywania reklamacji klientów biura, przekazujących do biura informacje gospodarcze oraz podmiotów, którym biuro ujawnia te informacje (por. ww. umowę o współpracy skarżącej z K. ). Rozpatrywanie takich reklamacji należy do obszaru wyznaczonego zakresem działalności biura informacji gospodarczej (art. 7 ust. 1 ustawy) i nie może być cedowane na inny podmiot, gdyż prowadzi wówczas do nieuprawnionego ujawnienia informacji gospodarczych temu innemu podmiotowi. Dzieje się tak dlatego, że podmiot ten, rozpatrując w imieniu spółki/biura wskazane reklamacje, uzyskuje dostęp do tych informacji w sposób naruszający przepisy art. 22 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy. Z punktu widzenia celów ustawy o uig takie działanie nie ma uzasadnienia, w szczególności z przepisów tej ustawy nie wynika, żeby poza biurem inne podmioty mogły znać i wykorzystywać w swojej działalności – na podstawie porozumienia/umowy z biurem - informacje gospodarcze zgromadzone przez biuro w trybie i na zasadach tej ustawy; prawidłowo zatem zostało zakwestionowane przez organ w punkcie II 10 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na prowadzące do ujawnienia - wbrew przepisom ustawy - informacji gospodarczych innemu podmiotowi, organ prawidłowo nakazał skarżącej spółce w punkcie II 11 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji zaniechanie powierzenia innemu podmiotowi aneksowania umów, na podstawie których są przekazywane do biura, przechowywane albo ujawniane informacje gospodarcze. Zawieranie - a zatem i aneksowanie - umów z klientami biura należy do zakresu działalności biura określonej w art. 7 ust. 1 ustawy; dlatego powierzenie tej działalności innemu/odrębnemu podmiotowi stanowi naruszenie art. 7 ust. 4 ustawy. Tak zorganizowana działalność prowadzi bowiem do ujawnienia przez biuro informacji gospodarczych innemu podmiotowi. Podmiot ten - posiadając (z racji czynności aneksowania) wgląd w treść umów K. S.A. z wierzycielami, przekazującymi do biura informacje gospodarcze, uzyskuje nieuprawniony dostęp do tych informacji, które może wykorzystywać we własnej działalności. Tym samym skutkiem ww. działania skarżącej spółki jest udostępnianie innemu podmiotowi informacji gospodarczych w sposób naruszający przepisy art. 22 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy.

Organ prawidłowo wyjaśnił nakaz zaniechania przez skarżącą spółkę powierzania innemu podmiotowi aktualizacji cenników świadczonych usług związanych z przyjmowaniem, przetwarzaniem albo ujawnianiem informacji gospodarczych (punkt II 12 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji; por. w tym zakresie załącznik nr 1 do umowy o świadczenie usług marketingowych k. 159 akt administracyjnych). Stosownie bowiem do treści przepisów art. 22 ust. 1 zd. 2 i 3 ustawy ujawnianie informacji gospodarczych przez biuro jest odpłatne, a wysokość opłat za ujawnianie informacji gospodarczych określa cennik uchwalany przez zarząd biura. Posiadanie cennika usług/odpowiednio jego aktualizowanie jest zatem warunkiem wykonywania działalności gospodarczej przez biuro, a zarazem - z woli ustawodawcy wyrażonej wprost w podanych przepisach ustawy - przypisane zostało wyłącznemu uprawnieniu biura - cennik uchwalany jest przez zarząd biura. W tym samym trybie działania, tj. w drodze uchwały zarządu biura może dojść do jego aktualizacji/modyfikacji. Z tego powodu aktualizowanie cennika nie może zostać powierzone żadnemu innemu podmiotowi; inaczej dochodzi do naruszenia – jak w tej sprawie – przepisów art. 7 ust. 4 w zw. z art. 22 ust. 1 zd. 3 ustawy. Nakaz usunięcia tego naruszenia jest więc w pełni zasadny.

Dokonując oceny ww. "umów trójstronnych" (chodzi o ww. "Umowę o współpracy w zakresie windykacji polubownej") organ – jak już wyżej nadmieniono – zasadnie ustalił, że wobec występowania K. S.A. jako strony tych umów, spółka ta/biuro wyraża zgodę na to, aby rejestr zapytań nie zawierał informacji o podmiocie, któremu faktycznie ujawniono informacje gospodarcze. W związku z tym spółka będąc stroną takiej umowy narusza przepisy art. 27 ust. 1 i 4 ustawy (oraz postanowień § 36 ust. 1 zd. 1 i § 37 ust. 2 i ust. 3 zd. 2 Regulaminu Zarządzania). Na podstawie "umowy trójstronnej" zawieranej m.in. z K. S.A. klient biura zgadzał się, aby w jego imieniu i na jego rzecz informacja gospodarcza o zobowiązaniu dłużnika klienta została dopisana do K. S.A. przez K. lub K. S.A. Klient upoważniał przy tym oba te podmioty do otrzymania w jego imieniu odrębnego, indywidualnego loginu i hasła dostępu do K. S.A. w celu wpisania, aktualizowania, bądź usuwania informacji gospodarczych o dłużnikach dopisanych do K. S.A. za pośrednictwem K. i biura. Rezultatem realizacji takiej umowy, w przypadku gdy K. albo samo biuro dokonają wpisu, aktualizacji albo usunięcia informacji gospodarczej, a także dokonają sprawdzenia informacji o danym podmiocie w rejestrze K. S.A., jest brak odzwierciedlenia tego działania w rejestrze zapytań, ponieważ działania te zostają wykonane przy wykorzystaniu danych dostępowych do rejestru należących do klienta. W efekcie w rejestrze zapytań – jak prawidłowo wykazał organ - nie znajdzie się informacja, że dane ujawniono firmie K. czy biuru. Oznacza to w konsekwencji brak informacji w rejestrze zapytań o ujawnieniu zadłużenia podmiotu firmie windykacyjnej K., w której ofercie znajdują się usługi związane z prowadzeniem w imieniu i na rzecz wierzycieli postępowań windykacyjnych. Informacja o podmiocie, któremu ujawniono informację o zadłużeniu jest istotna dla dłużnika, w sytuacji gdy uzyskuje do niej dostęp podmiot wykonujący windykację należności.

Stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy biuro jest obowiązane prowadzić rejestr zapytań. Każdy ma prawo uzyskania informacji z rejestru zapytań w zakresie dotyczącym ujawniania jego danych. Rejestr zawiera m.in. oznaczenie podmiotu, któremu ujawniono informacje gospodarcze. Zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy nie podaje się informacji o złożeniu zapytania do rejestru zapytań, jeżeli z zapytaniem wystąpiły podmioty, o których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy; jeżeli zatem biuro ujawniło informacje gospodarcze podmiotowi innemu, niż wskazany w art. 25 ust. 1 ustawy, informacja o tym powinna znajdować się w rejestrze zapytań. Skarżąca spółka obowiązana jest zapewnić, aby w rejestrze zapytań znajdowały się informacje o podmiocie, któremu faktycznie ujawniono informacje gospodarcze. W podanych okolicznościach zasadnie organ nakazał jej usunięcie ww. uchybień, jak w rozstrzygnięciu II 13 zaskarżonej decyzji, tj. możliwości uzyskiwania danych przy użyciu danych dostępowych klienta przez inne podmioty.

Ww. ustalenia i wnioski organu skutkujące opisanymi nakazami usunięcia przez skarżącą spółkę zakwestionowanych działań są jednoznaczne w treści, wyczerpujące, a przede wszystkim znajdują oparcie w materiale dowodowym (por. akta administracyjne sprawy, w szczególności ww. protokół z kontroli z maja 2015 r. oraz materiał zródłowy w postaci umów zawieranych przez skarżącą z innymi podmiotami, w szczególności z K.; treść tych umów posłużyła organowi do oceny działalności skarżącej spółki w kontekście wymogów ustawy o uig i sformułowania nakazów obliczonych na dostosowanie tej działalności do ustawowych ograniczeń, wyżej opisanych). Nakazy te – ostatecznie w liczbie 13-tu (por. pkt II 1 – 13 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji) są w świetle tego materiału uzasadnione; stanowią logiczny wyraz realizacji przez organ podstawowych założeń ustawy na jakich ma być oparta działalność gospodarcza biura jako jednostki reglamentowanej jej przepisami. Chodzi przede wszystkim o to, żeby przedmiot /zakres działalności skarżącej obejmował wyłącznie czynności z ww. zamkniętego katalogu obszarów działania biura wymienionych w ustawie; spółka winna też przestrzegać zasady niedopuszczalności powierzania czynności zastrzeżonych ustawowo dla biur informacji gospodarczej innym podmiotom, jak również zasad - oddzielenia działalności biura informacji gospodarczej od innych form działalności gospodarczej oraz wykonywania zastrzeżonej dla biura działalności samodzielnie, tj. bez korzystania z usług innych przedsiębiorców - osób fizycznych lub prawnych, będących podmiotami trzecimi. Skarżąca obowiązana jest również prawidłowo prowadzić rejestr zapytań.

W świetle ustaleń pokontrolnych i zebranego materiału dowodowego, w szczególności analizy treści umów zawartych przez skarżącą spółkę na bazie prowadzonej działalności z innymi podmiotami, organ zasadnie zdefiniował po stronie spółki niezgodności tej działalności z ustawą i dał temu wyraz w ww. nakazach ich usunięcia. Argumentacja zaskarżonej decyzji w tym względzie – wyżej cytowana - jest wystarczająca dla zaakceptowania tej decyzji w procesie kontroli sądowoadministracyjnej, bowiem obejmuje elementy w sprawie istotne, przesądzające treść rozstrzygnięcia. Obszerne zarzuty skargi nie mają wpływu na ocenę tych elementów, tym samym nie mogą doprowadzić do zakwestionowania podjętego rozstrzygnięcia; eliminacja objętych nim nakazów (każdy oddzielnie jest zgodny z prawem i stanowi wyraz zasad i celów ustawy o uig regulujących działalność biur informacji gospodarczej) byłaby równoznaczna z przyzwoleniem na wykonywanie przez skarżącą spółkę działalności w sposób naruszający reguły ustawowe.

Na tle zarzutów skargi należy jednak dla porządku odnotować, że podejmując rozstrzygnięcie objęte zaskarżoną decyzją organ wywiódł je z całokształtu poczynionych w sprawie ustaleń, gdzie ww. protokół kontroli jest istotnym, ale nie wyłącznym elementem dowodowym. Niewskazanie w protokole kontroli konkretnej nieprawidłowości nie pozbawia organu możliwości nakazania w drodze decyzji jej usunięcia, jeśli fakt wystąpienia tej nieprawidłowości jest ustalony w toku postępowania administracyjnego związanego z tą kontrolą. W tej sprawie jednak nieprawidłowość, polegająca na braku wyłączności spółki w zakresie korzystania ze strony internetowej i domeny adresów elektronicznych, wynika z ww. protokołu kontroli (por. stronę 8 protokołu). Postępowanie kontrolne polega na badaniu stanu faktycznego istniejącego w dacie kontroli, porównywaniu go ze stanem postulowanym oraz ustaleniu zakresu i przyczyn rozbieżności/nieprawidłowości. Nakaz ich usunięcia jest natomiast elementem decyzji administracyjnej, a nie protokołu z kontroli. Wbrew stanowisku skarżącej Sąd nie dopatrzył się w materiałach sprawy naruszenia przez organ zasad postępowania kontrolnego. Wskazywany w tym kontekście przez skarżącą art. 43 ust. 1 ustawy dotyczy wydania przez organ decyzji o usunięciu stwierdzonych w wyniku kontroli nieprawidłowości, a nie postępowania kontrolnego. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, w tym m.in. dlaczego uznał, że skarżąca spółka naruszyła swoją działalnością przepisy art. 7 ust. 1, 2 i 4 ustawy o uig, dokonując prawidłowej wykładni i stosowania tych przepisów; w tym prawidłowe jest stanowisko organu, że świadczenie za pośrednictwem strony internetowej i domeny adresów poczty elektronicznej usług, które nie należą do ustawowego zakresu działalności biura informacji gospodarczej, stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 4 ustawy. W świetle tych przepisów niedopuszczalne jest wykonywanie przez biuro czynności wykraczających poza zakres określony w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, przykładowo marketingowych, agencyjnych czy windykacyjnych, w szerokim znaczeniu, tj. na rzecz klientów biura. Odmienny pogląd jest polemiką z tym stanowiskiem oderwaną od prawnych ram działania biura informacji gospodarczej. Organ prawidłowo wywiódł, na podstawie ustaleń kontrolnych, że skarżąca spółka/biuro zgadza się, aby za pomocą oficjalnych kanałów informacyjnych były świadczone usługi wykraczające poza zakres działalności dopuszczonej przez ustawę dla biur informacji gospodarczej. W wyniku tego inne podmioty (w szczególności K.), wykorzystując instytucję biura, świadczą usługi traktowane przez potencjalnych odbiorców, jako usługi świadczone przez biuro. Skutkuje to naruszeniem zasady wyłączności działalności biura informacji gospodarczej i samodzielności jej wykonywania (art. 7 ust. 1, 2 i 4 ustawy). Zasadnie zatem organ zakwalifikował takie działanie biura jako czynność podjętą in fraudem legis; dodatkowo biorąc pod uwagę konsekwencje dla podmiotów korzystających z usług zamieszczonych na oficjalnej stronie internetowej biura (www.[...].pl) oraz wprowadzanie w błąd (co do tożsamości nadawcy) odbiorców informacji przesyłanych za pośrednictwem adresów poczty elektronicznej biura (@[...].pl). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił pojęcia, którymi operował formułując jej rozstrzygnięcie. Organ wyjaśnił też kwestie wynikające z zawarcia ww. "umowy trójstronnej", tj. w szczególności że nie zawiera ona postanowień wyłączających z zakresu działania biura czynności, których w myśl ustawy biuro nie może podejmować oraz powierza innemu podmiotowi czynności zastrzeżone dla biura. W przypadku takiej umowy K. S.A. przyjmuje zobowiązanie wykraczające poza zakres zastrzeżony dla biur. Organ odniósł się w decyzji do problematyki komplementarności usług biura informacji gospodarczej wobec usług windykacyjnych wyjaśniając, że nie jest dopuszczalna interpretacja tej komplementarności, zgodnie z którą nie jest konieczne wyraźne rozdzielenie czynności wykonywanych przez biuro od innych rodzajów działalności. Wprawdzie działalność biur powinna sprzyjać usprawnieniu ściągalności roszczeń, jednak brak ustawowych warunków, żeby usługi windykacyjne i usługi zastrzeżone dla biur informacji gospodarczej świadczone były wspólnie, gdyż taki sposób prowadzenia działalności narusza szczegółowe – wyżej już omówione - regulacje ustawy o uig. Komplementarność usług świadczonych przez biura i firmy windykacyjne musi być w tej sytuacji realizowana na warunkach ustawy, tj. przy uwzględnieniu zasady wyłączności. Organ wykazał w podanym kontekście, że ustalenia protokołu kontroli wskazują naruszenia przez skarżącą spółkę/biuro przepisów ustawy poprzez świadczenie wspólnie z firmą K. - jako strona umowy - na zlecenie klientów, usług wykraczających poza art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, w szczególności usług windykacyjnych. Nadto prawidłowo wywiódł w sprawie, że umowy takie nie zawierają postanowień wyłączających z zakresu działań biura czynności, których biuro informacji gospodarczej nie może podejmować, a z treści umów nie można wywnioskować, które usługi są świadczone przez K. S. A., a które przez K. Razem dowodzi to naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 i 2 ustawy. W sytuacji stwierdzenia naruszenia ustawy lub regulaminu organ obowiązany jest wydać stosowną decyzję, przy czym ocena praktyk innych biur nie jest przedmiotem postępowania, w ramach którego decyzję tę wydaje; zgodność działalności konkretnego biura z ustawą i regulaminem jest bowiem przedmiotem indywidualnej kontroli przedsiębiorcy. W tych warunkach Sąd nie dopatrzył się w procedowaniu organu naruszenia przepisów Konstytucji RP ani dyskryminacji skarżącej spółki, czy K., względem innych podmiotów. Analizując problem ww. umowy/"umów trójstronnych" organ wyjaśnił w decyzji, że skoro z ich treści wynika wspólne zobowiązanie się K. S.A. oraz K. do świadczenia usług zastrzeżonych dla biur, a także usług, których biuro świadczyć nie może, deklarowany przez skarżącą spółkę cel tych umów nie ma znaczenia; a to skutkiem sprzeczności postanowień umownych z przepisami ustawy. Sposób świadczenia usług przez biuro wspólnie z innymi podmiotami musi uwzględniać ograniczenia wynikające z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 4 ustawy. Konieczne jest przede wszystkim wyraźne oddzielenie czynności wykonywanych przez biuro od usług oferowanych przez inny podmiot. Organ nie zakwestionował w sprawie samej możliwości korzystania z usług windykacyjnych przez podmioty, które są klientami biur informacji gospodarczej. Jednak tego typu działalność nie może być zorganizowana w taki sposób, że biuro informacji gospodarczej zobowiązuje się do świadczenia usług innych niż objęte ustawą. Temu też zastrzeżeniu organ dał wyraz w zaskarżonej decyzji. Organ prawidłowo ustalił, że umowy tego rodzaju zawierane m.in. przez K. S.A., nie zawierają w swych postanowieniach żadnych wyłączeń zakresu działań biura, nie wskazują również, które czynności są wykonywane przez biuro, a które przez K. . Dodatkowo umowy zawierane są na drukach ze znakiem towarowym (logo) biura. Treścią takiej umowy jest wspólne zobowiązanie się przez K. S.A. i podmiot trzeci do świadczenia określonego katalogu usług, podczas gdy część tych usług nie może stanowić przedmiotu działalności biura zgodnie z art. 7 i 9 ustawy. Przede wszystkim z treści umowy nie wynika, że zobowiązania biura i K. zostały rozdzielone. Należy w związku z tym podzielić stanowisko organu, że zawieranie umów o takiej treści jak analizowana, stanowi z jednej strony zobowiązanie się przez K. S.A. do świadczenia usług innych niż objęte ustawą (z naruszeniem art. 7 ust. 1 i 2 ustawy), z drugiej zaś upoważnienie podmiotów trzecich do wykonywania działalności zastrzeżonej dla biura informacji gospodarczej z naruszeniem art. 7 ust. 4 ustawy. W świetle wskazanej argumentacji zaskarżonej decyzji prawidłowa jest również ocena organu, że ww. świadczenie za pośrednictwem stron internetowych K. S.A. usługi "Wezwanie do zapłaty [...]", zwłaszcza wobec jednoczesnej obsługi klientów z niej korzystających (np. przez calI center) przez innego przedsiębiorcę, prowadzi do sytuacji, w której brak jest rozdzielenia czynności zastrzeżonych dla biura informacji gospodarczej od innego rodzaju czynności (np. windykacyjnych), których K. S.A. wykonywać nie może. Takie działania skarżącej spółki naruszają art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy. Skarżąca niezasadnie też zarzuca organowi uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu, co według niej skutkowało błędnym ustaleniem strony zobowiązanej do realizacji usługi "Wezwanie do zapłaty [...]" (tj. skarżącej, a nie odrębnej firmy windykacyjnej). Strona była bowiem – jak wynika z akt administracyjnych - zawiadomiona przed wydaniem decyzji o prawie wglądu w akta sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynikają żadne przeszkody uniemożliwiające skarżącej czynny udział w sprawie przez składanie wniosków dowodowych i zajmowanie stanowiska w kwestiach merytorycznych. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał, jakie czynności w ramach działalności spółki są podejmowane przez inny niż spółka (K. S.A.) podmiot, który nie jest biurem informacji gospodarczej; chodzi mianowicie o takie czynności jak pozyskiwanie, podpisywanie i aneksowanie umów o udostępnianie informacji gospodarczych, prowadzenie korespondencji z klientami K. S.A., obsługa infolinii, przyjmowanie i rozpatrywanie reklamacji oraz aktualizacja cenników. Skarżąca nie podważa tego ustalenia, tylko inaczej klasyfikuje te czynności, tj. jako czynności niezwiązane z przedmiotem działalności gospodarczej biura, czyli niemieszczące w ramach dyspozycji art. 7 ust. 4 ustawy. Jednak takie stanowisko skarżącej nie ma uzasadnienia, co organ w sprawie prawidłowo wywiódł na bazie zgromadzonych dowodów i analizy przepisów ustawy regulujących działalność biura informacji gospodarczej. W szczególności Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym art. 7 ust. 4 ustawy o uig odnosi się nie tylko do czynności stanowiących działalność gospodarczą biura, której przedmiot szczegółowo określony został w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, ale do wszystkich czynności z tym przedmiotem związanych (m.in. organ zasadnie zwraca w tym kontekście uwagę, że nie jest możliwe wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na przyjmowaniu informacji gospodarczych od wierzycieli na podstawie umowy zawartej z wierzycielem, bez uprzedniego pozyskania tego wierzyciela jako klienta i podpisania z nim umowy; nie jest również możliwe przechowywanie i ujawnianie informacji gospodarczych na zasadach określonych w ustawie bez prowadzenia korespondencji z klientami/wierzycielami, udzielania im informacji za pośrednictwem infolinii, czy rozpatrywania reklamacji). Czynności takie jak podpisywanie umów o udostępnianie informacji gospodarczych, aneksowanie ich, prowadzenie korespondencji z klientami K. S.A., obsługiwanie infolinii, przyjmowanie i rozpatrywanie reklamacji oraz aktualizacja cenników stanowią działalność gospodarczą (usługową) biura w rozumieniu art. 2 usdg. W świetle ww. przepisów ustawy o uig czynności te zastrzeżone są do wyłącznej kompetencji biura. Biuro nie może zlecić wykonywania tych czynności innemu podmiotowi.

Zarzut strony błędnej wykładni i stosowania wskazanych przepisów ustawy o uig jest zatem, w podanych okolicznościach faktycznoprawnych sprawy nieuzasadniony. Nieuzasadnione są też zarzuty kwestionujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, który jest przedmiotem zastosowania tych przepisów (subsumpcji ustaleń faktycznych pod zastosowane normy prawa). Przede wszystkim zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o uig biuro nie może powierzyć innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej biura, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 2, z wyjątkiem innych biur oraz instytucji utworzonych na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy - Prawo bankowe; czyli nie jest dopuszczalne powierzanie czynności zastrzeżonych ustawowo dla biur informacji gospodarczej innym podmiotom niezależnie od sposobu tego powierzenia, tj. na podstawie pełnomocnictwa (bezpośrednio w imieniu skarżącej), czy zastępstwa pośredniego (w imieniu własnym i na rzecz biura). Organ w sprawie wykazał w jakich przypadkach i w jaki sposób skarżąca spółka naruszyła ten zakaz, przy czym w równym stopniu badał podstawy prawne czynności podejmowanych przez skarżącą spółkę, jak również faktyczne skutki tych działań, tj. że skutkiem działań objętych nakazami zaskarżonej decyzji powiązany ze spółką osobowo i kapitałowo przedsiębiorca uzyskuje preferencyjny, w stosunku do innych podmiotów, dostęp do danych stanowiących informacje gospodarcze w rozumieniu art. 2 ustawy o uig. Organ prawidłowo wywiódł, że sprawuje nadzór nad biurem w zakresie zgodności wykonywanej działalności gospodarczej z ustawą i regulaminem, z zastrzeżeniem że nadzór ten nie obejmuje kontroli prawidłowości przetwarzania przez biuro danych osobowych. Przy ocenie przedmiotu działalności biura w zakresie zgodności z ustawą znaczenie ma ocena działań biura podejmowanych w odniesieniu do danych, stanowiących informacje gospodarcze w rozumieniu art. 2 ustawy o uig. Ocena takich danych była udziałem organu w tej sprawie. Nie budzi zastrzeżeń stanowisko organu, że powierzanie innemu podmiotowi obsługi posprzedażowej klientów biura oraz ich danych stanowi naruszenie przez K. S.A. art. 7 ust. 4 ustawy. Okoliczność ta została ustalona w trakcie kontroli i była rozpatrywana przez organ w toku postępowania administracyjnego. Organ zasadnie też uznał, że wola stron co do zgody na powierzanie danych klientów nie może prowadzić do obejścia ustawy. Organ prawidłowo na gruncie ustawy wyjaśnił w decyzji pojęcie "czynności związanych z przedmiotem działalności". Przepis art. 7 ust. 4 ustawy odnosi się nie tylko do czynności stanowiących (ściśle i bezpośrednio) działalność gospodarczą biura, której przedmiot określa art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, ale do wszystkich czynności z tym przedmiotem związanych. Biuro informacji gospodarczej nie może powierzyć innemu podmiotowi nie tylko samej czynności polegającej na przyjęciu czy ujawnieniu informacji gospodarczej, ale również czynności z tym związanych, w tym czynności objętych wskazanymi w zaskarżonej decyzji nakazami usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Biuro może zawierać umowy w zakresie działalności pomocniczej (przykładowo gospodarczej czy ochroniarskiej). Nie można jednak tak traktować (jako pomocniczej) działalności, która wyczerpuje istotę działalności gospodarczej biura polegającej na świadczeniu usług pośrednictwa w udostępnianiu informacji gospodarczych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił dlaczego skarżąca spółka, będąc stroną "Umowy o współpracy w zakresie windykacji polubownej", naruszyła przepisy art. 27 ust. 1 i 4 ustawy oraz § 36 ust. 1 zd. 1, i § 37 ust. 2 i ust. 3 zd. 2 Regulaminu Zarządzania zwracając uwagę, że konsekwencją przyjętej konstrukcji umowy jest brak informacji w rejestrze zapytań o podmiocie, któremu ujawniono informacje gospodarcze. Zgodnie z przepisami tego Regulaminu klient łączący się z biurem musi być jednoznacznie zidentyfikowany i uwierzytelniony, a biuro po zawarciu umowy rejestruje klienta i tworzy konto niedostępne dla innych podmiotów korzystających z usług biura. Stosownie do § 37 ust. 2 i 3 Regulaminu klient zobowiązany jest zachować w tajemnicy hasło dostępowe do profilu użytkownika, które jest niedostępne dla innych podmiotów, w tym pracowników i przedstawicieli biura. W ramach tego przepisu klient spółki – jak wskazał organ - może upoważnić inny podmiot/swojego pracownika do wykonywania w jego imieniu czynności związanych z wpisywaniem lub pobieraniem informacji gospodarczych z rejestru biura, jednakże z zachowaniem warunków § 37. Jeżeli klient upoważni inny podmiot do złożenia zapytania z rejestru zapytań, rejestr zapytań powinien, zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy, zawierać informację dotyczącą oznaczenia podmiotu, któremu ujawniono informacje gospodarcze, tj. w omawianym przypadku K. S.A. albo K. jako podmiotów, którym w imieniu klienta ujawniane są informacje gospodarcze. W zaskarżonej decyzji organ wykazał, że z konstrukcji umowy o współpracy w zakresie windykacji polubownej wynika, że w działaniu skarżącej dochodzi do naruszenia tego postanowienia, tj. że hasło klienta jest dostępne dla innych podmiotów, w tym pracowników i przedstawicieli K. S.A. Wprawdzie z § 37 ust. 2 Regulaminu wynika zobowiązanie klienta do zachowania w tajemnicy hasła dostępowego do profilu użytkownika, to zgodnie z § 37 ust. 3 Regulaminu hasło jest przechowywane przez biuro w postaci zaszyfrowanej. Ma być więc niedostępne dla innych podmiotów, w tym także pracowników i przedstawicieli biura. Piecza nad hasłem spoczywa na kliencie, jak i na K. S.A. W tej sytuacji organ zasadnie ustalił, że zawieranie przez biuro ww. "umów trójstronnych", zgodnie z którymi klient upoważnia spółkę/biuro lub K. do otrzymywania w jego imieniu loginu i hasła dostępu do K. S.A narusza ww. postanowienia Regulaminu.

Postępowanie administracyjne w tej sprawie, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, jest postępowaniem oddzielnym i niezależnym od wcześniejszego postępowania organu związanego z kontrolą skarżącej spółki w 2013 r. Organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że kontrola przeprowadzona w 2015 r. nie ma bezpośredniego, faktycznego ani prawnego związku z poprzednimi postępowaniami kontrolnymi. Wskazał też na przyczynę przeprowadzenia tej ostatniej kontroli - wystąpienia przedsiębiorców, zwracających uwagę organu na nieprawidłowości w zakresie wykonywania przez K. S.A. działalności gospodarczej wykraczającej poza ramy prawne określone dla biur informacji gospodarczej oraz świadczenie przez inne podmioty, wspólnie z K. S.A., takich usług. W tych okolicznościach brak podstaw do łączenia wcześniejszych czynności kontrolnych organu w skarżącej spółce z kontrolą poprzedzającą wydanie zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej oraz ustaleniami i ocenami tej decyzji, które mają charakter autonomiczny względem inny działań organu. Poza tym zgodnie z art. 83 ust. 4 usdg, jeżeli wyniki kontroli wykazały rażące naruszenie przepisów prawa przez przedsiębiorcę, można przeprowadzić powtórną kontrolę w tym samym zakresie przedmiotowym w danym roku kalendarzowym, a czas jej trwania nie może przekraczać 7 dni. Przepis ten nie znajduje zatem zastosowania w odniesieniu do postępowań kontrolnych, które miały miejsce w 2013 r. i 2015 r., gdyż kontrole te nie odbyły się w jednym roku; nadto - jak wskazał organ - zakres tych kontroli nie był tożsamy.

Konkludując, w ocenie Sądu brak w tej sprawie przesłanek, żeby skutecznie zakwestionować zasadność zaskarżonej decyzji w poszczególnych elementach podjętego rozstrzygnięcia. Każdy z tych elementów – ww. 13 nakazów - został uzasadniony pod względem faktycznym i prawnym, zaś argumentacja organu w tym względzie (wyżej cytowana) nie nasuwa – w ocenie Sądu – wątpliwości. Organ zadziałał tu w wykonaniu ww. przepisów ustawy i zgodnie z tymi przepisami. Nie naruszył też przepisów postępowania. W szczególności podkreślenia wymaga, że tworząc system udostępniania informacji gospodarczych ustawodawca zastrzegł pewne formy działalności wyłącznie dla biur informacji gospodarczej - jako podmiotów spełniających szczególne warunki ustawowe, określił wąski zakres tej działalności oraz ustanowił zakaz powierzania innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej biura. Skoro wykazane zostało naruszenie przez skarżącą spółkę w szeregu przypadkach tych warunków, organ zasadnie nakazał usunięcie naruszeń/nieprawidłowości.

Z tych wszystkich powodów, nie znajdując w skardze argumentów, które mogłyby podważać prawidłowość zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.