Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1587/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 33 par. 1, art. 50 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 183 par. 1, art. 184, art. 204 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 5, art. 20 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 163 poz 981
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.
article: art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 105a ust. 1 i ust. 2, art. 106 par. 1, par. 2, art. 126, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 102/14 w sprawie ze skargi O. [...] S.A. w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie postanowienia o uzgodnieniu koncesji na wydobywanie kruszywa 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] w R. na rzecz O. [...] S.A. w O. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 102/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA w Olsztynie lub Sąd I instancji) uwzględnił skargę O. [...] S.A. w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej: SKO) z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] o stwierdzeniu nieważności postanowienia Wójta Gminy D. z dnia [...] stycznia 1998 r., znak: [...] o uzgodnieniu koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. Sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienie, zasądził od SKO na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego oraz orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Stowarzyszenie [...] w B. (dalej: Stowarzyszenie) pismem z dnia 21 kwietnia 2012 r. wniosło do SKO o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy D. z dnia [...] stycznia 1998 r., znak: [...] uzgadniającego na wniosek O. [...] (dalej: OKSM) wydanie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "R." znajdującego się na gruntach wsi [...]. Jednocześnie wniosło o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu ze względu na jego cele statutowe jak i interes społeczny.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. SKO wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 1998 r.

Następnie, postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., SKO odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanego wyżej postanowienia Wójta Gminy uznając, iż zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.).

W wyniku wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. wydanym w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. SKO uchyliło własne postanowienie z dnia [...] października 2012 r. i stwierdziło nieważność wyżej wymienionego postanowienia z dnia [...] stycznia 1998 r. SKO przyjęło, że wyżej wymienione postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.

W wyniku wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. wydanym w oparciu m.in. o art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. SKO uchyliło własne postanowienie z dnia 23 października 2012 r. i stwierdziło nieważność wyżej wymienionego postanowienia z dnia 18 marca 1998 r. SKO przyjęło, że powyższe postanowienie uzgodnieniowe zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27, poz. 96 ze zm., dalej: p.g.g.), ponieważ oczywisty był w dacie wydania tego postanowienia wymóg jego zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO uznało, że skoro jedynym kryterium branym pod uwagę przy dokonywaniu uzgodnienia są zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 16 ust. 5 p.g.g.), to miał zastosowanie art. 106 k.p.a., a zatem organ współdziałający zobowiązany był do zajęcia stanowiska w określonym zakresie i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. Rozstrzygające znaczenie miała zatem okoliczność przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wynikająca z uchwały nr XI/71/92 Rady Gminy w Dźwierzutach z dnia 19 marca 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Olsztyńskiego Nr 13, poz. 219). Postanowienie Wójta nie wskazuje numerów działek, na których wydobywanie kruszywa uzgodniono. Z wyrysu do rysunku ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy D. wynika, że teren wydobycia kruszywa we wsi R. to teren rolny. Nadto w planie brak jest informacji o przeznaczeniu i zakwalifikowaniu terenu planowanej inwestycji, jako terenu górniczego, co bezsprzecznie stanowi o braku zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu. Brak materiału dowodowego nie pozwala stwierdzić czy organ uzgadniający prowadził postępowanie w przedmiocie uzgodnienia.

W skardze do WSA w Olsztynie na powyższe postanowienie OKSM wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

WSA w Olsztynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). uchylił zaskarżone postanowienie. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Według WSA w Olsztynie, SKO w niedostateczny sposób rozważyło zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa przy wydaniu postanowienia uzgadniającego.

Sąd I instancji wskazał, że art. 16 ust. 5 p.g.g. stanowi, że udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W ocenie WSA należało w sposób bardziej wnikliwy rozważyć, czy zamieszczenie w części ogólnej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia o treści: obszary stwierdzonego i spodziewanego występowania złóż kruszywa należy użytkować w sposób umożliwiający podjęcie ich eksploatacji - chronić przed trwałymi lokalizacjami. Szczególnie duże złoża o znaczeniu ponadlokalnym dokumentowane są obecnie w rejonie [...]. Są to złoża kruszywa naturalnego. W trakcie dokumentowania są duże złoża [...] w części położonej na terenie gm. D. Zasoby złoża R. wynoszą ok. 24,7 mln ton - jest wystarczające do wydania postanowienia o uzgodnieniu w trybie art. 16 ust. 5 ustawy p.g.g. wówczas obowiązującej, czy też nie i dać temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

WSA wskazał, że SKO nie przywołało żadnego przepisu prawa, który wskazywałby na obowiązek umieszczenia w postanowieniu właściwego organu w przedmiocie uzgodnienia koncesji na wydobywanie kruszywa numerów działek, których dotyczy planowana działalność. Natomiast tę okoliczność SKO uczyniło podstawowym powodem stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy. SKO wskazało również, że teren wsi R. to teren rolny.

Brak materiału dowodowego w ocenie Sądu nie pozwala na stwierdzenie sprzeczności postanowienia Wójta Gminy z ustaleniami przyjętymi w obowiązującym wówczas planie. Sąd I instancji podkreślił, że jeżeli nie jest wiadomo, jakie działki zostały objęte wnioskiem i postanowieniem uzgadniającym to nie można stwierdzić czy uzgodnieniem objęty jest teren rolny, leśny czy przeznaczony w planie na wydobycie kruszywa. Nie można zatem stwierdzić, czy wydane postanowienie jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania miejscowego.

Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 31 k.p.a. przy wydaniu zaskarżonego postanowienia, Sąd wskazał, że zarzut ten jest o tyle uzasadniony, że przesłanki wskazane w tym przepisie powinny zostać rozważone przez SKO na etapie wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem WSA w Olsztynie, zaskarżone postanowienie wydane zostało bez dostatecznej analizy, czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 16 ust 5 p.g.g. w brzmieniu obowiązującym na datę wydania postanowienia Wójta Gminy z 1998 r.) oraz przepisów postępowania. Sąd przypomniał, że postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, w którym badaniu podlegało jedynie to, czy w kwestionowanym postanowieniu tkwiły kwalifikowane wady, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności nie miało zaś na celu ponownej oceny sprawy, co do jej istoty (jak w postępowaniu odwoławczym), lecz obejmowało kontrolę legalności samego postanowienia załatwiającego sprawę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 7 i 77 k.p.a. i art. 31 k.p.a. polegające na nieprawidłowym wykonaniu funkcji kontrolnej poprzez niewłaściwą ocenę okoliczności faktycznych przyjętych przez organ za podstawę zaskarżonego postanowienia, w tym poprzez pominięcie najistotniejszych z tych okoliczności i nie dokonanie oceny prawnej poprawności ich ustalenia oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia w oparciu o ustalenia wynikające z błędnej interpretacji treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i błędną ocenę okoliczności faktycznych;

- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez braki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku polegające na zaniechaniu wskazania podstaw faktycznych rozstrzygnięcia i przyczyn, z powodu których Sąd uznał za nieprawidłowe ustalenia okoliczności faktycznych dokonane przez organ, zaniechanie wskazania przepisów prawa materialnego, które uległy naruszeniu oraz wyników ocen prawnych dotyczących ustaleń dokonanych przez organ, pominięcie w uzasadnieniu ustaleń dotyczących wpływu bądź istotnego wpływu stwierdzonych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego na wynik sprawy, nie ustosunkowanie się do twierdzeń uczestnika oraz do wszystkich zarzutów zawartych w skardze;

2) prawa materialnego tj.

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 6 p.g.g., art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., art. 7, art. 77 i 80 k.p.a., art. 105a ust. 1 i 2 p.g.g., art. 106 § 1 i § 2 k.p.a., art. 6 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu niewłaściwej subsumcji stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy pod hipotezy norm wynikających z tych przepisów, co winno prowadzić do oddalenia skargi.

Argumentację na poparcie postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, autor przedstawił w jej uzasadnieniu.

Podnosząc powyższe zarzuty, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Nadto - w każdym przypadku zasądzenie od OKSM na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną O. [...] wniosły o odrzucenie skargi kasacyjnej, jako pochodzącej od podmiotu nieposiadającego przymiotu strony ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz OSKM kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej

Skarga kasacyjna, w niniejszej sprawie, została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W ramach pierwszej spośród nich, autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 6 p.g.g., art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., art. 7, art. 77 i 80 k.p.a., art. 105a ust. 1 i 2 p.g.g., art. 106 § 1 i § 2 k.p.a., art. 6 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w ramach drugiej postawił zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a.

Przed przystąpieniem do oceny podniesionych zarzutów kasacyjnych w pierwszej kolejności należy się odnieść do wniosku O. [...] zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną o odrzucenie niniejszej skargi, jako wniesionej przez nielegitymowany podmiot, nieposiadający w postępowaniu przymiotu strony. Wniosek ten, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za niezasadny. Nie ulega wątpliwości, że określony podmiot nie uzyskuje przymiotu strony tylko z uwagi na fakt, że brał udział w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a następnie sąd ten doręczył mu odpis wyroku z uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bada, czy skarga kasacyjna wniesiona jest przez stronę (art. 173 § 2 p.p.s.a.), ponieważ jest to jedna z przesłanek jej dopuszczalności. Nie można jednak odrzucić skargi kasacyjnej z tego powodu, że została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, jeżeli ten podmiot został dopuszczony do udziału w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i brał udział w tym postępowaniu, jako strona. W tej sytuacji ustalenie, czy wnoszący skargę kasacyjną ma przymiot strony, wymaga merytorycznego rozpoznania sprawy w kontekście posiadania przezeń interesu prawnego w sprawie. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie określonym we wskazanym przepisie. Z kolei zgodnie z art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Wynika z tego, że legitymacja do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym oparta jest na kryterium interesu prawnego, który w tym przypadku oznacza, że ze skargą kasacyjną może wystąpić, co do zasady podmiot, który ma oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego orzeczenia. Osoba, którą w decyzji administracyjnej wskazano, jako stronę, choćby nią de facto nie była, ma prawo wnieść w ramach interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego. W ramach tak samo rozumianego interesu prawnego, jeżeli osoba taka nie wniosła skargi, ma prawo być uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego na prawach strony po myśli art. 33 § 1 p.p.s.a. Niewątpliwie Stowarzyszenie [...] brało udział w postępowaniu administracyjnym i nie wniosło skargi do WSA w Olsztynie a zatem zgodnie z art. 33 § 1 p.p.s.a. było uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt II SA/Ol 102/14 na prawach strony. Stowarzyszenie uzyskało tym samym legitymację procesową do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w tej sprawie orzeczenia przez Sąd I instancji. Z pola widzenia nie może także umknąć, że Stowarzyszenie [...] miało przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji koncesyjnej udzielonej O. [...] przez Wojewodę [...] w dniu 22 kwietnia 1998 r. a zatem decyzji koncesyjnej, która została wydana po uzyskaniu m.in. niniejszego postanowienia uzgodnieniowego (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1621/12 oddalający skargę kasacyjną OKSM od wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2012 r. wydanego w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Ministra Środowiska z dnia 18 października 2011 r.).

Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w niniejszej skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że nie podważają one prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd I instancji. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, stanowisko WSA w Olsztynie uwzględnia całokształt materiału zebranego w sprawie. Sąd I instancji zasadnie zwraca uwagę na braki w zgromadzonej dokumentacji. Należy zauważyć, że w nadesłanych aktach administracyjnych znajduje się korespondencja z której wynika, że organ orzekający w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia uzgodnieniowego nie dysponował zasadniczymi dokumentami - w tym wnioskiem koncesyjnym OKSM. Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, że brak zachowania stosownych dokumentów w Urzędzie Gminy w D. nie zwalniał SKO od obowiązku ustalenia, jakich konkretnie działek dotyczył wniosek o dokonanie uzgodnienia. Najprostszym rozwiązaniem było wystąpienie do organu, który zwracał się o uzgodnienie. SKO zaniechało wystąpienia do organu koncesyjnego o pełną dokumentację, co powoduje, że pogląd Sądu I instancji, o braku dostatecznej analizy sprawy pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad postępowania uzgodnieniowego jest trafny.

Niewątpliwie bowiem, z uwagi na art. 16 ust.5 p.g.g., gruntownego rozważenia wymaga pełna treść zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ustalenia szczegółowe należy analizować w powiązaniu z zapisami części ogólnej). Jak słusznie podnosi Sąd I instancji, jeżeli istnieje plan miejscowy, wspomniane uzgodnienie mogło być dokonane tylko na jego podstawie. Organ współdziałający w postępowaniu koncesyjnym zobowiązany jest stosować wyłącznie kryteria wskazane w p.g.g. i to w sposób ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie innych kryteriów aniżeli te, które są przewidziane w ustawie, a rozstrzygnięcie wydane w myśl art. 16 ust. 5 p.g.g. musi być związane z treścią planu miejscowego, a w przypadku jego braku z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Należy również ustalić zakres wniosku o uzgodnienie. Na gruncie p.g.g. do dokumentów dostarczonych organowi właściwemu do uzgodnienia należało dołączyć projekt decyzji koncesyjnej, w której musiały być zawarte m.in. granice terenu i obszaru górniczego oraz przestrzeń w granicach, których ma być wykonywana działalność. Innymi słowy w projekcie decyzji koncesyjnej należało wskazać zasięg złoża poprzez podanie numerów działek. Warto również odnotować, że załącznikiem do wniosku o koncesję na wydobywanie kopaliny był także projekt zagospodarowania złoża, zaopiniowany przez właściwy organ nadzoru górniczego (art. 20 ust.2 pkt 2 p.g.g.). Trafnie też Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 10 kwietnia 1998 r., który nie zgłosił zastrzeżeń do wyznaczenia granic obszaru i terenu górniczego "R." w sposób przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik do wniosku. Zatem w stanie prawnym na dzień złożenia przedmiotowego wniosku wymaganych było szereg dokumentów na podstawie, których można było ustalić, jakiego terenu/działek dotyczył wniosek koncesyjny. Analizy wymaga także samo postanowienie uzgodnieniowe pod kątem wystąpienia w nim wad kwalifikowanych (przykładowo poprzez zawarcie w postanowieniu zapisów sprzecznych z prawem). Następnie należy zbadać kwestię nieodwracalności skutków prawnych. Nie można podzielić zarzutów kasacyjnych, że WSA w Olsztynie oceniał prawidłowość przesłanek stwierdzenia nieważności wyłącznie w aspekcie braku numerów działek a także, że nie dokonał jakiejkolwiek oceny prawnej w zakresie stwierdzonych naruszeń prawa. Uzasadnienie Sądu I instancji wyraźnie przeczy powyższemu stanowisku skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia. WSA w Olsztynie dokonał oceny prawidłowości przesłanek stwierdzenia nieważności przyjętych przez SKO z uwzględnieniem uregulowania zawartego w art. 16 ust.5 p.g.g. Wnoszący skargę kasacyjną nie wyjaśnił także, jakie okoliczności faktyczne zostały przez Sąd I instancji pominięte, co uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu. Z kolei zarzut braku dokonania kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie zgodności z art. 31 k.p.a poprzez brak jednoznacznej oceny prawnej, co do udziału Stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym również nie jest zasadny. Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przesłanki z art. 31 k.p.a. powinny zostać rozważone przez SKO na etapie postępowania odwoławczego, skoro organ rozpoznał wniosek Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo braku postanowienia o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym z urzędu. Prawidłowo WSA w Olsztynie wskazał, że tej kwestii organ odwoławczy w ogóle nie rozważał i powinien to uczynić w toku ponownego rozpoznania sprawy. Słusznie też Sąd I instancji zwrócił uwagę, że interpretując art. 31 k.p.a. należy mieć na względzie, iż brak postanowienia organu o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu nadzwyczajnym nie niweczy możliwości uznania, że Stowarzyszenie brało jednak udział w tym postępowaniu a to z uwagi na podjęte przez organ czynności faktyczne.

Nie jest także trafny podniesiony na stronie 9 skargi kasacyjnej zarzut wydania postanowienia z dnia [...] marca 1998 r. bez podstawy prawnej z uwagi na dokonanie uzgodnienia na wniosek OKSM a nie organu administracji. Powyższe stanowisko, zaprezentowane dopiero na etapie skargi kasacyjnej nie zostało bliżej uzasadnione, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu. Należy natomiast podkreślić, że z treści wzmiankowanego postanowienia taki wniosek w żadnym razie nie wynika /cyt.: Na podstawie art. 16 ust 5 p.g.g. (...) postanawia się uzgodnić wniosek O. [...] S.A. o wydanie koncesji (...), pod względem zgodności z ogólnym planem przestrzennym zagospodarowania gminy dla Gminy D./. Tak więc wniosek O. [...]. dotyczył wydania przedmiotowej koncesji i w tym charakterze została powołana ta spółka w postanowieniu Wójta Gminy D.

Stosownie do treści art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie Sądu I instancji spełnia wszystkie wymogi wskazane w cytowanym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odniósł się do wszystkich, istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia, zarzutów strony. Wbrew poglądowi autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji wykazał również, że stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego uzasadniają uchylenie zakwestionowanego postanowienia z dnia 28 listopada 2013 r.

Mając na uwadze powyższe skarga kasacyjna podległa oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).