Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2756/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145, art. 148, art. 28
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2018 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postepowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...]sierpnia 2016 r., nr [...],

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 r. poz. 1257), dalej "K.p.a." po rozpatrzeniu zażalenia Pani K. W. (zwanej dalej Skarżącą) na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (zwanego dalej dyrektorem RDLP) z dnia [...]listopada 2016 r., znak. sprawy [...]odmawiające wznowienia postępowania w sprawie wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej, zakończonych ostatecznymi decyzjami numer: [...] zn. spr [...] z dnia [...].06.2016 r"[...] zn. spr [...] z dnia [...].11.2015 r., [...]zn. spr [...]z dnia [...].10.2015 r"[...]zn. spr [...]z dnia [...].09.2016 r"[...]zn. spr [...]z dnia [...].11.2015 r., [...]zn. spr [...]z dnia [...].10.2015 r"[...]zn. spr [...]z dnia [...].09.2015r., [...]zn. spr [...]z dnia [...].09.2015 r"[...]zn. spr [...]z dnia [...].09.2015 r"[...] zn. spr [...]z dnia [...].11.2015 r, utrzymał je w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

Skarżąca pismem z dnia [...]listopada 2016 r., wniosła o wznowienia postępowania w sprawie wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej zakończonych ostatecznymi decyzjami wymienionymi wyżej.

Jako podstawę do wznowienia postępowania Skarżąca wskazała art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa.

Dyrektor RDLP po przeprowadzeniu postępowania, postanowieniem z dnia [...]listopada 2016 r., znak. sprawy [...] odmówił wznowienia postępowania uznając, że skarżąca nie była stroną tych postępowań.

Skarżąca, niezadowolona z postanowienia Dyrektora RDLP, wniosła zażalenie wskazując, że inwestycja będzie prowadzona między innymi na gruntach, które sąsiadują z gruntami stanowiącymi własności Skarżącej dlatego w postępowaniach w sprawie miała interes prawny i faktyczny.

Rozpatrując sprawę organ II instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, że ostateczne decyzje na które powołuje się skarżąca zezwalające na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej nie dotyczą nieruchomości stanowiącej Jej własność. Skarżąca jest właścicielem sąsiedniej działki. Nie ona była Stroną postępowania w przedmiotowych sprawach.

Dlatego Skarżąca nie ma interesu prawnego w ww. postępowaniach dotyczącym wyłączenia z produkcji leśnej gruntów. Stwierdzenie to potwierdza prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1402/08. Ostatecznie biorąc pod uwagę, że Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) za prawidłowe uznał rozstrzygniecie sprawy przez Dyrektora RDLP. Ten tryb potwierdza pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 40/12. Wskazano także, że w ww ostatecznych decyzjach Dyrektora RDLP Skarżąca nie była Stroną. W związku z tym Skarżąca nie ma uprawnień do żądania udostępnienia jej kserokopii za zgodność z oryginałem wszystkich tych decyzji (taki wniosek w trakcie postępowania został przez nią złożony). Dyrektor RDLP nie ma także obowiązku wyjaśniania powodów nie ujęcia w ww. decyzjach nieruchomości Strony, tym bardziej, że Dyrektor RDLP wydaje zezwolenie na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji zgodnie z wnioskiem inwestora. Ponadto Dyrektor RDLP nie ma uprawnień do wyjaśniania sprawy wydawania decyzji przez Wójta Gminy na wycinkę drzew.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zarzuciła naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tego postanowienia;

-naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do czynnego udziału w sprawie;

-art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich niezbędnych czynności w sprawie, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wadliwe zebranie materiału dowodowego, nierozpoznanie go w sposób prawidłowy, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że jej interes prawny wynika nie tylko z tego, że jej grunty położone są obok gruntów których dotyczą ww decyzje ostateczne ale z tego, że plan zagospodarowania przestrzennego dla odcinaka gminy [...] został zaskarżony do NSA. Inwestycja prowadzona przez nieruchomości rolne spowodowała, że musiały być wydane decyzje o wyłączeniu gruntów leśnych, co oddziałuje na grunty sąsiednie. Ponadto zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane stronami tego postępowania są sąsiedzi i użytkownicy lub zarządcy nieruchomości sąsiednich. Linia wysokiego napięcia oddziałuje na grunty sąsiednie a ich właściciele mogą skarżyć do sądu powszechnego o oddziaływanie linii wysokiego napięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Z takim postanowieniem mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Postępowanie o wznowienie jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym w pierwszej kolejności organ bada czy podanie o wznowienie zawiera przesłanki wskazane w art. 145 § 1 K.p.a. czy zostało wniesione w terminie o jakim mowa w art. 148 K.p.a. i czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu. Są to przesłanki dopuszczalności wznowienia. Niespełnienie któregokolwiek z warunku skutkuje odmową wszczęcia postępowania wznowieniowego bez badania merytorycznego wniosku.

W niniejszej sprawie organ dokonał wstępnej oceny wniosku o wznowienie i uznał, że skarżąca nie była stroną postępowań zakończonych wydanymi decyzjami administracyjnymi a decyzje nie dotyczą Jej gruntów. W związku z tym nie przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym.

Sąd w tym zakresie w pełni akceptuje wywody obu organów bez potrzeby ich szczegółowego powtarzania.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie następuje na wniosek strony. Pojęcie strony reguluje art. 28 K.p.a. Zgodnie z nim stroną jest osoba która wykaże że posiada interes prawny w wystąpieniu z tego rodzaju wnioskiem. Wymaga to ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, który polega na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego indywidualnych praw i obowiązków wynikających z prawa materialnego. Tak rozumiane pojęcie interesu prawnego koresponduje z treścią art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, o jakim mowa w art. 28 k.p.a., to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. (por. wyrok NSA z 16 marca 2018 r., II OSK 1332/16 w Lex).

Decyzje których wznowienia skarżąca się domaga dotyczą udzielenia zezwolenia [...]S.A. na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych pod budowę linii elektroenergetycznych. Skarżąca nie była stroną tych postępowań a planowana inwestycja (linia) nie będzie przebiegała przez jej grunty /działki nr [...],[...],[...]położone w obrębie [...] gmina [...].

Skarżąca tym faktom nie zaprzecza.

Zdaniem Sądu, w takim razie skarżąca nie posiadała tak rozumianego interesu prawnego w tych postępowaniach a co za tym idzie nie posiada interesu prawnego we wznowieniu postępowań zakończonych tymi decyzjami. Kwestia hipotetycznego oddziaływania linii na jej nieruchomości stanowi co najwyżej o Jej interesie faktycznym. Kwestia zaskarżenia do WSA planu miejscowego, nie ma żadnego wpływu na ocenę czy skarżąca posiada przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym. Ważność uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma znaczenie dla polityki przestrzennej terenu objętego planem i dla parametrów przyszłej zabudowy a nie na ocenę interesu prawnego w postępowaniu wznowieniowym. To, że w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, stronami takiego postępowania są właściciele działek sąsiadujących z działkami inwestycyjnymi, nie zmienia oceny, że w postępowaniu o wydanie decyzji o wyłączeniu z produkcji gruntów leśnych skarżąca nie miała przymiotu strony. Decyzja nie dotyczyła jej praw właścicielskich, w żaden sposób jej nie ograniczała w jej prawach a jej ewentualne obawy o odziaływanie przyszłej linii energetycznej nie kreują jej interesu prawnego a co najwyżej interes faktyczny.

Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Jak się przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym naruszenie art. 10 K.p.a. może odnieść zamierzony skutek gdy strona wykaże jakich konkretnie czynności nie mogła podjąć i jaki miałyby one wypływ na wynik sprawy.( por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 1840/15 w LEX nr 2306968).

Skarżąca nie wskazała w skardze jakie czynności nie mogły być przez nią podjęte na skutek niepowiadomienia Jej o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Poza tym, jak wynika z akt, organ w toku postępowania przed organem II instancji ani nie przeprowadzał żadnych dowodów, nie zasięgał informacji czy nie podejmował czynności, które mogłyby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Poza tym, co jest bardziej istotne, jak stwierdził NSA w wyroku z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2516/15, LEX nr 2328725 "Przepis art. 10 § 1 k.p.a. ma walor zasady ogólnej i w zakresie, w jakim dotyczy decyzji nie znajduje zastosowania do postanowień".

W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstawa aby uznać, że zaskarżone postanowienie narusza wskazane w skardze przepisy postępowania administracyjnego w tym art. 7, 77 § 1 czy 6 K.p.a. Organ w wystarczający sposób zebrał materiał dowodowy a następnie go ocenił przedstawiając racjonalne argumenty w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.