Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 315/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2, art. 41 ust. 12, art. 41 ust. 12c
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: par. 5 ust. 1a
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia WSA del. Izabela Najda-Ossowska, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1110/09 w sprawie ze skargi B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1110/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi B. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Spółka, Skarżąca lub Podatnik) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 marca 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżoną interpretację, stwierdził, że nie może być ona wykonana w całości oraz zasądził na rzecz Spółki koszty postępowania sądowego.

1.2. Sąd pierwszej instancji podał, że Skarżąca wnioskiem z dnia 16 lutego 2009 r. zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku tym, Spółka wskazała, że jako developer prowadzi sprzedaż mieszkań, lokali usługowych w budynkach wchodzących w skład nowobudowanych osiedli mieszkaniowych. W przyszłości zamierza wybudować budynek mieszkalny, w którego części podziemnej będzie znajdowała się wielostanowiskowa hala garażowa z przeznaczeniem na miejsca postojowe dla samochodów właścicieli lokali. Hala garażowa będzie stanowiła integralną część budynku mieszkalnego i nie będzie, w myśl przepisów prawa budowlanego, odrębnym obiektem budowlanym. Będzie ona należała do części wspólnych budynku, a znajdujące się w niej miejsca postojowe będą przypisane do poszczególnych lokali mieszkalnych (nastąpi, na zasadzie quoad usum, podział do korzystania z podziemnej części budynku w taki sposób, że każdorazowy właściciel konkretnego lokalu mieszkalnego będzie miał prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego oznaczonego konkretnym numerem).

Przedmiotem czynności cywilnoprawnej jaką jest umowa sprzedaży będzie sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w częściach wspólnych całej nieruchomości, w ramach którego właściciel będzie miał prawo do wyłącznego korzystania z określonego miejsca parkingowego. W związku z tym nie będzie możliwości sprzedaży lokalu mieszkalnego bez przypisanego miejsca postojowego ani sprzedaży miejsca postojowego bez odpowiadającego lokalu mieszkalnego. Czynność ta objęta będzie jednym aktem notarialnym oraz dla lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego jako udziału w częściach wspólnych budynku mieszkalnego będzie założona jedna księga wieczysta, bez możliwości rozbicia na dwie niezależne od siebie nieruchomości.

1.3. Zdaniem Skarżącej sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z nieodłącznym prawem do wyłącznego korzystania ze stanowiska postojowego będącego częścią wspólną nieruchomości podlega jednej stawce podatku VAT (w wysokości 7%), ponieważ stanowisko parkingowe nie stanowi odrębnego od mieszkania przedmiotu własności i jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego.

1.4. W interpretacji indywidualnej z dnia 13 marca 2009 r. Minister Finansów uznał powyższe stanowisko Podatnika za nieprawidłowe.

Zdaniem organu w celu zastosowania prawidłowej stawki podatku VAT, niezbędnym jest określenie: 1.) czy dany obiekt jest wymieniony w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako ustawa o VAT), 2.) jakie spełnia funkcje – mieszkalne czy użytkowe. W związku z tym, iż ustawa o VAT, jak i przepisy wykonawcze do niej nie precyzują definicji "lokal mieszkalny" ani "lokal użytkowy" należy, według Ministra Finansów, posiłkować się definicją lokalu mieszkalnego zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm., dalej jako u.w.l.).

Samodzielnym lokalem mieszkalnym, zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspakajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. W myśl natomiast art. 2 ust. 4 u.w.l., do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi".

W konsekwencji MF zauważył, że treść analizowanych przepisów wskazuje na wyraźne rozróżnienie pomiędzy pomieszczeniami pomocniczymi, które związane są z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na pobyt stały w sposób funkcjonalny, polegający na wykorzystaniu całej przestrzeni bezpośrednio dla zaspakajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, a pomieszczeniami przynależnymi, które chociaż w sensie prawnym stanowią część lokalu mieszkalnego, jednak w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż mieszkaniowe potrzeb ludzi. Zatem jego zdaniem pojedyncze miejsce parkingowe, jako wyodrębniona jedynie liniami część większego pomieszczenia jest pomieszczeniem przynależnym, ale pełniącym funkcje inne niż mieszkaniowe, w związku z czym, odmiennie od pomieszczeń pomocniczych (w tym również pomieszczeń przynależnych spełniających funkcje mieszkaniowe) podlega wyłączeniu z opodatkowania preferencyjna stawką VAT w wysokości 7%. Bez znaczenia przy tym jest fakt, iż sprzedaż przedmiotowego miejsca postojowego stanowiącego udział we współwłasności nieruchomości wspólnej będzie dokonywana tylko wraz z lokalem mieszkalnym.

Odnosząc się natomiast do powoływanych przez Skarżącą orzeczeń, organ stwierdził, iż stanowią one rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i nie mogą mieć zastosowania w opisanej sytuacji.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Spółka zaskarżyła powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła Ministrowi Finansów naruszenie:

- art. 7 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym sprzedaż prawa do korzystania z miejsca postojowego należy traktować jako odrębną dostawę towaru opodatkowaną podatkiem VAT według stawki 22%;

- art. 14b § 1 w związku z art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej jako O.p.) poprzez pominięcie przy wydawaniu interpretacji wyroków sądów administracyjnych wydanych w analogicznych sprawach;

- art. 14c O.p. poprzez arbitralne ustalenie stanu faktycznego, tj. uznanie, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dwoma odrębnymi przedmiotami transakcji, pomimo, że w przedstawionym przez Spółkę zdarzeniu przyszłym w sposób jednoznaczny wskazano, że nabycie lokalu mieszkalnego następować będzie wraz nabyciem miejsca postojowego i będzie to jedna transakcja.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem art. 41 ust. 2, 12 i 12a ustawy o VAT oraz § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 97, poz. 970 ze m., dalej jako rozporządzenie MF).

3.2. Na wstępie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że spór w niniejszej sprawie dotyczy wysokości stawki podatku VAT od sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym ustanowionym wyłącznym prawem korzystania z nieruchomości wspólnej, które to prawo nie może stanowić odrębnego przedmiotu własności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności polegających na sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyrokach z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 2480/04 oraz sygn. akt I FSK 103/05, stanął na stanowisku, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług, właściwej dla lokalu mieszkalnego. Uzasadniając powyższe NSA wskazał, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego. W kontekście powyższego Sąd ten podkreślił, że nie można dzielić przedmiotu sprzedaży tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych, skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży.

3.3. Podzielając stanowisko zawarte w powyższych wyrokach, oraz w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 9 września 2008 r., sygn. akt I FSK 907/08 (niepubl.), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w przypadku gdy mamy do czynienia jak w niniejszej sprawie z jedną transakcją polegającą na sprzedaży – stanowiącego odrębną własność lokalu mieszkalnego oraz powiązanego z własnością tego lokalu prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, wydzielonego ze znajdującej się w części podziemnej budynku powierzchni stanowiącej współwłasność wszystkich właścicieli mieszkań (podział quoad usum), to sprzedaż taka będzie opodatkowana jedną stawką podatku VAT w wysokości 7%.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), Sądowi pierwszej instancji:

- naruszenie art. 41 ust. 2, 12 – 12c ustawy o VAT oraz § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r., poprzez błędną wykładnię w zakresie stawki podatku VAT dla sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z prawem do korzystania z miejsc postojowych;

- niezastosowanie przepisów art. 2 ust. 6 i art. 5 ust. 2 ustawy o VAT, co doprowadziło do uznania, że miejsce postojowe nie jest samodzielnym przedmiotem obrotu cywilnoprawnego, a zatem podlega wspólnie z lokalem mieszkalnym opodatkowaniu jednolitą, obniżoną 7% stawką podatku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podatkowy podkreślił, że o możliwości zastosowania obniżonej 7% stawki podatku VAT decyduje wystąpienie pozytywnej przesłanki w postaci zaliczenia przedmiotu dostawy do kategorii obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyłączeniem lokali użytkowych. Mając zatem na uwadze, że ustawodawca na gruncie ustawy o VAT uznał za towar także część budynku, za prawidłowe należy uznać stwierdzenie, że opodatkowaniu na zasadach ustalonych przepisami prawa podatkowego podlega także taka część budynku, która w świetle przepisów prawa cywilnego nie stanowi odrębnej nieruchomości.

W świetle powyższego Minister Finansów wniósł o:

- uchylenie przedmiotowego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy;

- ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

- zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw.

5.2. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez:

1) dokonanie błędnej wykładni art. 41 ust. 2, ust. 12 - 12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 97, poz. 970 ze zm.) poprzez błędną wykładnię w zakresie stawki podatku VAT dla sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z prawem do korzystania z miejsc postojowych,

2) niezastosowanie przepisów art. 2 ust. 6 i art. 5 ust. 2 ustawy o VAT, co doprowadziło do uznania, że miejsce postojowe nie jest samodzielnym przedmiotem obrotu cywilnoprawnego, a zatem podlega wspólnie z lokalem mieszkalnym opodatkowaniu jednolitą obniżoną 7% stawką VAT.

W kontekście tak sformułowanych zarzutów ( w szczególności opisanego w punkcie 2) należy przypomnieć, że niniejsza sprawa dotyczy interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przedstawiony we wniosku o udzielenie interpretacji stan faktyczny przedstawiony jest wyczerpująco jeśli zawiera wszystkie niezbędne elementy, które pozwolą na jego przyporządkowanie do określonych norm prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1408/07, opubl. CBOS). Konsekwencją powyższego jest obowiązek organu wydającego interpretację do odniesienia się do stanu faktycznego wskazanego we wniosku. W ramach tego stanu faktycznego wskazano zaś, że Skarżąca jest developerem i przedmiotem jej działalności jest sprzedaż mieszkań, lokali usługowych w budynkach wchodzących w skład nowobudowanych osiedli mieszkaniowych. Spółka zamierza wybudować budynek mieszkalny, w którego części podziemnej będzie znajdowała się wielostanowiskowa hala garażowa z przeznaczeniem na miejsca postojowe dla samochodów właścicieli lokali. Hala garażowa będzie stanowiła integralną część budynku mieszkalnego i nie będzie, w myśl przepisów prawa budowlanego, odrębnym obiektem budowlanym. Tak usytuowana hala garażowa będzie należała do części wspólnych budynku, a znajdujące się w niej miejsca postojowe będą przypisane do poszczególnych lokali mieszkalnych (nastąpi, na zasadzie quoad usum, podział do korzystania z podziemnej części budynku w taki sposób, że każdorazowy właściciel konkretnego lokalu mieszkalnego będzie miał prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego oznaczonego konkretnym numerem). Stwierdzono również, że przedmiotem czynności cywilnoprawnej jaką jest umowa sprzedaży będzie sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w częściach wspólnych całej nieruchomości, w ramach którego właściciel będzie miał prawo do wyłącznego korzystania z określonego miejsca parkingowego. W związku z tym nie będzie możliwości sprzedaży lokalu mieszkalnego bez przypisanego miejsca postojowego ani sprzedaży miejsca postojowego bez odpowiadającego lokalu mieszkalnego. Czynność ta objęta będzie jednym aktem notarialnym oraz dla lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego jako udziału w częściach wspólnych budynku mieszkalnego będzie założona jedna księga wieczysta, bez możliwości rozbicia na dwie niezależne od siebie nieruchomości.

5.3. W kontekście tak przedstawionego stanu faktycznego za chybiony należy uznać zarzut sformułowany w punkcie 2. Strona skarżąca usiłuje bowiem zwalczyć pogląd, że miejsce postojowe nie jest samodzielnym przedmiotem obrotu cywilnoprawnego. Ta zaś okoliczność wynikała z przedstawionego przez Stronę stanu faktycznego. Tymczasem nie można zwalczać ustaleń faktycznych (lub jak w niniejszej sprawie elementów stanu faktycznego) przy pomocy zarzutu błędnego zastosowania prawa materialnego.

5.4. Przechodząc do zasadniczego zarzutu związanego z zastosowaniem obniżonej stawki 7% do dla sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z prawem do korzystania z miejsc postojowych stwierdzić należy, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1 (art. 41 ust. 2 ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT – 7% stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 tej ustawy – stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, w myśl ust. 12a powołanego artykułu, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2 (art. 41 ust. 12b ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 41 ust. 12c ustawy o VAT, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Jednakże na mocy § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług – stawka podatku wymieniona w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT obniżona została do wysokości 7 % również w odniesieniu do: robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy – w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT.

Zdaniem Spółki, zarówno do sprzedaży mieszkania jak i miejsca postojowego (ustanowionego wyłącznego prawa korzystania z określonej powierzchni wspólnej) – należy zastosować, wynikającą z powyższych przepisów, stawkę podatkową w wysokości 7%, natomiast w ocenie organów podatkowych, sprzedaż przedmiotowego miejsca postojowego podlega opodatkowaniu, wynikającą z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawką podstawową w wysokości 22%.

5.5. Słusznie Sąd pierwszej instancji odnotował, że kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności polegających na sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oprócz wyroków NSA przywołanych przez Sąd pierwszej instancji warto wskazać na wyroki z dnia 28 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1548/09, z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt I FSK 1689/09, z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 1068/09, z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 966/09, sygn. akt 967/09, z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1390/09, z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt 1637/09, z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1519/09, z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I FSK 1813/09, z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt 1931/09, z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt 1068/09, z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt I FSK 75/10.

W wyrokach tych Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego, podkreślając, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego dla samochodu osobowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. W tym przypadku nie ma możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być bowiem przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku. Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku).

5.6. Stanowisko Sądu pierwszej instancji znajduje wsparcie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącym świadczeń złożonych.

W wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise w pkt 15 i 27 wskazano, że państwo członkowskie w żadnym wypadku nie może poddawać jednej dostawy towarów różnym stawkom podatku. W tym zakresie powołano się na wyroki z dnia 13 lipca 1989 r. w sprawie 173/88 Henriksen, Rec. str. 2763; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 CPP, Rec. str. I-973 oraz z 15 maja 2001 r. w sprawie C-34/99 Primback, Rec. str. I-3833. Dlatego też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dokonał wykładni prawa krajowego w sposób zgodny z treścią i celem przepisów prawa wspólnotowego.

5.7. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę tą oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.