Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 483/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2 w zw. z art. 107 par. 3, art. 8, art. 11
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 3 ust.2 pkt 2 i 3, par. 3 ust. 1 pkt 52 b)
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "U." sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej "U." sp. z o.o. w P. kwotę 700 zł ( słownie: siedemset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy w W. decyzją z dnia 27.09.2016 r., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w związku z art. 71 ust.2 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.), umorzył prowadzone na wniosek "[...]" Sp. z o.o. w P. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla zamierzenia pn.: "Rozbudowa istniejącego budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową zakładu produkcyjnego [...] o nowy trzykondygnacyjny segment produkcyjno-magazynowy z częścią biurową i usługową przy ul. [...], w W., dz. nr [...]".

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia wpłynął do organu w dniu 22.06.2016 r. Do wniosku dołączona została karta informacyjna przedsięwzięcia oraz kopia mapy ewidencyjnej obejmująca teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie i obejmująca obszar, na które będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Po zapoznaniu się z kartą informacyjną przedsięwzięcia ustalono, że planowane do realizacji przedsięwzięcie, zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), jest kwalifikowane do przedsięwzięć w zakresie określonym § 3 ust. 1 pkt 52 b w/w rozporządzenia, a zatem podlega procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W toku postępowania uzyskano: opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (pismo nr [...] z dnia 21.07.2016 r.) oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 21.07.2016 r. (pismo nr [...]). RDOŚ stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. PPIS stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowanie raportu.

W ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie istniejącego budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową zakładu, nie spełnia zapisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycji tej nie można kwalifikować zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 b oraz pkt 92, gdyż planowana rozbudowa zarówno w zakresie powierzchni zabudowy jak i zdolności produkcyjnej nie osiąga progów określonych w w/w rozporządzeniu. Projektowana rozbudowa istniejącego zakładu realizowana będzie na działce ew. [...] przy ul. [...] w W.. Obszar przeznaczony pod inwestycję objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. - obszar "A", zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10.11.2010 r., zmienionym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 19.12.2012 r. Działka na której prowadzona jest działalność została przeznaczona w w/w planie jako teren zabudowy produkcyjno-usługowej, składów i magazynów (2PU), a więc obecne i planowane zagospodarowanie działki jest zgodne z przeznaczeniem tego terenu. Zakład produkcyjny zlokalizowany jest przy ul. [...] w W. funkcjonuje już od kilku lat, na przestrzeni których był rozbudowywany/przebudowywany, uzyskano dla niego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy W. znak: [...] z 5.07.2012 r.

Obecnie planowana inwestycja będzie polegała na rozbudowie istniejącej wielofunkcyjnej hali technologicznej i przebudowie infrastruktury technicznej z tym związanej (wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, technologicznej i deszczowej, c.o, elektrycznej, wentylacji mechanicznej i chłodzenia). Planuje się rozbudowę istniejącego budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową zakładu produkcyjnego o nowy segment produkcyjno-rnagazynowy z częścią biurową, pozwalający na poprawienie warunków organizacyjnych zakładu, funkcjonalnie połączony z częścią istniejącą. Nowy segment produkcyjno-magazynowy pozwoli na uruchomienie dodatkowej linii technologicznej produkcji garmażerii spożywczej w ilości 49 ton na rok. Wyposażenie nowego obiektu będzie podobne do wyposażenia budynku obecnie użytkowanego i obejmuje nowoczesny park maszynowy oraz wyposażenie stanowisk kontroli procesu produkcyjnego i kontroli jakości. Część biurowa dostosowana zostanie do funkcji wyznaczonych przez inwestora. Ponadto, realizacja inwestycji obejmuje rozbiórkę dwóch istniejących budynków magazynowych, rozbudowę budynku stacji transformatorowej, przebudowę budynku technicznego, budowę zbiornika przeciwpożarowego, budowę ściany oporowej, rozbiórkę i budowę zewnętrznych instalacji zalicznikowych: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, technologicznej i deszczowej, elektrycznej oraz przebudowę istniejących placów manewrowych, dróg wewnętrznych oraz przebudowę i budowę nowych miejsc parkingowych.

Sumaryczna powierzchnia zabudowy budynków kubaturowych, które zlokalizowane będą na terenie inwestora po zrealizowaniu inwestycji (po uwzględnieniu rozbudowy zakładu oraz planowanych wyburzeniach) wynosić będzie do 7100 m2, przy czym nowoprojektowana zabudowa wynosić będzie do 4600 m2 powierzchni. Z kolei powierzchnia terenów utwardzonych w wyniku realizacji inwestycji ulegnie zmniejszeniu (ubytek terenu utwardzonego nastąpi na skutek zabudowy nowym obiektem) i z powierzchni ok. 9845 m2, zmniejszy się do ok. 6000 - 6200 m2 powierzchni. Z przeprowadzonej analizy przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wynika, że planowana rozbudowa istniejącej powierzchni zabudowy zakładu, rozumiana zgodnie z rozporządzeniem jako powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia, nie przekracza wymaganego rozporządzeniem progu tj. 1,0 ha, w związku z czym, odnosząc się do tego parametru, nie ma konieczności uzyskania ponownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Parametrem charakteryzującym tę inwestycję jest również wielkość produkcji zakładu. W chwili obecnej zakład przetwarza ok. 3100 ton produktów rocznie. Autor karty informacyjnej podał, że w ramach planowanej rozbudowy zakładu, wzrost produkcji w nowej hali będzie na poziomie nie przekraczającym 49 ton produktów/rok, a więc nie osiągnie wymaganego rozporządzeniem progu tj. minimum 50 ton produktów w skali roku. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że planowany wzrost wielkości produkcji można uznać za wartość podprogową, nie ma podstaw prawnych do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania ponownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a co się z tym wiąże, przeprowadzenia screeningu bądź pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. analizując skalę planowanego przedsięwzięcia jego lokalizację w sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej, potencjalne źródło emisji do środowiska, w szczególności emisji skumulowanej stwierdził, że przedsięwzięcie to może wywierać negatywny wpływ na zdrowie ludzi. W związku z powyższym stwierdził że zachodzi konieczność wykonania oceny oddziaływania na środowisko i opracowanie raportu.

W dniu 10.08.2016 r. organ zwrócił się inwestora, w związku z licznymi skargami mieszkańców dotyczącymi uciążliwości odorowej, o wyjaśnienie czy na terenie zakładu prowadzona będzie produkcja i przetwórstwo tłuszczów roślinnych lub zwierzęcych oraz czy inwestor przewiduje możliwość montażu dodatkowych filtrów w celu eliminacji uciążliwości odorów rozchodzących się po okolicy. Pełnomocnik inwestora pismem (data wpływu) z dnia 26.08.2016 r. poinformował, że na terenie zakładu nie jest i nie będzie prowadzona produkcja i przetwórstwo tłuszczów roślinnych lub zwierzęcych. Zapach jest i będzie eliminowany przez utlenianie promieniami UV oraz ozonem.

Burmistrz Miasta i Gminy W. analizując łącznie informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz biorąc pod uwagę stanowisko organu uzgadniającego uznał, że brak jest podstaw do tego, aby planowaną inwestycję uznać za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z tym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co uzasadnia umorzenie postępowanie.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył [...] Zarzucił, że organ l instancji oparł swoją decyzję jedynie na opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., natomiast nie wziął pod uwagę opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. oraz że parametry progowe określone w § 3 ust. 1 pkt 52b i pkt 92 rozporządzenia wykonawczego, po realizacji planowanej inwestycji zostaną przekroczone, zatem istnieje konieczność uzyskania ponownie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zwrócił uwagę, że decyzja o umorzeniu otwiera drogę do otrzymania pozwolenia na budowę dla szczególnie uciążliwego dla ludzi i otoczenia przedsięwzięcia (zakład emituje poza granice własnej działki "paskudne" zapachy i hałas). Odwołujący podał, że na działce nr ewid. [...], obręb [...] W., uzyskał w 2009 r. decyzję o pozwoleniu na budowę czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, których realizacja jest przygotowana do rozpoczęcia budowy, a nowa hala produkcyjna powstanie wzdłuż granicy jego działki i będzie generować uciążliwości w kierunku zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Do odwołania dołączył szereg dokumentów.

W dniu 27 grudnia 2016 r. do Kolegium wpłynęło pismo odwołującego się z informacją, że działki [...] [...]) i [...] ([...]) znajdują się w obszarze wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

W dniu 12.01.2017 r. [...] złożył w SKO pismo, w którym domagał się włączenia do akt spraw: [...], [...], [...] oraz [...], będących w posiadaniu Urzędu Miasta i Gminy W., które na podstawie znajdujących się w nich kart informacyjnych pozwolą na wyjaśnienie wszelkich wątpliwości i potwierdzą konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Odwołanie od w/w decyzji zostało również złożone przez Rejon Obsługi Mieszkańców "[...] Sp. z o.o. W odwołaniu podniesiono, że nowo powstała inwestycja, z uwagi na charakter prowadzonej działalności, będzie wywierała niekorzystny wpływ na środowisko, generując uciążliwości odorowe oraz hałasowe, co bez wątpienia jest dużym utrudnieniem dla nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie. Zwrócono uwagę, że Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w W. stwierdził, że przedsięwzięcie może wywierać negatywny wpływ na zdrowie ludzi i wskazał konieczność wykonania oceny oddziaływania na środowisko i opracowanie raportu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19.01.2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 71 i następnych ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 12 ustawy z dnia 9.10.2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936), § 3 ust. 1 pkt 52 lit b, § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

W uzasadnieniu, organ II instancji stwierdził, że w celu prawidłowego ustalenia rodzaju przedsięwzięć wymagających wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień art.71 i 72 ustawy Wskazał, że ustawa przewiduje przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został w wymagany prawem sposób stwierdzony ( tj. na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). Postępowanie uregulowane w przywołanej ustawie przeprowadza się wyłącznie dla tych przedsięwzięć, które wymienione są aktualnie w obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podstawowym obowiązkiem organów prowadzących postępowanie jest powinność ustalenia, czy przedmiotem inwestycji jest przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu.

Organ zacytował § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia, a następnie podkreślił, że z punktu widzenia przedmiotowej sprawy istotnym uchybieniem jest brak przeprowadzenia przez organ l instancji własnych ustaleń, czy planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko, mając na względzie regulacje § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia. Przepis powyższy statuuje zasadę kumulacji parametrów zabudowy przemysłowej lub magazynowej w przypadku jej rozbudowy. Zasada ta, biorąc pod uwagę istotę decyzji środowiskowych, odpowiada potrzebie traktowania powiązanych technologicznie przedsięwzięć jako całość.

W ocenie Kolegium, decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W wytycznych wskazał, że dokonując ustaleń, czy planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko, o których stanowią regulacje § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia, organ l instancji winien uwzględnić zakres planowanej inwestycji obejmujący: budowę nowego segmentu produkcyjno-magazynowego z częścią biurową, która pozwoli na uruchomienie dodatkowej linii technologicznej produkcji garmażerii spożywczej o zdolności produkcyjnej max. 49 ton/rok, funkcjonalnie połączonej z częścią istniejącą i instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacją sanitarną, technologiczną i deszczową, c.o. elektryczną, wentylacji mechanicznej i chłodzenia, instalację we wnętrzu hali maszyn i urządzeń linii technologicznych, rozbudowę stacji transformatorowej, budowę zbiornika przeciwpożarowego, przebudowę budynku technicznego, budowę po nowych trasach zewnętrznych instalacji za licznikowych, realizacja przyłączy infrastruktury technicznej, budowę ściany oporowej, przebudowę częściową istniejących placów manewrowych i dróg wewnętrznych, przebudowę i budowę nowych miejsc parkingowych.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 ust. 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), to jest:

1. naruszenie art. 7 w zw. z art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez:

- całkowite pominięcie treści złożonego przez spółkę [...] wniosku, zawierającego dokładne dane dotyczące planowanej inwestycji oraz załączonych do niego dokumentów, z których jednoznacznie wynikało, że w niniejszej sprawie nie ma konieczności prowadzenia postępowania w celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, albowiem w kontekście już istniejącego zakładu produkcyjnego o określonych parametrach, przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem ani mogącym zawsze ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- nieuzasadnione pominięcie wyrażonej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska opinii, z której jednoznacznie wynika, iż przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

- pominięcie faktu, że dla pierwotnego przedsięwzięcia była wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z czym nie jest konieczne ponowne jej wydawanie w niniejszej sprawie, z uwagi na brak przekroczenia progów wskazanych w rozporządzeniu;

- pominięcie faktu, że "[...] sp. z o.o." uzyskała już decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 5.07.2012 r. z uwagi na przekroczenie progów wcześniejszych inwestycji, w związku z czym dla planowanego przedsięwzięcia brak jest konieczności wydawania następnej decyzji w tym przedmiocie;

które to naruszenia w konsekwencji doprowadziły do ustalenia przez organ II instancji błędnego stanu faktycznego w zakresie, w jakim uznano przedsięwzięcie za przedsięwzięcie potencjalnie znacząco oddziaływujące na środowisko i wymagające przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2. naruszenie art. 8, art. 11 w zw. z art. 107 §3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sprzeczności z zasadą przekonywania, które to uzasadnienie uniemożliwia w istocie skontrolowanie toku rozumowania organu II instancji, a tym samym skontrolowanie samej decyzji, w związku z czym wykluczone jest uznanie decyzji za prawidłową;

które to naruszenia w konsekwencji doprowadziły do

3. naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i uchylenie decyzji organu I instancji wraz z przekazaniem sprawy o ponownego rozpoznania temu organowi, podczas gdy organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania, wszelkie okoliczności zostały w pełni wyjaśnione, a pominięte przez organ II instancji, w związku z czym wydane rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i nie zachodziły żadne okoliczności uzasadniające jego uchylenie;

II. Naruszenie prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieprawidłową ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiotowe przedsięwzięcie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, albowiem osiąga i przekracza progi wskazane w § 3 ust. 1, jak również, że konieczne jest zsumowanie parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, w sytuacji gdy przedsięwzięcie to nie przekracza progów z § 3 ust. 1, jak również ratio legis § 3 ust. 2 pkt 3 wyklucza kumulowanie parametrów przedsięwzięć, a zatem przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływującym na środowisko, w związku z czym postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest bezprzedmiotowe.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zobowiązanie organu II instancji do wydania decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W., a także zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu rozwinęła opisane wyżej zarzuty. W szczególności podała, że z przedłożonego wniosku wraz z dokumentacją oraz z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wynikały parametry konieczne dla ewentualnego zakwalifikowania przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mającego zawsze lub potencjalnie znaczący wpływ na środowisko. Wskazano, że w odniesieniu do parametrów powierzchniowych przedsięwzięcie, nawet gdyby uznać odpuszczalność ich zsumowania, nie przekracza 1 ha. Prawidłowo ustalono w decyzji organu I instancji, na podstawie kompletnego materiału dowodowego, że w sumie wartość ta nie przekroczy wskazanego progu. Odnośnie progu dotyczącego wielkości produkcji strona skarżąca podkreśliła, że zakład do tej pory produkował 3100 ton produktów rocznie. W dniu 5.07.2012 r. uzyskano stosowną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z treścią i danymi zawartymi we wniosku, które to dane są dla organu wiążące, wzrost produkcji ma nastąpić o 49 ton. Organ całkowicie pominął tę okoliczność i błędnie zastosował przepisy rozporządzenia. Zsumowanie wskazanych wartości nie spowoduje bowiem przekroczenia progu, albowiem został już przekroczony wcześniej, co spowodowało wówczas konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zdaniem strony skarżącej zgromadzony materiał dowodowy już przed organem I instancji był wystarczający i pełny. Podniosła również, że przy wprowadzeniu przepisu § 3 ust.2 pkt 3 rozporządzenia intencją ustawodawcy było, aby w przypadku kumulacji oddziaływań przedsięwzięcie kwalifikować jako potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko jedynie wtedy, gdy parametr przedsięwzięcia już zrealizowanego, po zsumowaniu z parametrem przedsięwzięcia planowanego do realizacji przekroczy określony próg. Przepis ten nie sytuacji, gdy pierwszy z tych parametrów przekroczył już próg, albowiem po jego zsumowaniu z parametrem przedsięwzięcia planowanego uzyskana wartość będzie zawsze ten przekraczać.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 22.06.2017 r. uczestnik Ł. P. ustosunkowując się do wniosku strony o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym wniósł o przeprowadzenie rozprawy i przedstawił swoje stanowisko w sprawie, domagając się oddalenia skargi.

W piśmie z dnia 26.06.2017 r. uczestnik I. S. również wniósł o przeprowadzenie rozprawy i przedstawił swoje stanowisko w sprawie, domagając się oddalenia skargi. Z kolei w piśmie z dnia 17.08.2017 r. poinformował, że zmienił swoje stanowisko w sprawie i przychyla się do wniesionej skargi.

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 r. dopuszczono do udziału w sprawie w charakterze uczestnika [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] w K. jako nabywcy nieruchomości od Banku [...] [...] S.A. we W., w tym działki [...] (graniczącej z działką wnioskodawcy) oraz działek [...], [...] (graniczących od północy z działką [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas, w zależności od rodzaju naruszenia, albo uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność, względnie niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia wykonawczego z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71).

Ocenę legalności zaskarżonej decyzji warto poprzedzić przytoczeniem tych regulacji.

Stosownie do art.59 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Istotne jest również, że w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia m.in.: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, a także możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art.63 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie m.in. następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, emisji i występowania innych uciążliwości, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z art.64 ust.1 ustawy postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz powiatowego państwowego inspektora sanitarnego. W myśl art. 74 ust.1 ustawy do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy m.in. dołączyć: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia; poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy, Rada Ministrów została upoważniona, z uwzględnieniem możliwego oddziaływania na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 (związane z dokonywaniem ewentualnej oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko) do określenia w drodze rozporządzenia: 1) rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadków, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. W wykonaniu powyższej delegacji, Rada Ministrów w dniu 9 listopada 2010 r. wydała rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71). W § 2 rozporządzenia określono przedsięwzięcia zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w § 3 natomiast przedsięwzięcia zaliczane do przedsięwzięć potencjalnie mogących oddziaływać na środowisko, jak również odpowiednio przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 b) rozporządzenia 9 listopada 2010 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się zabudowę przemysłową lub magazynową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

Nadto, stosownie do § 3 ust.1 pkt 92 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się również instalacje do przetwórstwa owoców, warzyw, ryb lub produktów pochodzenia zwierzęcego, z wyłączeniem tłuszczów zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 t na rok.

Należy również wskazać, że w myśl § 3 ust.2 pkt 2) rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone.

Analiza rozdziału trzeciego ustawy, poświęconego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazuje, że organ rozpoznający wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może wydać kilka rodzajów decyzji. Pierwszy rodzaj stanowią decyzje środowiskowe wydawane po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, poprzedzone raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 80 i 82 ww. ustawy), drugi rodzaj stanowią decyzje wydawane bez przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ograniczające się w sentencji do stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia takiej oceny, których załącznikami staje się charakterystyka przedsięwzięcia (art. 84 ww. ustawy). Każda z tych decyzji jest decyzją merytoryczną, wymagającą uzasadnienia, którego zakres dla poszczególnego rodzaju decyzji określa art. 85 ust. 2 ustawy. Uzasadnienie decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko sprowadza się do wykazania okoliczności, które w świetle art. 63 ust. 1 ustawy przemawiały za uznaniem braku potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko.

Wreszcie, w razie ustalenia, po wszczęciu postępowania, że planowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – organ winien wydać decyzję o umorzeniu postepowania.

Tak więc istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bo tylko w razie prawidłowej negatywnej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako przedsięwzięcia nie należącego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, umorzenie postępowania byłoby zgodne z prawem.

Ocena ta powinna być dokonana na podstawie wnikliwego rozważenia zebranego materiału dowodowego w aspekcie wskazanych wyżej regulacji.

Podstawą formalnoprawną zaskarżonej decyzji był przepis art.138 § 2 k.p.a. Zgodnie z nim (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji -Dz.U.2016.23 t.j.) organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przy czym przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W judykaturze podkreśla się, że w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy powinien wykazać istnienie przesłanek do wydania takiej decyzji. Wymaganą omawianym przepisem częścią uzasadnienia decyzji organu odwoławczego jest również wskazanie organowi I instancji okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Aktualne brzmienie art. 138 § 2 k.p.a. zdanie drugie nie pozostawia wątpliwości, że organ odwoławczy, podejmując na tej podstawie decyzję, jest obowiązany zawrzeć w jej uzasadnieniu wytyczne, o których mowa w tym przepisie. Organ pierwszej instancji jest związany wskazanymi przez organ odwoławczy "okolicznościami", jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy. Dlatego też, w świetle zasad, które w postępowaniu administracyjnym muszą być przestrzegane, a to: zasady prawdy obiektywnej (art.7 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli (art.8 k.p.a.), zasady informowania stron (art.9 k.p.a.), zasady przekonywania (art.11 k.p.a.), zasady szybkości i prostoty postępowania (art.12 k.p.a.), prawidłowe wskazanie tych okoliczności jest niezwykle istotne.

Oceniając zaskarżoną decyzję według tych kryteriów uznać należy, że narusza ona przepis art.138 § 2 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a.

Jak bowiem wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, powodem uchylenia decyzji organu I instancji była konstatacja organu odwoławczego, że Burmistrz Miasta i Gminy W. istotnie uchybił przepisom postępowania przez brak dokonania własnych ustaleń w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia nie będącego przedsięwzięciem potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko.

Z poglądem tym zgodzić się nie można.

Rzeczywiście, obszerny fragment uzasadnienia decyzji organu I instancji stanowi cytat z opinii RDOŚ. Jednakże po przytoczeniu tej opinii Burmistrz Miasta i Gminy W. podał na piątej stronie uzasadnienia, że "analizując łącznie informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz biorąc pod uwagę stanowisko organu uzgadniającego, tutejszy organ uznał, że brak jest podstaw do tego, aby planowaną inwestycję uznać za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Jest to wystarczające do przyjęcia, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, organ I instancji dokonał ustaleń w sprawie, a oceny tej nie zmienia fakt, że przyjął za własne ocenę organu uzgadniającego.

Sposób wskazania przez organ odwoławczy okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a mianowicie: "dokonując ustaleń, czy planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko, o których stanowią regulacje § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia, organ l instancji winien uwzględnić zakres planowanej inwestycji obejmujący: budowę nowego segmentu produkcyjno-magazynowego z częścią biurową, która pozwoli na uruchomienie dodatkowej linii technologicznej produkcji garmażerii spożywczej o zdolności produkcyjnej max. 49 ton/rok, funkcjonalnie połączonej z częścią istniejącą i instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacją sanitarną, technologiczną i deszczową, c.o. elektryczną, wentylacji mechanicznej i chłodzenia, instalację we wnętrzu hali maszyn i urządzeń linii technologicznych, rozbudowę stacji transformatorowej, budowę zbiornika przeciwpożarowego, przebudowę budynku technicznego, budowę po nowych trasach zewnętrznych instalacji za licznikowych, realizacja przyłączy infrastruktury technicznej, budowę ściany oporowej, przebudowę częściową istniejących placów manewrowych i dróg wewnętrznych, przebudowę i budowę nowych miejsc parkingowych" jest również wadliwy, jako ogólnikowy i niezrozumiały.

Wszak organ I instancji dokonywał ustaleń co do właśnie tak określonego zakresu inwestycji. Podał bowiem, że "planuje się rozbudowę istniejącego budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową zakładu produkcyjnego o nowy segment produkcyjno-rnagazynowy z częścią biurową, pozwalający na poprawienie warunków organizacyjnych zakładu, funkcjonalnie połączony z częścią istniejącą. Nowy segment produkcyjno-magazynowy pozwoli na uruchomienie dodatkowej linii technologicznej produkcji garmażerii spożywczej w ilości 49 ton na rok. Wyposażenie nowego obiektu będzie podobne do wyposażenia budynku obecnie użytkowanego i obejmuje nowoczesny park maszynowy oraz wyposażenie stanowisk kontroli procesu produkcyjnego i kontroli jakości. Ponadto, realizacja inwestycji obejmuje rozbiórkę dwóch istniejących budynków magazynowych, rozbudowę budynku stacji transformatorowej, przebudowę budynku technicznego, budowę zbiornika przeciwpożarowego, budowę ściany oporowej, rozbiórkę i budowę zewnętrznych instalacji zalicznikowych: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, technologicznej i deszczowej, elektrycznej oraz przebudowę istniejących placów manewrowych, dróg wewnętrznych oraz przebudowę i budowę nowych miejsc parkingowych."

Kolegium nie wyjaśniło dlaczego uznało, że takie ustalenia nie zostały dokonane, ani też dlaczego dokonanie przez organ I instancji wskazanych w wytycznych ustaleń stanowiło konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, jak również dlaczego ustaleń tych nie mogło dokonać samo Kolegium. Nie wyjaśniło również dlaczego zalecenie dokonania ustaleń na podstawie wskazanego przez Kolegium zakresu planowanej inwestycji, polegającej również na rozbudowie stacji transformatorowej, budowie zbiornika przeciwpożarowego, przebudowie budynku technicznego, budowie po nowych trasach zewnętrznych instalacji zalicznikowych, realizacji przyłączy infrastruktury technicznej, budowie ściany oporowej, częściowej przebudowie istniejących placów manewrowych i dróg wewnętrznych, przebudowie i budowie nowych miejsc parkingowych (pozostałe elementy zamierzenia dotyczą części wewnętrznych budynku) może mieć istotne znaczenie dla dokonania kwalifikacji w świetle regulacji § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia. Przesądza to o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winny być wskazane konkretnie i mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji. Prawidłowe ich określenie przez organ odwoławczy może nastąpić dopiero po wszechstronnym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i skonfrontowaniu go z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Organ odwoławczy nie rozważył w należyty sposób materiału dowodowego, w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia, co pozwoliłoby na prawidłowe sformułowanie zaleceń, które winien wziąć pod uwagę organ I instancji.

Organ II instancji nie dostrzegł przy tym innych istotnych naruszeń przepisów postępowania, jakich dopuścił się organ I instancji, do których winien się przecież ustosunkować i uwzględnić je w swoich zaleceniach. Jak wynika z karty 16 akt administracyjnych organ I instancji zawiadomienie z dnia 6.07.2016 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach doręczył wnioskodawcy i 9 stronom postępowania. W dniu 29.07.2016 r. Wspólnoty Mieszkaniowe przy [...] w W. wniosły o włączenie ich do sprawy jako stron postepowania (k.45). Identyczny wniosek złożyło 32 mieszkańców G. w dniu 24.08.2016 r. Organ przychylił się do tych wniosków. Tradycyjnie doręczonym zawiadomieniem z dnia 9.09.2016 r. organ poinformował dotychczasowe strony w trybie art.10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Jak wynika z pkt 12 rozdzielnika, pozostałe strony, w trybie art.74 ust.3 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art.49 k.p.a., zostały o powyższym zawiadomione w drodze obwieszczenia. W aktach brak jednakże dowodu, że organ tego obwieszczenia dokonał. Zresztą, nawet, gdyby przyjąć, że obwieszczenie nastąpiło już w dniu 9.09.2016 r., to zgodnie z treścią art.49 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w tym dniu, doręczenie uznawane było za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zgodnie z przyjętym założeniem mogło być uznane za dokonane z upływem dnia 23.09.2016 r. Tak więc strony do dnia 30.09.2016 r. mogły zapoznawać się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Decyzja wydana została przed upływem tego terminu. Nieprzydatne dla sprawy jest oświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy W. o zgodności z planem planowanego przedsięwzięcia, skoro dotyczy ono działki nr [...], a inwestycja miała być realizowana na działce nr [...] (k[...] Nadto, jak wynika z pism organu I instancji do organów opiniujących z dnia 6.07.2016 r. (k.[...]) zwrócił się on do RDOŚ w K. i PPIS w W. w trybie art.64 ust.1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, czyli o wydanie opinii będących podstawą do wydania postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, względnie postanowienia o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organy opiniujące, co wynika z art. 64 ust.3 ustawy, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, powinny wydać opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Pismo RDOŚ nie odnosi się do powyższych okoliczności, stwierdzając jedynie, że zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową zakładu nie spełnia zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie zauważył, że kopia mapy z k.9 akt administracyjnych nie spełnia warunków określonych w art.74 ust.1 pkt 3 i 3a ustawy i jest nieaktualna. Nieczytelna, nieaktualna i nie poświadczona przez właściwy organ jest również kserokopia mapy znajdująca się za kartą 116 karty informacyjnej przedsięwzięcia (nie posiadająca numeru), stanowiąca projekt zagospodarowania terenu z czerwca 2016 r. Nie może ona dotyczyć projektowanego zamierzenia, skoro w legendzie mowa jest o projektowanej rozbudowie części produkcyjno-magazynowej o dwie kondygnacje. To samo należy odnieść do opisu przedsięwzięcia z k.17 karty informacyjnej, gdzie mowa o kubaturze projektowanej hali, zawierającej 2 kondygnacje. Być może zapisy te dotyczą poprzedniego wniosku inwestora z 10.11.2015 r. (k.131 a.a.), który po określeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, został wycofany. Informacje co do projektowanej liczby miejsc parkingowych na stronie 21 karty informacyjnej oraz wspomnianym wyżej projekcie zagospodarowania terenu z czerwca 2016 r. są wzajemnie sprzeczne.

W karcie aktualnego przedsięwzięcia podano, że łączna powierzchnia zabudowy po rozbudowie wyniesie 7 100 m2, w tym nowoprojektowana zabudowa 4 600 m2, powierzchnia terenów biologicznie czynnych łącznie 3 370 m2. Z kolei na stronie 22 karty wskazano, że aktualnie zakład zatrudnia 150 pracowników produkcyjnych i 50 pracowników biurowych, a po rozbudowie liczba pracowników produkcyjnych zwiększy się o 30, a biurowych o 10, by na stronie 54 karty informacyjnej przedsięwzięcia podać, że "w ramach projektowanego przedsięwzięcia projektuje się zatrudnienie: na stanowiskach produkcyjnych, tj. na stanowiskach, na których wymagane jest stosowanie natrysków - 180 osób, a na stanowiskach administracyjnych i logistycznych, gdzie stosowanie natrysków nie jest uzasadnione - 60 osób", co stoi w sprzeczności z wcześniejszym zapisem co do planowanej liczby nowozatrudnionych pracowników. Nadto zauważyć należy, że na stronie 5 karty podano, że "w ramach planowanego przedsięwzięcia wzrost produkcji będzie na poziomie nie przekraczającym 49 ton na rok", a na stronie 15 karty, że "wyposażenie nowego obiektu będzie podobne do wyposażenia budynku obecnie użytkowanego i obejmie nowoczesny park maszynowy". Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika również, że aktualnie produkcja 3100 ton rocznie osiągana jest w halach o powierzchni zabudowy do 2 512,24 m2 (przy czym hale nie są parterowe, a w powierzchni tej mieści się powierzchnia biurowa). Należy zwrócić uwagę, że jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia w oparciu o decyzję środowiskową z dnia 5.07.2012 r. na terenie zakładu miała powstać stacja transformatorowa o mocy 800 kVa. Obecnie planowane przedsięwzięcie polega m.in., na rozbudowie stacji transformatorowej i zapewnienie dodatkowej mocy 800 – 1 000 kVa (k.20 karty). Istotna jest również analiza wskazanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wielkości poboru wody na cele technologiczne (strona 54,56 oraz strona 8 załącznika do decyzji z dnia 5.07.2012 r.).

Należało więc kwestionowane parametry podprogowe aktualnego przedsięwzięcia (3 § 1 ust.1 pkt 52b i 92 rozporządzenia) porównać do danych wynikających z decyzji środowiskowej z dnia 5 lipca 2012 r., dołączonej do karty informacyjnej przedsięwzięcia, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko p.n. "rozbudowa i przebudowa istniejącej hali magazynowej, budowa hali dwukondygnacyjnej z kotłownią, rozbudowa, przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku biurowego z infrastrukturą techniczną i instalacjami wewnętrznymi, wraz ze zmianą sposobu użytkowania z funkcji magazynowej na produkcję spożywczą i biura oraz budowa stacji transformatorowej i muru oporowego od strony południowej", z następującym bilansem powierzchni terenu: powierzchnia zabudowy nowej hali, hali istniejącej po rozbudowie i budynku biurowego po rozbudowie wynosi 2 512,24 m2, drogi i place istniejące oraz dojścia - 9 126,8 m2, powierzchnie utwardzone - 1052,00 m2.

Podawane w karcie parametry powierzchniowe są niejednoznaczne i nie wiadomo, czy odnoszą się do definicji powierzchni zabudowy z § 3 ust. 1 pkt 52 b) rozporządzenia 9 listopada 2010 r

Organ nie wypowiedział się w ogóle co do zdolności produkcyjnej rozbudowywanej i przebudowywanej części zakładu, odnosząc się do prawnie irrelewantnej kwestii "planowanego wzrostu produkcji". O ile bowiem ten ostatni parametr zależny jest wyłącznie od planów inwestora, to kryterium "zdolności produkcyjnej zakładu" jest już parametrem obiektywnym, który może być ustalony na podstawie danych technicznych charakteryzujących działający zakład, na przykład wielkości osiąganej produkcji w stosunku do dotychczasowej powierzchni użytkowej, zważywszy, że według autorów karty przedsięwzięcia, park technologiczny w planowanym aktualnie przedsięwzięciu ma być podobny. Pomocne mogą być również dane co do poboru mocy, poboru wody i planowanego zatrudnienia dodatkowych pracowników.

Skoro zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną, Sąd nie może wypowiedzieć się co do prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, co następuje:

- zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie przez całkowite pominięcie treści złożonego przez spółkę [...] wniosku, zawierającego dokładne dane dotyczące planowanej inwestycji oraz załączonych do niego dokumentów, z których jednoznacznie wynikało, że w niniejszej sprawie nie ma konieczności prowadzenia postępowania w celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia jest wewnętrznie sprzeczny. Jeżeli bowiem już z wniosku i dołączonych do niego dokumentów miał wynikać brak podstaw do prowadzenia postępowania, to zarzut niezebrania przez organ odwoławczy materiału dowodowego jest niezrozumiały.

Rację ma natomiast strona skarżąca, że SKO w K. nie pokusiło się o rozpatrzenie tego materiału.

- to samo odnieść należy do zarzutu pominięcia wyrażonej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska opinii, z której jednoznacznie wynika, że przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i pominięcie faktu, że "[...] sp. z o.o." uzyskała już decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 5.07.2012 r. z uwagi na przekroczenie progów wcześniejszych inwestycji. Wszak dowody te znajdowały się w aktach sprawy, więc zarzut może dotyczyć tylko ich nierozważenia i braku oceny.

- zasadny jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 8, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

- zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, podczas gdy organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania, wszelkie okoliczności zostały w pełni wyjaśnione, a pominięte przez organ II instancji, w związku z czym wydane rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i nie zachodziły żadne okoliczności uzasadniające jego uchylenie – można uznać za zasadny tylko w części. Zaskarżona decyzja o tyle narusza art.138 § 2 k.p.a., że organ odwoławczy nie wykazał w uzasadnieniu decyzji, by spełnione zostały wymogi art.138 § 2 k.p.a., a zalecenia, jakie sformułował pod adresem organu I instancji były nieprawidłowe. Również wytknięte przez organ odwoławczy wady postępowania organu I instancji w części są niezasadne.

- niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieprawidłową ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiotowe przedsięwzięcie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tezy takiej SKO w K. nie postawiło. Fragment uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, że przepis § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia statuuje zasadę kumulacji parametrów zabudowy przemysłowej lub magazynowej w przypadku jej rozbudowy oraz że zasada ta, biorąc pod uwagę istotę decyzji środowiskowych, odpowiada potrzebie traktowania powiązanych technologicznie przedsięwzięć jako całość, ma charakter ogólny i w żaden sposób nie odnosi się do rozpoznawanej przez Kolegium sprawy. Organ odwoławczy nie dokonał wykładni w/w przepisu i nie uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu II instancji będzie ponowne rozpoznanie sprawy, z uwzględnieniem powyższych uwag.

Podstawą prawną decyzji winny być aktualne przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazać należy, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, że przepis art. 6 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 1.01.2017 r., w zakresie, w jakim nakazuje stosować do spraw wszczętych i niezakończonych przepisy dotychczasowe – nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w sprawie nie został uzgodniony zakres i stopień szczegółowości prognozy oddziaływania na środowisko, nie przedłożono raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ani też nie wydano postanowienia określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Dodać tylko należy, że przypadki określone w § 3 ust. 1 pkt 52 b) i pkt 92) rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. są rozłączne. Dla zakwalifikowania przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wystarczające jest spełnienie warunków określonych w jednym z nich w związku z § 3 ust.2 pkt 2) rozporządzenia.

Wreszcie, wskazać należy, że stosownie do art.49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Obwieszczenie, aby mogło być skutecznie ogłoszone, musi spełniać wymogi dokumentu, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a., w tym musi zawierać adnotację o jego wywieszeniu przez okres 14 dni, wskazując konkretnie, jaki to był okres. "Dana miejscowość", o której mowa w art. 49 k.p.a., to miejscowość, w której mieszkają lub mają siedzibę strony postępowania, do nich bowiem ma dotrzeć zawiadomienie, a nie miejscowość, będąca siedzibą organu wydającego akt administracyjny. Jeżeli zatem organ wydający akt administracyjny ma siedzibę w innej miejscowości niż miejscowość, w której zamieszkują strony postępowania, to wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu nie stanowi skutecznego zawiadomienia w rozumieniu art. 49 k.p.a.

Przepisem szczególnym, o którym mowa w art.49 k.p.a., jest m.in. przepis art.74 ust.3 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stanowiący, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W aktach administracyjnych brak jest dowodu, że "Obwieszczenie o wydaniu decyzji administracyjnej" z dnia 27.09.2016 r., wydane na podstawie art.71 ust.1 i art.75 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i cytujące przepis art. 49 k.p.a., sporządzone przez organ I instancji - faktycznie zostało publicznie ogłoszone.

Z kolei obwieszczenie SKO w K. z dnia 19 stycznia 2017 r. o wydaniu decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dokonane zostało wyłącznie na podstawie art. 85 ust. 3 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zauważyć zatem należy, że obwieszczenie w tym trybie realizuje jedynie cel informowania społeczeństwa o wydanych przez organ decyzjach mających wpływ na środowisko. Nie jest on również skierowany do stron postępowania, ale do społeczeństwa.

Z kolei stosownie do art.33 § 1a p.p.s.a. w przypadku, gdy przepis szczególny przewiduje, że strony postępowania przed organem administracji publicznej są zawiadamiane o aktach lub innych czynnościach tego organu przez obwieszczenie lub w inny sposób publicznego ogłaszania, osoba, która brała udział w postępowaniu i nie wniosła skargi, a wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony, jeżeli przed rozpoczęciem rozprawy złoży wniosek o przystąpienie do postępowania. Dlatego też, zgodnie z art.55 § 4 p.p.s.a. organ zawiadamia o przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę przez obwieszczenie w siedzibie organu i na jego stronie internetowej oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, pouczając o treści tego przepisu. Organ odwoławczy zaniechał dokonania takiego obwieszczenia. Pismo zatytułowanie "Obwieszczenie" zostało sporządzone w dniu 15 maja 2017 r., po wezwaniu organu przez Sąd w dniu 4 maja 2017 r. o wykazanie, że SKO w K. dokonało obwieszczenia w trybie art.55 § 4 p.p.s.a. Jak wynika z k.45 akt sądowych obwieszczenie zostało wywieszone wyłącznie na tablicy ogłoszeń SKO w K. w dniach 19.05-2.06.2017 r. Pomimo przesłania tego obwieszczenia organowi I instancji z prośbą o udostępnienie stronom na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy W. i w zwyczajowo przyjęty sposób oraz poinformowanie o tym WSA w Krakowie, żadna informacja o wykonaniu powyższego przez organ I instancji do Sądu nie wpłynęła.

Powyższe stanowi o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, co mogło uniemożliwić stronom udział w postepowaniu sądowym.

Wobec powyższego, na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.