Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 107/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 § 2, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. M. – W., J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 340/09 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi E. M. – W., J. G. na decyzję Komendanta S. Oddziału Straży Granicznej im. Ziemi K. w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 340/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił zażalenie E. M. – W. i J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 340/09, w sprawie ze skargi E. M. – W. i J. G. na decyzję Komendanta S. Oddziału Straży Granicznej im. Ziemi K. w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 9 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił zażalenie strony skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2009 r., odrzucające skargę. Pismem z dnia 18 września 2009 r. pełnomocnik strony – radca prawny J. T. G., wywiódł od powyższego orzeczenia zażalenie. Do zażalenia nie został dołączony dowód opłacenia wpisu sądowego od wniesionego środka zaskarżenia, właściwa opłata sądowa nie została także zaksięgowana na rachunku bankowym Sądu. W związku z powyższym Sąd I instancji stosownie do dyspozycji art. 221 w związku z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie.

Zażalenie na postanowienie WSA we W. z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 340/09, wnieśli E. M. – W. i J. G. Strona skarżąca zakwestionowała powyższe postanowienie w całości, żądając jego uchylenia w trybie 195 § 2 p.p.s.a., bądź przez Naczelny Sąd Administracyjny, a także zasądzenia od organu na rzecz skarżących kwoty 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili rażące naruszenie przepisu art. 220 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji uznał, iż zażalenie strony skarżącej na postanowienie WSA z dnia 18 września 2009 r. podlega opłacie, mimo że przepis 220 § 4 jednoznacznie stanowi, że wolne od wpisu jest zażalenie na postanowienie o odrzuceniu jednego ze środków prawnych wymienionych w § 3 tego artykułu, a z takim przypadkiem miał do czynienia Sąd w niniejszej sprawie. Skarżący zarzucili nadto wadliwe zastosowanie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.

W pierwszej kolejności należy podnieść, iż postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2009 r. WSA we W. zasadnie odrzucił skargę E. M. – W. i J. G. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Następnie postanowieniem z dnia 9 września 2009 r. WSA we W. odrzucił zażalenie skarżących na wskazane wyżej postanowienie, powołując w podstawie prawnej przepis art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko WSA w tym zakresie. Należy podkreślić, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna także, wtedy gdy zapadło ono z tego powodu, iż nie uiszczono należnego wpisu w wyznaczonym terminie. Nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia stanowiska, iż w tym przypadku to, jaki środek odwoławczy przysługuje od postanowienia odrzucającego skargę, określa art. 220 § 4 p.p.s.a., jako przepis szczególny do art. 173 § 1 tej ustawy. Określa on bowiem jedynie, w jakich przypadkach zażalenia są wolne od wpisu, a nie to, od jakich orzeczeń przysługuje zażalenie. Z analizy tego przepisu wynika, że stanowi on normę prawną, zgodnie z którą, jeżeli na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3 przysługuje zażalenie, to jest ono wolne od wpisu. Tak więc przepis ten nie określa, na które postanowienia o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3 przysługuje zażalenie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 429). Postanowieniem kończącym postępowanie zaskarżalnym skargą kasacyjną jest bowiem każde postanowienie o odrzuceniu skargi bez względu na przyczyny jej odrzucenia (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 627).

Z kolei postanowieniem z dnia 30 października 2009 r. WSA we W. odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 9 września 2009 r. Przyczyną odrzucenia powołanego zażalenia było nieuiszczenie należnej kwoty wpisu stałego. Odnośnie tego stanowiska Sądu I instancji należy stwierdzić, co następuje:

Katalog zażaleń jest wyczerpujący, a mianowicie obejmuje przypadki określone w art. 194 § 1 p.p.s.a. oraz wskazane w ustawie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 426). W związku z powyższym należy podnieść, iż omawiana sprawa nie podlega zażaleniu w świetle powołanych przepisów. A zatem Sąd I instancji mógł i powinien odrzucić zażalenie, ale na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., nie zaś na podstawie art. 221 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a.

W pewnym sensie rację ma strona skarżąca, że jej zażalenie na podstawie art. 220 § 4 p.p.s.a. podlegałoby zwolnieniu od wpisu, ale nie zmienia to postaci rzeczy, że zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.

Z tych względów należy uznać, że postanowienie z dnia 30 października 2009 r. jest trafne, jednakże z innych powodów niż to wskazano w jego uzasadnieniu, a mianowicie Sąd I instancji, jak już to była o tym mowa, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powinien powołać nie art. 220 § 3 p.p.s.a, tylko art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.