Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 171/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.73ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art.20 ust.2,art.220ust.1 i ust.2lit.b, art.221ust.3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art.86
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 8 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia ostatecznego cła antydumpingowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 15 lipca 2005 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. – zwana dalej spółką, przedłożyła w Oddziale Celnym zgłoszenie celne (opatrzone nr OGL [...]), które dotyczyło m.in. tkaniny z przędzy włókna ciągłego syntetycznego barwionego.

W związku z powyższym zgłoszeniem Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 2 lipca 2008 r. (sprostowaną postanowieniem z dnia 17 lipca 2008 r.) określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 3.075 zł. Kwota ta została wyliczona przy zastosowaniu stawki cła antydumpingowego w wysokości 14,1% od wartości celnej towaru.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał: art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 2 i ust. 3 lit. g, art. 67, art. 78 ust. 2 i 3, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.), z uwzględnieniem art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. L 556 z 6.03.1996 r. Nr 43 ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 240 z 16.09.2005 r.), mając na uwadze art. 1 ust. 3 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 256 z dnia 07.09.1987 r. ze zm.), zmienionego rozporządzeniem (EWG) Nr 1810/2004 z dnia 7.09.2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 327 z dnia 30.10.2004 r. ze zm.).

W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu Celnego powołał się na kontrole dokonane w spółce w 2007 r. przez funkcjonariuszy celnych oraz analizy Laboratorium Izby Celnej w G. z lat 2006 i 2007, a dotyczące próbek tkanin importowanych przez spółkę. Zauważył przy tym, że odnotowano rozbieżności w klasyfikacji towarowej tkaniny o nazwie "Casino".

Z materiału porównawczego wynika, że sprowadzane przez spółkę w latach 2005 -2007 tkaniny pochodzą od tego samego producenta, faktury wystawiane były przez tego samego kontrahenta zagranicznego (pośrednika), a kody tkanin na fakturach pokrywają się. Można z tego wnioskować, że przywożona w 2005 r. tkanina o nazwie "Casino" jest tożsama z towarem będącym przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach późniejszych.

Organ przytoczył regulacje powołane w podstawie prawnej, a następie stwierdził, że w sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej, w dziale 54, poddziale 5407 dokonano podziału m.in. na:

- kod CN 54075200 – pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych, barwione;

- kod CN 54079200 – pozostałe tkaniny barwione.

Przeprowadzone przez Laboratorium Celne w G. badania próbki tkaniny o nazwie "Casino" wskazują, że jest to tkanina poliestrowa, barwiona, dwuwarstwowa, której warstwy są ze sobą klejone. Mając na uwadze wyniki tych badań, w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacyjne Nomenklatury Scalonej, organ przyjął, że warstwa wierzchnia tkaniny decyduje o zasadniczym charakterze wyrobu i ma wpływ na klasyfikację taryfową. W konsekwencji należy przyjąć dla przedmiotowego towaru kod CN 54075200.

W dalszej kolejności organ wskazał, że z oświadczeń kontrahentów zagranicznych i ich powiązań wynika, iż producentem tkaniny "Casino" jest firma "B" Przedsiębiorstwo to jest ujęte w wykazie z art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (m.in. tkanin o kodzie CN 54075200).

Uwzględniając fakt, że powyższe przedsiębiorstwo znajduje się w wykazie producentów, którym przyznano "MET" - status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych, oraz ustanowiono stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 14,1% ad valorem , należało określić wysokość cła antydumpingowego dla zgłoszenia z dnia 15 lipca 2005 r.

W oparciu o art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne organ zaniechał pobrania odsetek, uznając, że spółka nie działała w złej wierze.

W odwołaniu spółka zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Celnego naruszenie szeregu przepisów, w tym tych określających podstawowe zasady postępowania.

W jej ocenie do towaru zgłoszonego w 2005 r. nie można stosować materiału porównawczego zebranego w następnych latach. Nie ma także podstaw prawnych do zastosowania domniemania jako metody udowadniania faktów. Jako sprzeczne z zasadą zaufania obywateli do organów podatkowych spółka uznała nadto dokonanie kontroli dwa lata po zgłoszeniu towaru. Co równie istotne, zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło po terminie wskazanym w art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 8 stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji.

W ocenie organu odwoławczego spółka nie negowała prawidłowości klasyfikacji taryfowej organu pierwszej instancji ale podważała dowody pozwalające na zmianę klasyfikacji tkanin, ujętych w zgłoszeniu celnym.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że z faktury dołączonej do zgłoszenia jednoznacznie wynika, iż dotyczyło ono tkanin oznaczonych "Casino ivory" symbol – SK219. Takimi samymi oznaczeniami posługiwano się w fakturach z 2006 r. objętych sprawozdaniami Laboratorium Celnego. Co istotne, zostały one wystawione przez tego samego kontrahenta zagranicznego. Ponadto z oświadczenia spółki wynika, iż tkanina o wskazanej nazwie jest dostarczana przez "B". dla firmy "C". z siedzibą w Niemczech. Ta ostatnia zaopatruje następnie firmę "D" z siedzibą w Liechtenstein, która z kolei jest głównym dostawcą tkanin dla spółki. Te ustalenie wynikają także z oświadczeń złożonych przez wyżej wymienione podmioty.

Dyrektor Izby Celnej uznał, że mając do dyspozycji takie dowody organ pierwszej instancji miał podstawy do przyjęcia, że tkaniny typu "Casino" objęte w/w zgłoszeniem celnym z 2005 r. są tożsame z wymienionymi w sprawozdaniu z badań laboratoryjnych z 2006 r.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy powtórzył argumentację Naczelnika Urzędu Celnego stwierdzając, że jest ona prawidłowa, a zarzuty spółki chybione.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b WKC organ odwoławczy zauważył, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu 2 lipca 2008 r., a kwota należności celnej zarejestrowana następnego dnia w systemie komputerowym. Termin na retrospektywne zaksięgowanie zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC mijał w dniu 4 lipca 2008 r. Organ odwoławczy odrzucił również twierdzenia, że kwota należności celnych nie została zaksięgowana wcześniej w następstwie błędu samych organów celnych.

Nadto wskazano, że powoływana przez spółkę Wiążąca Informacja Taryfowa została wydana dla niemieckiej firmy a zatem nie ma mocy wiążącej w niniejszej sprawie. Spółka sama nie wystąpiła o wydanie takiej interpretacji mimo, iż miała taką możliwość

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowano przewidziany w tym przepisie termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego, względnie zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który nie mógł zostać wykryty przez stronę,

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86 - Prawa celnego i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiających przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez niedopuszczenie dowodu z Wiążącej Interpretacji Taryfowej wydanej przez niemieckie władze celne,

3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, tzn. zasady ogólnej prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że organy celne nie ustaliły w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy, tym samym nie mogły podjąć prawidłowego rozstrzygnięcia.

Spółka podniosła, że decyzja podatkowa nie może być oparta na domniemaniu stanu faktycznego, tj. na uznaniu za prawidłowe rozumowania, że sprowadzone w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "Casino" są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie będącymi przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach 2006 i 2007. Domniemanie okoliczności faktycznej, negowanej przez podatnika, stanowi bowiem naruszenie przepisów postępowania. Dopiero wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych. Gdy nie jest to możliwe należy przyjąć zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario). Niedopuszczalna jest natomiast praktyka rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatnika (in dubio pro fisco). Prowadziłoby to w oczywisty sposób do naruszenia zasady prawdy obiektywnej.

Skarżąca spółka powtórzyła, że organ celny wszczął postępowanie w sprawie po upływie kilku lat od dnia złożenia zgłoszenia celnego i po wcześniejszym przeprowadzeniu postępowania w sprawie zgłoszeń celnych za lata 2006 i 2007 oraz po przeprowadzeniu kontroli w 2007 r. Nie można zaakceptować poglądu, zgodnie z którym organ podatkowy może wybiórczo decydować o przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w stosunku do niektórych lat, a w odniesieniu do innych zwlekać do momentu, w którym skuteczna obrona przeciw zarzutom kontroli jest znacznie utrudniona. Szczególnie, że organ celny już w 2006 r. posiadał informacje i dane stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Powołała się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2004 r. (V SA 1620/03) w którym stwierdzono, że "nie do pogodzenia z zasadą nakazującą prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (celnych) jest sytuacja, w której organ celny, pomimo powziętej informacji o nieprawidłowym zgłoszeniu celnym, nie podejmuje żadnych działań. Natomiast po upływie kilku lat, w oparciu o te właśnie badania weryfikuje inne zgłoszenia celne. Jeśli prawidłowa klasyfikacja nie wynika wprost z przepisów prawa i do jej ustalenia niezbędne jest powoływanie się na inne źródła wiedzy, klasyfikacja powinna być stosowana do zgłoszeń celnych przyjmowanych po dniu, w którym organy celne ustaliły prawidłową klasyfikację towaru".

Dalej spółka zaznaczyła, że zasada zaufania do organów podatkowych jest normą prawną, a nie jedynie postulatem skierowanym do organów. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej jest uzasadniony.

Ponadto decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Stan faktyczny sprawy nie zmienił się od kilku lat. Nawet jeśli uznać, że ostatecznie dowody w sprawie dostarczyły wyniki i sposób zakończenia kontroli zgłoszeń z 2007 r., to i tak od momentu w którym organ celny wiedział o sytuacji - na podstawie której wydał zaskarżoną decyzję - minęły nie dni ale miesiące.

Przyjmując hipotetycznie zastosowanie przez skarżącą niewłaściwej klasyfikacji taryfowej, to jej ewentualne niezaksięgowanie w odpowiednim czasie nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez spółkę. Skarżąca dysponowała bowiem Wiążącą Informacją Taryfową wydaną przez niemieckie władze celne a dotyczącą sprowadzanych materiałów. Z tej właśnie Informacji spółka spisywała klasyfikację taryfową. Informacja ta powinna więc zostać uwzględniona przez organ celny w postępowaniu stosownie do przepisów art. 11 powołanego rozporządzenia Nr 2454/93. Zgodnie z tą regulacją wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich. Jednocześnie zgodnie z art. 86 ustawy – Prawo celne jako dowód w postępowaniu można przyjąć dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego.

W podsumowaniu skarżąca stwierdziła, że nie zaistniały przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych, a gdyby nawet przyjąć odmienne stanowisko, to i tak sprzeciwia się temu treść art. 220 ust 2 lit. b WKC.

W jej ocenie naruszenia powołanych przepisów miały wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.

Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 15 lipca 2005 r., czyli w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 roku zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE.L.05.327) – obowiązujące od dnia 1 stycznia 2005 r.

Z brzmienia reguły l Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynika, że tytuły sekcji, działów i poddziałów są jedynie wskazówką, bowiem dla potrzeb prawnych tj. klasyfikacji towarów istotna jest treść pozycji i uwag do właściwych sekcji lub działów. Celem wprowadzenia uwag do sekcji i działów jest rozwiązywanie mogących powstać trudności w klasyfikacji taryfowej m.in. poprzez ustalenie definicji.

Z powołaniem na brzmienie zasad Nomenklatury Scalonej przedmiotowy towar został przez organ sklasyfikowany do kodu TARIC 5407 52 00 00 obejmującego Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych,--barwione. Organ doszedł do takich ustaleń w ocenie prawidłowości dokonanego przez skarżącą zgłoszenia celnego m.in. pod kątem zgodności deklarowanej klasyfikacji taryfowej z wynikami badań wykonanymi w 2006 i 2007 r. w Laboratorium Celnym w G.

Sąd wszakże nie podziela zarzutu skargi, że organ celny świadomie zastąpił konieczność uzyskania dowodów w sprawie i oparł się na domniemaniu, bazując na badaniach próbek towaru przeprowadzonych w latach 2006 i 2007 wyprowadzając wniosek, iż jest to ten sam towar, który objęty był zgłoszeniem celnym z lipca 2005 r.

W ocenie Sądu organ nie stworzył żadnego domniemania. Z analizy dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych z okresu objętego kontrolą tj. z roku 2005 wynika, że zarówno importowane przez skarżącą spółkę tkaniny w tym okresie, jak też w latach 2006 – 2007 tj. kiedy to organ dysponował próbkami przywożonych tkanin i poddał je badaniu laboratoryjnemu, tkaniny te pochodziły od tego samego producenta, faktury wystawione są przez tego samego kontrahenta zagranicznego a kody tkanin znajdujące się na przedmiotowych fakturach pokrywają się ze sobą, co oznacza, że każdy kod towaru odpowiada przypisanej mu konkretnej barwie tkaniny. W oświadczeniu z dnia 19 grudnia 2006r. spółka potwierdziła, że tkanina o nazwie "Casino" jest dostarczana przez firmę "B" z siedzibą w Chinach dla firmy "C" z siedzibą w Niemczech. Firma niemiecka sprzedaje towar na rynku europejskim, a jednym z jej klientów jest firma "D" – główny dostawca tkanin dla skarżącej. Jednocześnie firma "C" w piśmie z dnia 6 grudnia 2006r. potwierdziła, że w towar "CASINO" zaopatruje się tylko u jednego producenta w Chinach i zaopatrywała się tam również w poprzednich latach. W piśmie tym producent tkaniny, firma "B" potwierdziła, że dostarcza do firmy "C" swój produkt "CASINO" od długiego czasu i według jej wiedzy jest jedynym dostawcą tej tkaniny dla firmy "D"

W tych okolicznościach za uprawniony uznać należy wniosek organu, że przywożona w 2005 roku tkanina o nazwie handlowej "Casino" ma cechy identyczne z towarem (tkaniną o tej samej nazwie) stanowiącym przedmiot analiz w latach późniejszych. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym by istotne cechy takie jak skład i struktura tkaniny "CASINO" uległy zmianie od czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych.

Odnosząc się do wyników tych badań stwierdzić należy, że importowany towar to tkaniny poliestrowe, barwione, dwuwarstwowe, których warstwy połączone są ze sobą poprzez sklejenie. Warstwę wierzchnią tkaniny, będącą częścią użytkową, stanowią ciągłe, teksturowane włókna poliestrowe w ilościach od 97,16% do 99,9% w zależności od asortymentu. Warstwę spodnią stanowią włókna odcinkowe, teksturowane, o mieszanym składzie tj. włókna poliestrowe w ilościach od ok. 88% do ok. 90% w zależności od asortymentu oraz sztuczne włókna celulozowe w ilościach odpowiednio od ok. 10% do 12%.

W przypadku klasyfikacji towaru wykonanego z różnych materiałów, zgodnie z regułą 2 b) ORINS, należy jej dokonać według zasad określonych w regule 3.

W myśl reguły 3, jeżeli stosując regułę 2 b) lub z innego powodu, towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji dokonać należy w sposób następujący:

a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. W przypadku gdy dwie pozycje lub więcej odnosi się tylko do części materiałów czy substancji zawartych w mieszaninie lub w wyrobie złożonym albo tylko do części towarów w zestawach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za równorzędne, nawet gdy jedna z nich określa dany wyrób w sposób bardziej szczegółowy lub bardziej pełny;

b) do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania;

c) jeżeli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania.

Wynika z powyższego, że klasyfikacji importowanego przez skarżącą towaru należało dokonać z zastosowaniem reguły 3 b) uwzględniając przy tym treść pkt VIII uwag wyjaśniających do reguły 3. Wynika z nich, że czynnik rozstrzygający o zasadniczym charakterze towaru, może w zależności od rodzaju towaru wynikać na przykład z właściwości materiału lub składnika, jego wielkości, ilości masy lub wartości, albo od roli, jaką odgrywa zasadniczy materiał przy zastosowaniu towaru.

Uwzględniając powyższe, organy zasadnie uznały, że w przypadku importowanego towaru, największą rolę przy jego wykorzystywaniu stanowi jego wierzchnia warstwa, nadto ma ona największy udział w jego masie i wielkości. Tym samym to jej skład winien był decydować o klasyfikacji taryfowej tkaniny. Warstwę wierzchnią tkaniny (barwionej) stanowiły ciągłe, teksturowane włókna poliestrowe w ilościach od 97,16% do 99,9% w zależności od asortymentu, tym samym należało ją zaklasyfikować do podpozycji CN 5407 52 00 00, tak jak to uczyniły organy celne.

Konsekwencją zmiany klasyfikacji taryfowej było naliczenie przez organ celny ostatecznego cła antydumpingowego, bowiem import tkanin pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej zaklasyfikowanych do kodu CN 5407 52 00 00 podlega takiemu cłu zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającym tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (DZ. U. UE.L.05.240.1). Na mocy art. 1 ust. 2 w/w rozporządzenia stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, dla importowanego towaru wytworzonego przez "B" wynosiła 14,1 % i taką stawkę zastosowano w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze, że strona skarżąca dokonując klasyfikacji taryfowej towaru sugerowała się stanowiskiem niemieckich organów celnych organy zasadnie uznały, że stanowi to, w myśl art. 65 ust. 5 Prawa celnego, przesłankę do odstąpienia od poboru odsetek.

Nie jest trafny zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 220 ust.1 i ust.2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego sprawy nastąpiło w niej retrospektywne zaksięgowanie kwoty należności celnych i w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu 2 lipca 2008 r. to w myśl w/w przepisu termin na retrospektywne zaksięgowanie kwoty należności celnych określonych tą decyzją upłynął 4 lipca 2008 r. i został przez organ zachowany. Nawet gdyby do takiego przekroczenia doszło, nie stanowi to przeszkody do dokonania tej czynności. Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznaje, że jest to termin w pewnym sensie techniczny, odnosi się on do technicznych działań podejmowanych przez organy celne. Ma on znaczenie dla prawidłowości rozliczeń między krajem członkowskim a Wspólnotą, której dochód stanowią cła. W wypadku naruszenia tego terminu państwo członkowskie zobowiązane jest do uiszczenia odsetek za zwłokę /zob. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod red. W. Morawskiego wyd. Wolters Kluwer Polska str. 927/.

Uprawnienie do działania organu wynika z art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego stosownie do którego, po dokonaniu zwolnienia towarów, organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem [...]. Z kolei w myśl ust. 3 jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli a posteriori wynika, że przepisy regulujące procedurę celną, której to dotyczy, zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, to organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi w takim przypadku przepisami, niezbędne kroki w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Sąd zwraca uwagę, iż termin w którym organ może dokonać zaksięgowania jest określony w art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i wynosi 3 lata od dnia powstania długu celnego.

Z tej przyczyny nie można stawiać zarzutu organowi, że objął kontrolą w pierwszej kolejności zgłoszenia celne z datą późniejszą a następnie dopiero dokonał weryfikacji zgłoszenia z 2005 roku, skoro nie przekroczył terminu trzyletniego.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 86 Prawa celnego w powiązaniu z art. 11 rozporządzenia wykonawczego do WKC. Pierwszy z wymienionych przepisów uprawnia organy celne do przyjmowania jako dowód dokumentów sporządzonych przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego, jak też możliwość żądania urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym. Zgodnie zaś z art. 11 wiążąca informacja taryfowa wydawana przez organy celne jednego z państw członkowskich jest wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich państw członkowskich. Jednak może się na nią powoływać tylko jej posiadacz – art. 10 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC i zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację, jedynie w zakresie, odpowiednio klasyfikacji taryfowej lub pochodzenia towaru – art. 12 ust. 2 WKC. Organ szczegółowo i przekonująco wyjaśnił z jakich przyczyn przywołana przez skarżącą Wiążąca Informacja Taryfowa nie może stanowić dowodu przemawiającego na jej korzyść w zakresie o który wnosiła – a Sąd w całości zasadność tych wyjaśnień podziela.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie podzielając zarzutów zawartych w skardze z przyczyn szczegółowo omówionych we wcześniejszych rozważaniach.

W tym stanie, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.