Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1121/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst a także postaanowienie B
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i 2, art. 64, art. 65, art. 84 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 2, art. 85 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skarg M.Z. i D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 maja 2014 r., znak: [....] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 9 grudnia 2013 r. znak: [....] II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego M.Z. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego D.P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia 30 stycznia 2014 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Punkt skupu [...] oraz surowców wtórnych" na części działki nr [...] obr. [...] ul. B..

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż planowana inwestycja polegać będzie na realizacji punktu skupu [...] oraz surowców wtórnych, na części działki nr [...] obręb [...], ul. B. oraz w części budynku usługowo-magazynowego. Wskazano, iż miejsce to będzie stanowić punkt zbierania odpadów [...] metali oraz surowców wtórnych. Na terenie placu ustawione będą kontenery stalowe przykrywane plandeką zabezpieczającą przed działaniem czynników atmosferycznych. Przedsięwzięcie będzie realizowane w odległości około 50 m od drogi krajowej nr [...].

Organ I instancji wskazał na wystąpienie w toku postępowania do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. wyraził opinię o wymogu przeprowadzenia powyższej oceny.

Organ I instancji opierając się na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, po analizie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz uwzględniając szczegółowe uwarunkowania określone w art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 1235) uznał, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził brak potrzeby dokonywania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Wskazano również, iż lokalizacja planowanej inwestycji zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożył M. Z., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący zarzucił organowi I instancji brak przedstawienia dostatecznej informacji o planowanym przedsięwzięciu oraz wskazał, iż teren inwestycji graniczy z jego działkami, na których prowadzi działalność gospodarczą związaną z przebywaniem dużej ilości ludzi.

Odwołanie od powyżej decyzji wnieśli również A. S. oraz D. P., wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się wskazali, iż w zaskarżonej decyzji organ I instancji nie przedstawił informacji o planowanym przedsięwzięciu w zakresie jego ingerencji w środowisko i potencjalnych zagrożeń z nim związanych. W odwołaniach również podniesiono nieuwzględnienie przez organ I instancji argumentów wyrażonych w opinii sanitarnej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, brak prawidłowego wyjaśnienia zgodności przedmiotowej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego i brak wyjaśnienia czy inwestycja może być realizowana na działce nr [...], lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z zapisami "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy [...]", brak określenia warunków wykorzystania terenów w fazie realizacji i eksploatacji oraz brak określenia konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej. Nadto odwołujący się wskazali na niezgodność zapisów opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dotyczących opisu terenów sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji oraz dotyczących ochrony środowiska gruntowo-wodnego. W odwołaniach pokreślono, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia powinna zostać przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko.

Odwołanie od opisanej wyżej decyzji organu I instancji złożyło również Towarzystwo na Rzecz Ochrony Przyrody składając równocześnie wniosek o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. Stowarzyszenie w odwołaniu wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wskazało, iż popiera stanowisko odwołującego się D. P..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 8 maja 2014 r., znak [...], działając na podstawie przepisów art. 71, art. 75, art. 74, art. 84, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 1235), § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, Nr 213, poz. 1397 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 267):

utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając decyzję, w pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, iż Towarzystwo na Rzecz Ochrony Przyrody, które złożyło odwołanie, zostało dopuszczone przez Kolegium do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony i odwołanie zostało rozpatrzone, z uwagi na treść art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - zwanej dalej "ustawą".

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Pismem z dnia 6 września 2013 r. K. S. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "[...]". Do wniosku inwestor dołączył wymagane ustawą dokumenty.

Powyższe z kolei zobowiązywało organ właściwy, na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy - Burmistrza Miasta i Gminy - do podjęcia i prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 81 ("punkty do zbierania lub przeładunku [...]") powyższego rozporządzenia i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W myśl natomiast art. 59 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.

Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się lub nie stwierdza dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko po zasięgnięciu, zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy, w tym przypadku: opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w opinii z dnia 26 listopada 2013r., znak: [...] stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ opiniujący wskazał, iż wydał w/w opinię po przeprowadzonej analizie przedsięwzięcia, w której uwzględnił łącznie uwarunkowania wyszczególnione w art. 63 ustawy, biorąc pod uwagę charakter prowadzonej działalności i jej niewielką skalę, zaproponowane rozwiązania dot. sposobu przetrzymywania skupowanego [...] oraz wielkość i złożoność oddziaływania, z uwzględnieniem istniejącej infrastruktury technicznej.

Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. w opinii z dnia 27 września 2013r. stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz opracowania raportu. Organ opiniujący wskazał, iż powyższą opinię wydał uwzględniając uwarunkowania z art. 63 ustawy, w szczególności bliską zabudowę mieszkaniową.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach dotyczących zapisów opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o "odprowadzaniu ścieków socjalno-bytowych do szczelnego zbiornika bezodpływowego, a następnie wywożeniu na oczyszczalnię ścieków; wody opadowe rozprowadzane będą po terenie w sposób niezorganiozowany" należy wskazać, iż kwestia ścieków socjalno- bytowych została przedstawiona przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Ostatecznie zostało określone w przedmiotowej decyzji, iż "Ścieki socjalno- bytowe będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej zlokalizowanej w ul. B. Wody opadowe należy zagospodarować na własnej działce zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym". Natomiast pozostałe zagadnienia dotyczące kwestii ścieków wychodzą poza zakres przedmiotowego postępowania i analizowane są zgodnie z odrębnymi przepisami.

Odwołujący się zarzucili również niezgodność zapisów opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (zawartych również w zaskarżonej decyzji), dotyczących opisu terenów sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Wskazano, iż działka, na której planowana jest inwestycja od strony zachodniej nie graniczy, jak określił RDOŚ z obiektami przemysłowo- usługowymi, lecz zdaniem Odwołujących się z budynkami magazynowymi oraz od strony wschodniej nie graniczy z obiektami handlowymi lecz z zabudową mieszkaniową.

Kolegium wskazało, iż teren planowanej inwestycji od strony zachodniej graniczy, jak zostało prawidłowo wskazane w przedmiotowej decyzji z obiektami przemysłowo - usługowymi. Od strony wschodniej natomiast, jak podkreślono w odwołaniu istotnie znajdują się obiekty mieszkaniowe, a nie tylko handlowe. Dostrzegając nieprecyzyjne wskazanie decyzji odnośnie tej kwestii, zdaniem Kolegium powyższe nie ma zasadniczego wpływu na ocenę wyników postępowania i wydanej w efekcie decyzji. Nadto należy wskazać, iż powyższe zabudowania są oddzielone od planowanej inwestycji drogą. Od strony północnej inwestycja graniczy z ruchliwą drogą krajową nr [...], natomiast od strony południowej znajduje się zabudowa mieszkaniowa.

Odpowiadając jednakże na powyższe zarzuty a także ustosunkowując się do poparcia przez odwołujących się zapisów opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o konieczności przeprowadzanie oceny ze względu na bliską zabudowę mieszkaniową, Kolegium wskazało, iż teren planowanej inwestycji - działka nr [...] obr. [...], zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka zatwierdzonego Uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. znajduje się na obszarach oznaczonych na rysunku planu symbolami 16U- tereny zabudowy produkcyjno - usługowej, składów i magazynów. W planie zagospodarowania przestrzennego określono teren planowanego przedsięwzięcia nie jako teren zabudowy mieszkaniowej czy teren zieleni, lecz teren zabudowy produkcyjno - usługowej, zatem wskazano "przemysłowy" charakter nieruchomości. Usytuowanie przedmiotowej inwestycji jest zatem prawidłowe. Ponadto należy wskazać, iż planowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane na działce, która posiada utwardzoną powierzchnię asfaltową, zabudowaną budynkiem magazynowo- handlowym, jest przystosowana do tego typu inwestycji. Przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnia się postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają charakter wiążący. W myśl art. 80 ust.2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Odpowiadając na podnoszone zarzuty dotyczące nieprawidłowego wyjaśnienia zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, Kolegium stwierdziło, iż istotnie zaskarżona decyzja zawiera w tym zakresie sprzeczne ze sobą zapisy. Powyższa rozbieżność zapisów decyzji nie ma jednakże wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ I instancji co prawda błędnie wskazał na zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego planowanej inwestycji: "punkt skupu [...] i metali kolorowych" zamiast: "punkt skupu [...] oraz surowców wtórnych", niemniej jednak zanim zawarł ten błędny zapis, to prawidłowo wskazał planowane przedsięwzięcie. Powyższy błędny zapis decyzji stanowi zatem zwykłą omyłkę pisarską organu I instancji, nie mającą wpływu na całość prawidłowego rozstrzygnięcia. Zapis ten nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji w myśl art. 138 § 2 k.p.a., gdyż nie są spełnione przesłanki wymienione w tym przepisie.

Nadto Kolegium wskazało, iż z dokonanej weryfikacji akt sprawy wynika wprost, że teren planowanej inwestycji jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z dokumentem Urzędu Miasta i Gminy Wydział Geodezji i Urbanistyki z dnia 11 września 2013 roku - wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - działka nr [...] obr. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym 16PU- teren zabudowy produkcyjno - usługowej, składów i magazynów.

Odnosząc się również do podniesionej przez odwołujących kwestii dotyczącej niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy [...]" to zarzut ten nie jest uzasadniony, ponieważ ustawa nie nakłada obowiązku badania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami Studium.

Po weryfikacji materiałów sprawy, opierając się na analizie wyżej omawianych opinii organów opiniujących oraz uwzględniając uwarunkowania określone w art. 63 ustawy - organ I instancji wydał postanowienie z dnia 20 grudnia 2013 r. Nr [...] mocą którego orzekł o nie nakładaniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla niniejszego przedsięwzięcia a następnie wydał omawianą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl bowiem art. 84 ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 1). Natomiast charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2).

Zgodnie natomiast z art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy uzasadnienie decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów odwołań, iż zaskarżona decyzja nie określa warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz nie określa konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej należy podkreślić, iż wskazane przez odwołujących się uwarunkowania dotyczą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku gdy nie została przeprowadzona powyższa ocena organ nie zawiera w decyzji uwarunkowań określonych w art. 82 ustawy- nie określa żadnych uwarunkowań środowiskowych. Podniesione zarzuty nie mogą zatem dotyczyć zaskarżonej decyzji, która została wydana bez przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko.

Odpowiadając na podniesione zarzuty dotyczące braku przedstawienia dostatecznej informacji o planowanym przedsięwzięciu Kolegium wskazuje, iż są również bezzasadne. Organ I instancji zawarł w zaskarżonej decyzji wszystkie wymagane informacje określające planowane przedsięwzięcie. Nadto należy wskazać, iż charakterystyka planowanego przedsięwzięcia stanowi, zgodnie z powyższymi przepisami, załącznik do zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy.

Mając na uwadze powyższe, Kolegium podkreśla, iż zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, jakie winna spełniać. Organ I instancji zwrócił uwagę, iż uwzględnił uwarunkowania określone w art. 63 ustawy, dokonując w zaskarżonej decyzji ich szczegółowej analizy. Organ I instancji dostatecznie przedstawił zatem wszystkie wymagane warunki, które powinien zawrzeć w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ I instancji prowadził przedmiotowe postępowanie zmierzające do wydania decyzji w sposób prawidłowy, opierając się na przepisach cyt. ustawy, podkreślił, iż po rozważaniu informacji zawartych w przedłożonej dokumentacji oraz uwzględniając uwarunkowania określone w art. 63 ustawy, w tym rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia a także skalę oddziaływania przedsięwzięcia, stwierdził brak możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. Z. (sprawa sygn. II SA/Kr 1121/14) oraz D. P. (sprawa sygn. II SA/Kr 1122/14). Na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. Sąd połączył te sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 1121/14.

M. Z. w skardze zarzucił naruszenie art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niepełne zebranie materiału dowodowego, nie uczynienie zadość obowiązkowi dążenia do prawdy obiektywnej oraz brak ustaleń faktycznych na okoliczność oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Jego zdaniem regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu opiniującym dokonał niedostatecznego określenia stanu faktycznego w stwierdzeniu, że od strony zachodniej działka graniczy z obiektami przemysłowo - usługowymi. Tymczasem w bezpośrednim sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji na działkach nr [...] i [...], należących do skarżącego, znajduje się budynek magazynowy z zapleczem socjalno - biurowym. Prowadzona jest tam działalność gospodarcza związania z przebywaniem dużej ilości ludzi, co zostało pominięte przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Te same zarzuty podniósł w skardze do sądu administracyjnego D. P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W szczególności zarzucił naruszenie art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niepełne zebranie materiału dowodowego, nie uczynienie zadość obowiązkowi dążenia do prawdy obiektywnej oraz brak ustaleń faktycznych na okoliczność oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i w konsekwencji przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skargi są usprawiedliwione.

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2013 poz.1235 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W niniejszej sprawie organy słusznie zakwalifikowały przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to na podstawie § 3 ust. 1 pkt. 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (punkty do zbierania lub przeładunku [...]).

W przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania poprzedzone jest postępowaniem prowadzącym do określenia, czy wobec tego przedsięwzięcia będzie istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt. 2). Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2).

Zgodnie zaś z art. 64 postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z art. 65 ust. 3, uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Zgodnie z art. 65 ust. 2 na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, przysługuje zażalenie. Oznacza to, że na postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest zaskarżalne zażaleniem, a jego ocena może odbywać się – jak w niniejszej sprawie – w czasie sądowoadministracyjnej kontroli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej bez uprzednio prowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zgodnie z art. 80 ust. 2, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Zgodnie z art. 84 ust. 1 i 2 w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Art. 85 ust. 2 pkt. 2 stanowi, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Pierwszym powodem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji, jest naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy, który nakłada na organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W aktach sprawy administracyjnej – jako załącznik do wniosku – znajduje się zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 21 sierpnia 2013r. znak [...] (karta nienumerowana), zgodnie z którym działka nr [...], na której planowane jest przedsięwzięcie, znajduje się w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 16PU – tereny zabudowy produkcyjno – usługowej, składów i magazynów. W dalszej części zaświadczenia stwierdzono, że "planowana inwestycja pn. punkt skupu [...] i metali kolorowych jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem spełnienia wymogów zawartych w § 32 oraz § 10".

Dodatkowo, w aktach sprawy znajduje się również wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 11 września 2013r. wydany przez Urząd Miasta i Gminy (karta nienumerowana, bez podpisu), w którym wskazano, że "działka znajduje się w zasięgu zbiornika wód podziemnych [...] oraz w obszarze zagrożonym hałasem komunikacyjnym od drogi nr [...]".

W prowadzonym postępowaniu organy obu instancji odniosły się wyłącznie do zbadania zgodności planowanego przedsięwzięcia z podstawowym przeznaczeniem obszaru 16PU, natomiast zupełnie pominęły te okoliczność, czy przedsięwzięcie jest również zgodne z pozostałymi postanowieniami planu miejscowego, a w szczególności z § 10 i § 32 wspomnianymi w zaświadczeniu.

O ile § 32 nie znalazł się w ogóle w znajdującym się w aktach sprawy wypisie z planu, o tyle § 10 znajduje się w rozdziale II planu, odnoszącym się do ustaleń dotyczących całego obszaru planu i ustala zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego poprzez wprowadzenie określonych zakazów i nakazów. W ust. 1 pkt. 1 lit "n" wprowadzono nakaz zachowania zasady, aby uciążliwość wynikająca z działalności obiektów usługowych, rzemiosła usługowego i obiektów produkcyjnych nie wykraczała poza granice terenu, do którego prowadzący działalność ma tytuł prawny a emisje nie powodowały przekroczenia obowiązujących standardów jakości środowiska. Natomiast lit. "o" nakazuje utrzymać i rozbudować dotychczasowy system odprowadzania ścieków sanitarnych i opadowych, zgodnie z § 18. W § 18 natomiast ustalono miedzy innymi, że istniejące i projektowane zainwestowanie należy podłączyć do zbiorczego systemu kanalizacji – o ile istnieje.

Natomiast w ust. 2 pkt. 6 § 10 znajduje się zapis, że obszar objęty planem położony jest w zasięgu głównego zbiornika wód podziemnych [...], którego ochronę uwzględnia się na poprzez poszczególne ustalenia o przeznaczeniach terenów i rozwiązań z zakresu infrastruktury technicznej.

Organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do przytoczonych wyżej ustaleń planu, ograniczając swoje rozważania wyłącznie do podstawowego przeznaczenia terenu 16PU, podczas gdy obowiązek badania zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odnosi się do wszystkich ustaleń planu, a nie tylko niektórych z nich.

Kolejnym uchybieniem, które skutkuje uchyleniem zarówno decyzji organów obu instancji jak i postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 20 grudnia 2013r. stwierdzającego brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jest brak rzetelnego odniesienia się w uzasadnieniach przywołanych wyżej aktów, co do przyczyn odstąpienia od stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organ dysponował bowiem dwiema opiniami o sprzecznych konkluzjach – opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia tej oceny; oraz opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który potrzebę taką stwierdził. Jest oczywistym, że "opinia" jest niewiążącym wyrażeniem stanowiska przez organ oraz również i to, że każda z nich wydawana jest w ramach innych kompetencji merytorycznych organów opiniujących. Niemniej jednak Burmistrz Miasta i Gminy obowiązany był uzasadnić szczegółowo z jakich powodów nie uwzględnił opinii PPIS. Oceny tej w przywołanych aktach administracyjnych brakuje, a organy ograniczyły się od zrelacjonowania faktu pozyskania jednej i drugiej opinii oraz ich treści, co powoduje, że zarówno decyzje i postanowienie nie poddają się kontroli sądowej w tym zakresie.

Dalej wskazać należy, że skoro działka objęta projektowanym przedsięwzięciem leży w obszarze odziaływania zbiornika wód podziemnych, to oznacza, że przedsięwzięcie winno być zbadane pod kątem zapewnienia należytej ochrony wód (i pośrednio gleby) jako zasobów środowiska. Naturalnym wydaje się zatem, że podstawową kwestią wymagającą ustalenia, jest sposób odprowadzania ścieków sanitarnych oraz wód opadowych. Tymczasem z uzasadnienia decyzji organu I Instancji wynika, ze inwestor na telefoniczny monit urzędu zobowiązał się do uzyskania zgody [...] sp. z o.. na włączenie się do istniejącej kanalizacji sanitarnej i odprowadzania ścieków. Z akt sprawy wynika natomiast, że inwestor w piśmie z dnia 16 grudnia 2013r. oświadczył jedynie, że "sprawa kanalizacji jest w toku załatwiania". Decyzja nie przesadza kategorycznie obowiązku podłączenia inwestycji do miejskiej sieci kanalizacyjnej, choć z akt wynika, że taka znajduje się w ul. B..

Odnośnie natomiast wód opadowych, wskazać należy, że inwestor w uzupełnieniu karty informacyjnej przedsięwzięcia (pismo z dnia 27 września 2013r. , karta nienumerowana) wskazuje w pkt. 4, że na posesji znajdują się 2 zbiorniki o pojemności 6m2 , jeden przeznaczony na ścieki bytowe, do drugiego podłączona jest instalacja odwonienia terenu utwardzonego i wody opadowej z dachu budynku (...). Tymczasem Burmistrz Miasta i Gminy, zarówno w swoim postanowieniu jak i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdza, ze działka [...] posiada instalację kanalizacji opadowej (strona 3 decyzji) a w innym miejscu (strona 8 decyzji) stwierdza, że wody opadowe należy zagospodarować na własnej działce zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym. Te stwierdzenia zaakceptował organ II Instancji.

Treść przywoływanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jest wynikiem implementacji do porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej kilku dyrektyw unijnych dotyczących ochrony środowiska, w tym Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne nr [...]. Zgodnie z jej preambuła, najlepsza polityka ochrony środowiska naturalnego polega raczej na zapobieganiu powstawaniu zanieczyszczeń i zagrożeń u źródła niż na późniejszych próbach przeciwdziałania ich skutkom. Konieczne jest również uwzględniania tych skutków w środowisku w możliwie najwcześniejszej fazie we wszystkich procesach planowania technicznego i podejmowania decyzji, w tym celu właśnie przewidziano wprowadzenie procedur oceniających takie skutki. Innymi słowy, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rzeczywiście ma służyć przywołanym wyżej celom, to nie może być traktowane wyłącznie jako "uciążliwość" w pozyskaniu kolejnego dokumentu niezbędnego do dalszych działań inwestycyjnych.

Sąd podkreśla, że nie przesądza w niniejszym wyroku o konieczności stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazuje jedynie, że opisane wyżej uchybienia musza zostać usunięte przez organy. Postanowienie wydane na podstawie art. 63 ust. 1 lub ust. 2 jak również sama decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, muszą zostać należycie uzasadnione, a ich wydanie musi zostać poprzedzone wnikliwą analizą wszystkich postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie mogą również pozostawiać żadnych wątpliwości rozwiązania z zakresu infrastruktury technicznej. niezbędne do zastosowania przy realizacji planowanego przedsięwzięcia, jest to bowiem istota "uwarunkowań" dla przedsięwzięcia.

Z wszystkich wyżej wymienionych względów orzeczono jak w pkt. I sentencji wyroku, na zasadzie art. 145 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania decyzji orzeczone w pkt. II wyroku nastąpiło na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt. III i IV wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a.