Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1144/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18b, art. 122, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art.3, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust.1, art. 29 ust.1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a, art. 108 ust.1.
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1  lit.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: St. sekretarz sądowy Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...],[...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2013r. oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1144/16

Uzasadnienie

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. decyzją z dnia [...] r. określił M. M. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące marzec-sierpień oraz październik–grudzień 2013 r., nadwyżkę podatku rozliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień 2013 r. w kwocie ,,0" zł oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy od podatku i usług wynikającego z faktur VAT wystawionych przez stronę we wrześniu 2013 r. w łącznej kwocie 439.683 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M. M. w kontrolowanym okresie nie dokonywała nabycia i dostawy towarów oraz nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku o towarów i usług. Podatniczka nie przedłożyła do kontroli żadnych dokumentów źródłowych (faktur zakupu i sprzedaży) za okres marzec-sierpień i październik–grudzień 2013 r.

Strona we wrześniu 2013 r. odliczyła podatek naliczony w łącznej kwocie 411.527,25 zł wynikający z faktur VAT wystawionych przez:

← Zakład Usługowo Transportowy "A" D. J., [...] O., B. 9,

← B R. C., O., ul. A l, [...] W.,

stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Powyższe stanowi naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne, stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Jednocześnie strona zawyżyła podatek należny za wrzesień 2013 r. w łącznej kwocie 439.683,48 zł wynikający z nierzetelnych faktur VAT wystawionych na rzecz:

← C P. B., ul. B 31/32, [...] W.,

← D Sp. z o.o. S.K., ul. C 18/3, [...] G.,

← E Sp. z o.o., ul. D 195, [...] W.,

← F Sp. z o.o., [...] G., ul. E 10,

← G M. C., [...] G., ul. F II 12, dotyczących dostawy oleju rzepakowego oraz świadczenia usług, które nie przedstawiają rzeczywistych transakcji.

Ponadto strona we wrześniu 2013 r. wystawiła i wprowadziła do obrotu prawnego nierzetelne faktury VAT na rzecz:

← C P. B. - tytułem rzekomej sprzedaży oleju rzepakowego,

← D Sp. z o.o. S.K. - tytułem rzekomej sprzedaży oleju rzepakowego,

← E Sp. z o.o. - tytułem rzekomej sprzedaży oleju rzepakowego,

← F Sp. z o.o. - tytułem rzekomej sprzedaży usług: ochrony obiektu, nadzoru i zabezpieczenia mienia, doprowadzenia zasilania elektrycznego do lodówek, udrożnienia kanału i odprowadzenia tłuszczu, pakowania i wywozu towarów, przebudowy stoiska chemicznego,

← G M. C. - tytułem rzekomej sprzedaży prac remontowych,

- które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem zobowiązana jest do zapłaty podatku (w łącznej kwocie 439.683 zł) z nich wynikającego - na postawie art. 108 ustawy z dnia 11.03.2004 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając jego stanowisko.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję M. M. wniosła o jej uchylenie podnosząc zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej polegającego na dowolnej ocenie przez organ odwoławczy zebranego materiału dowodowego pod kątem istnienia lub nieistnienia po stronie skarżącego dobrej wiary w związku z zawarciem transakcji nabycia towarów i usług.

2. przepisów prawa materialnego:

a) art. 1 Protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U.95.36.175 ze zm.) poprzez nieproporcjonalną ingerencję organów podatkowych w prawo własności skarżącego, polegające na uniemożliwieniu mu skorzystania z uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego, z przyczyn od niego niezależnych, tj. związanych z nieuczciwymi praktykami stosowanymi przez podmioty trzecie względnie poprzez popełnienie przez nie przestępstwa oszustwa w stosunku do skarżącego, co stanowiło środek nieproporcjonalny do celu jakim jest ochrona Skarbu Państwa przed uszczupleniem;

b) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 17 ust. 1 i ust. 2 VI Dyrektywy Rady (art. 167 i art. 168 Dyrektywy 2006/112: Wspólny system podatku od wartości dodanej z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz.U.UE.L.06.347.1), dalej: Dyrektywa 112/06), art. 2 tiret 1 i 2 1 Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (art. 2 ust. 1 Dyrektywy 112/06) oraz art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.04.90.864/30), poprzez:

- bezpodstawne pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, mimo że ustalony stan faktyczny i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania wynikających z powołanego rozporządzenia ograniczeń, w myśl zasad neutralności i proporcjonalności, w sytuacji gdy sam fakt nabycia towarów i usług w drodze czynności opodatkowanej nie był w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w jakikolwiek sposób podważony, zaś ewentualne nieprawidłowości były wynikiem bezprawnych działań osób trzecich, o których strona nie wiedziała i nie mogła mieć wiedzy;

- bezpodstawne uznanie, że dopuszczalne było zakwestionowanie prawa Podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych transakcji w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynikało, że nie uczestniczył w sposób świadomy w procederze nielegalnego wprowadzania do obrotu towarów i usług będących przedmiotem dostawy, ani nie wiedział, że obrót ten dotknięty jest jakimikolwiek nieprawidłowościami, a nie miał realnych możliwości zweryfikowania źródła wykonania spornych usług;

c) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 17 ust. 1 i ust. 2 VI Dyrektywy Rady, (art. 167 i art. 168 Dyrektywy 112/06) w zw. z art. 22 ust. 8 VI Dyrektywy poprzez uznanie, że przyznanie podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur prowadziłoby do uzyskania przez niego korzyści podatkowej, która byłaby sprzeczna z celem wprowadzenia powyższych przepisów.

Strona skarżąca podnosi, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów o właściwości - właściwym miejscowo do wszczęcia postępowania wymiarowego w zakresie podatku od towarów i usług w stosunku do osoby fizycznej, która zmieniała miejsce zamieszkania po zakończeniu działalności gospodarczej na terenie objętym zakresem działania dwóch lub więcej urzędów skarbowych, jest organ podatkowy, który - stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11.03.2004 r. - jest organem właściwym ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, z upływem którego nastąpiło zakończenie przez nią działalności gospodarczej. Skoro organ odwoławczy twierdzi, że M. M. w okresie objętym postępowaniem, tj. w 2013 r. faktycznie mieszkała w G., natomiast z przeprowadzonych oględzin lokalu wskazanego jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez Podatnika nie wynika, że miałoby tam mieć miejsce wykonywania jakichkolwiek czynności, to należy wyjaśnić dlaczego w okolicznościach sprawy właściwym organem pierwszej instancji do przeprowadzenia postępowania podatkowego był Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś., natomiast do postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.. Art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.

Za całkowicie bezpodstawną należy uznać aluzję organu odwoławczego jakoby "na rękę" było M. M. nie udostępniać organom podatkowym żadnej dokumentacji. W dniu 04.11.2014 r. M. M. sprzedała wszystkie posiadane udziały Spółki H Panu V. S. (podpisy poświadczone notarialnie) i wydała nowemu udziałowcowi całą dokumentację Spółki, co ten własnoręcznie poświadczył. Nieprawdą jest zatem, że w dniu 31.12.2014 r., kiedy odebrano wezwanie o dostarczenie dokumentacji za 2013 r., M. M. była w j ej posiadaniu.

Organ poprzestał na dwukrotnym wezwaniu Spółki H do dostarczenia dokumentacji i uznał - w związku z brakiem jej dostarczenia - że Stronie nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony co narusza zasadę neutralności podatku od towarów i usług.

Nie ma znaczenia źródło zaopatrzenia w olej rzepakowy oraz usługi przez wymienionych dostawców dla prawa Podatniczki do odliczenia podatku wynikającego z wystawionych faktur, bowiem nastąpiło wydanie tego towaru oraz usług (potwierdzają to chociażby osoby wykonujące usługi transportowe).

Skarżąca nabyła towary i usługi w wykonaniu dostawy - za otrzymany olej oraz usługi dokonywała płatności za pośrednictwem rachunku bankowego, istnieją więc materialne dowody, że dostawa miała charakter odpłatny. Olejem otrzymanym od tych podmiotów strona rozporządziła jak właściciel - sprzedała go swoim kontrahentom.

Wystawione faktury dokumentują faktyczną dostawę (istnienie) towarów, co potwierdzają chociażby ustalenia w zakresie transportu oleju rzepakowego oraz potwierdzony fakt istnienia zbiorników będących własnością Podatniczki, w których składowano ten olej.

Przyjęcie, że M. M. brała udział w karuzeli podatkowej wyklucza uznanie, że w obrocie nie było towaru, a tym samym błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie mamy do czynienia z pustymi fakturami. Tym samym obowiązkiem organów podatkowych jest ocena dochowania przez stronę tzw. należytej staranności, czego organy podatkowe nie uczyniły.

W świetle powołanego orzecznictwa TSUE (m.in. wyrok z dnia 21.06.2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, wyrok z dnia 22.10.2015 r. w sprawie C-277/14) należy stwierdzić, że brak jest obiektywnych przesłanek do twierdzenia, że Strona podejmując współpracę z ww. podmiotami nie dochowała należytej staranności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie są trafne. M. M. (pod nazwiskiem S.) rozpoczęła działalność gospodarczą w 2009 r. pod firmą H i adresem Ł., ul. G 116. W zgłoszeniu rejestracyjnym VAT-R złożonym w Urzędzie Skarbowym Ł. – Ś. skarżąca także wskazała powyższy adres. Również w zgłoszeniu identyfikacyjnym osoby fizycznej prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą (NIP-1) jako miejsce wykonywania działalności wskazała adres: Ł. ul. G 116. W okresie od maja do września 2014 r. podatniczka składała deklaracje podatkowe VAT-7 w Urzędzie Skarbowym Ł. – Ś.. W zgłoszeniu rejestracyjnym VAT-R z dnia 8 listopada 2013 r. obejmującym aktualizację danych skarżąca wskazała na zmianę adresu zamieszkiwania zaznaczając jednocześnie, że powyższa zmiana nie spowodowała zmiany właściwości organu podatkowego (poz. 8).

W rozpoznawanym okresie właściwość organu podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług określał art. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r. Zgodnie z ust. 1 powołanego przepisu (stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 17 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Właściwym dla podatnika organem podatkowym jest naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (z zastrzeżeniem ust. 2-5). W badanym okresie rozliczeniowym (marzec- grudzień 2013 r.) organem właściwym w zakresie podatków i usług wobec strony skarżącej był wyłącznie Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.- Ś., który w okresie w okresie od 25 listopada 2013r.do 12 lutego 2015 r. przeprowadził kontrolę podatkową w firmie strony skarżącej. W czasie kontroli strona potwierdziła, że miejscem powadzenia działalności miał być lokal położony przy ul. G 116 w Ł..

Zgodnie z art. 18 b ustawy Ordynacja podatkowa organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przepis art. 18b ustawy Ordynacja podatkowa należy tak interpretować, że organ podatkowy właściwy w sprawie w dniu wszczęcia kontroli podatkowej pozostaje w niej właściwy również w zakresie postępowania podatkowego, chociażby w trakcie kontroli lub po jej zakończeniu nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę okoliczności organu (zob. np. wyrok NSA z dnia 23.02.2017 r. sygn.. akt I FSK 1241/15). Trafnie więc przyjęto, że w zakresie podatku od towaru i usług w rozpoznawanym okresie organem właściwym do prowadzenia postępowania podatkowego pozostał Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – Ś., a zmiana miejsca prowadzenia działalności gospodarczej od października 2014 r. czy zaprzestanie tej działalności w kolejnym miesiącu 2014 r. pozostaje bez wpływu na właściwość organu podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące marzec – grudzień 2013 r. Skarżąca bezzasadnie powołuje się na przepis art. 3 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, który dotyczy sytuacji, gdy czynności podlegające opodatkowaniu są wykonywane na terenie objętym zakresem działania dwóch lub więcej urzędów skarbowych, gdyż w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

W toku postępowania zgromadzono obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy a ocena tego materiału nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonych przepisem art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, że faktury sprzedaży towarów wystawione we wrześniu 2013 r. przez firmy ZTU A D. J. dotyczące oleju rzepakowego oraz B R. C. dotyczące usług remontowych, nadzoru, ochrony i zabezpieczenia mienia, prac związanych z przebudową stoiska chemicznego, pakowania i wywozu towarów, udrożnienia kanału, doprowadzenia zasilania do lodówek nie dokumentują rzeczywistych czynności. Organy podatkowe wskazały na szereg okoliczności pozwalających na takie ustalenia. D. J. nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, wskazane przez niego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej czy adres do dla celów rejestracji nie są prawdziwe, jest on osobą bezdomną a w grudniu 2013 r. zamieszkiwał czasowo u swojej siostry Stawigudzie a następnie przebywał w zakładach karnych, jego miejsce pobytu nie jest znane. D. J. olej rzepakowy, który miał zostać sprzedany skarżącej rzekomo ,,nabył" w spółce I, która zajmowała się wyłącznie wystawianiem faktur nie odzwierciadlających rzeczywistych czynności. Wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przebieg transakcji dotyczących oleju rzepakowego jednoznacznie wskazuje, że strona uczestniczyła w tzw. ,,klauzuli podatkowej" a rzeczywisty obrót towarów i usług z udziałem skarżącej nie miał miejsca.

Również adres prowadzenia działalności przez firmę B R. C. okazał się fikcyjny. R. C. przyznał, że nie prowadził działalności gospodarczej, nie posiada koncesji ani uprawnień do świadczenia usług ochrony mienia, zabezpieczenia i nadzoru, nie posiada żadnego zaplecza technicznego i lokalowego do świadczenia usług. Nie może więc być żadnych wątpliwości, że faktury wystawione przez firmę B na rzecz strony skarżącej nie dokumentują faktycznych czynności.

Organy podatkowe w toku postępowania w sposób jednoznaczny wykazały, że faktury nabycia towarów wystawione na rzecz skarżącej przez firmy ZTU A, D. J. oraz B R. C. nie dokumentują rzeczywistych czynności między podmiotami wymienionymi w tych fakturach. W tej sytuacji zgodnie z przepisem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług uznano, że powyższe faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe w sposób przekonujący wykazały, że nie doszło do nabycia towarów i usług na podstawie spornych faktur. Strona w toku postępowania nie wykazała, że była właścicielką zbiorników, w których składowano olej. Zresztą z zestawienia faktur zakupu i sprzedaży oleju rzepakowego wynika, że nabywany olej w tym samym dniu (lub następnym) miał być sprzedawany kolejnym kontrahentom.

Wobec skutecznego wykazania, że skarżąca nie nabyła oleju rzepakowego oraz spornych usług organy podatkowe trafnie wskazały, że strona nie dokonała sprzedaży tego towaru i usług na rzecz firm C P. B., J Sp. z o.o. z siedzibą w G., E Sp. z o.o. z siedzibą w W., F Sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz G M. C.. W związku z wystawieniem faktur na rzecz tych podmiotów skarżąca jest zobowiązana do zapłaty podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Równocześnie strona nie jest zobowiązana do zapłaty podatku należnego na podstawie faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. W zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, że w rozliczeniu miesiąca września 2013 r. skarżąca zawyżyła podatek należny o kwoty wynikające z nierzetelnych faktur sprzedaży towarów i usług jak i nieprawidłowo odliczyła podatek naliczony na podstawie faktur wystawionych przez firmy ZTU A D. J. oraz B R. C.. Powołane przez stronę skarżącą orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnosi się do sytuacji, gdy występuje rzeczywista dostawa towarów a nieprawidłowości występują w poprzednich fazach obrotu bądź przy rzeczywistej dostawie faktura zostaje wystawiona przez podmiot nie będący dostawcą. W rozpoznawanej sprawie wykazano natomiast, że żadne dostawy towarów i usług w miesiącu wrześniu 2013 r. nie miały miejsca, skarżąca nie może więc powoływać się na brak świadomości, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. Sam fakt uczestniczenia w ,,obrocie" fakturami, któremu nie towarzyszy rzeczywista dostawa towarów czy usług wyklucza istnienie tzw. dobrej wiary po stronie podmiotu, który bierze udział w takim procederze.

W toku postępowania zarówno skarżąca jak i spółka H (po przekształceniu działalności w spółkę kapitałową) nie przedstawiły dokumentacji firmy skarżącej za miesiące marzec – sierpień i październik – listopad 2013 r. Okoliczność, czy strona w sposób zamierzony nie przedstawiła takiej dokumentacji nie ma istotnego znaczenia gdyż organy niezależnie od przyczyn nie otrzymały takiej dokumentacji. Na marginesie tylko należy zauważyć, że strona należycie dbające o swoje interesy i przejrzystość transakcji powinna w taki sposób podejmować decyzje o sprzedaży udziałów czy przekazaniu dokumentacji wybranemu przez siebie podmiotowi, aby mieć gwarancję rzetelności jego postępowania. Zarzuty podniesione przez stronę skarżącą okazały się niezasadne. Jednak badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało uznać, że przy jej wystawianiu naruszono przepisy prawa materialnego a uzasadnienie decyzji jest w części wewnętrznie sprzeczne.

Organy podatkowe ustaliły bowiem, że w badanym okresie skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz nie dokonywała nabycia i dostaw towarów i usług. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega w szczególności odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Obowiązek podatkowy co do zasady powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 1 ustawy o VAT) a podstawą opodatkowania jest obrót (art. 29 ust. 1 ustawy o VAT). Samo złożenie przez stronę deklaracji podatkowej, któremu nie towarzyszy rzeczywisty obrót nie powoduje powstania obowiązku podatkowego. Tymczasem w zaskarżonej decyzji przyjęto, że w miesiącach marzec – sierpień oraz październik- grudzień 2013 r. skarżąca dokonywała dostawy towarów i świadczenia usług, co pozostaje w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Równocześnie przyjęto, że w tym okresie skarżąca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż nie przedstawiła faktur zakupu towarów i usług. Ustalenie, że strona skarżąca mimo braku czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w okresie marzec – sierpień oraz październik – grudzień 2013 r. jest zobowiązana do zapłaty podatku wyłącznie na podstawie złożonych deklaracji wykazujących dostawę towarów i świadczenie usług narusza powołane przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1).

Z powyższych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a. gdyż skarga została uwzględniona jedynie w części i to na podstawie zarzutów, które nie zostały podniesione w skardze. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy ocenić, czy w miesiącach marzec – sierpień 201 r. oraz październik – grudzień 2013 r. skarżąca jest zobowiązana do zapłaty podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy nie dokonywała dostawy towarów i nie świadczyła usług.

P.C.