Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 530/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.28 ust.1 i 2, 3b
journal: Dz.U. 1998 nr 137 poz 887
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
article: par.3 ust.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

I SA/Ol 530/08

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" roku Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, po rozpatrzeniu wniosku K. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]" r., w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Skarżący pismem z dnia 09.01.2006r. zwrócił się o umorzenie należności z tytułu składek na:

1. Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okres 08.2001r.-10.2001r., 04.2002r..-12.2005r. w łącznej kwocie 31.119, 79 zł. w tym z tytułu

składek- 23.721,59 zł.

odsetek liczonych na dzieI19.01.2006r.-7.319,00 zł

kosztów upomnienia- 79,20 zł.

2. Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych za okres 08.2001r.-06.2002r., 08.2002r., 02.2003r., 04.2003r.-07.2003r., 09.2003r.-07.2005r., 10.2005r. w łącznej kwocie 6.967,00 zł. w tym z tytułu:

składek- 5.075,80 zł.

odsetek liczonych na dzieI19.01.2006r.- 1.812,00 zł.

kosztów upomnienia- 79,20 zł.

3. Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 08.2001r.10.2001r., 04.2002r.-12.2005r. w łącznej kwocie 2.468,70 zł. w tym z tytułu:

składek - 1. 941,10 zł.

odsetek liczonych na dzień 9.01.2006r.- 466,00 zł.

kosztów upomnienia- 61,60 zł.

Skarżący wskazał, iż zadłużenie powstało, ponieważ osiągnął niewysokie, minimalne dochody z działalności gospodarczej i nie był w stanie płacić zaległych kwot. Oświadczył, że żona I. K. cały czas pozostawała bez zatrudnienia i jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna od lipca 2002r., w RUP w B. Ponadto, Skarżący ma na utrzymaniu dwoje uczących się dzieci. Wskazał również, iż od 16.09.2005r. pozostaje na zwolnieniu lekarskim ( choroba neurologiczna, leczenie szpitalne) i będzie zmuszony pójść na rentę. Dodał, że będzie się ubiegał o zasiłek socjalny. Nadmienił również, iż nie posiada oszczędności ani majątku, z którego byłby w stanie regulować zaległości.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia "[...]" r. odmówił umorzenia wskazanych należności.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący podniósł, iż od dnia choroby (16.09.2005r.) tj. "[...]" otrzymywał znikomą pomoc z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. Nadmienił, że we wrześniu 2008r. dostał z GOPS w K. 30,71zł, natomiast zasiłek został zabrany. Skarżący pozostaje na utrzymaniu żony, która pracuje w "[...]" na 1/2 etatu i zarabia netto 583zł netto i na umowę zlecenie 340,15zł w "[...]". Na utrzymaniu Skarżący ma dwoje dzieci. Podkreślił, że po opłacaniu rachunków (woda, ścieki, nieczystości, energia, gaz, lekarstwa, telefon, podatek) i zakupieniu artykułów potrzebnych do życia nie ma żadnych pieniędzy. Wyjaśnił, że nie opłacał składek z uwagi na brak środków finansowych. Dochody jakie osiągał wystarczały na podstawowe potrzeby życiowe i dlatego powstało zadłużenie. Zaznaczył, że po badaniu przez lekarza orzecznika ZUS został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy. Lekarz przyznał prawo do renty, ale nie otrzymuje jej pomimo, że przepracował ponad 20 lat. Nadmienił, że mieszka w starym 100-letnim domu, który wymaga remontu, na który Skarżącego nie stać. Oświadczył również, że pożyczył pieniądze u osób prywatnych, aby przeżyć. Podkreślił również, że ze względu na przebytą chorobę musi być pod stałą opieką lekarską i brać leki, na które nie ma pieniędzy

Wraz z pismem Skarżący złożył następujące dokumenty: kwestionariusz o możliwościach płatniczych płatnika składek, oświadczenie o pomocy de minimis, kserokopię orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 07.04.2008r. zaliczającego Skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do 30.04.2011r.

Po rozpatrzeniu wniosku, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia "[...]" roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz.U. z 2007r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) Zakład może umorzyć należności z tytułu składek w całości lub w części w przypadku ich całkowitej nieściągalności.

Podniósł jednocześnie, iż zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. (Dz.U. Nr 141, poz. 1365), Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

- gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych,

- poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności,

- przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Jednakże nawet wystąpienie takich przesłanek, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, nie obliguje Zakładu do podjęcia pozytywnej decyzji w zakresie umarzania należności z tytułu składek.

Organ wskazał, iż w kwestionariuszu o możliwościach płatniczych płatnika składek z dnia 15.09.2008r. Skarżący oświadczył, że posiada ruchomości tj. Fiat 126p z 1991 r., telewizor, lodówkę i odkurzacz. Wskazał również, że jest w 1/3 właścicielem budynku oraz działki położonej w L. Oświadczył, że otrzymuje zasiłek z GOSP w K. w wysokości 60,90 zł, żona pracuje jako sprzątaczka w "[...]" Sp. z o.o. z wynagrodzeniem w wysokości brutto 735zł (netto 538,30zł). Wskazał także, że posiada zobowiązania wobec osób fizycznych w wysokości 2 500zł.

Ponadto, organ ustalił, że Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w B. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę o numerze KW "[...]". Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonał zabezpieczenia należności poprzez wpis hipoteki na powyższej nieruchomości.

Zgodnie natomiast z informacjami będącymi w posiadaniu Zakładu, I. K. otrzymuje wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia na 1/2 etatu w firmie "[...]" Sp. z o.o. w miesięcznej wysokości brutto 736 zł oraz z tytułu wykonywania pracy na umowę zlecenie w "[...]" w miesięcznej wysokości brutto 465,OOzł. Zgodnie z informacją uzyskaną z GOPS w K. Skarżący od 01.09.2008r. ma przyznany zasiłek stały z tytułu niepełnosprawności w miesięcznej wysokości 30,71zł.

Prowadzona zaś wobec majątku Skarżącego egzekucja za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. jest nadal aktualna. Tytuły wykonawcze do chwili obecnej nie zostały zrealizowane, a Naczelnik Urzędu Skarbowego nie potwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję.

Uwzględniając powyższe organ uznał, iż brak jest podstaw dla stwierdzenia całkowitej nieściągalności zadłużenia oraz podjęcia decyzji o umorzeniu zadłużenia w oparciu o art. 28 ust 2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Organ dokonał również analizy stanu faktycznego w zakresie ewentualnego umorzenia w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym, należności z tytułu składek mogą być umorzone pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, na zasadach określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Zgodnie z postanowieniami wymienionego rozporządzenia Zakład może umorzyć przedmiotowe należności, jeżeli osoba zobowiązana wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest ona w stanie spłacić ciążących na niej należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. W takim przypadku na zobowiązanym ciąży jednak obowiązek przedstawienia dowodów świadczących o trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej uniemożliwiającej uregulowanie zadłużenia.

Organ podkreślił jednocześnie, że umorzenie w trybie art. 28 ust. 3a ustawy może być tylko zastosowane w stosunku należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne płatników składek będących jednocześnie osobami ubezpieczonymi (czyli dotyczy należności z tytułu składek na ubezpieczenia własne). Tym samym uznał, iż brak jest podstaw prawnych do dokonania umorzenia należności z tytułu składek w oparciu o wskazaną podstawę prawną w stosunku do należności na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez płatnika, za zatrudnionych pracowników.

Odnosząc się z kolei do przedstawionej sytuacji finansowej oraz zdrowotnej Skarżącego organ podniósł, iż prowadzi On wspólne gospodarstwo domowe z żoną i synem w wieku 18 lat. Źródło utrzymania rodziny stanowi wynagrodzenie I. K. z tytułu zatrudnienia na 1/2 etatu w firmie "[...]" Sp. z o.o. w miesięcznej wysokości brutto 736 zł oraz z tytułu wykonywania pracy na umowę zlecenie w "[...]" w miesięcznej wysokości brutto 465,OOzł oraz zasiłek stały w wysokości 30,71 zł przyznany przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w K.

Natomiast córka A. K. osiąga dochód z tytułu zatrudnienia od 01.07.2007r. Obecnie jest zgłoszona (od 18.08.2008r.) do ubezpieczeń przez płatnika - "[...]" s. c. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. uznał Skarżącego za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym na okres do 30.04.2011r. Z orzeczenia z dnia 07.04.2008r. wynika, że w przypadku powyższych schorzeń wskazana jest praca w warunkach chronionych. Organ uwzględnił również fakt, iż Skarżący zamieszkuje w małej miejscowości, w której znalezienie odpowiedniego zatrudnienia (z uwagi na stan zdrowia) może być trudne. Rodzina Skarżącego ponosi wydatki związane z utrzymaniem (energia, woda, wywóz nieczystości, telefon), podatkiem od nieruchomości, leczeniem oraz koszty dojazdu syna do szkoły. Organ zaznaczył jednocześnie, iż Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym, iż poniósł jakieś straty materialne spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, tj. np. powodzi, pożaru, kradzieży, itp.

Uwzględniając powyższe organ stwierdził, iż przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nakładają na Zakład Ubezpieczeń Społecznych obowiązek dochodzenia w trybie przymusowym składek nie uregulowanych w terminie do momentu całkowitego pokrycia zadłużenia. Przez okres uprawniający Zakład Ubezpieczeń Społecznych do dochodzenia należności istnieje więc ustawowy obowiązek podejmowania wszelkich czynności zmierzających do wyegzekwowania powstałego zadłużenia z tytułu składek. Dokonując ponownej analizy sytuacji Skarżącego organ uznał, iż okoliczności i dowody w sprawie nie przemawiają za uchyleniem decyzji o odmowie umorzenia należności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżący podniósł, iż zaległości z tytułu składek nie powstały z Jego złej woli lecz z powodu braku pieniędzy. Pomimo starań, Skarżący osiągał niewielkie wynagrodzenie z pracy, z którego musiał utrzymać rodzinę ( zabezpieczać podstawowe Jej potrzeby) oraz uregulować inne należności. Ze względu na wskazane wyżej trudności finansowe dochodziło do zwłoki w terminowym i pełnym opłacaniu składek.

Ponadto, pogarszająca się sytuacja finansowa skarżącego oraz ciągły stres doprowadził do pogorszenia się Jego stanu zdrowia ( trzy udary). W związku z częściowym prawostronnym niedowładem Skarżący leczy się i nie osiąga żadnych dochodów. ZUS odmówił przyznania renty, natomiast Gminny Ośrodek Pomocy społecznej w K. przyznał Mu 30 zł miesięcznie. Skarżący jest na utrzymaniu żony. Po opłaceniu rachunków i zakupie podstawowych artykułów na potrzeby rodziny ( Skarżący ma 2 dzieci) nie pozostają żadne pieniądze. Tymczasem Skarżący ze względu na przebytą chorobę musi być pod stałą opieką lekarską i przyjmować leki. Jednocześnie Skarżący zaznaczył, iż nigdy nie korzystał z żadnej pomocy publicznej.

W odpowiedzi na skargę, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uznał skargę za niezasadną i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Kompetencje wojewódzkich sadów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) obejmują kontrolę zaskarżonych decyzji lub postanowień, która dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem. Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Dokonana w tych warunkach ocena legalności zaskarżonej decyzji Prezesa ZUS pozwala stwierdzić, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd bowiem, oceniając zaskarżony akt, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że decyzje ZUS oraz Prezesa ZUS podejmowane w wyniku rozpatrzenia wniosku o umorzenie zaległych składek są decyzjami wydawanymi w ramach tzw. uznania administracyjnego. Znajduje to odzwierciedlenie w treści przepisu art. 28 ust. 1 u.s.u.s., zgodnie z którym należności z tytułu składek mogą (a nie muszą - przyp. Sądu) być umarzane w całości lub w części przez Zakład. Rozstrzygnięcie sprawy zależy w tym wypadku wyłącznie od uznania organu administracji.

Sądowa kontrola decyzji uznaniowych polega w szczególności na sprawdzeniu, czy ich wydanie poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy.

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę treść przytoczonego wcześniej art. 133 § 1 p.p.s.a., w myśl którego Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, stwierdzić należy, iż kontrola prawidłowości decyzji w przedmiocie umorzenia zaległych składek sprowadza się do analizy akt sprawy, a w szczególności zgromadzonego w nich materiału dowodowego. Celem tej analizy jest ocena, czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy oraz czy prawidłowo ocenił sytuację materialną strony, zestawiając osiągane dochody oraz posiadany majątek z ponoszonymi wydatkami.

W ocenie Sądu treść decyzji z dnia "[...]" roku wyraźnie wskazuje, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podjął czynności mające na celu ustalenie, czy w przypadku Skarżącego zachodzi całkowita nieściągalność składek i tym samym, czy istnieją podstawy prawne do umorzenia należności z tytułu składek. Jak wynika z akt sprawy, w stosunku do powstałej zaległości prowadzona jest egzekucja za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., który nie potwierdził braku majątku z którego można prowadzić egzekucję. Natomiast źródłem utrzymania rodziny zobowiązanego jest wynagrodzenie żony z tytułu umowy o pracę w wysokości 736 zł brutto oraz z tytułu umowy zlecenia w miesięcznej wysokości brutto 465,00 zł. a także stały zasiłek z tytułu niepełnosprawności wpłacany skarżącemu przez GOPS w K. w kwocie 30,71 zł. Ponadto Skarżący jest właścicielem nieruchomości dla której Sąd Rejonowy w B. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę o numerze Kw "[...]". na której ZUS dokonał zabezpieczenia hipotecznego. Oznacza to, iż organ rentowy może dochodzić swoich należności z przedmiotu zabezpieczenia bez względu na to czyją stanie się własnością oraz w każdym czasie, ponieważ zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazał wybiórczo dowody , a także przytoczył przepisy tylko prawa stanowiące podstawę rozstrzygania w niniejszej sprawie, na podstawie art.28 ust.1, 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych.

Natomiast dokonana przez organ ocena dowodów była oceną dowolną, ponieważ organ uwzględnił dochody Skarżącego oraz Jego małżonki, jak również wysokość ponoszonych przez Niego kosztów i w oparciu o te dane wydał decyzję uznaniową o odmowie umorzenia należności z tytułu składek.

Należy również zwrócić uwagę, iż Skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, na podstawie orzeczenia z dnia 7 kwietnia 2008 roku Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O., którego również wynika, że Skarżący wskutek doznanych schorzeń powinien pracować w warunkach ochronnych.

W aktach sprawy znajdują się dowody , iż Skarżący po przebyciu trzech udarów jest z prawostronnym niedowładem, nie nadając się do żadnej pracy. Skarżący pozostaje na wyłącznym utrzymaniu żony, wymaga stałej opieki lekarskiej i przyjmować leki, otrzymując jedynie 30 zł miesięcznie, świadczenia przyznanego przez Gminny Pomocy Społecznej w K., ponieważ Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił przyznania mu renty. Jednocześnie Skarżący oświadczył, że nie korzystał z żadnej pomocy publicznej.

Organ ZUS nie rozpatrzył w ogóle dowodów o przewlekłej chorobie Skarżącego, zgodnie z § 3 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

W świetle powołanego przez Sąd przepisu, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuacje rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, co stanowi naruszenia art.7, 77 i 80 kpa, odnoszących się do postępowania dowodowego.

W rozpatrywanej sprawie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art.28 ust.3b ustawy s.u.s. , a także § 3 ust.1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego z dnia 31 lipca 2003 roku, wobec jego niezastosowania i nie uwzględnienia przesłanki, przy wydaniu zaskarżonej decyzji ,że w istniejącym stanie faktycznym, Skarżący jest przewlekle chory, jak też nie uwzględniono skutków przewlekłej choroby Skarżącego.

Przeprowadzając ponownie postępowanie administracyjne Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przy uwzględnieniu przedstawionej wyżej oceny prawnej Sądu, zobowiązany będzie do dokonania ustaleń faktycznych właściwych i niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy umorzenia samych odsetek i oceny zasadności ich umorzenia w ramach przepisów art. 28 u.s.u.s. i § 3 rozporządzenia wykonawczego z dnia 31.07.2003 r., opartych na tzw. uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne to przyznana organom administracji możliwość wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie, rozwiązań, zgodnie z celami w ustawie określonymi.

Podkreślić należy, iż rozstrzyganie w ramach uznania administracyjnego wymaga od organu nie tylko poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego ( art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący ( art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, ale także załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli ( art. 7 k.p.a.). Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNC 1994/9/181), w którym przyjęto, iż "W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli".

Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym - stosownie do treści art. 107 k.p.a. - jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu jest bowiem prawidłowe umotywowanie podjętego rozstrzygnięcia zgodne z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji, jako jeden z jej elementów, winno zawierać ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych w sprawie przepisów prawa oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle wskazanych w nim norm prawa materialnego. Uzasadnienie decyzji musi jasno wskazywać motywy nieuwzględnienia wniosku Strony. Winno więc zawierać pełną analizę i ocenę występujących w sprawie faktów, nawet wtedy, gdyby fakty te nie znalazły uznania u organu rozstrzygającego sprawę, a także wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisu prawa materialnego, mającego w sprawie zastosowanie, tak aby Strona nie miała wątpliwości co do zasadności wydanego rozstrzygnięcia.

Sąd, mając na uwadze powyższe argumenty, uznał, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję, poprzez jej uchylenie.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.