Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 502/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 21 lutego 2022 r., nr 2201-IEW.720.15.2022/MB w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 lutego 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej jako "Skarżący") utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 31 grudnia 2021 r., którym sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia 12 listopada 2021 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Sprostowania dokonano w ten sposób, że na stronie czwartej, wersy 1-2 od dołu oraz na stronie piątej, wersy 1-4 od góry (w postanowieniu organu odwoławczego omyłkowo wskazano stronę 5, wersy 9-14 od góry), tekst: "Ponieważ podejmowane w toku tego postępowania czynności nie doprowadziły do wyegzekwowania należności postępowanie zostało postanowieniem z 31 grudnia 2014 roku nr EA/7241-497/14/R7 umorzone z przyczyn wskazanych w art 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ("bezskuteczność egzekucji"). Na powyższe postanowienie wniósł Pan zażalenie, jednak Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy w/w rozstrzygnięcie i jest ono ostateczne." zmieniono na: "Ponieważ podejmowane w toku tego postępowania czynności nie doprowadziły do wyegzekwowania należności postępowanie zostało postanowieniem z 31 grudnia 2014 roku nr EA/7241-497/14/R7 umorzone z przyczyn wskazanych w art 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ("bezskuteczność egzekucji")."

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

2.1. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2021 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 9 lipca 2021 r., którym oddalono zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2021 r. Dyrektor IAS sprostował oczywistą omyłkę zawartą w ww. postanowieniu, powołując treść art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako "k.p.a."). W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Naczelnik US pismem z dnia 29 grudnia 2021 r. złożył wyjaśnienia w sprawie stwierdzonej nieprawidłowości, z których wynika, że wyżej zacytowane stwierdzenie "Na powyższe postanowienie wniósł Pan zażalenie, jednak Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy w/w rozstrzygnięcie i jest ono ostateczne", ujęte w piśmie Działu Egzekucji Administracyjnej Urzędu Skarbowego, mające odzwierciedlenie w pismach Naczelnika US, zostało zawarte omyłkowo, co wynika ze złożoności prowadzonego postępowania egzekucyjnego i ilości środków zaskarżenia. Organ zaznaczył, że postanowienie w sprawie umorzenia postępowania, o którym mowa w powyższym fragmencie, jest ostateczne, jednak Skarżący nie złożył na nie zażalenia. Ponadto, powyższa oczywista omyłka w ocenie organu nie miała wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

2.2. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2022 r., na skutek rozpoznania zażalenia Skarżącego na ww. postanowienie, Dyrektor IAS utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu ww. postanowienia organ odwoławczy wskazał, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 113 § 1 k.p.a., nie definiują pojęcia "oczywistej omyłki", jednakże za oczywistą omyłkę, w rozumieniu ww. przepisu, należy uznać błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. W trybie tym można naprawić jedynie oczywiste przeoczenia, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie orzeczenia.

Zdaniem Dyrektora IAS sprostowanie dotyczyło błędu pisarskiego, który w żaden sposób nie zmienił ustaleń organu co do istoty rozstrzyganej sprawy i nie wpływał na merytoryczne jej rozstrzygnięcie. W wyniku zaistniałego błędu pisarskiego nie doszło również do błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego, ani procesowego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 12 listopada 2021 r.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Dyrektor IAS wyjaśnił, że pismo Naczelnika US z dnia 29 grudnia 2021 r. nie było adresowane do Skarżącego oraz że Skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto, Skarżący w zażaleniu zwrócił się o przeprowadzenie kontroli postępowań prowadzonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku i w przypadku stwierdzenia występowania w tych postępowaniach informacji objętych treścią sprostowania powiadomienie o tym Sądu, jednak nie wskazał, jakie konkretnie postępowania miałyby zostać objęte kontrolą. Jednocześnie organ wyjaśnił, że postępowanie z zażalenia Skarżącego dotyczy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, zatem podniesione w nim okoliczności w zakresie prawidłowości dokonanych czynności egzekucyjnych oraz zaliczenia wpłat z tytułu VAT na poczet zaległości podatkowych za 2007 r. nie mogą być przedmiotem oceny w przedmiotowym postępowaniu.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył ww. postanowienie Dyrektora IAS, zarzucając:

1) naruszenie zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 i art. 8 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i poprzez swoje działanie, wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonego postępowania,

2) niewłaściwe wskazanie organu odwoławczego w postanowieniu z dnia 31 grudnia 2021 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej,

3) niezastosowanie się poprzez wydanie niniejszego postanowienia do zasady określonej w art. 127 § 2 k.p.a. i naruszenie tym samym praw Skarżącego, jako strony postępowania do rzetelnego i zgodnego z przepisami prawa rozpatrzenia jego zażalenia,

4) rozpatrzenie zażalenia Skarżącego z dnia 20 stycznia 2022 r. przez organ wydający postanowienie w I instancji i naruszenie w ten sposób zasady dwuinstancyjności prowadzonych postępowań przed organami administracji publicznej,

5) wydanie postanowienia przez osobę zajmującą w organie odwoławczym wskazanym w postanowieniu Dyrektora IAS z dnia 31 grudnia 2021 r. stanowisko równorzędne lub stanowisko podległe służbowo osobie wydającej postanowienie, na które służyło zażalenie, co musi budzić obawy o bezstronność w zakresie udzielenia odpowiedzi na złożone zażalenie,

6) wymuszenie poprzez pouczenie zawarte w wydanym postanowieniu skierowania sprawy do odrębnego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, pomimo faktu, iż sprawa będąca jego przedmiotem jest rozpatrywana przed tym sądem pod sygn. akt I SA/Gd 110/22 i stanowi integralną część tego postępowania,

7) celowe naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez lakoniczność i celowo niewielką wartość pod względem merytorycznym wyjaśnień przedstawionych w wydanym postanowieniu, co stanowi naruszenie praw Skarżącego jako strony postępowania, wyrażonych w art. 9 k.p.a.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, skierowanie sprawy do wspólnego rozpatrzenia wraz ze sprawą, która jest rozpatrywana przez WSA w Gdańsku pod sygn. akt I SA/Gd 110/22, nakazanie udzielenia odpowiedzi na zażalenie Skarżącego z dnia 20 stycznia 2022 r. przez organ nadrzędny nad Dyrektorem IAS, czyli Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, zgodnie z treścią art. 127 § 2 k.p.a., a także o nałożenie na organ administracji publicznej, tj. Dyrektora IAS, kary grzywny, stosowanie do przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za celowe i niczym nieuzasadnione wprowadzanie w błąd co do właściwości i uprawnień organu odwoławczego, w sprawie zażalenia na podstawienie z dnia 31 grudnia 2021 r.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że podtrzymuje w całości swoje stanowisko przedstawione w zażaleniu. Podniósł przy tym w szczególności, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów zażalenia. Zdaniem Skarżącego stwierdzenie, czy zdarzenie jakie jest przedmiotem wydanego postanowienia miało wpływ na podjętą decyzję w sprawie rozpatrywanej przed WSA w Gdańsku pod sygn. akt I SA/Gd 110/22, należy do wyłącznych kompetencji sądu i poprzez stwierdzenie, iż tak nie było Dyrektor IAS przypisuje sobie niczym nie uzasadnione uprawnienia, czym podważa rolę organu sądowego w rozpatrywanej sprawie.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5. Wraz z pismem procesowym z dnia 23 lutego 2023 r. Skarżący złożył wniosek formalny o dołączenie przesłanych dowodów do akt sprawy, wnosząc o rozpatrzenie sprawy w oparciu o kopie dokumentów dołączonych do ww. wniosku. W treści pisma Skarżący powołał fragmenty wybranych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnosząc, że sporny w niniejszej sprawie zapis nie może być przedmiotem sprostowania dokonanego w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Tym samym nie może on być w ocenie Skarżącego przedmiotem osobno wydanego postanowienia w postępowaniu administracyjnym, ale winien być rozpatrywany wspólnie z postanowieniami Dyrektora IAS i Naczelnika US, w których został użyty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

6.1. Skarga nie jest zasadna.

6.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).

W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

6.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy Dyrektor IAS był uprawniony do dokonania sprostowania błędu zawartego w treści uzasadnienia postanowienia tego organu z dnia 12 listopada 2021 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej jako oczywistej omyłki pisarskiej.

Mając na uwadze zaistniałą kwestię sporną wskazać należy, że powołanym postanowieniem z dnia 12 listopada 2021 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 9 lipca 2021 r., którym oddalono zarzuty Skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej. W treści jego uzasadnienia (str. 4 i 5) wskazano, że Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 31 grudnia 2014 r., nr EA/7241-497/14/R7 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn wskazanych w art 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ("bezskuteczność egzekucji"). W dalszej części stwierdzono, że postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ drugiej instancji i jest ostateczne.

Natomiast faktycznie Skarżący nie złożył zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 31 grudnia 2014 r., w rezultacie czego postanowienie to stało się ostateczne. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor IAS, po otrzymaniu wyjaśnień udzielonych przez Naczelnika US w piśmie z dnia 29 grudnia 2021 r., sprostował, w trybie art. 113 § 1 k.p.a., stwierdzony błąd, wykreślając z treści uzasadnienia zdanie: "Na powyższe postanowienie wniósł Pan zażalenie, jednak Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy w/w rozstrzygnięcie i jest ono ostateczne.".

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez organ decyzjach.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. wyroki NSA z dnia 10 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Kr 723/93; z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 863/00; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 323/10, CBOSA).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Dyrektor IAS zasadnie stwierdził, że wystąpiła oczywistość omyłki, która wynikała z akt sprawy i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Wykreślenie z treści uzasadnienia postanowienia z dnia 12 listopada 2021 r. zdania o wniesieniu przez Skarżącego zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie stanowiło elementu stanu faktycznego wpływającego na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Postanowienie z dnia 31 grudnia 2014 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego jest bowiem ostateczne, choć nie na skutek utrzymania go w mocy przez organ drugiej instancji w związku z zażaleniem Skarżącego. Wynika to z treści pisma Naczelnika US z dnia 29 grudnia 2021 r., które znajduje się w aktach sprawy i z którym Skarżący miał możliwość się zapoznać, o czym został poinformowany przez Dyrektora IAS.

W tym miejscu Sąd podkreśla, że usunięcie z treści uzasadnienia postanowienia z dnia 12 listopada 2021 r. fragmentu mówiącego o tym, że na postanowienie z dnia 31 grudnia 2014 r. Skarżący wniósł zażalenie i jest ono ostateczne, nie doprowadziło do modyfikacji ustalonego stanu faktycznego, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Samo zawarte w prostowanym fragmencie postanowienia z dnia 12 listopada 2021 r. stwierdzenie, że postanowienie z dnia 31 grudnia 2014 r. jest ostateczne, jest elementem stanu faktycznego, który nie uległ zmianie w wyniku dokonania sprostowania. Ostateczność ww. postanowienia jedynie nie jest konsekwencją tego, że organ odwoławczy utrzymał je w mocy w wyniku rozpoznania zażalenia Skarżącego – jak omyłkowo wskazano w pierwotnej treści rozstrzygnięcia – ale tego, że Skarżący zażalenia takiego w ogóle nie złożył.

Zdaniem Sądu, w sprawie nie było przy tym jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że Skarżący nie wniósł zażalenia na postanowienie z dnia 31 grudnia 2014 r., albowiem w aktach sprawy znajduje się dokument – pismo Naczelnika US (organu egzekucyjnego), który jednoznacznie potwierdza tę okoliczność, której zresztą Skarżący nie kwestionuje.

Przypomnieć raz jeszcze należy, że istotną cechą błędu lub omyłki, pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania jest m.in. oczywistość, którą można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, co miało miejsce w sprawie rozpoznawanej przez Sąd.

W ocenie Sądu wprowadzona przez Dyrektora IAS zmiana w treści uzasadnienia postanowienia z dnia 12 listopada 2021 r., wprowadzona na stronie czwartej, wersy 1-2 od dołu oraz na stronie piątej, wersy 1-4 od góry, nie wkracza w meritum rozstrzygnięcia, jakim jest umorzenie postępowania egzekucyjnego w związku z bezskutecznością egzekucji prowadzonej z majątku Skarżącego i nie prowadzi do jego zmiany lub uzupełnienia treści postanowienia.

Nie sposób zatem uznać, by dokonanie przez organ sprostowania miało wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym powołane przez Skarżącego w piśmie z dnia 23 lutego 2023 r. orzeczenia sądów administracyjnych nie potwierdzają zasadności stanowiska Skarżącego o wadliwości dokonanego sprostowania oczywistej omyłki.

6.4. Sąd jednocześnie wskazuje, że nie podziela żadnego z pozostałych zarzutów skargi. W ocenie Sądu organ nie naruszył art. 6 k.p.a. zawierającego zasadę legalizmu i art. 8 k.p.a. zawierającego zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej jak i norm rangi konstytucyjnej (art.7 Konstytucji RP ).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia dwuinstancyjności postępowania należy wskazać, że organem właściwym do sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu z 12 listopada 2021 r. był Dyrektor IAS, który wydał to postanowienie. Tym samym właściwym do rozpatrzenia zażalenia był także Dyrektor IAS, co wynika z art. 127 § 2 k.p.a., który, w myśl art. 144 k.p.a., stosuje się odpowiednio do zażaleń. Nie budzi przy tym wątpliwości, że zostały one podpisane przez osoby upoważnione do działania w imieniu organu (pracowników organu). Skarżący nie występował o ich wyłączenie od udziału w postępowaniu w trybie art. 24 k.p.a.

Niezrozumiałym jest zarzut "wymuszenia" na Skarżącym wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Na postanowienie Dyrektora IAS wydane w drugiej instancji, w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z którego to prawa Skarżący skorzystał wnosząc skargę do tut. Sądu i która zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., jest przedmiotem orzekania w niniejszym postępowaniu sadowoadministracyjnym.

Wyjaśnić należy, że zaskarżenie orzeczenia organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest uprawnieniem strony, a nie jej obowiązkiem. Natomiast obowiązkiem organu jest pouczenie strony o przysługującym jej prawie wniesienia środka i trybu zaskarżenia (w tym przypadku skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku), co w odniesieniu do postanowień wynika wprost z art. 124 § 1 k.p.a.

Wbrew zarzutom skargi, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 31 grudnia 2021 r. zawiera wszystkie elementy wymagane art. 124 k.p.a. Dyrektor IAS powołał przepis, który miał zastosowanie w sprawie, jak również w sposób jasny wyjaśnił Skarżącemu przesłanki, którymi kierował się dokonując sprostowania. Co więcej, w treści zaskarżonego postanowienia odniósł się także do wszystkich kwestii podnoszonych przez Skarżącego na etapie postępowania zażaleniowego.

6.5. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.