Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2322/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 174 pkt 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 26 ust. 2, art. 30e
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia NSA Czesława Socha Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 535/14 w sprawie ze skargi S. M. na uchwałę Zarządu Województwa P. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2014 r. o sygn. akt I SA/Rz 535/14 oddalił skargę S. M. na uchwałę Zarządu Województwa P. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

S. M. w dniu [...] X 2013 r. złożył wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "Poprawa konkurencyjności firmy poprzez zakup wyposażenia Centrum Badawczego", finansowanego ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2007-2013 r. (RPO WP) w ramach osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działanie 1.1 Wsparcie kapitałowe przedsiębiorczości, Schemat B – Bezpośrednie dotacje i inwestycje.

Uchwałą z dnia [...] czerwca 2014 r. Zarząd Województwa P., jako Instytucja Zarządzająca RPO WP, nie uwzględnił protestu S. M. od negatywnej oceny formalnej złożonego projektu, wydanej przez Urząd Marszałkowski Województwa P. w Rz. w dniu [...] marca 2014 r. Organ ustalił, że wniosek o dofinansowanie realizacji projektu zwierał braki formalne, dotyczące zał. nr 4 i nr 8. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. wnioskodawca został wezwany do ich uzupełnienia i pouczony o skutkach braku zastosowania się do wezwania złożenia brakujących dokumentów w dwóch egzemplarzach. W odpowiedzi na to wezwanie, w dniu [...] lutego 2014 r., wnioskodawca złożył w jednym egzemplarzu: opinię o innowacyjności z dnia 6.02.2014 r. (zał. nr 4) i deklarację PIT36L z 2011 r. (zał. nr 8). W tych okolicznościach organ stwierdził, że wnioskodawca nie zastosował się do wskazówek wezwania oraz Regulaminu konkursu (załącznik do Uchwały nr 260/6351/13 Zarządu Województwa P. w Rz. z dnia [...] sierpnia 2013 r.; dalej jako Regulamin konkursu) i nie uzupełnił wniosku, co skutkowało negatywną oceną formalną projektu.

Oddalając skargę, na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: u.z.p.p.r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. stwierdził, że Zarząd Województwa P., rozpoznając protest S. M., nie naruszył prawa. Zgodnie z pkt 5.1.1. Regulaminu konkursu, ocena formalna polega na potwierdzeniu, że złożony wniosek o dofinansowanie wraz z załącznikami jest kompletny i wypełniony zgodnie z wytycznymi i przepisami prawa. Znaczenie ma wymóg, jaki został zawarty w pkt 3.1. Regulaminu konkursu, zgodnie z którym, wniosek o dofinansowanie (formularz wniosku oraz załączniki) należy sporządzić w dwóch egzemplarzach (oryginał plus kopia lub dwa oryginały). Jak wynika z tego zapisu, wymóg składania dokumentacji w dwóch egzemplarzach odnosi się zarówno do wniosku, jak i załączników. Wymóg ten obowiązuje zarówno na etapie składania jak i uzupełnienia wniosku, o czym świadczy treść pkt 5.1.9. Regulaminu konkursu. Odnosząc się do zarzutu, że w wezwaniu do uzupełnienia wniosku posłużono się liczbą pojedynczą dokumentów stanowiących brak wniosku, Sąd wyjaśnił, że zarzut nie podlegał uwzględnieniu, bowiem w wezwaniu, w części zatytułowanej "Uwagi ogólne dotyczące złożonej dokumentacji konkursowej" (w pkt 7 tych uwag) pouczono skarżącego, że załączniki, które nie zostały w ogóle dołączone do wniosku, należy złożyć poprawnie wypełnione w dwóch egzemplarzach (oryginał i kopia). Skarżący został zatem poinformowany o sposobie uzupełnienia wniosku w sposób wyczerpujący, przy czym jak podkreślił WSA, już na pierwszej stronie wezwania zawarto prośbę o skrupulatną analizę uwag, wyczerpujące i kompletne odniesienie się do wniosku.

Sąd I instancji wskazał, że z rozdziału 4 Regulaminu konkursu, regulującego zasady składania wniosków nie wynika, by do zakresu czynności pracownika Punktu Przyjmowania Wniosków należała wstępna kontrola pod względem kompletności składanej dokumentacji. W Punkcie Przyjmowania Wniosków w Departamencie Wspierania Przedsiębiorczości następuje przyjęcie składanej dokumentacji i wydanie potwierdzenia przyjęcia wniosku, opatrzonego czytelnym podpisem, datą i pieczęcią Departamentu Wspierania Przedsiębiorczości. Pracownik na dostarczonej do Punktu dokumentacji przybija stempel Sekretariatu Departamentu. Dzień przybicia decyduje o dacie wpływu wniosku. Zatem czynności wykonywane w Punkcie mają charakter techniczny, ściśle związany z przyjmowaniem dokumentacji. Tego rodzaju czynności zostały organizacyjnie oddzielone od kontroli dotyczącej kompletności składanej dokumentacji. Czynności związane z kontrolą kompletności złożonego wniosku wraz z załącznikami, która obejmuje sprawdzenie wymaganej liczby egzemplarzy złożonych dokumentów, są już elementem oceny formalnej wniosku, której sposób przeprowadzenia został określony w kolejnym rozdziale Regulaminu konkursu. Jak wynika z treści pkt 5.1.3. Regulaminu konkursu, wniosek wraz z załącznikami jest oceniany pod względem kompletności dokumentacji przez dwóch pracowników oddziałów wyboru projektów Departamentu Wspierania Przedsiębiorczości. Do sprawdzenia, czy złożona dokumentacja jest kompletna pod względem liczby składanych egzemplarzy nie zostali wyznaczeni pracownicy Punktu Przyjmowania Wniosków lecz pracownicy oddziałów wyboru projektów Departamentu Wspierania Przedsiębiorczości. Z tego powodu skarżący nie mógł otrzymać w Punkcie Przyjmowania Wniosków potwierdzenia kompletności złożonej dokumentacji, a jedynie potwierdzenie o złożeniu wniosku w konkretnej dacie. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że do potwierdzenia liczby stron na egzemplarzach pisma uzupełniającego wniosek, zobowiązuje pracowników sekretariatu Departamentu pkt 5.1.4. Regulaminu konkursu. W treści tego punktu o pracownikach sekretariatu mowa jest tylko w kontekście nabijania daty stempla na dostarczanej dokumentacji.

W ocenie Sądu I instancji twierdzenie, że skarżący zastosował się do wskazań organu i złożył wymagane załączniki w dwóch egzemplarzach, nie znajduje oparcia w aktach sprawy. W treści pisma przewodniego z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący wyjaśnił, że uzupełniając wniosek przedkłada stosowne dokumenty – zał. nr 4 i deklarację PIT z 2011 r. (zał. nr 8), jednak brak jest stwierdzenia, żeby ta dokumentacja została złożona w dwóch egzemplarzach. Dla rozstrzygnięcia kwestii liczby złożonych dokumentów nie ma znaczenia dokumentacja wewnętrzna firmy skarżącego. Dokumentacja ta obrazuje obieg poczty w firmie, ale nie wynika z niej ile i jakie dokumenty zostały złożone w organie. Sąd uznał, że nowoczesne procedury obiegu dokumentów w firmie skarżącego nie przemawiają za przyjęciem stanowiska, że skarżący złożył wszystkie wymagane dokumenty, gdyż mimo stosowania tych procedur doszło do złożenia niekompletnego wniosku (brak dwóch zał.), co nie jest kwestionowane, a więc nie jest tak, że to procedury wykluczają popełnienie błędów przy wnoszeniu dokumentów.

W skardze kasacyjnej S. M. domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub uchylenia wyroku i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ, a także zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Wnoszący skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego, art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy dokonanie ustaleń czy stosowana przez Instytucję Zarządzającą procedura, a w szczególności pkt 5.1.4. Regulaminu konkursu realizuje i gwarantuje zawarty we wskazanym przepisie wymóg rzetelnej oceny wniosku i przejrzystości stosowanych procedur wymagało jego zastosowania, co podnosił skarżący już w skardze do WSA;

2. przepisów postępowania:

a) pkt 3.1. w zw. z pkt 5.1.9., pkt 5.1.4., pkt 5.1.5., pkt 5.1.10. Regulaminu konkursu poprzez:

– błędne przyjęcie, że pracownik sekretariatu Departamentu Wspierania Przedsiębiorczości Instytucji Zarządzającej w ramach procedury konkursowej nie ma obowiązku zliczenia stron przyjmowanego dokumentu;

– błędne przyjęcie, że skarżący nie uzupełnił wniosku w sposób prawidłowy, a tym samym nie spełnia kryterium administracyjnego poprawności formalnej, określonego w Szczegółowym Opisie Priorytetów RPO WP (załącznik nr 1 do Uchwały Nr 270/6547/13 Zarządu Województwa P. w Rz. z dnia [...] września 2013 r.) tj. "Kompletność i prawidłowość załączników do wniosku";

– błędne przyjęcie, że dokumenty zawnioskowane jako dowód w sprawie na etapie postępowania konkursowego tj. zarządzenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., [...], pod tytułem "Obieg dokumentacji związanej ze środkami pozyskiwanymi z zewnętrznych źródeł w tym z Unii Europejskiej" oraz "Check lista" dot. pisma z dnia [...] lutego 2014 r. do Urzędu Marszałkowskiego, nie stanowią dowodu na to, że dnia [...] lutego 2014 r. skarżący złożył dodatkowe dokumenty uzupełniające do wniosku, zgodnie z otrzymanym w dniu [...] lutego 2014 r. pismem organu, składające się z pisma przewodniego, dwóch wniosków, płyty CD z nagranym wnioskiem, dwóch egzemplarzy PIT 36L za 2011 r. oraz dwóch egzemplarzy dokumentu potwierdzającego innowacyjność jednego z elementów składowych projektu;

b) pkt 5.1.1. oraz 5.1.3. Regulaminu konkursu poprzez błędne przyjęcie, że nałożenie na pracownika sekretariatu Instytucji Zarządzającej obowiązku zliczenia stron przyjmowanego dokumentu stanowi nałożenie na niego leżącego poza jego kompetencjami obowiązku dokonania kontroli formalnej wniosku;

c) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. poprzez:

– brak odniesienia się do podniesionego w skardze do WSA zarzutu naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., co skutkuje tym, że zarówno skarżący jak i NSA nie ma obecnie możliwości dokonania rekonstrukcji podstawy przyjęcia przez WSA w Rz. tego, że zastosowana przez Instytucję Zarządzającą procedura konkursowa jest rzetelna, zapewnia przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów i jest bezstronna;

– brak wyczerpującego wyjaśnienia stanowiska, że dokumenty zawnioskowane jako dowód w sprawie na etapie postępowania konkursowego tj. zarządzenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., [...], pod tytułem "Obieg dokumentacji związanej ze środkami pozyskiwanymi z zewnętrznych źródeł w tym z Unii Europejskiej" oraz "Check listy" dot. pisma z dnia [...] lutego 2014 r. do Urzędu Marszałkowskiego, nie stanowią dowodu na to, że dnia [...] lutego 2014 r. skarżący złożył dodatkowe dokumenty uzupełniające do wniosku, zgodnie z otrzymanym w dniu [...] lutego 2014 r. pismem organu, składające się z pisma przewodniego, dwóch wniosków, płyty CD z nagranym wnioskiem, dwóch egzemplarzy PIT 36L za 2011 r. oraz dwóch egzemplarzy dokumentu potwierdzającego innowacyjność jednego z elementów składowych projektu;

– przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym wskutek błędnego przyjęcia, że skarżący zarzucił, że w wezwaniu do uzupełnienia wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. został wprowadzony w błąd co do liczby załączników, w sytuacji gdy skarżący nigdy nie podniósł takiego zarzutu zdając sobie sprawę z konieczności złożenia każdego załącznika w 2 egzemplarzach, lecz podniósł zarzut, że nie można przeciwko niemu wyprowadzać negatywnych wniosków z zastosowania tabeli w liczbie pojedynczej, gdyż taką samą tabelę zastosowała w piśmie wzywającym do uzupełnienia braków Instytucja Zarządzająca.

Uzasadniając zarzuty wnoszący skargę kasacyjną przedstawił argumentację prawną przemawiającą za ich zasadnością.

Zarząd Województwa P. nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu.

Odnosząc się w pierwszym rzędzie do najdalej postawionego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić wypada, że zważywszy na treść art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (u.z.p.p.r.), przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach wynikłych w związku ze skargą wniesioną na podstawie art. 30c ust. 1 tej ustawy.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną WSA w Rz. naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., nie dokonując oceny podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w kontekście wadliwych, bo niezapewniających rzetelnej procedury kontroli, zapisów Regulaminu konkursu.

Zarzut nie może zostać uwzględniony. Wyjaśnić przede wszystkim należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., określa wymogi jakie musi spełniać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Objaśniając sens i znaczenie wskazanej normy można powiedzieć, że uzasadnienie służy wyjaśnieniu powodów wydania określonej treści rozstrzygnięcia i powinno być tak sporządzone w części odnoszącej się do ustalonych w postępowaniu administracyjnym faktów oraz ich oceny przez sąd, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjnej naruszenie przez sąd wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (podobnie: wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I FSK 1696/11, z dnia 16 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 285/12, z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2321/13; dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodać wypada, że uwzględnienie skargi kasacyjnej w oparciu o podstawę wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga, aby stwierdzona przez sąd kasacyjny nieprawidłowość uzasadnienia zaskarżonego wyroku mogła, w ocenie tego sądu, rzutować na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie jest obarczony wadą sporządzenia uzasadnienia w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną. Sąd kasacyjny dostrzegł wprawdzie brak wyraźnego odniesienia się Sądu I instancji do zarzutu naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., lecz po pierwsze, WSA jednoznacznie stwierdził, że skarga nie jest zasadna oraz że organ nie naruszył prawa, co należało rozumieć jako stanowisko wyrażone również w kontekście zgłoszonych w skardze naruszeń prawa, a więc także naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Po wtóre zaś należy zadać pytanie jakie znaczenie dla wyniku sprawy ma brak odniesienia dokonanych wszakże przez Sąd rozważań do przewidzianego art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. obowiązku zapewnienia wszystkim kategoriom beneficjentów równego dostępu i zachowania przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Zależności takiej nie sposób się dopatrzeć, a zawarte w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia Sądu są czytelne i pozwalają dokonać oceny, czy zawarte w uzasadnieniu wyroku wnioski nie nasuwają wątpliwości – także w zakresie objętym dyspozycją art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.

Pozostałe, powiązane z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., zarzuty naruszenia prawa procesowego, a także zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zamykają się w twierdzeniu skarżącego, że przyjęta przez Instytucję Zarządzającą procedura konkursowa, w szczególności pkt 5.1.4. Regulaminu konkursu, pozostawała w sprzeczności z zasadą przejrzystości i rzetelnej oceny wniosku, czego nie dostrzegł Sąd I instancji.

Stanowisko autora skargi kasacyjnej nie jest uzasadnione.

Postępowanie konkursowe, w którym brał udział skarżący, toczyło się na podstawie Regulaminu konkursu, który w pkt 3.1. określał sposób złożenia wniosku i ustalał m.in. że prawidłowo złożony wniosek wymagał złożenia go w dwóch egzemplarzach (oryginał plus kopia bądź dwa oryginały) wraz z wersją wniosku w formie elektronicznej. W pkt 5 Regulaminu konkursu przewidziano, że procedura standardowej oceny i wyboru wniosków zamyka się w czterech etapach i są to: ocena formalna, ocena merytoryczna, ocena strategiczna i wybór projektów do dofinansowania oraz podpisanie umowy. Etap związany z oceną formalną określany był przez kryteria formalne ujęte w dokumencie stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały Komitetu Monitorującego RPO WP na lata 2007 – 2013 Nr 43/XII/11 z dnia 28 marca 2011 r. Celem przyjęcia kryteriów formalnych, jak wynika z powołanego dokumentu, była weryfikacja kwalifikowalności projektu pod względem gotowości organizacyjno-instytucjonalnej. Na kryteria formalne składały się: kryteria dopuszczające (badano m.in. terminowość i prawidłowość złożenia wniosku) oraz kryteria administracyjne, w poczet których zaliczono m.in. kompletność i prawidłowość sporządzenia wniosku – w tym złożenie wymaganej liczby egzemplarzy wniosku. Rygoryzm zasad sporządzenia wniosku, określony dokumentami Programu, został złagodzony w ten sposób, że niezgodny z kryteriami formalnymi wniosek mógł być jednorazowo poprawiony (pkt 5.1.4. Regulaminu konkursu). Zgodnie z zapisem pkt 5.1.4. Regulaminu konkursu ocena formalna dokonywana była niezależnie przez dwóch pracowników oddziału wyboru projektów Departamentu Wspierania Przedsiębiorczości i tylko przez nich.

Projekt skarżącego upadł na pierwszym etapie, otrzymał bowiem ocenę negatywną w związku z nieprawidłowym, bo nieodpowiadającym rygorom konkursu, poprawieniem wniosku tj. złożeniem brakujących dokumentów bez duplikatów i został odrzucony na zasadzie pkt 5.1.11. Regulaminu konkursu. Zdaniem skarżącego braki wniosku zostały uzupełnione prawidłowo tzn. z zachowaniem zasady określonej w pkt 3.1. Regulaminu konkursu i stosownie do wezwania organu. Ostateczny brak dokumentacji spowodowany został, jak twierdzi skarżący, nieprawidłową i nieuregulowaną w Regulaminie konkursu pracą sekretariatu Instytucji Zarządzającej przy przyjmowaniu uzupełnionej dokumentacji. Natomiast organ, dokonując ostatecznej oceny formalnej uznał, że brakujące dokumenty złożone zostały w pojedynczych egzemplarzach, co eliminowało wniosek z rywalizacji o dofinansowanie na zasadzie pkt 5.1.5. Regulaminu konkursu.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie procedura konkursowa, nie dookreślając sposobu przyjmowania dokumentacji przez pracownika sekretariatu Departamentu Wspierania Przedsiębiorczości Instytucji Zarządzającej i obciążając składającego wniosek lub jego uzupełnienie obowiązkiem udowodnienia, że dokumentacja została prawidłowo złożona, narusza zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, czego Sąd I instancji nie dostrzegł.

W świetle obowiązujących wszystkich uczestniczących w konkursie zapisów Regulaminu konkursu, przedstawionego w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego, z uwzględnieniem podnoszonej przez skarżącego okoliczności, że znany był mu obowiązek złożenia brakujących dokumentów w dwóch egzemplarzach, stwierdzić należy, że zarzut niedookreśloności zasad konkursowych jest bezpodstawny, co w konsekwencji czyni bezpodstawnym zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej jakim jest naruszenie art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Jak już wyżej zaznaczono, Regulamin konkursu określał precyzyjnie etapy oceny wniosków i wyboru projektów, przyjmując w pkt 5.1.3. do kogo należy ocena formalna wniosków przy zastosowaniu jakich kryteriów. W świetle omówionych zasad Regulaminu konkursu nie ma żadnej wątpliwości, że nakreślone nim zasady były przejrzyste i jednakowe dla wszystkich biorących udział w konkursie. Brak było jakichkolwiek podstaw, aby oczekiwać, że złożony wniosek czy też jego poprawiona wersja, będzie, choćby tylko w części dotyczącej liczby składanych dokumentów czy stron, sprawdzany przez przyjmującego dokumentację pracownika Sekretariatu/Punktu Przyjmowania Wniosków. Sąd I instancji prawidłowo zatem wskazał, że sprawdzenie kompletności dokumentacji należało do pracowników oddziałów wyboru projektów Departamentu Wspierania Przedsiębiorczości, a nie do pracowników Punktu Przyjmowania Wniosków.

W przypadku skarżącego, który został wezwany do poprawienia wniosku, istniała prosta droga zapobieżenia wątpliwościom co do prawidłowości dokonanej korekty i złożonej liczby dokumentów, poprzez zamieszczenie w tzw. piśmie przewodnim, zaleconym przez oceniających formalnie wniosek w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., typowej zresztą informacji w tej kwestii. Zaznaczyć należy, że skarżący miał wolną rękę w sposobie sporządzenia pisma przewodniego – nie krępowały go bowiem żadne zalecenia ani zapisy regulaminowe uniemożliwiające podanie informacji istotnej z punktu widzenia walorów formalnych wniosku. Brak dbałości o własne interesy wyrażający się niezapisaniem w składanej dokumentacji istotnych dla dalszej oceny projektu danych nie może uzasadniać późniejszych zarzutów rzekomej sprzeczności Regulaminu konkursu z zasadami nakreślonymi art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Powoływane przez skarżącego dowody na okoliczność złożenia właściwej liczby egzemplarzy dokumentów brakujących związane były z obiegiem dokumentacji wewnątrz prowadzonej przez skarżącego firmy i w żaden sposób nie mogły stanowić dowodu prawidłowego poprawienia wniosku. Taka konstatacja WSA w Rz. nie budzi zastrzeżeń.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. orzeczono jak w sentencji.