Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 323/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 14 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2010 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości p o s t a n a w i a : 1) umorzyć postępowanie sądowadministracyjne; 2) zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej – A. M. kwotę 200,00 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego uiszczonego w dniu 22 czerwca 2010 roku, zaksięgowanego pod poz. 1938.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy W. na podstawie art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a. zatwierdził ustalony przebieg granicy między działkami o nr 74 i 242 stanowiącymi własność J. i R. małż. D., a działkami nr 73 i 241 stanowiącymi własność A. M., położonymi w miejscowości M. i umorzył postępowanie administracyjne w stosunku do granicy między działkami oznaczonymi nr 654, 746 i 789 stanowiącymi własność J. i R. małż. D. a działkami o nr 653, 745 i 788 stanowiącymi własność H. i J. małż. C. przekazując sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w W.

Decyzja stała się ostateczna w dniu 27 listopada 2009 roku.

W dniu 15 stycznia 2010 roku A. M. wystąpiła do Wójta Gminy W. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] wskazując jako podstawę prawną żądania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazała, że nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy.

Decyzją z dnia [...], znak [...] Wójt Gminy W., na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Termin natomiast do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji i wynosi 1 miesiąc (art. 148 k.p.a.). Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że A. M. dowiedziała się o decyzji zatwierdzającej przebieg granicy między działkami nr 74 i 242 a działkami nr 73 i 241 położonymi w miejscowości M. w dniu 12 listopada 2009 roku. W związku z powyższym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upłynął w dniu 13 grudnia 2009 roku, co oznacza, iż złożony w dniu 15 stycznia 2010 roku wniosek został wniesiony po terminie przewidzianym w art. 148 k.p.a. Ponadto wnioskodawczyni nie wykazała, że zaistniały okoliczności powodujące spełnienie przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a.

Od powyższej decyzji A. M. wniosła odwołanie, wskazując, iż organ administracji mylnie uznał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie wskazanego w ustawie terminu. Podniosła, iż o zachowaniu terminu decyduje data nadania przesyłki, a nie termin jej odbioru. Wskazała, iż organ administracji nie wziął pod uwagę okoliczności, że nie była obecna podczas przeprowadzanego rozgraniczenia, ponieważ o terminie rozgraniczenia nie została zawiadomiona. Obecna natomiast przy czynnościach rozgraniczenia H. C. nie mogła zgłosić żadnych uwag.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Żądanie zgłasza podmiot, który uważa, że powinien być stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją ostateczną. Wniosek o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 i § 2 Kpa). Organ administracji publicznej, do którego wpłynęło podanie o wznowienie postępowania, obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenia prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. W rozpatrywanej sprawie strona o decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] dowiedziała się w dniu 12 listopada 2009 roku, co potwierdza znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie obioru przesyłki pocztowej. Tymczasem podanie o wznowienie postępowania A. M. złożyła dopiero w dniu 14 stycznia 2010 roku (data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym w W.), a więc po upływie przewidzianego w ustawie terminu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wznowienie postępowania i załatwienie sprawy co do istoty, czyli dokonanie rozgraniczenia pomiędzy działkami o nr 74 i 242 stanowiącymi własność J. i R. małż. D., a działkami nr 73 i 241 stanowiącymi własność A. M., położonymi w miejscowości M.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 14 października 2010 roku skarżąca – A. M. oraz jej pełnomocnik zgodnie oświadczyli, że cofają skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie należało umorzyć.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 powołanej ustawy).

W niniejszej sprawie nie zachodziła jednak konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały postawy do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego.

Zgodnie bowiem z treścią art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi co do zasady wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca oraz jej pełnomocnik na rozprawie, która odbyła się w dniu 14 października 2010 roku zgodnie oświadczyli, że cofają skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...].

Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, iż z okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie wynika, aby czynność ta zmierzała do obejścia prawa lub była z innych przyczyn niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. O zwrocie kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.

a.ł.