Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1168/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 183 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 13 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 929/10 w sprawie ze skargi L. J. S. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych we wniosku o przyznanie pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 929/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę L. J. S. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych we wniosku o przyznanie pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Pismem z dnia 2 grudnia 2009 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówiła L. S. przyznania pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 193, poz. 1397 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 17 października 2007 r. ).

Pismem z dnia 18 grudnia 2009 r. (data wpływu), strona skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o dofinansowanie.

Pismem z dnia 10 marca 2010 r., nr [...], Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformowała L. S. o nie przywróceniu terminu do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie.

Pismem z dnia 23 marca 2010 r. (data wpływu) strona skarżąca złożyła skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 10 marca 2010.

W odpowiedzi na skargę, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż zaskarżone pismo z dnia 10 marca 2010 r. informujące o odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności związanych z uzupełnieniem wniosku o przyznanie pomocy (pismo Zastępcy Kierownika Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] Oddziału Regionalnego ARiMR) nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd I instancji powołał się na art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 z 2007 r., poz. 427 ze zm., dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), zgodnie z którym w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Sąd I instancji podkreślił, iż wykładnia językowa zarówno przepisu art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, jak i art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jednoznacznie wskazuje, iż skarga służy na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy stwierdził, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegało pismo z dnia 2 grudnia 2009 r., wydane przez Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. To właśnie pismo stanowiło akt z zakresu administracji publicznej, zawierało stosowne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., po uprzednim wezwaniu Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. Pomimo wyraźnego pouczenia L. S. przedmiotem skargi uczynił pismo z dnia 10 marca 2010 r., informujące o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnieniem wniosku o przyznanie pomocy.

W skardze kasacyjnej L. S. zaskarżył powyższe postanowienie w całości i wniósł o "o jego zmianę w stopniu przywracającym termin do odwołania (skargi) i przyjęcie skargi do rozpoznania lub uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania".

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływa na wynik postępowania – art. 58 § 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż uchybiła terminowi do złożenia brakujących dokumentów nie z własnej winy. Uchybienie spowodowane było działaniem Agencji Nieruchomości Rolnych oraz stanem zdrowia strony skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a więc nie w całokształcie sprawy), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a.), która w niniejszej sprawie nie występowała.

Z zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika, iż muszą być one w sposób precyzyjny określone przez wnoszącego omawiany środek odwoławczy. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i rozważanie domysłów co do kierunku i zakresu zaskarżenia orzeczenia sądu I instancji. Poza przypadkiem nieważności postępowania wykluczone jest, aby Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu zajmował się tym co nie zostało expressis verbis wskazane (zarzucone) w skardze kasacyjnej.

Dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego orzeczenia sądu I instancji wnoszący skargę kasacyjną zachować musi zatem dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów. Poprawnie sformułowany zarzut skargi kasacyjnej wskazywać winien przepis prawa naruszony zdaniem wnoszącego omawiany środek odwoławczy poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia (z podaniem także koniecznie jego wszelkich jednostek redakcyjnych – w przypadku przepisów złożonych), na czym konkretnie naruszenie wskazywanego przepisu polegało, a co do przepisów postępowania określać szczegółowo w jaki sposób podnoszone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna, sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, została sformułowana bez dostatecznego uwzględnienia wskazanych wyżej uwag. Autor skargi kasacyjnej powołał się ogólnie na naruszenie prawa materialnego w obu formach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Nie określił jednak żadnego przepisu prawa materialnego, który – jego zdaniem – został naruszony zaskarżonym postanowieniem. Wskazując natomiast naruszenie przepisów postępowania, nie sprecyzował konkretnych jednostek redakcyjnych art. 58 § 1 p.p.s.a. naruszonych jego zdaniem przez Sąd I instancji.

Zważyć też należy, iż wywody skargi kasacyjnej koncentrujące się na eksponowaniu braku winy strony w uchybieniu terminu w istocie zupełnie odbiegają od powodów wydania przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji odrzucił bowiem skargę (a zatem nie rozpoznawał jej merytorycznie), podając przyczyny, z jakich to uczynił. Treść skargi kasacyjnej nie nawiązuje zupełnie do rodzaju rozstrzygnięcia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oraz powołanej w tym zakresie argumentacji prawnej.

Tak sformułowana skarga kasacyjna nie mogła zatem podważyć zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.