Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 337/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 180, art. 181 ust. 1 pkt 2-4, art. 193 ust. 1-4, art. 201, art. 209 ust. 2, art. 276 ust. 1, art. 292 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 14
journal: Dz.U. 2005 nr 113 poz 954
law: Ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw
article: art. 19
journal: Dz.U. 2001 nr 100 poz 1085
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lipca 2010r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska za pierwsze półrocze 2009r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Marszałek Województwa na podstawie art. 275, art. 276 ust. 1, art. 281, art. 288 ust. 2, art. 193 ust. 2, art. 292 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (t.jedn. z 2008r. Dz.U. nr 25, poz.150 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2003r nr 1, poz. 120), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 2008r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U nr 196, poz. 1217), art. 21 § 3 i art. 53 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. Nr 165, poz. 1373), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 września 2003r. w sprawie późniejszych terminów do uzyskania pozwolenia zintegrowanego (Dz.U. Nr 177, poz. 1736) i art. 104 kpa, po rozpatrzeniu z urzędu sprawy dotyczącej określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska dla A. Sp. z o.o. ul. P., K., Oddział O., K., za okres I półrocza 2009 r.:

1. ustalił dla A. Sp. z o.o. ul. P., K., Oddział O., K. opłatę za korzystanie ze środowiska (wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza) za I półrocze 2009r. - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu - w kwocie 4251 zł, stosownie do wyliczenia zawartego w załączniku do decyzji, stanowiącego jej integralną część;

2. zobowiązał do naliczenia odsetek z tytułu zaległości w opłacie wskazując, iż termin płatności należnej opłaty przypadał na dzień 31 lipca 2009r.;

3. zobowiązał do wpłaty należnych kwot, na konto organu, w terminie 14 dni od otrzymania niniejszej decyzji, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Rozpoznając odwołanie od tej decyzji, wniesione przez A. Sp. z o.o. w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 275, art. 276 ust., art. 281, art. 288 ust. 2 i art. 193 ust. 2 oraz art. 292 ustawy Prawo ochrony środowiska utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny:

A. Sp. z o.o. w K. Oddział O. jest podmiotem korzystającym ze środowiska. Posiada instalacje do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, tj. Zakłady O. I, O. II w O. gm. K., G. w O. gm. B. i S. w B. gm. S..

Instalacje O. I, O. II w O. gm. K., G. w O. gm. B. wymagały uzyskania pozwolenia zintegrowanego w terminie do 31 grudnia 2006r. Z przedłożonych Marszałkowi dokumentów wynikało, że dla instalacji O. I pozwolenie zintegrowane udzielone zostało w dniu 3 marca 2008r., dla instalacji O. II w dniu 28 listopada 2008r. zaś dla instalacji S. w dniu 27 października 2008r. Jedynie instalacja G. w B. do chwili obecnej nie posiada pozwolenia zintegrowanego.

Powołując się na treść art. 284 ust. 1, art. 286 ust. 1, art. 288 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska organ odwoławczy wskazał, że podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany jest ustalać we własnym zakresie wysokości należnych opłat i wnosić je na rachunek urzędu marszałkowskiego, bez wezwania. W terminie wniesienia opłaty podmiot ten przedkłada również marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane wykorzystane do ustalenia wysokości opłat. Jeżeli podmiot zamieścił w wykazie informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek województwa, wymierza opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłata należną, a wynikająca z wykazu.

Spółka przedłożyła do Urzędu Marszałkowskiego przy piśmie z dnia 30 lipca 2009r. (data wpływu do organu 5 sierpień 2009r.) wykaz w zakresie korzystania ze środowiska. Korekta sprawozdania została złożona przy piśmie z dnia 10 sierpnia 2009r.. Spółka ustaliła opłatę podstawową za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza w odniesieniu do instalacji O. I, O. II i S. zgodnie z posiadanymi pozwoleniami zintegrowanymi, natomiast w przypadku instalacji G. (B.) nie uwzględniła zwyżki z tytułu braku wymaganego prawem pozwolenia zintegrowanego. Instalacja ta wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego w terminie do 31 grudnia 2006r.

Zdaniem organu odwoławczego, pozwolenia zintegrowane co do zasady mają taki sam charakter jak pozostałe pozwolenia na korzystanie ze środowiska, czyli powinny być uzyskiwane przed podjęciem działalności, z wykonywaniem której wiąże się obowiązek ich uzyskania. Zgodnie z art. 201 ustawy pozwolenie zintegrowane jest wymagane w przypadku prowadzenia instalacji, które ze względu na rodzaj i skalę wykonywanej działalności, mogą powodować znaczne zanieczyszczenie elementów przyrodniczych albo środowiska w całości. Dla instalacji do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, o zdolności produkcyjnej ponad 75 ton na dobę lub o pojemności pieca przekraczającego 4 m3 i gęstości ponad 300 kg wyrobu na m3 pieca konieczne jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego, co wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. nr 122, poz. 1055).

Dla przedsięwzięć funkcjonujących w dacie wejścia w życie ustawy w art. 19 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) wprowadzone zostały okresy dostosowawcze oraz upoważniono ministra właściwego do spraw środowiska do wskazania późniejszych terminów uzyskania pozwoleń zintegrowanych, jednak nie dłużej do 31 października 2007r. W oparciu o to upoważnienie Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 26 września 2003r. w sprawie późniejszych terminów do uzyskania pozwolenia zintegrowanego (Dz.U. Nr 177, poz. 1736). Dla instalacji do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, o zdolności produkcyjnej ponad 75 ton na dobę lub o pojemności pieca przekraczającego 4 m3 i gęstości ponad 300 kg wyrobu na m3 pieca najdłuższy termin uzyskania pozwolenia zintegrowanego określony został na dzień 31 grudnia 2006r. Po upływie terminów określonych w tym akcie wykonawczym, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie uzyskał pozwolenia zintegrowanego dotychczasowe (sektorowe) pozwolenia wygasają (art. 193 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska).

Zgodnie z art. 276 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska.

Kolegium wskazało, że nałożenie opłaty podwyższonej na podmiot korzystający ze środowiska jest sankcją administracyjną za brak pozwolenia na wprowadzanie substancji zanieczyszczających do środowiska. Obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej uwarunkowany jest zaistnieniem przesłanki obiektywnej - braku pozwolenia, co rodzi skutek w postaci obligatoryjnej opłaty. Przepisy ustawy prawo ochrony środowiska nie zawierają podstaw materialno-prawnych pozwalających na odstąpienie przez organ od wymierzenia opłaty podwyższonej. W orzecznictwie pojawiły się wątpliwości związane z ustaleniem, czy po spełnieniu pewnych warunków korzystający ze środowiska nie może się zwolnić z obowiązku ponoszenia opłat podwyższonych. Wskazywano przede wszystkim, iż podmiot, który nie dopełnił obowiązku administracyjnego musi mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności (uchwała NSA z dnia 21 grudnia 1998r., OPS 13/98). Dlatego też Kolegium w swoich poprzednich decyzjach nakazywało organowi I instancji wyjaśnienie okoliczności nieuzyskania przez A. Sp. z o.o. w K. wymaganych pozwoleń zintegrowanych, w tym dla instalacji G. (B.).

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., nie można stwierdzić w oparciu o przeprowadzone przez organ I instancji postępowania wyjaśniające, że fakt nieuzyskania przez Spółkę pozwoleń zintegrowanych, w tym pozwolenia dla instalacji w G. we wskazanym terminie był spowodowany wyłączną winą organów właściwych do ich udzielenia. Procedura uzyskania pozwolenia zintegrowanego jest skomplikowana i długotrwała. Pozwolenie to łączy w sobie pozwolenia sektorowe oraz pozwolenia wodnoprawne wydawane w oparciu o przepisy ustawy Prawo wodne. Z uwagi na skomplikowany charakter tych pozwoleń w art. 209 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska zawarto szczególną regulację dotyczącą terminów załatwiania tych spraw, w stosunku do terminów wynikających z art. 35 § 5 kpa.

Organ podniósł także, że w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że odpowiedzialność za wprowadzenie substancji do środowiska bez wymaganego pozwolenia oparta jest na konstrukcji przesłanek obiektywnych-skutkowych, których istnienie warunkuje w sposób bezwzględny określone w przepisach konsekwencje, niezależnie od braku po stronie danej jednostki organizacyjnej, ponoszącej opłaty za korzystanie ze środowiska, zawinienia w zakresie nieuzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Organ odwoławczy podkreślił, iż wnioski o udzielenie pozwoleń zintegrowanych złożone zostały przez A. Sp. z o.o. w K. pismami z dnia 29 grudnia 2006r. (data wpływu do organu właściwego 2 styczeń 2007r.), co wykluczało uzyskanie pozwolenia w terminie do 31 grudnia 2006r. Jak wskazują dokonane prze organ I instancji (szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 października 2009r.) dokumentacja przedkładana przez Ceramikę O. wymagała wielokrotnych poprawek, uzupełnień, budziła zastrzeżenia Starostwa Powiatowego w B., Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Ostatecznie dla instalacji G. wydana została [...] decyzja o odmowie wydania pozwolenia zintegrowanego, ponieważ instalacja ta przekraczała dopuszczalne normy hałasu i stężeń tlenków azotu w powietrzu, nie były dotrzymane standardy jakości środowiska. Ponadto Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z czerwca 2008r. wstrzymał użytkowanie tej instalacji z dniem 15 sierpnia 2008r. w celu dostosowania użytkowania instalacji do obowiązujących przepisów z zakresu ochrony środowiska.

W I półroczu 2009r., którego dotyczy decyzja jedynie eksploatacja instalacji G. w O. gm. B. odbywała się bez wymaganego prawem pozwolenia zintegrowanego, w przypadku pozostałych instalacji (O. I, O. II, S.) emisja zanieczyszczeń odbywała się zgodnie z obowiązującymi pozwoleniami. Stąd podwyższone opłaty naliczone przez organ za I półrocze 2009r. za korzystanie ze środowiska dotyczyły jedynie instalacji G..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że ustalenie przez organ I instancji opłaty podwyższonej jest uzasadnione, a sposób wyliczenia opłaty przez organ I instancji nie budzi zastrzeżeń. W przypadku braku wymaganego pozwolenia kwotę opłaty podstawowej za korzystanie ze środowiska w roku 2009 zwiększa się o 500% (art. 292 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). Wysokość należności w kwocie 4 251 zł ustalono w wysokości różnicy pomiędzy opłatą należną za I półrocze 2009r. – 36 907 zł, a opłatą zadeklarowaną w wykazie – 32 656 zł. Opłatę należną ustalono w oparciu o niekwestionowane przez organ wielkości emisji gazów i pyłów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję organu II instancji wniosła A. Sp. z o.o. w K., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bądź też uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przyznała, iż na dzień 31 grudnia 2006r. nie posiadała pozwolenia zintegrowanego. W I półroczu 2009r. Spółka posiadała pozwolenia zintegrowane dla instalacji ZC O. I, ZC O. II, S., natomiast instalacja G. do chwili obecnej nie posiada pozwolenia zintegrowanego. Jednakże w tym okresie instalacja G. posiadała ważne pozwolenia sektorowe na odprowadzanie pyłów i gazów. Suma pozwoleń sektorowych w swoim okresie odpowiada pozwoleniom zintegrowanym, co oznacza jedynie nieistnienie jednolitego dokumentu pozwolenia zintegrowanego. Wobec czego naliczenie opłaty jest bezpodstawne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, jak również argumentację prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Stosownie do art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150), zwanej dalej ustawą - podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Zgodnie natomiast z art. 292 pkt 1 ustawy w związku z art. 14 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113 poz. 954 ze zm.) - podmiot korzystający ze środowiska bez wymaganego pozwolenia w 2008r. ponosi opłaty podwyższone o 200%. Stosownie do art. 180 ustawy eksploatacja instalacji powodująca:

1)wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2)wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3)wytwarzanie odpadów,

jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.

Z kolei zgodnie z art. 181 ust. 1 tej ustawy organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia:

1) zintegrowanego;

2) na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3) wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

4) na wytwarzanie odpadów.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4 ustawy oraz pozwolenia wodnoprawne nie są wymagane w przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego. Trzeba zgodzić się z organem, iż pozwolenia zintegrowane co do zasady mają taki sam charakter, jak pozostałe pozwolenia na korzystanie ze środowiska, czyli powinny być uzyskiwane przed podjęciem działalności, z wykonywaniem której wiąże się obowiązek ich uzyskania. Jak wynika z art. 201 ustawy - pozwolenia zintegrowane są wymagane w przypadku prowadzenia instalacji, które ze względu na rodzaj i skalę wykonywanej działalności, mogą powodować znaczne zanieczyszczenie elementów przyrodniczych albo środowiska w całości. Minister Środowiska w rozporządzeniu z dnia 26 lipca 2002r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. nr 122, poz. 1055) określił, iż obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego objęta została instalacja do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, o zdolności produkcyjnej ponad 75 ton na dobę lub o pojemności pieca przekraczającej 4 m3 i gęstości ponad 300 kg wyrobu na m3 pieca (pkt 3 ppkt 5 załącznika do rozporządzenia).

Stosownie do art. 193 ust. 2 ustawy - pozwolenia o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4 oraz pozwolenie wodnoprawne wygasają w części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego z chwilą upływu terminu, w którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie zintegrowane, chyba że prowadzący instalację uzyskał pozwolenie zintegrowane przed tym terminem.

W art. 19 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 z późn. zm.) wprowadzone zostały okresy dostosowawcze oraz upoważniono ministra właściwego do spraw środowiska do wskazania późniejszych terminów uzyskania pozwoleń zintegrowanych, jednak nie dłużej niż do 31 października 2007r. W oparciu o powyższą delegację ustawową Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 26 września 2003r. w sprawie późniejszych terminów do uzyskania pozwolenia zintegrowanego (Dz.U. Nr 177, poz. 1736). Dla instalacji do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, o zdolności produkcyjnej ponad 75 ton na dobę lub o pojemności pieca przekraczającej 4 m3 i gęstości ponad 300 kg wyrobu na m3 pieca najdłuższy termin uzyskania pozwolenia zintegrowanego określony został na dzień 31 grudzień 2006 r. (pkt 3.5 załącznika).

A. Sp. z o.o. w K. Oddział O. posiada instalacje do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, tj. Zakłady O. I (uruchomiony w dniu 1 września 2005r.), O. II w O. gm. K. (uruchomiony w sierpniu 2006r.), G. w O. gm. B. (uruchomiony we wrześniu 2006r.) i S. w B. gm. S.. Instalacje O. I, O. II, G. wymagały uzyskania pozwolenia zintegrowanego w terminie do 31 grudnia 2006r. Z przedłożonych Marszałkowi dokumentów wynikało, że dla instalacji O. I pozwolenie zintegrowane udzielone zostało w dniu 3 marca 2008r., dla instalacji O. II w dniu 28 listopada 2008r. zaś dla instalacji S. w dniu 27 października 2008r.

W I półroczu 2009r. jedynie instalacja G. w O. gm. B. nie posiadała pozwolenia zintegrowanego.

W związku z powyższym w sprawie niniejszej należy rozważać brak pozwolenia zintegrowanego dla instalacji w G., gdyż podwyższona opłata za korzystanie ze środowiska w I półroczu 2009r. w decyzji z dnia 14 października 2009r. dotyczyła wyłącznie tej instalacji. Pozostałe instalacje skarżącej Spółki w tym okresie posiadały już te pozwolenia.

Podnieść należy, że wnioski o udzielenie pozwoleń zintegrowanych dla instalacji G. oraz O. I i O. II, zostały złożone przez stronę skarżącą pismami z dnia 29 grudnia 2006r. (data wpływu do organu 2 styczeń 2007r.), a skoro tak, to już chociażby ta okoliczność wykluczała ich uzyskanie w terminie określonym w w/w rozporządzeniu (31 grudzień 2006r.).

Wyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych z nieuzyskaniem przez skarżącą wymaganych pozwoleń było przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I instancji w następstwie wydania uprzedniej decyzji organu odwoławczego. W oparciu o dokonane ustalenia organów nie sposób przyjąć - w świetle przedstawionych okoliczności - by złożenie przez skarżącą Spółkę wniosków o wydanie pozwoleń zintegrowanych w ostatnich dniach terminu przewidzianego do ich uzyskania można uznać za działanie z zachowaniem należytej staranności. Ponadto, jak wynika z ustaleń organu I instancji, omówionych w uzasadnieniu decyzji dokumenty składane przez Spółkę (wnioski o wydanie pozwoleń zintegrowanych dla Zakładów O. I, O. II, G.) wymagały wielokrotnych poprawek, uzupełnień i budziły zastrzeżenia Starosty K., w B. i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (odmowa uzgodnień, z powodu niespełnienia wszystkich wymogów określonych w art. 208 i art. 211 ustawy).

Jak wynika z akt sprawy w przypadku instalacji G. Starosta w B. decyzją z dnia [...] odmówił wydania pozwolenia zintegrowanego, ponieważ instalacja przekraczała dopuszczalne normy hałasu i stężeń tlenków azotu powietrza (standardy jakości środowiska nie były dotrzymane – art. 186 pkt 3 ustawy). Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 16 stycznia 2008r., zaś decyzją z [...] WIOŚ wstrzymał użytkowanie Cegielni G. z dniem 15 sierpnia 2008r. Bezspornym jest, że Spółka nie legitymuje się do dnia dzisiejszego pozwoleniem zintegrowanym dla tej instalacji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie podziela stanowiska skarżącej Spółki, wyrażonego w odwołaniu, że brak pozwoleń zintegrowanych był spowodowany wyłącznie działaniami organów właściwych do ich wydania. Należy zgodzić się z organem odwoławczym oraz przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwem i poglądami doktryny prawniczej, iż obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej uwarunkowany jest zaistnieniem przesłanki obiektywnej w postaci braku pozwolenia. Kwestii związanych z oceną winy organu właściwego do wydania pozwolenia nie może rozstrzygać inny organ administracji, a podmiot korzystający ze środowiska nie jest pozbawiony środków prawnych w przypadku bezczynności organu wydającego pozwolenie. Przepis art. 276 ust. 1 ustawy nie uzależnia obowiązku ponoszenia opłaty podwyższonej od tego, z jakich powodów podmiot korzystający ze środowiska bez pozwolenia nie posiadał takiego pozwolenia (por. wyrok NSA z 17 marca 2006r. sygn. akt. II OSK 646/05, wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 78/05, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 listopada 2008r. sygn. akt II SA/Wr 290/08, Komentarz K. Gruszecki Prawo ochrony środowiska, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2007, str. 529-531).

Odnosząc się do podnoszonej w skardze okoliczności, iż w okresie I półrocza 2009r. spółka posiadała ważne pozwolenia sektorowe wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 193 ust. 2 ustawy pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4 oraz pozwolenie wodnoprawne wygasają w części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego z chwilą upływu terminu, w którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie zintegrowane, chyba że prowadzący instalację uzyskał pozwolenie zintegrowane przed tym terminem. Skoro zatem rozporządzeniem z dnia 26 września 2003r. w sprawie późniejszych terminów do uzyskania pozwolenia zintegrowanego (Dz.U. Nr 177, poz. 1736) określono najdłuższy termin uzyskania pozwolenia zintegrowanego na dzień 31 grudzień 2006 r., a pozwolenia takiego skarżąca spółka w tym terminie nie uzyskała, to nie może budzić wątpliwości, iż dotychczasowe (sektorowe) pozwolenia wygasły z chwilą upływu tego terminu.

Kategoryczne brzmienie przepisu art. 276 ust. 1 ustawy daje podstawę do stwierdzenia, iż ustawodawca nie udzielił żadnego luzu decyzyjnego organom administracji publicznej w zakresie ewentualnego odstąpienia od opłaty podwyższonej czy też ograniczenia jej wielkości.

W związku z tym uznać należy, że skarżąca Spółka w I półroczu 2009r. nie posiadała wymaganego pozwolenia na korzystanie ze środowiska przez instalację G., wobec czego na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy winna ponieść podwyższoną opłatę za korzystanie ze środowiska przez tę instalację, określoną w zaskarżonej decyzji.

Opłaty podwyższone zostały nałożone na skarżąca Spółkę przez Marszałka Województwa

- za I półrocze 2007r. decyzją z dnia [...] znak: [...], utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], od której Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2009r. sygn. akt II SA/Ke 301/09 (nieprawomocny) oddalił skargę A. Sp. z o.o. w K.,

- za II półrocze 2007r. decyzją z dnia [...] znak: [...], utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], od której Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2009r. sygn. akt II SA/Ke 302/09 (nieprawomocny) oddalił skargę A. Sp. z o.o. w K.,

- za I półrocze 2008r. decyzją z dnia [...] znak: [...] utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], od której Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2010r. sygn. akt II SA/Ke 338/10 (nieprawomocny) oddalił skargę A. Sp. z o.o. w K.,

- za II półrocze 2008r. decyzją z dnia [...] znak: [...], utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] znak: [...], od której Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2010r. sygn. akt II SA/Ke 336/10 (nieprawomocny) oddalił skargę A. Sp. z o.o. w K.,

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.