Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 507/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A" na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga "A" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r., nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

W niniejszej skardze pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu wydania wyroku w sprawie,

z uwagi na fakt, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej. Wskazał, że przeciwko stronie prowadzona jest egzekucja

w sprawie o przedawnione należności, skutkiem przedawnienia publicznoprawnej należności z tytułu składek, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych jest ustanie jej istnienia (utrata przez nią bytu prawnego). Tymczasem skarżący pozostaje jednostką sektora finansów publicznych. Prowadzi działalność na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z dnia 25 października 1991 r. (Dz.U. Nr 114, poz. 493 ze zm.).

Podniósł, że po stronie skarżącego nie ma już prawnego obowiązku zapłaty za zobowiązania objęte Tytułami, co nie zmienia faktu, że skarżący nie dysponuje dodatkowymi środkami na ewentualną zapłatę (względnie poddanie się egzekucji tychże środków), bowiem zaważy to na możliwościach wykonywania przez innych, wymagalnych zobowiązań finansowych.

Obowiązek taki spoczywa na kierowniku jednostki - dlatego też, uwzględniając realia prowadzenia działalności, opierającej się na planie finansowym, instytucja kultury (a w szczególności jej kadra zarządcza) ma prawo (opierając swoją wiedzę na imperatywnych przepisach prawa) sądzić, że nie będzie musiała ponosić odpowiedzialności majątkowej za zobowiązania, które są przedawnione, tym bardziej, jeśli skutkiem ich przedawnienia jest nie tyle utrata ochrony sądowej, ile utrata bytu prawnego w ogóle.

Dalej pełnomocnik wskazał, że w obliczu nielegalnych (w rozumieniu prawnoadministracyjnym) działań organu egzekucyjnego i organu, członkowie kadry zarządczej skarżącego pozostają (od momentu niezasadnego podjęcia działań egzekucyjnych) narażeni na poniesienie odpowiedzialności, o której mowa

w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 168). Tym samym, zdaniem pełnomocnika, licząc na uchylenie przez tut. sąd zaskarżonego postanowienia, wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia oraz postanowienia

w sprawie zarzutów (tj. niepodejmowania do czasu rozpatrzenia skargi żadnych czynności egzekucyjnych) należy uznać za zasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie w oparciu o wniosek skarżącego oraz materiał dowodowy sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (czynności) spoczywa na stronie skarżącej (zob. m.in. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 495/04).

W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności administracyjnej może jednak polegać także na czasowym zawieszeniu skutków prawnych wynikających z rozstrzygnięcia zawartego w danym akcie bądź wywołanych dokonaniem określonej czynności.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów

w sprawie egzekucji administracyjnej. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.

W szczególności zaś nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji. Podnoszona przez skarżącego możliwość przeprowadzenia egzekucji nie wynika więc z faktu wydania przedmiotowego postanowienia. Podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej jest bowiem wcześniej wydany akt administracyjny nakładający egzekwowany obowiązek. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na skutek wniesienia zarzutów w trakcie toczącego się już postępowania egzekucyjnego.

Niezależnie od powyższych okoliczności, Sąd wyjaśnia, że rozstrzygając

o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych

w skardze. Argumenty przeciwko legalności zaskarżonego postanowienia oraz prowadzonej przez organy egzekucji nie mogą być stanowić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.