Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 335/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 par. 1 pkt 4, par. 2-4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Krzysztof Winiarski, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., postanowieniem z dnia [...] Nr [...] – po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A przy ul. [...], (dalej: "Spółdzielnia" lub "[...]") na postanowienie Prezydenta Miasta M. Nr [...] z dnia [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2005r. – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz 239a 9 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005r. Dz.U. Nr 8 poz. 60 z późn. zm., dalej: "Ordynacja" lub "O.p.") i art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. z 2001r. Dz.U. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925) – utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugoinstancyjny na wstępie przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, iż decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta M. określił A z siedzibą w M. przy ul. [...] (zwanej dalej "[...]" lub "Spółdzielnia") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005r. w kwocie [...] zł. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie do SKO w K..

Następnie Prezydent Miasta M. postanowieniem z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 216 § 1 w zw. z art. 239b § 1 pkt 4, § 2–4 Ordynacji podatkowej, nadał przytoczonej powyżej nieostatecznej decyzji podatkowej – rygor natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności organ podatkowy pierwszej instancji wskazał to, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego decyzją jest krótszy niż 3 miesiące.

Nadto w ocenie organu podatkowego pierwszej instancji istniały podstawy uzasadniające przyjęcie, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie dobrowolnie wykonane, bowiem Spółdzielnia nie zgodziła się ze stanowiskiem organu podatkowego pierwszoinstancyjnego odnośnie opodatkowania dróg wewnętrznych posadowionych w pasach drogowych. Od decyzji z dnia [...] określającej wysokość podatku od nieruchomości za okres 2005r. w kwocie [...] zł. strona wniosła odwołanie do SKO w K..

W zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta M. z dnia [...] A stwierdziła, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy i dlatego przesłanki nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być rozszerzająco interpretowane. W szczególności przesłanką taką nie może być – jej zdaniem – przysługująca stronnie możliwość z skorzystania z prawa do żądania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

Zdaniem Spółdzielni – Prezydent Miasta M. "w żaden sposób nie wykazał zagrożenia dla interesu publicznego jakie niesie z sobą nie wykonanie zakwestionowanej nieostatecznej decyzji wydanej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 rok".

Stanowiska strony nie podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta M..

Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie organ stwierdził, że regulacja zamieszczona w Rozdziale 16a Działu IV Ordynacji podatkowej ustanawia jako regułę, że nieostateczna decyzja podatkowa nakładająca obowiązek, który może być dochodzony w trybie egzekucji administracyjnej, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ przytoczył treść art. 239 b §1 pkt 1 do 4, i zaznaczył, iż przepis ten zawiera katalog okoliczności otwierających organowi podatkowemu pierwszej instancji drogę do nadania decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Organ drugoinstancyjny stwierdził też, iż organ podatkowy pierwszej instancji może nadać rygor natychmiastowej wykonalności jeżeli wystąpi choćby tylko jedna spośród okoliczności wymienionych w katalogu art. 239 b O.p. Na co wskazuje – zdaniem organu – użyty w jego treści spójnik "lub", czyli alternatywa nierozłączna i równocześnie uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż zdaniem organu pierwszoinstancyjnego – należy domniemywać, iż zobowiązanie za 2005r. w określonym zakresie nie zostanie wykonane. Jak argumentował podjęte rozstrzygnięcie – stan zagrożenia nie wykonaniem zobowiązania, o którym mowa w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej może wynikać z okoliczności o charakterze subiektywnym związanych z postawą podatnika, gdy dotychczasowe jego zachowanie wskazuje, że nie uiści on podatku, bowiem unikał już wcześniej zapłaty zobowiązań podatkowych albo oświadczył, że zobowiązania w ogóle nie zamierza dobrowolnie wykonać. Stan ten – co także podkreślił organ – może również wynikać z istnienia okoliczności o charakterze obiektywnym a w szczególności ze stanu majątkowego podatnika. W takiej sytuacji należy skonfrontować dochody uzyskiwane przez zobowiązanego, poziom zadłużenia wobec innych wierzycieli, stan majątku strony, z wysokością ciążącego na nim zobowiązania podatkowego.

Organ zaznaczył także, że perspektywa rychłego upływu terminu przedawnienia zobowiązania stanowi sama w sobie okoliczność uprawdopodabniającą, że podatnik mający świadomość nieodległego zakończenia biegu terminu przedawnienia będzie zwlekał z dobrowolną zapłatą licząc na wygaśnięcie zobowiązania podatkowego.

Konstatując organ drugoinstancyjny wskazał, iż "innymi słowy organ podatkowy musi uwzględniwszy całokształt okoliczności sprawy ustalić, że zachodzi duże prawdopodobieństwo, iż do wykonania decyzji nie dojdzie".

Dalej organ podkreślił, że stan w którym decyzja nie zostanie wykonana przez stronę nie musi być ustalony ponad wszelką wątpliwość lecz wystarczające jest aby został uprawdopodobniony. Dopuszczalne jest zatem stosowanie przez organ podatkowy domniemań faktycznych mających wsparcie w materiale dowodowym, zasadach logiki i doświadczenia życiowego.

Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do realiów rozpatrywanej sprawy organ stwierdził, że w chwili wydania zaskarżonego postanowienia okres pozostały do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego nieostateczną decyzją Prezydenta Miasta M. wynosił mniej niż 3 miesiące. Prawdopodobnym było wobec perspektywy rychłego (37dni) przedawnienia zobowiązania podatkowego, że Spółdzielnia nie wykonana dobrowolnie decyzji i nie uiści zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2005r. z uwzględnieniem jego wysokości określonej w nieostatecznej decyzji z dnia [...].

Sytuacja stała się – jak przyjęły organy orzekające w sprawie – tym bardziej prawdopodobna, że Spółdzielnia nie zgadzała się ze stanowiskiem organu podatkowego pierwszej instancji, co do zasadności opodatkowania budowli dróg wewnętrznych. Wobec sporu, który ujawnił się pomiędzy organem a podatnikiem na tle opodatkowania przedmiotowych budowli dróg zasadnym było uczynienie przez organ podatkowy pierwszej instancji założenia, że wydana decyzja będzie przedmiotem zaskarżenia przez stronę, co z kolei spowoduje, iż nie uzyska statusu decyzji ostatecznej mogącej podlegać wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dalszy bieg wydarzeń, na co zwróciły uwagę organy orzekające w sprawie, potwierdza powyższe, gdyż Spółdzielnia zanegowała prawidłowość i wysokość określonego zobowiązania podatkowego i korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżyła decyzję wymiarową z dnia [...].

Organ odwoławczy wskazał także, że stan zagrożenia dla interesu publicznego nie jest okolicznością stanowiącą przesłankę zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej. Zaznaczył, iż przepis art. 239 Ordynacji podatkowej nie uzależnia dopuszczalności nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności od wystąpienia zagrożenia dla interesu publicznego. Stąd za bezpodstawny uznano zarzut, że organ podatkowy pierwszej instancji nie wykazał zagrożenia dla interesu publicznego jaki miałby wiązać się z niewykonaniem decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2005r.

Na to postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona wniosła skargę do tut. Sądu, w której zarzuciła błędną wykładnię przepisu art. 220 oraz art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej, która miała istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skarżąca odniosła się do regulacji prawnych przywołanych w zarzutach, przytoczyła przebieg zdarzeń korelujący z odtworzonym przez organ z zaznaczeniem, iż organ dokonał błędnej oceny prawnej tychże ustaleń. Skarżąca uszczegółowiła także argumenty zawarte w skonstruowanym zarzucie i podała, że "A jest znanym Prezydentowi Miasta podatnikiem rzetelnym, wypłacalnym i sumiennym o czym świadczy jej sytuacja materialna i stosunek do wykonywania nałożonych obowiązków podatkowych. Skorzystanie z prawa zaskarżenia decyzji podatkowej podyktowane zostało wbrew ocenie Kolegium nie chęcią doprowadzenia do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez jego przedawnienie w postępowaniu odwoławczym a wyłącznie z potrzeby i oczekiwania strony na uzyskanie merytorycznej weryfikacji decyzji (...)".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem orzeczenie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika zaś, że w przypadku stwierdzenia bądź to naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych przywoływanymi wyżej przepisami Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej twierdzeniu, postanowienie nie narusza prawa.

Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy jest bezsporny i został przedstawiony powyżej przy omawianiu stanowisk obu stron. Brak jest zatem konieczności jego ponownego prezentowania.

Zasadniczą kwestią sporną jest dokonana przez organy podatkowe ocena wystąpienia przesłanek z art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej dających podstawę do nadania niestatecznej decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] Nr [...] mocą postanowienia z dnia [...] (o tym samym numerze, tj. [...]) rygoru natychmiastowej wykonalności.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 84 Konstytucji RP, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawach. Przepis ten wyznacza granice obowiązku świadczeń publicznych, w tym również podatków. W jego ujęciu, obowiązek ponoszenia ciężarów podatkowych powinien być nałożony jedynie w drodze ustawy. Tylko ustawa może określać granice ingerencji państwa w sferę własności obywatela, nakładając na niego obowiązek zapłaty podatku. Obywatel ma więc prawny obowiązek ponoszenia podatków, o ile obowiązek taki został nałożony na niego w drodze ustawy, (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. K 45/01).

Przenosząc regulację zawartą w art. 84 Konstytucji RP na grunt postępowania podatkowego należy stwierdzić, iż przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w tym przepisie, są między innymi te postanowienia Ordynacji podatkowej, które regulują instytucję "rygoru natychmiastowej wykonalności". Unormowanie takie stanowi w szczególności art. 239b Ordynacji podatkowej, który określa zasady i tryb postępowania w wypadku nadpłaty powstałej. Rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się generalnie w sytuacji zaistnienia ryzyka uprawdopodobnionego przez organ podatkowy, że podatnik nie posiada majątku pozwalającego na wykonanie decyzji oraz dodatkowych przesłanek, takich jak np. brak majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy. Zasady te stosuje się wyłącznie w odniesieniu do decyzji nieostatecznych, czyli takich, w stosunku do których przysługuje środek odwoławczy w normalnym toku instancji. Sytuacja taka występuje zasadniczo do momentu rozpatrzenia odwołania wniesionego do organu odwoławczego. Ewentualna negatywna decyzja organu odwoławczego powoduje, że podlega ona automatycznie wykonaniu, chyba że przyjęte zostanie zabezpieczenie majątkowe. W razie dalszego kontynuowania sporu z organami podatkowymi (po wydaniu ostatecznej decyzji przez organ odwoławczy), to sąd administracyjny na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przechodząc do rozpoznania istoty sporu wskazać należy, że stosownie do art. 239a Ordynacji podatkowej powołanego w podstawie zaskarżonego postanowienia, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający realizacji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei zgodnie z art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Natomiast zgodnie z § 2 art. 239b Ordynacji podatkowej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Należy przy tym podkreślić, że każdy z powodów wymienionych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej stanowi samodzielną i dostateczną przesłankę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z przywołanych przepisów wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest zaistnienie co najmniej jednej z czterech okoliczności opisanych w § 1 art. 239b Ordynacji podatkowej. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W kontekście tej przesłanki wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością – zmaterializowania się jej. Stanowisko tożsame z powyższym wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 lutego 201r. sygn. akt III SA/Wa 1255/10. Wyrażone tam poglądy i argumenty sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni akceptuje i podziela.

Trafnie organy wyjaśniły, iż przesłanka "uprawdopodobnienia" niewykonania zobowiązania z kolei nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności. W powołanym powyżej orzeczeniu WSA w Warszawie stwierdził, iż uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością – zmaterializowania się jej. Sprowadza się ona do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia.

Podzielić przy tym należy powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że w związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I Sa/Wr 1440/09, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt III Sa/Wa 1598/09 i podane tam orzecznictwo). Uprawdopodobnienie jest surogatem dowodu i nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Sprowadza się zaś do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym. Stąd też przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania (art. 269b § 2 Ordynacji podatkowej) nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Rezultat ustalenia przez organ podatkowy istnienia takiego prawdopodobieństwa musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Warunek uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane został – zdaniem organu – spełniony poprzez zestawienie okoliczności świadczących o tym, gdyż, co podkreślił organ, Spółdzielnia nie uiściła dobrowolnie różnicy pomiędzy kwotą określoną w decyzji nieoostatecznej a sumą wpłat zaliczonych na poczet podatku od nieruchomości za 2005r. Skutkowało to tym, iż Prezydent Miasta M. występując jako wierzyciel w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym wystawił upomnienie zawierające wezwanie do dobrowolnego wykonania obowiązku doręczone Spółdzielni w dniu [...]. Wobec nie wykonania obowiązku prze Spółdzielnię wystawiono tytuł wykonawczy opiewający na zaległy podatek od nieruchomości w kwocie [...] (należność główna) wraz z odsetkami – [...]. W oparciu o tytuł wykonawczy dokonano w dniu [...] zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego dla Spółdzielni przez B. Zajęcie zostało zrealizowane i dochodzona kwota została przekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem na rzecz Prezydenta Miasta M..

W tym miejscu wskazać również należy, iż postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest samodzielnym postępowaniem w stosunku do postępowania podatkowego, w ramach którego wydaje się decyzję wymiarową podlegającą wykonaniu. Ewentualne nieprawidłowości dotyczące postępowania podatkowego i decyzji wydanej w tym postępowaniu nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości niniejszego postępowania. Przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej uwzględnia właśnie taką sytuację, że organ podatkowy wydaje decyzję wymiarową w okresie 3 miesięcy przed upływem terminu przedawnienia i to niezależnie od zawinienia bądź nie organu. To właśnie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji ma na celu zastosowanie odpowiedniego środka egzekucyjnego i przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie bowiem z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. z 2005r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.).

Reasumując, jak już wyżej wskazano regulacje przedmiotu opierają się na założeniu, iż co do zasady wykonaniu podlegają decyzje ostateczne, a nieostateczne wtedy, gdy został im nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 239a O.p.). Dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest – o czym szerzej powyżej – jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie prawa przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę rozłączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W kontekście tej przesłanki wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – zmaterializowania się jej. Przyjęcie w treści § 2 art. 239b O.p. pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane.

Zdaniem sądu w przedmiotowej sprawie wystąpiły sytuacje uzasadniające nadanie nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] postanowieniem Prezydenta Miasta M. z dnia [...] Nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z tych powodów uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako nieuzasadnioną.