Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 597/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135 oraz art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 217 par 2 pkt 1, art. 218 par 1, par 2, art 7 , art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]r. nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. K. złożyła w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii wniosek o przekazanie dokumentacji zgodnie z posiadanymi kompetencjami, celem umieszczenia informacji w systemie RASFF, dotyczącej stosowania kryteriów mikrobiologicznych dla Listeria monocytogenes w produkcie łosoś wędzony na zimno pakowany w vacuum oraz sposobu, w jaki K. jest w stanie wykazać w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia.

W odpowiedzi - pismem z dnia 29 kwietnia 2015 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził, że realizacja wniosku nie znajduje w obecnym porządku prawnym podstaw do nadania toku sprawie.

Następnie w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. skarżąca, złożyła wniosek

o wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, tj. informującego, że Zakład Produkcyjny w K. wykazał w sposób zadowalający dla właściwego organu,

że produkowany w ww. zakładzie produkt gotowy łosoś wędzony na zimno nie przekroczy limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w ciągu całego okresu przydatności do spożycia, wobec czego zakład może stosować limit 100 jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia.

W wyniku rozpatrzenia wniosku o wydanie wyżej wskazanego zaświadczenia,

w dniu 23 listopada 2015 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii wydał postanowienie znak [...], nr [...], w którym odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę.

Na powyższe postanowienie strona - K. złożyła zażalenie do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii

Organ II instancji postanowieniem nr [...], nr dz. dec. [...] , z [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu wspomnianego postanowienia organ wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 40 § 2

i art. 10 § 1 K.p.a., poprzez pominięcie pełnomocnika firmy K. . i kierowanie korespondencji w toku postępowania na adres podmiotu, a tym samym niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji rozpatrując sprawę ponownie powinien zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu a nadto powinien zażądać od skarżącej przedstawienia konkretnych dowodów, potwierdzających wykazanie w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkowany w zakładzie K. produkt gotowy – łosoś wędzony na zimno nie przekroczy limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w ciągu całego okresu przydatności do spożycia, wobec czego zakład może stosować powyższy limit w całym okresie przydatności do spożycia. Organ I instancji winien także, w ocenie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii ocenić zgromadzony materiał dowodowy i wydać stosowne zaświadczenie stronie w sytuacji wykazania spełnienia wymagania w zakresie nieprzekroczenia w produkcie przed jego wyjściem spod bezpośredniej kontroli przedsiębiorstwa sektora spożywczego, które jest jego producentem, w sposób zadowalający dla właściwego organu wskazanego wyżej limitu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał postanowienie

nr [...] z dnia [...] r., w którym ponownie odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, tj. informującego, że Zakład Produkcyjny w K. wykazał w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkowany w ww. zakładzie produkt gotowy łosoś wędzony na zimno nie przekroczy limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w ciągu całego okresu przydatności do spożycia, wobec czego zakład może stosować limit 100 jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych bez potrzeby ich kreowania. Niedopuszczalne jest natomiast dokonywanie w nim nowych ustaleń faktycznych

i prawnych. W przedmiotowej sprawie organ odmawia stronie urzędowego potwierdzenia żądanego przez nią potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, albowiem organ nie dysponuje koniecznymi danymi pozwalającymi na takie potwierdzenie.

Na to postanowienie strona złożyła do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii zażalenie z [...] r., wnosząc o jego uchylenie i zobowiązanie organu I instancji w terminie 7 dni od otrzymania rozstrzygnięcia organu II instancji do wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści.

W zażaleniu strona skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 217 § 2 pkt 1 w związku z art. 6, art. 7 oraz art. 8 K.p.a. w związku z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaświadczenie nie powinno zostać wydane na mocy przepisu prawa, a jedynie w związku z wnioskiem strony żądającej potwierdzenia określonych faktów ze względu na swój interes prawny.

W ocenie Spółki, Powiatowy Lekarz Weterynarii nieprawidłowo powołał się w przedmiotowym wezwaniu na art. 218 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy przepis wyrażony w normie poprzedzającej (art. 218 § 1) bezpośrednio nawiązuje do normy art. 217 § 2 pkt 2, a więc sytuacji, gdy żądanie wydania zaświadczenia nie wynika z wyraźnego przepisu prawa.

W sytuacji przewidzianej w art. 217 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc gdy urzędowego potwierdzenia pewnych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, organ ma obowiązek wydać zaświadczenie z uwagi na interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie, wynikający bezpośrednio

z mocy przepisu prawa materialnego.

Strona skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie nieprawidłowo został zastosowany przepis art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - zamiast art. 217 § 2 pkt 1 ww. ustawy. Bezsprzecznym jest, iż zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Rozporządzenie Komisji (WE] nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych w swoich przepisach określa konieczność wydania ww. zaświadczenia (następuje ono zatem na podstawie przepisu prawa). Wymienione przepisy rozporządzenia nr 2073/2005 wyraźnie zatem wskazują na dokumenty jakich "potrzebuje" organ w celu wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Jednocześnie przedmiotowe dokumenty zostały przekazane organowi już wiele miesięcy temu.

Spółka podkreśliła, że to Powiatowy Lekarz Weterynarii sam wskazał, iż w przedmiotowej sprawie powinno być wydane zaświadczenie (uczynił to m.in. w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. stanowiącym odpowiedź na skargę podmiotu sektora spożywczego z dnia 1 czerwca 2015 r.), a teraz uchyla się od jego wydania argumentując to rzekomym brakiem bliżej nieokreślonych dokumentów, które strona zresztą udostępniła.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., znak [...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii

utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie podmiot K. zwrócił się do organu I instancji o wydanie zaświadczenia, celem urzędowego potwierdzenia określonych faktów, gdyż zdaniem skarżącego, wymaga tego przepis prawa zawarty w załączniku I rozdział I pkt 1.2 wraz z przypisem 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005. Jednakże w przekonaniu organu, w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie § 2 pkt 2 art. 217 K.p.a., bowiem zapis przypisu 7 do tabeli załącznika I rozdziału I ww. rozporządzenia (WE) stanowi, że niniejsze kryterium stosuje się do produktów przed ich wyjściem spod bezpośredniej kontroli przedsiębiorstwa sektora spożywczego, które jest jego producentem, jeśli producent nie jest w stanie wykazać w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia.

Wskazany przepis rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów. Nie wskazuje konkretnie konieczności wydania zaświadczenia w tym zakresie przez organ administracji. W tej sytuacji, stosownie do art. 217 § 1 K.p.a., strona ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów, mogła zwrócić się do właściwego organu o wydanie zaświadczenia w konkretnej sprawie.

W rozpatrywanej sprawie strona taki wniosek złożyła do Powiatowego Lekarza Weterynarii. Organ I instancji ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy

i zadecydował, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie może wydać stronie zaświadczenia o żądanej przez nią treści.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, że w jego ocenie, stosownie do załącznika I rozdziału I pkt 1.2 przypis 7) rozporządzenia Komisji (WE)

nr 2073/2005, kryterium bezpieczeństwa żywności według limitu 100 jtk/g dla produktów wprowadzanych do obrotu w ciągu całego okresu przydatności do spożycia stosuje się do produktów przed ich wyjściem spod bezpośredniej kontroli przedsiębiorstwa sektora spożywczego, które jest jego producentem, jeśli producent jest w stanie wykazać

w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu

100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia. Z przedstawionej w sprawie dokumentacji wynika, że dokument z 2012 r. o nazwie: "[...] " ([...] dotyczy łososia wędzonego. Jednakże nie zostało w tym dokumencie określone gdzie zostały produkty poddane badaniu wyprodukowane, czy dotyczy produktów z zakładu w K. czy też

z zakładu w T. i strona nie przedstawiła tłumaczenia tego dokumentu. Jedynie

z pismem z 28 grudnia 2015 r. Strona przedstawiła tłumaczenie dokumentu: "[...] ", który dotyczy badawczej próby prowokacyjnej Listeria monocytogenes w marynowanym łososiu w plastrach pakowanym w atmosferze modyfikowanej (MAP) dostarczonym do laboratorium S. w dniu 21 listopada 2013 r., czyli wyprodukowanym w okresie, w którym w zakładzie skarżącego w K. nie odbywała się produkcja takiego produktu.

Organ I instancji, uznał przedstawione przez stronę dowody w sprawie za niewystarczające do wydania zaświadczenia o żądanej treści. W jego ocenie, strona powinna wskazać konkretnie partię produktu, dla której ma być wystawione zaświadczenie.

Natomiast zdaniem organu odwoławczego, (zgodnie ze stanowiskiem skarżącego), w zaświadczeniu organ i instancji może poświadczyć, że określony rodzaj produktów, którego dotyczy zgromadzona dokumentacja nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia. Takie zaświadczenie z założenia zapisów załącznika I rozdziału I pkt 1.2 przypis 7) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 nie musi dotyczyć konkretnej partii produktu. Bowiem należy założyć, że poszczególne rodzaje produktów produkowane są w zakładzie w podobnych warunkach, w tym samym ciągu technologicznym, przy określonej w dokumentacji zakładowej niezmiennej recepturze. Wydanie stronie takiego zaświadczenia nie zwalnia jej z obowiązku prowadzenia badań produktu na spełnienie wymagań rozporządzenia (WE) nr 2073/2005, a jedynie stanowi poświadczenie organu i potwierdzenie przez organ przyjętej przez podmiot kwalifikacji danego typu produktów.

Organ odwoławczy uznał jednak, że w rozpatrywanej sprawie należy wziąć pod uwagę niespójność treści składanego przez skarżącego wniosku z przedstawionymi wynikami badań produktów. Wniosek strony z 21 kwietnia i 16 listopada 2015 r. dotyczy produktu "łosoś wędzony na zimno pakowany w vacuum", wyprodukowanego

w zakładzie w K. (bowiem Powiatowy Lekarz" Weterynarii w K. jest właściwy miejscowo dla tego zakładu), a przedstawione wyniki badań obciążeniowych na trzech próbkach dotyczą "łososia marynowanego w plastrach pakowanego vacuum" wyprodukowanego w zakładzie w T. w województwie pomorskim.

W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, przedstawione dowody nie potwierdzają w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkowany

w zakładzie K. produkt gotowy łosoś wędzony na zimno nie przekroczy limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w ciągu całego okresu przydatności do spożycia.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.

Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła:

- naruszenie art. 217 § 2 pkt 1 w związku z art. 6, art. 7 oraz art. 8 K.p.a. w związku

z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaświadczenie nie powinno zostać wydane na mocy przepisu prawa, a jedynie w związku z wnioskiem strony żądającej potwierdzenia określonych faktów ze względu na swój interes prawny,

- naruszenie art. 218 K.p.a., poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie ww. przepis znajduje zastosowanie,

- naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 126 oraz art. 8 i art. 9 K.p.a., poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia faktycznego postanowienia, które to uzasadnienie zawiera twierdzenia wewnętrznie sprzeczne, a przez to nielogiczne.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organ niewłaściwie przychyla się do twierdzeń Powiatowego Lekarza Weterynarii wskazujących,

że w przedmiotowej sprawie obowiązek wydania zaświadczenia następuje,

nie w związku z wyraźnym przepisem prawa wspólnotowego, czyli w trybie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a., a jedynie i wyłącznie w związku z wnioskiem strony żądającej potwierdzenia określonych faktów ze względu na swój interes prawny. Zdaniem strony, obowiązek wydania w przedmiotowej sprawie zaświadczenia wynika wprost

z przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r.

w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych.

Skarżąca podniosła, że organy administracji publicznej kwestionują dokumenty przedłożone przez stronę, niemniej jednak nie wskazują jakie typy (rodzaje) dokumentów/ badań uznałyby za właściwe w sprawie. Nie zgodziła się z twierdzeniem organu II instancji jakoby analiza badań właścicielskich wskazanych przez podmiot sektora spożywczego wykazywała znaczne wątpliwości co do ich prawidłowości, czy wiarygodności. Zaznaczyła, że Spółka przedłożyła organom Inspekcji Weterynaryjnej dokumenty stanowiące badania produktów tego samego rodzaju – produkty tożsame pod względem metody produkcji (wytwarzane w takim samym środowisku produkcyjnym). W ocenie skarżącej, nie ma podstaw do uznania, że nie mogą one być potraktowane jako materiał dowodowy w sprawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji a także

o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przypisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii

wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Uprawnienia sądu administracyjnego, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718), dalej zwanej : "P.p.s.a." polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać,

że zasługuje ona na uwzględnienie, co prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego.

Wydawanie zaświadczeń regulowane jest przepisami działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 217 - 220). Zgodnie z treścią art. 217 § 1 organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się

o zaświadczenie.

Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

- urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a.),

- osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny

w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.).

Z kolei w myśl art. 218 § 1 K.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu

Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.).

W niniejszej sprawie strona stoi na stanowisku, że obowiązek wydania zaświadczenia następuje w związku z wyraźnym przepisem prawa wspólnotowego (przypis 7 do załącznika I, rozdział I, pkt. 1.2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych), czyli w trybie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a., natomiast zdaniem organu – wyłącznie w związku z wnioskiem strony żądającej potwierdzenia określonych faktów ze względu na swój interes prawny, czyli w trybie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.

W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, że wskazywany przez stronę przypis, nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów, nie stanowi

o konieczności wydania zaświadczenia w tym zakresie przez organ administracji.

W przypisie mowa jest o "wykazaniu w sposób zadowalający dla właściwego organu,

że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia" – bez konkretyzowania na czym owo "wykazanie" miałoby polegać. Z takiego zapisu w żadnym razie nie wynika konieczność wydania w tym zakresie zaświadczenia. Niewątpliwie zamierzony cel strona może osiągnąć przedstawiając stosowne dowody, w tym w szczególności wyniki badań produktów.

Zdaniem organu odwoławczego, powyższe nie sprzeciwia się jednak możliwości poświadczenia w wydanym zaświadczeniu, że określony rodzaj produktów, którego dotyczy zgromadzona dokumentacja nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia. Takie zaświadczenie z założenia zapisów załącznika I rozdziału I pkt 1.2 przypis 7) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 nie musi przy tym dotyczyć konkretnej partii produktu. Należy bowiem założyć, że poszczególne rodzaje wyrobów produkowane są w zakładzie w podobnych warunkach, w tym samym ciągu technologicznym, przy określonej dokumentacji zakładowej niezmienne recepturze.

Pomimo to organ uznał, że wydanie takiego zaświadczenia w niniejszej sprawie nie było możliwe z uwagi na niespójność treści składanego przez skarżącego wniosku z przedstawionymi wynikami badań produktów. Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek strony z 21 kwietnia i 16 listopada 2015 r. dotyczy produktu "łosoś wędzony na zimno pakowany w vacuum" wyprodukowanego w zakładzie w K., natomiast przedstawione wyniki badań obciążeniowych na trzech próbkach dotyczą "łososia marynowanego w plasterkach pakowanego vacuum" wyprodukowanego w zakładzie w T. w województwie pomorskim. W tych okolicznościach Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W ocenie Sądu zarówno zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii jak i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii podlegają uchyleniu, bowiem naruszają przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wykonały obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.) oraz wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.).

Należy podkreślić, że z treści skargi wynika, iż przed złożeniem wniosku z dnia 12 listopada 2015 r. o wydanie zaświadczenia, Spółka już wcześniejszymi pismami, tj. wnioskami z dnia 17, 20 i 23 lutego oraz 10 marca 2015 r. zwracała się do Powiatowego Lekarza Weterynarii, z informacjami mającymi – w jej ocenie - wskazywać, że produkty rybne wędzone na zimno w zakładzie w Kukini nie przekroczą limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia.

Lektura akt administracyjnych nie pozwala na stwierdzenie, jakie dokumenty bądź informacje zostały organowi wówczas przekazane. Pierwszym pismem strony jakie zostało dołączone do akt jest wspomniany wniosek z dnia 12 listopada 2015 r.

W aktach znajdują się także sprawozdanie z badań z 14 stycznia 2013 r. dotyczące produktu łosoś marynowany oraz raport z 6 listopada 2012 r. dotyczący produktu – łosoś wędzony, jednak nie zawierają one daty wpływu do organu a zatem nie sposób stwierdzić, czy to właśnie na te dokumenty wskazuje strona w skardze jak również

w treści pisma z 25 stycznia 2016 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie organu

I instancji z dnia 15 stycznia 2016 r. do "przedłożenia wszelkich dowodów, z których ma wynikać zasadność żądania wniosku o wydanie zaświadczenia". We wspomnianym piśmie strona podała, że "przedmiotowe dokumenty zostały przekazane organowi już wiele miesięcy temu".

Wobec powyższego nie sposób stwierdzić jakimi właściwie dokumentami dysponowały organy zarówno I jak i II instancji wydając postanowienia z dnia 3 marca 2016 r. i 12 kwietnia 2016 r. Tymczasem kwestia ta ma istotne znaczenie zważywszy, że w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazano na sprzeczność złożonego w sprawie wniosku z przedstawionymi wynikami badań produktów – jako przyczynę odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści.

O ile należy zgodzić się z organem, że strona dołączyła do akt wyniki badań obciążeniowych dla produktu "łosoś marynowany" – a zatem produktu innego niż produkt, którego dotyczy wniosek, o tyle nie sposób ustalić w oparciu o akta, czy nie dołączyła takich wyników również dla produktu "łosoś wędzony". Nie ulega przy tym wątpliwości, że strona nadesłała raport sporządzony przez S. w którym opisano wyniki tzw. challenge testów dotyczących produktu "łosoś wędzony",

zaś w piśmie dyrektora Państwowego Instytutu Weterynaryjnego z dnia 18 sierpnia 2014 r. wskazano, że firma K. jest w stanie wykazać, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia, co jest potwierdzone certyfikatem z 12 czerwca 2014 r. wystawionym przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. , wydanym na podstawie specyfikacji produktu oraz badań przechowalniczych wykonanych przez laboratorium S.

Dodatkowo, z treści skargi wynika, że do pisma z dnia 20 kwietnia 2015 r. strona dołączyła raporty z badań dotyczących produktu "łosoś wędzony", jednakże

w postanowieniach organów obu instancji brak jest jakiegokolwiek odniesienia do treści tych dokumentów, zaś samych dokumentów brak jest w aktach sprawy.

W tej sytuacji nie sposób stwierdzić, że organy należycie zebrały i oceniły niezbędny materiał dowodowy przedstawiony przez stronę.

Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią oceny prawne

i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym w szczególności - po ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. dokonają jego prawidłowej oceny, celem stwierdzenia czy strona w sposób zadowalający dla właściwego organu wykazała,

że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uchylił zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie na podstawie art. 135 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Orzeczenie w punkcie II wyroku wydano w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.