Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 67/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, art. 20
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Matusiak – Żurawska Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów kolekcjonerskich – oddala skargę –


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a), art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: z 2012 r., poz. 576), cofnął B. T. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich. W uzasadnieniu podał, że skarżący zalicza się do osób ujętych w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, bowiem został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne.

Z kolei postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 123 § 1 k.p.a., organ sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w powyższej decyzji w ten sposób, że w drugim akapicie w wersie czwartym zamiast słów "do celów łowieckich" wpisał słowa "myśliwskiej do celów kolekcjonerskich" i w uzasadnieniu podał, że w dniu wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie skarżący legitymował się pozwoleniem na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów kolekcjonerskich.

W odwołaniu z dnia [...] września 2013 r. do Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania zarzucając obrazę przepisu art. 11 ust. 9 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne przyjęcie, że posiadana przez niego, pozbawiona cech użyteczności broń, wymaga pozwolenia organów Policji, co w konsekwencji doprowadziło do cofnięcia na nią pozwolenia po ustaleniu, iż popełnił przestępstwo umyślne. Tymczasem broń taką można posiadać bez pozwolenia, tylko na podstawie karty rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] kwietnia 2002 r. sygn. akt [...] za to, że w okresie od dnia [...] czerwca 2001 r. do dnia 6 sierpnia 2001 r. w L. i w W. w woj. [...], działając czynem ciągłym, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc właścicielem konta osobistego w Banku [...]. I Oddział w L., doprowadził ten bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że po wykorzystaniu do dnia [...] czerwca 2001 r. przyznanego kredytu w kwocie [...] zł oraz wiedząc, iż na swoim koncie osobistym nie posiada środków finansowych na pokrycie wypłat, wykorzystał fakt posiadania kart do bankomatów, wypłacał pieniądze korzystając z bankomatów przez co wyłudził od Banku [...] I Oddział w L. łącznie kwotę: [...] zł, tj. popełnienia przestępstwa z z art. 286 § 1 k.k. i za powyższe przestępstwo wymierzono mu karę jednego roku pozbawienia wolności z jednoczesnym zawieszeniem jej wykonania na okres próby trzech lat oraz karę grzywny w wymiarze pięćdziesięciu stawek dziennych, przy określeniu wymiary jednej stawki na kwotę trzydziestu złotych. Ponadto Sąd zobowiązał go do pokrycia całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez wpłacenie na rzecz [...] I Oddział w L. kwoty [...] zł. Wobec powyższego zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W ten sposób ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż wskazaną przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne i nie ma zatem potrzeby przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie oraz nie ma również znaczenia, czy popełnione przez stronę przestępstwo miało (czy też nie) związek z bronią. Organy Policji nie muszą też badać, czy zachodzi związek między popełnieniem przez posiadacza pozwolenia na broń czynu, a cechami jego charakteru, czy dotychczasowym postępowaniem. Z uwagi na obligatoryjność przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 organy Policji mają bowiem obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy. W związku z powyższym na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mogłaby mieć wpływu pozytywna opinia o stronie z miejsca zamieszkania. Bezspornym jest również, iż przestępstwo za które skarżący został skazany, znajduje się w katalogu przestępstw, które można popełnić tylko umyślnie. W dalszej części uzasadnienia podano, że skarżący otrzymał pozwolenie na broń pamiątkową pozbawioną cech używalności w dniu [...] sierpnia 1998 r., a więc pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. Natomiast w legitymacji posiadacza broni, tj. książeczce noszącej nazwę "pozwolenie na broń" dookreślono, iż dotyczy ono broni palnej myśliwskiej i jako jej przeznaczenie wskazano "kolekcjonerstwo", a w miejscu przeznaczonym na opis broni zaznaczono, że broń jest "pozbawiona cech używalności". Podkreślono, że przepisy wyżej przywołanej, nieobowiązującej już ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. nie definiowały pojęcia "broni palnej pozbawionej cech użytkowych", nie przewidywały zatem możliwości wydania pozwolenia na broń pozbawioną cech używalności, a jedynie na broń palną krótką, myśliwską oraz sportową. Dopiero ustawa z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451, której większość przepisów weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.) wprowadziła do materii ustawowej pojęcie broni palnej pozbawionej cech użytkowych, tzn. takiej broni, której wszystkie istotne elementy, takie jak szkielet, lufa, baskila, zamek, komora zamkowa, bęben nabojowy poddane zostały procedurze, w wyniku której dany egzemplarz broni utracił zdolność do wystrzelenia pocisku lub substancji z luf albo elementu ją zastępującego, a tym samym nie jest zdolny do wywołania efektu wizualnego lub akustycznego (nie jest również bronią alarmową lub sygnałową). I tak, zgodnie z art. 11 pkt 6 dodanym przez art. 1 pkt 12 lit. d ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451), pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku posiadania broni palnej pozbawionej cech użytkowych. Tymczasem wydane skarżącemu pozwolenie dotyczy broni palnej myśliwskiej, z przeznaczeniem "kolekcjonerstwo", o czym świadczą wskazane wyżej zapisy w legitymacji posiadacza broni. W aktach sprawy brak jest co prawda dokumentu (decyzji lub stosowanego wówczas dokumentu nazywanego "postanowieniem") wskazującego na wydanie stronie pozwolenia na taki właśnie rodzaj broni, to nie ulega jednak wątpliwości, że pozwolenie to musiało być wydane w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ obowiązująca wówczas ustawa nie przewidywała innego sposobu wydawania pozwoleń na broń. Posiadane przez skarżącego pozwolenie na broń palną myśliwską do celów kolekcjonerskich zachowało swoją ważność na mocy art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a zatem zastosowanie w jego sprawie administracyjnej znajdują obowiązujące obecnie przepisy prawa, zgodnie z którymi kryteria broni palnej do celów kolekcjonerskich spełnia również broń w pełni sprawna. Z akt postępowania nie wynika natomiast, by posiadana przez skarżącego broń została pozbawiona cech użytkowych zgodnie z procedurą określoną przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 94, poz. 924 ze zm.). W myśl § 6 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, pozbawienie broni palnej cech użytkowych polega na uniemożliwieniu właściwej współpracy każdej istotnej części broni z odpowiednimi istotnymi częściami broni palnej takiego samego rodzaju, typu i modelu niepozbawionej cech użytkowych; uniemożliwieniu właściwego zadziałania układu uderzeniowego, odpalającego ładunek miotający naboju zarówno po uruchomieniu mechanizmu spustowego, jak i w inny sposób; uniemożliwieniu załadowania naboju dowolnej konstrukcji i kalibru do komory nabojowej w lufie lub komór nabojowych w bębnie nabojowym; uniemożliwieniu przemieszczania się pocisku wzdłuż całej długości lufy lub elementu ją zastępującego; wykonaniu w tylnej części przewodu lufy przelotowych otworów przekroju co najmniej dwa razy większym niż przekrój wewnętrzny lufy. Odnosząc się zatem do twierdzenia zawartego w odwołaniu zauważono, że z treści wydanego skarżącemu pozwolenia na broń nie wynika, iż dotyczy ono broni pozbawionej cech użytkowych. Chybiony jest również podniesiony zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 21 maja 1999 r., bowiem przepis ten dotyczy broni pneumatycznej. Natomiast odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania stwierdzono, że wniosek ten nie może zostać uwzględniony, bowiem w myśl art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (§ 1) lub jeżeli wystąpi o to strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte (§ 2). W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z powyższych okoliczności – nie ustały powody, dla których wszczęto postępowanie o cofnięcie stronie prawa do broni (nie przestała istnieć relacja pomiędzy sytuacją faktyczną strony, a jej sytuacją prawną, z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej), natomiast dla zastosowania dyspozycji art. 105 § 2 k.p.a. jednym z wymogów jest, aby inicjatorem postępowania była jego strona, tymczasem postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń toczy się z urzędu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię tj. uznanie, że skarżący należy do kategorii osób wymienionych w tym przepisie z uwagi na to, że został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne a w oderwaniu od wykładni treści całego przepisu tj. z pominięciem wystąpienia uzasadnionej obawy, że broń może użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;

- tj. art. 11 ust. 9 ustawy o broni i amunicji wskutek chybionego przyjęcia, iż z uwagi na właściwości broni palnej posiadanej przez skarżącego, w istocie pozbawionej cech używalności, wymagane do jej posiadania jest pozwolenie przewidziane ustawą które to naruszenia w obu ww. przypadkach miały wpływ na wynik sprawy.

2. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 k.p.a. albowiem organ administracji publicznej z urzędu nie podjął się czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez to, że nie przeprowadził czynności wyjaśniających celem wykazania istnienia po stronie skarżącego stanu zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego tylko bez badania sprawy sprzyjał, iż stan taki występuje;

- art. 77 k.p.a. poprzez brak zebrania materiału dowodowego sposób wyczerpujący z uwagi na zaniechanie od zbadania okoliczności sprawy a w szczególności okoliczności dotyczących zachowania się skarżącego, prowadzonego przez niego trybu życia a jedynie z urzędu przyjął, że skarżący należy do kategorii osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, które to naruszenie w obu przypadkach miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu – wskazując na opisany już powyżej stan faktyczny – podano, że w książeczce wystawionej na skarżącego o nr [...] określono, iż jest to broń myśliwska o przeznaczeniu kolekcjonerskim i że jest ona pozbawiona cech użyteczności. Mimo tego organ uzanł, że z akt sprawy nie wynika, aby broń posiadana przez skarżącego została pozbawiona cech zgodnie z procedurą określoną przepisami Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 kwietnia 2004 r. Nie sposób jednak zgodzić się z przywołaną argumentacją, gdyż jej aprobata prowadziłaby do wniosku, że byłby zobowiązany po zmianie przepisów do wszczęcia procedury stwierdzającej, iż posiadana przez niego broń pozbawiona jest cech użytkowych w sytuacji gdy wpis w książeczce o nazwie pozwolenie na broń ewidentnie wskazuje wprost, że broń ta pozbawiona jest cech użyteczności. Nie sposób zatem w przy takim stanie faktycznym oczekiwać od skarżącego podejmowania działań w tym przedmiocie, kiedy stosowny wpis w posiadanym przez niego dokumencie widniał. W tym miejscu wskazać należy, że art. 52 ustawy o broni i amunicji wprost mówi, iż zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń" wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Przepis ten zagwarantował zatem zachowanie ważności pozwoleń na broń i legitymacji noszących nazwę "pozwolenie na broń" wydawanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem ma on prawo do legalnego posiadana broni, którą zdobył z przepisami obowiązującymi do czasu wejścia w życie nowej ustawy. Ponadto podkreślono, że broń posiadana przez niego broń już w chwili wydania pozwolenia pozbawiona była cech użyteczności, stąd też brak najmniejszej nawet podstawy aby podzielić stanowisko organu, że na posiadanie takiego rodzaju broni wymagane jest pozwolenie. Art. 11 ust. 6 (dawniej ust. 9) ustawy o broni i amunicji, wprost wskazuje, iż na taką właśnie broń pozwolenie nie jest wymagane, a ust. 10 dotyczy broni pneumatycznej. Ponadto organ wskazał na obligatoryjność zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 z uwagi, że należy do grupy osób wymienionych art. 15 ust. 1 pkt 6 . Nie sposób jednakże przyjąć argumentacji organu albowiem ta prowadzi do sytuacji, w której to organ przy rozpoznawaniu sprawy ogranicza się do wykładni tylko fragmentu przepisu i pomija jego całościowe znaczenie. Podkreślono, że przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni i jak i osoby, która już pozwolenie posiada ważny jest nie tyle fakt skazania lub jego braku, co przede wszystkim jego dotychczasowe życie i sposób postępowania i tu wskazano, iż w tym zakresie organ nie podjął żadnych działań, aby to ustalić. Organ przyjął obligatoryjność przepisu, art. 18 ust. 1 pkt 2 ("cofa pozwolenie), ale w oderwaniu od art. 15 ust. 1 pkt 6. Decyzja wydawana przez organ ma charakter nie obligatoryjny ale zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej gdyż w przywołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu ("interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego"). W tej sytuacji organ, winiec zatem badać czy występuje zagrożenie dla niego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ale nie ograniczać się do obligatoryjności art. 18 ust. 1 pkt 2, gdyż to prowadziłoby do naruszenia jego prawa. Cofnięcie pozwolenia na broń winno być wydawane po wszechstronnym i starannym zbadaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1. Można, zatem w postępowaniu administracyjnym ustalić, że skarżący w okresie, kiedy posiada pozwolenie na broń dopuścił się popełnienia przestępstwa, lecz należy to uczynić w powiązaniu z innymi faktami i ustalić, że zachodzą przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można jednak jedynie powołać się na fakt skazania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie gwarantuje wśród praw obywatelskich, prawa do posiadania broni. Co więcej, powyższa problematyka w polskim systemie prawnym jest wręcz przeciwnie regulowana, bowiem poddano ją daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Zatem poza wypadkami określonymi w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: z 2012 r., poz. 576), nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Innymi słowy mówiąc, prawodawca obwarował więc warunkami zasady wydawania pozwoleń na broń, łącząc je z celem, jakiemu ma służyć dany rodzaj broni. Zatem ustawodawca, reglamentując dostęp do posiadania broni, wprowadził wymogi, których spełnienie implikuje pozytywną dla strony decyzję.

W dalszej części rozważań zaakcentować należy, że organ Policji podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przy rozpoznawaniu sprawy administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu B. T. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów kolekcjonerskich, zarówno z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż – w ocenie Sądu – organ Policji zadośćuczynił powyższym powinnościom wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonując obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6) ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

– przeciwko życiu i zdrowiu,

– przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia".

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący B. T. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] kwietnia 2002 r. sygn. akt [...] za to, że w okresie od dnia [...] czerwca 2001 r. do dnia [...] sierpnia 2001 r. w L. i w W. w woj. [...], działając czynem ciągłym, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc właścicielem konta osobistego w Banku [...] Oddział w L., doprowadził ten bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że po wykorzystaniu do dnia [...] czerwca 2001 r. przyznanego kredytu w kwocie [...] zł oraz wiedząc, iż na swoim koncie osobistym nie posiada środków finansowych na pokrycie wypłat, wykorzystał fakt posiadania kart do bankomatów, wypłacał pieniądze korzystając z bankomatów przez co wyłudził od Banku [...] Oddział w L. łącznie kwotę: [...] zł, tj. popełnienia przestępstwa z z art. 286 § 1 k.k. i za powyższe wymierzono mu na karę jednego roku pozbawienia wolności z jednoczesnym zawieszeniem jej wykonania na okres próby trzech lat oraz karę grzywny w wymiarze pięćdziesięciu stawek dziennych, przy określeniu wymiary jednej stawki na kwotę trzydziestu złotych. Ponadto Sąd zobowiązał go do pokrycia całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez wpłacenie na rzecz [...] Oddział w L. kwoty [...] zł.

Nie budzi również wątpliwości, że powyższe czyn wyczerpują przesłanki przestępstwa umyślnego.

Reasumując, omawiany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6) ppkt a ustawy ma więc – wbrew zarzutom zawartym w skardze – zastosowanie do skarżącego. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" bowiem nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Zatem zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które – zdaniem Sądu – każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w pkt a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Stąd też chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 731/12 stwierdził m.in., że "Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji, że organy administracji nie mogą dowolnie interpretować przepisów reglamentujących dostęp do broni palnej, kształtować sytuacji normatywnych wynikających z norm prawa materialnego. Na gruncie językowych dyrektyw wykładni postanowień art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, rolą właściwych organów jest ocena, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na posiadanie broni palnej, nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz czy nie jest skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, bądź za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo, gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia". W świetle zatem powyższej konstatacji pozostaje bez znaczenia zarzut dotyczące nieuwzględnienie nie uwzględnienie pozytywnych opinii o skarżącym.

Ponadto stwierdzić należy, jak podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjne w wyroku z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07, że warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość niewyrażenie zgody na jej posiadanie, nie może być postrzegana, jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa.

W dalszej części wskazać należy, że skarżący otrzymał pozwolenie (seria [...] Nr [...]) na powyższą broń myśliwską w dniu [...] sierpnia 1998 r. i określono w nim, że jej przeznaczenie ma charakter kolekcjonerski, zaś ona sama "pozbawiona jest cech używalności". Zatem pozwolenie to zostało wydane pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.). Natomiast w myśl art. 1 ust. 1 tej ustawy, ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o broni bez bliższego określenia, należy przez to rozumieć broń palną, oraz broń myśliwską i sportową, a według ust. 3 tegoż przepisu, gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję. Natomiast stosownie do treści art. 4 ust. 1, broń wolno posiadać tylko na podstawie pozwolenia wydanego przez organy Milicji Obywatelskiej. Pozwolenie na broń uprawnia do nabycia, posiadania i noszenia tylko broni określonej z pozwoleniu.

Zatem po pierwsze, sformułowanie zawarte w pozwoleniu "pozbawiona jest cech używalności", nie było znane ustawie i w żaden sposób nie było w niej zdefiniowane. Po drugie zaś, analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że bez względu na ten opis broni, było dla niej wymagane pozwolenie.

W tym miejscu podkreślić należy, że broń na którą skarżący posiada pozwolenie pozbawiona jest – jak to w nim wskazano – cech "używalności", a nie jak podkreśla się w skardze, cech "użytkowych".

Rację natomiast należy przyznać skarżącemu, że w myśl art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r. poz. 576), broń palną pozbawioną cech użytkowych można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej i nie jest wymagane według art. 11 ust. 6, posiadanie na nią pozwolenia. Jednakże zaakcentować należy, że po pierwsze dotyczy to broni pozbawionej cech "użytkowych", a nie cech "używalności". Po drugie zaś z chwila wejścia w życie tej ustawy, stosownie do treści art. 52 ustawy, zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Skoro zaś tak, to wydane skarżącemu wskazane już wyżej pozwolenie na broń jest nadal aktualnie i mają do tej broni zastosowanie przepisy przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.

Dodać ponadto w tym miejscu również należy, że zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie pozbawienia broni cech użytkowych (Dz. U. Nr 94, poz. 924 ze zm.), do czasu dokonania pierwszej rejestracji broni palnej pozbawionej cech użytkowych i potwierdzenia tego faktu w karcie rejestracyjnej broni należy ją traktować jako broń palną, na którą wydano pozwolenie.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.