Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1780/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 72 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy rejestracji pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz K. L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] znak: [...] z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy rejestracji pojazdu.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 16 września 2013 r. (data wpływu do organu) [...] (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) złożyła do Starosty Powiatu [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) wniosek o rejestrację samochodu marki [...], nr nadwozia [...]. Do wniosku dołączono: niemiecki dowód rejestracyjny I oraz II część o numerze [...], tłumaczenie dowodów rejestracyjnych, umowy kupna-sprzedaży: z [...] lipca 2013 r., [...] sierpnia 2013 r. oraz

[...] września 2013 r., zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, dowód wpłaty za rejestrację pojazdu, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy, dowód wpłaty podatku do Urzędu Skarbowego, opłatę recyklingową.

Decyzją Nr [...] z [...] września 2013 r. Starosta dokonał czasowej rejestracji pojazdu, wydał czasowe pozwolenie (nr [...]) oraz tablice rejestracyjne nr [...] oraz znak legalizacyjny nr [...].

Następnie, po przesłaniu zapytania do Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych Komendy Głównej Policji i otrzymaniu odpowiedzi, że pojazd nie figuruje w Systemie Informacji Schengen, Starosta wydał decyzję nr [...] z [...] października 2013 r. orzekającą o rejestracji pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], nr nadwozia [...] oraz wydał dowód rejestracyjny nr [...], tablice rejestracyjne nr [...], znak legalizacyjny nr [...] oraz kartę pojazdu nr [...].

W dniu 29 maja 2014 r. do organu I instancji wpłynęło (za pośrednictwem poczty elektronicznej) pismo z Kraftfahrt-Bundesamt (Federalny Urząd Ruchu), [...], [...], [...][...] w sprawie rejestracji pojazdu marki [...], numer nadwozia [...], informujące, że po sprawdzeniu przedłożonych dokumentów w formie kopii niemieckich dokumentów pojazdu

i porównaniu z wpisami w Centralnym Rejestrze Pojazdów (ZFZR) stwierdzono, że zaświadczenie o dopuszczeniu do ruchu część II nr [...] jest dokumentem skradzionym. Zaświadczenie to zostało zarejestrowane przez Policję w [...] jako poszukiwane z powodu kradzieży. Wpisy w dokumentach pojazdu nie zgadzają się

z wpisami w Centralnym Rejestrze Pojazdów. Federalny Urząd Ruchu w Niemczech wskazał, że w celu prowadzenia odtąd dalszych koniecznych wyjaśnień, sprawę należy zgłosić do właściwej dla Starosty jednostki Policji.

W związku z powyższym, postanowieniem z [...] maja 2014 r. Starosta, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu marki [...]

o numerze rejestracyjnym [...], numer nadwozia [...].

Pismem Nr [...] z 2 czerwca 2014 r. Starosta złożył do Prokuratury Rejonowej w [...] zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, a następnie postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. zawiesił postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Prokuraturę.

W dniu 26 marca 2015 r. do organu I instancji wpłynęło postanowienie znak: [...] z dnia [...] marca 2015 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie: 1) zaistniałego, w nieustalonym miejscu i czasie, w okresie pomiędzy 18 marca 2013 r. a 16 września 2013 r., podrobienia niemieckiego dokumentu rejestracyjnego o nr [...], tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. - wobec niewykrycia sprawców przestępstwa; 2) zaistniałego w dniu [...] września 2013 r. w [...], powiat [...], województwo [...], użycia jako autentycznego podrobionego niemieckiego dokumentu rejestracyjnego o nr [...] poprzez jego przedłożenie w organie I instancji

w celu rejestracji pojazdu marki [...] o nr [, tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. - wobec braku znamion czynu zabronionego. Powyższe postanowienie zostało zatwierdzone przez prokuratora.

Postanowieniem z [...] marca 2015 r. Starosta podjął zawieszone postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu.

W dniu 9 kwietnia 2015 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Prokuratury Rejonowej w [...] informujące, że prowadzone postępowanie karne dotyczyło dokumentu [...]., stanowiącego część II niemieckiego dowodu rejestracyjnego. Według treści ww. pisma, w toku postępowania karnego nie dokonywano szczegółowych badań całości dowodu rejestracyjnego, a ustalenia

w zakresie podrobienia dokumentu poczyniono w oparciu o dokumentację uzyskaną od Starosty. Podano, że niemiecki dowód rejestracyjny składa się z dwóch części

i jako taki dokument został podrobiony. Bezpośrednie czynności wykonawcze zostały dokonane w części II oznaczonej serią [...].

Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania, Starosta orzekł o uchyleniu decyzji własnej z [...] października 2013 r. dotyczącej rejestracji pojazdu [...], nr [, nr rejestracyjny [...] na rzecz skarżącej oraz unieważnieniu dowodu rejestracyjnego: [...], karty pojazdu [...] oraz tablic rejestracyjnych [...], zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym [...]. Na skutek złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) decyzją znak: [...] z [...] czerwca 2015 r. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ

I instancji. Kolegium uznało, że organ I instancji powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz orzec o istocie sprawy w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji wystąpił do Federalnego Urzędu ds. Ruchu w Niemczech z zapytaniem odnośnie do pojazdu objętego postępowaniem. W odpowiedzi na powyższe uzyskał informację, iż pojazd

z numerem rejestracyjnym [...] nie może być zarejestrowany

w Polsce, ponieważ został skradziony z Niemiec dnia [...] czerwca 2013 r. i jest wciąż aktywny, również w strefie Schengen. Świadectwo rejestracji zostało skradzione, dokumenty zostały sfałszowane, należy również sprawdzić część 2 nr [...] w bazie danych dotyczących poszukiwania w strefie Schengen.

Do akt dołączono również kopię pisma Centralnego Organu Technicznego Krajowego Systemu Informatycznego Komendanta Głównego Policji z 10 sierpnia 2016 r. informującego, iż przedmiotowy pojazd figuruje w Systemie Informatycznym Schengen i podlega zatrzymaniu jako dowód w postępowaniu karnym.

W dniu 20 czerwca 2016 r. do Starosty wpłynęło postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] z [...] czerwca 2016 r., sygn. [...] Ds [...]

w przedmiocie dowodów rzeczowych po umorzeniu postępowania, którym Prokurator Rejonowy postanowił o: 1) nieuznaniu za dowód rzeczowy samochodu osobowego [...] nr rejestracyjny [...] oraz 2) przechowywaniu w dalszym ciągu przez okres archiwizacji akt sprawy dowodów rzeczowych, opisanych w wykazie [...], w postaci: niemieckiego dokumentu rejestracyjnego [...] i [...]. Prokurator uznał, że zabezpieczone dokumenty mogą mieć znaczenie dla wykrycia sprawcy ich podrobienia.

Decyzją Nr [...] z [...] września 2016 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., Starosta orzekł o uchyleniu decyzji własnej nr [...] z [...] października 2013 r. o rejestracji pojazdu [...], nr [...], nr rejestracyjny: [...], na rzecz skarżącej oraz odmówił rejestracji ww. pojazdu. Na skutek złożonego odwołania, Kolegium decyzją znak: [...] z [...] stycznia 2017 r. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości oraz o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z [...] października 2013 r. o rejestracji przedmiotowego pojazdu [...] na rzecz skarżącej. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie organu odwoławczego, że w toku postępowania przed organem I instancji doszło do zmiany podstawy wznowienia postępowania. W decyzji jako podstawę do uchylenia decyzji

i odmowy rejestracji pojazdu Starosta wskazał art. 151 § 1 pkt 2 w związku

z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś w treści postanowienia o wznowieniu postępowania

z 30 maja 2014 r. wskazał art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.

Po zwrocie sprawy do organu I instancji organ ten wystąpił do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech o udzielenie informacji, czy dowód rejestracyjny (zaświadczenie o dopuszczeniu do ruchu cz. I i II) nr [...] został pierwotnie wydany przez władze niemieckie. W odpowiedzi na powyższe uzyskał informację (pismo z 17 lutego 2017 r.), że zaświadczenie o dopuszczeniu do ruchu cz. II nr [...] to dokument skradziony. Dokument ten należy do serii [...] – [...], która została skradziona w 2008 r. u producenta [...]. Wobec tej serii zostało wszczęte przez Policję w [...] dochodzenie.

Postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2017 r. Starosta, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o wznowieniu z urzędu postępowania

w sprawie rejestracji pojazdu marki [...], zakończonego ostateczną decyzją Starosty z [...] października 2013 r.

Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. Starosta, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1

i art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128, zwana dalej: p.r.d.), orzekł o: 1) uchyleniu decyzji własnej nr [...] z [...] października 2013 r. o rejestracji pojazdu [...], nr [...], nr rejestracyjny [...], na rzecz skarżącej; 2) odmowie rejestracji ww. pojazdu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że wnioskując o rejestrację przedmiotowego pojazdu wnioskodawczyni złożyła wymagane prawem dokumenty, jednak wobec ujawnienia, iż przedłożony dowód rejestracyjny został sfałszowany, wznowiono postępowanie w sprawie. Podał, że dokumenty przedstawiane do rejestracji pojazdu, zgodnie z art. 72 p.r.d., muszą być prawdziwe nie tylko

w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Postępowanie w sprawie podrobienia treści niemieckich dokumentów, prowadzone przez Komendę Powiatową Policji w [...] zakończyło się umorzeniem dochodzenia wobec niewykrycia sprawcy, dowody rzeczowe w postaci niemieckiej karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego są przechowywane w aktach do czasu przedawnienia ścigania przez okres 15 lat. W związku z tym zostały spełnione przesłanki do wznowienia

i prowadzenia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

W odwołaniu wniesionym na powołaną decyzję skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanemu orzeczeniu zarzuciła rażące naruszenie:

1) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wyrażające się w zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wszystkich okoliczności sprawy,

a w konsekwencji wydanie decyzji niemającej oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym;

2) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz z jakich innym dowodom odmówił wiarygodności;

3) art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkujące wznowieniem postępowania zakończonego decyzją ostateczną i w konsekwencji uchylenie decyzji dotychczasowej z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., podczas gdy w przedmiotowej sprawie z zebranego materiału dowodowego nie wynika, iż zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania i w konsekwencji uchylenia decyzji ostatecznej.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącej wskazał, że postanowienie o umorzeniu przez prokuratora postępowania przygotowawczego jest jedynie kolejnym dowodem w sprawie, a nie orzeczeniem właściwego organu o sfałszowaniu dowodu, wykorzystanego przez organ administracyjny. Dlatego nie było podstaw do wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją.

Decyzją znak: [...] z [...] czerwca 2017 r. Kolegium, biorąc za podstawę art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy oraz specyfiki postępowania wznowieniowego, organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie niewątpliwie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Podał, iż wznowienie postępowania z uwagi na ujawnienie fałszywych dowodów jest możliwe wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące warunki: w decyzji ostatecznej organ administracyjny poczynił ustalenia faktyczne

z powołaniem się na sfałszowany dowód, sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu oraz na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. Poza tym w przypadku okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 lub § 3 k.p.a., można wznowić postępowanie przed wydaniem orzeczenia sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste i wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo szkody dla interesu społecznego, a także wówczas gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub innych przyczyn określonych

w przepisach prawa.

Stwierdził, że ustalenia organu I w przedmiotowej sprawie nie budzą wątpliwości. Z treści pisma Prokuratury Rejonowej w [...] znak:

[...] Ds. [...] z 7 kwietnia 2015 r. wynika, że postępowanie to dotyczyło podrobienia dokumentu [...], który stanowi część II dowodu rejestracyjnego. W toku postępowania karnego nie dokonywano szczegółowych badań całości dowodu rejestracyjnego. Ustalenia w zakresie podrobienia dokumentu poczyniono w oparciu o dokumentację uzyskaną od Starosty. Niemiecki dowód rejestracyjny składa się

z dwóch części i jako taki dokument został podrobiony. Bezpośrednie czynności wykonawcze zostały dokonane w części II oznaczonej serią [...].

Nadto z treści uzasadnienia postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...] w przedmiocie dowodów rzeczowych po umorzeniu postępowania z [...] czerwca 2016 r. znak: [...] Ds [...] wynika jednoznacznie, że w toku postępowania zabezpieczono również dowody rzeczowe - podrobione dokumenty

w postaci niemieckiego dokumentu rejestracyjnego [...] i [...], które są przechowywane w aktach sprawy. Z uwagi na okoliczność, że zabezpieczone dokumenty mogą mieć znaczenie dla wykrycia sprawcy ich podrobienia, a przechowywanie dokumentów w aktach sprawy nie stanowi trudności, należało postanowić o ich dalszym przechowywaniu przez okres archiwizacji akt, po czym dokonać ich zniszczenia wraz z aktami sprawy.

W odniesieniu do powyższego Kolegium uznało, iż sfałszowanie (podrobienie) niemieckiego dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu marki [...]

o numerze [...] zostało stwierdzone ww. orzeczeniem Prokuratury Rejonowej w [...]. Nadto z korespondencji skierowanej przez Federalny Urząd ds. Ruchu w Niemczech do organu I instancji wynika, że po sprawdzeniu przedłożonych w formie kopii niemieckich dokumentów pojazdu

i porównaniu z wpisami w Centralnym Rejestrze Pojazdów stwierdzono, że zaświadczenie o dopuszczeniu do ruchu część II nr [...] jest dokumentem skradzionym. Zaświadczenie to zostało zarejestrowane przez Policję w [...] jako poszukiwane z powodu kradzieży, dlatego pojazd z numerem rejestracyjnym [...] nie może być zarejestrowany w Polsce. Niniejszy pojazd został skradziony z Niemiec [...] czerwca 2013 r. i jest wciąż aktywny, również

w strefie Schengen. Świadectwo rejestracji zostało skradzione, dokumenty zostały sfałszowane. Skradziony dokument (zaświadczenie o dopuszczeniu do ruchu cz. II nr [...]) należy do serii [...] – [...], która została skradziona w 2008 r. u producenta [...]. Wobec tej serii zostało wszczęte przez Policję w [...] dochodzenie.

Kolegium wywiodło, iż zgodnie z regulacją ustawy p.r.d., rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ustawowych wyjątków. Powyższą regulację precyzują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1038, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem).

Z kolei wedle treści art. 72 ust. 1 p.r.d., rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie: dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu; karty pojazdu, jeżeli była wydana; wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane; zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego, dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany, dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim UE i jest rejestrowany po raz pierwszy; dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy; zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający: uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich UE lub brak obowiązku, jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy; dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych

z eksploatacji.

Z § 2 ust. 1 rozporządzenia wynika natomiast, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza: dowód własności pojazdu, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany oraz tablice rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic rejestracyjnych dołącza stosowne oświadczenie. Niespełnienie któregoś

z powyższych wymogów skutkuje odmową rejestracji pojazdu.

Przepis art. 72 ust. 1 p.r.d. formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjne, co oznacza, że niespełnienie jego wymogu, w niniejszej sprawie złożenia prawdziwego pod względem formalnym i materialnym dokumentu, jakim jest dowód rejestracyjny pojazdu, który wcześniej był już rejestrowany, stanowi bezwzględną przeszkodę do zarejestrowania samochodu.

Organ odwoławczy podał, iż skarżąca nie zgłaszała wniosku o rejestrację samochodu nowego. Wnioskowała o rejestrację samochodu - rok produkcji 2009, który był już wcześniej zarejestrowany w innym państwie UE i złożyła dokumenty wymagane do rejestracji takiego samochodu, w tym m.in. dokument w postaci niemieckiego dowodu rejestracyjnego [...] i [...].. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji wykazało jednak w sposób

niebudzący wątpliwości, że jeden z dokumentów warunkujących rejestrację (niemiecki dowód rejestracyjny) jest dowodem sfałszowanym. Oznacza to, że wnioskodawczyni nie przedstawiła autentycznego dowodu rejestracyjnego pojazdu,

a zatem nie spełniła wymogu zawartego w art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d. Ustalenia organu I instancji znajdują dostateczne oparcie w zgromadzonych przez organ dowodach, przede wszystkim w orzeczeniach i pismach Prokuratury Rejonowej w [...], a także w treści korespondencji nadesłanej przez Federalny Urząd ds. Ruchu w Niemczech.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu właściciel obowiązany jest przedstawić oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny. Oba rodzaje dokumentów muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Dokumentem własności musi być więc dokument przenoszący w konkretnej sytuacji prawo własności, zaś dowodem rejestracyjnym - dokument sporządzony przez właściwy organ na właściwym blankiecie i na podstawie dowodu własności w powyższym znaczeniu. Osoba niebędąca właścicielem pojazdu nie może przenieść jego własności na inną osobę. Ostatni dowód rejestracyjny musi ponadto zawierać zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy numery identyfikacyjne. Dokumenty, które nie odzwierciedlają stanu prawnego pojazdu, nie mogą stanowić podstawy do jego zarejestrowania, wobec niespełnienia warunków prawnych, ujętych w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5 p.r.d.

Oznacza to, że organy właściwe w sprawie rejestracji samochodu nie mogą wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, kiedy przedstawione przez niego dokumenty nie spełniają warunków wymaganych przy złożeniu wniosku o rejestrację Wszystkie bowiem przesłanki z art. 72 ust. 1 p.r.d., warunkujące rejestrację pojazdu, muszą być spełnione łącznie. Brak oryginału dowodu rejestracyjnego pojazdu, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skoro przedłożony dowód rejestracyjny jest dokumentem sfałszowanym (podrobionym) i pochodzącym z kradzieży, stanowi podstawę do odmowy zarejestrowania samochodu. To właściciel samochodu, występujący o jego rejestrację na terytorium kraju, musi przedstawić dokumenty wykazujące jego prawo własności i dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów technicznych i formalnych niezbędnych do rejestracji. Ustalenie, że załączony do wniosku o rejestrację samochodu dowód rejestracyjny jest dokumentem sfałszowanym (pochodzącym z kradzieży) stanowi wystarczającą podstawę do wydania decyzji o odmowie rejestracji pojazdu. Organ nie ma w takiej sytuacji potrzeby wyjaśniania, czy podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację samochodu nabył go od właściciela, a więc, czy w wyniku zawarcia załączonej do wniosku umowy doszło do przeniesienia własności pojazdu.

Wskazał, iż oba dokumenty załączane do wniosku muszą być prawdziwe, zarówno w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, jak i zgodności ze stanem faktycznym. Jeżeli którykolwiek z dokumentów nie spełnia tych wymogów, zarejestrowanie pojazdu nie jest dopuszczalne. Odstępstwa od obowiązku złożenia przy wniosku o rejestrację ostatniego dowodu rejestracyjnego wymienia art. 72 ust. 2 p.r.d., jednak żadna z wymienionych tam sytuacji w tym wypadku nie zachodzi.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy został dostatecznie

i należycie wyjaśniony, a to uprawniało organ I instancji do wydania w postępowaniu wznowieniowym zaskarżonej decyzji. Dlatego domaganie się przez skarżącą poczynienia przez Starostę dalszych wyjaśnień i ustaleń jest zbędne i bezzasadne, tym bardziej, że zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji ostatecznej i odmowie rejestracji pojazdu.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji

w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu postanowieniu zarzucił:

1) naruszenie art. 8 i art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także przez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów skarżącej;

2) rażące naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wyrażające się w zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wszystkich okoliczności sprawy, na skutek niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego,

a w konsekwencji wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą rejestracji pojazdu, podczas gdy materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji był niewystarczający dla podjęcia takiej decyzji;

3) rażące naruszenie przepisów art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wskutek uznania przez Kolegium, że organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną i w konsekwencji uchylił decyzję dotychczasową z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., podczas gdy

w przedmiotowej sprawie z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania i w konsekwencji uchylenia decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podano, że Kolegium nie odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a uzasadnienie jego decyzji jest lakoniczne, co stanowi naruszenie zasad postępowania, tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli sformułowanej w art. 8 k.p.a. oraz zasady przekonywania sformułowanej w art. 11 k.p.a. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, które fakty organ uznał za udowodnione, ani też dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnione wątpliwości budzi również okoliczność zaakceptowania przez organ odwoławczy wznowienia postępowania przez Starostę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż - zgodnie z aktualnym orzecznictwem - postanowienie

o umorzeniu przez prokuratora postępowania przygotowawczego jest jedynie kolejnym dowodem w sprawie, a nie orzeczeniem właściwego organu o sfałszowaniu dowodu, wykorzystanego przez organ administracyjny. W tym stanie prawnym nie było podstaw do wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją

i w konsekwencji jej uchylenia oraz do odmowy rejestracji pojazdu. Tym samym brak jest dowodów świadczących w sposób jednoznaczny, że dokumenty rejestracyjne pojazdu zostały skradzione. Przymiotu takiego dowodu nie można przyznać mailowej informacji otrzymanej z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego.

W niniejszej sprawie niewątpliwie organ nie wyjaśnił stanu faktycznego. Dla wydania prawidłowej decyzji, konieczne jest wyjaśnienie statusu prawnego zarówno pojazdu, jak i dokumentów (w szczególności niemieckiego dowodu rejestracyjnego, obydwóch jego części).

W ocenie autora skargi, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wewnętrznie sprzeczny. W piśmie Prokuratury Rejonowej w [...] skierowanego do Starosty stwierdzono, że w toku postępowania karnego nie dokonywano szczegółowych badań całości dowodu rejestracyjnego, podczas gdy dalej organ ten stwierdza, że niemiecki dowód rejestracyjny składa się z dwóch części i jako taki dokument został podrobiony. W związku z powyższym pojawia się pytanie, jaka okoliczność (jeżeli nie szczegółowe badanie) pozwoliła na wyciągnięcie takich wniosków. Pismem z 22 listopada 2016 r. Prokuratura podała, że ustalenia

w przedmiocie podrobienia niemieckich dokumentów rejestracyjnych poczyniono

w oparciu o dokumenty i zawiadomienie o przestępstwie złożone przez Starostę,

a w sprawie nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego.

Istotne znaczenie ma także właściwa ocena postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...] z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych po umorzeniu dochodzenia, w którym to w punkcie pierwszym Prokuratura nie uznała za dowód rzeczowy samochodu osobowego [...] o nr rejestracyjnym [...], zatrzymanego [...] sierpnia 2014 r., zwalniając go tym samym z zatrzymania. W sytuacji, kiedy pojazd został skradziony [...] czerwca 2013 r. (jak wynika z informacji z Niemiec), a w trakcie rejestracji pojazdu w Polsce we wrześniu 2013 r. pojazd nie figurował w Systemie Informacji Schengen jako skradziony, co pozwoliło na jego zarejestrowanie, to budzi to uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego statusu prawnego pojazdu oraz dokumentów.

Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że nie jest znany status pojazdu

i wskazanych powyżej dokumentów. Gdyby pojazd był kradziony, to z pewnością znane byłyby już roszczenia o jego zwrot, bowiem zarówno polskie, jak i niemieckie organy ścigania znają miejsce położenia pojazdu. Tymczasem pojazd został zwolniony przez prokuratora z zajęcia.

Pełnomocnik skarżącej ocenił, że dla ustalenia statusu prawnego pojazdu oraz dokumentów, organ I instancji winien zwrócić się do odpowiednich organów na terenie Niemiec w celu ostatecznego ustalenia: czy samochód [...], o nr rejestracyjnym [...] został skradziony, a jeśli tak to komu i gdzie; czy informacje uzyskane drogą mailową przez organ I instancji zostaną potwierdzone oficjalnie przez odpowiednie organy niemieckie. Jeżeli natomiast okaże się, że dokumenty te rzeczywiście zostały skradzione u producenta, to jakie były numery dokumentów wydanych w chwili rejestracji pojazdu przez pierwszego właściciela.

W przypadku kradzieży pojazdu, podrobienia, sfałszowania dokumentów konieczne jest ustalenie, czy okoliczności te zostały stwierdzone w oficjalnym dokumencie

z postępowania karnego, w szczególności na terenie Niemiec. Dopiero ustalenie powyższych okoliczności pozwoli na wydanie prawidłowej decyzji.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji wyłącznie w oparciu o korespondencję mailową nie można uznać za prawidłowe. Zasadność oparcia się głównie na korespondencji mailowej dodatkowo podważa fakt, iż informacje w niej zawarte są sprzeczne z innymi zgromadzonymi

w sprawie.

Poza tym Kolegium, zamiast ustosunkować się do zarzutów odwołania

w sposób przekonujący, pogłębiający zaufanie obywateli do organów, powtórzyło

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sformułowania użyte przez organ I instancji. Kolegium powinno zobowiązać Starostę do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób zupełny oraz ustosunkować się do sprzeczności występujących w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy nie rozważył także, czy dokumenty, które wpłynęły do organu I instancji po zarejestrowaniu pojazdu, były wystarczające do odmowy jego rejestracji. Skoro

w materiale dowodowym sprawy brak jest oficjalnych dokumentów stwierdzających fakt kradzieży (pojazdu lub dokumentów rejestracyjnych pojazdu), to można się domyślać, że zarówno organ I instancji, jaki i organ odwoławczy w rzeczywistości nie wiedzą, jaki jest faktyczny status pojazdu oraz dokumentów rejestracyjnych pojazdu. Natomiast składając wniosek o rejestrację pojazdu skarżąca przedstawiła dokumenty wymagane przy wniosku, stosownie do art. 72 ust. 1 p.r.d., na podstawie których pojazd został zarejestrowany.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało argumentację zawartą

w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego skutkujących uchyleniem decyzji, stwierdzeniem jej nieważności lub stwierdzeniem wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Na wstępie należy stwierdzić, że zasada trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) nie wyklucza możliwości wzruszenia decyzji, jeżeli wystąpi przesłanka m.in. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Obie kontrolowane decyzje w przedmiotowej sprawie zostały wydane w warunkach wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie ww. przepisu. Z treści art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera organowi administracji drogę do zbadania, czy faktycznie doszło do wydania decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą prawną.

Zasadą jest, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Odstępstwem od tej zasady jest art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. Pierwszy wyjątek dotyczy możliwości wznowienia jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli jest ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Drugi wyjątek dotyczy sytuacji, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być w ogóle wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach (np. immunitet, amnestia, przedawnienie ścigania czy karania, abolicja).

Z treści kontrolowanej decyzji nie wynika, aby Kolegium rozważało przesłanki z art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. (ograniczyło się jedynie do zacytowania tego przepisu, strona 10 – 11 uzasadnienia decyzji).

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji zgodnie uznały, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. niewątpliwie zaistniała, bowiem sfałszowanie (podrobienie) niemieckiego dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu [...] zostało stwierdzone orzeczeniem Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. (wydanym po umorzeniu postępowania), dotyczącym sposobu przechowania ww. dowodu rzeczowego (w aktach sprawy przez okres archiwizacji akt) z uwagi na okoliczność, że może mieć znaczenie dla wykrycia sprawcy ich podrobienia.

Sąd orzekający w tym składzie nie podziela powyższych wniosków organów, ponieważ przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie jest spełniona

w przypadku postanowienia o umorzeniu postępowania karnego z powodu niewykrycia sprawcy, tak jak to w przedmiotowym postępowaniu organy ustaliły na podstawie postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] marca 2015 r. Tego, czy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, nie sposób inaczej ustalać, jak tylko

w oparciu o prawomocne skazujące orzeczenie sądu, ewentualnie orzeczenie prokuratury, ale tylko takie, które stwierdza popełnienie przestępstwa (np. warunkowo umarzające postępowanie). Przesłankowe ustalenia sfałszowania dokumentu w postępowaniu przygotowawczym, jeżeli nie doprowadziły do skazania, nie mają waloru przesądzającego ani o winie, ani o popełnieniu tego czynu (podobnie wyrok NSA z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2573/16, publ. Lex nr 2293547).

Organ I instancji, a za nim Kolegium zgodnie powołały się na powyższe postanowienia oraz liczne informacje uzyskane z organu niemieckiego

i z Prokuratury w [...] na okoliczność potwierdzenia istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, ustalenia te

(w rozumieniu ww. przesłanki) budzą wątpliwości, czy niemiecki dowód rejestracyjny przedmiotowego samochodu [...] został sfałszowany. Z informacji Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 7 kwietnia 2015 r. wynika, że w toku postępowania karnego sygn. [...] Ds.[...] nie dokonywano szczegółowych badań całości dowodu rejestracyjnego, a ustalenie w zakresie podrobienia dokumentu poczyniono w oparciu o dokumentację uzyskaną od Starosty. Poza tym, jak ustalił organ I instancji, w aktach ww. postępowania brak jest opinii biegłego, stwierdzającej niewiarygodność niemieckich dokumentów (notatka z dnia 5 grudnia 2016 r.).

Starosta ustalił również, że Policja w [...] (Niemcy) prowadzi dochodzenie w sprawie kradzieży w 2008 r. serii dokumentów (w tym i niemieckiego dowodu rejestracyjnego część II przedmiotowego samochodu) u producenta [...] (informacja mailowa z 17 lutego 2017 r.), jednak brak informacji

o wynikach tego dochodzenia Z kolei informacja mailowa z dnia 6 sierpnia 2015 r. dotyczyła kradzieży z Niemiec pojazdu o numerze nadwozia [...], dokonanej w dniu [...] czerwca 2013 r. Jednocześnie we wrześniu 2013 r. pojazd ten nie figurował w Systemie Informacji Schengen jako skradziony, co umożliwiło skarżącej jego rejestrację w Polsce, jak również wobec takiej informacji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] zwolnił samochód skarżącej [...], nr rej. [...], zatrzymany w dniu [...] sierpnia 2014 r., ze zobowiązania do jego przechowywania.

W związku z powyższym należy uznać, że stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie jest oczywisty i jednoznaczny do uznania, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe. Samo postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego przez prokuratora jest jedynie kolejnym dowodem w sprawie, a nie orzeczeniem właściwego organu

o sfałszowaniu dowodu (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 353/09, publ. Lex nr 592070).

Zdaniem Sądu, zasadny w takiej sytuacji jest wniosek skarżącej zawarty już

w odwołaniu, a następnie powtórzony w skardze, o zwrócenie się do odpowiednich organów na terenie Niemiec o informacje, czy w przypadku kradzieży pojazdu, podrobienia albo sfałszowania dokumentu okoliczności te zostały stwierdzone

w oficjalnym dokumencie z postępowania karnego. Z akt sprawy wynika, że w ten sposób nie jest udokumentowany status pojazdu oraz fałszerstwo przedmiotowego dokumentu.

Niewątpliwie przepisy ustawy p.r.d. wymagają, aby decyzja rejestracyjna wydana została na podstawie oryginalnych i zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy dokumentów. W świetle art. 72 ust. 1 p.r.d., warunkiem sine qua non rejestracji samochodu jest jednoczesne przedłożenie wszystkich wymaganych w nim dokumentów (w tym dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany, pkt 5 tego przepisu). Stwierdzenie, że dowód rejestracyjny został sfałszowany niweczy wynik pierwotnego postępowania rejestracyjnego. Aby jednak wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylającą decyzję dotychczasową w związku ze stwierdzeniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., niezbędne jest ustalenie, że istnieje wyraźny związek przyczynowy pomiędzy przedłożeniem sfałszowanego dokumentu a dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi, ustalenia dokonane w oparciu o fałszywy dowód mają istotne znaczenie dla sprawy oraz sfałszowanie dowodu zostało stwierdzone orzeczeniem sądu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 1098/16, publ. Lex nr 2299932).

W ocenie Sądu, zasadny jest więc zarzut skargi, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego, który byłby podstawą do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją i w konsekwencji jej uchylenia oraz do odmowy rejestracji pojazdu. Zdaniem Sądu, kontrolowana decyzja jest co najmniej przedwczesna.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także

z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organy administracji publicznej, prowadząc postępowanie związane są zasadą praworządności (art. 7 k.p.a.). Oznacza to, że powinny w roku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją tej zasady

w postępowaniu dowodowym są przepisy art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Pierwszy z nich stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero zaś na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

Kolegium naruszyło również art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa), art. 11 (zasada przekonywania) oraz art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania. Wbrew stwierdzeniom Kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał wystarczających podstaw do wydania rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Z pewnością nie jest zbędne i bezzasadne ustalenie przez organy podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. czy w sprawie zapadło prawomocne skazujące orzeczenie sądu, ewentualnie orzeczenie prokuratury, które stwierdza popełnienie przestępstwa, wskutek czego dowody, na podstawie których dokonano rejestracji pojazdu, okazały się fałszywe.

W związku z powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 litera c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800, ze zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji dokona ustaleń przesłanek wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., mając na uwadze powyższą wykładnię tego przepisu.