Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 390/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 i 2, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 22 stycznia 2015 r. "A" S.A. (dalej w skrócie zwana Spółką) złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2015, w której do opodatkowania wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - pow. 17.25,00 m2, podatek w wysokości 15.412,50 zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - pow. 1.473,70 m2, podatek w wysokości 34.086,68 zł, budowle - wartość 8.228.437,23 zł, podatek w wysokości 164.568,74 zł - razem podatek – 214.068,00 zł. Wraz z deklaracją przedłożono pismo, w którym wskazano, że z dniem 31 grudnia 2014 r. Spółka zaprzestała prowadzenia działalności koncesjonowanej w zakresie dystrybucji i obrotu energią elektryczną, w związku z czym podmioty, które w toku postępowania kompensacyjnego nabyły składniki majątku Spółki stały się właścicielami sieci elektroenergetycznych oraz kanałów, w których zostały one ułożone.

W dniu 27 lutego 2015 r. Spółka złożyła korektę deklaracji w której do opodatkowania wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - pow. 17.25,00 m2, podatek w wysokości 15.412,50 zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - pow. 1.473,70 m2, podatek w wysokości 34.086,68 zł, budowle - wartość 2.538.613,62 zł, podatek w wysokości 50.772,27 zł - razem podatek – 100.271,00 zł. Przyczyną złożenia korekty była likwidacja całkowita środka trwałego o numerze inwentarzowym – [...] o wartości 295.937,44 zł oraz wprowadzenie przez podatnika nowej wartości środków trwałych, zgodnie z wartością rynkową.

W piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r. syndyk masy upadłości Spółki wniósł o zaliczenie powstałej nadpłaty w wysokości 53.484 zł na poczet zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 rok.

W dniu 10 lutego 2016 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt [...] w przedmiocie ogłoszenia upadłości Spółki.

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r. Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości podatku od nieruchomości za 2015 rok.

Decyzją z dnia 16 listopada 2016 r. Prezydent Miasta (dalej w skrócie zwany Prezydentem lub organem pierwszej instancji) określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie 208.149,00 zł określając wysokość podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 15.412,50 zł, od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 34.086,68 zł oraz od budowli w wysokości 158.649,99 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie zwane Kolegium lub organem odwoławczym) decyzją z dnia 10 kwietnia 2017 r. uchyliło decyzję Prezydenta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało m.in. na konieczność jednoznacznego ustalenia, jakie budowle stanowiły własność podatnika w 2015 roku i jak była ich wartość na dzień 1 stycznia 2015 roku.

Decyzją z dnia 14 listopada 2017 r. Prezydent określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie 209.187 zł, określając wysokość podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 15.412,50 zł, od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 34.086,68 zł oraz od budowli w wysokości 159 687,63 zł.

Decyzją z dnia 28 marca 2018 r. Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało m.in. na konieczność ustalenia, kto był właściciel/posiadaczem spornych budowli (kanałów technologicznych, sieci przesyłowych itp.), a w konsekwencji na kim ciążył obowiązek podatkowy od tych budowli w roku 2015.

W dniu 26 marca 2018 r. do organu podatkowego pierwszej instancji wpłynęła korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2015 wraz z pismem przewodnim oraz opinią prawną.

Decyzją z dnia 23 sierpnia 2018 r. Prezydent określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie 209.356 zł, określając wysokość podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 15.412,50 zł, od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 34.086,68 zł oraz od budowli w wysokości 159.856,38 zł.

W wyniku złożonego odwołania Kolegium decyzją z dnia 3 grudnia 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że spór w niniejszej sprawie dotyczy możliwości opodatkowania budowli, albowiem w składanych odwołaniach podatnik kwestionuje posiadanie do nich tytułu prawnego, z racji zaprzestania działalności przesyłowej. Kolegium podniosło, że z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej w skrócie zwanej u.p.o.l., wynika, iż w przypadku budowli, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi wyłącznie wartość przyjęta do celów amortyzacji podatkowej, a nie wartość rynkowa. Jeżeli od danej budowli dokonuje się odpisów amortyzacyjnych organ podatkowy nie ma prawa przyjąć innej podstawy opodatkowania. Dalej organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ewidencja środków trwałych zawiera wpisy dokonywane na podstawie dokumentów, z których wynika wartość początkowa zewidencjonowanych składników majątku. Możliwe jest przy tym wykreślenie środka trwałego z ewidencji środków np. w sytuacjach całkowitego zaprzestania użytkowania środka trwałego do celów działalności gospodarczej czy wycofania go z działalności i przeznaczenia do sprzedaży.

Następnie w tabelarycznym zestawieniu Kolegium przedstawiło zestawienie wskazywanej przez podatnika ilości i wartości posiadanych w 2015 roku budowli. Zdaniem organu, powyższe zestawienie, a także dostarczone przez Spółkę dokumenty potwierdzają stanowisko, że w wyciągach z tabel amortyzacyjnych wartości budowli wykazanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w deklaracji podstawowej za 2015 r. jak i w jej korekcie, nie występują już budowle w postaci kanałów oraz sieci elektroenergetycznych, wskazane w wyciągu środków trwałych zdjętych z ewidencji z dniem 31 grudnia 2014 r.

W związku z tym, w ocenie Kolegium, należało przyjąć, że budowle zgłoszone do opodatkowania w deklaracji na podatek od nieruchomości, w korekcie złożonej dnia 27 lutego 2015 r. oraz istniejące w prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych, winny być opodatkowane jako należące do podatnika w 2015 roku. Zdaniem Kolegium, podatek od nieruchomości na 2015 rok określony został zatem we właściwej wysokości.

W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzania dowodów z zeznań świadków oraz z opinii biegłego, albowiem w zaskarżonej decyzji wymienione zostały jedynie przedmioty opodatkowania należące do podatnika, co potwierdza wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych w 2015 roku i nie wykreślenie ich z ewidencji z dniem 31 grudnia 2014 r. - tak jak innych kanałów i sieci elektroenergetycznych, wskazanych w złożonym przez podatnika załączniku nr 3 i 4 do pisma z dnia 10 maja 2018 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

a) art. 122 w związku z art. 180, 187 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie, polegające na braku wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy w postaci ustalenia czy skarżący w 2015 r. był w dalszym ciągu właścicielem budynków i budowli stanowiących przedmiot opodatkowania;

b) art. 188 w związku z art. 216 Ordynacji Podatkowej, poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie polegające na nieuwzględnieniu wniosków dowodowych skarżącego zmierzających do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności tj. dowodu z opinii biegłego, który zmierzał bezpośrednio do ustalenia, czy wobec zmian w zakresie korzystania z infrastruktury przesyłowej skarżącemu w dalszym ciągu przysługuje prawo własności do przedmiotowej infrastruktury;

c) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że skarżący jest właścicielem budynków i budowli stanowiących przedmiot opodatkowania, podczas gdy biorąc pod uwagę okoliczności podnoszone przez skarżącego oraz wytyczne SKO zawarte w decyzji SKO Gd/4/18 brak jest materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie takich ustaleń;

d) art. 138 § 2 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu przez organ I Instancji okoliczności wskazanych w decyzji SKO z dnia 28.03.2018 r. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie zostało ustalone, czy w 2015 r. skarżący w dalszym ciągu był właścicielem/posiadaczem budynków i budowli stanowiących przedmiot opodatkowania.

Uzasadniając postawione zarzuty Spółka zwróciła uwagę, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, kto był podatnikiem podatku od nieruchomości w 2015 r., tj. komu przysługiwała własność/posiadanie budowli stanowiących przedmiot opodatkowania. Skarżąca utrzymuje, że od 2015 r. nie jest właścicielem i nie znajduje się w posiadaniu budowli (opisanych w decyzji), albowiem na skutek zaprzestania świadczenia usług przesyłowych, przedmiotowe budowle wykorzystywane są przez użytkowników wieczystych gruntów, na których są one zlokalizowane. Ponieważ budowle są trwale związane z gruntem, w ocenie Spółki od 2015 r. stanowią one własność użytkowników wieczystych, na których zostały zlokalizowane. W momencie kiedy Spółka zaprzestała świadczenia usług przesyłowych a podmioty, na których nieruchomościach znajdują się przedmiotowe budowle (kanały wraz ze zlokalizowanymi w nich sieciami), za pośrednictwem przedmiotowej infrastruktury przyłączyły się do nowo powstałych sieci przedsiębiorców przesyłowych przekształceniu uległa dotychczasowa rola infrastruktury, która obecnie, służąc wyłącznie potrzebom innych podmiotów, będąc zlokalizowaną na ich nieruchomości stanowi ich sieć wewnętrzną.

Zdaniem Spółki w sprawie istotna jest okoliczność, że z uwagi na zaprzestanie przesyłu i przejście własności budowli na inne podmioty, skarżąca wystąpiła z powództwem o zapłatę z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia przeciwko użytkownikom wieczystym, na których nieruchomościach znajdują się budowle i budynki wskazane w decyzji. To dowodzi, że skarżąca nie jest właścicielem budowli opisanych w decyzji.

Spółka zarzuciła organom uchybienie polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia, kto jest właścicielem budynków i budowli stanowiących przedmiot opodatkowania, i poprzestaniu w tym zakresie na wyciągach z tabel amortyzacyjnych składanych do deklaracji podstawowej i złożonej korekty. Zdaniem wnoszącej skargę, wyjaśnienia wymaga, czy w niniejszej sprawie zachodzi wyjątek od zasady superficies solo cedit wskazany w art. 49 k.c. Dokonanie ustaleń w tym zakresie wymaga ustalenia, w jaki sposób i przez kogo są wykorzystywane sporne budowle (czy są to sieci wewnętrzne czy przesyłowe i ewentualnie kto świadczy nimi usługi przesyłowe). Okoliczności te nie były jednak wyjaśniane w jakimkolwiek zakresie przez organy, co stanowi naruszenie przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga Spółki nie zasługuje na uwzględnienie, a wydana przez Kolegium decyzja jest prawidłowa.

Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości opodatkowania budowli, z uwagi na kwestionowanie przez Spółkę tytułu prawnego do ich posiadania, w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności przesyłowej. Spółka stała na stanowisku, że w prowadzonym postępowaniu organy bezpodstawnie zaniechały ustalenia stanu prawnego związanego z prawem własności do budowli stanowiących przedmiot opodatkowania. Taka sytuacja doprowadziła w ocenie skarżącej, do nieprawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie natomiast do treści art. 3 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów.

Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.).

W świetle powyższych regulacji nie budzi wątpliwości, że zasadą jest, iż podstawę opodatkowania budowli stanowi ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" wskazuje jednoznacznie, że chodzi tu o "wartość stanowiącą podstawę obliczania amortyzacji" na potrzeby podatkowe, którą określają ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślenia wymaga, że art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że podstawę opodatkowania stanowi wartość. Zatem ustawodawca dla celów podatku od nieruchomości nie nakazuje ustalać podstawy opodatkowania, wskazuje pewien określony stan faktyczny "wartość budowli" od którego należy obliczyć podatek stanowiący wskazany w ustawie procent tej wartości. Z treści przytoczonych wyżej przepisów należy także wyprowadzić wniosek, że podatnik nie może wedle swego uznania ustalać podstawy opodatkowania, przyjmując wartość rynkową. Owa wartość rynkowa określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego może stanowić podstawę opodatkowania, o ile od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.

Jak stanowi art. 6 ust. 9 u.p.o.l., osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych za utrwalony należy uznać pogląd, że złożona przez podatnika deklaracja podatkowa w podatku od nieruchomości za dany rok, podobnie jak deklaracja złożona na ten podatek za okres wcześniejszy, jest formą oświadczenia wiedzy. Dokumenty te służą przede wszystkim ustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania. W ten sposób podatnik przedstawia w deklaracji stan faktyczny objęty obowiązkiem podatkowym (zob. wyroki NSA z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 470/12, z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1801/16).

W rozpoznawanej sprawie podstawą określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości były dane wynikające ze złożonej przez Spółkę deklaracji w podatku od nieruchomości za 2015 rok, korekty tej deklaracji z dnia 27 lutego 2015 roku oraz - co wymaga szczególnego podkreślenia - dane dotyczące budowli wynikające z prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych.

W podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości uwzględniono zatem wartość tylko tych budowli, które zostały wykazane przez samą Spółkę jako środki trwałe podlegające amortyzacji. Przy określaniu wysokości podatku od nieruchomości za 2015 rok organy podatkowe wzięły pod uwagę stan wynikający z ewidencji na dzień 1 stycznia 2015 roku, a zatem uwzględniły fakt wykreślenia z ewidencji środków trwałych - z dniem 31 grudnia 2014 r. - budowli stanowiących kanały oraz sieci elektroenergetyczne. Przedmiotem opodatkowania były zatem wyłącznie budowle należące do podatnika, wprowadzone przez Spółkę do ewidencji środków trwałych i nie wykreślone z tej ewidencji z dniem 31 grudnia 2014 r.

Zauważyć przy tym trzeba, że budowle wykazane w Wyciągu środków trwałych zdjętych z ewidencji z dniem 31 grudnia 2014 r., przedstawione w załącznikach nr 3 i Nr 4 do pisma z dnia 10 maja 2018 r., są zlokalizowane na gruntach nabytych przez spółki: "B" SA, "C" Sp. z o.o., "D" Sp. z o.o., "E" SA, "F", "G" Sp. z o.o. Prowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie, na kim ciąży obowiązek w podatku od nieruchomości od tych budowli w postępowaniu dotyczącym skarżącej pozostaje zatem poza zakresem tego postępowania, skoro skarżąca zdjęła te budowle z ewidencji środków trwałych z dniem 31 grudnia 2014 r. i nie zostały one opodatkowane jako należące do skarżącej w roku 2015.

Przypomnienia wymaga, że to podatnik na zasadzie samoobliczenia podatku (art. 6 ust. 9 i ust. 10 u.p.o.l.) ma obowiązek wskazania wartości budowli podlegających opodatkowaniu jak również danych dotyczących budowli, niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Skoro zatem sama Spółka, wykreśliła z ewidencji środków trwałych budowle stanowiące kanały i sieci elektroenergetyczne, a organy podatkowe mając ten fakt na względzie uwzględniły przy wydaniu decyzji wartość tylko tych budowli, które zostały ujęte przez samego podatnika w ewidencji środków trwałych, według stanu na dzień 1 stycznia 2015 r., to za nieuzasadniony należało uznać zarzut dopuszczenia się błędu w ustaleniach faktycznych. Z tej samej przyczyny za chybiony Sąd uznaje również zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

W ocenie Sądu nie było podstaw do przyjęcia, że organy podatkowe dokonały nieprawidłowych ustaleń faktycznych, prowadzących do wadliwego opodatkowania budowli. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu podatkowego, że w sprawie ustalono wartość przedmiotu opodatkowania, nie uchybiając przepisom postępowania podatkowego. Decyzja organu odwoławczego została uzasadniona z uwzględnieniem zarzutów podatnika. Z uzasadnienia tego jednoznacznie wynika, w jaki sposób ustalono podstawę opodatkowania oraz wyliczono wysokość podatku. Wskazano także na podstawie jakich dowodów dokonano istotnych w sprawie ustaleń oraz z jakich przyczyn nie skorzystano z innych środków dowodowych.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.