Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1245/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Teza: 1.	W ujęciu systemowym, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, stanowi przełamanie ogólnej zasady trwałego kształtowania relacji prawnych ostateczną decyzją administracyjną, z uwagi na fakt, iż jest ona obarczona kardynalnymi wadami prawnymi.

2.	Rażące naruszenie prawa może polegać na naruszeniu przepisów prawa materialnego, ustrojowego i procesowego. W każdym jednak przypadku wydana decyzja musi naruszać to prawo „rażąco”, co przekłada się na ustalenie, że jej treść pozostaje wobec tego prawa w oczywistej opozycji, bez konieczności czynienia skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, bądź rozważania zasadności przyjęcia jednej z alternatywnych ocen stanu faktycznego.

3.	Orzeczenie o kosztach nie jest obligatoryjnym elementem decyzji rozgraniczeniowej; jest to samodzielne rozstrzygnięcie procesowe, które może, ale nie musi stanowić elementu rozstrzygnięcia rozgraniczeniowego.

TEZY

1.	W ujęciu systemowym, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, stanowi przełamanie ogólnej zasady trwałego kształtowania relacji prawnych ostateczną decyzją administracyjną, z uwagi na fakt, iż jest ona obarczona kardynalnymi wadami prawnymi.

2.	Rażące naruszenie prawa może polegać na naruszeniu przepisów prawa materialnego, ustrojowego i procesowego. W każdym jednak przypadku wydana decyzja musi naruszać to prawo „rażąco”, co przekłada się na ustalenie, że jej treść pozostaje wobec tego prawa w oczywistej opozycji, bez konieczności czynienia skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, bądź rozważania zasadności przyjęcia jednej z alternatywnych ocen stanu faktycznego.

3.	Orzeczenie o kosztach nie jest obligatoryjnym elementem decyzji rozgraniczeniowej; jest to samodzielne rozstrzygnięcie procesowe, które może, ale nie musi stanowić elementu rozstrzygnięcia rozgraniczeniowego.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. T. (dalej w skrócie: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] września 2017 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Wójt Gminy [...] orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonej nr ew. 259 położonej we wsi [...], gm. [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa pozostającej w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], z działkami ew. nr 143/8, 256/2 stanowiącymi własność Gminy [...], działką ew. nr 260 stanowiącą własność S. T., oraz działką ew. nr 274/1 stanowiącą własność [...].

W dniu 24 kwietnia 2017 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że do przedmiotowej decyzji nie została dołączona mapa rozgraniczenia nieruchomości stanowiąca jej integralny element, ponadto z decyzji nie wynika, że w wyniku rozgraniczenia doszło do zmiany powierzchni nieruchomości skarżącej, która została pomniejszona o obszar 0,0277 ha wraz z istniejącym wieloletnim drzewostanem, decyzja nie zawiera jakiegokolwiek rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, wreszcie uzasadnienie decyzji ogranicza się jedynie do wskazania postanowienia na podstawie którego dokonano wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, a także do wskazania uprawnień geodety wykonującego przedmiotowe rozgraniczenie, brak jest natomiast odesłania do prawidłowości ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę, a której oceny powinien dokonać Wójt, jak również brak jest oceny zgodności sporządzonych dokumentów przez biegłego geodetę z przepisami prawa.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji SKO dokonało streszczenia przebiegu postępowania a następnie szczegółowej analizy przepisów dotyczących postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej oraz przepisów regulujących rozgraniczanie nieruchomości.

Dalej SKO wyjaśniło, że właściciele nieruchomości, które podlegały rozgraniczeniu nie zawarli ugody w postępowaniu rozgraniczeniowym, nie złożyli także zgodnych oświadczeń, a zatem ustalenie granicy mogło nastąpić jedynie na podstawie zebranych dowodów. Przebieg granicy pomiędzy działkami ew. nr 259 i 260 oznaczony został na szkicu granicznym punktami 814, 814A i 849, przy czym punkty graniczne 814 i 849 ustalono na podstawie wznowionych znaków, natomiast punkt 814A na podstawie zgodnego oświadczenia stron. Skarżąca uczestniczyła w postępowaniu rozgraniczeniowym, w tym podczas czynności ustalenia przebiegu granic przez geodetę i zaakceptowała treść protokołu granicznego bez zastrzeżeń. Przed wydaniem końcowej decyzji, a po przekazania dokumentacji do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] mogła zapoznać się z aktami sprawy, jak również żądać przekazania sprawy do rozstrzygnięcia sądowi powszechnemu. Natomiast jeśli działała pod wpływem błędu, powinna była wystąpić do właściwego sądu o uchylenie się od skutków złożenia oświadczenia woli pod wpływem wady oświadczenia woli.

Dalej wskazało, że Wójt w dniu 21 listopada 2016r., sporządził opinię dla Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], w której stwierdził prawidłowość przeprowadzenia czynności geodezyjnych ustalenia granic m.in. dla działki ew. nr 260. Zdaniem SKO, dokumentacja geodezyjna odpowiada wymogom określonym w § 24 Rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczania nieruchomości z dnia 14 kwietnia 1999 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 453). Obowiązujące przepisy nie zawierają wymogu dołączania do decyzji rozgraniczeniowej dodatkowej mapy z naniesionymi granicami.

Następnie wyjaśniono, że czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy, ma sprawozdawczy charakter i sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie, jako na wynik sprawy. Natomiast rozstrzygnięcie o kosztach nie jest obowiązkowym składnikiem decyzji, co więcej organ administracji może określić je w odrębnym postanowieniu.

Wobec powyższego SKO uznało, że decyzji Wójta z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] nie można uznać za wydaną z naruszeniem prawa w stopniu rażącym.

Skarżąca w dniu 25 lipca 2017 r. złożyła w siedzibie SKO wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...].

Zarzuciła w nim naruszenie przepisów prawa materialnego: § 3, § 19, § 20 i § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości w zw. z art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej w skrócie: "k.p.a.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia na błędnie przeprowadzonych czynnościach postępowania rozgraniczeniowego i wadliwie sporządzonej dokumentacji rozgraniczenia nieruchomości, jak również wydanie decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, co mogło mieć wpływ na jej treść. Zdaniem skarżącej, rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o dwa różne dokumenty odmiennie określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm. – dalej w skrócie: "p.g. i k.") poprzez wydanie decyzji rozgraniczeniowej bez dokonania oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z obowiązującymi przepisami. Zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia: art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego, nie odniesienie się do zgromadzonych w sprawie dowodów i dokonanie ich oceny w sposób nielogiczny, sprzeczny z doświadczeniem życiowym, pomimo ustawowego obowiązku organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych. Ponadto jako dowód organ powinien dopuścić wszystko co przyczyni się do rozstrzygnięcia sprawy, a nie jest sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym. W ocenie skarżącej, Wójt zupełnie pominął okoliczność, że istniały dwie różniące się od siebie mapy, co powinno skutkować uchyleniem decyzji. Ponadto Wójt w żaden sposób nie wyjaśnił, który wykaz współrzędnych punktów granicznych wziął pod uwagę wydając zaskarżoną decyzję, zważywszy na fakt, iż te które zostały dołączone do akt sprawy zupełnie różnią się swoją treścią. Wreszcie zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie, którym dowodom

Wójt dał wiarę i oparł na nich swoje rozstrzygnięcie, a którym odmówił mocy dowodowej, wraz ze wskazaniem przyczyn takiej decyzji, mając na uwadze istnienie w obrocie dwóch różnych map, oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji czego Wójt oparł rozstrzygnięcie na błędnych dokumentach.

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r.

W uzasadnieniu ponownie podkreśliło, że zarówno z przepisów p.g. i k. jak również z rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, nie wynika obowiązek dołączania do decyzji rozgraniczeniowej dodatkowej mapy z naniesionymi granicami.

Za nietrafny SKO uznało również zarzut dotyczący sporządzonego uzasadnienia decyzji rozgraniczeniowej oraz braku oceny prawidłowości dokonanych przez geodetę czynności geodezyjnych. W ocenie SKO uzasadnienie decyzji, choćby nawet było lakoniczne, nie może stanowić wystarczającej przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej. Powołując się na treść orzeczenia sądu administracyjnego SKO wyjaśniło, że wadliwe uzasadnienie decyzji kwalifikuje określone rozstrzygnięcie organu administracji do rażąco naruszających prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. wówczas, gdy orzeczenie nie zawiera w ogóle uzasadnienia albo uzasadnienie jest tak lakoniczne i o takim stopniu uogólnienia, że można je wykorzystać do każdego rozstrzygnięcia, uzasadnienie nie odpowiada treści rozstrzygnięcia lub jest w sposób oczywisty z nim sprzeczne albo nie wskazuje na ustalony w danej sprawie stan faktyczny. Natomiast nie można uznać za rażąco naruszającą prawo decyzję posiadającą co prawda lakoniczne uzasadnienie, ale dające ogólny obraz ustalonego stanu faktycznego i zawierające odniesienia do podstawy prawnej. Wskazało przy tym, że Wójt w sporządzonej przez siebie opinii w dniu 21 listopada 2016 r. dokonał oceny prawidłowości przeprowadzenia czynności geodezyjnych ustalenia granic m.in. dla działki nr 259 i działek przyległych, oraz stwierdził zgodność sporządzonych dokumentów z obowiązującymi przepisami.

Dalej podkreśliło, że określenie kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie jest obowiązkowym składnikiem decyzji, organ administracji może je bowiem określić w odrębnym postanowieniu.

SKO odniosło się również do pisma pełnomocnika skarżącej, które uznało za pismo w sprawie. Wyjaśniło, że zarówno z decyzji rozgraniczeniowej, jak i z przedłożonych SKO akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby istniały dwa operaty techniczne, o których mowa w tym piśmie. Wskazało również, że jeśli strona działała pod wpływem błędu, powinna wystąpić do właściwego sądu o uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu, odnośnie zaś nielegalnego działania geodety, czy też fałszowania dokumentów, jeśli strona posiada wiarygodne informacje w tym zakresie, może złożyć stosowne zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do organów ścigania.

Na koniec wyjaśniło, że rażące naruszenie prawa, stanowiące przyczynę nieważności decyzji administracyjnej, musi nosić znamiona uchybień o wyjątkowym ciężarze gatunkowym, unicestwiającym nawiązany stosunek administracyjnoprawny. Rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Treść decyzji można określić jako przeciwstawiającą się tym przepisom, na podstawie których została ona wydana.

W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję.

W uzasadnieniu skargi ogólnikowo zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, naruszenie przepisów prawa postępowania mających wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, pominięcie istotnych dowodów w sprawie, działanie przeciwko dowodom, wreszcie błędy w ustaleniach faktycznych.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca podniosła, że odszukane przez geodetę znaki graniczne 814 i 849 mają inne położenie aniżeli wynika to z dokumentacji uzyskanej z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], w szczególności z mapy ewidencyjnej wsi [...]. Zdaniem skarżącej, spowodowane to zostało przesunięciem znaków granicznych w 2015 r. A zatem geodeta sporządził błędną dokumentację naruszając § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.

Zarzuciła również, że organ I instancji w swojej decyzji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 33 p.g. i k., podczas gdy wznowienie znaków granicznych stanowi czynność techniczną opisaną w art. 39 p.g. i k.

Wskazała też, że już po przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zaopiniowanego przez Wójta operatu technicznego, do Urzędu Gminy w [...] wpłynął kolejny operat techniczny w celu wydania decyzji zatwierdzającej rozgraniczenie nieruchomości.

Na koniec podniosła, że w 2015 r. na terenie wsi [...] przeprowadzono modernizację ewidencji gruntów i budynków w trakcie której nie wnoszono zastrzeżeń do przebiegu granic oraz powierzchni działki ew. nr 260.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Analiza skargi prowadzi do wniosku, iż zwarte w niej zarzuty nie są zasadne,

a sama skarga – z tych przyczyn – podlega oddaleniu.

Kwestionowana decyzja została wydana w wyniku przeprowadzenia postępowania weryfikującego decyzję ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonej

nr ew. 259 z – między innymi – nieruchomością skarżącej oznaczoną numerem 260, pod kątem wad, dających podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Skarżąca konsekwentnie, tak w toku postępowania administracyjnego, jak i w samej skardze, podnosiła, że organy wydając decyzję rozgraniczeniową rażąco naruszyły prawo.

W ujęciu systemowym, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, stanowi przełamanie ogólnej zasady trwałego kształtowania relacji prawnych ostateczną decyzją administracyjną, z uwagi na fakt, iż jest ona obarczona kardynalnymi wadami prawnymi. "Rażące naruszenie prawa" uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej – art. 156 § 1 pkt 2 Kpa – w swej wzorcowej formule, obejmuje różne stany faktyczne i prawne, przy czym zachodzi ono w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. "Rażące" oznacza więc oczywiste, wyraźne, bezsporne. "Rażące naruszenie prawa" o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r. II OSK 336/16. Rażące naruszenie prawa może polegać na naruszeniu przepisów prawa materialnego, ustrojowego

i procesowego. W każdym jednak przypadku wydana decyzja musi naruszać to prawo "rażąco", co przekłada się na ustalenie, że jej treść pozostaje wobec tego prawa w oczywistej opozycji, bez konieczności czynienia skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, bądź rozważania zasadności przyjęcia jednej z alternatywnych ocen stanu faktycznego. W tym kontekście, weryfikacja legalności zaskarżonej decyzji SKO wypada pozytywnie. SKO zasadnie przyjęło, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 roku nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Postępowanie rozgraniczeniowe zostało przeprowadzone zgodnie

z postanowieniami rozdziału 6 p.g. i k. W jego toku ustalono przebieg granicy pomiędzy działkami 259 i 260, na okoliczność czego, w dniu 2 czerwca 2016 roku sporządzono protokół graniczny, który skarżąca podpisała. Punkty graniczne i same granice zostały stronom okazane na gruncie. Granicę pomiędzy obiema działkami wyznaczają trzy punkty graniczne: 814, 814A i 849. Punkty 814 i 849 zostały ustalone na podstawie wznowionych znaków granicznych (kamienie betonowe odszukane w terenie), natomiast punkt 814A z powodu braku dowodów, ustalono na podstawie zgodnego oświadczenia stron; pod protokołem znajduje się między innymi podpis skarżącej.

Zgodnie z wymogiem zadekretowanym w art. 33 ust. 1 p.g. i k. Wójt ustalił przebieg granicy na podstawie zebranych dowodów i zgodnego oświadczenia stron. Operat z postępowania rozgraniczeniowego został zarejestrowany w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] w dniu [...] grudnia 2016 roku pod numerem [...], a samo postępowanie zostało pozytywnie zaopiniowane przez Wójta w dniu 21 listopada 2016 roku; rygory przewidziane art. 30 ust. 2 pkt 1 i 2 p.g. i k. zostały więc zachowane. Rację ma organ twierdząc, iż decyzja rozgraniczeniowa nie zawiera "mapy rozgraniczeniowej", albowiem graficzny przebieg granicy odzwierciedla dokumentacja rozgraniczenia nieruchomości (dokumentacja geodezyjna) - § 19 i § 24 rozporządzenia w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Również orzeczenie o kosztach nie jest obligatoryjnym elementem decyzji rozgraniczeniowej; jest to samodzielne rozstrzygnięcie procesowe, które może, ale nie musi stanowić elementu rozstrzygnięcia rozgraniczeniowego.

W aktach sprawy znajdowały się również informacje dotyczące zmiany powierzchni działki nr 260; wykaz zmian ewidencyjnych, k. 165, z którego wynika, że działka 260 zmienia swoją powierzchnię z 0,9312 na 0,9035. Skarżąca była pouczona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a zatem i z przedmiotową informacją, pouczono ją również

o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów – zawiadomienie z dnia 16 grudnia 2016 roku, k. 67.

Podnoszone przez skarżącą zarzuty odnoszą się zasadniczo do wadliwości postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie o rozgraniczenie, przy czym skarżąca w toku postępowania działań tych nie kwestionowała, a wręcz akceptowała – podpis pod protokołem rozgraniczeniowym. Argumentacja zmierzająca do wykazania, że skarżąca została wprowadzona w błąd, co do przebiegu granicy nie może uzasadniać tezy o rażącym naruszeniu prawa przez decyzję rozgraniczeniową. Z akt sprawy nie wynika, aby jakiekolwiek fakty/dowody były przed skarżącą ukrywane, sporządzano je z intencją dezinformacji, bądź fałszu. Całość dokumentacji geodezyjnej została sporządzona z zachowaniem prawem przewidzianych rygorów, przez osobę o stosownych kompetencjach. Skarżącej zaś, zapewniono możliwość skorzystania z wszystkich instrumentów procesowych, gwarantujących jej czynny udział w sprawie i w konsekwencji ochronę jej interesu prawnego. Retrospektywna ocena skarżącej o niedozwolonych działaniach powodujących "zafałszowanie" przebiegu granicy nie znajduje odzwierciedlenia

w aktach sprawy. Wszystkie czynności podejmowane w toku postępowania były jawne, dostępne dla stron i objęte prawem procesowej kontestacji. Decyzja rozgraniczeniowa została skarżącej doręczona, skarżąca miała możliwość zapoznania się z jej treścią i ewentualnie, jeżeli się z nią nie zgadzała, zakwestionować ją poprzez wniesienie odwołania. Ponieważ skarżąca tego nie uczyniła, decyzja stała się ostateczna. Aktualnie, na etapie postępowania nadzwyczajnego, możliwość wzruszenia decyzji rozgraniczeniowej jest mocno ograniczona. Monitowane w skardze (i pozostałych pismach procesowych) okoliczności, takie jak: błąd w ustaleniach, niewłaściwe sparametryzowanie punktów granicznych, błędne/niepełne uzasadnienie decyzji, itd. nie stanowią wad determinujących ocenę o rażącym naruszeniu prawa przez kwestionowane rozstrzygnięcie. Skarżąca została pouczono o możliwości zapoznania się z całym materiałem zgromadzonym w sprawie, w tym i z operatem rozgraniczeniowym (już po jego zarejestrowaniu w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograficznej w [...]), stanowiącym podstawę rozgraniczenia. Skarżąca od decyzji rozgraniczeniowej nie wniosła odwołania, pozwalając tym samym na jej uostatecznienie, a przez to i prawną petryfikację wynikających z niej skutków. Sąd nie dopatrzył się również wadliwości uzasadnienia decyzji rozgraniczeniowej.

W sposób syntetyczny oddaje ona przebieg postepowania w sprawie, wyjaśnia podstawy prawne rozstrzygnięcia i wskazuje dowody, na jakich zostało ono oparte.

W konsekwencji Sąd decyzje SKO (I i II instancji), którymi odmówiono stwierdzenia decyzji rozgraniczeniowej ocenia, jako zgodne z prawem.

Z powyższych względów, działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.