Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1453/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26, art. 24, art. 256 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2017r., który po rozpatrzeniu sprzeciwu [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] unieważnił patent na wynalazek pt: "[...]" o numerze [...] i przyznał wnioskodawcy od uprawnionej kwotę 2600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Urząd Patentowy RP wskazał art. 246 ust. 1 i art. 247 ust. 2 w związku z art. 24 i art. 26 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410, z późn. zm.) – dalej zwanej "p.w.p." oraz art. 98 k.p.c. w związku z arL 256 ust 2 p.w.p.

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

[...] Sp. z o. o. w [...] (dalej też jako "wnoszący sprzeciw", "uczestnik postępowania") [...].10.2015 r. złożyła sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego z [...].09.2014 r. o udzieleniu patentu nr [...], na wynalazek pt. "[...]", na rzecz [...] w [...] (dalej też jako "skarżąca", "uprawniona").

Jako podstawę prawną żądania unieważnienia patentu na ww. wynalazek wnoszący sprzeciw wskazał art. 24, 25, 26 i 27 p.w.p. Zarzucił, że patent [...] został udzielony z naruszeniem: art. 25 p.w.p., gdyż przedmiotowe rozwiązanie było znane ze stanu techniki; art. 26 p.w.p., gdyż ww. rozwiązanie nie wykazywało poziomu wynalazczego oraz art. 27 p.w.p., gdyż nie nadaje się do przemysłowego stosowania. Uzasadniając swoje stanowisko, przedłożył następujące dowody:

- poświadczone notarialnie oświadczenie p. [...] wraz z notarialnie poświadczonym zrzutem ekranów strony internetowej z prezentacją pt. "Zapobieganie uszkodzeniom emulsji asfaltowej przy użyciu preparatu [...]" (dokument D1 - załącznik nr 3)

- poświadczony za zgodność z oryginałem zrzut ekranów strony internetowej z zapowiedzią seminarium zorganizowanego w [...] przez [...], Oddział w O., wraz z [...] (załącznik nr 4)

- Raport z sierpnia 2012 r. z badania i oceny wpływu produktu [...] na czepność warstw mieszanek minera)no-asfaltowych pokrytych emulsją asfaltową kationową wykonanego na zlecenie [...] Sp. z o. o. przez [...] (załącznik nr 5}

- umowę zawartą pomiędzy [...] Sp. z o. o. i [...] na przeprowadzenie badania dotyczącego wpływu produktu [...] na sczepność warstw mieszanek mineralno-asfaitowych pokrytych emulsją asfaltową kationową wraz ze zleceniem wykonania tych badań i protokołem zdawczo-odbiorczym dotyczącym przekazania ich wyników (załącznik nr 6)

- tłumaczenie fragmentów na język polski (dokument D2 A. [...]" (załącznik nr 7)

- opis patentowy [...], opublikowany [...].02.2000 r., wraz z tłumaczeniem przysięgłym na jęz. polski (dokument D3 - załącznik nr 8).

Wnoszący sprzeciw - w oparciu o ww. dokumenty D1-D3 stwierdził m.in., że rozwiązanie polegające na nanoszeniu wodnego preparatu mleka wapiennego na emulsję asfaltową pokrywającą poszczególne asfaltowe warstwy konstrukcji drogowych zostało ujawnione w prezentacji autorstwa [...] pt. "Zapobieganie uszkodzeniom emulsji asfaltowej przy użyciu preparatu [...]", podczas publicznie dostępnego Seminarium Drogowego 2013 "[...]", zorganizowanego w P. przez [...], Oddział w O., wraz z [...] (tj. w dokumencie D1). Prezentacja została przedstawiona w dniu [...] stycznia 2013 r. - na miesiąc przed datą zgłoszenia. Treść dokumentu D1 została ponadto opublikowana w Internecie [...] lutego 2013 r. - na 9 dni przed datą zgłoszenia spornego rozwiązania. Zdaniem wnoszącego sprzeciw, rozwiązanie przedstawione w dokumencie D1 ujawnia wszystkie cechy techniczne zastrzeganego rozwiązania, zarówno te zdefiniowane w zastrzeżeniu niezależnym, jak i w zależnych.

Jedyną cechą odróżniającą, którą można wywieść z przedmiotowego rozwiązania jest zakres ilości nanoszonego wapna hydratyzowanego wynoszący od >35 do 40 g/m2 emulsji asfaltowej. Jednakże z dokumentu D3, opublikowanego w 2000 r. wiadomo było, że na warstewkę sczepną (którą może być emulsja wodna materiału bitumicznego, czyli asfaltu - emulsja asfaltowa), można nanosić wapno hydratyzowane w ilości wynoszącej korzystnie od 10 do 100 g/m2, a więc w zakresie mieszczącym cały zakres od 20 do 45 g/m2 z patentu [...].

Wnoszący sprzeciw wskazywał, że zastrzeżony sposób budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych, według spornego patentu, zilustrowano w opisie jednym przykładem, niemożliwym do odtworzenia w praktyce, co świadczy o braku stosowalności przemysłowej na skutek braku dostatecznego ujawnienia.

Uprawniony z patentu pismem z [...].02.2016 r. wniósł o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego. Twierdził, że żaden z dokumentów wskazanych przez wnoszącego sprzeciw nie ujawnia cech rozwiązania z patentu, natomiast prezentacja z dokumentu D1 (uznana przez wnoszącego sprzeciw za najbliższy stan techniki) dotyczy zastosowania preparatu [...] do zapobiegania uszkodzeniom emulsji asfaltowej, a nie zastosowania mleczka wapiennego. [...] zawiera 45% wodorotlenku wapnia oraz specjalne dodatki osłabiające proces sedymentacji i agregacji cząsteczek wapnia.

Jego zdaniem, nie można do preparatu [...] stosować tradycyjnej nazwy "mleczko wapienne". W zależności od rodzaju dodatku oddziaływanie tego preparatu na emulsję asfaltową w warstwie sczepnej oraz na mieszankę mineralno-asfaltową warstwy, która jest układana w wyższej warstwie konstrukcyjnej, może odgrywać różną rolę; zwłaszcza w przypadku kiedy jest to np. polimer, dodanie nawet nieznacznej jego ilości może mieć bardzo istotny wpływ na właściwości materiałowe. Twierdził, że zastosowanie preparatu [...] dotyczy podbudowy mineralnej, a nie asfaltowej. Wskazał, że w dokumencie D1 przedstawiono zastosowanie tego preparatu na pojedyncze warstwy konstrukcji nawierzchni, a nie w całym układzie konstrukcji nawierzchni, w celu ochrony emulsji asfaltowej.

Wnoszący sprzeciw złożył [...] lutego 2017 r. pełne tłumaczenie dokumentu D2 z załącznika nr 7.

Na rozprawie 23 lutego 2017 r. przesłuchany w charakterze świadka D. M. potwierdził w zeznaniach, że prezentacja materiału pt. "Zapobieganie uszkodzeniu emulsji asfaltowej przy użyciu preparatu [...]", oznaczona w aktach sprawy jako dokument D1 (załącznik nr 3) jest jego autorstwa i została stworzona na potrzeby seminarium odbywającego się w miejscowości P.. Wszystkie zamieszczone w tej prezentacji zdjęcia z budowy są jego autorstwa. Prezentacja dotyczy technologii ochrony emulsji asfaltowej przy użyciu preparatu [...], który jest odpowiednio rozcieńczany wodą i nanoszony na emulsję asfaltową nałożoną na warstwę asfaltową. Wskazane w prezentacji (na str. 4) dodatki zawarte w preparacie [...] nie oddziaływają na emulsję asfaltową, ani na asfalt. Mają za zadanie tylko i wyłącznie osłabiać procesy sedymentacyjne w tym preparacie, który jest koncentratem mleka wapiennego o stężeniu wodorotlenku wapnia 45%. Według zeznań świadka, [...]jest mlekiem wapiennym produkowanym z wapna hydratyzowanego, a więc bazującym na wodorotlenku wapnia.

Uprawniony z patentu podtrzymał wniosek o oddalenie sprzeciwu, podtrzymując stanowisko, że preparatu [...] nie można nazywać mleczkiem wapiennym, ponieważ nie są znane ilości dodatków oraz ilość wody, a mleczko wapienne w tradycyjnym ujęciu stanowi wodny roztwór wapna hydratyzowanego.

Kolegium Orzekające po rozpoznaniu sprawy uwzględniło dowody wnoszącego sprzeciw i decyzją z [...] marca 2017r. unieważniło sporny patent. Ustaliło, że patent [...] dotyczy sposobu budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych, w którym na warstwę podbudowy asfaltowej nakłada się asfaltową warstwę wiążącą i asfaltową warstwę ścieralną, a każdą wbudowywaną w konstrukcję nawierzchni warstwę asfaltową przed ułożeniem kolejnej warstwy pokrywa się emulsją asfaltową i wynika to ze znanego stanu techniki. Istotą przedmiotowego wynalazku jest nanoszenie na warstwę asfaltową pokrytą emulsją asfaltową wapna hydratyzowanego w ilości od 20 do 40 g/m2, korzystnie w postaci mleczka wapiennego (zastrzeżenie 1). Korzystnie, mleczko wapienne nanosi się po odparowaniu wody z emulsji asfaltowej (zastrzeżenie 2), mleczko wapienne stosuje się w stężeniu od 20 do 45% (zastrzeżenie 3), mleczko wapienne nanosi się przy użyciu skrapiarki (zastrzeżenie 4).

Spośród trzech, merytorycznych podstaw wskazanych w sprzeciwie, Kolegium uznało za zasadny zarzut udzielenia patentu na sporny wynalazek z naruszeniem art. 26 p.w.p,. wobec braku posiadania przez wynalazek poziomu wynalazczego. Oceniło, że sposób budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych, objęty spornym patentem nr [...] wynika w sposób oczywisty ze znanych przed datą jego zgłoszenia publikacji:

1) prezentacji pt. "Zapobieganie uszkodzeniom emulsji asfaltowej przy użyciu preparatu [...]", autorstwa D. M. (data publicznego ujawnienia na seminarium w P.: [...].01.2013 r.; data publikacji w Internecie: [...].02.2013 r.; oznaczona dalej jako dokument D1)

2) i opisu patentowego [...] (data publikacji: [...].02.2000 r.; dokument D3).

Kolegium Orzekające uznało dokument D1 jako przedstawiający najbliższe rozwiązanie znane ze stanu techniki dla spornego rozwiązania. Dotyczy stosowania preparatu [...], zawierającego w składzie 45% wodorotlenku wapnia w wodnym roztworze i specjalne dodatki osłabiające proces sedymentacji oraz agregacji cząstek wapna (str. 4 prezentacji). Zgodnie z dokumentem D1, preparat [...] służy do zabezpieczania emulsji asfaltowej przed uszkodzeniami i nanosi się go na każdą warstwę asfaltową pokrytą emulsją asfaltową, a więc na warstwę podbudowy i warstwę wiążącą. Poprzez natryskiwanie tego preparatu, czyli mleka wapiennego, na powierzchnię emulsji w ilości 250 g/m2 uzyskuje się pokrycie zabezpieczanej powierzchni emulsji asfaltowej wapnem hydratyzowanym w ilości 10-35 g/m2 (str. 6 prezentacji).

Pomimo, że w spornym patencie wskazano nanoszenie na warstwę asfaltową wapna hydratyzowanego w ilości od 20 do 40g/m2, a więc nieco wyższej niż podana w dokumencie D1, to z dokumentu D1 wiadomo, że zwiększenie ilości wapna hydratyzowanego prowadzi do zwiększenia wytrzymałości na ścinanie (str. 35 prezentacji).

Zdaniem Kolegium, specjalista z dziedziny techniki, który dąży do zwiększenia wytrzymałości konstrukcji nawierzchni asfaltowej, mógłby dojść bez dokonań twórczych do zastrzeganego rozwiązania w zakresie od >35 do 40 g/m2. Dodatkowo, dokument D3 ujawnia sposób wytwarzania powierzchni nawierzchni drogi, w którym na warstewkę sczepną (emulsję asfaltową) można nanosić wapno hydratyzowane w ilości wynoszącej od 10 do 100 g/m2, a więc w zakresie mieszcząc/m cały zakres od 20 do 40 g/m2 podany w spornym patencie. Świadczy to o tym, że w dacie zgłoszenia oczywista była możliwość stosowania wapna hydratyzowanego w ilości większej niż 35 g/m2 warstwy asfaltowej.

Zestawiając treść zastrzeżenia 1 spornego patentu i konkretne zapisy dokumentu D1 Kolegium Orzekające stwierdziło, że rozwiązanie ujawnione w dokumencie D1 przedstawia konstrukcję nawierzchni drogowych z takimi samymi warstwami konstrukcyjnymi jak w spornym patencie, a ponadto wskazuje na taki sam cel stosowania wapna hydratyzowanego, czyli poprawę sczepności i parametrów wytrzymałościowych nawierzchni drogowych.

Mając do dyspozycji informacje ujawnione w dokumencie D1 dotyczące układu poszczególnych warstw w konstrukcji nawierzchni drogowej, znawca z dziedziny techniki w sposób rutynowy, bez dokonań twórczych może wykonać odpowiednie czynności w celu naniesienia tych warstw w takiej kolejności jaka została wskazana.

Analizując treść zastrzeżenia 1 spornego patentu Kolegium stwierdziło, ze wszystkie czynności wykonywane w sposobie zostały wymienione w części nieznamiennej, czyli znanej ze stanu techniki i sprowadzają się one do nanoszenia poszczególnych warstw kolejno po sobie, przy czym nie są wskazane żadne szczególne parametry technologiczne czy grubości tych warstw.

W części znamiennej zastrzeżenia 1 wskazano natomiast wyłącznie na zastosowanie wapna hydratyzowanego, korzystnie w postaci mleczka wapiennego, do nanoszenia na emulsję asfaltową pokrywającą warstwę asfaltową.

Odnośnie zastrzeżeń zależnych, to również i one mają swoje odzwierciedlenie w dokumencie D1. Na str. 24 przedstawiono zdjęcie pokazujące zestaloną powierzchnię warstwy emulsji asfaltowej na styku powierzchni niepokrytej i pokrytej wapnem hydratyzowanym - ma ona barwę czarną i pozwala odróżnić warstwę zestaloną od warstwy przed rozpadem i odparowaniem wody, mającą barwę brązową. Na podstawie tego zdjęcia można wywnioskować, że mleczko wapienne nanosi się po odparowaniu wody z emulsji asfaltowej, analogicznie jak podano w treści zastrzeżenia nr 2.

Według dokumentu D1 "[...]" to koncentrat mleka wapiennego o stężeniu wodorotlenku wapnia 45% (np. str. 4), a więc wskazane stężenie wodorotlenku wapnia pokrywa się z górną granica podaną w zastrzeżeniu nr 3. Jego treść brzmi: "mleko wapienne stosuje się w stężeniu od 20 do 45%". Na str. 6 dokumentu D1 podano zalecane do stosowania rozcieńczenia preparatu [...] z wodą, które wynoszą: 1:9, 2:8 i 3:7 ([...]:woda), otrzymując odpowiednio 10%, 20% i 30% roztwór bazowego mleczka wapiennego zawierającego 45% wodorotlenku wapnia. Z kolei zdjęcie na str. 7 dokumentu D1 przedstawia pojazd typu skrapiarki jako urządzenie do nanoszenia (aplikacji) warstwy preparatu mleka wapiennego, co odpowiada treści zastrzeżenia nr 4, w którym jest zapis: "mleko wapienne nanosi się przy użyciu skrapiarki".

Kolegium Orzekające stwierdziło zatem, że w dokumencie D1 zostały ujawnione wszystkie cechy z zastrzeżeń zależnych 2-4 spornego patentu.

Wskazało, że uprawniony z patentu w swojej argumentacji (w odpowiedzi na sprzeciw i na rozprawie [...] lutego 2017 r.) wielokrotnie podkreślał, że dokument D1 nie ujawnia stosowania mleczka wapiennego, gdyż preparat [...] jest bliżej nieokreślonym preparatem na bazie wodnego roztworu Ca(OH)2, który zawiera 45% wodorotlenku wapnia. Jego zdaniem, [...] zawiera co prawda pewne dodatki zapobiegające utracie właściwości użytkowych w czasie jego przechowywania, opisywane jako "osłabiające proces sedymentacji oraz agregacji cząsteczek wapnia", ale stosowanie takich dodatków w przypadku oferowania tego typu gotowych produktów umieszczonych w odpowiednich pojemnikach jest procedurą standardową i jest oczywiste, że stosuje się je dla zachowania właściwości użytkowych zawiesiny w okresie pomiędzy jej wyprodukowaniem i zapakowaniem, a użyciem.

Oceniło, że w dokumencie D1 nie ma żadnej wzmianki o jakichkolwiek dodatkach modyfikujących właściwości materiałowe asfaltu, czy wpływających w jakikolwiek inny sposób na poprawę sczepności warstw asfaltowych. Ponadto także świadek, będący twórcą prezentacji oznaczonej jako dokument D1 również twierdził, że preparat [...] jest mlekiem wapiennym produkowanym z wapna hydratyzowanego, a stosowane w nim dodatki mają wyłącznie przedłużyć trwałość tego preparatu i nie wpływają na jego właściwości funkcjonalne.

Zwróciło uwagę, że z wykonanego na zlecenie [...] Sp. z o. o. przez [...] materiału, stanowiącego załącznik nr 5, tj. Raportu z sierpnia 2012 r. dotyczącego tematu: "Badanie oraz ocena wpływu produktu [...] na sczepność warstw mieszanek mineralno-asfaltowych pokrytych emulsją asfaltową kationową" wynika, że sam uprawniony definiuje preparat [...] jako mleczko wapienne. Np. na str. 5 tego Raportu jest zapis: "W celu zapewnienia ochrony emulsji asfaltowej w połączeniu międzywarstwowym zastosowano mleczko wapienne [...]". Obaj twórcy spornego wynalazku byli w składzie zespołu wykonującego ww. badanie (informuje o tym druga strona materiału dowodowego z załącznika nr 5). Z tego względu za bezzasadny uznało zarzut podnoszony przez uprawnionego, że nie można do preparatu [...] stosować tradycyjnej nazwy "mleczko wapienne".

Zdaniem Kolegium Orzekającego, przeciętny fachowiec mógłby dojść do spornego wynalazku na podstawie ogółu informacji wchodzących w zakres stanu techniki, ujawnionych w przytoczonych dokumentach, bez dodatkowych dokonań twórczych. Rozwiązanie dotyczące sposobu budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych, wg spornego patentu, nie posiada poziomu wynalazczego.

Odnosząc się do zarzutu braku nowości spornego wynalazku (art 25 p.w.p.}, wynalazek nie spełnia tego wymogu, jeżeli można wskazać dowody, w świetle których wszystkie cechy rozwiązania, uwzględnione łącznie, są częścią stanu techniki, w sposób jasny i bezpośredni ujawniając istotę wynalazku, a w szczególności jego zastrzegane cechy. Natomiast w prezentacji oznaczonej jako dokument D1, zdaniem Kolegium Orzekającego, nie wskazano w sposób bezpośredni wszystkich cech "sposobu budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych", zastrzeganych w zastrzeżeniach spornego patentu. Niektóre z cech odnoszących się do czynności wykonywanych w tym sposobie mogą być bowiem jedynie wywiedzione z fotografii. Jest różnica w zakresach ilościowych wapna hydratyzowanego nanoszonego na warstwę pokrytą emulsją asfaltową - w spornym patencie zakres ten wynosi "od 20 do 40 g/m2", natomiast w dokumencie D1 wynosi on "od 10 do 35 g/m2" (str. 6 prezentacji).

Kolegium uznało, że brak w rozwiązaniu ze spornego patentu poziomu wynalazczego (art. 26 p.w.p.), czyni zbędnym rozstrzyganie o słuszności zarzutu braku stosowalności tego rozwiązania (art. 27 p.w.p.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p,c w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Kolegium Orzekające uznało za zasadne przyznanie wnoszącemu sprzeciw jako stronie wygrywającej od [...] z siedzibą w K. kwoty 2600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na kwotę tę składa się: opłata od wniesionego sprzeciwu w wysokości 1000 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1600 zł, która stanowi równowartość minimalnej stawki określonej w § 8 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji:

naruszenie norm postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7 k.p.a. w zw. ż art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i pozostawieniu poza rzeczywistymi rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżącą, na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez:

a. przyjęcie, że preparat [...] jest mlekiem wapiennym (str. 6 decyzji), mimo iż okoliczność ta nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a wniosek ten oparty jest jedynie na nieuzasadnionym domniemaniu, że pozostałe nieujawnione składniki preparatu chronionego jako tajemnica przedsiębiorstwa (know-how), nie zmieniają właściwości preparatu i nie mają wpływu na właściwości materiałowe asfaltu,

b. przyjęcie, że z amerykańskiego opisu patentowego nr [...] wynika możliwość stosowania na warstewkę sczepną wapna hydratyzowanego w ilości większej niż 35 g/m, podczas gdy z treści opisu wynika jedynie możliwość stosowania kompozycji zawierającej wapno hydratyzowane z innymi dodatkami;

2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których Urząd Patentowy RP nie uwzględnił argumentacji skarżącego popartej dowodami przedstawionymi w trakcie postępowania, a w szczególności wyników laboratoryjnych badań porównawczych zawartych w tabeli na stronie 3 pisma z dnia [...] lutego 2016r;

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 26 w zw. z art. 24 p.w.p, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie polegające na przyjęciu, że sporny wynalazek pt. "[...]" o numerze [...], nie cechuje się poziomem wynalazczym.

Mając powyższe na uwadze, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji iw całości, i zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że Urząd Patentowy RP wywiódł wnioski pozytywne dla uczestnika postępowania, ale powołał się nie na pewność zaoferowanych przez niego dowodów, ale na domniemanie dotyczące składu preparatu [...], który chroniony jest tajemnicą przedsiębiorstwa.

Jego zdaniem, teza o nieznanym składzie preparatu [...] znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadka D. M., który na rozprawie [...] lutego 2017r. zeznał, że nie wie jaki jest procent dodatków do [...], gdyż jest to tajemnica firmy.

Skarżący zaznaczył, że skład preparatu [...] nie został ujawniony w trakcie postępowania przed organem ani poprzez przedstawione dokumenty ani poprzez inne środki dowodowe. Powielana w pismach uczestnika postępowania informacja o tym, że preparat wykonany jest na bazie mleczka wapiennego wynika wyłącznie z oświadczenia p. D. M., przedstawiciela wnoszącego sprzeciw, zawartego w prezentacji "Zapobieganie uszkodzeniom emulsji asfaltowej przy użyciu preparatu [...]. Nie znajduje jednak potwierdzenia w żadnym dokumencie sporządzonym przez spółkę. Również przy zlecaniu badań [...] (umowa z [...].07.2012r. stanowiąca załącznik do wniosku o unieważnienie) nie ujawniono składu preparatu [...], zaś skarżąca nie wykonywała analizy składu preparatu, gdyż nie było to przedmiotem zlecenia. Uzyskała natomiast informacje, że preparat [...] powstał na bazie mleczka wapiennego zawierającego specjalne dodatki polimerów, co zostało powtórzone w raporcie z badania, załączonym do wniosku o unieważnienie, bez dodatkowej weryfikacji.

Zdaniem skarżącego, o tym, że preparat [...] nie jest wyłącznie mleczkiem wapiennym czy też koncentratem mleczka wapiennego, świadczy jednoznacznie tabela zamieszczona na stronie 3 pisma Skarżącego z [...] lutego 2016r., gdzie dokonano zestawienia wartości średniego naprężenia ścinającego, określonych w wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych na [...]. Średnie naprężenie ścinające jest jednym z parametrów służących do oceny jakości połączenia warstw nawierzchni drogowych. Ze wskazanych badań wynika jednoznacznie, że preparat [...] nie może być mleczkiem wapiennym, gdyż w wyniku badania nawierzchni przy zastosowaniu identycznych stężeń preparatu [...] oraz mleczka wapiennego w roztworze wodnym, otrzymane wartości naprężeń ścinających były ponad dwukrotnie wyższe na korzyść mleczka wapiennego.

Jego zdaniem, tabela zamieszczona w piśmie skarżącego z [...] lutego 2016r. w sposób oczywisty dowodzi, że teza przyjęta w decyzji Urzędu, że preparat [...] jest mleczkiem wapiennym jest nieprawdziwa i stoi w sprzeczności z dowodami przedstawionymi przez uczestnika postępowania, w szczególności z wynikami badań laboratoryjnych zwartych w raporcie z "Badania i oceny połączenia międzywarstwowego warstw asfaltowych nawierzchni z zastosowaniem mleka wapiennego [...]" (załącznik do wniosku o unieważnienie). Proste zestawienie danych z rys. 3.2 na stronie 12 raportu, dotyczących zastosowania preparatu [...] oraz wyników badań zawartych w tabeli przedstawionej w opisie patentowym [...], wskazywało na nieprawdziwość twierdzeń uczestnika postępowania oraz jego świadka.

Skarżący zarzucił, że organ nie uwzględnił powyższego zestawienia, co doprowadziło do przyjęcia błędnego założenia o tożsamości preparatu [...] z mleczkiem wapiennym. Uczestnik postępowania nie przedstawił składu preparatu mimo podniesionych zarzutów. Za niewystarczający do podważenia nowości lub poziomu wynalazczego rozwiązania był dowód w postaci prezentacji pt. "Zapobieganie uszkodzeniom emulsji asfaltowej przy użyciu preparatu [...]" autorstwa D. M. i stanowi o niewłaściwej ocenie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Za bezpodstawne uznał również przyjęcie, że z amerykańskiego opisu patentowego nr [...] wynika możliwość stosowania na warstewkę sczepną wapna hydratyzowanego w ilości większej niż 35 g/m2, podczas gdy z treści opisu wynika jedynie możliwość stosowania kompozycji zawierającej wapno hydratyzowane z innymi dodatkami. Nie wykazano również jaki wpływ na warstwę sczepna będą miały pozostałe składniki użyte do sporządzenia kompozycji według wskazanego wynalazku, a stwierdzenie zawarte w opisie wskazuje, że powierzchnia nawierzchni drogowej wykonana z zastosowaniem wynalazku wykazuje jedynie "zadowalającą wytrzymałość". Stwierdzenie to potwierdza, że efekty stosowania kompozycji według tego wynalazku nie poprawiają wytrzymałości nawierzchni, co ma to miejsce w patencie [...].

Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uczestnik postępowania w odpowiedzi na skargę- pismie z [...] marca 2018r w pełni poparł stanowisko Urzędu Patentowego. Podniósł, że skarżący kwestionuje jedynie, że preparat [...] jest mleczkiem wapiennym, gdy Urząd w tym zakresie dokonał szczegółowej analizy w oparciu o dokument D1.

Skarżący w odpowiedzi na odpowiedź na skargę – piśmie z 2 marca 2018r. podnosił, że uczestnik postępowania nie złożył żadnego przekonywującego dowodu, że preparat [...] jest mleczkiem wapiennym. Karta charakterystyki substancji niebezpiecznej, jaka została złożona nie jest takim dowodem, nie stanowi opisu składu mieszaniny. Okoliczność, że preparat [...] jest na bazie wodnego roztworu wodorotlenku wapnia, czyli mleczka wapiennego świadczy o innych produktach w jego składzie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie Sądu, kluczowy zarzut w niniejszej sprawie dotyczący błędnej wykładni art. 26 w zw. z art. 24 p.w.p. jest nietrafny. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej.(v. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2017 r. II GSK 1312/17).

Tymczasem art. 26 ust. 1 p.w.p. stanowi, że wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki. Jest to istotne, bowiem patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania (art. 24 p.w.p.).

Poziom wynalazczy o którym mowa w art. 26 p.w.p., to doniosłość innowacyjna, nieoczywistość zgłoszonego rozwiązania. Poziom wynalazczy jest przesłanką zdolności patentowej, którą bada się w odniesieniu do wynalazków niebędących częścią stanu techniki (a zatem tych spośród zgłoszonych wynalazków, które są nowe). Uzależnienie przyznania ochrony patentowej od poziomu wynalazczego zgłoszonego rozwiązania wynika z dążenia do unikania ochrony rozwiązań wprawdzie nowych, ale oczywistych. Wynalazek oczywisty to taki, który nie wykracza "poza normalne procesy technologii, ale jedynie kontynuują to, co jest znane i logiczne w dotychczasowym stanie techniki, tzn. dotyczą tego, co wymaga umiejętności i zdolności oczekiwanej od specjalisty" (M. du Vall, Prawo własności przemysłowej s.198).

Twórczość wynalazcza polega na przezwyciężeniu trudności technicznej, która bez tego nie zostałaby pokonana. Jeżeli rozwiązanie jest w zasięgu znawcy danej dziedziny – to brak jest poziomu wynalazczego. Należy zatem podkreślić, że wymaganie tej przesłanki prowadzi do zawężenia kręgu rozwiązań technicznych, które mogą zostać opatentowane. Zaostrza ono zatem kryteria opatentowania wynalazku.

Innymi słowy, przy ocenie poziomu wynalazczego rozwiązania, art. 26 p.w.p. pozwala na osobne uwzględnienie poszczególnych cech rozwiązania, przy założeniu, że znawca z danej dziedziny techniki byłby w stanie rutynowo, czyli bez nadmiernego wysiłku, połączyć je w całość.

Na gruncie niniejszej sprawy istotą zakwestionowanego wynalazku jest sposób budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych. W znanym stanie techniki dla tego wynalazku jest nakładanie trzech warstw asfaltowych: warstwę podbudowy asfaltowej, asfaltową warstwę wiążącą i asfaltową warstwę ścieralną, a każdą z tych warstw przed ułożeniem kolejnej pokrywa się emulsją asfaltową.

[...], jest istotą patentu, co wynika z treści zastrzeżenia 1.

Przyjmuje się, że rozwiązanie to reguła technicznego postępowania, czyli instrukcja umożliwiająca osiągnięcie rezultatu. Środki, dzięki którym dochodzi do rozwiązania problemu technicznego, zawarte są w zastrzeżeniach patentowych (zob. K. Szczepanowska-Kozłowska, Patent europejski. Przedmiotowy zakres ochrony, Warszawa 1998, s. 52).

Rozwiązanie jest oczywiste, gdy dojście do zgłaszanego rezultatu nie wymaga wysiłku twórczego, a jedynie dostępnej wiedzy i standardowych umiejętności. Natomiast o poziomie wynalazczym można wtedy mówić, gdy rozwiązanie jest pewnym zaskoczeniem dla znawcy – jeżeli zasadniczo różni się od rozwiązań przeciwstawionych pod względem osiąganych efektów i zastosowanych środków. Brak poziomu wynalazczego występuje m.in. wówczas, gdy znane już rozwiązanie techniczne zostaje zmodyfikowane w sposób oczywisty, możliwy do skojarzenia dla znawcy.

Z kolei pod pojęciem znawcy należy rozumieć fachowca z danej dziedziny, specjalistę, osobę zajmująca się w sposób profesjonalny daną dziedzina techniki. Według praktyki orzeczniczej wystarczające jest przyjęcie wzorca specjalisty, który zawodowo zajmuje się danymi zagadnieniami. Znawca ma bowiem dostęp do stanu techniki. Oznacza to, że znawca dokonuje swojej oceny na podstawie stanu techniki, analizuje inne znane rozwiązania i bada, czy zgłoszone rozwiązanie wynika z rozwiązań już znanych.

Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

Użycie mleka wapiennego do wynalazku, którym jest "sposób budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych" stanowi zastąpienie jednego ze sposobów powszechnie używanych (produkt [...] jest znany na rynku) – innym mlekiem wapiennym.

Wbrew zarzutom procesowym skarżącego, Kolegium Orzekające prawidłowo ustaliło i oceniło, że użycie mleka wapiennego – jako obiektywny problem techniczny rozwiązany w spornym patencie nie stanowi zaskoczenia, skoro [...] jest preparatem mleka wapiennego i był dostępny na rynku przed datą patentu [...], jako chroniący emulsję asfaltową i stosowany wg D1. Wszak dokument D1 ujawnia także sposób budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych – według takich samych warstw jak w patencie [...].

Przy tym, sporny wynalazek dotyczy sposobu budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych, a nie produktu. Jego istotą – wynikającą z części znamiennej, jest nanoszenie na warstwę asfaltową pokrytą emulsją asfaltową wapna hydratyzowanego w ilości od 20 do 40 g/m2, korzystnie w postaci mleczka wapiennego (zastrzeżenie 1). Korzystnie, mleczko wapienne nanosi się po odparowaniu wody z emulsji asfaltowej (zastrzeżenie 2), mleczko wapienne stosuje się w stężeniu od 20 do 45% (zastrzeżenie 3), mleczko wapienne nanosi się przy użyciu skrapiarki (zastrzeżenie 4).

Zdaniem Sądu, uprawniona jest ocena organu, że sposób budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych, objęty spornym patentem nr [...] wynika w sposób oczywisty ze znanych ze stanu techniki przed datą jego zgłoszenia publikacji:

1) dokumentu D1 - stanowiącego prezentację pt. "Zapobieganie uszkodzeniom emulsji asfaltowej przy użyciu preparatu [...]", autorstwa D. M., publicznie ujawnionego na seminarium w P.: [...].01.2013 r. i opublikowanym w Internecie: [...].02.2013 r. Według tego dokumentu, dotyczącego stosowania preparatu [...], służy on do zabezpieczania emulsji asfaltowej przed uszkodzeniami i nanosi się go na każdą warstwę asfaltową pokrytą emulsją asfaltową, a więc na warstwę podbudowy i warstwę wiążącą. Podobnie, poprzez natryskiwanie tego preparatu, czyli mleka wapiennego na powierzchnię emulsji w ilości 250 g/m2 uzyskuje się pokrycie zabezpieczanej powierzchni emulsji asfaltowej wapnem hydratyzowanym w ilości 10-35 g/m2 (str. 6 prezentacji). Przy czym [...], zawiera w składzie 45% wodorotlenku wapnia w wodnym roztworze i specjalne dodatki osłabiające proces sedymentacji oraz agregacji cząstek wapna (str. 4 prezentacji).

Pomimo, że w spornym patencie wskazano nanoszenie na warstwę asfaltową wapna hydratyzowanego w ilości od 20 do 40g/m2, a więc nieco wyższej niż podana w dokumencie D1, to z dokumentu D1 wiadomo, że zwiększenie ilości wapna hydratyzowanego prowadzi do zwiększenia wytrzymałości na ścinanie (str. 35 prezentacji).

2) dokumentu D3 - stanowiącego opis patentowego [...] opublikowanego [...].02.2000 r., który ujawnia sposób wytwarzania powierzchni nawierzchni drogi, w którym na warstewkę sczepną (emulsję asfaltową) można nanosić wapno hydratyzowane w ilości wynoszącej od 10 do 100 g/m2, a więc w zakresie mieszcząc/m cały zakres od 20 do 40 g/m2 podany w spornym patencie. Świadczy to o tym, że w dacie zgłoszenia oczywista była możliwość stosowania wapna hydratyzowanego w ilości większej niż 35 g/m2 warstwy asfaltowej.

Tym samym uprawniona jest ocena, że specjalista z dziedziny techniki, który dąży do zwiększenia wytrzymałości konstrukcji nawierzchni asfaltowej, mógłby dojść bez dokonań twórczych do zastrzeganego rozwiązania w zakresie od >35 do 40 g/m2.

Tym samym prawidłowa jest ocena, wbrew zarzutom skargi, że zestawienie treści zastrzeżenia 1 spornego patentu i konkretne zapisy dokumentu D1 wskazują, że rozwiązanie ujawnione w tym dokumencie przedstawia konstrukcję nawierzchni drogowych z takimi samymi warstwami konstrukcyjnymi jak w spornym patencie, co potwierdza taki sam cel stosowania wapna hydratyzowanego, czyli poprawę sczepności i parametrów wytrzymałościowych nawierzchni drogowych.

Urząd Patentowy dokonał zatem prawidłowej oceny, mając do dyspozycji informacje ujawnione w dokumencie D1 dotyczące układu poszczególnych warstw w konstrukcji nawierzchni drogowej, stanowiącego o sposobie budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych, że znawca z dziedziny tej techniki, w sposób rutynowy, bez dokonań twórczych może wykonać odpowiednie czynności w celu naniesienia tych warstw w takiej kolejności jaka została wskazana.

Należy bowiem podkreślić, że wszystkie czynności wykonywane "w sposobie" zostały w istocie już wymienione w części znanej ze stanu techniki. Sprowadzają się one do nanoszenia poszczególnych warstw kolejno po sobie, a przy tym nie są wymagane żadne szczególne parametry technologiczne czy grubości tych warstw.

Co istotne, w części zastrzeżonej (1) wyłącznie wskazano natomiast na zastosowanie wapna hydratyzowanego, korzystnie w postaci mleczka wapiennego, do nanoszenia na emulsję asfaltową pokrywającą warstwę asfaltową.

W całokształcie okoliczności sprawy nie można pominąć, że skarżąca prowadziła badania na rzecz uczestnika, na jego zlecenie, co do wpływu produktu [...] na szczepność warstw mieszanek mineralno-asfaltowych, pokrytych emulsją asfaltową (raport 2012r.).

Skarżący nie wykazał także, by o poziomie wynalazczym zakwestionowanego rozwiązania świadczyły również takie okoliczności, jak rozwiązanie problemu, który do tej pory próbowano bezskutecznie rozwiązać, czy zaspokojenie przez rozwiązanie nowej potrzeby społecznej, element zaskoczenia dla znawcy, uzyskanie wyraźnego efektu gospodarczego, osiągniecie szczególnego, a nieoczekiwanego efektu, czy zastosowanie rozwiązania przełamującego bariery techniczne.

Na gruncie niniejszej sprawy skarżący nie dowodził bowiem, by w niniejszej sprawie nastąpiło osiągnięcie wyraźnego efektu technologicznego, jak też nie twierdził, że zastosowanie w rozwiązaniu elementów wprawdzie znanych (mleczka wapiennego), ale należało do innej, odległej dziedziny techniki.

Według literatury przedmiotu nawet osiągnięcie wyraźnego efektu gospodarczego samo w sobie nie świadczy o nieoczywistości, jeżeli nie jest on powiązany z cechami technicznymi wynalazku. Materiał promocyjny wiąże się z promocją samego produktu [...], ale równocześnie z jego praktycznym zastosowaniem, co jednoznacznie wynika z przedstawionej prezentacji, w sposobie budowy asfaltowych konstrukcji nawierzchni drogowych.

Już w opisie patentowym spornego wynalazku nie wskazano jednoznacznie jaki problem rozwiązuje ten wynalazek i dopiero na str. 3 opisu, przed tabelą z wynikami badań, podano informację, że zastosowanie wapna w połączeniu między warstwami asfaltowymi spowodowało "wzrost wartości siły ścinającej, sztywności ścinania i wytrzymałości na ścinanie tych połączeń, a tym samym zwiększenie nośności (wytrzymałości) konstrukcji nawierzchni asfaltowej". Zgodnie z dokumentem D1 mleko wapienne nanosi się na warstwę emulsji asfaltowej w celu zmniejszenia przyczepności emulsji asfaltowej do kół pojazdów, a także poprawy sczepności i parametrów wytrzymałościowych asfaltowych konstrukcji drogowych, o czym świadczą np. wyniki badań przedstawione na str. 18 i 34-36 oraz informacja na str. 37 dokumentu Dl. Zatem ter. dokument wskazuje taki sam cel stosowania mleka wapiennego jak w spornym patencie - poprawę sczepności i parametrów wytrzymałościowych.

Urząd prawidłowo zatem uznał, ze Patent [...] i dokument D1 dotyczą identycznej procedury, zgodnie z którą na każdą warstwę asfaltową pokrytą emulsją asfaltową nanosi się wodny preparat wodorotlenku wapnia (mleko wapienne rozcieńczone wodą), a przez natryskiwanie mleka wapiennego na powierzchnię emulsji uzyskuje się pokrycie zabezpieczanej powierzchni emulsji asfaltowej wapnem hydratyzowanym w ilości 10-35 g/m2. Zarówno tabela na str. 3 opisu patentowego [...] spornego wynalazku, jak i wykres podany na str. 35 dokumentu D1 przedstawiają wyniki średniego naprężenia ścinającego w połączeniu międzywarstwowym, otrzymane podczas badania sczepności międzywarstwowej metodą Leucnera, które wskazują na wzrost tego naprężenia ścinającego wraz ze wzrostem stężenia mleczka wapiennego, czyli ilości wapna na m2 warstwy.

Skoro w obu przypadkach ta zależność jest identyczna, stąd wniosek, że efekt stosowania obu środków jest taki sam - powoduje wzrost naprężenia ścinającego w połączeniu międzywarstwowym. Urząd w zaskarżonej decyzji na str. 6 wyraźnie stwierdził: "Pomimo, iż w spornym patencie wskazano nanoszenie na warstwę asfaltową wapna hydratyzowanego w ilości od 20 do 40g/m2, a więc nieco wyższej niż podana w dokumencie D1, to z ww. dokumentu wiadomo, że zwiększenie ilości wapna hydratyzowanego prowadzi do zwiększenia wytrzymałości na ścinanie (str. 35 prezentacji). Zatem, nie pozbawiony racji jest wywód, że specjalista z dziedziny techniki, który dąży do zwiększenia wytrzymałości konstrukcji nawierzchni asfaltowej, mógłby dojść bez dokonań twórczych do zastrzeganego rozwiązania w zakresie od >35 do 40 g/m2".

Prawidłowy jest zatem wywód Urzędu, który ocenił w uzasadnieniu swojej decyzji, iż specjalista mógłby dojść bez dokonań twórczych do zastrzeganego rozwiązania, tym samym wykluczył jego "zaskakujący efekt techniczny".

W spornym patencie przeciwko poziomowi wynalazczemu przemawia wykazanie, na podstawie D1, że dokonano prostego zastąpienia znanego składnika rozwiązania jego ekwiwalentem. W istocie zastąpienie produktu [...], który składa się z mleka wapiennego i jest dostępny na rynku przed datą zgłoszenia patentu [...] – mlekiem wapiennym. W konsekwencji wyłączność na zastosowanie spornego patentu prowadziłoby do blokowania uczestnikowi postępowania korzystanie z rozwiązania oczywiście wynikającego ze stanu techniki wg D1.(Prawo własności przemysłowej – Komentarz do art. 26 p.w.p. Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2010r. 184-185).

Urząd ustosunkował się też do zarzutów skarżącego, że tabela zamieszczona na str. 3 jego pisma z [...].02.2016 r. "świadczy jednoznacznie'' o tym, że preparat [...] nie jest wyłącznie mleczkiem wapiennym czy też koncentratem mleczka wapiennego. Przekonywująco ocenił, że wyniki badań zamieszczone w tej tabeli, dotyczące średniego naprężenia ścinającego w połączeniu międzywarstwowym, nie są miarodajne jeśli chodzi o porównanie składu chemicznego substancji. Substancję charakteryzują parametry fizyko-chemiczne, czyli ściśle określone i w danych warunkach stałe właściwości fizyczne i chemiczne, w tym np. gęstość, przewodnictwo cieplne i elektryczne, rozpuszczalność, temperatura topnienia i wrzenia. Dopiero podczas porównania w właściwości dwóch substancji można wnioskować o tym czy są one tożsame, czy też nie. Odmienne wartości liczbowe wskazane w tabeli mogą być spowodowane innymi warunkami przeprowadzonych badań i byłyby porównywalne dopiero wtedy, gdyby badania dla obu środków były przeprowadzone w identycznych warunkach.

Dlatego trafnym przykładem było wskazanie, dla przykładu, na str. 18 dokumentu D1 przedstawiono tabelę z wynikami badań naprężenia ścinającego próbek pobranych z odcinka doświadczalnego z użyciem preparatu [...] w rozcieńczeniu z wodą w stosunku odpowiednio (preparat : woda): 1:9, 2:8 i 3:7, czyli o stężeniu wapna analogicznym jak w wymienionej tabeli na str. 3 pisma skarżącego z [...].02.2016 r. Podane wartości liczbowe są jeszcze inne niż te podane dla obu środków w tabeli z pisma Skarżącego i znacznie się od nich różnią.

Porównanie wyników badań zamieszczone w tabeli na str. 3 pisma skarżącego z [...].02.2016 r., zostało dokonane poprzez zestawienie danych z dokumentu D1 (str. 35) i opisu patentowego spornego patentu [...] (str. 3), tymczasem w obu dokumentach odnotowano, że badanie wykonano metodą Leutnera.

Jak trafnie wskazał organ, badanie sczepności między warstwowej metodą Leutnera, której użyto do określenia naprężenia ścinającego w połączeniu między warstwowym w badanych próbkach, przeprowadza się na próbkach wyciętych z nawierzchni lub próbkach wykonanych w warunkach laboratoryjnych (badanie ta metodą zostało szczegółowo opisane np. na str. 2 załącznika nr 5, tj. w Raporcie: "Badanie oraz ocena wpływu produktu [...] na czepność warstw mieszanek mineralno-asfaltowych pokrytych emulsją asfaltową kationową", powołanego również w zaskarżonej decyzji Urzędu na str. 8). Wynika z tego, że na wyniki badań ma wpływ także ilość i jakość lepiszcza asfaltowego użytego do warstwy ścieralnej i wiążącej, w danej próbce, a nie wyłącznie skład i ilość środka użytego do połączenia tych warstw (takie wnioski zostały wskazane np. na str. 13 ww. załącznika nr 5).

Niesłuszny jest więc zarzut skarżącego co do naruszenia przez organ art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy p.w.p. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust 1 ustawy p.w.p., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. należy dodać, że obaj twórcy spornego wynalazku byli w składzie zespołu wykonującego, a zatem bezzasadny jest zarzut podnoszony przez skarżącego, że nie można do preparatu [...] stosować nazwy "mleczko wapienne". Nie ma też uzasadnienia zarzut skarżącego, że skład preparatu [...] nie został ujawniony w trakcie postępowania przed organem, ani poprzez inne środki dowodowe, natomiast powielana w pismach uczestnika postępowania informacja o tym, że preparat wykonany jest na bazie mleczka wapiennego wynika wyłącznie z oświadczenia p. D. M.,

Należy podnieść, że część argumentów podanych w skardze nie była podnoszona na etapie postepowania przed wydaniem decyzji, stąd są one bez znaczenia, bowiem nie były przedmiotem postępowania.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.