Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 752/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 02 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 02 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dopuszczenia dowodów w postępowaniu kontrolnym postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał postanowienie nr [...] w sprawie wszczęcia postępowania kontrolnego u M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A." M. K. w S. w celu zbadania prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok.

W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...] na podstawie przepisu art. 180 § 1, art. 216 i art. 217 ustawy z dnia 29 sierpnia 2006 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz.60 z późn. zm.) wydał postanowienie w przedmiocie dopuszczenia jako dowodu w postępowaniu kontrolnym następujących materiałów:

1. pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] skierowanego do "B." Sp. z o.o. w K.,

2. pisma "B." w K. z dnia 29 grudnia 2005 r.,

3. pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 18 kwietnia 2006 r. skierowanego do C. Sp. z o.o. w G.,

4. pisma "C." Sp. z o.o. w G. z dnia 20 kwietnia 2006 r.,

5. pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2006 r. skierowanego do "D." Sp. z o.o. w S.,

6. pisma "D." Sp. z o.o. w S.,

7. pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2006 r. skierowanego do E. SA w S.,

8. pisma E. SA w S. z dnia 5 maja 2006 r.

Postanowienie zawierało informację, iż nie służy na nie zażalenie. Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 28 czerwca 2006 r.

Na powyższe postanowienie, w dniu 16 sierpnia 2006 r. Skarżący wniósł skargę wskazując, iż organ podatkowy naruszył prawo, gdyż z pominięciem strony i bez jej udziału uzyskał dowody w postaci pism wskazanych powyżej, co pozbawiło skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu a strona nie miała możliwości zapoznania się z nimi i wypowiedzenia się w ich sprawie. Skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie m.in. przepis art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Skarżący na poparcie swego stanowiska przywołał tezę z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1999 r. w sprawie I SA/Lu 1456/97.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazując w uzasadnieniu, iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty a zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z tych kategorii tak więc nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.

Dyrektor wskazał również, iż przedmiotowe dowody dopuszczono na podstawie przepisu art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz, że na skutek wniesienia przez stronę odwołania od decyzji wydanej w sprawie, postanowienie to będzie podlegało badaniu przez organ odwoławczy.

Odnośnie zarzutu dotyczącego pozbawienia strony czynnego udziału w sprawie organ wskazał, iż skarżący M. K. w dniu 23 czerwca 2006 r. odmówił przyjęcia protokołu kontroli a także nie skorzystał z przysługującego mu 7 dniowego terminu do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie miedzy innymi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W przedmiotowej sprawie uznać należało, iż zgodnie z tym, co podniósł organ I instancji w odpowiedzi na skargę, zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii przewidzianych cytowanym wyżej przepisem to znaczy, nie jest postanowieniem na które służy zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu art. 235 ustawy Ordynacja podatkowa na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Na postanowienie w przedmiocie dopuszczenia dowodu (wydawane na podstawie przepisu art. 180 § 1 w zw. z art. 216 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa) zażalenie nie przysługuje. Wobec tego, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa postanowienie to strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

W związku z tym, iż przedmiotowe postanowienie pozostaje niezaskarżalne w sposób samodzielny a podlega zaskarżeniu jedynie na skutek wniesienia odwołania od decyzji (co zostało przez skarżącego uczynione), skarga niniejsza na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Jedynie na marginesie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na fakt, iż przepis ten dotyczy stanów faktycznych, w których strona postępowania wykorzystała wszystkie prawem przewidziane środki zaskarżenia i skarga do sądu administracyjnego pozostaje ostatnim przysługującym stronie na danym etapie postępowania środkiem zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie natomiast, stronie nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia (poza tym przewidzianym w przepisie art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa), skarżącemu nie przysługiwało więc prawo wniesienia skargi.

Jak wynika z powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucając skargę nie badał zasadności merytorycznej zarzutów podniesionych przez skarżącego, które, jeżeli zostaną podniesione w toku instancji, będą podlegały rozstrzygnięciu łącznie z odwołanie od decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.