Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2572/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Miasta
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1-2 i par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie ze skargi E. Z. na uchwałę Rady Gminy U. z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. Z. na uchwałę Rady Gminy U. z dnia [...] maja 1998 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odpis powyższego postanowienia doręczono w dniu 3 stycznia 2014 r. profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej, ustanowionemu w sprawie.

Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. (nadanym w tym samym dniu w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 12 grudnia 2013 r. i złożył skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również jako "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 11 grudnia 2012 r. II GSK 1721/12, te orzeczenie i orzeczenia powołanie poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Faktem jest, że pełnomocnik skarżącej wraz z przedmiotowym wnioskiem złożył skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 12 grudnia 2012 r.

W dalszej kolejności oceny Sądu wymaga natomiast przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329). Wymaga podkreślenia, że kryteria dochowania należytej staranności są jeszcze surowsze w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt II GZ 355/13) Osoby te obowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat lub radca prawny, posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych, zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Pamiętać jednocześnie należy, ze uchybienie terminu z winy pełnomocnika jest równoznaczne z winą strony skarżącej.

W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie, albowiem pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił, aby niedokonanie powyższej czynności procesowej w wyznaczonym przez Sąd terminie było następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności.

Pełnomocnik skarżącej E. Z. występując z przedmiotowym wnioskiem wskazał, że w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, który upływał w dniu 3 lutego 2014 r. uległ chorobie mającej nagły, niespodziewany oraz jednocześnie znacznie nasilony przebieg, uniemożliwiający podejmowanie praktycznie podstawowych funkcji. Jednocześnie przedłożył zaświadczenie lekarskie wskazujące na niezdolność do pracy w dniach od 3 lutego 2014 r. do dnia 7 lutego 2014 r. Dalej, pełnomocnik skarżącej oświadczył, że objawy choroby (gorączka i ogólna dysfunkcja organizmu) spowodowały, że zmuszony był on do pozostania w domu, a także zachwiały jego ocenę co do upływającego czasu i pozostałych okoliczności zewnętrznych. Ponadto podniósł, że mimo odpowiedniej organizacji pracy swojej kancelarii nie był w stanie zapewnić złożenia skargi kasacyjnej w terminie, z przyczyn od niego niezależnych – choroby jedynego pracownika kancelarii, a wobec nagłego i silnego przebiegu choroby nie był w stanie zapewnić zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika.

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności uprawdopodobniają zarówno fakt choroby pełnomocnika skarżącej, jak również wskazują, że stan jego zdrowia nie pozwalał mu na działanie, zapewniające profesjonalne prowadzenie sprawy.

W świetle powyższego Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącej E. Z. uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia tutejszego Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. i przywrócił termin do dokonania tej czynności.

Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.