Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 245/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-10-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kuczyńska po rozpoznaniu sprawy w dniu 27 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 11 lipca 2008 r., zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, pełnomocnik skarżącego P. L., wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2003 r. Uzasadniając wniosek wskazał że wartość przedmiotu sporu jest dla strony skarżącej znaczna, zaś skarżący nie jest obecnie w stanie zapłacić spornej kwoty bez uszczerbku dla bieżącej działalności swojej firmy, a tym bardziej bez uszczerbku dla swojej rodziny (żona i dwoje dzieci.

Dyrektor Izby Skarbowej w O., w oparciu o przepis art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 9 września 2008 r., P. L. ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż prowadzenie egzekucji należności wynikających z zaskarżonej decyzji, jego zdaniem, spowoduje realne niebezpieczeństwo dla jego rodziny pozbawiając ją podstawowych środków egzystencji. Podniósł, nie jest w stanie zaspokoić tak znacznej kwoty należności, wynoszącej 63.000 zł bez odsetek, zwłaszcza, iż posiadane zaległości ograniczyły jego możliwości zarobkowe. Skarżący bowiem obecnie ograniczył swą działalność gospodarczą prowadzoną w zakresie robót ziemnych, gdyż wskutek istniejących zaległości wobec ZUS i Urzędu Skarbowego nie może brać udziału w przetargach na roboty publiczne, zaś innych zleceń w bieżącym roku nie miał. Oświadczył iż utrzymuje się z dochodów żony, które w tym roku wyniosły ok. 11.000 zł oraz korzysta z pomocy rodziców. Ponadto ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci (7 lat i 4 miesiące). Wskazał również, że postępowanie w tej sprawie trwa już 5 lat, co wiąże się z koniecznością zapłaty odsetek za tak długi okres.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd po przekazaniu skargi, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Wcześniejsza odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia takiego wniosku do Sądu, zatem nie istnieją przeszkody formalne wyłączające rozpoznanie przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pamiętać jednocześnie należy, że przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania aktu jest więc instytucją wyjątkową, stosowaną w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści tego przepisu wynika obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych w hipotezie przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Skarżący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Jego twierdzenia powinny być nadto poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.). Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku.

W ocenie sądu podane przez skarżącego okoliczności nie spełniają ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w rzeczywistości stanowią one niczym nie poparte twierdzenia i nie mogą być w toku rozpoznawania wniosku w żaden sposób zweryfikowane. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani konkretnych faktów uprawdopodobniających niebezpieczeństwa związane z wykonaniem decyzji i nie pozwala to na ocenę czy istotnie zachodzi niebezpieczeństwo szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w ogóle nie wskazał ani nie udokumentował jaka jest sytuacja ekonomiczna firmy, poprzestając jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu, że prowadzi firmę w ograniczonym zakresie i że posiadane zaległości podatkowe uniemożliwiają wzięcie udziału w przetargach na roboty publiczne a innych zleceń nie miał. Nie podał natomiast jaki posiada majątek, czy i jakie osiąga aktualnie przychody z prowadzonej działalności gospodarczej i jakie ponosi koszty jej prowadzenia. Twierdzenia skarżącego, iż jedynym źródłem utrzymania jego czteroosobowej rodziny są dochody jego żony, które w ciągu roku wyniosły około 11.000 zł (a więc ok. 1200 zł miesięcznie) oraz "w miarę konieczności" pomoc rodziców, nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi, które uwiarygodniłyby sytuację finansowo-majątkową wnioskodawcy, uprawniającą do skorzystania z ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważa, że skarżący, nie wnosząc o uzyskanie prawa pomocy, zgromadził środki pozwalające na opłacenie wpisu należnego od skargi w kwocie 1500 zł, który to koszt przekraczał miesięczny dochód jego rodziny. Zdaniem Sądu rodzi to wątpliwości co do wiarygodności przedstawionych we wniosku danych.

Choć zatem obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. obciąża sąd administracyjny, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie (por. M. Bogusz w glosie do postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005 r. II OZ 155/05. Gdańskie Studia Prawnicze 2006 nr 1 poz. 1).

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, zdaniem Sądu, tego rodzaju okoliczności faktyczne nie zostały uprawdopodobnione i zarazem nie wynikają one ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów, a zatem wniosek podlegał oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.