Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1918/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 2 i  art. 145
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2009 r. sprawy ze skargi K. P. oraz P. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania K. P. -pełnomocnika U. D. i P. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] stwierdzającej, że decyzja ostateczna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego, została wydana z naruszeniem prawa oraz odmawiającej jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], nakazującą U. D. rozbiórkę będącej w budowie części budynku mieszkalnego o wymiarach 3,85 m x 8,60 m na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] [...] gmina G. - realizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Powyższa decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. została skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 9 września 2004 r, sygn. akt: II SA/Lu 1236/03 oddalił skargę U. D.

Na wniosek P. S. P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r.,

znak: [...] wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż decyzja ostateczna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednak odmówił jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Rozpatrując odwołanie od ww. decyzji wniesione przez K. P. pełnomocnika U. D. i P. P. organ stwierdził, że rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada przepisom prawa. Podkreślił cechy jakim odpowiada nadzwyczajne postępowanie wznowieniowe i podniósł, iż z akt administracyjnych wynika, że decyzja ostateczna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, ponieważ P. P. jako strona postępowania, bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Z aktu notarialnego z dnia [...] lipca 2003 r., repertorium A nr [...] U. D. ustanowiła na rzecz P. P. dożywotnią służebność osobistą polegającą na prawie zamieszkiwania w całym domu mieszkalnym znajdującym się na działce nr ew. [...], położonej w [...] gmina [...], co świadczy, iż P. P. przysługiwał status strony. Tym niemniej organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka z art. 146 § 2 Kpa, zgodnie z którym nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Organ zauważył, że w dniu [...] czerwca 2003 r. przeprowadzone zostały czynności kontrolne w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] [...]gmina [...]. Wykazały one, że na ww. działce do istniejącego budynku mieszkalnego, zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] listopada 1975 r. została dobudowana część budynku o wymiarach 3,85 mx 8,60 m, w której w dniu kontroli trwały prace wykończeniowe. Ustalono, że roboty te polegające na rozbudowie

ww. budynku trwają od 2002 r., zaś w miejscu, w którym są one prowadzone wcześniej istniał taras z zadaszeniem i konstrukcją szkieletową drewnianą, W ocenie organu projekt typowy budynku mieszkalnego [...], którego kserokopię zawierają akta sprawy nie przewidywał realizacji pomieszczenia o podanych wymiarach a roboty związane z budową samego budynku mieszkalnego według zatwierdzonego ww. decyzją projektu budowlanego zakończono w roku 1979. Pozostała część budynku mieszkalnego o wymiarach 3,85 m x 8,60 m została dobudowana samowolnie, zaś odległość dobudowanej części obiektu od granicy działki wynosi ok. 0,3 m - 0,6 m, co uniemożliwia legalizację samowoli budowlanej. Dokonana samowolna rozbudowa budynku mieszkalnego narusza bowiem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.)., w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie przedmiotowej części obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, co z kolei wyklucza możliwość przeprowadzenia procedury legalizacyjnej z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

Dodatkowo w ramach wznowionego postępowania administracyjnego organy prowadzące postępowanie ustaliły, że w rejestrze wydanych przez Urząd Gminy [...] pozwoleń na budowę widnieje wpis o wydaniu przez Naczelnika Gminy [...] w dniu 25 listopada 1975 r. udzielającej K. P. (ojcu obecnej właścicielki działki – U. D.) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] według projektu typowego [...]. Z analizy planu sytuacyjnego, stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę wynika wprost, iż zrealizowane pomieszczenie o wymiarach 3,85 m x 8,60 m nie było objęte pozwoleniem na budowę. Ponadto według zatwierdzonej dokumentacji budynek mieszkalny na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] winien być usytuowany w odległości 10,87 od granicy z działką nr ew. [...].

Reasumując organ stwierdził, że wadliwość procesowa polegająca na braku udziału strony tj. P. P. w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2003 r, znak: [...], nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie orzekania, jak również obecnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego. Jednakże,

pomimo istnienia podstaw do wznowienia postępowania uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r. nie mogło nastąpić, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Brak jest bowiem podstaw, przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w ich aktualnym brzmieniu, do legalizacji przedmiotowej części budynku mieszkalnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się również do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących nowych dowodów i okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania decyzji z [...] sierpnia 2003r. a nieznanych organowi ani Sądowi kontrolującemu ww decyzję. Organ wskazał przede wszystkim że kwestia dowodu w postaci kserokopii mapy przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] grudnia 1979 r., była już podnoszona przez właścicielkę działki – U. D. w odwołaniu z dnia 25 lipca 2003 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] lipca 2003r., znak: [...] w przedmiocie rozbiórki części obiektu budowlanego, jak również w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Ponadto w trakcie rozpatrywania przez Sąd skargi U. D. w aktach sprawy znajdowały się także oświadczenia T. K., L. G. i H. S. Także zatem te dowody - wbrew twierdzeniu odwołujących się -były znane organowi drugiej instancji, jak również Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, który wyrokiem z dnia 9 września 2004 r. oddalił skargę Pani U.D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. P. i P. P.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. przepisów postępowania w postaci art. 77 § 1, 78 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5

kpa,

2. przepisów prawa materialnego w postaci art. 29 ust. 2 pkt 4 lit a i lit. b ustawy z

dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków

3. technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.)

3. art. 155 kpa poprzez zmianę ostatecznej decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] listopada 1975 r. bez zgody strony

W uzasadnieniu skarżący powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r., dotyczące niewzięcia pod uwagę nowych dowodów i okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania decyzji z [...] sierpnia 2003r. a nieznanych organowi ani Sądowi kontrolującemu ww decyzję. Uznali za nieprawdziwe twierdzenie, że dowód w postaci mapy z Państwowego Zasobu Geodezji i Kartografii wg stanu na dzień 29 grudnia 1979 r. był znany organom w chwili podejmowania decyzji oraz Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, gdyż znajdująca się w aktach sprawy mapa została sporządzona w dniu [...] lipca 2005 r. a zatem po wydaniu decyzji oraz orzeczenia Sądu, co uzasadnia zastosowanie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W rezultacie skarżący nie zgodzili się z ustaleniami faktycznymi dotyczącymi daty wybudowania części budynku, która istniała już w dniu 29 grudnia 1979 r.

Ponadto podnieśli, że dołączony do akt sprawy projekt typowy [...], który był przedmiotem oceny organów i ustalenia faktu dokonania samowoli budowlanej nie jest tożsamy z projektem o tym samym symbolu z roku 1975 gdyż w aktach znajduje się jedynie wersja z 1995 r.

Skarżący zarzucili także niewiarygodność protokołowi z wizji lokalnej dokonanej w dniu [...] czerwca 2003 r., w szczególności ze względu na dopiski dokonane przez niebiorącą udziału w czynnościach E. M.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] lutego 2009 r. okazano mapę z akt Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną przez podinspektora D. Ż. z dnia [...] lipca 2005 r. oraz mapę z akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego bez opisu (k-4). Skarżący K. P. oświadczył, że obie mapy różnią się tylko skalą. Jednocześnie skarżący nie wiedział czy mapa

znajdująca się w aktach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego była w aktach, którymi dysponował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przede wszystkim należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu była decyzja odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji, wydana w nadzwyczajnym postępowaniu wznowionym na wniosek P. P. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ponadto skarżący zarzucili organom nie wzięcie pod uwagi przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przedmiotem oceny Sądu było zatem zastosowanie przez organy art. 146 § 2 kpa w świetle całego zgromadzonego materiału dowodowego oraz w kontekście zarzutu niezastosowania przez organy art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Należy w tym miejscu podnieść, że stosownie do art. 149 § 1 i 2 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Formalna ocena podstaw wznowienia dokonywana przez organ przed wznowieniem postępowania w drodze

postanowienia nie może obejmować materialnoprawnego przedmiotu sprawy, a badanie przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia jest niedopuszczalna. Jedynie wszczęcie postępowania wznowieniowego umożliwia merytoryczne zbadanie sprawy w kontekście okoliczności mogących stanowić przyczyny wznowienia.

Stosownie natomiast do art. 146 § 2 kpa Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takim przypadku organ administracji publicznej powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 kpa).

W niniejszej sprawie okolicznością wskazującą na wypełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa było ustalenie, że U. D. ustanowiła na rzecz P. P. dożywotnią służebność osobistą polegającą na prawie zamieszkiwania w całym domu mieszkalnym znajdującym się na działce nr ew. [...], położonej w [...] gmina [...], w związku z czym P. P. przysługiwał status strony i bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. W rezultacie należy uznać, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wznowił postępowanie administracyjne postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. i zasadnie stwierdził, że ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003r. w przedmiocie rozbiórki została wydana z naruszeniem przepisów procesowych. Niezależnie jednak od powyższego w ocenie Sądu organy właściwe uznały, że nie mogły wyeliminować wspomnianej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003r. z obrotu prawnego. Całość zgromadzonego materiału dowodowego oraz ocena zastosowania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wskazują na zasadność odmowy uchylenia ww. decyzji w oparciu o art. 146 § 2 kpa.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że w dniu [...] czerwca 2003 r. przeprowadzone zostały czynności kontrolne w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...][...] gmina [...]. Z protokołu tych czynności wynika, że do istniejącego budynku mieszkalnego, zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] listopada 1975 r. wg projektu typowego budynku

mieszkalnego [...] została dobudowana część budynku o wymiarach 3,85 mx 8,60 m, w której w dniu kontroli trwały prace wykończeniowe. W protokole znajduje się jednoznaczne stwierdzenie, iż "Zgodnie z oświadczeniem P. K. P. w miejscu gdzie prowadzone są roboty ok. dwadzieścia lat temu wykonany był taras z zadaszeniem i konstrukcją szkieletowa drewnianą." Ponadto według znajdującego się w tym protokole oświadczenia K. P. inwestor tj. U. D. realizuje inwestycje od 2002 r. na wcześniej istniejącym szkielecie. Organy ustaliły, że część budynku mieszkalnego o wymiarach 3,85 m x 8,60 m została dobudowana samowolnie, zaś odległość dobudowanej części obiektu od granicy działki wynosi ok. 0,3 m - 0,6 m, co narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.)., w stopniu wykluczającym legalizację.

Należy podkreślić, że ustalenia organów nadzoru budowlanego, które legły u podstaw wydania ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. były już ocenione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt: II SA/Lu 1236/03 oddalił skargę U. D. Zgodnie natomiast z art. 170 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wiąże Sąd rozpoznający niniejszą sprawę również w zakresie oceny prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy nadzoru budowlanego.

We wznowionym już postępowaniu skarżący powoływali inną podstawę wznowienia postępowania wymagającą wzięcia pod uwagę, a mianowicie określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, która ma miejsce wówczas, gdy ujawnione zostały nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dacie orzekania przez organ administracji publicznej i mają istotny wpływ na ocenę merytoryczną sprawy oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem skarżących dowód w postaci mapy z Państwowego Zasobu Geodezji i Kartografii wg stanu na dzień 29 grudnia 1979 r. nie był znany ani organom nadzoru budowlanego w chwili podejmowania decyzji ani też Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w

Lublinie kontrolującemu ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003r. Znajdująca się w aktach sprawy mapa została bowiem sporządzona w dniu 19 lipca 2005 r. a zatem po wydaniu decyzji oraz wyroku Sądu, co uzasadnia zastosowanie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Powyższy zarzut skarżących należy uznać za chybiony. Wprawdzie w aktach Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znajduje się mapa Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] sporządzonej w dniu 19 lipca 2005 r. i poświadczającej stan na dzień 29 grudnia 1979 r. Niemniej jednak analogiczna mapa (choć bez pieczątki, opisu i daty) znajduje się także w aktach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego który prowadził w pierwszej instancji postępowanie w sprawie samowolnego dobudowania części budynku. Mapa ta, która - jak na rozprawie stwierdził sam skarżący K. P. (vide protokół z rozprawy - karta 31 akt sądowych) - różni się od tej datowanej na dzień 19 lipca 2005 r. jedynie skalą, stanowi jedną z pierwszych kart akt postępowania administracyjnego. W tej sytuacji za całkowicie niezasadne należy uznać twierdzenie skarżących, że dowód ten nie był znany organom nadzoru budowlanego, jak też Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W konsekwencji nie można podzielić zarzutu niezastosowania przez organy art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdyż ta przesłanka w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Dlatego w ocenie Sądu organy słusznie odmówiły uchylenia cytowanej decyzji ostatecznej, a w związku z tym zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję należy uznać za prawidłowe i zgodne z prawem.

Odnosząc się do zarzutu niewiarygodności ustaleń zawartych w protokole oględzin z dnia 23 czerwca 2003 r. należy wskazać, że "dopiski" na protokole, na które powołują się skarżący to jedynie potwierdzenie zapoznania się z jego treścią przez E. M., która dodatkowo oświadczyła, że przed rokiem nie widziała konstrukcji nad tarasem. W protokole wymienione są strony które były obecne przy oględzinach i E. M. nie jest w nim wskazań. W rezultacie zupełnie bezpodstawne i nie poparte odpowiednimi argumentami są zarzuty skarżący dotyczące niewiarygności tego protokołu, do którego nota bene dołączona jest także dokumentacja fotograficzna dodatkowo potwierdzają prawidłowość ustaleń w nim zawartych. Niezależnie zresztą od

podniesionych kwestii istotny jest fakt, iż protokół ten był już razem z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie i poprzedzającym wydanie ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który oddalając wyrokiem z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt: II SA/Lu 1236/03 skargę U. D. uznał ustalenia poczynione przez organy za prawidłowe. Ocena Sądu wyrażona w tym prawomocnym wyroku wiązała także Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących należy wskazać, że ogólnikowe ujęcie naruszenia prawa w postaci błędnego ustalenia stanu faktycznego i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności wznowienia postępowania oraz podniesienie konieczności przestrzegania reguł postępowania administracyjnego bez odniesienia tych zarzutów i postulatów do konkretnych okoliczności świadczących o istotnych uchybieniach procesowych i w zakresie prawa materialnego nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd -jak podniesiono na wstępie - z urzędu bierze pod uwagę wszelkie okoliczności mogące stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu takie okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

Nie można podzielić zarzutu dotyczącego naruszenia art. 77 § 1 i 78 § kpa. Kontrolowane postępowanie administracyjne zostało - w ocenie Sądu -przeprowadzone prawidłowo i z zachowaniem obowiązujących reguł określonych w kpa, w szczególności przepisami art. 7, 77 i 80, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 2 kpa. Dodatkowo należy podnieść, ze organ nie ma obowiązku przeprowadzenia każdego dowodu na żądanie strony w sytuacji, gdy pozostałe dowody zgromadzone w sprawie przemawiają jednoznacznie za stwierdzeniem, iż jest to zbędne i nie prowadzi w żadnym stopniu do zmiany rozstrzygnięcia. Twierdzenie skarżących, że organy nie wzięły pod uwagę właściwej wersji projektu typowego [...] w świetle pozostałych ustaleń dokonanych przez organy nie może zostać uznane za zasadne, zaś występowanie do określonego podmiotu gospodarczego w celu uzyskania wersji projektu należy w tym kontekście uznać za zbędne i niepotrzebnie przedłużające postępowanie administracyjne.

Niewątpliwie celem skarżących jest wzruszenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego i temu celowi służą wszelkie inicjowane przez skarżących działania. Należy jednak zaakcentować, że kontrolowane postępowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny i sformalizowany znacznie bardziej niż tzw zwykłe postępowanie administracyjne. W rezultacie nie każda okoliczność podniesiona w takim postępowaniu może być uznana za podstawę do jego wszczęcia, prowadzenia i w ostatecznym rezultacie wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, co - w kontekście zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa - należy traktować jako wyjątek. Dodatkowo istotne znaczenie ma fakt, że legalność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003r. była już kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt: II SA/Lu 1236/03 oddalił skargę. Wydanie prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, który ocenił kontrolowaną decyzję jako zgodną z prawem wpływa na ograniczenie możliwości weryfikacji tej decyzji w trybach nadzwyczajnych.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.