Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 295/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 105 par. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Referent Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżącej B. K. od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z [...] listopada 2003 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił A. i J. B. (dalej: inwestorzy) pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę wewnętrznej instalacji gazowej – na działce nr [...], przy ul. [...] w P..

Na wniosek B. K. (dalej także: skarżąca) i jej męża T. K. (zmarłego w toku postępowania – [...] sierpnia 2012 r.) z [...] marca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (dalej także: PINB) wszczął postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych, wykonanych na podstawie ww. decyzji z [...] listopada 2003 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2006 r., znak: [...], organ ten, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.; w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), wstrzymał prowadzenie omawianych robót budowlanych, a decyzją z [...] czerwca 2006 r., znak: jw., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nałożył na inwestorów obowiązek wykonania określonych czynności (skrócenia dachu rozbudowywanego budynku), w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją z [...] listopada 2003 r.

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej także: WINB) decyzją z [...] listopada 2006 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] czerwca 2006 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z [...] stycznia 2007 r., znak: [...]

Decyzją z [...] listopada 2006 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, PINB stwierdził wykonanie przez inwestorów obowiązku wynikającego z ww. decyzji własnej z [...] czerwca 2006 r. Decyzja z [...] listopada 2006 r. została utrzymana w mocy decyzją WINB z [...] stycznia 2007 r., znak: [...]

Po rozpoznaniu wniosku skarżącej złożonego w odrębnym postępowaniu, Wojewoda L. decyzją z [...] lipca 2007 r., znak: [...], orzekł o stwierdzeniu nieważności wspomnianej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2003 r. o pozwoleniu na budowę. Decyzją z [...] września 2007 r., znak: [...], GINB utrzymał w mocy tę decyzję Wojewody.

Wnioskiem z [...] kwietnia 2013 r. skarżąca zażądała stwierdzenia nieważności omawianej decyzji PINB z [...] czerwca 2006 r. Postanowieniem z [...] maja 2013 r., znak: [...], WINB odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie Powyższe postanowienie GINB utrzymał w mocy postanowieniem z [...] lipca 2013 r., znak: [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 25 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2025/13, uchylił ww. postanowienie GINB z [...] lipca 2013 r. znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie WINB z [...] maja 2013 r.

WINB decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji PINB z [...] czerwca 2006 r., znak: [...], zaś GINB decyzją z [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji WINB z [...] stycznia 2007 r., znak: [...] oraz decyzji PINB z [...] listopada 2006 r., znak: [...] Powyższe decyzje WINB i GINB nie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego i stały się prawomocne.

[...] lutego 2015 r. pracownicy PINB przeprowadzili oględziny opisanej wyżej nieruchomości, w trakcie których stwierdzono, że wysięg okapu poza lico ściany rozpatrywanego budynku wynosi 42 cm, odległość ściany budynku od ogrodzenia usytuowanego w granicy działek nr [...] i nr [...] (stanowiącej współwłasność skarżącej) wynosi od 1,06 m do 1,00 m, a odległość od ściany budynku na działce nr [...] wynosi od 3,76 m do 3,90 m. Rozbudowany budynek jest ocieplony z zewnątrz styropianem grubości 12 cm, otynkowany klejem na siatce, bez wyprawy elewacyjnej. Przy wejściu elewację wykończono płytkami ceramicznymi. Inwestorzy oświadczyli, że od czasu skrócenia okapu, nakazanego decyzją PINB z [...] czerwca 2006 r. (której nieważność stwierdził WINB decyzją z [...] sierpnia 2014 r.), wykonali przy budynku (od strony własnej działki) opaskę z płytek oraz stopery i drabinki antyśniegowe. Budynek jest użytkowany. Skarżąca oświadczyła, że wykonane w 2006 r. stopery nie spełniają własnej funkcji i w przypadku obfitych opadów, śnieg w dalszym ciągu spada z dachu budynku inwestorów na jej działkę, a także wskazała, że wody opadowe odprowadzane z opaski odwodnieniowej wokół omawianego budynku przedostają się na jej posesję.

Decyzją z [...] lipca 2015 r., znak: [...], PINB umorzył – jako bezprzedmiotowe – postępowanie administracyjne w sprawie legalności opisanych robót budowlanych. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją WINB z [...] listopada 2015 r., znak: [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi B. K., wyrokiem z [...] maja 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 15/16, uchylił powyższe decyzje organów obu instancji. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły podstawy do uznania, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe – w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego ww. decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2003 r. obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było merytoryczne rozstrzygnięcia kwestii zgodności z prawem wykonanych przez inwestorów robót budowlanych, polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego oraz budowie wewnętrznej instalacji gazowej na działce nr [...] przy ul. [...] w P..

Od wyroku tego strony ani uczestnicy postępowania nie wnieśli skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego i stał się on prawomocny.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, PINB decyzją z [...] marca 2017 r., znak: PINB. [...], nakazał rozbiórkę części przedmiotowego obiektu, powstałej w wyniku jego rozbudowy. Decyzją WINB z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], powyższa decyzja PINB została uchylona, a sprawę przekazano temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Mając na uwadze zalecenia organu odwoławczego, PINB wystąpił do Ministra Infrastruktury i Budownictwa, w trybie art. 9 ustawy Prawo budowlane, o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych załączając stosowną dokumentację projektową Pismem z [...] stycznia 2018 r. Minister Infrastruktury poinformował, że nie widzi możliwości uzyskania zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych.

Decyzją PINB z [...] lutego 2018 r., znak: [...], kolejny raz nakazano rozbiórkę rozbudowanej części przedmiotowego budynku. Decyzją z [...] maja 2018 r., znak: [...], WINB uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, PINB decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu.

Powyższa decyzja została uchylona w całości przez WINB decyzją z [...] października 2018 r., znak: [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez PINB, z uwagi na niedochowanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Rozpatrując ponownie sprawę, PINB umożliwił ponowne wypowiedzenie się stronom postępowania i ich pełnomocnikom co do zgromadzonego materiału dowodowego, a następnie decyzją z [...] stycznia 2019 r., znak: [...], ponownie nakazał rozbiórkę opisanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego – na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu tej decyzji PINB stwierdził, że zrealizowane przez inwestorów roboty budowlane na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2003 r. (której nieważność stwierdził Wojewoda L. decyzją z [...] lipca 2007 r.) naruszają prawo w sposób niedający się usunąć. Z uwagi bowiem na usytuowanie przedmiotowego obiektu budowlanego w odległości 1,0-1,06 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej, nie jest możliwe doprowadzenie go do stanu zgodnego z tymi przepisami. Jednocześnie z uwagi na stwierdzony fakt konstrukcyjnego powiązania starej części (parterowej) obiektu z jego rozbudowaną i nadbudowaną częścią (piętrową) nie ma możliwości wydania wykonalnej i egzekwowalnej decyzji rozbiórki nadbudowanej i rozbudowanej części obiektu w zakresie wskazywanym przez WINB. W tych okolicznościach, zdaniem PINB, należało nakazać jego rozbiórkę w całości.

Decyzją z [...] marca 2019 r., znak: [...], WINB uchylił ww. decyzję PINB w całości i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, odmówił nakazania inwestorom rozbiórki omawianego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową (częścią doziemną).

W uzasadnieniu decyzji WINB wskazał, że w sprawie jest bezsporne, iż "stara" część obiektu (parterowa) wraz z dokonaną jej rozbudową i nadbudową stanowi całość funkcjonalno-użytkową, pierwotny obiekt jest integralnie (konstrukcyjnie) związany z "nową" częścią budynku, a zakres wykonanych robót nie pozwala go oddzielić od "nowej" części obiektu. Wobec zakończenia rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego i jego użytkowania nie zachodzą przesłanki do nakazania zaniechania dalszych robót budowlanych, zaś z uwagi na to, że "stara" część tego budynku jest integralnie (konstrukcyjnie) związana z "nową" częścią, brak jest możliwości precyzyjnego, niebudzącego jakichkolwiek wątpliwości określenia przedmiotu rozbiórki ze wskazaniem konkretnych elementów obiektu budowlanego i ich usytuowania tak, aby decyzja nie była trudna do wykonania także w ewentualnym trybie postępowania egzekucyjnego. Brak jest też możliwości nałożenia obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Zdaniem WINB, nakaz rozbiórki z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi najsurowszy środek dla inwestora i należy go stosować jedynie w ostateczności. To oznacza, że w sytuacji, gdy w wyniku wykonanych robót budowlanych powstała konstrukcja stanowiąca integralną część dotychczasowego budynku, której użytkowanie wiąże się z koniecznością jednoczesnego użytkowania "starej" substancji obiektu, nie można nakazać rozbiórki całego obiektu budowlanego, albowiem rozbiórkę można nakazać tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt niezgodnie z przepisami prawa. Te specyficzne okoliczności sprawy, uzasadniając odmowę nakazania rozbiórki opisanego obiektu budowlanego wraz z wewnętrzną instalacją gazową.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję WINB B. K., zarzuciła naruszenie:

- art. art. 7, 9, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niezbadanie, czy wykonane prace zaingerowały w substancję "starej" części budynku w sposób, który realnie, technologicznie uniemożliwia rozbiórkę części "nowej" bez naruszenia "starej" części, lecz oparcie się na założeniu, że skoro części te są połączone konstrukcyjnie i funkcjonalnie-użytkowo, to tym samym nie jest możliwe ich rozdzielenie;

- art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji, która jest wewnętrznie sprzeczna, z uwagi na to, że jako podstawę rozstrzygnięcia WINB wskazał podstawę prawną obligującą go do wydania nakazu rozbiórki w sytuacji, gdy faktyczny sposób rozstrzygnięcia decyzji polega na odmowie nakazania rozbiórki;

- art. 15 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty, przez organ odwoławczy, wskutek czego pozbawiono skarżącą jednej instancji;

- art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, poprzez niewydanie nakazu rozbiórki omawianego budynku, w sytuacji, gdy związanie konstrukcyjne i funkcjonalno-użytkowe "starej" i "nowej" części obiektu nie świadczy o niemożności ich oddzielenia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji WINB.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie administracyjne dotyczące zbadania legalności robót budowlanych wykonanych przez inwestorów, a polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowie wewnętrznej instalacji gazowej – na działce nr [...], przy ul. [...] w P., toczy się od ponad 13 lat. W toku tego postępowania organy nadzoru budowlanego wydały łącznie kilkanaście decyzji bądź postanowień, które były eliminowane z obrotu prawnego w administracyjnym toku instancji, w postępowaniu nadzwyczajnym bądź w postępowaniu sądowym.

Wskazać trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 15/16, uchylił decyzje organów obu instancji z [...] lipca 2015 r. oraz z [...] listopada 2015 r., orzekające o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego zbadania legalności opisanych wyżej robót budowlanych, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podkreślił, że prawnie wadliwym było stanowisko organów, które twierdziły, że skoro stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na rozbudowę wspomnianego budynku (wraz z instalacją gazową), to niemożliwe jest przeprowadzenie procedury naprawczej w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego, a więc rozpoznawana sprawa stała się bezprzedmiotowa w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Sąd stwierdził, że podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie nie mógł stanowić fakt wyeliminowania z obrotu prawnego:

- decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2003 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę omawianego budynku oraz budowę wewnętrznej instalacji gazowej,

- decyzji PINB z [...] czerwca 2006 r., znak: [...], nakładającej na inwestorów obowiązek wykonania określonych czynności przy rozbudowie tego budynku, w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2003 r.,

- decyzji PINB z [...] listopada 2006 r., znak: [...], stwierdzającej wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB z [...] czerwca 2006 r.;

- decyzji WINB z [...] stycznia 2007 r., znak: [...], utrzymującej w mocy ww. decyzję PINB z [...] listopada 2006 r.

Pomimo usunięcia z obrotu prawnego tych decyzji, jak wskazał Sąd, obowiązkiem organów było rozpoznanie i rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w trybie art. 51 Prawa budowlanego, w tym wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, stosownie do wymogów określonych w art. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 136 k.p.a., w celu wydania merytorycznej decyzji kończącej to postępowanie.

Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone w tym wyroku Sądu, wiążą w niniejszej sprawie zarówno sąd, jak i organy nadzoru budowlanego obu instancji.

W sprawie jest poza sporem, że po zwrocie akt administracyjnych wraz z odpisem wskazanego wyżej, prawomocnego wyroku Sądu, organ pierwszej instancji trzykrotnie decyzjami z: [...] marca 2017 r., [...] sierpnia 2018 r. oraz [...] stycznia 2019 r. orzekał o rozbiórce całości bądź części rozbudowanego przez inwestorów budynku wraz z wykonaną przez nich instalacją gazową, natomiast organ odwoławczy trzykrotnie eliminował te decyzje z obrotu prawnego. Istotne jest przy tym, że zaskarżoną decyzją WINB nie tylko uchylił decyzję PINB o nakazie rozbiórki, ale orzekł również merytorycznie, stwierdzając, że okoliczności faktyczne sprawy nie dają podstaw do wydania nakazu rozbiórki, w myśl art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Uzasadniając to stanowisko organ stwierdził, że "stara" część obiektu (parterowa) wraz z dokonaną jej rozbudową i nadbudową stanowi całość funkcjonalno-użytkową, pierwotny obiekt jest więc integralnie (konstrukcyjnie) związany z "nową" częścią budynku, a zakres wykonanych robót nie pozwala go oddzielić od nowej części obiektu. W tej sytuacji, to jest mając na uwadze fakt, iż "stara" część tego budynku jest integralnie (konstrukcyjnie) związana z "nową" częścią, WINB uznał, że decyzja nakazująca rozbiórkę rozbudowanej części budynku bądź nakazująca przywrócenie go do stanu poprzedniego (stanu sprzed wykonania robót budowlanych w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z [...] listopada 2003 r.) byłaby niewykonalna.

W ocenie Sądu, stanowisko to jest całkowicie bezzasadne.

Po pierwsze, w rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane, że zrealizowana przez inwestorów rozbudowa budynku mieszkalnego wraz z budową wewnętrznej instalacji gazowej, wykonane na podstawie (lecz z odstępstwami) decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2003 r., której nieważność stwierdził Wojewoda L. decyzją z [...] lipca 2007 r. narusza w sposób niedający się usunąć przepisy techniczno-budowlane. Sposób lokalizacji przedmiotowego budynku w odległości 1,0-1,06 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej narusza obowiązujące zarówno w dniu budowy, jak i obecnie zasady usytuowania budynków określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Przepis ten nie przewiduje możliwości sytuowania budynku w takiej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Odległość okapu od granicy działki nie spełnia również wymogów tego przepisu. Brak jest więc możliwości doprowadzenia przedmiotowego budynku do zgodności z przepisami w zakresie jego usytuowania w stosunku do granicy działki, zaś w trybie art. 9 Prawa budowlanego właściwy organ nie dopuścił możliwości uzyskania przez inwestorów odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych na tym etapie postępowania administracyjnego.

Po drugie, zauważyć należy, że wobec obecnego rozwoju technologicznego, w tym mając na względzie możliwy do zrealizowania stopień zaawansowania robót budowlanych, za dowolne uznać trzeba twierdzenia organu odwoławczego, jakoby decyzja nakazująca rozbiórkę rozbudowanej części budynku bądź nakazująca przywrócenie go do stanu poprzedniego byłaby technicznie niewykonalna. Oczywiste jest zarazem, czego nie wskazał organ, że odrębną kwestią jest ocena opłacalności ekonomicznej wykonania tego rodzaju robót budowlanych, uzależniona od stopnia ich skomplikowania, konieczności użycia maszyn budowlanych, wykwalifikowanych wykonawców itp. Z tych względów być może okazałoby się, że bardziej racjonalnym rozwiązaniem – z punktu widzenia ewentualnych kosztów, jakie zmuszeni byliby ponieść inwestorzy – byłoby wykonanie przez nich rozbiórki całości obiektu budowlanego, to jest zarówno "starej" jego części, jak i "nowej" wykonanej wraz z jego rozbudową. Niewątpliwie jednak kwestia ta nie może być oceniana jako mająca istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy.

Po trzecie, wskazać również trzeba, że przyjęcie przeciwnego stanowiska mogłoby prowadzić do obejścia prawa. Akceptując bowiem tok rozumowania organu nadzoru budowlanego drugiej instancji, należałoby stwierdzić, że w każdym przypadku, gdyby roboty budowlane wykonane z istotnym naruszeniem prawa, uniemożliwiającym doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem (w tym z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych, jakie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie), zrealizowane zostały w taki sposób, że po ich wykonaniu pierwotny obiekt budowlany byłby integralnie (konstrukcyjnie) związany z "nową" częścią obiektu, stanowiąc całość funkcjonalno-użytkową, jedynym rozstrzygnięciem, możliwym do podjęcia przez organy nadzoru budowlanego, byłoby zaaprobowanie takiego, niezgodnego z prawem budowlanym, stanu rzeczy. Nie budzi wątpliwości, że stanowisko takie jest całkowicie sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), a także wywodzonymi z niej zasadami legalności i pewności prawa. Z tych względów oczywiste jest, że Sąd obowiązany był do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem prawa procesowego i materialnego niemożliwym do zaakceptowania w państwie prawa, którego organy działają na podstawie i w granicach prawa (art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji).

Uchybienie to niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Obowiązkiem organu będzie dokonanie wnikliwej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w celu zakończenia prowadzonego w sprawie postępowania naprawczego w sposób prawem przewidziany. Rzeczą organu będzie w szczególności rozważyć, czy dla przywrócenia stanu zgodnego z prawem konieczne jest nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego w całości, czy też wystarczające byłoby nakazanie jego rozbiórki w części, zrealizowanej z naruszeniem prawa, co odnosi się także do wykonanej przez inwestorów doziemnej części instalacji gazowej.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.