Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1292/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1, art. 18a ust. 11
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 132, art. 200, art. 205 par. 2, art. 209
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz P. F. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Wydziału [...] Politechniki [...] uchwałą z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 i art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), odmówiła skarżącemu [...] P. F. nadania stopnia naukowego [...] w dziedzinie [...] w dyscyplinie nauki [...]. W uzasadnieniu podała, że przedmiotowa uchwała została podjęta po zapoznaniu się z dokumentacją postępowania [...] kandydata, recenzjami jego dorobku, opinią Komisji [...] powołanej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów w celu przeprowadzenia postępowania [...] i podzieliła stanowisko Komisji [...], że wskazane przez skarżącego osiągnięcia naukowe nie spełniają ustawowych kryteriów w zakresie pozwalającym na nadanie mu stopnia [...] w dziedzinie [...] w dyscyplinie nauki [...].

W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez inną radę wydziału. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie art. 21 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez brak prawidłowego doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem wskazując, że w dniu [...] marca 2015 r. odebrał dwa pisma z Wydziału [...] Politechniki [...], tj. pismo informujące o przyjęciu uchwały nr [...] oraz Protokół z posiedzenia Komisji [...]. Podniósł nadto, że przebieg postępowania zakończonego podjęciem przedmiotowej uchwały jest sprzeczny z wymogami wynikającymi z art. 18a ust. 11 w zw. z art. 18a ust. 8 ustawy o stopniach naukowych (...) oraz z utrwaloną praktyką procedowania w podobnych sprawach przez Rady Wydziałów. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że stosowna uchwała powinna być oparta na podstawie – przekazanej przez Komisję [...] – uchwały zawierającej opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia wraz z uzasadnieniem oraz pełnej dokumentacji postępowania [...], w tym autoreferatu oraz recenzji osiągnięć naukowych. Wskazał również, że z wyciągu z protokołu posiedzenia Rady Wydziału wynika, iż jedyną podstawą głosowania przedmiotowej uchwały było lakoniczne i wprowadzające w błąd sprawozdanie Sekretarza Komisji [...]. Nie odczytano powyższych dokumentów, ani nie odniesiono się do dość powszechnie przyjętej praktyki na innych Radach Wydziałów, tj. przesyłania (w stosownym terminie poprzedzającym ostateczne głosowanie) drogą elektroniczną kompletu dokumentów. Z wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału wynika, że Sekretarz zacytował uwagi recenzentów, którzy negatywnie ocenili pracę [...]. Takie przedstawienie sprawy nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym, w tym przede wszystkim lekceważy fakt, że tylko jedna recenzja negatywnie oceniła "pracę [...]", a pozostałe dwie zawierały pozytywne rekomendacje dla Komisji, w tym pozytywną ocenę "pracy [...]". Dodatkową okolicznością, która mogła wpłynąć na wynik głosowania był fakt, że władze dziekańskie zdecydowały się poddać pod głosowanie wniosek sformułowany w sposób negatywny ("uchwała o odmowie nadania"), a nie w sposób pozytywny ("uchwała o nadaniu"). Takie sformułowanie nazwy uchwały może wpływać na wynik głosowania, wskazując na "preferowany" przez osoby kierujące pracami Rady Wydziału, wynik głosowania. Dodał, że w zaistniałym stanie faktycznym recenzenci przedstawili dwie pozytywne recenzje oraz jedną negatywną. Fakt ten został całkowicie pominięty podczas głosowania przedmiotowej uchwały. W celu pełnego wyrobienia sobie zdania na temat przebiegu postępowania członkowie Rady Wydziału powinni zapoznać się z całością dokumentacji oraz usłyszeć rzetelne sprawozdanie przedstawione przez Sekretarza Komisji [...], a ewentualne wątpliwości powinny zostać poddane pod dyskusję w trakcie posiedzenia Rady Wydziału, zaś w rozpoznawanej sprawie żadnego z tych elementów nie zrealizowano. Podał również, że otrzymany Protokół z posiedzenia Komisji [...] liczy [...] stron, z czego blisko [...] stron to wklejony in extenso fragment negatywnej recenzji [...] B. N., podczas gdy elementy dwóch pozytywnych recenzji zostały pominięte. Taki stan rzeczy nie odpowiada wymogom z art. 18a ust. 8 ustawy o stopniach naukowych (...). Ponadto, w sytuacji gdy członkowie Komisji posiadali uzasadnione wątpliwości dotyczące "dokumentacji osiągnięć naukowych", powinni skorzystać z możliwości, jaka wynika z art. 18a ust. 10 ww. ustawy, tj. przeprowadzenia rozmowy z wnioskodawcą.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu podano, że Sekcja [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącego od uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – 1 głos, przeciw – 9 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie, postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za – 0 głosów, przeciw – 9 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Dalej stwierdziła, że w postępowaniu [...] Rady Wydziału [...] Politechniki [...] brak jest uchybień formalnych, które mogłyby mieć wpływ na jego przebieg. Postępowanie [...] przeprowadzono bowiem zgodnie z postanowieniami i wymogami formalnymi zawartymi w przepisach ustawy o stopniach naukowych. Zawarta w recenzjach i potwierdzona w dyskusji oraz przeprowadzonych głosowaniach Komisji [...] i Rady Wydziału argumentacja potwierdzająca wady i słabości dorobku, w tym wskazanego przez [...] tzw. osiągnięcia naukowego, jest poważna i głęboko ugruntowana. W jej wyniku uznano, że dorobek skarżącego jest jakościowo wątpliwy jeżeli chodzi o wkład do dorobku teoretycznego w zakresie nauk [...]. Podnoszone w odwołaniu przez wnioskodawcę zarzuty odnośnie braku docenienia jakości całego jego dotychczasowego dorobku, Centralna Komisja uznała za nieprzekonujące i bezzasadne. Podniesiono również, że w odwołaniu P. F. wskazał, iż argumenty zawarte w zaskarżonej uchwale są niezgodne z rzeczywistością merytoryczną, metodyczną i rzeczową treści recenzji, lecz zarzuty te – zdaniem organu – koncentrują się na wyszukiwaniu pozornych uchybień, zwłaszcza merytorycznych, co jest nie do zaakceptowania. Skarżący podejmuje w zasadzie próbę ustosunkowania się, a w istocie polemiki wobec niektórych zarzutów zawartych w recenzjach, czyni to poprzez podnoszenie argumentów polemicznych względem wybranych kwestii merytorycznych, m.in. multiplikacji dorobku oraz braku oryginalności monografii. Potwierdza, że dopuścił się, jak to nazywa, "błędu i niedopatrzenia". Polega to, jak stwierdza opinia recenzenta, na "powtórzeniu tekstu merytorycznego zawartego na 190 stronach opracowania z roku 2012, i 223 stronach opracowania z roku 2013". Skarżący potwierdza trafność zarzutu, dyskutuje jedynie z jego konsekwencjami. Dodaje przy tym, że praca ta była przedstawiona w poprzednim postępowaniu [...], umorzonym w 2013 r. Polemizuje również z zarzutem braku oryginalności, cytując wybiórczo recenzentów. Pomija jednak dyskusję zawartą na s. 2, 9 i 10 protokołu posiedzenia Komisji [...] z dnia [...] lutego 2015 r., która związana jest z podstawowym wątkiem dyskusji Komisji. Zauważono również, że większość odwołania skarżący poświęcił na polemikę z konkluzjami recenzentów, w tym zwłaszcza z zarzutem nieuczciwości naukowej. Ten ostatni wątek jednoznacznie w swojej recenzji uwypuklił [...] B. N., wskazując na to, iż w odniesieniu do wskazanego przez wnioskodawcę w postępowaniu [...] tzw. osiągnięcia naukowego, jest ono wyraźnym przejawem tzw. autoplagiatu, czyli nagannej postawy etycznej [...]. Wyżej wymienione poczynienia [...] istotnie przyczyniły się do wprowadzenia recenzentów [...] Z. M. i M. R. w błąd co do rzeczywistego obrazu własnych dokonań naukowych [...]. W świetle powyższych ocen, argumenty podnoszone przez skarżącego wobec recenzentów i procedury, Centralna Komisja uznała za bezzasadne podkreślając, że szczególnie rażą one w kontekście skromnego, zarówno w ujęciu ilościowym jak i jakościowym, dorobku wnioskodawcy, a także naruszenia przez niego "dobrych obyczajów w nauce". Uchwała Rady Wydziału o odmowie nadania stopnia [...] w dyscyplinie nauki [...] była w pełni zasadna i merytorycznie trafna, o czym świadczy m.in. niespełnienie przez skarżącego ustawowego wymogu o znacznym wkładzie w rozwój wskazanej dyscypliny naukowej. Wyjaśnienia kandydata odnośnie stawianych mu w recenzjach zarzutów nie wnoszą do sprawy nowych, istotnych elementów. Argumenty dotyczące braku docenienia jakości jego osiągnięcia naukowego są bezzasadne, zaś treść odwołania oraz lektura dokumentacji, w tym tzw. osiągnięcia naukowego wskazuje, że skarżący nie wie lub nie rozumie na czym polegają wymagania dotyczące tzw. monografii [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący P. F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, a ponadto zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

1) art. 24 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 34b ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez brak wyłączenia od udziału w postępowaniu odwoławczym członka Centralnej Komisji podlegającego wyłączeniu z mocy prawa, tj. [...] B. N.;

2) art. 67 k.p.a. w zw. z § 27 i w zw. z § 17 pkt 2 Statutu Centralnej Komisji (załącznik do zarządzenia nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r.) w zw. z art. 35 ust. 6 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez brak w aktach sprawy uchwały Sekcji [...] Centralnej Komisji o powołaniu recenzentów, przewodniczącego i członka Komisji wskazanych przez Centralną Komisję w postępowaniu [...];

3) art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) w zw. z § 23 Statutu poprzez nieudostępnienie uchwały Sekcji [...] Centralnej Komisji podjętej po przeprowadzaniu postępowania opiniodawczego dotyczącego odwołania skarżącego, na którą Centralna Komisja powołuje się w zaskarżonej decyzji;

4) art. 8, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na informacjach ewidentnie nieprawdziwych i sprzecznych ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym;

5) art. 16 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych (...) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że z faktu wcześniejszej publikacji istotnej części monografii przedstawionej we wniosku [...] w monografii autorstwa skarżącego wydanej rok wcześniej, wynika niemożliwość uznania jej za oryginalne "osiągnięcie naukowe";

6) art. 12 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie wysłania zaskarżonej decyzji przez ponad 2 miesiące od dnia jej podjęcia;

7) art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe sformułowanie uchwały przez Radę Wydziału [...] Politechniki [...] na skutek czego doszło do błędnego jej sformułowania jako uchwały negatywnej ("uchwała o odmowie nadania"), zamiast właściwego – pozytywnego sformułowania ("uchwała o nadaniu");

8) art. 18a ust. 8 w zw. z art. 18a ust. 9 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez błędną interpretację i uznanie za prawidłowy Protokół z posiedzenia Komisji [...], który pomimo niezłożenia wniosku, o którym mowa w art. 18a ust. 9 ustawy, nie zawiera informacji o sposobie głosowania poszczególnych członków Komisji [...]. W obszernym uzasadnieniu przedstawiono argumentację na poparcie powyższych zarzutów, w której akcentowano w szczególności istnienie podstaw prawnych i faktycznych do wyłączenia od udziału w sprawie [...] B. N. Zwrócono również uwagę na brak w aktach sprawy uchwały w sprawie powołania recenzentów w postępowaniu [...]. Podniesiono także kwestię naruszenia zasady zaufania uczestnika postępowania do organu władzy publicznej poprzez podanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji cyt.: "ewidentnie nieprawdziwych" informacji.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie skargi, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 24 k.p.a. dotyczącego uczestnictwa [...] B. N. (przewodniczącego Sekcji [...] CK) w kilku wykluczających się funkcjach w postępowaniu, skutkujących jakoby koniecznością jego wyłączenia od udziału w głosowaniu, iż członek Prezydium Centralnej Komisji [...] B. N. z uwagi na pełnienie funkcji recenzenta w pierwotnym przewodzie [...] wyłączył się od udziału w postępowaniu odwoławczym i nie brał udziału w głosowaniu. Potwierdza to treść protokołu posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji, zaś sam podpis wymienionego na ostatniej stronie decyzji oznacza tylko, że brał on udział w posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji, podczas którego przeprowadzone było głosowanie. Sama dekretacja [...] B. N. jako przewodniczącego Sekcji [...] Centralnej Komisji w akcie powołania recenzentów, w kontekście zarzutu o konieczności wyłączenia, nie ma żadnego wpływu na badane postępowanie, ponieważ recenzenci Centralnej Komisji sporządzający opinię oceniającą dorobek naukowy kandydatów są niezależni w swoich ocenach. W ramach zasady wolności nauki, ani Centralna Komisja ani członkowie jej organów nie ingerują w treść tych opinii, bowiem skutkowałoby to naruszeniem przepisów ustawy o stopniach naukowych. Konieczność dekretacji [...] B. N. jako przewodniczącego Sekcji [...] Centralnej Komisji wynika z treści § 20 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji i ma wyłącznie znaczenie praktyczne. To samo dotyczy procedury powoływania składu komisji [...] na podstawie art. 18a w. ustawy, gdzie zgodnie z treścią § 27 ust. 1 Statutu sprawa wyznaczenia składu komisji [...] jest przedmiotem posiedzenia Sekcji na wniosek Przewodniczącego Sekcji. Samą ostateczną dekretację o wyznaczeniu składu komisji [...] w postępowaniu [...] skarżącego (w części wybieranej zgodnie z ustawą przez Centralną Komisję), podpisał Sekretarz Centralnej Komisji [...] H. I. Odnośnie zaś zarzutu niewłaściwej oceny przez Centralną Komisję dorobku naukowego skarżącego wskazano, że skarżący decydując się na wszczęcie określonej procedury poddał ocenie swój dorobek naukowy przez środowisko naukowe i musi przyjąć jego ocenę. Ocena ta została dokonana przez Radę Wydziału i Centralną Komisję, które oceniają dotychczasowy dorobek naukowy kandydata pod kątem wymogów ustawy o stopniach naukowych (...). Nie sposób sobie wyobrazić, żeby na etapie postępowania odwoławczego kandydat prowadził polemikę z Centralną Komisją w przedmiocie meritum ustaleń Komisji, czy też z krytycznymi konkluzjami recenzentów. Odnośnie zaś zarzutu przewlekłości postępowania odwoławczego organ zaznaczył, że długotrwałość postępowania wynikała z przyczyn obiektywnych w sytuacji, gdyż część składu Prezydium Centralnej Komisji pracuje poza siedzibą Komisji w innych ośrodkach akademickich. Sekcje i Prezydium Centralnej Komisji podejmują zaś uchwały na posiedzeniach, które są zwoływane cyklicznie co miesiąc, z wyjątkiem dwóch miesięcy letnich.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi przedstawiając dodatkową argumentację na ich poparcie, dotyczącą w szczególności zaistnienia podstaw do wyłączenia od udziału w sprawie [...] B. N.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] maja 2016 r. skarżący ustosunkował się do argumentów podniesionych przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymując dotychczasowe zarzuty oraz wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. dodając, że z powodu braku w dokumentacji należy przyjąć, że decyzję powołującą recenzentów podjął jednoosobowo [...] B. N., pełniący funkcję przewodniczącego Sekcji Nauk [...].

Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2016 r., pełnomocnik Centralnej Komisji ustosunkował się do argumentów podniesionych przez skarżącego w powyższych pismach podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 15 marca 2017 r. skarżący wyjaśnił, że oprócz pisma informującego o przyjęciu uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] oraz Protokołu z posiedzenia Komisji [...], "około dwa tygodnie później" została mu również doręczona ww. uchwała.

Następnie wyrokiem tegoż Sądu z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 692/16, uchylono zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano m.in., że "postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego [...] oraz tego, czy rozprawa [...] kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę jedynie w zakresie oceny legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego. Sąd bada zatem, czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych (...) a także postanowieniami Statutu Centralnej Komisji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 2030/06, publ. LEX 361573). Sąd administracyjny nie jest zatem forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych czy polemiki z konkluzjami Centralnej Komisji, a jedynie miejscem, gdzie odbywa się kontrola działalności instytucji państwowej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola ogranicza się zatem do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach o nadanie stopni naukowych (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1078/11, publ. LEX nr 965902). Zaznaczyć należy, że w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...), w postępowaniach dotyczących nadania stopnia [...] i [...] albo tytułu [...] w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z nauką teorii prawa "odpowiednie" stosowanie przepisów prawa nie jest czynnością o jednolitym charakterze. Można wyodrębnić trzy grupy przypadków, różne ze względu na przyczynę i uzyskiwany rezultat, gdy przepisy są "odpowiednio" stosowane. W uproszczeniu do pierwszej grupy należą przypadki, w których odnośne przepisy prawa są stosowane bez zmian w zakresie ich dyspozycji, do drugiej zalicza się przypadki, gdy odnośne przepisy będą stosowane z pewnymi zmianami, w trzeciej znajdują się przepisy, które w ogóle w danym przypadku nie znajdą zastosowania (tak: J. Nowacki, Studia z teorii prawa, Zakamycze 2003, s. 455-457). "Odpowiednie stosowanie przepisów" polega więc na uwzględnieniu pewnych podobieństw przedmiotów normatywnych, jak również odmienności i specyfiki instytucji lub rozwiązania prawnego, do których mają być stosowane przepisy. Chodzi bowiem o to, że ustawodawca nie formułuje dla tych sytuacji odrębnych przepisów, lecz – w zakresie nieuregulowanym w ustawie – odsyła do przepisów już obowiązujących uważając, że mogą być one stosowane także do określonych instytucji lub rozwiązań prawnych, tyle że stosowane "odpowiednio". Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na stan niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że w postępowaniu przed Centralną Komisją zaistniały uchybienia procesowe, stanowiące podstawę do wznowienia postępowania. Ze statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynika, że organ Komisji w postaci Sekcji stałej prowadzi postępowanie opiniodawcze w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego (§ 18 ust. 1). W postępowaniu opiniodawczym powołuje się co najmniej jednego recenzenta spośród osób mających tytuł naukowy, przy czym decyzja Komisji odmawiająca poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego albo odmawiająca zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego zapada po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...), co najmniej jednego recenzenta spoza składu Komisji (§ 19 ust. 3). Recenzentów w postępowaniu opiniodawczym powołuje Przewodniczący właściwej Sekcji (§ 20 ust. 1). W stanie faktycznym niniejszej sprawy w postępowaniu odwoławczym zostało wyznaczonych dwóch recenzentów opiniujących. W myśl postanowień § 20 ust. 1 Statutu, decyzję o ich wyznaczeniu podejmował Przewodniczący Sekcji [...] – w tym przypadku winien to być [...] B. N., który – jako jedyny spośród trzech recenzentów oceniających dorobek [...] – zrecenzował tenże dorobek negatywnie. W aktach sprawy brak jest dokumentu, który wskazywałby na to, że ww. recenzenci opiniujący zostali wyznaczeni przez inną osobę – np. Zastępcę Przewodniczącego Sekcji w sytuacji, gdy Przewodniczący Sekcji był jednocześnie recenzentem oceniającym dorobek naukowy kandydata. Powołani w postępowaniu opiniodawczym recenzenci [...] W. C. i [...] S. C. w sporządzonych opiniach przychylili się w całości do negatywnego stanowiska Rady Wydziału [...] Politechniki [...] oceniając odwołanie jako bezzasadne. Po otrzymaniu opinii Sekcja [...] wypowiedziała się przeciwko wnioskowi o uchylenie uchwały z dnia [...] lutego 2015 r. podjętej przez Radę Wydziału. Po otrzymaniu stanowiska Sekcji, Centralna Komisja w dniu [...] grudnia 2015 r. wydała zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy ww. uchwałę Rady Wydziału. Decyzja ta została podpisana przez [...] B. N. – członka Prezydium Centralnej Komisji. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3. Stosownie zaś do dyspozycji art. 34b ustawy o stopniach naukowych (...) do członków Centralnej Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego. Instytucja wyłączenia uregulowana w art. 24 k.p.a. stanowi procesową gwarancję bezstronności organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Przepis ten urzeczywistnia wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej. Jest również związany z realizacją zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepisy o wyłączeniu z art. 24 k.p.a. mają gwarantować, że pracownik nie będzie działać w sposób stronniczy, a więc sprzeczny z zasadniczym celem postępowania, jakim jest oparcie rozstrzygnięcia sprawy na obiektywnie prawdziwej jej ocenie. Wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu, w którym brał udział pracownik podlegający wyłączeniu na podstawie art. 24 k.p.a. stanowi wadę kwalifikowaną tego postępowania i w przypadku decyzji ostatecznej jest podstawą do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Na mocy art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. wyłącza się od udziału w postępowaniu tych pracowników organu, którzy byli wcześniej świadkami lub biegłymi w danej sprawie. Ich udział w postępowaniu naruszałby obiektywizm działania, gdyż stanowiłby źródło dowodowe w tym postępowaniu, a jednocześnie osoby te występowałyby jako dokonujące oceny zebranego materiału dowodowego i jego wiarygodności. W ocenie Sądu, zgodzić należy się z twierdzeniem skarżącego, że Centralna Komisja w postępowaniu odwoławczym dopuściła się naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 34b ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez brak wyłączenia od udziału w postępowaniu odwoławczym członka ("pracownika") Centralnej Komisji – [...] B. N. podlegającego wyłączeniu od udziału w tym postępowaniu z mocy prawa. Pomimo specyfiki postępowania [...], udział ww. osoby w postępowaniu przed organem I instancji jako recenzenta i członka Komisji [...] należy porównać do udziału biegłego w sprawie. (...) Powyższej oceny nie mogą zmienić twierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, iż [...] B. N. z uwagi na pełnienie funkcji recenzenta w przewodzie [...] wyłączył się od udziału w podstępowaniu odwoławczym przed Centralną Komisją, bowiem nie brał udziału w samym głosowaniu. Faktem jest bowiem, że z powodów powyżej wskazanych brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, co potwierdza jego podpis złożony pod decyzją kończącą postępowanie odwoławcze. Nie można też zgodzić się z argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę, że sama "dekretacja" [...] B. N. – jako przewodniczącego Sekcji [...] na akcie powołania recenzentów w postępowaniu odwoławczym nie ma wpływu na badane postępowanie. Ocenie Sądu nie podlega bowiem rzeczywiste istnienie (czy nieistnienie) wpływu odnośnego działania na wynik postępowania odwoławczego, ale sam fakt udziału w tym postępowaniu recenzenta i członka Centralnej Komisji pomimo obowiązku wyłączenia na mocy art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 34b ustawy o stopniach naukowych (...). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Centralna Komisja zobowiązana będzie do uwzględnienia powyższej oceny prawnej i podjęcia czynności procesowych w celu zapewnienia realizacji zasady obiektywizmu i bezstronności na zasadzie art. 34b ustawy o stopniach naukowych (...) w zw. z art. 24 k.p.a. Centralna Komisja ponownie rozpatrzy odwołanie od uchwały Rady Wydziału z dnia [...] lutego 2015 r., zbada ponownie zasadność podnoszonych w nim zarzutów, czemu da wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji.

W tej sytuacji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595, z p.zm.), utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że postępowanie dowodowe Centralnej Komisji uznało zasadność uchwały Rady Wydziału, bowiem dorobek [...] jest jakościowo wątpliwy jeżeli chodzi o wkład do dorobku teoretycznego w zakresie nauk [...]. Podnoszone przez skarżącego w odwołaniu argumenty w zakresie braku docenienia jakości całego jego dotychczasowego dorobku są bezzasadne i generalnie odwołanie poświęcone jest polemice z konkluzjami recenzentów, w tym zwłaszcza z zarzutem nieuczciwości naukowej. Praca [...] nie spełnia wymagań dotyczących tzw. monografii [...]. W postępowaniu dowodowym Centralna Komisja uznała, że osiągnięcie naukowe wskazane przez skarżącego w postępowaniu [...], nosi znamiona autoplagiatu, co stanowi naruszenie dobrych obyczajów w nauce, a jego pozostały dorobek naukowy należy uznać za rażąco skromny zarówno w ujęciu ilościowym jak i jakościowym. W końcowej ocenie skarżący nie spełnił ustawowego wymogu o znacznym wkładzie w rozwój wskazanej dyscypliny naukowej, zaś uzasadnienie odwołania dotyczące stawianych w recenzjach zarzutów nie wnosi do sprawy istotnie nowych elementów. Zdaniem organu brak jest podstaw, zarówno merytorycznych, jak i formalnych, by zgodzić się z użytymi w odwołaniu argumentami. Ponadto w odwołaniu na s. 8 – 10 znajduje się także kilka refleksji o charakterze ocennym postępowania, innych postępowań oraz ustroju nauki polskiej. Wątek ten w przekonaniu Prezydium Centralnej Komisji wykracza poza zakres odwołania i dlatego pozostawiony jest bez komentarza.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, a ponadto o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

1. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. 2003, Nr 65, poz. 595 ze zm. – dalej: Ustawa) oraz w zw. z § 18 i § 19 Statutu CK (Załącznik do zarządzenia nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dn. 4 czerwca 2012 r. – dalej: Statut CK) poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu i w konsekwencji nie przeprowadzenie żadnych nowych czynności procesowych, w tym wymaganego bezpośrednio przez przepisy Ustawy oraz Statutu CK postępowania opiniodawczego (recenzji);

2. art. 24 k.p.a. w zw. z art. 34b oraz art. 20 ust. 3 Ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji Rady Wydziału wydanej po głosowaniu, w którym uczestniczyły osoby podlegające wyłączeniu z mocy art. 20 ust. 3 ustawy o stopniach i tytułach naukowych, a także poprzez udział w podejmowaniu zaskarżonej decyzji osób, które uczestniczyły w podejmowaniu poprzedniej decyzji, uchylonej wyrokiem Sądu z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 692/16;

3. art. 107 § 1 pkt. 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego zaskarżanej decyzji;

4. art. 67 k.p.a. w zw. z § 17 pkt. 2 Statutu CK poprzez brak w aktach sprawy jakichkolwiek dokumentów dokumentujących czynności procesowe, podjęte bezpośrednio przed wydaniem zaskarżanej decyzji;

5. art. 8 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 Ustawy poprzez oparcie rozstrzygnięcia zaskarżanej decyzji na informacjach ewidentnie nieprawdziwych i sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym zalegającym w aktach sprawy;

6. art. 16 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 pkt. 1 Ustawy w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że z faktu wcześniejszej publikacji istotnej części monografii przedstawionej we wniosku [...] w monografii autorstwa skarżącego wydanej rok wcześniej, wynika niemożliwość uznania jej za oryginalne "osiągnięcie naukowe";

7. art. 18a ust. 11 Ustawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe sformułowanie uchwały przez Radę Wydziału [...] Politechniki [...] na skutek czego doszło do błędnego jej sformułowania jako uchwały negatywnej ("uchwała o odmowie nadania"), zamiast właściwego – pozytywnego sformułowania uchwały ("uchwała o nadaniu").

W obszernym uzasadnieniu podał, że po wydaniu opisanego już wyżej wyroku, nie przeprowadzono ponownego postępowania opiniodawczego, w tym nie powołano nowych recenzentów w tym postępowaniu. W związku z powyższym ponowne postępowanie odwoławcze nie tylko przeprowadzono z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów, ale dodatkowo w sprzeczności z powyższym wyrokiem poprzez fakt, że oparto je na materiale dowodowym zgromadzonym przy udziale osoby ([...] B. N. m.in. wskazał osoby recenzujące w poprzednim postępowaniu odwoławczym), która zgodnie z powołanym wyrokiem Sądu powinna zostać wyłączona z wszelkich czynności w trakcie postępowania odwoławczego. Dodatkowo w podejmowaniu zaskarżanej decyzji brały udział osoby (co wprost wynika z akt sprawy, lub co z powodu bezprawnej niekompletności akt sprawy można domniemywać), podlegające wyłączeniu, a biorące udział w podejmowaniu wcześniejszych decyzji. W związku z tym wyrokiem, Centralna Komisja zobowiązana została do ponownego rozpoznania sprawy i do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku WSA i podjęcia czynności procesowych w celu zapewnienia realizacji zasady obiektywizmu i bezstronności na zasadzie art. 34b ustawy o stopniach naukowych (...) w zw. z art. 24 k.p.a. Sąd wyraźnie stwierdził, że Centralna Komisja ponownie rozpatrzy odwołanie od uchwały Rady Wydziału z dnia [...] lutego 2015 r., zbada ponownie zasadność podnoszonych w nim zarzutów czemu da wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji. Z powyższego jednoznacznie wynika, że Centralna Komisja powinna przeprowadzić ponownie postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stosownymi przepisami Ustawy, k.p.a. oraz Statutu. Tymczasem analizując uzasadnienie zaskarżanej decyzji oraz mając na uwadze fakt, że w aktach sprawy nie ma żadnych nowych dokumentów, względem dokumentacji zgromadzonej już przy podejmowaniu poprzedniej, uchylonej decyzji należy założyć, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania odwoławczego, a jedynie, opierając się na poprzednio zgromadzonym materiale dowodowym, przeprowadził dwa głosowania – jedno na poziomie stosownej Sekcji CK, a drugie na poziomie Prezydium CK. Takie procedowanie odwołania przede wszystkim lekceważy konieczność powołania recenzentów opiniujących, co jednoznacznie wynika z art. 35 ust. 3 Ustawy oraz z § 18 i § 19 Statutu CK. Przepisy te wymagają przy decyzji odmownej powołania dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego nie będącego członkiem CK. W uzasadnieniu zaskarżanej decyzji oraz w aktach sprawy nie ma zarówno odwołania do nich, jak i ich samych recenzji. To co znajduje się natomiast w aktach sprawy to recenzje przygotowane w trakcie postępowania odwoławczego, zakończonego uchyloną przez Sąd decyzją. Przygotowały je osoby, jednoosobowo wskazane przez [...] B. N., a więc osobę, która zgodnie z wyrokiem Sądu, uchylającym wcześniejszą decyzję CK, powinna zostać wyłączona z tamtego postępowania. Zgodnie z powołanym wyrokiem Sądu wyłączenie winno dotyczyć również powoływania recenzentów w postępowaniu odwoławczym. Dokładna lektura lakonicznego uzasadnienia zaskarżanej decyzji wskazuje, że CK zaskarżaną decyzję opierał na tych właśnie recenzjach. Świadczy o tym fakt, że tylko w recenzji autorstwa [...] B. N. oraz wskazanych przez niego recenzentów w postępowaniu odwoławczym znalazły się wskazania o nikłym dorobku naukowym skarżącego oraz o rzekomym popełnieniu tzw. autoplagiatu, które to stwierdzenia wskazano, jako jednoznacznie udowodnione w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji. Powyższe dowodzi, że zaskarżana decyzja jest de facto, obarczona również tą samą wadliwością, którą obarczona była decyzja usunięta z obrotu, w związku z powoływanym wyrokiem Sądu, tj. niewyłączeniem się z postępowania odwoławczego osoby, podlegającej wyłączeniu z mocy prawa. Mając na uwadze powyższe, należy uznać że organ zobowiązany był na mocy art. 153 p.p.s.a. do respektowania wskazań sądu. Wskazania te dotyczyły, po pierwsze, zapewnienia zasady obiektywizmu poprzez wyłączenie od udziału w postępowaniu przed Centralną Komisją [...] B. N., a także każdej innej osoby, której uczestnictwo w tym postępowaniu naruszałoby zasady określone w art. 24 k.p.a. Po drugie Centralna Komisja zobowiązana została do ponownego rozpatrzenia odwołania od uchwały Rady Wydziału, co jest naturalną konsekwencją wykonania zobowiązania określonego wyżej. Jednakże w postępowaniu tym Centralna Komisja powinna zbadać ponownie zasadność podnoszonych w odwołaniu zarzutów, a także prawidłowość przeprowadzonego przez Radę Wydziału postępowania pod względem formalnoprawnym. Działania te powinny być dokonane w świetle oceny prawnej wskazanej przez Sąd oraz przy niebraniu pod uwagę materiału dowodowego, objętego wadliwością, skutkującą uchyleniem poprzedniej decyzji. Tak się jednak nie stało i w konsekwencji organ naruszył zarówno art. 153 p.p.s.a., jak i powołane w treści zarzutu stosowne przepisy Ustawy, k.p.a. oraz Statutu CK (konieczność powołania recenzentów w postępowaniu odwoławczym; osoby wyłączone z mocy prawa z udziału w postępowaniu odwoławczym). Zaskarżana decyzja narusza dodatkowo powołane przepisy w dwóch aspektach, a mianowicie:

a) brak wyłączenia [...] Z. M. z głosowania przez Radę Wydziału [...] Politechniki [...] nad jego odwołaniem. Zgodnie z art. 10 Ustawy dotyczy sytuacji, gdy brak w kraju jednostki organizacyjnej właściwej do przeprowadzenia określonego przewodu [...] lub postępowania [...], a zatem nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Nie ma też w sprawie zastosowania wyjątek dotyczący przewodu [...]. Z uregulowania tego jasno wynika, że prawo do głosowania na Radzie Wydziału dotyczy recenzentów i promotora przewodu [...]. Jeśli ustawa expressis verbis wskazuje na recenzentów przewodu [...], to uprawnienie do głosowania nie przysługuje recenzentom przewodu [...] (promotor w przewodzie [...] nie występuje). Tym samym za niedopuszczalne należy uznać uczestniczenie w głosowaniu w Radzie Wydziału [...] Z. M., który będąc jednym z recenzentów w przewodzie skarżącego brał aktywny udział w głosowaniu dotyczącym odwołania skarżącego. Powinien on zostać wyłączony od udziału w głosowaniu w tej sprawie. Ponieważ nie został on wyłączony od udziału w głosowaniu, decyzja zapadła na Radzie Wydziału obarczona została wadą, o której mowa w wyroku WSA z dnia 15 marca 2017 r. Naruszenie to stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., tym samym organ zobowiązany był do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i to bez konieczności badania, czy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

b) prawdopodobny udział w postępowaniu odwoławczym, zakończonym zaskarżaną decyzją innych osób, podlegających wyłączeniu z mocy prawa, tj. [...] M. B., [...] M. R., [...] S. J. C., bowiem dwie pierwsze osoby, były członkami Komisji [...] (odpowiednio jako jej członek oraz recenzent), której opinia była podstawą głosowania na Radzie Wydziału [...] Politechniki [...], w którym odmówiono nadania stopnia [...]. Trzecia osoba po wskazaniu przez [...] B. N., przygotował recenzję w postępowaniu odwoławczym, zakończonym przyjęciem decyzji, która została uchylona wyrokiem WSA z dnia 15 marca 2017 r. Wszystkie te osoby są aktualnie członkami CK, działającymi w Sekcji [...] – Nauk [...], która uczestniczyła w ponownym procedowaniu odwołania. Z treści uzasadnienia zaskarżanej decyzji wynika, że w głosowaniu w Sekcji [...] brało udział 11 osób z 16 wszystkich członków Sekcji. Brak w aktach sprawy nowej dokumentacji (co samo w sobie stanowi odrębny zarzut niniejszej skargi) powoduje, że nie sposób ustalić czy wskazane wyżej osoby brały udział czy nie w tym głosowaniu. Mając na uwadze generalnie dużo słabszą pozycję dowodową strony względem organu administracyjnego, a także osobiste doświadczenia skarżącego w kontaktach z CK w trakcie poprzedniego postępowania odwoławczego, należałoby traktować twierdzenie, że [...] M. B., [...] M. R., [...] S. J. C., brali udział w podejmowaniu zaskarżanej decyzji, za uwiarygodnione. Ponadto uzasadnienie zaskarżanej decyzji liczy zaledwie 2 strony, z czego odniesienie się do stanu faktycznego oraz licznych argumentów, jakie znalazły się w odwołaniu skarżącego od uchwały Rady Wydziału [...], niecałą jedną stronę. W tym kontekście można jedynie powtórzyć to co wskazano wcześniej, że w uzasadnieniu decyzji CK próżno poszukiwać odniesienia co do zarzutów stawianych w odwołaniu. Dodatkowo nie poczyniono żadnych ustaleń poprawności formalnoprawnej wydanej uchwały w świetle oceny prawnej orzeczenia WSA. W dalszej części wskazał, że do czynności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zgodnie z § 17 pkt 2 Statutu CK, zalicza się posiedzenie Sekcji CK w sprawie dotyczącej postępowania [...]. Obowiązek taki przewidziany został w Statucie Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów. Tymczasem w aktach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek nowych, względem postępowania zakończonego uchyloną decyzją, akt sprawy. W trakcie rozmowy z pracownicami sekretariatu Sekcji [...] uzyskano informację, że takich dokumentów nie ma i nie będzie, ponieważ taka jest praktyka procedowania spraw, uchylonych decyzją Sądu, co stanowi jaskrawe naruszenie art. 67 k.p.a. w zw. z § 17 pkt. 2 Statutu CK. W dalszej części stwierdzono, że zgodnie z art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, tymczasem CK poprzez podanie w zaskarżanej decyzji informacji nieprawdziwych, nie mających potwierdzenia w aktach sprawy, dopuściła się jaskrawego naruszenia normy art. 8 k.p.a. Co zaś się tyczy naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1 Ustawy, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w postaci recenzji dorobku naukowego [...]nie uzasadniał wyciągnięcia wniosków przedstawionych przez CK, a co więcej stojących z nimi w jaskrawej sprzeczności. Stanowisko CK wynika bądź z niezaznajomienia i nierozpatrzenia całości materiału dowodowego sprawy, bądź z błędnej oceny tego materiału. Wskazuje na to w szczególności fakt, że w zaskarżanej decyzji stwierdzono, że "pozostały [w stosunku do monografii [...] skarżącego - dodane własne] dorobek naukowy należy uznać za rażąco skromny zarówno w ujęciu ilościowym jak i jakościowym". Sąd nie jest umocowany do analizy jakościowej mojego dorobku, więc należy skupić się jedynie na zarzucie dotyczącym "ujęcia ilościowego". We wniosku [...] wskazał łącznie ponad 40 pozycji opublikowanych "po [...]". Analizując dominującą praktykę postępowań [...] należy uznać, że jest to dorobek znaczny i zdecydowanie spełniający w ujęciu ilościowym wymagania ustawowe. Co więcej, fakt ten potwierdzili w swoich recenzjach wszyscy recenzenci, m.in. [...] M. R. i [...] B. N. Takie ewidentnie błędne i niesprawiedliwe sformułowanie nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy, a w konsekwencji tak prowadzone postępowanie organu w sposób rażący podważa zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej. co zaś się tyczy naruszenia art. 16 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 pkt. 1 Ustawy w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 80 k.p.a. wskazano, że poprzez uznanie, iż z faktu wcześniejszej publikacji istotnej części monografii przedstawionej we wniosku [...] w monografii jego autorstwa wydanej rok wcześniej, wynika niemożliwość uznania jej za oryginalne "osiągnięcie naukowe" doszło do rażącego naruszenia prawa. Takie zarzuty znalazły się zarówno w zaskarżanej decyzji, jak i w recenzjach przedstawionych w ramach postępowania opiniującego (recenzenci CK), a wcześniej (bardzo obszernie) w recenzji [...] B. N. (np. s. 3: "niewątpliwie mamy w tej sytuacji na pewno do czynienia z publikacją nie oryginalną, a zatem nie mogącą stanowić znacznego wkładu. Stąd moja ocena monografii jest negatywna"). Ciągłe powtarzanie tego zarzutu w trakcie postępowaniu musi zaskakiwać, bo wynika z ewidentnego błędu logicznego w rozumieniu pojęcia "oryginalności" dzieła naukowego, w tym w kontekście zarzutów o tzw. autoplagiat. W świetle powyższego wskazano, że zarzut, iż powyższa okoliczność dyskwalifikuje oryginalność dzieła i w konsekwencji jego wkład w rozwój dyscypliny naukowej jest całkowicie chybiony i wprowadzający w błąd. Oryginalność w tym kontekście powinna być oceniana w zestawieniu z twórczością innych badaczy i naukowców danej dziedziny, a nie interpretowana w wąski i formalny sposób, że przedstawione "dzieło" nie może być nigdy wcześniej publikowane przez danego autora. Co więcej, zaprzecza to dość powszechnej praktyce, publikowania części badań, będących podstawą przyszłego wniosku [...], w ich wczesnym etapie, a następnie opublikowania zamkniętej całości, uwzględniającej uwagi i sugestie przedstawione przez innych badaczy do wcześniej upublicznionych wyników cząstkowych. Tak było w jego przypadku i dotyczyło uwag do pierwszej monografii (wydanej w 2012 r.) m.in. przedstawionych właśnie przez [...] B. N., który był recenzentem (obok również ponownie występującej w tej roli w bieżącym postępowaniu [...] M. R.) w umorzonym w 2013 r. przewodzie [...], którego podstawą była monografia wydana w 2012 r., a którego krytyczne uwagi starał się uwzględnić w monografii wydanej w 2013 r. Sposób interpretacji "oryginalności dzieła" zastosowany przez [...] B. N., recenzentów CK biorących udział podczas pierwszego postępowania odwoławczego, a w konsekwencji CK przy zastosowaniu do innych postępowań, musiałby spowodować dyskwalifikację większości wniosków [...], ponieważ rzadko się zdarza, że przedstawiona monografia jest w 100% tekstem nigdy wcześniej nie publikowanym przez danego autora. Tym samym stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie uzasadniał wyciągnięcia wniosków do jakich doszła CK, naruszając tym samym ww. uregulowania. Ponadto CK dopuściła się naruszenia art. 18a ust. 11 Ustawy poprzez negatywne sformułowanie uchwały przez Radę Wydziału [...] Politechniki [...] ("uchwała o odmowie nadania"), zamiast właściwego – pozytywnego ("uchwała o nadaniu"). Co prawda literalna interpretacja tego przepisu może sugerować, że w przypadku negatywnej opinii Komisji [...] (a tak było w jego przypadku), stosowna Rada powinna poddać pod głosowanie "uchwałę o odmowie nadania" to jednak interpretacja logiczna oraz celowościowa temu zaprzeczają. W przypadku ewentualnego odrzucenia uchwały sformułowanej negatywnie przez Radę Wydziału trudno byłoby wyciągnąć wniosek, że w wyniku takiej uchwały nadano stopień [...]. W tej sytuacji wymagane byłoby podjęcie kolejnej uchwały, tym razem sformułowanej pozytywnie ("o nadaniu stopnia"). W konsekwencji wydaje się, że jedynym właściwym sposobem głosowania uchwał przez Radę Wydziału jest jednokrotne głosowanie "pozytywne" (uchwała o nadaniu), którego ewentualny wynik negatywny będzie tożsamy z odmową nadania stopnia [...]. Taką argumentację wzmacnia również okoliczność, że "negatywne" formułowanie uchwał może wpływać na wynik głosowania, poprzez wskazanie na "preferowany" przez osoby kierujące pracami Rady Wydziału wynik głosowania. Dodatkowo taki sposób głosowania ma oparcie w dominującej praktyce głosowań ciał kolegialnych uczelni wyższych w sprawach personalnych, tj. głosowania w sposób pozytywny ("uchwała o zatrudnieniu", "uchwała o przedłużeniu zatrudnienia", "uchwała o udzieleniu urlopu" etc.).

W odpowiedzi na skargę, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku skargi, cytowanym już wyżej wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. i w uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie powinien z urzędu być wyłączony z udziału w postępowaniu odwoławczym [...] B. N. (art.24 k.p.a.). Zgodnie wytycznymi Sądu, Sekcja [...] w nowym składzie przeprowadziła ponownie postępowanie opiniodawcze bez udziału [...] B. N. i po dyskusji wypowiedziała się przeciwko wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały (za 0 głosów, przeciw 9 głosów, wstrzymujących – 2 głosy). Prezydium Komisji (również bez udziału [...] B. N.) po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji i całością zgromadzonego materiału dowodowego postanowiło utrzymać uchwałę Rady Wydziału w mocy. Sekcja nie podzieliła argumentów podnoszonych w odwołaniu. Opinie zostały sporządzone w sposób prawidłowy, obiektywny i rzetelny. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do rozpatrzenia odwołania. Centralna Komisja stwierdza, że dorobek naukowy skarżącego nie spełnia wymogów ustawy i nie daje podstaw do uwzględnienia odwołania. Dorobek naukowy należy uznać za rażąco skromny zarówno w ujęciu ilościowym jak i jakościowym, a tzw. monografia [...] nosi znamiona autoplagiatu, co stanowi naruszenie dobrych obyczajów w nauce. Postępowanie w sprawach stopni i tytułów naukowych jest postępowaniem odrębnym o innej aksjologii niż postępowanie administracyjne, czy cywilne. Stąd też ustawodawca świadomie zrezygnował z takich klasycznych dla procedur prawnych instytucji jak rozprawa, postępowanie dowodowe z udziałem biegłych, ograniczył udział w postępowaniu, wyłączył jawność postępowania. W postępowaniach toczących się przed Centralną Komisją w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś odpowiednie zastosowanie k.p.a. to takie stosowanie, które uwzględnia ich treść o tyle, o ile nie ma odrębnego uregulowania w przepisach szczególnych. Postępowanie kwalifikacyjne nie stwarza Kandydatowi możliwości toczenia dyskusji z recenzentami. Charakter tego postępowania powoduje, że osoba, która się poddaje jakimkolwiek recenzjom w dziedzinie nauki musi się liczyć z tym, że nie zawsze może je zaakceptować. Kandydat musi sobie zdawać sprawę, że w świetle przepisów ustawy poddaje się on recenzjom i musi się liczyć z tym, że mogą być takie recenzje, których on nie chce zaakceptować. Centralna Komisja dokonała wszechstronnej i wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie potraktowała sprawy dowolnie czy arbitralnie. Decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich wypadkach wszelka kontrola zewnętrzna (także sądowa) musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie prowadzone jest postępowanie opiniodawcze celem uzyskania recenzji oraz stanowiska Sekcji, która składa się z wybitnych specjalistów określonej dyscypliny naukowej, Postępowanie przed Centralną Komisją nie stwarza Kandydatowi możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych ocen dzieła, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż nie są one umotywowane, czy niesłuszne lub krzywdzące. Centralna Komisja, a w szczególności jej sekcje składają się z wybitnych specjalistów z określonych dziedzin i dyscyplin naukowych. Posiadają oni specjalistyczną wiedzę niezbędną dla oceny dorobku naukowego Kandydata. Jeżeli zatem został spełniony wymóg uzyskania odpowiedniej ilości recenzji, sprawę rozpatrywała na swym posiedzeniu odpowiednia sekcja Centralnej Komisji zapewniając udział recenzentów i dokumentując swe czynności w sposób umożliwiający kontrolę stosowanej procedury, a następnie podjęto uchwałę, to tak przygotowany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do poddania go ocenie przez Prezydium, a następnie podstawę wydanej decyzji. Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2017 r. skarżący stwierdził, że szczególnie rażąca jest sprzeczna z rzeczywistością informacja, że przeprowadzono raz jeszcze postępowanie opiniodawcze. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz w zw. z § 18 i § 19 Statutu CK, w postępowaniu opiniodawczym powołuje się co najmniej jednego recenzenta, a w przypadku podejmowania decyzji odmownej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu CK. Jak wspomniał w skardze, w aktach sprawy, nie było informacji o powołaniu nowych recenzentów. Poprzedni recenzenci zostali powołani jednoosobowa przez [...] B. N., a więc osobę, które w świetle wyroku Sądu powinna zostać wyłączona z rozpatrywania mojego odwołania. Co więcej już same daty stosownych decyzji i wyroków powodują, że takich recenzentów i recenzji obiektywnie nie mogło być. W dalszej części odniósł się do swojego dorobku procesowego, kwestionowanego przez Komisję, jak i zarzutu dotyczącego braku oryginalności i autoplagiatu monografii naukowej, z czym nie zgodził się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 692/16, uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...]1 grudnia 2015 r. nr [...], która utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], na mocy której odmówiono skarżącemu [...] P. F. nadania stopnia naukowego [...] w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu wyroku wskazano m.in., co już szczegółowo opisano w stanie faktycznym sprawy, że "w postępowaniu przed Centralną Komisją zaistniały uchybienie procesowe, stanowiące podstawę do wznowienia postępowania". Mianowicie, "Centralna Komisja w postępowaniu odwoławczym dopuściła się naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 34b ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez brak wyłączenia od udziału w postępowaniu odwoławczym członka ("pracownika") Centralnej Komisji – [...] B. N. podlegającego wyłączeniu od udziału w tym postępowaniu z mocy prawa. Pomimo specyfiki postępowania [...], udział ww. osoby w postępowaniu przed organem I instancji jako recenzenta i członka Komisji [...] należy porównać do udziału biegłego w sprawie". W tej sytuacji Sąd wskazał, że "Centralna Komisja ponownie rozpatrzy odwołanie od uchwały Rady Wydziału z dnia [...] lutego 2015 r., zbada ponownie zasadność podnoszonych w nim zarzutów, czemu da wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji."

Stwierdzić dalej należy, że w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w postępowaniach dotyczących nadania stopnia [...] i [...] albo tytułu [...] oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia [...] lub [...] może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Zatem jeśli przepis szczególny nie stanowi inaczej, to w postępowaniu o nadanie stopnia [...] ma zastosowanie zasada dwuinstancyjności

Skoro zaś tak, to oznacza to, że do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Innymi słowy, istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy.

W tym miejscu zauważyć również należy, że na podstawie art. 35 ust. 3 cytowanej już wyżej ustawy, Centralna Komisja podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu [...] w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji. Niezależnie od powyższego, zgodnie z § 18 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r., postępowanie w sprawach, o których mowa w § 8 pkt 1 i 2 w związku z § 9 ust. 1 pkt 2, zwane dalej "postępowaniem opiniodawczym", prowadzone jest w tej Sekcji stałej, której kompetencje najbliższe są specjalności reprezentowanej przez ocenianego kandydata lub kierunków działalności naukowej jednostki, której uprawnień sprawa dotyczy i w myśl § 19 ust. 1, w postępowaniu opiniodawczym powołuję się co najmniej jednego recenzenta spośród osób mających tytuł naukowy i recenzentem może być członek Komisji, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4. Ponadto według § 20 ust. 1 Statutu, recenzentów w postępowaniu opiniodawczym powołuje Przewodniczący właściwej sekcji i prawo powołania dodatkowych recenzentów przysługuje także Sekcji, Prezydium Komisji oraz Przewodniczącemu Komisji.

Skoro zaś tak, to w rozpoznawanej sprawie mając na uwadze wskazania Sądu co do ponownego rozpatrzenia odwołania, a nie jedynie – co należy szczególnie zaakcentować – wydania decyzji z wyłączeniem jednego z jego członków, należało przeprowadzić ponownie postępowanie opiniodawcze i wyznaczyć na nowo recenzentów w postępowaniu opiniodawczym, a nie opierać się na opiniach [...] S. C. i [...] W. C., których wyznaczono – odpowiednio – w dniu [...] lipca 2015 r. i w dniu [...] października 2015 r., a więc przed wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. W każdym bądź razie w aktach administracyjnych sprawy nie ma innych opinii poza wskazanym, jak również nie wskazuje na to protokół nr [...] z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów, aby opinie sporządzili inni recenzenci. W tym stanie rzeczy, Centralna Komisja nie wykonała wskazań Sądu. Na marginesie stwierdzić należy, że o sporządzenie opinii przez wyżej wymienionych recenzentów zwrócił się Dyrektor Biura Centralnej Komisji z upoważnienia Sekretarza Komisji, co jest sprzeczne z treścią cytowanego już wyżej § 20 Statutu, a w aktach sprawy nie ma żadnego powołania przez upoważnione tym przepisem podmioty.

Niezależnie od powyższego raz jeszcze należy zwrócić uwagę na wskazania Sądu, który nakazał ponadto, że Centralna Komisja rozpatrując odwołanie "zbada ponowie zasadność podnoszonych w nim zarzutów, czemu da wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji". Tymczasem organ w zaskarżonej decyzji odnósł się w głównej mierze do braku dorobku naukowego skarżącego, braku wymagań dotyczących tzw. monografii naukowej i do tego, że osiągnięcia naukowe noszą znamiona autoplagiatu. Natomiast nie odniósł się do takich zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r., jak: naruszenie art. 21 ustawy poprzez brak prawidłowego doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem, przebieg postępowania zakończonego podjęciem przedmiotowej uchwały jest sprzeczny z wymogami wynikającymi z art. 18a ust. 11 w zw. z art. 18a ust. 8 ustawy oraz z utrwaloną praktyką procedowania w podobnych sprawach przez Rady Wydziałów, uchwała powinna być oparta na podstawie – przekazanej przez Komisję [...] – uchwały zawierającej opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia wraz z uzasadnieniem oraz pełnej dokumentacji postępowania [...], w tym autoreferatu oraz recenzji osiągnięć naukowych, z wyciągu z protokołu posiedzenia Rady Wydziału wynika, iż jedyną podstawą głosowania przedmiotowej uchwały było lakoniczne i wprowadzające w błąd sprawozdanie Sekretarza Komisji [...], a nie odczytano powyższych dokumentów, ani nie odniesiono się do dość powszechnie przyjętej praktyki na innych Radach Wydziałów, tj. przesyłania (w stosownym terminie poprzedzającym ostateczne głosowanie) drogą elektroniczną kompletu dokumentów, Sekretarz zacytował uwagi recenzentów, którzy negatywnie ocenili pracę [...] i takie przedstawienie sprawy nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym lekceważącym fakt, że tylko jedna recenzja negatywnie oceniła "pracę [...]", a pozostałe dwie zawierały pozytywne rekomendacje dla Komisji, w tym pozytywną ocenę "pracy [...]". Ponadto fakt, że władze dziekańskie zdecydowały się poddać pod głosowanie wniosek sformułowany w sposób negatywny ("uchwała o odmowie nadania"), a nie w sposób pozytywny ("uchwała o nadaniu") i co może wpływać na wynik głosowania wskazując na "preferowany" przez osoby kierujące pracami Rady Wydziału wynik głosowania. Dalej zarzucił, że w zaistniałym stanie faktycznym recenzenci przedstawili dwie pozytywne recenzje oraz jedną negatywną i fakt ten został całkowicie pominięty podczas głosowania przedmiotowej uchwały, a otrzymany Protokół z posiedzenia Komisji [...] liczy 11 stron, z czego blisko 7 stron to wklejony in extenso fragment negatywnej recenzji [...] B. N., podczas gdy elementy dwóch pozytywnych recenzji zostały pominięte i co nie odpowiada wymogom z art. 18a ust. 8 ustawy, a jeśli członkowie Komisji posiadali uzasadnione wątpliwości dotyczące "dokumentacji osiągnięć naukowych", powinni skorzystać z możliwości przeprowadzenia z nim rozmowy (art. 18a ust. 10 ustawy).

Wobec powyższego Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów i w tej części nie wykonała wskazań Sądu, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z kolei wobec treści rozstrzygnięcia i argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku, odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) oraz art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.