Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1584/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 marca 2017 sprawy ze skargi H. A. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy na zalesienie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 kwietnia 2016 r., nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej kwotę 200(dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1584/16

UZASADNIENIE

W dniu 31 lipca 2009 r. H.A. (dalej jako "strona", "skarżąca") złożyła wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych załączając szereg dokumentów w postaci: planu zalesienia wraz z załącznikami, wypisu z rejestru gruntów, oświadczenie właścicieli działki o wyrażeniu zgodę na zalesienie, decyzję zatwierdzającą gleboznawczą klasyfikację aktualizacyjną, postanowienie o spełnieniu warunków o przyznanie pomocy, oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia oraz zaświadczenie nadleśnictwa potwierdzającego wykonanie prac zalesieniowych.

W dniu [...] 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ I instancji") wydał decyzję nr [...] o przyznaniu pomocy na zalesienie jednorazowego wsparcia na zalesienie w kwocie 104.916,50 zł, premii pielęgnacyjnej w wysokości 13.570,30 zł płatnej corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia oraz premii zalesieniowej w wysokości 22.104,20 zł płatnej corocznie przez okres 15 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W pouczeniu do w/w decyzji organ I instancji wskazał, iż premia pielęgnacyjna oraz premia zalesieniowa będzie wypłacana począwszy od drugiego roku realizacji planu po uprzednim złożeniu wniosku o wypłatę pomocy na zalesienie. W latach 2011-2015 strona składała kolejne wnioski o wypłatę pomocy na zalesienie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2016 r. organ I instancji zmienił decyzję o przyznaniu pomocy na zalesienie w części dotyczącej premii zalesieniowej ustalając ją na kwotę 16.648,10 zł. W uzasadnieniu w/w decyzji odwołano się do treści § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2015 r., poz. 346) – dalej jako "rozporządzenie zmieniające". Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku gdy pomoc na zalesianie gruntów rolnych w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 została przyznana do gruntów, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie UE", kierownik biura powiatowego ARiMR zmienia decyzję o przyznaniu tej pomocy w części dotyczącej premii zalesieniowej przez dokonanie zmiany wysokości tej premii przysługującej od roku, w którym rolnik, któremu ta pomoc została przyznana, spełnił warunki określone w art. 7 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 308), uwzględniając odpowiednią stawkę określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia zmienianego w §1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Organ I instancji podkreślił, że dla gruntów, o których mowa w w/w przepisie została ustanowiona nowa stawka premii zalesieniowej w wysokości 1.190 zł/ha.

Strona od w/w decyzji organu I instancji wniosła w ustawowo przewidzianym terminie odwołanie zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 61 § 4, 77 § 1 i 4, 106 § 4 k.p.a. wnosząc o uchylenie decyzji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ II instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie podzielając zarzutów skarżącej.

W uzasadnieniu w/w decyzji organ II instancji odwołał się do treści Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 153) – dalej jako "rozporządzenie". Zgodnie § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia pomoc na zalesianie obejmuje premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia. Natomiast zgodnie z § 8 ust. 7 i 8 rozporządzenia:

7. Wysokość stawek pomocy na zalesianie oraz szczegółowy sposób obliczania wsparcia na zalesienie i premii pielęgnacyjnej w przypadku gruntów z sukcesją naturalną są określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

8. Premia zalesieniowa jest przyznawana rolnikowi uzyskującemu co najmniej 25% dochodów z rolnictwa.

W myśl § 13 ust. 4 i 5 rozporządzenia:

4. Premia pielęgnacyjna i premia zalesieniowa, począwszy od drugiego roku realizacji planu zalesienia, jest wypłacana na wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie, zwany dalej "wnioskiem o wypłatę", w terminie do dnia 30 czerwca roku następującego po roku, w którym został złożony ten wniosek.

5. Jeżeli przed dokonaniem wypłaty premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca dokonanie zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, w szczególności zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa w art. 16 i art. 19 rozporządzenia nr 640/2014, kierownik biura powiatowego Agencji ustala, w drodze decyzji, wysokość tych premii za rok kalendarzowy, w którym stwierdzono te okoliczności, dokonując odpowiednich zmniejszeń lub wykluczeń, a jeżeli jest konieczne dokonanie wykluczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, to w tej decyzji ustala również kwotę podlegającą odliczeniu na podstawie art. 19 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014.

Organ II instancji ponownie odwołał się również do treści § 2 rozporządzenia zmieniającego, a nadto przywołał treść art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE, zgodnie z którym do celów niniejszego tytułu "kwalifikujący się hektar" oznacza każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i który w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest zalesiony zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 lub art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 lub w ramach systemu krajowego, którego warunki są zgodne z art. 43 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.

W uzasadnieniu decyzji organu II instancji odwołano się do treści art. 70 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, ze zm.), zgodnie z którym system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r.

Organ II instancji wskazał, iż postępowanie przed organem I instancji toczyło się na skutek złożenia wniosku przez stronę. Organ I instancji na podstawie obrazu ortofotomapy cyfrowej sporządzonej ze zdjęć lotniczych wykonanych w dniu 30 lipca 2004 r. ustalił, iż zalesione działki spełniały w 2008 r. warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, a to pozwoliło uznać je za kwalifikujące się hektary w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE. Konsekwencją takiego ustalenia była zmiana przez organ I instancji stawki premii zalesieniowej zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego.

Organ odwoławczy odwołał się również do ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 1387 ze zm.), gdzie w treści art. 21 ust. 2 pkt 3 wskazano, iż w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Do chwili wniesienia odwołania strona nie wystąpiła z takim żądaniem. Jednakże z uwagi na charakter stawianych zarzutów, organ II instancji w piśmie z dnia 25 lipca 2016 r. (doręczonym w dniu 4 sierpnia 2016 r.) poinformował skarżącą o prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów. Strona nie skorzystała z tego uprawnienia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i przytoczone przepisy organ II instancji uznał, iż nie doszło do naruszenia żadnego z przepisów k.p.a. i w konsekwencji należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W ustawowym terminie strona wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję organu II instancji zarzucając jej naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 61 § 4, 77 § 1 i 4, 106 § 4 k.p.a. i w konsekwencji domagając się uchylenia tej decyzji w zakresie zmiany wysokości premii zalesieniowej.

W uzasadnieniu strona wskazała przede wszystkim na okoliczność, iż w 2008 r. nie przysługiwało jej uprawnienie do płatności w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej i tym samym nie kwalifikowała się do uznania jej za podmiot, o którym mowa w art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE. W 2008 r. nie został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, co powoduje, że nie była wówczas rolnikiem, której przysługiwały płatności bezpośrednie w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. Tym samym organ I instancji nie mógł zmienić stawki premii zalesieniowej powołując się na § 2 rozporządzenia zmieniającego, gdyż warunkiem zmniejszenia tej premii było spełnienie warunków z art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji nie podzielił zarzutów skarżącej i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji organu II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasady i tryb kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zostały określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Sąd badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanej wyżej ustawy pod względem ich zgodności z przepisami procedury administracyjnej, doszedł do przekonania, że skarga zasługuje w pełni na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyła obowiązujący przepis prawa materialnego, tj. § 2 rozporządzenia zmieniającego w zw. z art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności zmiany decyzji ostatecznej o przyznaniu skarżącej pomocy na zalesienie w części dotyczącej premii zalesieniowej.

Mając powyższe na uwadze, punktem wyjścia niniejszych rozważań powinna być przede wszystkim analiza mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Premia zalesieniowa to jedna z form pomocy na zalesianie opisana w § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stanowiącego, że premia ta stanowi zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia. Taka też premia została przyznana skarżącej pierwotną decyzją nr [...] z dnia [...] 2010 r.

Zgodnie z załącznikiem nr 4 rozporządzenia część I pkt 1 Lp. 3, premia ta wynosiła 1.580 zł/ha na rok. W dniu 15 marca 2015 r. weszło w życie rozporządzenie zmieniające, które w § 1 pkt 4 zmieniło stawkę na kwotę 1.190 zł, co do gruntów kwalifikujących się na podstawie art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE do jednolitej płatności obszarowej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Dla gruntów niekwalifikujących się na podstawie w/w przepisu rozporządzenia UE pozostawiono dotychczasową stawkę tj.1.580 zł/ha.

W § 2 rozporządzenia zmieniającego zawarto ponadto zapis, że w przypadku gdy pomoc na zalesianie gruntów rolnych w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 została przyznana do gruntów, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz.UE.L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zmienia decyzję o przyznaniu tej pomocy w części dotyczącej premii zalesieniowej przez dokonanie zmiany wysokości tej premii przysługującej od roku, w którym rolnik, któremu ta pomoc została przyznana, spełnił warunki określone w art. 7 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 308), uwzględniając odpowiednią stawkę określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Tym samym, co do gruntów niekwalifikujących się zgodnie z art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE, brak podstawy do zmiany stawki i ta pozostaje w takiej samej wysokości, jak dotychczas.

Grunty, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE, to każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i który w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest zalesiony zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 lub art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 lub w ramach systemu krajowego, którego warunki są zgodne z art. 43 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.

Wykładnia w/w przepisu rozporządzenia UE jest jasna z punktu widzenia wykładni gramatycznej, która ma zawsze pierwszeństwo w dekodowaniu norm. Otóż użycie w przedmiotowym przepisie pojęcia "zapewnił", co oznacza czasownikową formę czasu przeszłego dokonanego, przesądza o tym, że jedynie te grunty, dzięki którym rolnik już w 2008 r. uzyskał dostęp do systemu płatności, są "kwalifikującymi się hektarami". Jeżeli więc rolnik od 2008 r. nie korzystał z takiego systemu płatności (a jedynie w czasie późniejszym na skutek później złożonego wniosku, jak w przypadku skarżącej H.A. w 2010 r.), to nie można przyjąć, że grunty te zapewniły mu dostęp do systemu płatności w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE. Sam ustawodawca potwierdził takie jasne rozumienie przepisu, rozdzielając grunty na te, które nie kwalifikowały się na podstawie art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE do jednolitej płatności obszarowej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz na te, które do takiej płatności kwalifikowały się na podstawie w/w przepisu i w zależności od tej kwalifikacji wprowadził dwa rodzaje stawek za hektar na rok. Tym samym organ nie może w dowolny sposób przyjmować, które grunty są kwalifikującymi się hektarami, a które nie. Oparcie się jedynie na obrazach z ortofotomapy, z której wynika rolniczy charakter hektarów w 2008 r. nie przesądza o ich zakwalifikowaniu w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE. Osoba w posiadaniu takich gruntów mogła bowiem nie wystąpić o płatności w 2008 r. i w ten sposób, mimo takiej możliwości, grunty te nie zapewniły jej prawa do płatności.

Trafny jest więc zarzut skarżącej, że w 2008 r. obszary, w związku z którymi przyznano jej premię zalesieniową, nie zapewniły jej prawa do płatności w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE. Ta istotna okoliczność umknęła całkowicie uwadze organu I, jak i II instancji, co ostatecznie doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji zmieniającej z dnia z dnia [...] 2016 r., w której przyjęto stawkę dla gruntów kwalifikujących się zgodnie z załącznikiem nr 4 rozporządzenia część I pkt 1 Lp. 3 część B w kwocie 1.190 zł, zamiast z części A w kwocie 1.580 zł. Ta zmiana doprowadziła od obniżenia przyznawanej premii zalesieniowej z kwoty 22.104,20- zł do kwoty 16.648,10- zł.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] 2016 r. organy naruszyły prawo materialne, tj. § 2 rozporządzenia zmieniającego w zw. z art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE przez jego niewłaściwe zastosowanie, co w oczywisty sposób miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do wydania decyzji zmieniającej pomimo niespełnienia przesłanek, o których mowa w w/w rozporządzeniu zmieniającym, a następnie utrzymania takiej decyzji, jako zgodnej z prawem. Należało więc uchylić obie wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Organ administracji powinien zatem przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a przede wszystkim prawidłowo uwzględnić przesłanki do zmiany decyzji wskazane w § 2 rozporządzenia zmieniającego w zw. z art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia UE. Poczynionym ustaleniom i wyciągniętym z nich wnioskom organ powinien następnie dać wyraz w treści rozstrzygnięcia oraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym wydanej decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu – Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 p.p.s.a., że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w kwocie 200 zł (dwieście złotych).