Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 48/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2018 r. w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odmówić sprostowania postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 września 2018 r. - wydanym na posiedzeniu niejawnym - Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę M. K. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia.

Wnioskiem z dnia 13 września 2018 r. M. K. wniosła o sprostowanie postanowienia z dnia 3 września 2018 r. w zakresie zamieszczenia "w miejsce przywołanego art. 58 par. 1 punkt 6, art. 58 par. 1 punkt 4". Zdaniem skarżącej odrzucenie skargi winno nastąpić z pkt 4, a nie 6 w/w przepisu prawa, bowiem stronie przysługuje wniesienie zażalenia, a nie prawo do skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.

Chodzi więc o takie sytuacje, gdy wbrew zamierzeniu Sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. II SA 863/00; postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. OZ 887/04 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Merytoryczna analiza przedmiotowego wniosku wykazała, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a.. Nie zachodzi, bowiem w niniejszej sprawie przypadek, że postanowienie zawiera niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, o których mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sformułowanie, którego sprostowania domaga się strona, nie może być traktowane jako oczywista omyłka. Zauważyć należy, że skarżąca polemizując ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia w istocie domaga się zmiany podstawy, na której orzekał Sąd, takie zaś żądanie nie mieści się w ramach instytucji sprostowania oczywistej omyłki.

Wobec powyższego, Sąd uznał wniosek skarżącej za bezzasadny i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.