Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2158/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za zmianę koncesji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji działając na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm., dalej: "u.r.t.") oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie naliczenia opłaty za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. udzielonej T. SA z siedzibą w W. – obecnie T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "strona" lub "skarżąca"), dokonaną decyzją Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

Strona uzyskała w dniu [...] sierpnia 2010 r. koncesję Nr [...] na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy satelitarny programu telewizyjnego pod nazwą "P.". Koncesja została zmieniona (rozszerzona o przyznanie prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w sygnale multipleksu drugiego) decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. W decyzji ustalono, że opłata za zmianę (rozszerzenie) koncesji wynosi 10.380.000 zł (słownie: dziesięć milionów trzysta osiemdziesiąt tysięcy złotych).

Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie opłaty za zmianę koncesji.

W dniu [...] lutego 2011 r. Przewodniczący KRRiT wydał decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. Decyzja Przewodniczącego KRRiT Nr [...] została następnie zaskarżona do sądu administracyjnego.

Dnia 4 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt: VI SA/Wa 954/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.

Od ww. wyroku obie strony postępowania złożyły skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie, przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1562/13, WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w zakresie utrzymującym w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. stanowiącym o opłacie za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., a także decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w zakresie orzeczenia o opłacie za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.

W dniu [...] września 2012 r. strona wniosła do KRRiT wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. dokonanej decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji. Jako uzasadnienie wniosku wskazano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. wydany w sprawie o sygn. akt: P 9/09 (Dz.U. Nr 160, poz. 963).

W dniu [...] listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiT wydał postanowienie Nr [...] o wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Ze względu na toczące się postępowanie sądowe, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przewodniczący KRRiT postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] zawiesił postępowanie prowadzone z wniosku strony z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie wznowienia postępowania, którego przedmiotem była zmiana koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., dokonana decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji.

WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1562/13 uchylił decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w zakresie utrzymującym w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., stanowiącym o opłacie za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., a także decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w zakresie orzeczenia o opłacie za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Od powyższego wyroku nie złożono skargi kasacyjnej.

Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] Przewodniczący KRRiT z urzędu podjął postępowanie prowadzone wobec wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. strony w sprawie wznowienia postępowania, którego przedmiotem była zmiana koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., dokonana decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. organ umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie prowadzone wobec wniosku strony z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu organ podniósł, że w prawomocnym wyroku z dnia 21 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. wydany w sprawie P 9/09, stwierdzający niezgodność z Konstytucją RP art. 40 ust. 2 u.r.t. oraz rozporządzenia z dnia 4 lutego 2000 r. wyznacza konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji publicznej w zakresie określenia wysokości opłaty za zmianę koncesji z pominięciem już zakwestionowanych przez Trybunał przepisów. Wobec powyższego, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], Przewodniczący KRRiT naliczył opłatę w wysokości 13.423.965 złotych za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. udzielonej stronie skarżącej na mocy decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości wobec ziszczenia się przesłanki nieważności, względnie o uchylenie decyzji oraz wydanie orzeczenia co do istoty sprawy poprzez określenie, że opłata za udzielenie koncesji wynosi 82 zł. Strona wskazała, że organ obowiązują przepisy art. 11 ust. 9 ustawy dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173 poz. 1807, dalej: "u.s.g.d."), zgodnie z którym jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy; chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej.

Strona uznała, że w wyniku zastosowania ww. przepisu organ wydał w dniu [...] listopada 2012 r. decyzję zgodnie z wnioskiem strony zawartym w skardze o wznowienie postępowania ("tzw. milcząca decyzja"). Zdaniem strony, w związku z wydaniem "milczącej decyzji" sprawa została rozstrzygnięta, zatem zachodzi przesłanka nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Strona wskazała ponadto, że nawet gdyby przyjąć, że przepisy ustawy swobody działalności gospodarczej nie miały w sprawie zastosowania i nie została wydana "milcząca decyzja", zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na niezastosowanie przepisów o opłacie skarbowej i błędne zastosowanie nowych przepisów o opłatach za udzielenie koncesji, tj. art. 40 u.r.t. w obecnym brzmieniu oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji stwierdził, że decyzja Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. została wydana zgodnie z wytycznymi sformułowanymi przez rozpatrujący sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Naliczając opłatę za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., dokonaną decyzją Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. organ zobowiązany był więc w sposób oczywisty do pominięcia przepisów zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny i zastosowania przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji.

Przewodniczący KRRiT zauważył, że zgodnie z art. 40b u.r.t. do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Również art. 4 pkt 11 i 27 u.r.t. odsyłają do konkretnie wskazanych uregulowań ustawy swobody działalności gospodarczej. Ponadto zgodnie z art. 52 ust. 2 w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych organ koncesyjny zarządza przetarg jeżeli w wyniku dokonania oceny wniosków w trybie art. 36 u.r.t. liczba przedsiębiorców pozostaje większa niż liczba koncesji. W związku z tym organ uznał, że tylko w zakresie, w którym u.r.t. odsyła do u.s.g.d. lub odwrotnie Przewodniczący KRRiT jest zobowiązany do stosowania konkretnych przepisów u.s.d.g. Organ podkreślił, że powyższy pogląd podzielił NSA w wyroku z dnia 11 października 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: II GSK 1088/11.

W związku z powyższym Przewodniczący KRRiT wskazał, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym brak jest w przepisach u.r.t. wyraźnego odesłania do art. 11 u.s.d.g., jak również treść art. 11 u.s.d.g. nie stanowi wprost o jego stosowaniu do postępowań prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiT. Z tego też względu art. 11 u.s.d.g. nie znajduje zastosowania w przedmiotowych sprawach. Oznacza to, wbrew twierdzeniom strony, że nie doszło do wydania "milczącej decyzji" w trybie art. 11 ust. 9 u.s.d.g., a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Przewodniczący KRRiT nie zgodził się także z poglądem wyrażonym przez stronę, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na niezastosowanie przepisów o opłacie skarbowej i błędne zastosowanie nowych przepisów o opłatach za udzielenie koncesji, tj. art. 40 u.r.t. w obecnym brzmieniu oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych. W ocenie organu żądanie strony zostało oparte na błędnym założeniu, iż w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. (sygn. akt: P 9/09), stwierdzającym niezgodność z Konstytucją RP art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia KRRiT z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 12, poz. 153 z późn. zm.), podstawę naliczenia opłaty za udzielenie koncesji powinny stanowić przepisy ustawy o opłacie skarbowej (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit c) oraz załącznika część III, pkt 44 ppkt 2) ustawy o opłacie skarbowej), na podstawie których opłata powinna wynieść 82 zł.

Organ stwierdził, że przepisy ustawy o opłacie skarbowej nie mogły być nigdy podstawą do naliczenia opłaty za udzielenie koncesji. Wynika to wprost z cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., gdyż Trybunał nie uchylił art. 40 ust. 1 u.r.t., stanowiącego podstawę do wymiaru opłaty za udzielenie koncesji, zatem mimo przejściowego braku przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, organ koncesyjny nie był w tym przypadku zobowiązany do stosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej.

Przewodniczący KRRiT podkreślił, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych dla przedmiotowej materii rozstrzygający jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Oznacza to, iż organy koncesyjne winny dokonać oceny i podjąć rozstrzygniecie w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji. Obowiązek ten dotyczy przy tym również sytuacji gdy, przepisy prawa ulegną zmianie w czasie miedzy wszczęciem postępowania, a rozpatrzeniem sprawy. W takim przypadku zachowując jej tożsamość organy te winny przy orzekaniu uwzględnić nowy stan prawny, jeżeli z nowych przepisów nie wynika co innego. Ustawa z dnia 10 października 2012 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji nie zawiera żadnych reguł intertemporalnych. Z tego też względu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie należało stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w momencie wydania zaskarżonej decyzji.

Przewodniczący KRRiT ponadto stwierdził, że w przedmiotowej sprawie decyzja została wydana w I instancji na skutek uchylenia przez WSA w Warszawie decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w zakresie orzeczenia o opłacie za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., w związku z czym zakaz reformationis in peius nie mógł znaleźć zastosowania.

Organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia zasad wynikających z art. 2 Konstytucji. Wskazał, że zgodnie z dychotomicznym podziałem przewidzianym w art. 21 ustawy Ordynacja podatkowa, której przepisy znajdują zastosowanie w badanej sprawie, decyzja Przewodniczącego KRRiT określająca wysokość opłaty winna być zaliczona do decyzji ustalającej, wymiarowej (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), tj. decyzji konstytutywnych. Z tego też względu zobowiązanie Koncesjonariusza względem Skarbu Państwa powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

Przewodniczący KRRiT zwrócił uwagę, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązywały przepisy art. 40 u.r.t. ustalone ustawą z dnia 10 października 2012 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1209) oraz rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych oraz sposobu ich wyliczania (Dz.U. z 2012 r., poz. 1370). Wobec powyższego KRRiT w dniu [...] kwietnia 2014 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie upoważnienia Przewodniczącego KRRiT do utrzymania w mocy decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie naliczenia opłaty za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. udzielonej stronie, dokonaną decyzją Przewodniczącego Przewodniczący KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.

Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2014 r. w całości oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2014 r., zarzucając tym decyzjom:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

(1) niezastosowanie art. 2, art. 190 ust. 3 i 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP - które są podstawą do odstąpienia od zasady tempus regit actum, w przypadku decyzji wydawanej po zmianie stanu prawnego w toku postępowania administracyjnego,

(2) niezastosowanie przepisu art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. P 9/09, a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r. — które są podstawą do zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej dla określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji,

(3) niezastosowanie przepisów: art. 1 ust. 1 pkt. 1 lit. c), oraz Załącznika, część III, pkt. 44 ppkt 2) ustawy o opłacie skarbowej - które są podstawą do wskazania prawidłowej opłaty skarbowej za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł;

(4) błędne zastosowanie przepisów art. 40 u.r.t. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2013 r.) oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, w sytuacji gdy przepisy te nie powinny zostać zastosowane w sprawie niniejszej;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

(1) art. 6, art. 8 i art 12 § 1 i § 2 w zw. z art. 35 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. polegające na uchybieniu przez organ terminom załatwienia sprawy wynikającym z przepisów prawa, przez co naruszone zostały zasady ogólne postępowania administracyjnego i co doprowadziło do wydania przez organ decyzji I instancji w innym, mniej korzystnym dla strony stanie prawnym niż miałoby to miejsce, gdyby do naruszenia tych przepisów nie doszło.

Mając na względzie powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także poprzedzających je uchwał Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa prawnego), według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ma zatem miejsce kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd jest związany prawomocnym orzeczeniem które wydał, zaś wyrok ma powagę rzeczy osądzonej co do przedmiotu podjętego w nim rozstrzygnięcia (por. art. 170 w zw. z art. 171 p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle przywołanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Na wstępie rozważań prawnych wskazać trzeba na treść prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2013 r. (sygn. akt: 1562/13), którego rozstrzygnięciem skład orzekający w niniejszej sprawie był związany.

W wyroku tym Sąd odnosząc się do uwag i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyroku z dnia 7 maja 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II GSK 230/12, dokonał analizy prawnej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie P 9/09, wskazując które z powołanych wyżej przepisów miały zastosowanie w niniejszej sprawie opłaty koncesyjnej. Sąd dokonując wykładni art. 190 ust. 3 Konstytucji RP stanął na stanowisku, iż z upływem terminu wskazanego w pkt II ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przepis art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji oraz wydane na jego podstawie rozporządzenie z dnia 4 lutego 2000 r. utraciły moc obowiązującą. Na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 października 2012 r. (Dz. U. z 2112 r. poz. 1209) zmieniającej ustawę o radiofonii i telewizji z dniem 20 października 2012 r., wprowadzono nowy przepis art. 40 ustanawiający m.in. nowe opłaty za udzielenie/zmianę koncesji.

Sąd w powołanym wyroku stwierdził ponadto, że stosownie do art. 190 ust. 4 Konstytucji RP wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. wydany w sprawie P 9/09, uznający niezgodność z Konstytucją RP art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia z dnia 4 lutego 2000 r., wyznacza konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji publicznej w zakresie określenia wysokości opłaty za zmianę koncesji, z pominięciem już zakwestionowanych przez Trybunał przepisów.

Powyższe zawiera kluczowe rozstrzygnięcie co do meritum zagadnienia prawnego, stanowiącego w rozpatrywanej sprawie przedmiot sporu w zakresie interpretacji art. 2, art. 190 ust. 3 i 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP, sprowadzającego się do oceny, które przepisy powinny zostać zastosowane przez organ koncesyjny w decyzji wydanej na skutek ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wskazuje bowiem jednoznacznie na treść art. 40 ustawy o radiofonii i telewizji w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2012 r., a nie w brzmieniu sprzed dnia 20 listopada 2012 r.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżona decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji została wydana zgodnie z wytycznymi sformułowanymi w przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1562/13. Naliczając opłatę za zmianę koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., dokonaną decyzją Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. organ związany był w sposób oczywisty dyspozycją art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w danej sprawie organ którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania było przedmiotem zaskarżenia.

W konsekwencji, wydając skarżoną decyzję organ był zobowiązany do pominięcia przepisów zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny i stosowania przepisów obowiązujących w dniu wydania tej decyzji, co w niniejszej sprawie oznacza zastosowanie art. 40 u.r.t. w nowym brzmieniu i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych.

Z tych też względów nie można było uwzględnić zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ koncesyjny zasady reformationis in peius, w związku z ustaleniem opłaty za wydaną (zmienioną) koncesję w wyższej kwocie od naliczonej w pierwotnej decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2010 r. Trzeba mieć także na uwadze, że decyzja ta - w zakresie rozstrzygającym o opłacie koncesyjnej - została wyeliminowana z obrotu prawnego orzeczeniem tut. Sądu z dnia 21 sierpnia 2013 r., w związku z czym postępowanie w tym przedmiocie było prowadzone przez organ I instancji od nowa, według znowelizowanych przepisów ustawy o radiofonii i telewizji. W takiej sytuacji nie można uznać, iż organ koncesyjny stosując nowe przepisy przewidujące znacząco wyższe opłaty za wydanie (zmianę) koncesji naruszył powyższą zasadę prawną (analogicznie w wyrokach: z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt 2952/13 oraz z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt 2953/13).

W zaistniałych okolicznościach sprawy Sąd nie uznał także za uprawnione stanowiska strony, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na niezastosowanie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit c) oraz załącznika część III pkt 44 ppkt 2) ustawy o opłacie skarbowej, w zw. z wydaniem przez organ w badanej sprawie tzw. milczącej decyzji, a w konsekwencji zaistnienia przesłanki nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydanej przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Należy bowiem mieć na uwadze fakt, iż Trybunał Konstytucyjny w przytoczonym wyroku nie uchylił art. 40 ust. 1 urt, w zw. z czym kwestię opłaty za udzielenie koncesji, mimo przejściowego braku przepisów wykonawczych, reguluje wyłącznie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. Pogląd ten potwierdza ukształtowana linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego (przykładowo patrz wyrok z dnia 12 listopada 2013 r. sygn. akt 1111/12).

Podobnie w ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut braku zastosowania przez organ koncesyjny art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten stanowi, że jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej.

Nie można zgodzić z twierdzeniem, że na gruncie niniejszej sprawy doszło do wydania takiej "milczącej decyzji", gdyż stosownie do art. 40b u.r.t. przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej stosuje się do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33. Również art. 4 pkt 11 i 27 u.r.t. odsyłają do konkretnie wskazanych uregulowań u.s.d.g. Ponadto, zgodnie z art. 52 ust. 2 u.s.d.g., w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych organ koncesyjny zarządza przetarg, jeżeli w wyniku dokonania oceny wniosków w trybie art. 36 u.r.t. liczba przedsiębiorców pozostaje większa niż liczba koncesji.

Przytoczone regulacje powodują, że tylko w zakresie, w którym ustawa o radiofonii i telewizji odsyła wprost do ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej lub odwrotnie, Przewodniczący KRRiT jest zobowiązany do stosowania konkretnych przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Pogląd ten również znajduje potwierdzenie w ukształtowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (przykładowo patrz wyrok z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt: II GSK 1088/11, w którym Sąd stwierdził, że "do dnia 6 marca 2009 r. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 5 - Koncesja na rozpowszechnianie programów - ustawy radiofonii i telewizji, zastosowanie miały przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Po tej dacie jedynie do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej").

Dodać należy, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym brak jest w ustawie o radiofonii i telewizji wyraźnego odesłania do art. 11 u.s.d.g., również treśc tego przepisu nie stanowi wprost o jego stosowaniu do postępowań prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiT.

Z tego też względu prawidłowo uznał organ koncesyjny, że art. 11 u.s.d.g. nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Sąd dokonując kontroli aktu administracji publicznej pod względem jego zgodności z prawem nie dopatrzył się także naruszenia przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w skarżonej decyzji przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.