Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 261/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 8,art. 3 pkt 11, art. 28, art. 29 ust. 1 pkt 27,  art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 145 ust.1
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 7 ,art. 77 par. 7, art. 107
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] października 2020 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia części obiektu budowlanego do stanu poprzedniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t: Dz. U. z 2019 r., poz. 1189), dalej zwaną "u.p.b.", oraz art. 104 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej zwanej "k.p.a.", decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], nakazał R. K. doprowadzenie mieszkania nr [...] budynku przy ul. [...] w S. do stanu poprzedniego poprzez:

1. odłączenie kominka od przewodu kominowego,

2. demontaż wkładu kominowego,

3. uszczelnienie przewodu kominowego w miejscu odłączenia kominka,

w terminie do [...] września 2019 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. K. zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. przepisów z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 u.p.b., polegającą na nieprawidłowym ich zastosowaniu, jako że uzyskała zgodę poprzedniego współwłaściciela budynku przy ul. [...], tj. W. B. tak na instalację gazowego pieca centralnego ogrzewania, jak i na przyłączenie kominka do wspólnego przewodu kominowego jeszcze w lutym 1994 r., a więc w reżimie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zaś sama instalacja wkładu kominowego zamkniętego w miejsce kominka otwartego zwiększyła jedynie bezpieczeństwo ludzi, mienia lub środowiska,

2. mającą wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. przepisu z art. 6 k.p.a., polegającą na niezgodnym z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazaniu odłączenia kominka od przewodu kominowego, demontażu wkładu kominowego oraz uszczelnienia przewodu kominowego w miejscu odłączenia kominka, bowiem uzyskała niezbędne zgody na wykonanie robót budowlanych w lutym 1994 r. w reżimie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zaś dokument potwierdzający dysponowanie przez nią nieruchomością na cele budowlane znajduje się w aktach Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S.,

3. mającą wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. przepisów z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającą na wydaniu zaskarżanej decyzji w oparciu o wybiórcze, a nie kompleksowe ustalenia w zakresie wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a w rezultacie niedążeniu do ustalenia przez organ I instancji prawdy obiektywnej,

4. mającą wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. przepisów z art. 107 k.p.a. polegającą na braku wyczerpującego i rzetelnego uzasadnienia faktycznego zaskarżanej decyzji.

W świetle powyższych zarzutów wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez legalizację samowoli budowlanej w postaci instalacji wkładu kominowego, alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1, ust. 7 i 83 ust. 2 u.p.b., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu wykonania nakazanych obowiązków i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy podał, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane obejmujące montaż wkładu kominkowego w lokalu mieszkalnym nr [...] (położonym na I p.) w budynku dwulokalowym przy ul. [...] w S. i podłączenie go do istniejącego, stanowiącego część wspólną budynku, przewodu kominowego, w którym zamontowano również wkład kominowy, wykonane przez R. K., właścicielkę ww. lokalu nr [...]. Obudowa kominka została wykonana około 20 lat temu. Natomiast 2 lata temu wstawiono wkład żeliwny, który na wiosnę tego roku został podłączony do zamontowanego w tym czasie wkładu kominowego.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, zaś przepisy art. 29-31 u.p.b. nie zawierają postanowień zwalniających wykonanie robót budowlanych, polegających na zainstalowaniu wkładu kominkowego, wkładu kominowego i podłączeniu wkładu kominkowego do przewodu kominowego z zainstalowanym wkładem kominowym, od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem wykonanie przedmiotowych robót budowlanych stanowi samowolę budowlaną, uzasadniającą wszczęcie postępowania legalizacyjnego przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Nowo zainstalowany wkład kominkowy podłączony został do przewodu kominowego nr [...], który to przewód był już uprzednio wykorzystywany jako przewód pomieszczenia wędzarni znajdującej się w piwnicy, co stanowi naruszenie § 145 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065 t.j.). Fakt wspólnego podłączenia wędzarni i kominka (wkładu kominkowego) do jednego przewodu (nr [...]) został potwierdzony m.in. w przedłożonym dnia [...] stycznia 2019 r. w siedzibie PINB w S. dokumencie pn.: "Inwentaryzacja przewodów kominowych i podłączeń paleniskowo-wentylacyjnych w budynku przy ul. [...]", w którym widnieje zapis: "Stwierdzone usterki: kominek m-2 Ip. podłączony do jednego przewodu kominowego nr [...] razem z wędzarnią, która znajduje się w piwnicy m-1". Naruszenie przepisu § 145 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do zasady, powoduje, że doprowadzenie takich robót budowlanych jak przedmiotowe do stanu zgodnego z prawem - nie jest możliwe. Ponieważ jednak kominy stanowią część wspólną budynku, możliwe jest, aby współwłaściciel, który podłączył do przewodu kominowego, do którego już było podłączone urządzenie, kolejne urządzenie grzewcze, uzyskał na wykonane przez siebie roboty, zgody pozostałych współwłaścicieli, przy czym wraz z udzieleniem takiej zgody, konieczne byłoby odłączenie od przewodu kominowego urządzenia grzewczego podłączonego do niego jako pierwsze. Ponadto jako, że przedmiotowy przewód kominowy stanowi współwłasność, na montaż wkładu i podłączenie kominka, wymagana jest zgoda drugiego współwłaściciela, której to zgody, zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, właścicielka lokalu nr [...] - nie uzyskała. Wprawdzie skarżąca wskazała, iż w aktach sprawy znajduje się zgoda poprzedniego właściciela, jednakże obejmuje ona: "instalację gazowego pieca centralnego ogrzewania", zatem nie dotyczy kominka.

Zdaniem organu odwoławczego, podejmując postępowanie naprawcze organ powiatowy zasadnie wystąpił najpierw do sprawcy przedmiotowej samowoli o wykazanie prawa do dysponowania zajętym przez niego przewodem kominowym, gdyż legitymowanie się przez sprawcę samowoli budowlanej takim prawem, albo jego brak - przesądza o przedmiotowości takiego postępowania. Ewentualne rozstrzygnięcie sporu między współwłaścicielami budynku w zakresie przewodów kominowych wykracza poza ramy postępowania administracyjnego. Może on być rozstrzygnięty w postępowaniu cywilnym, np. przez podział przewodów kominowych do wyłącznego korzystania przez właścicieli poszczególnych lokali. Do tego czasu podłączenie kominka do przewodu kominowego nr [...] pozostawałoby w sprzeczności z treści § 145 ust. 1 rozporządzenia. Oznacza to, że do czasu gdy właściciel lokalu nr [...] na I piętrze budynku nie uzyska co najmniej prawa do wyłącznego korzystania z przewodu kominowego, do którego podłączony jest usytuowany w tym lokalu kominek, brak jest możliwości legalizacji takiego przyłączenia. Brak jest bowiem możliwości doprowadzenia wykonanych w związku z tym podłączeniem, robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 51 u.p.b. Ponieważ jednak przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. nie zawiera postanowień, zgodnie z którymi organ nadzoru budowlanego wydając nakaz w oparciu o ten przepis, określa termin wykonania takiego nakazu, co oznacza, iż nakaz taki - gdy stanie się ostateczny - podlega bezzwłocznemu wykonaniu. Tym samym określenie terminu wykonania nakazu określonego w zaskarżonej decyzji, jako nieznajdujące oparcia w treści art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. jest bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy uchylił zatem zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nakazanego obowiązku i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Ustosunkowując się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ powiatowy uwzględnił to, że ww. obudowa wykonana została przed wejściem w życie obecnie obowiązującej ustawy z 1994 r. Prawo budowlane. Według przepisów prawa budowlanego obowiązujących do dnia 31 grudnia 1994 r., wykonanie robót budowlanych polegających na budowie kominka nie wymagało ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi, co oznacza, że wykonanie przez skarżącą robót budowlanych w wyniku których powstał kominek, stanowiący obudowę nowozainstalowanego wkładu kominkowego, nie stanowi samowoli budowlanej. Jednakże wykonanie przez skarżącą kominka stanowiącego obudowę nowozainstalowanego przez nią wkładu kominkowego nie jest objęte przedmiotowym postępowaniem, w szczególności nie orzeczono nakazu jego rozbiórki.

R. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej zmianę poprzez legalizację samowoli budowlanej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Z. Wojewódzkiemu Inspektoratowi Nadzoru Budowlanego w S. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła mającą wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia:

1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisów z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 u.p.b., polegającą na nieprawidłowym ich zastosowaniu, jako że skarżąca uzyskała zgodę poprzedniego współwłaściciela budynku przy ul. [...], tj. W. B. tak na instalację gazowego pieca centralnego ogrzewania, jak i na przyłączenie kominka do wspólnego przewodu kominowego jeszcze w lutym 1994 r., a więc w reżimie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zaś sama instalacja wkładu kominowego zamkniętego w miejsce kominka otwartego zwiększyła jedynie bezpieczeństwo ludzi, mienia lub środowiska,

2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisu z § 145 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegająca na jego zastosowanie w sytuacji, gdy kominek skarżącej został przyłączony do przewodu kominowego w lutym 1994 r., a więc przed wejściem w życie ww. rozporządzenia,

3. obrazę przepisów postępowania, tj. przepisu z art. 6 k.p.a., polegającą na niezgodnym z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazaniu skarżącej odłączenia kominka od przewodu kominowego, demontażu wkładu kominowego oraz uszczelnienia przewodu kominowego w miejscu odłączenia kominka, bowiem skarżąca uzyskała niezbędne zgody na wykonanie robót budowlanych w lutym 1994 r. w reżimie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zaś dokument potwierdzający dysponowanie przez nią nieruchomością na cele budowlane znajduje się w aktach Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S.,

4. obrazę przepisów postępowania, tj. przepisów z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającą na wydaniu zaskarżanej decyzji w oparciu o wybiórcze, a nie kompleksowe ustalenia w zakresie wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a w rezultacie niedążeniu do ustalenia przez organ I instancji prawdy obiektywnej,

5. obrazę przepisów postępowania, tj. przepisów z art. 107 k.p.a. polegającą na braku wyczerpującego i rzetelnego uzasadnienia faktycznego zaskarżanej decyzji,

w razie zaś nieuwzględnienia powyższych zarzutów, zaskarżonej decyzji zarzuciła alternatywnie:

6. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisów z art. 29 ust. 1 pkt 27 oraz art. 27 ust. 2 pkt 1c u.p.b., polegającą na ich niezastosowaniu w sytuacji, gdy kominek stanowi instalację cieplną znajdującą się wewnątrz budynku, zaś dokonane przez skarżącą prace stanowiły remont lub przebudowę urządzenia budowlanego, w rozumieniu definicji z art. 3 pkt 9 u.p.b.,

7. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisu z § 145 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegająca na jego zastosowanie w sytuacji, gdy "przedwojenna" niesprawna, i nieużytkowana wędzarnia nie jest trzonem kuchennym, kotłem grzewczym na paliwo stałe, ani kominkiem z otwartym paleniskiem, jak i zamkniętym wkładem kominkowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy nadzoru budowlanego nie naruszyły reguł procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu czynności organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje – doprowadziły do dokonania takich ustaleń faktycznych, które uprawniły właściwy organ nadzoru budowlanego do zastosowania w sposób legalny dyspozycji uwzględnionej w powołanym w podstawie prawnej decyzji przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b.

W pierwszej kolejności przyznać należy organom nadzoru budowlanego rację, że w przepisie art. 28 u.p.b. przyjęta została generalna zasada, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 omawianej ustawy, zawierających enumeratywnie wyliczone rodzaje budów oraz robót budowlanych, których realizacja została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i objęta wymogiem uprzedniego dokonania zgłoszenia.

Wskazana powyżej regulacja oznacza, że niezastosowanie się inwestora do nakazu uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych, jeżeli ustawodawca tego wymaga, skutkuje kwalifikowaniem takich działań inwestorskich jako działanie bezprawne, czyli samowolne, które sankcjonowane jest odpowiednimi przepisami ustawy – Prawo budowlane.

Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że skarżąca w 2016 r. dokonała przebudowy kominka poprzez instalację wkładu kominowego w należącym do niej lokalu mieszkalnym nr [...], położonym przy ul. [...] w S., i podłączyła wkład kominkowy do istniejącego przewodu kominowego, w którym zamontowany został wkład kominowy. Trafnie przyjęły organy nadzoru budowlanego, że opisane roboty budowlane nie zostały wymienione w przepisie art. 29 u.p.b., a zatem nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżąca, że kominek stanowi instalację cieplną, a zatem, z mocy przepisu art. 29 ust. 1 pkt 27 u.p.b., jego budowa zwolniona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, kominek jest urządzeniem cieplnym, a nie instalacją. Zaważyć należy, że instalacja to zestaw urządzeń wewnątrz budynku służących do przesyłania mediów takich jak prąd elektryczny, woda, gaz ziemny, paliwo, ścieki, czy inne substancje. Kominek nie służy przesyłaniu ciepła, lecz jego wytwarzaniu.

Wbrew stanowisku skarżącej wykonane przez nią roboty budowlane nie stanowią również remontu. Przywołać w tym miejscu należy zawartą w przepisie art. 3 pkt 8 u.p.b. definicje remontu, zgodnie z którą ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Zamontowanie w istniejącym otwartym kominku wkładu kominkowego nie stanowi odtworzenia stanu pierwotnego, bowiem w wyniku wykonania tych robót budowlanych zamontowane zostało dodatkowe, nowe urządzenie cieplne. Bez znaczenia dla oceny legalności wykonanych robót budowlanych ma okoliczność, że likwidacja otwartego paleniska kominka poprawi bezpieczeństwo mieszkańców oraz ich mienia.

Nie jest sporne, że przystępując do wykonania opisanych powyżej robót budowlanych skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na budowę, udzielonym przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z wymogiem wynikającym z powoływanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisu art. 28 ust. 1 u.p.b.

Skutkiem braku uprzedniego pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych jest obligatoryjne wdrożenie trybu z art. 50 ust. 1 pkt 1 oraz art. 51 u.p.b. Sankcją niezgodności robót z prawem budowlanym jest nakaz rozbiórki obiektu lub jego części, bądź doprowadzenia do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b.) albo obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem (pkt 2 tego przepisu).

W niniejszej sprawie sedno problemu leży w ocenie, czy wykonane roboty są zgodne z prawem.

Organy nadzoru budowalnego obu instancji stwierdziły bowiem, że podłączenie kominka do przewodu kominowego narusza przepis § 145 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także nie są zgodne z prawem, gdyż skarżąca nie uzyskała zgody współwłaścicieli budynku na ich wykonanie.

Zdaniem Sądu, stanowisko organów nadzoru budowlanego znajduje oparcie w dokonanych ustaleniach faktycznych oraz obowiązujących przepisach. Nie zasługuje bowiem na akceptację stanowisko skarżącej, że skoro kominek został przyłączony do przewodu kominowego w lutym 1994 r., a więc przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to przepis § 145 ust. 1 tego rozporządzenia nie znajduje zastosowania w sprawie.

Po pierwsze, dla porządku wyjaśnić należy, że okoliczność, iż w roku 1994 nie było przepisów nakazujących podłączanie kominków z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym wyłącznie do własnego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego, nie oznacza, że powstałe wcześniej stany niezgodne z wprowadzonymi później przepisami mogą być kontynuowane. Zdaniem Sądu, wprowadzenie przepisów mających zapewnić bezpieczeństwo pożarowe użytkowania urządzeń grzewczych wywołuje taki skutek, że urządzenia funkcjonujące z naruszeniem tych przepisów powinny zostać przebudowane w taki sposób, aby spełniały wymagania stawiane przez nowe uregulowania.

Po drugie, i co najistotniejsze, roboty których dotyczy postępowanie naprawcze skarżąca wykonała w roku 2016, a więc niewątpliwie w czasie gdy ww. rozporządzenie obwiązywało. Oznacza to, że zainstalowany przez nią wkład kominkowy powinien zostać podłączony do własnego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że skoro ww. przepisie mowa jest o samodzielnym przewodzie, to nie może być do niego podłączone żadne inne urządzenie, niezależnie od tego czy jest używane, czy też nie.

Podsumowując tą część wywodu, trafnie organ przyjął, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane naruszają § 145 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Następnie wskazać należy, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 10 stycznia 2010 r. sygn. akt II OPS 2/10 (ONSA i WSA 2011/2/22), w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, nie nakłada się na inwestora obowiązku złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, jednak organ nadzoru budowlanego jest uprawniony do badania tej kwestii (vide: wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2183/11, Lex nr 1332676). Zgodnie z art. 3 pkt 11 u.p.b., przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

W przypadku współwłasności budynku prawo do wykonywania przebudowy urządzeń grzewczych, zależne jest od stwierdzenia, czy chodzi o części wspólne budynku, czy też dotyczą wyłącznie lokalu będącego własnością inwestora. Przewód kominowy, jako przebiegający przez oba lokale znajdujące się w budynku, stanowi część wspólną budynku, nawet jeżeli służy wyłącznie do obsługi jednego lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną własność. Skarżąca nie jest zatem wyłącznym właścicielem przewodu kominowego. Jej prawo do podłączenia wkładu kominowego (nowego urządzenia grzewczego) do przewodu kominowego, wymagało zatem zgody współwłaścicieli budynku. Taki stan rzeczy wynika, jak trafnie wskazał organ oddawczy, z przepisów Kodeksu cywilnego regulujących sposób korzystania przez współwłaścicieli z rzeczy wspólnych (art. 199 i dalsze K.c.).

Skarżąca nie uzyskała takiej zgody przed wykonaniem spornych robót. Brak też podstaw do przyjęcia, że zgoda wyrażona wcześniej, tj. w roku 1994 obejmuje również dalsze roboty budowlane wykonane w roku 2016 r.

Warunkiem legalności robót budowlanych jest wykazanie tytułu prawnego z art. 3 pkt 11 u.p.b. Skoro skarżąca nie jest właścicielem przewodu kominowego, nie mogła samodzielnie dokonać podłączenia nowego urządzenia grzewczego. Nie ma prawnego znaczenia fakt, że sporny przewód służy do obsługi wybudowanego przez nią wcześniej kominka otwartego. Podłączenie wkładu kominkowego do przewodu kominowego, jako części wspólnej, wymagało zgody współwłaścicieli budynku.

Z tych względów prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, że nie jest możliwe doprowadzenie wykonach przez skarżącą robót do stanu zgodnego z prawem, gdyż skarżąca takiej zgody nie uzyskała. Zatem usankcjonowanie istniejącego stanu nie było dopuszczalne. Stąd też, z mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b., prawidłowo orzeczono o nakazie odłączenia wkładu kominkowego od przewodu i zamurowaniu otworu.

O ile skarżąca uzyska wymaganą zgodę współwłaścicieli budynku na podłączenie wkładu kominkowego do stanowiącego współwłasność przewodu kominowego oraz związaną z tym likwidację wędzarni, będzie uprawniona do ponownego wykonania robót na podstawie obowiązujących wymogów prawa budowlanego.

Sąd nie dopatrzył się wskazanych przez skarżącą naruszeń prawa procesowego tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ, w ocenie Sądu, należycie ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał właściwej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych na gruncie przepisów Prawa budowlanego, uznając, że wykonane roboty stanowiły przebudowę kominka bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i rzetelnego uzasadnienia faktycznego zaskarżanej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przytoczył ustalenia z oględziny przeprowadzonych w dniu [...] września 2018 r. w należącym do skarżącej lokalu nr [...], a następnie dokonał samodzielnej oceny tego dowodu.

W tym stanie rzeczy nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.