Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 902/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 16, 145 par. 1 pkt 1-8, 145a, 146 par. 1 i par. 2, 151
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. B. (zwanej dalej skarżącą) od decyzji z dnia [...] października 2018 r., nr [...] [...], odmawiającą uchylenia decyzji Ministra i Nauki Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] przyznającej środki finansowe na finansowanie stypendium naukowego dla wybitnego młodego naukowca utrzymał w mocy swoją decyzję

Ustalono, że Decyzją z dnia [...] października 2013 r. przyznano Instytutowi Badań L. PAN środki finansowe w wysokości 162 900 zł na finansowanie w latach 2013-2016 stypendium naukowego dla wybitnego młodego naukowca - skarżącej. Na podstawie ww. decyzji, w dniu [...] grudnia 2013 r. została zawarta umowa Nr [...] pomiędzy Ministrem Nauki i Szkolnictwa Wyższego a Instytutem Badań L. PAN, na finansowanie stypendium w okresie od dnia zawarcia umowy do dnia 30 listopada 2016r.

W związku z prawomocnym orzeczeniem Komisji Dyscyplinarnej Instytutu Badań L. PAN z dnia [...] października 2015 r. (Sygn. akt Dysc. [...] mocą którego udzielona została skarżącej kara dyscyplinarna nagany za plagiat części cudzych utworów.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. o wznowieniu postępowania w sprawie wniosku o przyznanie stypendium dla skarżącej. Postanowienie wydano na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. zwany dalej) oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2014 r. poz. 1620 oraz z 2015 r. poz. 249 i 1268).

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] Minister Nauki Szkolnictw Wyższego uchylił decyzję z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w całości i odmówił przyznania stypendium naukowego dla skarżącej. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 56/18 orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] czerwca 2017 r. Sąd wskazał, że uchylone tym orzeczeniem decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym "wznowieniowym" wszczętym przez organ z urzędu w oparciu o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, warunek istnienia nowych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej, jako przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w niniejszej sprawie nie został spełniony i z tego powodu brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2013 r. o przyznaniu środków finansowych na finansowanie stypendium dla K. B. w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że rozpatrując ponownie niniejszą sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną ocenę prawną i wydać stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 K.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zauważył, że pierwotna umowa przyznająca środki finansowe na finansowanie stypendium naukowego dla wybitnego młodego naukowca wygasła, i w związku z tym zawarcie nowej umowy w niniejszej sprawie jest konieczne.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał decyzję z dnia [...] października 2018 r., odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...] października 2013 r. a w tej decyzji wskazał, że przekazanie środków finansowych uzależnione jest od warunku złożenia w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna projektu umowy określającej szczegółowe warunki finansowania i rozliczenia stypendium. Organ decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy swoją decyzję [...] października 2018 r.

Organ ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że Decyzja została podjęta z zachowaniem trybu i procedury określonej w ustawie o zasadach finansowania nauki.

Wskazał, że w §5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 października 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów i trybu przyznawania stypendiów naukowych dla wybitnych młodych naukowców (Dz. U. z 2016 r., poz. 1801 zwane dalej rozporządzeniem), uznano, że środki finansowe na wypłatę stypendium są przekazywane jednostce naukowej zatrudniającej osobę, której przyznano stypendium, na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw nauki a jednostką naukową. Na tej podstawie w decyzji przyznającej jednostce naukowej środki na finansowanie stypendium, umieszczono zapis o obowiązku dostarczenia projektu umowy: "Środki finansowe przekazane będą pod warunkiem złożenia w terminie 30 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, podpisanego projektu umowy określającej szczegółowe warunki finansowania i rozliczenia stypendium. Niezłożenie projektu umowy w wymaganym terminie uważa się za rezygnację z przyznanego finansowania ".

Z tych powodów organ nie uznał argumentów skarżącej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając że została wydana:

a) z rażącym naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn.zm.) (dalej: "k.p.a.") przejawiającym się w błędnym uznaniu, że wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej przyznającej środki finansowe na finansowanie stypendium dla wybitnego młodego naukowca po wznowieniu postępowania administracyjnego, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego posiada kompetencję do wskazania w niej warunków wypłaty ww. środków finansowych w sytuacji, gdy żaden przepis prawa nie dawał podstawy do zawarcia ww. warunku, co w konsekwencji doprowadziło Organ również do naruszenia art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP;

b) z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w niepełności i lapidarności uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji oraz nieodniesieniu się do wszystkich argumentów Skarżącej podniesionych w stanowisku z dnia [...] stycznia 2019 r., złożonym zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a.

Skarżąca podniosła, że wykazała istnienie interesu prawnego do wniesienia skargi oraz kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazał, że umowa nie została zawarta do dnia wniesienia skargi, a zatem pozostawienia w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] października 2018 r. z zawartym w niej warunkiem wypłaty środków, pomimo że nie jest on niezaadresowany wprost do Skarżącej, lecz do Instytutu, pozostaje w oczywistym związku z sytuacją prawną Skarżącej (może pozbawić jej uprawnienia do odebrania zaległego stypendium). Podniosła, że sytuacja taka określana jest zarówno w teorii prawa administracyjnego, jak i w orzecznictwie tzw. prawem refleksowym, stanowiącym źródło interesu prawnego zarówno na gruncie postępowania administracyjnego, jak i postępowania przed sądem administracyjnym

Przedstawiła stan faktyczny sprawy. Wskazał, że organ, związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 56/18, decyzją z dnia [...] października 2018 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia [...] października 2013 r. Podniósł, że przed formalnie wyodrębnionym uzasadnieniem, Minister wskazał, iż: "Środki finansowe przekazane będą pod warunkiem złożenia w terminie 30 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, podpisanego projektu umowy określającej szczegółowe warunki finansowania i rozliczenia stypendium. Niezłożenie projektu umowy w wymaganym terminie uważa się za rezygnację z przyznanego finansowania. Umowa nr [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. z uwagi na upływ terminu, na który była zawarta, wygasła". W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2018 r. Minister nie wskazał żadnej podstawy prawnej, z której wynikałaby jego kompetencja do zawarcia powołanego powyżej fragmentu.

Podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym i utrzymywała decyzję z dnia [...] października 2018 r., wydaną w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Jej zdaniem zgodnie z powołanym przepisem: Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 k.p.a, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Wskazała, że powołany przepis stanowi, że orzeczenie zapadłe na jego podstawie może stanowić tylko o odmowie uchylenia dotychczasowej, organ administracji publicznej nie jest upoważniony do podejmowania w takim wypadku żadnych dodatkowych ustaleń i nakładania obowiązków. Wskazała, że negatywna weryfikacja przyczyn wznowienia jest przesłanką samoistną i wystarczającą, ponieważ oznacza, że nie zachodzi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej i wzruszenie takiej decyzji ani ponowne rozstrzyganie sprawy nią zakończonej nie jest dopuszczalne. Przedmiotem decyzji przewidzianej w art. 151 § 1 pkt 1 jest wyłącznie "sprawa weryfikacyjna. Przedmiotem postępowania wznowieniowego - w razie wydawania decyzji z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - jest wyłącznie ocena zaistnienia wad wznowieniowych, nie zaś ponowne rozstrzyganie sprawy.

Jej zdaniem Organ pomylił istotę postępowania zwykłego (którego przedmiotem było orzeczenie o przyznaniu stypendium) z postępowaniem nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie wznowieniowe (jego przedmiotem jest wyłącznie badanie, czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym dotknięta jest wadami wznowieniowymi).

Podniosła, że niedopuszczalne w postępowaniu wznowieniowym jest, jak uczynił to tut. Organ, aby na strony postępowania nakładać nowe obowiązki lub stawiać nowe warunki realizacji uprawnienia, którego dotyczyła decyzja dotychczasowa. Takie działanie pozostaje w sprzeczności z zasadą praworządności (wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 3509/15). Jej zdaniem ten fragment decyzji należy ocenić jako nieuprawnione wkroczenie w materię, której nie obejmuje przedmiot postępowania wznowieniowego.

Wskazała, że z uwagi na charakter postępowania wznowieniowego i brzmienie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. zawarcie ww. wymogu było pozbawione podstaw prawnych.

Podniosła, że organ nie może poszukiwać podstawy prawnej zawarcia kwestionowanego warunku w treści § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 października 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów i trybu przyznawania stypendium naukowych dla wybitnych naukowców (Dz. U. Poz. 1801) (dalej: "rozporządzenie"). Przepis ten stanowi, iż: Środki finansowe na wypłatę stypendium są przekazywane jednostce naukowej zatrudniającej osobę, której przyznano stypendium, zwaną dalej "stypendystą", na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw nauki a jednostką naukową, lecz w żadnej mierze nie wskazuje, aby owo postanowienie miało stanowić element decyzji administracyjnej lub - co więcej - jej wykonalności.

Wobec powyższego uważa, że przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia nie może być potraktowany jako przepis szczególny w rozumieniu art. 107 § 2 k.p.a. zawierający dodatkowe elementy, jakie winna zawierać decyzja administracyjna.

Wskazała, że przepisy rozporządzenia nie mogą stanowić podstawy do postawienia warunku w decyzji, zwłaszcza że została ona wydana w postępowaniu wznowieniowym.

Przepisy rozporządzenia nie mogą wobec tego stanowić podstawy do postawienia ww. warunki w decyzji, zwłaszcza że została ona wydana w postępowaniu wznowieniowym.

W stanowisku z dnia [...] stycznia 2019 r. podkreślała, że przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia nie zawiera nawet wszystkich wymogów wskazanych w rubrum decyzji z dnia [...] października 2018 r. Nie wynika bowiem ani z § 5 ust. 1 rozporządzenia, ani z jakiegokolwiek innego przepisu prawa (w tym przepisów u.z.f.n.), aby:

a) termin na przekazanie projektu umowy wynosił 30 dni od dnia, w którym Decyzja stałaby się ostateczna;

b) owa umowa była warunkiem prawnym (conditio iuris) wypłaty stypendium;

c) niezłożenie projektu umowy mogło skutkować rezygnacją z przyznanego stypendium;

d) Organ był uprawniony do samodzielnego określenia terminów i przyczyn wygaśnięcia umów na wypłatę stypendium.

Jej zdaniem uszczegółowienia zostały zawarte przez Ministra zupełnie dowolnie, bez oparcia w przepisach prawa z tego też powodu jej zdaniem zasadny jest zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 k.p.a. a w konsekwencji naruszenie zasady praworządności.

Skarżąca na podstawie art. 145 § 2 k.p.a. w pierwszej kolejności wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2018 r., zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności, Skarżąca wskazuje, że jej zdaniem, naruszenie opisane w pkt a) petitum skargi stanowiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jej zdaniem pozostawienie wadliwego wymogu (obowiązku) wywiera skutek w sferze materialnoprawnej i może jej uniemożliwić uzyskanie zaległych środków ze stypendium. Zdaniem Skarżącej, dokonane naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jest oczywiste, istotne i pozostaje w jasnej sprzeczności z ww. przepisem, który jednoznacznie formułuje, że wydane na jego podstawie rozstrzygnięcie może wyłącznie stanowić o "odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej", bez zawierania dodatkowych warunków czy terminów. Wobec tego jej zdaniem zasadne jest stwierdzenia nieważności decyzji Ministra.

Nadto z ostrożności procesowej wniosła o uchylenie w całości obu decyzji. Jej zdaniem w przypadku przyjęcia, że opisane naruszenie w pkt a) rubrum skargi nie miało charakteru rażącego, to jej zdaniem miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Skarżąca, z ostrożności procesowej wniosła o uchylenie w całości obu decyzji, bowiem opisane naruszenie w pkt a) rubrum skargi jeżeli nie miało charakteru rażącego, to miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Według niej naruszenie art. 8 § 1, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uznała, że lapidarność i niepełność uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji uniemożliwia dekodowanie motywów, jakie skłoniły organ do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji oraz nałożenia obowiązku dostarczenia projektu umowy.

W związku z powyższym wnosiła o:

1) stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2019 r. oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] października 2018 r.,

ewentualnie;

2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2019 r., oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] października 2018 r.

Nadto wnosił, o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] lutego 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] października 2018 r. odmawiającą uchylenia decyzji Ministra i Nauki Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2013 r., przyznającej środki finansowe na finansowanie stypendium naukowego dla wybitnego młodego naukowca.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, i pomimo istniejących niedociągnięć ze strony organu postanowił oddalić skargę.

W ocenie Sądu wykazała istnienie interesu prawnego do wniesienia skargi oraz wykazała kognicję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zasadnie uznała, że w tym stanie faktycznym sytuacja taka określana jest w teorii prawa administracyjnego, jak i w orzecznictwie tzw. prawem refleksowym, stanowiącym źródło interesu prawnego zarówno na gruncie postępowania administracyjnego, jak i postępowania przed sądem administracyjnym.

Należy zauważyć, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. o wznowieniu postępowania w sprawie wniosku o przyznanie stypendium dla skarżącej. Sprawa ta zakończyła się wydaniem decyzji z dnia [...] października 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...]czerwca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 56/18 orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] czerwca 2017 r.

Uchylone tym orzeczeniem decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym "wznowieniowym" wszczętym przez organ z urzędu w oparciu o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, warunek istnienia nowych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej, jako przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w niniejszej sprawie nie został spełniony i brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2013 r. o przyznaniu środków finansowych na finansowanie stypendium dla K. B.w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 maja 2018 r. stwierdził, że rozpatrując ponownie niniejszą sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną ocenę prawną i wydać stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 K.p.a.

Wobec tego należy zauważyć, że po wyroku Sądu z dnia 23 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 56/18 postępowanie jest w fazie wszczęcia postępowania opisanego w postanowieniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] kwietnia 2016 r. o wznowieniu postępowania w sprawie wniosku o przyznanie stypendium dla skarżącej.

Wobec czego należy stwierdzić, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, dotknięte było przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 lub art. 145a k.p.a. Podkreślić jednak należy, że chodzi w tym wypadku o zastosowanie nadzwyczajnego trybu administracyjnego, mającego umożliwić wzruszenie decyzji ostatecznej, zapadłej w postępowaniu zwyczajnym, a zatem takiej decyzji, która z mocy art. 16 § 1 k.p.a. korzysta z waloru trwałości. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi i w dalszym rzędzie – może nastąpić tylko w przypadkach enumeratywnie wymienionych w ustawie (art. 145 § 1 pkt 1 – 8 i 145a k.p.a.). Przede wszystkim zaś należy je postrzegać jako instytucję wyjątkową, właśnie z tego względu, że godzącą w walor trwałości decyzji i zaufanie do nich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 maja 2018 r. przesądził, iż brak było podstaw do wznowienia postępowania a rozpatrując ponownie niniejszą sprawę organ zobowiązany będzie wydać stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 K.p.a.

Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie wznowienia postępowania, to jest w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, który zmierza do weryfikacji decyzji ostatecznej. W tym znaczeniu jest to postępowanie stanowiące zaprzeczenie zasady trwałości decyzji administracyjnej, wynikającej z art. 16 k.p.a. wyrażającej się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, jak długo nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję.

Celem postępowania wznowieniowego jest zbadanie, czy postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji ostatecznej, dotknięte jest kwalifikowanymi wadami prawnymi, wymienionymi enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a., a w wypadku pozytywnych ustaleń - wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, które może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. W oparciu o ten przepis organ może wydać decyzję:

1) odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo

2) uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i orzec na nowo co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo

3) stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 k.p.a.).

Podkreślić trzeba, że ze względu na nadzwyczajny charakter tego trybu przesłanki wznowienia postępowania nie mogą być interpretowane rozszerzająco (por. wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 889/09 - CBOSA).

Z treści wskazanego wyżej uzasadnienia orzeczenia z dnia [...] maja 2018 r. wynika wprost, iż brak było podstaw do wznowienia postępowania a rozpatrując ponownie niniejszą sprawę organ zobowiązany będzie wydać stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 K.p.a.

W tym stanie rzeczy zasadne jest twierdzenie skarżącego, że niedopuszczalne jest w postępowaniu wznowieniowym na strony postępowania nakładać nowe obowiązki lub stawiać nowe warunki realizacji uprawnienia, którego dotyczyła decyzja dotychczasowa.

Niemniej jednak w ocenie Sądu decyzja odmawiająca uchylenia decyzji z dania [...] października 2013 r. oraz utrzymująca ją w mocy z [...] lutego 2019r. są prawidłowe i mieszczą się w katalogu orzeczeń opisanych w art.151 k.p.a.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż pomimo braków uzasadnienia organ wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ppsa orzekł jak w sentencji.