Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1963/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska -Górnikiewicz sędzia del. WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 652/10 w sprawie ze skargi T.P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu wniosku skarżącego, decyzją z dnia [...] października 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą; "Uporządkowanie ruchu w centrum Muszyny, droga odbarczająca w kierunku granicy państwa – budowa obwodnicy w ciągu drogi wojewódzkiej nr 971 w Muszynie".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., ponieważ pomiędzy Województwem Małopolskim, a Miastem i Gminą Uzdrowiskową Muszyna w dniu 26 lutego 2007r. zawarto umowę w przedmiocie opracowania pełnej dokumentacji budowlanej łącznie z niezbędnymi opracowaniami i uzgodnieniami, dotyczącej drogi obarczającej, tj. obwodnicy służącej wyprowadzeniu ruchu w kierunku Żegiestowa i Piwnicznej oraz przejścia granicznego z Centrum Muszyny, jako nowej trasy drogi wojewódzkiej nr 971 w ścisłym centrum Muszyny, którą w imieniu Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna podpisał Burmistrz. Powyższa umowa wraz z załącznikami stanowiła porozumienie administracyjne, o którym mowa w art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, na podstawie którego Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna pełnił rolę inwestora, w rozumieniu art. 20 pkt 3 tej ustawy. Dlatego też stroną uprawnioną do złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także adresatem decyzji był Burmistrz i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie rodzi praw do terenu inwestycji, lecz stanowi ustawowo dopuszczoną formę oceny dopuszczalności realizacji inwestycji przez pryzmat zachowania wymagań w zakresie ochrony środowiska. Złożenie wniosku o wydanie takiej decyzji powoduje, że wnioskodawca uzyskuje interes prawny i tym samym staje się stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Fakt zawarcia porozumienia między zarządcami dróg był znany organowi z urzędu, dlatego też okoliczność ta nie wymagała wezwania do uzupełnienia dowodów. Organ wskazał, że wniosek złożony przez inwestora w dniu 27 lutego 2008 r. dotyczył przedsięwzięcia, które miało obejmować m.in. budowę ulicy należącej do klasy dróg publicznych "zbiorcze" oraz budowę dwóch placów parkingowych na 50 i 10 pojazdów osobowych. Pismem z dnia 4 marca 2008 r. inwestor uzupełnił swój wniosek doprecyzowując nazwę przedsięwzięcia oraz wskazując, że będzie obejmowało budowę ulicy należącej do klasy dróg publicznych "główne" oraz budowę dwóch placów parkingowych na 55 i 20 pojazdów osobowych. Organ stwierdził, że w istocie postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obejmowało swym zakresem pierwotny wniosek inwestora z dnia 27 lutego 2008 r., w wyniku czego decyzja z dnia [...] września 2008 r. dotyczyła również zakresu inwestycji określonego w pierwotnym wniosku. Organ przyznał więc, że doszło do uchybienia obowiązkowi uwzględnienia zmienionego zakresu inwestycji, jednak uchybienie to nie może wywołać skutku w postaci nieważności kontrolowanej decyzji, gdyż nie narusza ona przepisu art. 61 § 1 k.p.a. w sposób rażący. Zdaniem organu kwestia oceny podstaw do ewentualnego stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia 19 września 2008 r., którym organ ten dokonał sprostowania kontrolowanej decyzji powinna nastąpić w odrębnym postępowaniu. Organ jako niezasadny ocenił zarzut rażącego naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wobec nieuwzględnienia faktu, że inwestycja przebiega w bliskiej odległości od obszarów chronionych oraz nieprzeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem organu ewentualne naruszenie zasady wynikającej z art. 7 k.p.a. nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a jedynie jej uchylenia w toku postępowania odwoławczego. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia 26 marca 2008 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nowym Sączu wydał opinię o braku potrzeby opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008 r. Wojewoda Małopolski stwierdził, że nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Poza uzyskaniem opinii wymaganych ustawą organ I instancji zwrócił się także do Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Krakowie oraz do Zarządu Popradzkiego Parku Krajobrazowego o opinię w przedmiocie konieczności sporządzenia raportu, z uwagi na możliwe znaczące oddziaływanie projektowanej inwestycji na obszar Natura 2000. Organ I instancji zgromadził więc materiał dowodowy pozwalający na ocenę czy inwestycja może znacząco negatywnie wpływać na środowisko, w tym również obszar Natura 2000 "Ostoja Popradzka" oraz na park krajobrazowy. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało obligatoryjnego sporządzenia raportu, a zatem procedura oceny oddziaływania na środowisko polegała na uzyskaniu wymaganych opinii i uzgodnień. Procedura ta wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę Popradzkiego Parku Krajobrazowego, a zatem decyzja nie narusza także art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie organu uzasadnienie faktyczne decyzji z dnia 5 września 2008 r. zawiera wymagane elementy uzasadnienia określone w art. 107 § 3 k.p.a. i jakkolwiek nie przyporządkowuje określonych dowodów do wskazanych faktów, to jednak wymienione w uzasadnieniu dowody dają podstawę do stwierdzenia, w jaki sposób fakty te zostały udowodnione. W związku zaś ze stwierdzeniem w tym zakresie nieznacznych uchybień, nie zaś naruszeń o rażącym charakterze, nie ma przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie organu I instancji brakowało obiektywnych przesłanek do uznania, ze planowana inwestycja będzie oddziaływać w sposób znaczący na projektowany obszar ochrony siedlisk Natura 2000 o czym przesądzał także obiektywny czynnik w postaci lokalizacji drogi względem obszaru Natura 2000. Zdaniem organu kontrolującego zgromadzona dokumentacja w sprawie pozwalała wykluczyć, że realizacja przedsięwzięcia będzie mogła w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk roślin i siedlisk zwierząt lub w inny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 "Ostoja Popradzka", a organ I instancji miał podstawy do dokonania analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 47 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Zdaniem organu w kontrolowanej decyzji nie występuje żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że podniesiony we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzut nieważności postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2008 r., którym dokonano sprostowania kontrolowanej decyzji, stanowi przedmiot odrębnego postępowania. W ocenie organu zarzut wydania decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie znalazł podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Kontrolowana decyzja została wydana po uzyskaniu stanowisk Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Zarządu Popradzkiego Parku Krajobrazowego i Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Krakowie. Uzyskanie stanowisk niewymaganych prawem stanowiło w istocie część postępowania wyjaśniającego. Materiał dowodowy, którym dysponował Wojewoda Małopolski obejmował raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, który zawierał informacje odnoszące się do położenia terenów cennych przyrodniczo, dokumentację fotograficzną dla części terenu przez który przebiegać ma droga, pismo Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna zwierające opis dwóch wariantów przeprowadzenia obwodnicy. Z materiału dowodowego można było wyprowadzić wniosek o braku negatywnego oddziaływania na pobliski obszar Natura 2000.

Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący zarzucając brak całościowego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2008 r., braki w zakresie uzasadnienia, nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i naruszenie zasady dwuinstancyjności, a także nierozważenie kwestii nie przysługiwania Burmistrzowi Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna pozycji wnioskodawcy i strony postępowania w sprawie, a także nierozważenia charakteru prawnego umowy zawartej pomiędzy Województwem Małopolskim a Miastem i Gminą Uzdrowiskową Muszyna.

W ocenie skarżącego, Burmistrzowi Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna nie przysługiwała legitymacja do wszczęcia postępowania w trybie art. 46a ustawy – Prawo ochrony środowiska, a także przymiot strony postępowania, gdyż nie zostało zawarte porozumienie między zarządcami dróg o przekazaniu zarządzania burmistrzowi. Porozumieniem tym nie mogła być umowa z dnia 26 lutego 2007 r. bowiem została zawarta przez inne podmioty, aniżeli zarządcy dróg, a więc nie zarząd województwa i nie burmistrza, a przez Województwo Małopolskie oraz Miasto i Gminę Uzdrowiskową Muszyna. Skarżący podtrzymał zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 77 k.p.a. zgłoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego. Zdaniem skarżącego nieuprawnione jest twierdzenie organu, że Dyrektor Popradzkiego Parku Krajobrazowego wyraził pozytywną opinię o przedsięwzięciu, a zatem organ I instancji nie rozważył prawidłowej oceny wpływu przedsięwzięcia na przyrodę parku krajobrazowego.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpoznając sprawę na skutek wniosku o jej ponowne rozpoznanie nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nie można upatrywać w zaniechaniu przez organ odwoławczy samodzielnego gromadzenia dowodów, zwłaszcza w sytuacji gdy postępowanie administracyjne toczy się w trybie nadzwyczajnym, nieważnościowym i ma na celu ocenę czy kontrolowana decyzja zawiera wady istotne dyskwalifikujące ją z obrotu prawnego, a nie ponowne rozpoznanie tej sprawy. W zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że rozpoznając sprawę nie stwierdził, żeby kontrolowana decyzja dotknięta była jakąkolwiek wadą wymienioną w art.156 § 1 k.p.a. W sposób szczegółowy odniósł się do zarzutu rażącego naruszenia prawa w związku z naruszeniem art. 77 k.p.a. w wyniku wydania decyzji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podtrzymując argumentację wyrażoną w uprzednio wydanej decyzji. O wnikliwym rozpatrzeniu wniosku świadczy fakt, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska właśnie w wyniku jego rozpoznania wydał w odrębnym postępowaniu w dniu [...] stycznia 2010 r. postanowienie o stwierdzeniu nieważności postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2008 r. o sprostowaniu błędów pisarskich kontrolowanej decyzji.

Stosownie do treści art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) postępowanie w tym zakresie przedmiotowym wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie ocenił, że Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna był uprawniony do wszczęcia przedmiotowego postępowania. Stosownie bowiem do treści art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 20 pkt 3 tej ustawy Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna może pełnić rolę inwestora i ta wynikająca z przepisów prawa materialnego możliwość niewątpliwie wskazuje na interes prawny uzasadniający wystąpienie z wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji. W ocenie Sądu I instancji, umowa cywilnoprawna zawarta w dniu 26 lutego 2007 r., której stronami były Województwo Małopolskie i Miasto i Gmina Uzdrowiskowa Muszyna, dowodzi zawarcia w sposób dorozumiany przez osoby reprezentujące podmioty zawierające umowę, także porozumienia administracyjnego przewidzianego w art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Spełnia bowiem elementy konieczne takiego porozumienia przez ustalenie między zarządcami dróg przekazania zarządzania drogą publiczną i określenie rozliczenia finansowego. Z tych względów zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. oraz istnienia tym samym przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. są niezasadne.

Sąd I instancji zgodził się ze skarżącym, że istniała sprzeczność rozstrzygnięcia decyzji z wnioskiem, jednak w ocenie Sądu sprzeczność ta nie stanowi podstawy do uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 61 § 1 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie, stosownie do treści art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogło być wszczęte na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia, nie zaś z urzędu przez właściwy organ. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organ zobowiązany był co do zasady uwzględniać granice dopuszczalnego działania, wyznaczone przez treść złożonego wniosku. Stosownie do regulacji art. 55 tejże ustawy organ administracji rozstrzygający o środowiskowych uwarunkowaniach uprawniony byłby do wydania, stanowiącego wyjątek od powyższej zasady, pozytywnego rozstrzygnięcia niezgodnego z treścią pierwotnego wniosku, jednak w takim przypadku, gdy wariant dopuszczony do realizacji przez organ byłby inny niż proponowany przez wnioskodawcę. Ponadto niezbędne byłoby w tym zakresie uzyskanie zgody wnioskodawcy, a konsekwencją jej braku powinno być rozstrzygnięcie odmowne. Tak więc wynikająca z art. 61 § 1 k.p.a. zasada skargowości z jednej strony oraz dopuszczalna możliwość wydania pozytywnego rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice wniosku po uzyskaniu zgody wnioskodawcy z drugiej strony, oznaczają niewątpliwie, że rozstrzygnięciem rażąco naruszającym art. 61 § 1 k.p.a. byłoby rozstrzygnięcie przekraczające granice złożonego wniosku, to jest wykraczające ponad jego żądanie. Zdaniem Sądu I instancji, taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Wydane rozstrzygnięcie chociaż niezgodne z treścią ostatecznie sprecyzowanego wniosku, nie było niewątpliwie rozstrzygnięciem wykraczającym ponad żądanie, gdyż uwzględniało w całości żądanie pierwotnie określone przez wnioskodawcę. Wniosek z dnia 27 lutego 2008 r. według załączonej do niego informacji o planowanym przedsięwzięciu dotyczył bowiem budowy ulicy klasy Z ½ (jedna jezdnia, dwa pasy ruchu) oraz budowy dwóch placów parkingowych na 50 i 10 pojazdów. Taki też zakres postępowania został wskazany w zawiadomieniu z dnia 7 marca 2008 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego, w takim zakresie prowadzone było całe postępowanie, takiego zakresu dotyczyły uwzględnione przez organ wydający decyzję opinie i uzgodnienia.

Zdaniem Sądu I instancji, organ kontrolujący decyzję Wojewody Małopolskiego słusznie ocenił, że zebrany materiał dowodowy (raport oddziaływania na środowisko wraz z dokumentacją fotograficzną, pismo Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna zawierające opis dwóch możliwych wariantów przeprowadzenia obwodnicy, obowiązkowe stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz dodatkowo zgromadzone stanowisko Zarządu Popradzkiego Parku Krajobrazowego i Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Krakowie), a także zgodność lokalizacji inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazują, że organ I instancji posiadał wystarczające informacje dla oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji miał zatem podstawę do oceny możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko. Uzyskanie stanowisk podmiotów dysponujących wiedzą specjalistyczną, a niewymaganych przez przepisy prawa, stanowiło część postępowania wyjaśniającego. Nie można zarzucić organowi I instancji, że nie dokonał rozważenia przesłanek z art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody tj. nie ocenił wpływu przedsięwzięcia na przyrodę parku krajobrazowego, gdyż poza stanowiskiem zarządu parku, w istocie lakonicznym, chociaż niewskazującym na negatywną ocenę przedsięwzięcia, organ wystąpił dodatkowo o ocenę konieczności opracowania raportu oddziaływania na środowisko przez konserwatora przyrody.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania:

Po pierwsze, art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., że uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez tenże Sąd za podstawę rozstrzygnięcia. Ponadto, nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a jedynie ogranicza się do przedstawienia przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi oraz częściowego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Po drugie, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w treści uzasadnienia wyroku do zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze z dnia 1 marca 2010 r., a to zarzutu w postaci naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, poprzez brak ponownego rozpoznania i rozpatrzenia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przez organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i ograniczenie się tylko do kontroli poprawności decyzji wydanej w I instancji (a tym samym naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 127 § 3 w związku z art. 140 k.p.a.). spowodowało to w rezultacie naruszenie zasady prawdy obiektywnej, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny potraktował powyższy zarzut jako zarzut naruszenia art. 15, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez "zaniechania przez organ odwoławczy samodzielnego gromadzenia dowodów", który to zarzut nie został przez skarżącego w takiej formie w ogóle zgłoszony.

Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracyjny rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów postępowania zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3, art. 127 § 3 oraz art. 140 k.p.a., z uwagi na ograniczenie się przez tenże organ do kontroli poprawności wydania decyzji w I instancji i brak ponownego rozpatrzenia wniosku strony. Dotyczy to w szczególności zgłoszonych przez stronę w toku postępowania zarzutów, a także z uwagi na braki uzasadnienia decyzji zarówno w zakresie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, względnie z uwagi na ograniczenie się przez organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jedynie do jego częściowego, fragmentarycznego rozpatrzenia, tylko w zakresie przesłanki stwierdzenia nieważności określonej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i pominięcie przesłanki stwierdzenia nieważności określonej art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Spowodowało to naruszenie także art. 104 § 2, art. 61 § 1 oraz art. 63 § 2 k.p.a., jako że organ zobligowany był rozpatrzyć sprawę co do istoty w całości, w granicach określonych podaniem strony, a więc zarówno w zakresie istnienia/nieistnienia przesłanek nieważności określonych art. 156 § 1 pkt 2 jak i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Po czwarte, art. 65 w związku z art. 60 Kodeksu cywilnego (zastosowanie wskazanych przepisów – zdaniem skarżącego – wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdzie na str. 7 stwierdzone zostało, iż: "W ocenie Sądu cywilnoprawna umowa zawarta w dniu 26 lutego 2007 r., której stronami byli Województwo Małopolskie i Miasto i Gmina Uzdrowiskowa Muszyna, dowodzi zawarcia w sposób dorozumiany przez osoby reprezentujące podmioty zawierające umowę, także porozumienia administracyjnego przewidzianego w art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych"), chociaż Sąd wskazanych przez skarżącego przepisów nie powołał, a także art. 19 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. (co spowodowało nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia prawa materialnego). Ponadto było związane z przyjęciem stanowiska, że porozumienie pomiędzy zarządcami dróg może zostać zawarte w sposób dorozumiany, czyli dodatkowo na bazie umowy cywilnoprawnej. Natomiast taka umowa cywilnoprawna zawierana jest przez inne podmioty niż określone art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, a podmioty o których mowa w art. 19 ust. 2 są jedynie reprezentantami Województwa Małopolskiego oraz Gminy i Miasta Uzdrowiskowego Muszyny (stron umowy), a także poprzez przyjęcie, że o istnieniu porozumienia administracyjnego decyduje fakt wystąpienia "elementów koniecznych" takiego porozumienia.

Po piąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracyjny rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 28 i art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 19 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych oraz w związku z art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska ("p.o.ś."), poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Było to spowodowane błędnym przyjęciem, że materiał dowodowy uzasadnia twierdzenie, iż umowa z dnia 26 lutego 2007 r. zawarta pomiędzy Województwem Małopolskim oraz Miastem i Gminą Uzdrowiskową Muszyna jest porozumieniem administracyjnym, o którym mowa w cytowanych przepisach ustawy o drogach publicznych. Natomiast, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a zwłaszcza wskazana umowa z dnia 26 lutego 2007 r. jednoznacznie wskazywały, iż nie jest ona zawarta pomiędzy zarządcami dróg, o których mowa w art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, lecz między Województwem Małopolski z jednej strony oraz Miastem i Gminą Uzdrowiskową Muszyna z drugiej strony. Oznaczało to w konsekwencji nie tylko błędne przyjęcie, że Burmistrzowi Miasta i Gminy Muszyna przysługiwał przymiot inwestora co do przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi wojewódzkiej, czyli strony postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, lecz także błędne przyjęcie, że Burmistrz Miasta i Gminy posiada legitymację do wszczęcia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Po szóste, art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie za udowodniony – niemającego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy administracyjnej, a także sprzecznego z ustaleniami organu administracyjnego – faktu, że wnioski podmiotu wszczynającego postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia 27 lutego 2008 r. oraz z dnia 4 marca 2008 r. stanowiły dwa warianty realizacji tego samego co do zakresu (rodzaju) przedsięwzięcia, gdy tymczasem (co wynika z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ administracyjny, a także stanowiska organu rozstrzygającego sprawę w I instancji, zawartego w uzasadnieniu wydanej przez niego decyzji, które to stanowisko zostało potwierdzone przez organ rozstrzygający sprawę w II instancji w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę) pismem z dnia 4 marca 2008 r. dokonano modyfikacji pierwotnego wniosku co do zakresu (rodzaju) przedsięwzięcia oraz wskazano, iż to zmodyfikowane przedsięwzięcie (czyli inwestycja polegająca na budowie dróg publicznych o klasie "główne", zamiast – jak pierwotnie planowano – dróg publicznych o klasie "zbiorcze" oraz zwiększeniu pojemności parkingów o 20%) może być zrealizowane w trzech wariantach.

Po siódme, art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie za udowodniony – niemającego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy administracyjnej – faktu, że wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w zakresie określonym pismem wnioskodawcy z dnia 27 lutego 2008 r. organ administracyjny oparł swe rozstrzygnięcie de facto na zasadzie określonej art. 55 p.o.ś., umożliwiającej wydanie przedmiotowej decyzji przy zaaprobowaniu innego wariantu realizacji przedsięwzięcia. Ponadto spowodowało to pośrednie przyjęcie – niemające żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy administracyjnej – faktu, że w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia istniały materiały dowodowe dające podstawę do przyjęcia tezy o zasadności realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany (istnienie takiego materiału dowodowego warunkuje – zgodnie z art. 55 p.o.ś. – możliwość pozytywnego zaopiniowania tego innego wariantu przedsięwzięcia). Natomiast zdaniem skarżącego organ administracyjny wskazanego przepisu art. 55 p.o.ś. w ogóle nie zastosował ani też nie przeprowadził żadnego postępowania, którego wynikiem mogłoby być stwierdzenie, że przedsięwzięcie powinno być realizowane w innym wariancie. Dotyczy to także przyjęcia za udowodniony – niemające żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy administracyjnej, a także sprzecznego z ustaleniami organu administracyjnego - faktu zawarcia pomiędzy zarządcami dróg porozumienia administracyjnego w sposób dorozumiany niejako na bazie umowy cywilnej z roku 2007, której stronami było Województwo Małopolskie oraz Miasto i Gmina Uzdrowiskowa Muszyna, podczas gdy organ administracyjny ustalił, iż porozumieniem administracyjnym jest przedmiotowa umowa z 2007 roku.

Po ósme, art. 55 p.o.ś., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (a tym samym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/) z uwagi na nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia prawa materialnego) poprzez bezzasadne przyjęcie, że wskazany art. 55 p.o.ś. przyznaje organowi administracyjnemu możliwość wydania pozytywnego rozstrzygnięcia wykraczającego poza granicę wniosku po uzyskaniu zgody wnioskodawcy, oraz poprzez błędne przyjęcie, że na gruncie cytowanego przepisu tym samym przedsięwzięciem jest przedsięwzięcie dotyczące budowy drogi klasy "Z" jak i budowy drogi klasy G. Oznaczało to naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracyjny art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a., art. 46a ust. 1 oraz art. 55 p.o.ś., z powodu przyjęcia, że rozstrzygnięciem rażąco naruszającym prawo w świetle art. 61 k.p.a. w związku z art. 46a ust. 1 oraz art. 55 p.o.ś., a tym samym uzasadniającym zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., byłoby jedynie rozstrzygnięcie przekraczające granice złożonego wniosku, to jest wykraczające ponad jego żądanie (takie stwierdzenia zawarte są na str. 8 uzasadnienia wyroku). Natomiast zdaniem skarżącego z rażącym naruszeniem wskazanych przepisów mamy do czynienia nie tylko w przypadku podjęcia rozstrzygnięcia wykraczającego ponad żądanie, lecz w każdym przypadku prowadzenia postępowania niezgodnie z wnioskiem strony, jako że tylko strona uprawniona jest do wskazania zakresu postępowania.

Po dziewiąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracyjny art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 63 § 2 k.p.a. Było to spowodowane przyjęciem stanowiska, że prowadzenie postępowania w zakresie niezgodnym ze zmodyfikowanym w toku postępowania wnioskiem strony (stwierdzenia takie zawarte są w uzasadnieniu Sądu I instancji na stronie 7) nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a tym samym nie daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast zasada bezwzględnego związania organu wnioskiem strony wynika wprost z przepisów prawa, a także jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, której istota była wielokrotnie wyjaśniana zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie, co oznacza, że powyższe naruszenia mają charakter istotnie wpływający na wynik sprawy, podkreślił skarżący.

Po dziesiąte art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracyjny przepisu art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. w związku z art. 28, art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 46a ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 19 ust. 2 i 4 oraz art. 20 pkt 3 u.d.p. Nastąpiło to z powodu przyjęcia stanowiska, że prowadzenie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia którego przedmiotem jest droga wojewódzka, z wniosku Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna, a więc z wniosku podmiotu któremu nie przysługiwała legitymacja procesowa oraz skierowanie do takiego podmiotu decyzji środowiskowej nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie oznacza skierowania decyzji do podmiotu nie będącego stroną postępowania w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w każdym przypadku gdy organ administracyjny przeprowadzi postępowanie i wyda decyzję zgodną z wnioskiem, pomimo tego że wnioskodawcy nie przysługiwała legitymacja do jego wszczęcia oparta na prawie materialnym, oraz gdy skieruje do takiego podmiotu wydane przez siebie rozstrzygnięcie, pomimo że podmiotowi takiemu nie przysługuje pozycja strony postępowania.

Po jedenaste art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracyjny przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Nastąpiło to zdaniem skarżącego z powodu przyjęcia stanowiska, że nie jest rażącym naruszeniem przepisów postępowania regulujących kwestię gromadzenia i oceny materiału dowodowego sprawy oraz zasady prawdy obiektywnej takie prowadzenie postępowania, w którym doszło do podjęcia określonych działań celem ustalenia stanu faktycznego sprawy, jednak działania te nie dały żadnych efektów mających walor dowodu w sprawie, a więc gdy organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w sprawie, chociaż wskazane naruszenia istotnie wpływają na wynik sprawy, podkreślił skarżący.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o orzeczenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.

Po pierwsze, podniesiony przez pełnomocnika skarżącego zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jest niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tejże ustawy) jeśli uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji zobowiązany jest do zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2133/04, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 9). Jednak w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji w sposób prawidłowy i należyty dokonał przedstawienia stanu sprawy, której zakres przedmiotowy wyłącznie dotyczy oceny zgodności z prawem decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2008 r. Oznacza to, że do kompetencji Sądu I instancji należy ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej wydanej w trybie nadzwyczajnym k.p.a., czyli Sąd nie ma uprawnienia do bezpośredniego kształtowania sytuacji prawnej strony. Ponadto Sąd I instancji w sposób jednoznaczny wskazał w jakim zakresie i dlaczego ustalenia organu administracji publicznej zostały przyjęte przez niego. Natomiast w uzasadnieniu wyroku odniósł się do każdego zarzutu wskazanego przez skarżącego w skardze, w tym do podnoszonego przez skarżącego naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz wyczerpującego wykazania badania czy zachodzi którakolwiek z przesłanek art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy w jej całokształcie. Ponadto postępowanie administracyjne w tym zakresie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jak gdyby chodziło o badanie czy prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego. Oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy, że nie może rozpatrywać całokształtu sprawy co do jej istoty w granicach określonych orzeczoną decyzją, gdyż celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy dane orzeczenie dotknięte jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. W tym zakresie Sąd I instancji poczynił należyte ustalenia, które znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.

Po drugie, należy podnieść, że Sąd I instancji w szczególności stwierdził, że decyzja, której skarżący domaga się stwierdzenia nieważności, nie została wydana zgodnie ze zmodyfikowanym wnioskiem strony, co oznacza, że w istocie została wydana z naruszeniem prawa. Jednak należy stwierdzić, co zasadnie Sąd I instancji podkreślił, że naruszenie to nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2, stanowiącego przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Wydana decyzja, o stwierdzenie nieważności, której wnosi skarżący, chociaż jest niezgodna z ostatecznie sprecyzowanym wnioskiem Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyny, to nie wykracza ponad żądanie wnioskodawcy. Po stwierdzeniu nieważności postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2008 r. o sprostowaniu w decyzji błędów pisarskich kontrolowanej decyzji, co nastąpiło w drodze postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r., decyzja Wojewody Małopolskiego odzwierciedla w całości pierwotne żądanie wnioskodawcy, w którym to zakresie były też prowadzone uzgodnienia. Stąd brak jest także przesłanek do twierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 55 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Po trzecie, w zakresie kwalifikacji prawnej ustaleń z dnia 26 lutego 2007 r. nazwanych "Umową" a zawartych pomiędzy Województwem Małopolskim, w imieniu którego działał Zarząd Województwa, a Miastem i Gminą Uzdrowiskową Muszyna, w imieniu której działał burmistrz, należy wskazać, że w istocie jest to porozumienie administracyjne, o którym mowa w art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Obie strony tej tzw. "Umowy" stanowili zarządcy dróg i chociaż błędnie zostało to określone w komparycji de facto ta tzw. "Umowa" łączy Zarząd Województwa i Burmistrza, jako zarządców dróg. Tym samym Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna, był legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia w trybie art. 46a ust. 1 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska. Wynika to z tego, że Zarząd Województwa Małopolskiego – zarządca dróg wojewódzkich powierzył mu bowiem zarządzanie drogami publicznymi, w zakresie "Opracowania dokumentacji budowlanej uporządkowania ruchu w centrum Muszyny – droga obarczająca w kierunku granicy państwa" i jednoznacznie wskazał, iż jest on inwestorem. Ponadto porozumienie to regulowało w szczególności wzajemne rozliczenia finansowe. Pomimo nadania tytułu "Umowa", należy wskazać biorąc pod uwagę jej postanowienia, w tym zmieniane w drodze aneksów, że stanowi ona porozumienie administracyjne i w tym zakresie nie ma miejsca na żadne domniemanie takiego porozumienia. Należy zwrócić uwagę, że nie nazwa, ale istota zawartych postanowień powyższego porozumienia administracyjnego przesądza o prawnej kwalifikacji czynności prawnych, w tym podejmowanych w ramach prawnych form działania administracji publicznej. Ponadto należy zaznaczyć, że tzw. "Umowa" została zawarta na podstawie uchwały nr 66/07 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Województwem Małopolskim, a Miastem i Gminą Uzdrowiskową Muszyna w sprawie współfinansowania zadania inwestycyjnego pn.: "Opracowanie dokumentacji budowlanej uporządkowania ruchu w centrum Muszyny – droga obarczająca w kierunku granicy państwa". Tak więc zakres przedmiotowy, wskazanie przez Zarząd Województwa Małopolskiego do współpracy Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie i uregulowanie wzajemnych zobowiązań finansowych wyczerpuje wszelkie przedmiotowo istotne elementy porozumienia zawartego w trybie art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 20 pkt 3 tejże ustawy. Natomiast w doktrynie podkreśla się, że porozumienie administracyjne w szerokim rozumieniu obejmuje także tzw. "umowy publiczne" (M. Stahl, Ugody, porozumienia administracyjne, umowy publiczno-prawne, publiczne, administracyjne, umowy cywilne, w: Prawo administracyjne – pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, pod red. M. Stahl, Warszawa 2002, s. 397). Stąd brak jest także podstaw prawnych do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ cyt. ustawy p.p.s.a. w związku z art. 19 ust. 2 i 4 oraz art. 20 pkt 3 cyt. ustawy o drogach publicznych.

Z tych względów należy uznać, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji o tym, iż decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o odmowie stwierdzenia nieważności jego decyzji z powodu braku wystąpienia podnoszonych w skardze kasacyjnej przesłanek jej nieważności z art. 156 §1 pkt 2 i 4 k.p.a. jest prawidłowe. Ponadto te zarzuty kasacyjne, które podnoszą wady postępowania odwoławczego w trybie k.p.a. są chybione, biorąc pod uwagę również i to, że zakres podmiotowy i przedmiotowy kontrolowanego postępowania administracyjnego nie dotyczy tzw. trybu zwykłego lecz trybu nadzwyczajnego unormowanego jeśli chodzi o jego przesłanki w art. 156 § 1 k.p.a., które w tej sprawie nie wystąpiły. Stąd, brak jest również jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji w tym zakresie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 80 k.p.a., a także art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 28 i 61 § 1 k.p.a. oraz art. 63 § 2 k.p.a. jak i art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., a także art. 104 § 2 k.p.a.

Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.