Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2620/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 43, art. 46 a ust. 1 pkt 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Jerzy Solarski /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygn. SA/Rz 2620/02

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...].11.2002r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art.40 ust.1 i 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15 z 1999r., poz.139 ze zm.) , po rozpatrzeniu odwołania K. i E. D. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2002r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: sieć gazowa dla zespołu mieszkaniowego na działkach szczegółowo wymienionych (w tym na działce nr 271/2 stanowiącej własność skarżących ) położonych w R. przy ul. W. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że od decyzji ustalającej warunki zabudowy odwołanie złożyli K. i E. D., wyrażając sprzeciw wobec planowanego przebiegu sieci gazowej. Podnieśli, że sieć podzieli działkę stanowiącą ich własność na dwie nierówne części oraz uniemożliwi w przyszłości budowę domu w najatrakcyjniejszym miejscu działki.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Kolegium wskazało, iż zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity - Dz. U. z 1999r. Nr 15, póz. 139 z późn. zmianami). Zgodnie z art. 39 ust. l ustawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego. Obiektem budowlanym w świetle art. 3 pkt l i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2000r. Nr 106, póz. 1126 z późn. zmianami) są także sieci uzbrojenia terenu. Celem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest określenie czy projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zamierzenie inwestycyjne objęte zaskarżoną decyzją przebiega przez teren, którego dotyczą uregulowania Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia 23 czerwca 1992r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 9, póz. 109) oraz Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego "S." zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia 6 lipca 1993r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 9, póz. 144). Planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 3.MW - strefa M-U.3 wg oznaczenia zawartego w mpo oraz symbolem 06KLz 1/2, 02Kzo 1/2, B3MN, B4EG i A28MN wg mps "S.". Analiza postanowień powyższych planów w częściach dotyczących wymienionych terenów prowadzi do wniosku, że planowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami tych planów. Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Końcowo Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dopuścił się uchybienia formalnego polegającego na pominięciu w części tekstowej decyzji postanowienia Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego "S." dotyczącego terenu oznaczonego symbolem A28MN, podczas gdy załącznik graficzny do decyzji wykazuje przebieg inwestycji także i przez ten teren. Zgodnie z powyższym planem kontur A28MN - pow. 1,25 ha to "Teren projektowanego budownictwa jednorodzinnego. Obowiązują ustalenia jak dla A3MN i A27MN. Obowiązuje ciąg pieszy. " A27MN - pow. 0,74 ha - to " Teren projektowanego budownictwa jednorodzinnego. Obowiązują ustalenia jak dla A3MN. Występuje strefa izolacyjna od odwiertu gazowego". A3MN - pow. 1,31 ha jest to zaś "Teren istniejących upraw polowych z dwoma budynkami wolnostojącymi przeznaczonymi do adaptacji trwałej. Projektowana zabudowa jednorodzinna w formie zabudowy wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej (nie więcej niż 20 budynków). (...) Projektowane budynki gospodarcze, usługowe, garaże (...)". Brak powołania planu szczegółowego stanowi uchybienie, jednak uchybienie to nie ma wpływu na prawidłowość merytoryczną wydanej decyzji.

Na decyzję tą skargę wnieśli K. i E. D., wyrażając kategoryczny sprzeciw odnośnie do planowanego przebiegu sieci gazowej. Powtórzyli zarzuty odwołania i nawiązując do pertraktacji dotyczących zezwolenia na wejście w teren zawarli konkluzję, że ze Spółdzielnią po sądach nie będą się włóczyć.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i ponowiło argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest nieuzasadniona.

W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z 2002r. ze zm.) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002r. ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a. ), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu - w tym przypadku decyzji administracyjnej - z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ). Sąd stwierdza ponadto nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że prawo nie zostało naruszone.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15 z 1999r. poz. 139 ze zm. – zwaną dalej - uzp). Stanowią one m.in., że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art.2 ust.1), który to plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym (art. 7), a jego ustalenia stanowią treść uchwały rady gminy. Integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy, który obowiązuje w zakresie określonym uchwałą (art. 8 ust. 1).

W rozdziale 4 ustawodawca uregulował zagadnienia dotyczące ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. I tak w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...) (art. 40 ust. 1), na wniosek zainteresowanego (art. 41 ust. 1), przy czym z mocy art.43 nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2. (art.2 ust.2 reguluje sytuację, gdy brak jest planu).

Z przedstawionych przepisów wynika, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają ustalenia obowiązującego w dacie orzekania przez organy planu zagospodarowania przestrzennego. Poza sporem pozostaje, że inwestycja dotyczy m.in. działki nr 272/1 stanowiącej własność skarżących E. i K. D. Również nie jest kwestionowane, iż w dacie orzekania przez organy obowiązywał miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego "S.". Plan ten uchwalony został przez Radę Miasta uchwałą z dnia 6.07.1993r. Nr [...], opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] nr 9, poz.144. Działka nr 272/1 - wg oznaczenia zawartego w mps "S." - położona jest w terenie oznaczonym symbolem A28 MN. Tekst planu dla terenu tego stanowi: "teren projektowanego budownictwa jednorodzinnego. Obowiązują ustalenia jak dla A3 MN i A27 MN. Obowiązuje ciąg pieszy." Odesłanie zawarte w tekście planu dotyczy również terenów budownictwa jednorodzinnego, przy czym kontury wymienione zawierają uszczegółowienie odnoszące się do form budownictwa, jego wysokości oraz dopuszczalnych usług i rzemiosła. Zatem najogólniej rzecz biorąc planowana inwestycja ma być lokalizowana w terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe. Skoro tak to rodzi się pytanie, czy budowa sieci gazowej w takim terenie jest zgodna z planem, czy też zgodności takiej nie ma. W pierwszej sytuacji, z mocy art.43 uzp. po stronie organu byłby obowiązek ustalenia warunków zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem, zaś w drugiej sytuacji - brak byłoby podstaw do uwzględnienia wniosku, a co więcej – decyzja pozytywna dla wnioskodawcy byłaby dotknięta wadą nieważności (art.46a ust.1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Nie wymaga uzasadnienia stwierdzenie, że sieć gazowa – obok dróg, czy też urządzeń wodociągowych, ciepłowniczych, elektrycznych względnie kanalizacyjnych - należy do tzw. uzbrojenia terenu. Uzbrojenie terenu jest z kolei niezbędne dla realizacji budownictwa mieszkaniowego wszelkich form. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od lat ugruntowane jest stanowisko, że nawet garaże i parkingi w osiedlach mieszkaniowych są częścią tych osiedli; jako urządzenia komunikacji wewnętrznej są związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkańców, wobec czego ich usytuowanie w osiedlu nie jest sprzeczne z przeznaczeniem terenu w miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego na cele budownictwa mieszkaniowego (wyrok z dnia 24 lipca 2002 r. sygn. II SA/Kr 1292/2002 – nie publ.). Wobec tego konkluzja jest taka, że istnieje zgodność zamierzenia z obowiązującym planem co skutkuje, że organy nie mogły odmówić ustalenia warunków zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem (art.43 uzp.).

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi sprowadzającego się do braku zgody na realizację sieci gazowej na działce skarżących stwierdzić należy, że stosownie do przepisu art.46 ust.3 uzp. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Wskazany przepis oznacza, że decyzja o warunkach zabudowy jest "oderwana" od uprawnienia wnioskodawcy do danego terenu; innymi słowy ma ten skutek, że na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy wnioskodawca nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości, której wniosek dotyczy. Jednocześnie brak zgody właściciela na realizację zamierzonej inwestycji nie ma wpływu w tym postępowaniu na treść rozstrzygnięcia.

Jak już wyżej stwierdzono, zamierzenie objęte wnioskiem pozostaje w zgodności z obowiązującym planem, zaś bark zgody właściciela terenu na planowaną inwestycję w niniejszym postępowaniu nie ma znaczenia. Z tych też przyczyn skarga podlega oddaleniu, w oparciu o art.151 P.p.s.a.