Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2341/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61a par. 1,  art. 61, 157 par. 2, 138 par. 1 pkt 1, 157 par. 3, 158 par. 1 w zw z 156 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Przemysław Żmich sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/organ), postanowieniem z [...] września 2020 r., nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania – na wniosek K. D. – w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z [...] października 2018 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej jako "Prezydent") z [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uznania, że kwota wypłacona w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] sierpnia 2017 r. w wysokości [...] zł jest nienależnie pobranym świadczeniem wychowawczym na syna J. J. oraz zobowiązania K. D. do zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami ustawowymi.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając, że sprawa zakończona wydaniem decyzji organu z [...] października 2018 r., nr [...] była już przedmiotem orzekania sądu administracyjnego, który prawomocnym wyrokiem z 18 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2177/18, oddalił skargę na decyzję Kolegium z [...] października 2018 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta z [...] marca 2018 r., nr [...].

Organ powołując się na tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 wskazał, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Rozpatrzenie żądania stwierdzenia nieważności decyzji, powinno nastąpić dopiero wtedy gdy wnioskodawca wykaże istnienie okoliczności, które nie były uprzednio znane sądowi orzekającemu, i dlatego nie były objęte orzeczeniem sądu. Organ wyjaśnił przy tym, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, nie pojawiły się nowe okoliczności, K. D. także ich nie przedstawiła, które nie byłyby znane i wzięte pod uwagę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2177/18.

Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio.

Uwzględniając powyższe, Kolegium uznało zatem, że w niniejszej sprawie zachodzi przeszkoda o charakterze przedmiotowym (funkcjonujący w obiegu prawnym prawomocny wyrok sądu administracyjnego), której wystąpienie uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania nadzorczego.

K. D. (dalej również jako "Skarżącą") wniosła skargę na powyższe postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:

1) art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego;

2) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i pozwalający na ustalenie stanu faktycznego;

3) art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwą ocenę całokształtu materiału dowodowego, dowolność w ustaleniach faktycznych, rozpatrzenie sprawy w sposób wysoce subiektywny, selektywny i oparty na z góry założonej tezie;

4) art. 12 k.p.a., art. 35 i 36 k.p.a., poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy, niepowiadomienie strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, a co za tym idzie prowadzenie postępowania w sposób przewlekły;

5) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i ustalonych przez organ okoliczności faktycznych przed rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy;

6) art. 61a k.p.a., poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, mimo braku zajścia przesłanek uzasadniających takie rozstrzygnięcie;

7) art. 123 § 2 k.p.a. i art. 104 § 1 i 2 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia de facto rozstrzygającego sprawę co do istoty;

8) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji rażąco naruszających prawo;

9) art. 9 i art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez błędne pouczenie o wysokości kosztów sądowych od skargi na postanowienie,

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium z [...] września 2020 r., nr [...].

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła w szczególności, że istotną nową okolicznością uprawdopodobniającą nieważność decyzji Kolegium z [...] października 2018 r. oraz decyzji Prezydenta z [...] marca 2018 r. jest wysokie prawdopodobieństwo nieważności decyzji Prezydenta z [...] października 2017 r. uchylającej prawo do świadczenia wychowawczego. W ocenie Skarżącej, decyzja z [...] października 2017 r. uchylała prawo do świadczenia "wstecz", co między innymi stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Skarżącą zwróciła uwagę, że Sąd w wyroku z [...] lipca 2019 r. nie odniósł się do tej okoliczności. Skarżąca podniosła ponadto, że decyzja Prezydenta z [...] października 2017 r. uchyliła prawo do świadczenia z dniem [...] sierpnia 2017 r., co oznacza, że w zakresie objętym decyzją o zobowiązaniu do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, tj. od [...] kwietnia 2016 r. do [...] sierpnia 2017 r. w obrocie prawnym znajdują się dwie sprzeczne decyzje: jedna przyznająca świadczenie na tenże okres, a druga zobowiązująca do zwrotu świadczenia za ten sam okres. Powyższe zdaniem Skarżącej uprawdopodabnia, że decyzje Prezydenta i Kolegium o uznaniu świadczenia za nienależnie pobrane i zobowiązaniu do zwrotu, obarczone są wadą nieważności jako wydane z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. Skarżąca wskazała także, że organ zaniechał samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzorczego, w szczególności nie wziął pod rozwagę okoliczności przedstawionych przez Skarżącą w piśmie z [...] stycznia 2020 r. Skarżąca podniosła, że Kolegium naruszyło jej prawa jako strony postępowania, ponieważ została pozbawiona możliwości ewentualnego wycofania złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, lub złożenia wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania nadzorczego wobec decyzji Prezydenta z [...] października 2017 r., co w ocenie Skarżącej niewątpliwie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kolegium wniosło o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.

Pismem z [...] grudnia 2020 r. Skarżąca cofnęła skargę. Jednakże, pismami z [...] grudnia 2020 r. wycofała swoje poprzednie oświadczenie o cofnięciu skargi, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz o umorzenie postępowania administracyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Sąd stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie organu nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia Kolegium stanowił art. 61a § 1 k.p.a. zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten znajduje zastosowanie również w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji (o ile nie są one wszczynane z urzędu) w związku z treścią art. 157 § 2 k.p.a., który przewiduje możliwość inicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na żądanie strony. Powołany przepis art. 61a § 1 k.p.a. wprowadza dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną oraz inne uzasadnione przyczyny niemożności prowadzenia postępowania.

W rozpoznawanej sprawie organ, działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z [...] października 2018 r., nr [...] oraz decyzji Prezydenta z [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uznania, że kwota wypłacona w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] sierpnia 2017 r. w wysokości [...] zł jest nienależnie pobranym świadczeniem wychowawczym na syna J. J. oraz zobowiązania K. D. do zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami ustawowymi. Organ uznał bowiem, że w sprawie zaistniał inny uzasadniony przypadek w rozumieniu powołanego art. 61a § 1 k.p.a. uzasadniający wydanie zaskarżonego postanowienia odmawiającego wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Jak wskazano Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie, która była już przedmiotem kontroli w 2019 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Organ podniósł, że w sprawie nie zaistniały żadne nowe okoliczności, nieznane Sądowi.

Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie organu, mimo zwięzłego uzasadnienia, jest prawidłowe.

Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że występując z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z [...] października 2018 r. oraz decyzji Prezydenta z [...] marca 2018 r., Skarżąca powołała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podnosząc, że zostały one wydane bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa.

Powołaną decyzją z [...] października 2018 r. organ, działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z [...] marca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2177/18 – oddalił skargę K. D. na ww. decyzję.

Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została natomiast odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – postanowieniem z [...] września 2019 r. Podobnie, zażalenie na ww. postanowienie, które zostało odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z [...] listopada 2019 r.

Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowadministracyjnym podkreśla się, że brak możliwości wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., ma miejsce w sytuacjach niewymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn" nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednak odmowę wszczęcia postępowania na tej podstawie wiąże się z sytuacją, w której zachodzą przyczyny uniemożliwiające uruchomienie i prowadzenie postępowania administracyjnego. Do takich innych uzasadnionych przyczyn przykładowo można zaliczyć sytuacji gdy żądanie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją, lub gdy żądanie dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie. Do "innych uzasadnionych przyczyn" należy zaliczyć także przedawnienie materialnoprawne - upływ terminu, po którym podmiot nie może domagać się uprawnienia (vide: wyrok NSA z 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1948/18). Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania. Przeszkoda wszczęcia postępowania musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie musi wynikać z treści wniosku.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że decyzja organu z [...] października 2018 r., której dotyczył wniosek Skarżącej o stwierdzenie nieważności, na skutek wniesionego przez Skarżącą skargi, poddana została kontroli sądu administracyjnego w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem z 15 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2177/18. Jak słusznie zauważył organ w zaskarżonym postanowieniu, w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym WSA w Warszawie dokonał oceny całej sprawy również pod kątem wystąpienia podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji organu – nie znajdując ku temu żadnych podstaw. Sąd orzekający w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2177/18 stwierdził, że stan faktyczny sprawy co do istoty nie jest sporny, natomiast organy prawidłowo ustaliły, że Skarżąca składając wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego zataiła fakt otrzymywania świadczenia alimentacyjnego, co wypełnia – zdaniem Sądu – przesłankę nienależnie pobranego świadczenia. Sąd odnotował również, że decyzją z [...] października 2017 r. Prezydent uchylił własną decyzję z 2016 r. przyznającą prawo do świadczenia wychowawczego w wysokości [...] zł miesięcznie na syna Skarżącej na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r.

Zdaniem Sądu, obecnie jakakolwiek polemika z materiałem dowodowym i jego sądową oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku nie jest zatem dopuszczalna.

Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zaistniała zatem jedna z "uzasadnionych przyczyn" zobowiązujących organ do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie wszczęcie postępowania w trybie powołanego przepisu. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie organu jest zatem zgodne z obowiązującym prawem.

W ocenie Sądu, organ w sposób prawidłowy zastosował wykładnię przepisu art. 61a § 1 k.p.a., uzasadniając dodatkowo swoje stanowisko poglądem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, zgodnie z którym żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Uchwała ta podjęta została w czasie obowiązywania art. 157 § 3 k.p.a. jednak biorąc pod uwagę, że po nowelizacji Kodeksu postępowaniu administracyjnego i uchyleniu art. 157 § 3 k.p.a. organ administracji orzeka w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego na zasadach ogólnych określonych w art. 61a § 1 k.p.a. należało przyjąć, że stanowisko zawarte w tej uchwale ma w pełni zastosowanie również do rozstrzygnięć wydawanych w oparciu o ten ostatni przepis.

Wyjaśnić należy, że moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego polega na tym, że we wszystkich sprawach składy orzekające sądów administracyjnych (Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych) są związane zapadłymi uchwałami.

Sąd w składzie orzekającym podkreśla również, że z uzasadnienia ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. wynika, że jedynie uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. Takie okoliczności, w ocenie Sądu, nie mają miejsca w niniejszej sprawie.

Nie ma zatem racji Skarżąca twierdząc, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie powinno zostać umorzone.

Zauważyć należy ponadto, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym postępowanie nadzorcze nie może służyć weryfikacji, względnie zmianie, rozstrzygnięć zapadłych w innych postępowaniach. Skoro więc tryb właściwy do zmiany bądź uchylenia ostatecznej decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze został przez ustawodawcę określony w art. 27 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm.), to przyjąć należy, że decyzja z [...] października 2017 r. uchylająca Skarżącej prawo do tego świadczenia została wydana w zupełnie odrębnym postępowaniu administracyjnym od postępowania w sprawie nakazania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, które z kolei znajduję swoje źródło normatywne w przepisie art. 25 przywołanej powyżej ustawy z dnia 11 lutego 2016 r.

Oznacza to tym samym, że organ najpierw powinien wydać orzeczenie o uchyleniu lub zmianie decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze, a następnie po tym, gdy stanie się ono ostateczne, może dopiero wydać orzeczenie o ustaleniu wysokości kwoty nienależnie pobranego świadczenia i o jego zwrocie (vide: prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 15 listopada, sygn. akt I SA/Wa 854/18, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy tak właśnie było.

O ile zatem należy zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, zgodnie z którym dopiero ostateczna decyzja w przedmiocie uchylenia lub zmiany decyzji przyznającej świadczenie daje organowi podstawę do wydania decyzji żądającej zwrotu wypłaconego świadczenia wychowawczego, to jednak nie można przyznać racji Skarżącej, że w ramach postępowania nadzorczego dotyczącego decyzji zwrotowej z art. 25 ww. ustawy z dnia 11 lutego 2016 r., uprawnione jest dokonywanie także kontroli ostatecznej decyzji w przedmiocie uchylenia świadczenia, a tego de facto żąda Skarżąca. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela zasadności żądania Skarżącej w tym zakresie.

Uwzględniając powyższe, Sąd nie dopatrzył się także naruszenia powołanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest aktem formalnym (nie merytorycznym), co oznacza, że organ administracji publicznej nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, dlatego w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. W ocenie Sadu, wydanie zaskarżonego postanowienia przez organ nie uniemożliwiło Skarżącej podjęcie jakiejkolwiek czynności procesowej, w tym wycofania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, co skutkuje tym uznaniem, że nie można w tym przypadku mówić o naruszeniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie zarzut błędnego pouczenia o wysokości opłaty sądowej od skargi nie może odnieść zamierzonego skutku, wszak Skarżąca ową skargę skutecznie do sądu wniosła. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 12, 35 i 36 k.p.a., Sąd wyjaśnia, że w tym zakresie Skarżąca mogła skorzystać, czego jednak nie uczyniła, z przysługującego jej instrumentu prawnego (ponaglenia) dyscyplinującego organ do załatwienia sprawy w terminie, o którym, jak wynika z treść uzasadnienia skargi, miała wiedze.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a.