Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1888/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 153; art. 133 § 1 i art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 1949 nr 27 poz 197
law: Dekret z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych.
article: art. 137 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...],[...],[...] i [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1619/18 w sprawie ze skargi [...], [...], [...] i [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 października 2018 r. znak: WS-VI.7534.3.87.2017.BK w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1619/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...], [...], [...] i [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 października 2018 r. znak: WS-VI.7534.3.87.2017.BK w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Wojewoda Małopolski, utrzymał w mocy część decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 marca 2017 r. znak: GS-ll.ED.72211-2-8/09 o odmowie zwrotu działek ewidencyjnych: nr 315 o pow. 0,2895 ha i nr 316 o pow. 0,0231 ha, położonych w obrębie 14, jednostka ewidencyjna Krowodrza m. Kraków, objętych księgą wieczystą nr [...], odpowiadających parceli l. kat. 182, b. gm. kat. [...], na rzecz: [...], [...], [...] i [...] - w stosunku do przysługujących im udziałów w ww. nieruchomości. W opinii organu odwoławczego słusznie stwierdził organ I instancji wskazując na ewidentną wyjątkowość wywłaszczeń dokonywanych w okresie od roku 1949 do roku 1956. Wywłaszczenie w trybie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. następowało w sposób bardzo specyficzny i odmienny niż w przypadku późniejszych ustaw wywłaszczeniowych. Realizacja celu wywłaszczenia na objętej roszczeniem nieruchomości nie wynika z faktu prowadzenia prac remontowych czy dokonywania nakładów o charakterze inwestycyjnym, zarówno przed datą formalnego wywłaszczenia, czy też po tej dacie. Skoro bowiem zidentyfikowanym celem wywłaszczenia było wykorzystanie nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, czyli korzystanie z zespołu garaży wraz z infrastrukturą umożliwiającą obsługę i serwis pojazdów mechanicznych, to samo użytkowanie (z którego wynikają też konieczność utrzymania obiektu w należytym stanie, a więc dokonywania adaptacji i remontów) w okresie po dacie wywłaszczenia, musi zostać uznane za realizację celu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wnieśli [...], [...], [...] i [...].

Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu, realizacja celu wywłaszczenia nie poległa na "realizowaniu celów inwestycyjnych na nieruchomości przed uzyskaniem orzeczenia wywłaszczeniowego wydanego na podstawie dekretu", a na korzystaniu z nieruchomości w zastanym stanie, przy czym korzystanie to (realizacja celu) miała miejsce zarówno przed 13 grudnia 1951 r. (złożenie wniosku o wywłaszczenie) jak i po tej dacie. Prawidłowo zatem organ ustalił, że cel wywłaszczenia został na spornej nieruchomości zrealizowany, a zatem nie stała się ona zbędna na cel wywłaszczenia.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiedli [...], [...], [...] i [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art.153 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 43 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 roku o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (dalej: "Dekret") w związku z art 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (dalej: "u.g.n.") poprzez niezastosowanie się przez Sąd do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II SA/Kr 1269/13 (dalej: "Pierwszy Wyrok WSA") i dokonanie:

a) sprzecznej ze wskazaniami zawartymi w prawomocnym Pierwszym Wyroku WSA oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez Wojewodę odnośnie do celu wywłaszczenia i jego zrealizowania na Nieruchomości, a co za tym idzie ich akceptacji przez Sąd, pomimo, że Decyzja Wojewody powtarza ustalenia uprzednio zakwestionowane przez Pierwszy Wyrok WSA,

b) nieuwzględnienia wykładni przepisu art. 43 ust. 1 Dekretu zawartej w Pierwszym Wyroku WSA w kontekście realizacji celu wywłaszczenia w rozumieniu przepisu art. 137 u.g.n. i sformułowanie nowej oceny prawnej, która sprzecznie z Pierwszym Wyrokiem WSA, dla zastosowania przyjętej w Pierwszym Wyroku WSA wykładni, stawia wymóg stwierdzenia popełnienia przestępstwa wskazanego w przepisie art. 43 ust. 1 Dekretu we właściwym trybie,

a w konsekwencji nieuwzględnienie Skargi pomimo, że w Decyzji Wojewody z 2018 r. doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że Sąd nie rozważył pominięcia przez Wojewodę przy ustaleniu celu wywłaszczenia części materiału dowodowego, a to:

• pisma Departamentu Organizacyjno-Prawnego z dnia 19 maja 1951 r., znak OP.4-53-63-5565, w części, w której wskazywało, że wniosek o wywłaszczenie powinien być załatwiony odmowie, chyba, że na nieruchomości są zamierzone inwestycje;

• pisma Przedsiębiorstwa Państwowego Wyodrębnionego Nowa Huta z dnia 19 czerwca 1951 r. do Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w części, w której wyjaśniało, że wnioskodawca ma w programie dalsze nakłady mające na celu przystosowanie urządzeń do swoich potrzeb;

• zezwolenia na nabycie Nieruchomości przez PPW Nowa Huta z dnia 10 lipca 1951 r. nr I.N.I.E/226/277/51/2252, w części, w której wskazano, że przy wydawaniu ostatecznej decyzji nastąpi szczegółowe oznaczenie wielkości przejmowanej nieruchomości z ewentualnym ograniczeniem powierzchni określonej niniejszym zezwoleniem stosownie do rzeczywistych potrzeb inwestora na tle sporządzonej wstępnie dokumentacji technicznej;

które to naruszenie doprowadziło do zaakceptowania błędnie określonego stanu faktycznego sprawy i określonego w nim celu wywłaszczenia, ustalonego przy założeniu, że nie istnieją dowody planowania inwestycji na Nieruchomości, przy braku jakiegokolwiek wyjaśnienia w uzasadnieniu Zaskarżonego Wyroku i dlaczego odnoszące się do powołanych dokumentów zarzuty Skargi nie zostały rozważone i w konsekwencji do nieuwzględnienia Skargi.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zrzeczono się rozprawy.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosło Województwo Małopolskie dochodząc jej oddalenia i przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie. Zarządzeniem z dnia 20 września 2022 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej zarządził skierowanie sprawy na posiedzenie w formie rozprawy zdalnej celem rozpoznania skargi kasacyjnej.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1–6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

We wniesionym środku odwoławczym powołano się na obie podstawy kasacyjne z art. 174 p.p.s.a. W rozpoznawanej obecnie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie został wydany w dniu 14 kwietnia 2014r. wyrok przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. II SA/Kr 1269/13, który jest prawomocny. Tym samym stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".

Piśmiennictwo i judykatura jednolicie przyjmują, że w świetle treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w niezaskarżonym wyroku sądu pierwszej instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję, wiąże nie tylko ten sąd oraz organ, lecz także NSA rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w tej sprawie. Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (T. Woś, Komentarz do art. 153, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska. Redakcja naukowa T. Woś, Warszawa 2016, s. 895; zob. wyroki NSA: z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt I FSK 857/06; z dnia 16 października 2014 r. II FSK 2506/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym orzecznictwo trafnie akcentuje, że związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę (wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2022r. III FSK 1531/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania w realia niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiła, zmiana – stanu prawnego lub faktycznego – która czyniłaby nieaktualnymi ocenę prawną (pogląd prawny) wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. II SA/Kr 1269/13. Zaskarżony do Sądu odwoławczego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1619/18 nie narusza art. 153 p.p.s.a.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo został ustalony i zrealizowany cel wywłaszczenia nieruchomości w związku z wydaną decyzją wywłaszczeniową przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 23 sierpnia 1952 r. nr L.S.A.II-48/52/52, w której wskazano, że "Przedmiotowa nieruchomość jest niezbędna dla celów realizacji narodowych planów gospodarczych, co stwierdza zezwolenie Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 10.VII.1951 r. nr. I.N.I.E./226/277/51/2252".

Trafnie wskazał Sąd I instancji, że z art. 13 ust. 2 pkt 5 dekretu wynika jednoznacznie, że w ramach wniosku o wywłaszczenie w zakresie określenia celu wywłaszczenia należało – tylko – jak stanowił dekret: "wskazać w sposób ogólny cel wywłaszczenia". Jednocześnie stosownie do art. 39 ust. 1 dekretu, co zaakceptował

Sąd I Instancji za organem, orzeczenie o wywłaszczeniu przenosiło prawo własności nieruchomości na rzecz wywłaszczającego z dniem zgłoszenia wniosku o wywłaszczenie pomimo tak ogólnie wskazanego celu. Orzeczenie to stanowiło podstawę do ujawnienia praw w księdze wieczystej. Datę wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa w przedmiotowej sprawie stanowił dzień 13 grudnia 1951 r. (wniosek o wywłaszczenie – pismo Nowej Huty Przedsiębiorstwa Państwowego Wyodrębnionego z dnia 13 grudnia 1951 r. znak: AR-0056/22215/51).

W związku z powyższym należy zgodzić się z WSA, że w świetle dekretu dopuszczalne było nie tylko wywłaszczenie niezabudowanej nieruchomości, a następnie czynienie na niej nakładów inwestycyjnych, ale również możliwe było wywłaszczenie nieruchomości już zagospodarowanej. Gdyż jak stanowił art. 1 dekretu: “Nieruchomości lub ich części niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych mogą być przejmowane, nabywane, zbywane i przekazywane zgodnie z przepisami niniejszego dekretu". Oznacza to, że ówczesny normodawca nie wskazał żadnych innych przesłanek wywłaszczenia nieruchomości poza tym, że ma być ona niezbędna dla – realizacji – narodowych planów gospodarczych, w szczególności zaś nie wskazał, że ma to być nieruchomość dotychczas niezabudowana i objęta nowo planowaną inwestycją (zob. wyroki NSA: z dnia 15 września 2020 r. sygn. akt. I OSK 211/20; z dnia 25 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1811/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za realizację celu wywłaszczenia należy uznać również i taką sytuację, w której nieruchomość zostaje wywłaszczona po to, aby wykorzystywać ją na taki cel jaki wynika ze stanu jej zagospodarowania (zabudowania) na dzień wywłaszczenia. Powyższe zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w szczególności także przez przywołanie zasadnych ustaleń zawartych w ostatecznej decyzji organu, m.in., że "celem wywłaszczenia, realizowanym w ramach narodowych planów gospodarczych, było zajęcie zespołu garaży, pomieszczeń użytkowych, biurowych wraz z kamienicą frontową (dawne garaże "Meta") na cele "Nowej Huty Przedsiębiorstwa Państwowego Wyodrębnionego" do wykorzystania zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, tj. wykorzystanie istniejących budynków uprzednio już użytkowanych, na których poniesiono określone nakłady o charakterze remontowym, nie zaś realizowanie nowej inwestycji (budowa obiektów)".

Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko WSA szeroko umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że z zebranego materiału dowodowego wynika w szczególności, iż od początku przewidywano, że wywłaszczone nieruchomości będą wykorzystywane przez Nową Hutę Przedsiębiorstwo Państwowe Wyodrębnione czasowo, a następnie wskazany zostanie inny podmiot, który będzie z nich korzystał – i tak też w rzeczywistości się stało. Z protokołu przejęcia, sporządzonego w dniu 25 czerwca 1952 r., na podstawie którego nastąpiło przekazanie "pomieszczeń garażowych, biurowych i magazynowych przy ul. [...] w Krakowie użytkowanych przez P.P.W. Nowa Huta a przydzielonych Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego" wynika, że nieruchomość była wykorzystywana na cele wywłaszczenia do 1952 r., co więcej przedsiębiorstwo to zastrzegło sobie dalsze prawo do jej częściowego użytkowania tj. użytkowania w zakresie 10 boksów garażowych na "wozy osobowe". Tym samym należy stwierdzić, że krótkotrwałość realizacji celu wywłaszczenia nie ma wpływu na ocenę, że cel wywłaszczenia wynikający z decyzji wywłaszczeniowej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 23 sierpnia 1952 r. nr L.S.A.II-48/52/52 został zrealizowany.

Mając na uwadze powyższe, sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut nr 1 odnoszący się do naruszenia prawa materialnego, oparty o wskazywane tam przepisy prawa, w tym o art. 153 p.p.s.a. jest nieusprawiedliwiony.

Wbrew zarzutowi nr 2 skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie zostały także naruszone przepisy postępowania. Nie można zaskarżonemu wyrokowi postawić zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie przez Sąd I instancji powołanych przepisów mogłoby mieć miejsce wówczas, gdyby dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji WSA nie dostrzegł, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wynika bowiem, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w powołanym przepisie. W niniejszej sprawie nie można Sądowi I instancji postawić skutecznie tego zarzutu, gdyż nie dopuścił się naruszenia, które miałoby wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Sąd I instancji zasadnie uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane. Nie sposób więc kwestionować ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Zakres prowadzonego przez organy postępowania dowodowego determinowany był treścią przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tej sprawie. Postawione zarzuty zmierzały natomiast do wykazania, że organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy dotyczących ustalenia i zrealizowania celu wywłaszczenia nieruchomości w związku z wydaną decyzją wywłaszczeniową Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 23 sierpnia 1952 r. nr L.S.A.II-48/52/52. Z zarzutem tym nie można się jednak zgodzić.

Należy podkreślić, że o zakresie postępowania dowodowego decyduje nie subiektywne przekonanie strony, lecz treść przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie. Niezbędne dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe oraz wyjaśnił i przeanalizował wszystkie te okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a ponadto w sposób wyczerpujący wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, co zasadnie zaakceptował WSA (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2148/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego należy stwierdzić, że Sąd I instancji orzekł na podstawie akt sprawy – nie został zatem naruszony art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wnikliwie i dokładnie przedstawił także argumentację do wydanego rozstrzygnięcia, w związku z czym nie można też mówić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Podkreślić w tym miejscu należy, że w myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość pisemnych motywów wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera elementów wskazanych w powołanym przepisie oraz nie pozwala na kontrolę kasacyjną zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan faktyczny sprawy, przedstawiono zarzuty sformułowane w skardze oraz wskazano i wyjaśniono podstawę oddalenia skargi – zostały zatem spełnione wymogi przewidziane w przywołanym przepisie. Odmienne zapatrywanie na przepisy prawa przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie odpowiadają wymogom ustawowym. Podkreślić też w tym miejscu należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź sposobu zastosowania prawa materialnego. Nie zostały też w przeprowadzonym postępowaniu naruszone przez WSA, a wcześniej przez organ przywoływane normy k.p.a.

Wobec powyższego uznać należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.