Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2314/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 1.4.1.1, 1.4.2.2.1 lit. c, 8.1.4.1
journal: Dz.U. 2015 poz 882
law: Oświadczenie Rządowe z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie wejścia w życie zmian do załączników A i B do Umowy europejskiej dotyczącej  międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.
article: art. 59, art. 11
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.
article: art. 76 par. 1, art. 78 par. 1 i par. 2, art. 7, art. 77, art. 107 par. 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej cyt. jako k.p.a., art. 11, art. 59 oraz art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 ze zm.), przepisów : 1.4.1.1, 1.4.2.2.1 lit. c, 8.1.4.1, 8.1.4.4 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 815) oraz przepisu lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, po rozpoznaniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w N., utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 500 zł.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym :

W dniu [...] stycznia 2015 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował T. R. Kontrolowanym pojazdem P. Sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej zwana stroną skarżąca) wykonywała transport drogowy materiału niebezpiecznego UN 1202 paliwo do silników diesla w cysternie, w ilości 2011 litrów, na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Kierowca na polecenie kontrolującego okazał trzy gaśnice: jedna o pojemności 2 kg dla grupy pożarów A, B i C oraz dwie gaśnice o pojemności 6 kg dla grup pożarów A, B i C.

Podczas oględzin stwierdzono, że jedna z gaśnic (6 kg) ma zerwana plombę. Kierowca nie posiadał w pojeździe żadnych innych gaśnic spełniających warunki ADR. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń.

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego związanego z przeprowadzoną kontrolą. Jednocześnie wezwano stronę skarżącą do złożenia wszechstronnych i popartych dowodami wyjaśnień dotyczących stwierdzonych naruszeń zawartych w ww. protokole kontroli oraz poinformowano o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a.

Skarżąca w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. podniosła, że zatrudnieni przez nią kierowcy zostali przeszkoleni i posiadają wiedzę dotyczącą przepisów umowy ADR. Wszystkie pojazdy w firmie zostały wyposażone i oznakowane zgodnie z umową ADR. Strona podkreśliła także, iż wszystkie okazane przez kierowcę gaśnice były sprawne, co potwierdzają protokoły kontrolne z przeprowadzonych badań gaśnic przez firmę B. Skarżąca wyjaśniła ponadto, iż jedna z gaśnic miała plombę w formie, której wyjęcie uniemożliwia ponowne włożenie i może wskazywać na fakt jej użycia Wszystkie trzy gaśnice nie były wcześniej używane, były sprawne i posiadały potwierdzenie przeprowadzenia badania okresowego z określeniem terminu jego ważności oraz zabezpieczenie w postaci plomby. Załączyła protokół z przeglądu podręcznego sprzętu gaśniczego z dnia [...] lutego 2015 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 złotych za niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w umowie ADR lub ADN.

Organ wskazał, że zgodnie z art. treścią przepisu 8.1.4.4. umowy ADR gaśnice przenośne, zgodnie z przepisami podanymi pod 8.1.4.1. lub 8.1.4.2 powinny być zaopatrzone w plombę potwierdzającą, że nie były one używane. Nie można uznać, że kontrolowana gaśnica będąca powodem powstania naruszenia posiadałam plombę potwierdzająca, że nie była używana, ponieważ kontrolujący stwierdził jej fizyczny brak, na dowód czego sporządzono dokumentację fotograficzną. Dołączona do wyjaśnień strony kopia protokołu z przeglądu podręcznego sprzętu gaśniczego potwierdza jedynie, że w momencie dokonywania przeglądu (marzec 2014 r.) kontrolowana gaśnica spełniała wszystkie warunki zgodnie z przepisami ADR, m. in. osiadała plombę (zawleczkę) umieszczoną w rękojeści, co nie jest tożsame ze spełnieniem wymagań przepisów ADR tej gaśnicy w dniu przedmiotowej kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariusza Inspekcji Transportu Drogowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła o uchylenie. zaskarżonej decyzji w całości. Postawiła zarzuty:

- naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie tez zawartych w decyzji o domniemanie określonych faktów a pozbawione prawidłowego postępowania dowodowego

- naruszenie zasady płynącej z treści art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka

Strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. Dodatkowo wskazała, że organ I instancji nie wyjaśnił powodu odmówienia uwzględnienia dowodu w postaci złożonych wyjaśnień i oświadczeń profesjonalnego serwisu zajmującego się przeglądem gaśnic samochodowych stosowanych w przewozie towarów niebezpiecznych a dotyczących rodzaju zastosowanej plomby. Umowa ADR nie określa rodzaju oraz parametrów technicznych zastosowanej plomby na gaśnicy. Nie określają tego także żadne regulacje krajowe. Wskazanie organu jakoby zawleczka włożona w rękojeść gaśnicy nie stanowiła plomby i nie spełnia wymagań umowy ADR jest niezrozumiałe.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z protokołem kontroli, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t, wyposażony był w trzy gaśnice o zawartości środka gaśniczego: 2 kg, 6 kg i 6 kg. Ponadto w trakcie oględzin ustalono, iż jedna z gaśnic o pojemności 6 kg nie miała plomby - została ona zerwana. Powyższe potwierdziła sporządzona w trakcie kontroli dokumentacja fotograficzna. Zatem jedna z gaśnic będąca na wyposażeniu kontrolowanego pojazdu nie spełniała warunków określonych przepisem 8.1.4.4 załącznika B do umowy ADR. W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, iż protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., zatem protokół sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Ponadto kontrolowany kierowca podpisał przedmiotowy protokół nie wnosząc do niego żadnych uwag, m.in. nie kwestionował, że jedna z gaśnic nie miała plomby.

Odnosząc się do argumentu strony skarżącej, że wszystkie okazane w trakcie gaśnice miały plomby, organ podniósł, że ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej wynika jednoznacznie, że jedna z gaśnic plomby nie posiadała – brak zawleczki w rękojeści gaśnicy. Dodać należy, że zdjęcie dokumentujące brak plomby zostało podpisane przez obecnego w trakcie kontroli kierowcę. Organ stwierdził, że jedna z gaśnic nie spełniała wymagań przewidzianych w umowie ADR. Z przesłanego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego protokołu z przeglądu podręcznego sprzętu gaśniczego wynika jedynie, że gaśnica typu GP-6X w dniu [...] lutego 2015 r. posiadała plombę (zawleczkę). Nie wynika natomiast z niego to, że badaniu poddana została gaśnica będąca na wyposażeniu przedmiotowego pojazdu w dniu kontroli oraz to, że w dniu [...] stycznia 2015 r. gaśnica ta plombę posiadała.

Odnosząc się do argumentu strony skarżącej, iż wszystkie okazane przez kierowcę gaśnice były sprawne, organ wskazał, iż w myśl przepisu 8.1.4,4 załącznika B do umowy ADR, gaśnice przenośne, zgodne z przepisami podanymi pod 8.1.4.1 lub 8.1.4.2, powinny być zaopatrzone w plombę potwierdzającą, że nie były one używane. Brak takiej plomby powoduje, że nie odpowiadają one warunkom określonym w przepisie 8.1.4.4 umowy ADR. Podstawą do stwierdzenia naruszenia określonego w lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych jest bowiem już sam fakt niespełniania przez gaśnice warunków określonych w ADR. Bez znaczenia pozostaje zatem okoliczność czy gaśnice były sprawne czy też nie

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajdzie również zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Na gruncie zasad odpowiedzialności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określonych w przepisie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych należy – w ocenie organu - przyjąć, iż to na uczestniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Zdaniem organu, pod pojęciem naruszenia na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej.

Organ podniósł także, że wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu, strona skarżąca w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie złożyła wniosku dowodowego o przesłuchanie kierowcy.

P. Sp. z o.o. z siedzibą w N. pismem z dnia 30 lipca 2015 r. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji.

Postawiła zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na dokonaniu przez organ Ii instancji oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, niewszechstronny, wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a wyrażające się w pominięciu dowodu z pisemnych wyjaśnień strony, protokołu z przeglądu podręcznego sprzętu gaśniczego, zaniechania przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka T. R.,, a w konsekwencji błędnego przyjęcia, że jedna z gaśnic w samochodzie ciężarowym strony skarżącej w czasie kontroli w dniu [...] stycznia 2015 r. nie była zaopatrzona w plombę potwierdzającą, że nie była używana.

Strona skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Ponadto wskazała, że organ wprowadził pozaustawową definicję legalną plomby, która powinna posiadać gaśnica. Ponadto organ zignorował przedstawiony przez stronę skarżąca dowód w postaci protokołu z przeglądu podręcznego sprzętu gaśniczego, całkowicie podważający ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2015 r. Zdaniem organu z dowodu tego wynika, że gaśnica typu GP-6X w dniu [...] lutego 2015 r. posiadała plombę (zawleczkę). Ocena organu, jakoby z protokołu nie wynikało, że badaniu poddana została gaśnica będąca na wyposażeniu kontrolowanego pojazdu pozostaje w sprzeczności z treścią przedmiotowego protokołu, z którego wprost wynika, iż przegląd dotyczy gaśnicy znajdującej się na wyposażeniu pojazdu o nr rej. [...], czyli tego, który został poddany kontroli w dniu [...] stycznia 2015 r. Typ gaśnicy GP-6X to właśnie kwestionowana gaśnica o pojemności 6 kg. Skoro bowiem w dacie przeglądu, tj. [...] lutego 2015 r. przedmiotowa gaśnica posiadała plombę, to tym bardziej posiadała ją kilka dni wcześniej, tj. w dniu [...] stycznia 2015 r.

Skarżąca jeszcze raz podkreśliła, że umowa ADR nie określa rodzaju oraz parametrów technicznych plomby, która winna być stosowana na gaśnicy. Ustawodawca jedynie częściowo definiuje to pojęcie, wskazując w sposób opisowy, że ma ona potwierdzać, iż gaśnica nie była używana. Zawleczka założona na jednej z gaśnic po jej wyjęciu nie daje możliwości ponownego jej włożenia.

Strona skarżąca postawiła także zarzut nieuwzględnienia zawartego w odwołaniu żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy T. R.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną /uchwałę/ lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Poddając, w świetle powyższych kryteriów, sądowoadministracyinej kontroli niniejszą sprawę, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ Główny Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego wydając rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r.

Stosownie do treści przepisu art. 2 pkt 5 oraz pkt 8 ww. ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych przewóz drogowy towarów niebezpiecznych oznacza każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem. Uczestnikami przewozu towarów niebezpiecznych są podmioty wymienione w ADR, RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadząca działalność związaną z przewozem towarów niebezpiecznych.

Zgodnie z brzmieniem art. 107 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 ze zm.), uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ww. ustawy. Kary pieniężne nakłada w drodze decyzji administracyjnej wojewódzki inspektor transportu drogowego. Zgodnie z treścią lp. 3.2.1 załącznika do ww. ustawy, karą pieniężną w wysokości 500 zł jest sankcjonowane niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w ADR.

W świetle art. 11 ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają przepisy ustawy oraz przepisy umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 815). Natomiast przepis art. 59 ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych stanowi, że środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych.

Zgodnie z przepisem 1.4.1.1.umowy ADR uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować środki bezpieczeństwa odpowiednie do natury i zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym wypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR. Stosownie do treści przepisu 1.4.2.2.1. lit. c umowy ADR, odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1. przewoźnik powinien w szczególności sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie maja oczywistych wad, wycieków lub pęknięć, braków w wyposażeniu.

W myśl przepisu 8.1.4.1 załącznika B do ww. umowy ADR, jednostka transportowa o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 tony powinna być wyposażona w co najmniej 2 gaśnice przenośne dla grup pożarów A, B i C o minimalnej pojemności proszku gaśniczego w ilości 12 kilogramów, przy czym jedna gaśnica musi mieć pojemność wynoszącą co najmniej 2 kg, a druga pojemność równą co najmniej 6 kg. Przepis 8.1.4.5 załącznika B do ww. umowy ADR stanowi, że gaśnice powinny być zamontowane na jednostkach transportowych w taki sposób, aby były łatwo dostępne dla załogi pojazdu. Sposób zamontowania gaśnic powinien zapewniać ich ochronę przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych, gwarantującą bezpieczną eksploatację. Stosownie do treści przepisu 8.1.4.4 załącznika B do ww. umowy ADR, gaśnice przenośne powinny być zaopatrzone w plombę potwierdzającą, że nie były one używane. Ponadto, powinny być one oznakowane znakiem zgodności z normą uznaną przez właściwą władzę i posiadać napis wskazujący datę następnej kontroli lub maksymalny dopuszczalny okres użytkowania.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż w dniu [...] stycznia 2015 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował T. R. Kontrolowanym pojazdem strona skarżąca wykonywała transport drogowy materiału niebezpiecznego UN 1202 paliwo do silników diesla w cysternie, w ilości 2011 litrów, na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Kierowca na polecenie kontrolującego okazał trzy gaśnice: jedna o pojemności 2 kg dla grupy pożarów A, B i C oraz dwie gaśnice o pojemności 6 kg dla grup pożarów A, B i C.

W trakcie kontroli stwierdzono, że jedna z gaśnic o pojemności 6 kg nie była zaopatrzona w plombę potwierdzająca, że nie była ona używana. Ustalenia faktyczne organu były oparte głównie na protokole kontroli, będącym podstawowym dowodem w sprawie, sporządzonym przez organ kontrolny przy współudziale kierowcy, oraz na dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli. Kierowca potwierdził przy tym dane zawarte w protokole bez wnoszenia żadnych zastrzeżeń. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 871/10, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt. II GSK 50/08). W konsekwencji, w ocenie Sądu, uznać należy za prawidłowe ustalenia poczynione przez organy inspekcji transportu drogowego, zgodnie z którymi kontrolowany pojazd stanowiący środek transportu przewożący towary niebezpieczny wyposaży był w gaśnicę niespełniającą warunków określonych w umowie ADR.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, należy zgodzić się z organami, że przesłanego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego protokołu z przeglądu podręcznego sprzętu gaśniczego przeprowadzonego przez firmę B. wynika jedynie, że gaśnica typu GP-6X w dniu [...] lutego 2015 r. posiadała plombę (zawleczkę) i znajdowała się pojeździe o nr rej, [...]. Nie wynika natomiast z niego to, że badaniu poddana została gaśnica będąca na wyposażeniu przedmiotowego pojazdu w dniu kontroli oraz to, że w dniu [...] stycznia 2015 r. gaśnica ta plombę posiadała. W szczególności w ww. protokole z przeglądu sprzętu gaśniczego nie zindywidualizowano w żaden sposób badanej gaśnicy (podanie nazwy producenta, numeru fabrycznego) pozwalającego na ustalenie, że przegląd dotyczył tej samej gaśnicy, jaka została poddana kontroli i oględzinom w dniu [...] stycznia 2015 r. Podkreślenia wymaga także, że wbrew zarzutom strony skarżącej, organy nie podniosły w decyzjach I i II instancji, iż w świetle przepisu 8.1.4.4 załącznika B do ww. umowy ADR plomba potwierdzająca że gaśnica przenośna nie była używana nie może mieć formy zawleczki w rękojeści gaśnicy, która po wyjęciu nie daje możliwości ponownego jej włożenia. Natomiast organy prawidłowo ustaliły, że podczas kontroli brak było takiego zabezpieczenia w gaśnicy poddanej kontroli.

Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. polegającego na nieuwzględnieniu zawartego w odwołaniu żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy T. R., wskazać należy, iż strona skarżąca w trakcie postępowania administracyjnego nie złożyła wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy T. R., Strona skarżącą w odwołaniu od decyzji I instancji zawarła jedynie zarzut naruszenia zasady płynącej z treści art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał, że wbrew ww. zarzutowi strona skarżąca w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie złożyła wniosku dowodowego o przesłuchanie kierowcy.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że poczynione przez organy obu instancji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów cyt. ustawy oraz ww. umowy ADR – nie budzi zastrzeżeń. Brak jest więc usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość wydanych w sprawie decyzji. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, co koresponduje z treścią art. 7 i art. 77 k.p.a.. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że nałożona kara pieniężna jest rozstrzygnięciem niekorzystnym dla skarżącej, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia powoływanych w skardze przepisów.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z uwagi na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.