Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1061/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1 i art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 8 października 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 31/14 odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II SO/Bk 31/14 w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie niezałatwienia w terminie przez Wójta Gminy Bartoszyce wniosku o wydanie uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 31/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Białymstoku odrzucił zażalenie A. Z. na postanowienie tegoż sądu z dnia 9 lipca 2014 r. oddalające jego wniosek o wyłączenie sędziów oraz referendarzy WSA w Olsztynie od orzekania w sprawie II SA/Ol 235/13 i złożony w niej wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. oddalił wniosek A. Z. o wyłączenie sędziów oraz referendarzy WSA w Olsztynie od rozpoznania sprawy o sygn. akt II SA/Ol 235/13 i złożonego w niej wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Odpis postanowienia został doręczony wnioskodawcy, który w ustawowym terminie złożył zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2014 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał stronę do złożenia 3 egzemplarzy odpisów zażalenia poświadczonych za zgodność z oryginałem – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie doręczono żalącemu się w dniu 19 sierpnia 2014 r. Termin na złożenie odpisu mijał w czwartek 26 sierpnia 2014 r. Do tej daty odpisy środka zaskarżenia nie zostały złożone.

W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. wskazał, że wezwanie jest nieuprawnione i prawnie chybione, gdyż przedmiotowa sprawa jest sprawą wpadkową. Zaznaczył, że WSA w Olsztynie nie prowadził merytorycznie postępowań w sprawie, prowadził je natomiast pod kątem proceduralnym. WSA w Olsztynie nie ustalił też do tej pory w ww. sprawie "podmiotów postępowania".

O wadliwości ww. wezwania, zdaniem skarżącego, świadczy również fakt, że jest on jedynie osobą uprawnioną do zaskarżania czy wnioskowania postanowienia WSA w Białymstoku o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie.

Wskazując na powyższe sąd I instancji w postanowieniu z dnia 3 września 2014 r. stwierdził, że skarżący został prawidłowo wezwany do nadesłania 3 odpisów zażalenia, a wraz z wezwaniem doręczono mu pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższego obowiązku. W wyznaczonym terminie brakujące odpisy nie został złożone, co zobowiązywało sąd wojewódzki do odrzucenia zażalenia z przyczyn formalnych.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. Z., wnosząc o jego uchylenie w całości ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa lub naruszenia prawa. Podniósł ponadto szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując na nieważność z mocy prawa zaskarżonego postanowienia, które zostało wydane przez tego samego sędziego, który uprzednio orzekał o oddaleniu wniosku o wyłączeniu sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie, oraz kwestionując ustalenia sądu w zakresie uznania, iż zażalenie na postanowienie z dnia 9 lipca 2014 r. obarczone jest brakiem formalnym, uzasadniającym jego odrzucenie. Skarżący zarzucił również m. in. naruszenie art. 45 Konstytucji RP w zw. z bezpodstawnym zastosowaniem w sprawie art. 176 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), przez bezprawne i wadliwe przyjęcie, że zażalenie strony z dnia 28 lipca 2014 r. na postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 9 lipca 2014 r. o sygn. akt II SO/Bk 31/14 w zakresie odmowy wyłączenia sędziów i referendarzy sądowych WSA w Olsztynie ze sprawy o sygn. akt II SA/Ol 235/13 w sprawie wniosku strony o prawo pomocy, w swoich wymogach formalnych do wniesienia i rozpoznania posiadało braki formalne, gdy faktycznie, zdaniem strony, braków takich nie posiadało, bowiem w świetle prawa zażalenie to nie stanowi pisma w postępowaniu sądowym, o jakim mowa wprost w art. 45 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do podnoszonych w zażaleniu zarzutów dotyczących nieważności postępowania, a mianowicie wydania zaskarżonego postanowienia przez tego samego sędziego, który uprzednio orzekał o oddaleniu wniosku o wyłączeniu sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie. Wskazać trzeba, że żaden przepis regulujący postępowanie przed sądami administracyjnymi nie wyklucza takiej możliwości, w związku z czym zarzut należy uznać za bezzasadny. Co więcej, zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646), sprawa po jej zarejestrowaniu jest przydzielana przez Przewodniczącego Wydziału konkretnemu sędziemu sprawozdawcy, którego zadaniem jest podjęcie koniecznych rozstrzygnięć w sprawie. Ponadto, zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt I OPS 3/05, Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, zaskarżonego następnie właściwym środkiem prawnym, nie jest wyłączony na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. od badania w trybie art. 178 tej ustawy, czy środek zaskarżenia spełnia wymogi formalne, w tym także od wydania postanowienia odrzucającego ten środek.

Przechodząc natomiast do oceny zasadności odrzucenia zażalenia przez sąd I instancji wskazać należy, że z treści art. 194 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że zażalenie na postanowienie WSA wnosi się do NSA w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Podkreślenia wymaga, że wnosi się je do WSA, który akta sprawy wraz z zażaleniem przedstawia NSA po doręczeniu zażalenia pozostałym stronom (art. 195 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Ponadto zgodnie z treścią art. 47 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać odpisy, a w przypadku wymienienia w piśmie załączników, także odpisy załączników. Jednocześnie w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W rozpoznawanej sprawie zasadnie wezwano A. Z. do nadesłania 3 odpisów zażalenia. Niedopełnienie zaś tego obowiązku we wskazanym przez sąd I instancji 7-dniowym terminie skutkować musiało odrzuceniem zażalenia, czego wnioskodawca – prawidłowo pouczony o skutkach uchylenia się od nadesłania odpisu – był świadomy. Sąd I instancji zobligowany był zatem, na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucić zażalenie.

W świetle powyższego zaskarżone postanowienie należy uznać za prawidłowe.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.