Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 917/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 24 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie NSA : Eugeniusz Christ, Przemysław Dumana (sprawozdawca), Protokolant : Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 roku sprawy ze skargi "A" – Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz.926 z późniejszymi zmianami) oraz art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 1993 roku, nr 106, poz. 482 z późniejszymi zmianami), utrzymała w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]roku, nr [...], którą organ ten określił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B.:

- wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 rok w kwocie 79.287,00 złotych,

- wysokość zaległości podatkowej w tym podatku w kwocie 33.208,00 złotych,

- należne odsetki od zaległości podatkowej w łącznej kwocie 73.520,50 złotych, na którą składały się odsetki od zaległości z tytułu rocznego rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 63.795,60 złotych oraz odsetki od zaliczek na podatek dochodowy w kwocie 9.724,90 złotych.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa w pierwszej kolejności przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. W tych ramach wskazała na to, że w dniu [...]1999 roku Drugi Urząd Skarbowy w B. przeprowadził kontrolę w "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B.. Przedmiotem kontroli były wydatki poniesione na rzecz prezesa zarządu spółki J. R. zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w roku 1995. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole badania dokumentów i ewidencji z dnia [...] 1999 roku. Organ podatkowy pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego określił Spółce :

- należny podatek dochodowy od osób prawnych za 1995 rok w kwocie 79.287,00 złotych,

- zaległość podatkową z powyższego tytułu w kwocie 33.208,00 złotych,

- odsetki od zaległości podatkowej w łącznej kwocie 73.520,50 złotych, na którą składały się odsetki od zaległości z tytułu rocznego rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 63.795,60 złotych oraz odsetki od zaliczek na podatek dochodowy w kwocie 9.724,90 złotych,

na którą to decyzję podatnik wniósł odwołanie do organu drugiej instancji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Izba Skarbowa wydała decyzję z dnia [...] roku utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2001 roku, sygn. akt I SA/Ka 2419/00 NSA uchylił decyzję Izby Skarbowej i orzekł, że wskutek wadliwej reprezentacji strony skarżącej, źródłem stosunku pracy w niniejszej sprawie nie mogła stać się umowa z dnia [...] 1992 roku, w której jako strony wskazano Spółkę "A" oraz J. R..

Sąd wskazał na treść art. 203 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 roku – Kodeks handlowy (Dz.U. nr 57, poz. 502 z późniejszymi zmianami), zgodnie z którym w umowach pomiędzy spółką, a członkami zarządu tudzież w sporach między nimi spółkę reprezentować mogli wyłącznie bądź to rada nadzorcza, bądź to pełnomocnicy, powołani uchwałą wspólników. Choć wspomniany przepis nie rozstrzygał wprost kwestii skutków jego naruszenia, to jednak zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie, zdecydowanie dominował zdaniem Sądu pogląd, iż umowa zawarta z naruszeniem art. 203 k.h. była nieważna na podstawie art. 58 § 1 k.c. Chodziło przy tym, co wymaga podkreślenia, o nieważność bezwzględną, co wyłączało możliwość jej konwalidacji. W tym stanie rzeczy trafny jest również, zdaniem Sądu, pogląd przyjmujący, że pismo G. C. z dnia [...] 1992 roku, wcześniej ustanowionej pełnomocnikiem skarżącej spółki, nie mogło sanować braku należytej reprezentacji strony skarżącej i doprowadzić do nawiązania stosunku pracy z dniem [...] 1992 roku. Ocena taka nie oznaczała jednak, całkowitej aprobaty dla stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji. Przyjęcie bowiem, że w dniu [...] 1992 roku nie doszło do nawiązania stosunku pracy pomiędzy skarżącą spółką, a J. R. samo przez się nie przesądza, że stosunek taki nie został nawiązany w terminie późniejszym. Możliwości tej nie można zaś zdaniem Sądu, całkowicie wykluczyć. W świetle regulacji zawartej w art. 29 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku – Kodeks pracy (tekst pierwotny Dz.U. nr 24, poz. 141 z późniejszymi zmianami), w jej brzmieniu obowiązującym w roku 1992, nie ulegało bowiem co prawda wątpliwości, że umowa o pracę powinna być zawarta na piśmie, z wyraźnym określeniem rodzajów i warunków umowy, jednak w orzecznictwie i literaturze przedmiotu od dawna ugruntował się pogląd, iż oświadczenie woli stron stosunku pracy może być także dorozumiane i wynikać z zachowania się tych stron. Skoro zaś tak, to w rozpatrywanej sprawie rozważyć należało, czy i ewentualnie jakie skutki prawne w zakresie nawiązania stosunku pracy miało skierowanie do J. R. przez pełnomocnika spółki pisma z dnia [...]1992 roku i w jakiej relacji pozostawał on po tej dacie wobec skarżącej spółki. Jest poza sporem, że dokonanie tych ustaleń wymagało analizy zakresu i rodzaju obowiązków, jakie J. R. wykonywał w skarżącej Spółce. Jeśli zaś doprowadziłaby ona do uznania, że stosunek pracy został nawiązany następną, nie mniej istotną kwestią wymagającą oceny, był dalszy byt tego stosunku w roku 1995, kiedy to J. R. był już jedynym wspólnikiem skarżącej Spółki i zarazem prezesem jej zarządu. W tych ramach w szczególności wskazać należałoby czy i ewentualnie jakie zdarzenie faktyczne lub prawne mogłoby doprowadzić do wygaśnięcia stosunku pracy.

Dalej Sąd wskazał, że jest poza sporem, że obowiązek dokonania ustaleń w tym zakresie ciążył na organach podatkowych. Organ nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu, może natomiast – zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art.191 Ordynacji podatkowej, odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić z jakiej przyczyny to czyni. Przyczyną uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej było zatem to, zdaniem Sądu, że organy podatkowe nie w pełni uczyniły zadość ciążącemu na nich obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z uzasadnienia tego wynika bowiem, że zasadniczą przyczyną wyłączającą możliwość zaliczenia kwot wypłacanych J. R. za koszty uzyskania przychodów była, zdaniem Izby Skarbowej, nieważność umowy z dnia [...]1992 roku, co czyniło zbędnym rozważania czy umowa ta zmierzała do obejścia przepisów prawa podatkowego, bądź też była pozorna. Tymczasem zaś, jak to wynika z wyżej poczynionych uwag, uznanie za nieważną wspomnianej umowy, samo przez się nie przesądza jeszcze, iż stosunek pracy nie został nawiązany w terminie późniejszym, jeśli zaś tak, to czy istniał również w roku podatkowym 1995. Rozważenie tego zagadnienia wymagało ustalenia, a także oceny wszystkich okoliczności sprawy, w tych ramach między innymi także faktu, iż kopie zarówno uchwały nr [...] o powołaniu pełnomocnika, jak i pisma z dnia [...]1992 roku przedłożone zostały organowi podatkowemu już po przeprowadzeniu kontroli, co może budzić wątpliwości odnośnie wiarygodności tych dokumentów.

Kontynuując wywód, organ odwoławczy stwierdził, że przy ponownym rozpoznawaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji miał na uwadze okoliczności wymienione w uzasadnieniu wyroku NSA a następnie przedstawił wywód nawiązujący do treści art. 15 i 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych, który rozpoczął od nawiązania do bezspornego ustalenia elementu stanu faktycznego a mianowicie do tego, że w okresie od stycznia do grudnia 1995 roku skarżąca spółka była spółką jednoosobową, 100 % udziałów należało bowiem do J. R., który był jednocześnie prezesem jednoosobowego zarządu spółki.

W ramach tego wywodu szczególne znaczenie przypisano treści art. 203 kodeksu handlowego, zwracając przy tym uwagę na te kwestie które miał już na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w swym powołanym wcześniej wyroku. Obszerne wywody nawiązujące do kwestii prawnych i faktycznych doprowadziły organ odwoławczy do konstatacji, iż umowa o pracę zawarta w dniu [...] 1992 roku przez skarżącą spółkę w imieniu której działała Komisja Zakładowa "[...]" jako zgromadzenie wspólników, a J. R. jest nieważna, jako że została zawarta bez wymaganego treścią art. 203 k.h., pełnomocnika. Pełnomocnik nie mógł umowy skutecznie sanować i doprowadzić do zawarcia umowy o pracę w dniu [...] 1992 roku.

Dalsza część wywodów Izby Skarbowej została poświęcona ocenie dowodów mogących prowadzić do ustalenia, że do zawarcia umowy o pracę z J. R. doszło na skutek zdarzeń jakie nastąpiły po tej dacie.

W punkcie wyjścia tej oceny wskazano na to, że istotne dla tych ustaleń dokumenty takie jak uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników nr [...] powołująca G. C. na pełnomocnika do zawierania umów w imieniu spółki w tym umów o pracę z członkami zarządu, jak i protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki "A" z dnia [...] 1992 roku, a także pismo tegoż pełnomocnika z dnia [...] 1992 roku zostały przedstawione przez aktualnego prezesa zarządu spółki D. S. dopiero po zapoznaniu się przez podatnika z protokołem kontroli tzn. dnia [...] 1999 roku (przy piśmie z dnia [...] 1999 roku). Następnie poddano analizie treść poszczególnych dokumentów wskazując na istniejące w nich rozbieżności i sprzeczności z ustaleniami niespornymi.

Wszystko to, zdaniem Izby Skarbowej pozwala na stwierdzenie, że dokumenty te zostały sporządzone już po kontroli a następnie antydatowane celem uwiarygodnienia, że umowa o pracę z J. R. została zawarta z zachowaniem normy art. 203 k.h. Jeżeli bowiem uchwała nr [...] została podjęta na zgromadzeniu wspólników, to dla swej ważności musi zostać ujęta w protokole zgromadzenia wspólników.

W dalszej kolejności Izba Skarbowa odniosła się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej złożonego po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Otóż powołując się na treść wyroku NSA pełnomocnik w piśmie procesowym z dnia [...] 2002 roku domagał się przeprowadzenia dalszych dowodów, wskazując na to, że mimo zaleceń Sądu organ podatkowy nie wzbogacił materiału dowodowego w istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy zakresie.

Odnosząc się do tego wniosku, a także zarzutu powołano się na fragment uzasadnienia wyroku NSA w którym zwrócono uwagę na pewien fakt mający znaczenie dla oceny wiarygodności dokumentów składanych przez skarżącą już po zakończeniu kontroli stwierdzając, że skoro Izba Skarbowa podważyła wiarygodność złożonych przez skarżącą dokumentów a tym samym udowodniła, że pełnomocnictwa nie było, to za bezcelowe należało uznać przeprowadzenie nowych dowodów i podejmowanie dalszych czynności. Nie ma w szczególności podstaw do przesłuchiwania w charakterze świadków J. R., G. C. i D. S., skoro w aktach sprawy znajdują się ich oświadczenia, których wiarygodność można ocenić na tle zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W końcu zaś zwrócono uwagę na to, że wśród dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika skarżącej znalazła się kserokopia protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia [...] 1992 roku, której treść (potwierdzona za zgodność z oryginałem przez aktualnego Prezesa) pozostaje w oczywistej sprzeczności z kserokopią takiego dokumentu złożonego tuż po zakończeniu kontroli.

Potwierdza to zdaniem Izby Skarbowej jej tezę o sporządzaniu stosownych dokumentów dla udowodnienia twierdzenia o skuteczności zawarcia umowy o pracę z J. R.. Z takich samych powodów odmówiono wiarygodności oświadczeń dwóch wspólników dołączonych do pisma procesowego a także innym dokumentom. Reasumując stwierdzono, że brak podstaw do ustalenia, że po [...] 1992 roku doszło pomiędzy J. R. a skarżącą do zawarcia umowy o pracę w sposób dorozumiany, co musiało skutkować w zakresie kosztów uzyskania przychodów w sposób jaki rozstrzygnęła zaskarżona decyzja.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie art. 187, 188, 191, 192, 199 oraz 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej, a ponadto art. 70 § 1 tejże Ordynacji podatkowej, a także art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki pomimo wskazania wyrokiem NSA z dnia 31 stycznia 2001 roku, sygn. akt I SA/Ka 2419/00, że niezbędne jest uzupełnienie postępowania dowodowego w sprawie celem ustalenia stanu faktycznego, Izba Skarbowa nie przeprowadziła żadnych nowych dowodów ani czynności poza załączeniem karty urlopowej J. R. z 1998 roku i protokołu Zgromadzenia Wspólników spółki z o.o. "A" z dnia [...] 1992 roku.

Tymczasem jak wynika z analizy materiału dowodowego prawidłowa ocena stanu faktycznego jak i prawnego wymagała przeprowadzenia szeregu dodatkowych dowodów celem ustalenia okoliczności zdarzeń z 1995 oraz 1992 roku. Brak działań w tym zakresie stanowi o naruszeniu zasad postępowania podatkowego, które nakładają na organ skarbowy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dalej pełnomocnik strony podkreślił, iż w postępowaniu podatkowym organ skarbowy zobowiązany jest postępować w sposób budzący zaufanie podatnika, przeprowadzić wszelkie dowody zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc w tym również dowody na korzyść twierdzeń podnoszonych przez podatnika. Organ skarbowy nie może zatem ograniczyć się jedynie do przeprowadzenia dowodów służących poparciu jego twierdzeń wbrew rzeczywistemu stanowi faktycznemu, celem utrzymania swego stanowiska. Tymczasem Izba Skarbowa przed wydaniem decyzji odmówiła przeprowadzenia szeregu dowodów, o które wnioskowała strona, w tym przesłuchania świadków i strony.

Swoje stanowisko oparła Izba Skarbowa głównie na fakcie braku wiarygodności przeprowadzonych przez skarżącą dowodów po zakończeniu kontroli. W stanie faktycznym, który miał miejsce w zaskarżonej decyzji w chwili gdy powstało kwestionowane przez organy skarbowe pełnomocnictwo, tj. w roku 1992 wspólników było [...] i nie byli oni w żaden sposób skoligaceni. Tak więc w tym przypadku łatwo było ustalić czy rzeczywiście doszło do ustanowienia pełnomocnika poprzez przesłuchanie w charakterze świadków ówczesnych wspólników lub G. C. i J. R.. Pominięcie tych dowodów powoduje, że ustalenia Izby są nieprawidłowe, gdyż poczynione zostały z naruszeniem art. 191 i 122 Ordynacji podatkowej.

Jest to o tyle istotne, że fakt sporządzenia przez spółkę protokołu zgromadzenia wspólników i jego poprawność nie ma znaczenia dla ważności podjętej przez to zgromadzenie uchwały. Uchwały zgromadzenia powinny być zgodne z przepisami Kodeksu handlowego a protokołowanie przebiegu zgromadzenia i jego sposób nie mogą przesądzać o ważności uchwały. Nie ma zatem znaczenia w niniejszej sprawie czy i kiedy protokół zgromadzenia wspólników został sporządzony, a decydujące znaczenie ma to, czy rzeczywiście podjęto uchwałę. Przy rozpatrywaniu tego zagadnienia należało uwzględnić fakt, że G. C. podpisywała kolejne angaże dla J. R. – a angaże te znajdowały się w aktach sprawy w czasie kontroli. Nie można za zasadne uznać przy tym twierdzenia Izby, że G. C. podpisywała te angaże jako kadrowa spółki. Przesłuchanie wnioskowanych świadków dałoby możliwość ustalenia czy zeznania te są wewnętrznie sprzeczne i jaki był faktyczny przebieg wydarzeń. Oparcie się jedynie na wewnętrznych sprzecznościach protokołu nie może stanowić podstawy rozstrzygania tym bardziej, że protokół spółki nie jest dokumentem urzędowym, któremu to można by przypisać moc pewnego dowodu na okoliczności w nim ustalone (art. 194 § 1 Ordynacji). Ustalenie, że protokół został sporządzony po kontroli prowadzi jedynie do wniosku, że naruszono przepisy kodeksu handlowego w zakresie dokumentowania zgromadzeń wspólników nie zaś do ustalenia, że zgromadzenia nie było, bądź że zgromadzenie to nie podjęło uchwały w zakresie powołania pełnomocnika. Zgodnie bowiem z art. 245 k.p.c., który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z faktem, że kwestia ta nie znalazła szczególnego uregulowania w przepisach Ordynacji podatkowej, dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Tak więc jego sprzeczności nie mogą zwolnić organu skarbowego z obowiązku przeprowadzenia dowodu w celu ustalenia prawdy obiektywnej i wyjaśnienia wszelkich okoliczności w sprawie.

Nie można też podzielić stanowiska Izby dotyczącego nieważności umowy wobec faktu późniejszego nabycia udziałów przez J. R.. Pełnomocnik został bowiem ustanowiony przez Spółkę w momencie gdy udziałowców było sześciu i ponad wszelką wątpliwość nikt nie mógł przewidzieć, że J. R. nabędzie w przyszłości udziały Spółki i stanie się jedynym udziałowcem. Pełnomocnictwo to nie zostało odwołane do chwili obecnej, a umowę z obecnie urzędującym prezesem Spółki podpisał ten sam pełnomocnik. Nie wykazano też, że umowa zawarta w sposób dorozumiany w 1992 roku wygasła czy też została rozwiązana w czasie późniejszym przez strony. Tak więc w 1995 roku umowa była ważna.

Końcowo stwierdzono, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe w dacie wydania zaskarżonej decyzji uległo przedawnieniu w związku z upływem pięcioletniego terminu przedawnienia, a wobec tego postępowanie należało umorzyć.

Wyrokiem z dnia 24 listopada 2003 roku, sygn. akt I SA/Ka 1727/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] roku.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż istotne znaczenie dla oceny postępowania jakie toczyło się przed jej wydaniem, a także na zakres sądowej jego kontroli ma fakt, że została ona wydana po wcześniejszym uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 stycznia 2001 roku ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] roku, nr [...]. Zgodnie bowiem z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 z późniejszymi zmianami) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której stanowi ten przepis należy rozumieć sąd o prawnej zawartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w drodze rewizji nadzwyczajnej. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznanej sprawy stwierdzić wypada, że w wyroku z dnia 31 stycznia 2001 roku sygn. akt I SA/Ka 2419/00 Naczelny Sąd Administracyjny zawarł dwa istotne dla dalszego toku postępowania stwierdzenia. Jedno sprowadzało się do tezy, że w dniu [...] 1992 roku nie doszło do zawarcia między stroną skarżącą a J. R. skutecznej prawnie umowy o pracę, zaś drugie wskazywało na to, że niezbędne jest ustalenie, czy w czasie późniejszym nie doszło w sposób dorozumiany do zawarcia takiej umowy. Wymagało to rozważenia czy i ewentualnie jakie skutki prawne w zakresie nawiązania stosunku pracy miało skierowanie do J. R. przez pełnomocnika skarżącej Spółki pisma z dnia [...] 1992 roku i w jakiej relacji pozostawał on po tej dacie wobec skarżącej. Równocześnie Sąd wskazał na to, że poczynienia takich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń wymagało analizy zakresu i rodzaju obowiązków jakie J. R. wykonywał w skarżącej Spółce. Jeśli zaś doprowadziłaby ona do uznania, że stosunek pracy został nawiązany, następną niemniej istotną kwestią wymagającej oceny był dalszy byt tego stosunku w roku 1995 kiedy to J. R. był jedynym wspólnikiem skarżącej Spółki i zarazem Prezesem jej zarządu. W tych zaś ramach w szczególności wskazać należało, czy i ewentualnie jakie zdarzenie faktyczne lub prawne mogłoby doprowadzić do wygaśnięcia stosunku pracy.

W tym też kontekście znalazło się stwierdzenie Sądu, iż organy podatkowe nie w pełni uczyniły zadość normie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż ograniczyły się do stwierdzenia, iż umowa z dnia [...] 1992 roku była nieważna. Sąd w tych ramach wskazał na wynikające z powołanego przepisu obowiązki organu podatkowego w zakresie realizacji zasady prawdy obiektywnej w szczególności zaś na obowiązek zebrania wszystkich niezbędnych dowodów i ich rozpatrzenia. Znaczy to między innymi, że organ nie może pominąć żadnego dowodu może natomiast odmówić mu wiarygodności czyniąc to w ramach zagwarantowanej mu swobodnej oceny dowodów. Wskazując na uchybienia omawianemu przepisowi podkreślił Sąd równocześnie, iż ich konsekwencją było to, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uznać trzeba za niekompletny.

Nie ulega zatem wątpliwości, że te stwierdzenia zawierały w sobie zalecenie uzupełnienia materiału dowodowego. Zakres tego uzupełnienia nie został określony, tym niemniej musiało być oczywiste, że wyznacznikiem tego zakresu była realizacja naczelnej zasady postępowania podatkowego – zasady prawdy obiektywnej.

W tym miejscu należy przypomnieć, że przepisy Ordynacji podatkowej aktualnie regulujące sposób prowadzenia postępowania podatkowego, w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że w toku tego postępowania organy podatkowe zobowiązane są do podjęcia wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wniosek taki wypływa wprost z art. 122 Ordynacji podatkowej, który wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącą bez wątpienia naczelną zasadą postępowania administracyjnego, tak ogólnego jak i podatkowego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, szczególne zaś znaczenie należy w tym zakresie przypisać art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Brzmienie tego przepisu, zwłaszcza użyta w nim koniunkcja, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że niezależnie od zebrania wszystkich niezbędnych dowodów, organ podatkowy zobowiązany jest do ich rozpatrzenia. To zaś oznacza, że organ nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas zobowiązany jest uzasadnić z jakiej przyczyny tak czyni.

Zasadniczego znaczenia nabiera tu, zatem – niezależnie od wymienionych – przepis art. 191 Ordynacji podatkowej jako formułujących jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego – zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:

- należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,

- materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,

- ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia do sprawy.

Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (tak B. Adamiak w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 rok, str. 376-178). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń.

Przenosząc te uwagi natury ogólnej na płaszczyznę rozpoznawanej sprawy wskazać na wstępie trzeba, że spór między stronami postępowania dotyczący kwestii proceduralnych dotyczy tego, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy nosi cechy materiału kompletnego. Kompletność materiału dowodowego, na co wskazał Sąd w swym wyroku jest zupełnie podstawowym, niejako pierwotnym warunkiem uznania, że po pierwsze – została zrealizowana zasada prawdy obiektywnej a po drugie, że ocena dowodów dokonana przez organy podatkowe jest oceną korzystającą z ochrony art. 191 Ordynacji podatkowej. Innymi słowy – gdyby w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe poprzedziły przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnioski co do wiarygodności ocenianych dokumentów po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów, to ocena taka nie mogłaby zostać skutecznie podważona, pod warunkiem oczywiście spełnienia innych jeszcze przesłanek o których była wcześniej mowa.

Tymczasem, poprzestając na dowodach zebranych w postępowaniu poprzedzającym wydanie ostatecznej decyzji uchylonej następnie wyrokiem NSA organy podatkowe dokonały oceny mocy dowodowej dokumentów mających dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie. Uznanie ich za niewiarygodne i skutki tego w zakresie stanu faktycznego stało się następnie podstawą odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika strony skarżącej. To prawda, że jeden z dokumentów (protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia [...] 1992 roku) wzmacniał argumentację organów podatkowych, tym niemniej, tak oczywista sprzeczność w treści kserokopii winna była skłonić organy podatkowe do wzbogacenia materiału dowodowego o dowód z przesłuchania w charakterze świadków J. R., G. C. czy D. S., który stwierdzał zgodność kserokopii z oryginałem dokumentu.

Generalnie, stwierdzić trzeba, że szczególnie w sytuacjach gdy istnieją zasadnicze sprzeczności w treści przeprowadzanych dowodów, zrezygnowanie z jakiegokolwiek dowodu na okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy istotne czyni dokonywaną następnie przez organy prowadzące postępowanie ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, oceną z samej istoty naruszającą normę art. 191 Ordynacji podatkowej.

W rozpoznawanej sprawie wnioski dowodowe pełnomocnika strony skarżącej zmierzały zaś głównie do przesłuchania w charakterze świadków osób z natury posiadających najwięcej informacji o istnieniu okoliczności od których zależało rozstrzygnięcie sprawy.

Nie ma potrzeby przywoływania w tym miejscu bogatego i jednoznacznego w swej wymowie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego na tle stosowania art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wystarczy wskazać, że wynikający z niego obowiązek zebrania całego materiału dowodowego jest traktowany jako jeden z podstawowych obowiązków organów prowadzących postępowanie podatkowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1981 roku, sygn. akt SA 503/81 – ONSA 1981 nr 1 poz. 54).

Reasumując, wskazać trzeba, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia powołanych wcześniej przepisów regulujących prowadzenie postępowania podatkowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na zawarte w powołanym już wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2001 roku zalecenia co do konieczności poczynienia istotnych ustaleń faktycznych podkreślić trzeba, że dokonanie tych ustaleń zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wymaga wzbogacenia materiału dowodowego w kierunku wskazanym w niniejszym uzasadnieniu.

W końcu należy odnieść się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W tej kwestii trzeba odnotować treść uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 roku (sygn. akt FPS 8/03), który rozstrzygał wątpliwości prawne na tle stosowania tego przepisu.

W uzasadnieniu uchwały za punkt wyjścia Sąd przyjął rozważania w kwestii różnic między regulacją z art. 68 a art. 70 Ordynacji podatkowej. W tych ramach wskazał, że pierwszy z tych przepisów wyznacza termin, w ciągu którego zobowiązanie może powstać, a drugi – termin wygaśnięcia już istniejącego zobowiązania. W pierwszym wypadku istotnym jest moment doręczenia decyzji organu pierwszej instancji stronie, gdyż z tą chwilą art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wiąże moment powstania zobowiązania. W drugim wypadku chwila doręczenia jakiejkolwiek decyzji nie ma żadnego znaczenia, gdyż zobowiązanie podatkowe wygasa na skutek samego upływu czasu (art. 59 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w stanie prawnym obowiązującym w 2002 roku). Upływ czasu spowoduje wygaśnięcie zobowiązania bez względu na to, czy postępowanie podatkowe się toczy, czy też nie, czy znajduje się w fazie przed organem pierwszej, czy też drugiej instancji, czy wreszcie decyzja stała się ostateczna. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, badając zarzut przedawnienia, bada przede wszystkim datę wygaśnięcia zobowiązania. Jeżeli zobowiązanie wygasło po wydaniu decyzji ostatecznej, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, gdyż bierze pod uwagę stan istniejący w chwili wydania decyzji organu drugiej instancji (art. 21 i art. 22 ustawy o NSA). Jeżeli natomiast zobowiązanie podatkowe wygasło przed datą wydania decyzji organu drugiej instancji, decyzja nie uwzględniająca terminu przedawnienia podlega uchyleniu, jako naruszająca prawo materialne. Organowi drugiej instancji nie wolno bowiem wypowiadać się na temat wysokości zobowiązania, które już nie istnieje. Pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega przerwaniu lub zawieszeniu w wypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 70 Ordynacji podatkowej. Nie ma wśród nich zdarzenia w postaci doręczenia stronie decyzji przez organ pierwszej instancji. Oznacza to, że wspomniane zdarzenie nie wpływa w żaden sposób na bieg terminu przedawnienia. Konstatując stwierdzono, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego. Do podobnych wniosków doszedł Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 19 kwietnia 2000 roku oraz Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2003 roku (sygn. akt III RN 16/02, jeszcze niepubl.).

Przenosząc treść tych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że zaskarżona decyzja dotyczyła zobowiązania podatkowego za rok 1995. Pięcioletni termin o którym stanowi art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upłynął zatem w dniu 31 grudnia 2001 roku. Jeśli nie doszło do tej daty do przerwania biegu przedawnienia zobowiązanie skarżącej wygasło z tą datą, czyli przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Niezbędne jest zatem ustalenie, czy w sprawie spełnione zostały wymienione w omawianym przepisie przesłanki przerwania biegu terminu przedawnienia. Dopóki się takich ustaleń nie poczyni, nie będzie możliwe odniesienie się do zarzutu skargi w tym przedmiocie.

Dyrektor Izby Skarbowej w K., po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] roku, nr [...] utrzymał w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] roku, nr [...] roku, którą organ ten określił Spółce "A" wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 rok w kwocie 79.287,00 złotych oraz wysokość zaległości podatkowej w tym podatku w kwocie 33.208,00 złotych wraz z należnym odsetkami w łącznej kwocie 73.520,00 złotych.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest fakt, że NZW powołało pełnomocnika w osobie G. C., co potwierdzają zeznania świadków (E. R., K. F., A .F., J. R. i G. C.). Sporną pozostała natomiast kwestia, czy pełnomocnik zawarł z J. R. umowę o pracę. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że jedyną umową o pracę z J. R. była umowa z dnia [...] 1992 roku. Umowa ta została zawarta z naruszeniem art. 203 k.h., a więc była ona nieważna na podstawie art. 58 § 1 k.c. (nieważność bezwzględna). Skoro zatem z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że jedyna umowa zawarta z J. R. nie została nawiązana jak tego wymaga przepis art. 203 k.h., to pismo G. C. z dnia [...] 1995 roku – potwierdzające jej warunki – nie mogło sanować braku należytej reprezentacji strony skarżącej i doprowadzić do nawiązania stosunku pracy z dniem [...]1992 roku lub do zawarcia stosunku pracy w terminie późniejszym. Następnie organ odwoławczy podniósł, że w prawie podatkowym przyjmuje się generalnie zasadę, że poniesienie wydatku musi być udokumentowane, zaś dokument który nie ma waloru dokumentu księgowego nie może być praktycznie rzecz biorąc podstawą uznania takiego wydatku za koszt uzyskania przychodu.

W dalszej części uzasadnienia wskazał, że w 1995 roku skarżąca Spółka była jednoosobową spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Powołując się na stanowisko orzecznictwa i doktryny stwierdził, że jedyny wspólnik takiej spółki nie może nawiązać stosunku pracy ze spółką, ponieważ nie ma tutaj typowego dla stosunku pracy podporządkowania poleceniom pracodawcy. Powyższa sytuacja będzie miała miejsce również, gdy spółka wieloosobowa przekształci się w spółkę jednoosobową , a jedyny wspólnik stanie się jedynym członkiem zarządu. Z chwilą przekształcenia w spółkę jednoosobową stosunek łączący jedynego wspólnika – członka zarządu, traci cechy stosunku pracy, z powodu braku podporządkowania pracownika pracodawcy.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, bądź też stwierdzenia jej nieważności.

W podstawie prawnej skargi pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 12 § 1, art. 70, art. 120, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik ponownie zawarł zarzut przedawnienia płatności zobowiązania podatkowego. Niezależnie od powyższego zarzutu podniósł, że twierdzenie zawarte w decyzji organu drugiej instancji jakoby działanie pełnomocnika G. C. miało na celu jedynie potwierdzenie, a więc konwalidację umowy zawartej w dniu [...] 1992 roku jest sprzeczne z zeznaniami G. C. i J. R.. Zarzucił także, iż dokonując swobodnej oceny dowodów organ podatkowy naruszył zasady postępowania podatkowego, w tym art. 191 Ordynacji podatkowej.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko organów podatkowych.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2004 roku pełnomocnik skarżącej Spółki ponownie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, załączając do tego pisma :

- sentencję wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2003 roku, sygn. akt III SA 1106/2003 dot. wygaśnięcia zobowiązania podatkowego,

- odpisy uzupełniającego przesłuchania świadków z dnia [...] 2004 roku w sprawie dot. określenia Spółce "A" wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 rok.

W odpowiedzi na powyższe pismo organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Należy również wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie.

Oceniając stanowisko zajęte w niej przez organy podatkowe należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. zapadła po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 24 listopada 2003 roku, sygn. akt I SA/Ka 1727/02, w którym Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 rok.

Stosownie do treści art. 153 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia (przepis ten jest odpowiednikiem art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym).

Przez ocenę prawną, o której stanowi przepis art. 153 ustawy, należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej a nie innej decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w drodze kasacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1997 roku, sygn. akt I SA/Po 263/97).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy podatkowe zgodnie z wyżej powołaną oceną prawną, prawidłowo ustaliły, że w dniu [...] 1992 roku nie doszło do zawarcia pomiędzy stroną skarżącą a J. R. skutecznej prawnie umowy o pracę oraz, że w czasie późniejszym nie doszło w sposób dorozumiany do zawarcia takiej umowy. Na skutek powyższych ustaleń zasadnie więc skarżącej Spółce określiły wysokość podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 rok.

Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia przywołać art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. w Dz.U. z 1993 roku, nr 106, poz. 482 z późniejszymi zmianami). Przepis ten zawiera bowiem definicję kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z którą są nimi "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1". Można zatem stwierdzić, że aby dany wydatek można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zaistnieć muszą kumulatywnie dwa warunki :

1) celem poniesienia wydatku powinno być osiągnięcie przychodu,

2) wydatek ten nie może znajdować się w określonym w art. 16 ust. 1 katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Brzmienie art. 15 ust. 1 nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zasadą jest, iż podatnik ma możliwość odliczenia wszelkich faktycznie poniesionych kosztów, pod tym jednak warunkiem, iż wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą a zatem, że ich poniesienie miało lub mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 1992 roku, sygn. akt SA/Po 1393/92 – ONSA 1993 rok, nr 4, poz. 101). Związek, o którym wyżej była mowa ma przy tym charakter przyczynowo – skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 1994 roku, sygn. akt SA/Wr 1242/94). Zasad ta ulega jednak istotnemu ograniczeniu, że względu na treść wspomnianego art. 16 ust. 1 ustawy, który określa wydatki jakie z woli ustawodawcy wyłączone zostały z kosztów uzyskania przychodów. Wśród tych wyłączeń znajdują się również te, które uregulowane zostały w art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w 1995 roku stanowił, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) i członków spółdzielni nie będących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów oraz na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub innych organów stanowiących osób prawnych, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji, z tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego. Treść art. 16 ust. 1 pkt 38 in principio nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że w 1995 roku w poczet kosztów uzyskania przychodów zaliczone mogły zostać jedynie wydatki poniesione na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) spółki będących zarazem jej pracownikami. W tym stanie rzeczy więc nieodzownym elementem prawnopodatkowej kwalifikacji oznaczonych wydatków poniesionych przez spółkę na rzecz jej udziałowców (akcjonariuszy) było ustalenie, czy pozostawały one w związku ze stosunkiem pracy łączącym wspomniane podmioty.

Odnosząc ostatnio poczynione uwagi do sporu, jaki zaistniał w rozpatrywanej sprawie w punkcie wyjścia należy podzielić pogląd Dyrektora Izby Skarbowej co do tego, że w skutek wadliwej reprezentacji strony skarżącej, źródłem takiego stosunku nie mogła stać się umowa z dnia [...] 1992 roku, w której jako strony wskazano Spółkę "A" oraz J. R.. Trzeba bowiem pamiętać, iż w świetle art. 203 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 roku – Kodeks handlowy (Dz.U. nr 57, poz. 502 z późniejszymi zmianami), w umowach pomiędzy spółką a członkami zarządu tudzież w sporach między nimi spółkę reprezentować mogli wyłącznie bądź to rada nadzorcza, bądź to pełnomocnicy, powołani uchwałą wspólników. Przypomnieć należy też, że choć wspomniany przepis nie rozstrzygał wprost skutków jego naruszenia, to jednak zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie, zdecydowanie dominował – trafny zdaniem Sądu – pogląd, iż umowa zawarta z naruszeniem art. 203 k.h. była nieważna na podstawie art. 58 § 1 k.c. (por. w szczególności uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2000 roku, sygn. akt FPS 3/00 oraz literaturę i orzecznictwo przywołane w jej uzasadnieniu, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 2001, nr 1, poz. 8). Chodziło przy tym, co wymaga podkreślenia, o nieważność bezwzględną, co wyłączało możliwość jej konwalidacji. W tym stanie rzeczy trafny jest również pogląd organu odwoławczego przyjmujący, że pismo G. C. z dnia [...] 1992 roku, wcześniej ustanowionej pełnomocnikiem skarżącej Spółki, nie mogło sanować braku należytej reprezentacji strony skarżącej i doprowadzić do nawiązania stosunku pracy z dniem [...] 1992 roku.

Dodatkowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające (przesłuchanie E. R., K. F., A. F., J. R., G. C.) wykazało, iż także w terminie późniejszym nie doszło (również w sposób dorozumiany) do nawiązania stosunku pracy pomiędzy skarżącą Spółką a J. R..

Powyższe ustalenia organów podatkowych, w ocenie Sądu, znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem “Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego.

W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:

- należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,

- materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,

- ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy,

- rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego,

(tak B. Adamiak “Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 rok str.376 – 378, którego tezy zachowują swą aktualność, zdaniem składu orzekającego, także na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów proceduralnych). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W toku postępowania wyjaśniającego organy podatkowe zebrały materiał dowodowy, dokonując jego analizy i oceny tego materiału.

Postępowanie to wykazało, iż w dniu [...] 1992 roku nie doszło do zawarcia między stroną skarżącą a J. R. skutecznej prawnie umowy o pracę oraz, że w czasie późniejszym nie doszło w sposób dorozumiany do zawarcia takiej umowy.

Podkreślenia wymaga również, iż jeżeli sama Spółka uznała, że umowa z dnia [...] 1992 roku była nieskuteczna, to korzystając z fachowej pomocy radcy prawnego (bezsporne w sprawie) powinna ona w terminie późniejszym – przy dołożeniu należytej staranności – nawiązać umowę o pracę z J. R. zgodnie z treścią art. 203 k.h. Samo bowiem "potwierdzenie dotychczasowych warunków umowy z dnia [...] 1992 roku" nie było zawarciem nowej umowy o pracę, a zatem nie doszło do nawiązania stosunku pracy pomiędzy skarżącą Spółką a J. R..

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń i powołanych przez nią dowodów. To, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.

Wobec powyższych ustaleń organy podatkowe prawidłowo, zdaniem Sądu, określiły "A" – Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 rok.

Nie można także podzielić zarzutu skargi dotyczącego przedawnienia. Odnosząc się do tej kwestii przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Upływ czasu powoduje wygaśnięcie zobowiązania bez względu na to, czy postępowanie podatkowe toczy się, czy też nie, czy znajduje się w fazie przed organem pierwszej, czy też drugiej instancji, czy wreszcie decyzja stała się ostateczna.

Pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega przerwaniu lub zawieszeniu w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 70 Ordynacji podatkowej. Nie ma wśród nich zdarzenia w postaci doręczenia stronie decyzji przez organ pierwszej instancji. Oznacza to, że wspomniane zdarzenie nie wpływa w żaden sposób na bieg terminu przedawnienia. Tym samym zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeśli termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2000 roku, sygn. akt III SA 917/99, ONSA 2001, nr 3, poz. 119 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2003 roku, sygn. akt III RN 116/02 – niepublikowany).

Należy jednak podkreślić, że przytoczone wyżej wywody dotyczą stanu faktycznego, w którym nie doszło do zapłaty podatku w toku postępowania podatkowego. Zapłata podatku przed upływem przedawnienia powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zobowiązanie, które wygasło na skutek zapłaty, nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia. Oznacza to, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, a organ odwoławczy w czasie praktycznie nieograniczonym może wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 233 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, umożliwiając podatnikowi uzyskanie zwrotu nadpłaconego podatku. Organ podatkowy nie może jedynie określić podatku w kwocie wyższej od zapłaconej, bo w tym zakresie – wobec braku zapłaty – zobowiązanie wygasło na skutek przedawnienia (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 roku, sygn. akt FPS 8/03 – niepublikowana).

Jak wynika z akt sprawy zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę została przez Spółkę zapłacona w dniu [...] 2000 roku (dzień zapłaty ostatniej, 4 raty – decyzja Drugiego Urzędu Skarbowego w B.z dnia [...] roku, nr [...] o rozłożeniu na raty zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 rok oraz należnych od tej zaległości odsetek za zwłokę) co spowodowało wygaśnięcie zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Wskazać także należy, iż argumenty organu odwoławczego dotyczące zawartej przed Sądem Rejonowym w B. ugody (sygn. akt [...]), są trafne i przedstawione zostały w sposób wyczerpujący.

Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.

Sąd uznał również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.