Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1118/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1868/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi S.T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

S. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł na odbiorcę odpadów w postaci dwóch pojazdów marki [...] wwiezionych do kraju nielegalnie, bez wymaganego zgłoszenia.

Wobec tego, że skarga zawierała brak formalny, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 29 lipca 2019 r., wezwał skarżącego do jego uzupełniania poprzez podanie własnego numeru PESEL, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu 8 sierpnia 2019 r. (potwierdzenie odbioru k. 37), zaś zakreślony termin do jego wykonania upłynął w 16 sierpnia 2019 r.

W dniu 20 sierpnia 2019 r. (data stempla pocztowego k. 39) skarżący wskazał swój numer PESEL (k. 38).

Postanowieniem z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1868/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, ponieważ brak formalny skargi został uzupełniony po terminie zakreślonym w zarządzeniu z dnia 29 lipca 2019 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że Sąd błędnie uznał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2019 r. W tej dacie przesyłkę odebrała faktycznie jego siostra E. K., jednak powyższe nie zostało dokonane zgodnie z przepisami prawa i w efekcie nie można uznać, że w niniejszej sprawie z tym dniem doszło do skutecznego doręczenia przesyłki.

Wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało doręczone zgodnie z przepisami art. 67 § 1 i 69 P.p.s.a., bowiem nie zostało doręczone ani w miejscu zamieszkania skarżącego, ani w miejscu jego pracy. Zostało ono przekazane jego siostrze w miejscu jej pracy, zatem niezgodnie ze wskazanymi przepisami. Skarżący wskazał także, że jego siostra nie jest domownikiem, o którym mowa w art. 72 § 1 P.p.s.a., ani osobą upoważnioną do odbioru przesyłek w miejscu pracy.

Skarżący podkreślił, że doręczenie przesyłki nastąpiło zarówno w miejscu niedozwolonym przepisami P.p.s.a., jak i osobie nieuprawnionej do jej odbioru, co przesądza o naruszeniu art. 69 i 72 § 1 i 2 P.p.s.a.. O ile przesyłka została ostatecznie przekazana, to nastąpiło to dopiero 14 sierpnia 2019 r. Uznanie przez WSA w Warszawie, że wezwanie doręczono skarżącemu z dniem 8 sierpnia 2019 r. przesądza o zamknięciu drogi do sądowej ochrony interesów skarżącego i stanowi konieczności zapłaty niesłusznie wymierzonej kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawowym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przepisem jest art. 72 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Powołany przepis wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, a mimo to przyjmuje się fikcję prawną, że takie doręczenie nastąpiło. Przepisy regulujące doręczenia zastępcze mają na celu umożliwienie prawidłowego przebiegu postępowania zwłaszcza w przypadkach, gdy dokonanie doręczenia samemu adresatowi jest utrudnione np. z uwagi na jego nieobecność pod wskazanym adresem. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu we wskazanym trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Argumentami skarżącego kwestionującymi to stanowisko jest wskazanie, że podpisana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako odbierająca przesyłkę siostra skarżącego nie jest "dorosłym domownikiem" w rozumieniu art. 72 § 1 P.p.s.a. oraz że doręczenie przesyłki nastąpiło zarówno w miejscu niedozwolonym przepisami P.p.s.a.

Odnosząc się do tych kwestii należy stwierdzić, że dla stwierdzenia, że E. K. nie jest "dorosłym domownikiem" skarżącego nie jest wystarczające wskazanie, że mieszka ona gdzie indziej oraz fakt, że wezwanie zostało doręczone w jej miejscu pracy. Akta sprawy wskazują na istotną w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowość, tj. to, że E. K. wielokrotnie odbierała przesyłki kierowane do skarżącego na jego adres zamieszkania. Prócz będącego przedmiotem sporu doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłek kierowanych do skarżącego, a odebranych przez E. K., znajdują się w aktach administracyjnych na kartach: 2, 21, 36, 55, 65, 67, 73, 83 i 91 oraz w aktach sądowych na karcie 62. Nadto, dla porównania, warto zwrócić też uwagę, że w okresie, gdy korespondencja była kierowana do skarżącego, skarżący jako adresat ani razu nie odebrał osobiście przesyłek kierowanych do niego przez organ czy sąd. Wskazuje to na to, że pod adresem zamieszkania skarżącego listonosz częściej zastawał siostrę skarżącego, niż jego samego. Należy dodatkowo podkreślić, że skarżący nie kwestionował prawidłowości żadnego ze wskazanych doręczeń przesyłek, dokonanych do rąk jego siostry jako pełnoletniego domownika. W świetle takich okoliczności faktycznych twierdzenia skarżącego, że siostra skarżącego nie jest jego domownikiem oraz że doręczenie nastąpiło w miejscu niedozwolonym, nie mogą zostać uwzględnione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, próba podważenia domniemania doręczenia przesyłki na podstawie art. 72 § 1 P.p.s.a., oparta na stwierdzeniu, że osoba zastana przez doręczyciela pod wskazanym adresem, nie jest dorosłym domownikiem, nie mogła być skuteczna w świetle dotychczasowego przebiegu postępowania, w ramach którego odbiór przesyłek przez siostrę skarżącego był niejako regułą i również dla samego skarżącego nie budził żadnych zastrzeżeń (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2014 r., I FZ 164/14, dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.