Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 373/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 16 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. S. i R. S. na bezczynność O. Polska S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje O. Polska S.A. z siedzibą w W. do rozpoznania wniosku K. S. i R. S. z dnia [...] czerwca 2014 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od O. Polska S.A. z siedzibą w W. na rzecz K. S. i R. S. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. (data wpływu [...] maja 2016 r.) pełnomocnik K. S. i R. S., powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 5

i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a" tired pierwszy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Orange Polska S.A. o udostępnienie w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego pisma informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej na działkach będących własnością mocodawców, w szczególności przedłożenia wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji tych urządzeń na w/w działkach oraz innych dokumentów techniczno-prawnych (protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo - odbiorczych, protokołów zdawczo - odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów, decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast

i Osiedli itp. ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy

i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami itp.).

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Orange Polska S.A. w odpowiedzi wskazała, że dostęp do posiadanej dokumentacji można uzyskać po podpisaniu oświadczenia o zachowaniu tajemnicy Orange Polska.

Pełnomocnik wnioskodawców pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. ponowiła żądanie.

Orange Polska S.A. w piśmie z dnia [...] września 2014 r. poinformowała pełnomocnika wnioskodawców, że Spółka nie zalicza się do kategorii podmiotów prawnych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie jest zobowiązana do udzielania informacji w trybie tej ustawy. Skarb Państwa lub inne podmioty wskazane nie posiadają pozycji dominującej w stosunku do Orange Polska w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazano na politykę bezpieczeństwa Grupy Orange Polska i możliwość dostępu do dokumentacji po podpisaniu oświadczenia o zachowaniu tajemnicy Orange Polska.

Pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. K. S. i R. S., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Orange Polska S.A.

w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. Pełnomocnik podniósł, że Orange Polska S.A. nie udostępniła żądanych informacji publicznych a jednocześnie nie wydala decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania. Pełnomocnik wniósł o stwierdzenie bezczynności Orange Polska S.A. oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu opłaty od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Orange Polska S.A. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust 1 pkt 5 tejże ustawy, który stanowi, że zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe - miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego - i oznacza ono, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik podał,

że żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnej dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Podniósł, że Orange Polska S.A. pominęła, iż wnioskodawcy żądali przesłania kserokopii żądanych dokumentów. Odmawiając dostępu do informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, Orange Polska S.A. naruszył przepisy o udostępnianiu informacji publicznych.

Pełnomocnik wskazał, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi skarżący

nie otrzymał wnioskowanych dokumentów w postaci decyzji, protokołów odebrania

i innych wskazanych we wniosku dokumentów, jak też decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Orange Polska S.A., reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 i 6 P.p.s.a., tj. z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej sprawy

i niedopuszczalnej oraz zasądzenie na rzecz Orange Polska S.A. kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego wg norm prawem przewidzianych.

Pełnomocnik wskazał, że brak jest jakichkolwiek przesłanek natury prawnej pozwalających przyjmować, że Orange Polska S.A. jest podmiotem zobligowanym do udzielania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Orange Polska S.A. jest spółką prawa handlowego, której przedmiot działalności dotyczy prawa prywatnego, nie zaś publicznoprawnego, a Skarb Państwa w tej spółce nie ma pozycji dominującej w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Pełnomocnik podniósł, że status Orange Polska S.A. w odniesieniu do treści art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, był już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Najwyższego. Wskazał na orzeczenie NSA w Warszawie z dnia 12.03.2014r. w sprawie pod sygn. akt I OSK 2131/13 gdzie nie uznano Orange Polska za podmiot zobowiązany. Pełnomocnik zwrócił uwagę,

że status Orange Polska S.A. w odniesieniu do treści art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, był także przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 1231/06, zainicjowanej w związku z wydanym przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r. (II SAB/Wa 18/06), w którym odrzucono skargę na bezczynność Orange Polska S.A. (wtedy Telekomunikacji Polskiej S.A.) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, zaznaczając że Orange Polska nie jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji publicznej.

Pełnomocnik podniósł jednocześnie, że nie można przypisywać Orange Polska S.A. świadczenia usług telekomunikacyjnych jako zadania publicznego

co sugerują skarżący. Zadania tego nie można upatrywać ani w fakcie wielkości przedsiębiorstwa Orange Polska S.A. ani też z uwagi na posiadane zasoby oraz zakres świadczonych usług. Orange Polska S.A. nie jest bowiem jedynym podmiotem z taką ofertą telekomunikacyjną oraz nie jako jedyna działała na obszarze całego kraju. Nie można sprowadzać faktu wykonywania zadania publicznego do podmiotu, który na skutek nie własnych decyzji, a splotu historii posiada taki, a nie inny potencjał oraz dysponuje takim, a nie innym zasięgiem. Pełnomocnik podniósł, że definicja zadania publicznego nie pozwala na ustalenie, iż Orange Polska S.A. jest podmiotem, któremu ustawa lub inny konkretny przepis zleca wykonywanie tego zadania. Ustawa jest jedynie regulatorem rynku i w żadnym przypadku nie kreuje operatora i nie wskazuje ani konkretnie na Orange Polska S.A. ani na inny podmiot jako realizatora zadania publicznego. Oparcie zadania publicznego w powiązaniu z wielkością i rolą podmiotu jest zatem wadliwe w zakresie wykładni przepisu art. 4 ust. 1 cyt. ustawy w tym aspekcie, że nie podaje i nie zawiera jasnych i obiektywnych kryteriów tej kwalifikacji oraz wygaśnięcia obowiązku jako podmiotu zobowiązanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna i zasadna.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie,

czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku

o udostępnienie informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawowy katalog tych podmiotów ma charakter otwarty i wymienia w szczególności: organy władzy publicznej (pkt 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5).

W ocenie Sądu do Orange Polska S.A. zastosowanie znajduje przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten nie uzależnia uznania określonego podmiotu za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wyłącznie od kwestii związanych z jego strukturą właścicielską. Omawiany przepis składa się z dwóch części i wskazuje na dwie kategorie podmiotów. Po pierwsze zobowiązane do udzielenia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne niż wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1-4, które wykonują zadania publiczne, bez względu na to kto jest ich właścicielem, po drugie podmioty, które dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji

i konsumentów. W tym drugim przypadku zobowiązanie nie jest powiązane z charakterem wykonywanych zadań lecz ze strukturą podmiotu lub dysponowaniem majątkiem publicznym.

Sąd podziela zatem twierdzenie Spółki zawarte w odpowiedzi na skargę, że nie jest ona podmiotem, o którym mowa w zdaniu drugim art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (brak pozycji dominującej Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego).

Jednakże, w ocenie Sądu, Spółka realizuje zadania publiczne, a tym samym na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (v. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 3119/15, wyrok NSA z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2051/14, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 388/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W doktrynie określa się zadania publiczne jako te, które służą zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizują interes publiczny. Realizacja tych zadań, co do zasady, należy do organów władzy publicznej czy to państwowej, czy samorządowej. Współcześnie zauważa się jednak rozszerzanie zakresu współistnienia podmiotów administracji publicznej i podmiotów niepublicznych i wynikający z niego współudział tych podmiotów w realizacji zadań publicznych (por. M. Stahl, "Cele publiczne

i zadania publiczne" [w:] J. Zimmerman (red.) "Koncepcja systemu prawa administracyjnego", Warszawa 2007 r., str. 100). Takie zjawisko w nauce prawa definiowane jest jako prywatyzacja zadań publicznych. Prywatyzacja zadań publicznych polega na m.in. przeniesieniu zadań tradycyjnie przynależnych podmiotom publicznym na rzecz podmiotów prawa prywatnego. W sytuacji takiego przekazania zadań publicznych, nie tracą one charakteru publicznego, dopóki państwo lub samorząd terytorialny nie wyzbywa się odpowiedzialności za prawidłowe wykonanie tych zadań. Samo przekazanie podmiotom niepublicznym wykonywania zadań publicznych nie sprawia, że charakter tych zadań ulega zmianie. Tylko, gdy państwo całkowicie rezygnuje z zajmowania się niektórymi sprawami

i odpowiedzialności za ich wykonanie, zadania te tracą charakter publiczny (por. S Biernat , "Prywatyzacja zadań publicznych", Warszawa-Kraków, 1994 r., str. 29).

W związku z tym inny jest sposób poszukiwania podstawy prawnej determinującej charakter wykonywanych zadań przez podmioty niepubliczne niż w przypadku wykonywania takich zadań przez organy władzy publicznej. Zmiana charakteru zadań tradycyjnie pojmowanych jako prywatne i wykonywanych przez podmioty prywatne, jeżeli następuje po raz pierwszy może się dokonać wyłącznie na podstawie wyraźnej normy prawnej. Natomiast w przypadku zadań, które tradycyjnie były zadaniami publicznymi, o ich publicznym charakterze świadczą te przepisy, które wskazują na oddziaływanie państwa oraz podmiotów publicznych na realizację takich zadań.

Przemiany w zakresie prawa telekomunikacyjnego i zniesienie monopolu państwa sprawiają, że pojęcie łączności publicznej i telekomunikacji należy odnosić nie tylko do podmiotów publicznych, ale także prywatnych (por. M. Stahl, "Cele publiczne...", str. 110). W obecnie obowiązującym porządku prawnym podstawowym aktem prawnym zawierającym normy prawne wskazujące na to, że państwo

nie wyzbyło się odpowiedzialności za wykonywanie zadań z zakresu telekomunikacji

i w dalszym ciągu oddziałuje na tego typu działalność jest ustawa Prawo telekomunikacyjne. Ustawa ta zawiera liczne upoważnienia ustawowe dla ministra właściwego do spraw łączności, nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych szereg obowiązków o charakterze publicznym dotyczących m.in. numeru alarmowego, zatwierdzenia cennika lub regulaminu świadczenia usług, przedstawiania rocznych sprawozdań, licznych obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego.

Uwagę należy zwrócić również na ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1537). Ustawa ta reguluje m. in. kwestie dotyczące zasad wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, w tym związanych z sieciami szerokopasmowymi, działalności w zakresie telekomunikacji jednostek samorządu terytorialnego oraz podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej, a także prawa i obowiązki inwestorów, właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości, osób, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu, zarządców nieruchomości oraz lokatorów, w szczególności w zakresie dostępu do nieruchomości, w celu zapewnienia warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych. Celem nadrzędnym tzw. specustawy telekomunikacyjnej jest rozwój społeczeństwa informacyjnego poprzez stworzenie możliwości dostępu do internetu szerokopasmowego. Cel ten ma być realizowany poprzez zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, a w szczególności poprzez rozwój sieci regionalnych oraz budowę telekomunikacyjnej infrastruktury przez samorządy.

Powyższe potwierdza stanowisko o wykonywaniu przez operatora telekomunikacyjnego zadań publicznych i podleganiu przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela tym samym poglądu wyrażonego w powołanych w odpowiedzi na skargę wyrokach.

Odnosząc się do drugiej zasadniczej kwestii wskazania wymaga, że żądane informacje stanowią informację publiczną.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Informacją publiczną jest w szczególności informacja o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona nie tylko do władz publicznych, ale także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących zadania publiczne. Informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ (podmiot obowiązany) ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie

z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Orange Polska S.A. w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] czerwca 2014 r.

nie udostępniła żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie udostępniła jej do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie (do Sądu nie wpłynęła żadna informacja w tym zakresie), jak również nie wydała decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji. Spółka nie poinformowała też, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną.

Spółka w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. wskazała jedynie, że można zapoznać się z posiadaną dokumentacją po podpisaniu oświadczenia o zachowaniu tajemnicy Orange Polska. Dostęp do informacji publicznej przysługuje, zgodnie z art. 2 u.d.i.p., każdemu. Ustawodawca wskazał też, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca nie uzależnia dostępu do informacji publicznej również od podpisania określonych oświadczeń przez wnioskodawców. W kolejnym piśmie Orange Polska S.A. (z dnia [...] września 2014 r.) podmiot ten jednoznacznie wskazał już, iż nie należy do podmiotów zobowiązanych na gruncie u.d.i.p.

Jest zatem bezsporne, że wniosek z dnia [...] czerwca 2014 r. nie został rozpatrzony w ustawowym terminie, jak też nie został rozpatrzony do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Orange Polska S.A. nie wskazała też wnioskodawcy, aby nie posiadała żądanych informacji. Konieczne stało się zatem zobowiązanie Orange Polska S.A. do rozpatrzenia tego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynności Spółki nie można w niniejszej sprawie przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Podkreślenia wymaga,

że każda sprawa oceniana jest przez Sąd indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności w niej występujących. Stanowisko Orange Polska S.A., co do niepodlegania przepisom u.d.i.p. jest w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę błędne, jednakże podmiot, do którego wnioskodawcy wystąpili miał prawo, powołując się na odmienne poglądy wyrażone w wyrokach sądów administracyjnych, wyrazić swoje stanowisko w odpowiedzi na wniosek. Odmienne poglądy wnioskodawcy i podmiotu, do którego wniosek został złożony na określone zagadnienie nie stanowią o rażącym naruszeniu prawa w niniejszej sprawie. Nadto, wnioskodawcy, choć odpowiedź Spółki na wniosek uzyskali już w 2014 r. (pierwsze pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r., drugie pismo z dnia [...] września 2014r.) skargę na bezczynność wnieśli po upływie jednego roku i dziewięciu miesięcy. Spółka mogła zatem przyjąć, że jej stanowisko, zgodnie z którym nie jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p., zostało przez wnioskodawców zaakceptowane. Spółka, choć nie w terminie 14 dni, to podjęła w okresie dwóch miesięcy działania

w sprawie wniosku. Okres jaki upłynął od dnia złożenia wniosku o udostępnienie żądanych informacji do dnia złożenia skargi na bezczynność nie stanowi w niniejszej sprawie okoliczności obciążającej Spółkę i nie daje podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez każdego ze skarżących wpis sądowy (łącznie 200 zł), koszty zastępstwa procesowego 480 zł oraz opłatę skarbową od jednego dokumentu pełnomocnictwa 17 zł.