Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1137/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 pkt 1, 2, 4, 6, 7, 10
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi I.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego - na wniosek wierzyciela, Dyrektora A S.A., i na podstawie wystawionego przez niego w dniu 30 stycznia 2020 r. tytułu wykonawczego obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty abonamentowej rtv za miesiące od stycznia 2015 r. do października 2019 r. wszczął i prowadził administracyjne postępowanie egzekucyjne do majątku pani I. G.

Zawiadomieniem z dnia 11 marca 2020 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. Wydruk zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej w dniu 18 marca 2020 r.

Odrębnymi pismami z dnia 19 marca 2020 r. zobowiązana wniosła: skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na podstawie zawiadomienia z dnia 11 marca 2020 r., wniosek o umorzenie względnie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 stycznia 2020 r. oraz zarzuty w sprawie prowadzenia przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego w oparciu o powyższy tytuł wykonawczy.

Zobowiązana podniosła zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm. – dalej określanej jako "u.p.e.a."); przedawnienia obowiązku objętego w/w tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), braku wymagalności obowiązku objętego w/w tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) oraz niespełnienia w w/w tytule wykonawczym wymogów określonych

w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Jednocześnie wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego

z dnia 30 stycznia 2020 r. oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego

do czasu ostatecznego rozpatrzenia zarzutów. W uzasadnieniu zobowiązana wskazała, że w jej ocenie obowiązek określony przedmiotowym tytułem wykonawczym nie istnieje i nie jest wymagalny, gdyż w obrocie prawnym

nie funkcjonuje jakakolwiek decyzja organu A S.A. stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zdaniem strony opłaty abonamentowe przedawniają się po 3 latach, stąd na zobowiązanej nie ciąży obowiązek zapłaty abonamentu za lata 2015-2019. Wskazała również, że nie mieszka pod adresem wskazanym przez wierzyciela w tytule wykonawczym, co dowodzi, że tytuł ten nie spełnia wymogów z art. 27 u.p.e.a. Podniosła ponadto, że nie posiada i nie używa odbiornika rtv oraz że nigdy nie otrzymała upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Końcowo wskazała, że organ egzekucyjny zastosował względem niej zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, tym bardziej, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w okresie epidemii koronawirusa.

Pismem z dnia 2 kwietnia 2020 r. organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela

o zajęcia stanowiska w zakresie wniesionych zarzutów. Jednocześnie, postanowieniami z dnia 2 kwietnia 2020 r. Naczelnik uchylił czynność egzekucyjną opisaną zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 11 marca 2020 r. oraz zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu zażaleń od powyższych rozstrzygnięć postanowieniami z dnia 24 czerwca 2020 r.: w zakresie uchylenia czynności egzekucyjnej - uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości oraz stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie w przedmiocie zawieszenia.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2020 r. zobowiązana złożyła do organu egzekucyjnego wniosek o niezwłoczne umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie wszystkich środków egzekucyjnych, zwrot wszystkich niezależnie pobranych kwot i obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi.

Dyrektor A S.A., po zapoznaniu się z całym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, postanowieniem z dnia 1 czerwca 2020 r., uznał za niezasadny zarzut: nieistnienia obowiązku, przedawnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku z innego powodu, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Jednocześnie wierzyciel uznał za zasadny zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora A S.A. z dnia 26 sierpnia 2020 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego - po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela - postanowieniem z dnia 10 września 2020 r. uznał za nieuzasadniony zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w zakresie: nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Za uzasadniony uznał jednocześnie organ egzekucyjny zarzut uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 stycznia 2020 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 4 listopada 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora organ egzekucyjny prawidłowo orzekł,

że zarzuty: nieistnienia obowiązku, przedawnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego a także niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. są nieuzasadnione, zaś zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia jest uzasadniony. Stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego oparte jest o treść art. 34 § 1 u.p.e.a. zgodnie z którym, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące, co oznacza, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela.

Przystępując do oceny zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), Dyrektor wskazał, że z wyjaśnień wierzyciela wynika, że zobowiązana

w dniu 13 kwietnia 2000 r. dokonała w Urzędzie Pocztowy [...] formalności związanych z zarejestrowaniem odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego oraz otrzymała książeczkę radiofoniczną do dokonywania opłat abonamentowych nr [...] (obecnie indywidualny numer identyfikacyjny to [...]). Wierzyciel wskazał ponadto, że nie dysponuje dokumentem potwierdzającym wyrejestrowanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych przez zobowiązaną, która również takiego dokumentu nie przedstawiła. Nie przedstawiła również dokumentu potwierdzającego zwolnienie od opłat abonamentowych. Zdaniem organów załączona do zażalenia kserokopia aktu notarialnego sprzedaży mieszkania przy ul. [...], [...] G. nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika także, że zobowiązana została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV, bowiem zawiadomienie zostało przesłane w dniu 11 lipca 2008 r., pod adres podany we wniosku o rejestrację odbiorników, który nie został zaktualizowany. W rezultacie, wobec stwierdzenia faktu dokonania przez zobowiązaną rejestracji i niedopełnienia formalności wyrejestrowania lub zwolnienia od opłat abonamentowych na stronie ciąży, zgodnie z ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Tym samym, zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) objętego tytułem wykonawczym z dnia 30 stycznia 2020 r., uznano należy za nieuzasadniony.

Za nieuzasadniony uznał ponadto Dyrektor zarzut przedawnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) wyjaśniając, że należności z tytułu opłat abonamentowych RTV są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. Zatem, do oceny ich wymagalności zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 900

ze zm.). W niniejszej sprawie wierzyciel stwierdził, że skuteczny środek egzekucyjny zastosowano w dniu 11 marca 2020 r. poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego prowadzonego przez B S.A. Roszczenie obejmujące zobowiązanie za okres od stycznia 2015 r. do października 2019 r., objęte tytułem wykonawczym z dnia 30 stycznia 2020 r. nie uległo zatem przedawnieniu.

Za nieuzasadniony uznał także organ odwoławczy zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) objętego tytułem wykonawczym. Z wyjaśnień wierzyciela wynika bowiem, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna

z sytuacji wskazanych w tym przepisie, t.j.: odroczenie terminu wykonania obowiązku czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych.

Również za nieuzasadniony uznano zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie rejestracja odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych została dokonana bowiem na dane osobowe zobowiązanej, a Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając jako organ egzekucyjny, nie napotkał przeszkód w określeniu tożsamości strony, bowiem przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera prawidłowe imię i nazwisko oraz PESEL.

Za nietrafny uznano również zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Dochodzony w niniejszej sprawie obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia 30 stycznia 2020 r. podlega egzekucji na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

W szczególności dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej co do zaległych zobowiązań pieniężnych z tytułu opłat abonamentowych wynika wprost

z treści przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej co do zaległych opłat abonamentowych potwierdził także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08. Zatem, skoro obowiązek uiszczania abonamentu istnieje z mocy prawa, które jednocześnie określa wysokość należności, to obliczenie opłaty ma charakter czynności rachunkowej, materialno-technicznej i nie jest istotne, czy obliczenia tego dokona strona samodzielnie, czy też organ w trybie pozaprocesowym. Również ustawowe związanie negatywnych dla abonenta konsekwencji nieuiszczenia abonamentu (w postaci odsetek podatkowych, których wysokość wynika

z powszechnie obowiązujących aktów prawnych) potwierdza, że obowiązek jego wnoszenia wynika bezpośrednio z ustawy, a więc nie ma potrzeby wydawania odrębnej decyzji.

W ocenie organu brak jest także podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie w dniu 11 marca 2020 r. zastosował środek egzekucyjny

w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego prowadzonego przez B S.A. w W. (zajęta wierzytelność na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a.). Tym samym, Naczelnik Urzędu Skarbowego zastosował środek egzekucyjny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i jednocześnie dopuszczalny w egzekucji należności pieniężnych.

Zdaniem Dyrektora nie można ponadto uznać za uzasadniony zarzutu niespełniania przez tytuł z dnia 30 stycznia 2020 r. wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zbadal dopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz poprawność formalną tytułu wykonawczego stwierdzając, że Przedmiotowy tytuł został sporządzony zgodnie

ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1804) i zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 § 1 i 2 powyższej ustawy.

Za uzasadniony uznał jednocześnie Dyrektor zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie wierzyciel, z uwagi na brak realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, skierował w dniu 4 listopada 2019 r. do zobowiązanej upomnienie na adres:

ul. [...], [...] G., zgodnie z dokonaną przez zobowiązaną rejestracją. Przedmiotowe upomnienie zostało zwrócone wierzycielowi jako niepodjęte w terminie. W wyniku weryfikacji danych w bazie PESEL ustalono, że powyższy adres jest nieaktualny, a zobowiązana pod nim nie zamieszkuje. W związku z powyższym nie doszło do skutecznego doręczenia zobowiązanej upomnienia. Wierzyciel zaznaczył jednocześnie, iż obowiązek aktualizacji danych adresowych spoczywa na abonencie. Z uwagi na powyższe, w ocenie Dyrektora A S.A. zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazane w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

W ocenie Dyrektora za niezasadny uznać należy zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie organ egzekucyjny, przystępując do prowadzenia egzekucji ujawnił majątek

w postaci wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

W szczególności Naczelnik, dokonując analizy sytuacji majątkowej zobowiązanej

na podstawie dostępnych baz danych ustalił, że zobowiązana: w 2019 r. zatrudniona była przez cztery podmioty (deklaracje PIT-11), zobowiązana nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada kontrahentów (Centralna Ewidencja Informacja o Działalności Gospodarczej, baza Jednolitych Plików Kontrolnych), posiada samochód osobowy marki Nissan Micra Hatchback, rok prod. 2004 (Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców), posiada jedyny otwarty rachunek bankowy w B S.A. w W. (aplikacja Ognivo), nie posiada powiązań prawno-gospodarczych z innymi podmiotami (Informator Prawno-Gospodarczy LEX) oraz posiada nieruchomość (lokal mieszkalny przy ul. [...] w G.), dla której Sąd Rejonowy G.-P. w G. prowadzi księgę wieczystą nr [...] (Centralna Baza Danych Ksiąg Wieczystych). Organ wskazał ponadto, że zobowiązana nie wskazała jednocześnie środka, który byłby mniej uciążliwy a doprowadziłby do zaspokojenia zobowiązań objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym.

Dyrektor wyjaśnił ponadto, że postępowanie egzekucyjne prowadzone

na podstawie tytułu wykonawczego 30 stycznia 2020 r. zostało umorzone. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów związanych z przepisami ustawy abonamentowej, Dyrektor wyjaśnił, że - podobnie jak organ egzekucyjny - związany jest stanowiskiem wierzyciela. Tym samym nie jest uprawniony do zajęcia odmiennego stanowiska i do obalenia stanowiska wierzyciela. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego zajęcia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2019, Dyrektor wyjaśnił, że niniejsze postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie tytułu wykonawczego 30 stycznia 2020 r. i dotyczy zarzutów zawartych w piśmie z dnia z dnia 19 marca 2020 r. a następnie powielonych pismami z dnia 24 kwietnia 2020 r. i 28 kwietnia 2020 r. W związku

z zajęciem wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego

w B S.A. w W. (zawiadomieniem z dnia 11 marca 2020 r.), Bank

w dniu 30 marca 2020 r. przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę

w wysokości 633,62 zł, natomiast w dniu 2 kwietnia 2020 r. kwotę w wysokości 1.072,93 zł. W dniu 3 kwietnia 2020 r. na rachunek bankowy zobowiązanej organ egzekucyjny zwrócił uzyskaną kwotę w wysokości 633,62 zł, natomiast w dniu 15 kwietnia 2020 r. zwrócono również kwotę w wysokości 1.072,93 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie prowadzi innego postępowania egzekucyjnego względem majątku zobowiązanej i nie dokonywał żadnych innych zajęć.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pani I. G. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uznanie podniesionych zarzutów za zasadne. Alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącej wierzyciel nie wykazał w toku postępowania, że dopełnił ciążący na nim obowiązek zawiadomienia o nadaniu nowego numeru identyfikacyjnego. W takiej sytuacji brak jest podstaw do dochodzenia zaległego abonamentu RTV, a egzekwowana kwota jest tym samym niewymagalna. Skarżąca podkreśliła, że nie uchyla się od ciążącego na niej obowiązku uiszczania opłat z tytułu abonamentu RTV, jednak aby to uczynić musi dysponować stosownymi dokumentami. Skarżąca podtrzymała także zarzut przedawnienia należności, wskazując, że w odniesieniu do opłat radiowo-telewizyjnych ma zastosowanie art. 118 Kodeksu cywilnego ustalający trzyletni termin przedawnienia świadczeń okresowych i związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej, wbrew argumentacji podnoszonej przez organy egzekucyjne, abonament RTV nie jest daniną publiczną zbliżoną do podatku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli jest postanowienie

w przedmiocie zgłoszonych przez panią I. G. zarzutów

w postępowaniu egzekucyjnym. Organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego

na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 stycznia 2020 r. Przyczyną wydania zaskarżonego postanowienia było uznanie przez organ drugiej instancji

za prawidłowe stanowiska organu egzekucyjnego pierwszej instancji o wadliwości doręczenia skarżącej upomnienia. Zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. dotyczący braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, uznany za uzasadniony, stanowił podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zarówno przedmiotem zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji, jak i na postawienie organu drugiej instancji są uznane

za niezasadne pozostałe zgłoszone przez skarżącą zarzuty. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu drugiej instancji stanowi prawidłową wypowiedź dotyczącą wskazywanych przez skarżącą zarzutów. Utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji odpowiada zakresowi rozstrzygnięcia w sprawie.

W ocenie Sądu zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku egzekucyjnego

nie jest zasadny. W sprawie został potwierdzony fakt zarejestrowania przez skarżącą odbiornika RTV w dniu 13 kwietnia 2000 r. Prawne domniemanie używania odbiornika jest wystarczającą przesłanką określoną w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych do naliczania opłat. Warunkiem obalenia domniemania było dopełnienie przez podmiot zarejestrowany obowiązku powiadomienia operatora o zaprzestaniu używania odbiornika. Prawidłowo, jako prawną podstawę obowiązku, wskazano przepisy obowiązujące w objętym tytułem wykonawczym okresie powstania obowiązku z tytułu opłat, jak również przepisy poprzednio obowiązujące. Strona skarżąca nie dowodzi, aby w związku

ze sprzedażą mieszkania przy ul. [...] dokonała zgłoszenia o zaprzestaniu używania odbiornika. Logika zdarzeń i doświadczenie życiowe związane

z konsekwencjami sprzedaży lokalu nie stanowią samoistnej podstawy dowodowej

w sformalizowanym postępowaniu, w którym rygorystycznie zostały przesłanki wyrejestrowania. Informacja o zmianie numeru identyfikacyjnego miała znaczenie wyłącznie techniczne, nie wpływała na treść obowiązku prawnego. Z treści składanych pism procesowych zawierających uzasadnienie zarzutu nieistnienia obowiązku wynika jedynie, że skarżąca dowodzi, iż nie posiadała ani nie użyczała odbiornika radiofonicznego ani telewizyjnego, nie wskazała natomiast, aby dokonała wyrejestrowania, a jedynie z uwagi na upływ czasu nie może przedstawić dowodu.

W świetle powyższego Sąd nie podejmuje czynności obligujących organ

do prowadzenia dowodu na tę okoliczność. Powoływane przez skarżącą orzecznictwo sądów administracyjnych nie ma zastosowania w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, w której nie jest kwestionowany fakt zarejestrowania odbiornika i nie są wskazywane okoliczności wyrejestrowania, a twierdzenia koncentrują się na okoliczności sprzedaży lokalu przez matkę skarżącej.

Daleko idący zarzut przedawnienia obowiązku – opłat abonamentowych

za okres od stycznia 2015 r. do października 2019 r. również nie zasługuje

na uwzględnienie. Sąd z urzędu powziął wiadomość, że wyrokiem z dnia 13 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie

I SA/Gd 724/20 oddalił skargę pani I. G. na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Postanowienie organu pierwszej instancji o uchyleniu czynności zostało uchylone przez organ drugiej instancji z uwagi na brak legitymacji do działania z urzędu z naruszeniem art. 58 § 2 u.p.e.a. Nieprawomocnym wyrokiem Sąd potwierdził, że zastosowano skuteczny środek egzekucyjny. W konsekwencji ocena dotycząca niezasadności zarzutu przedawnienia jest prawidłowa. W odpowiedzi na skargę organ prawidłowo zauważa, że kontekst oceny prawnej uległ zmianie z uwagi na uznanie za zasadny zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia.

Zgłoszony przez panią I. G. zarzut dotyczący naruszenia

przez organ obowiązku doręczenia upomnienia nie uwzględnia korzystnego stanowiska organu, który potwierdził zasadność zarzutu, a w konsekwencji umorzył postępowanie egzekucyjne.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił zgłoszone zarzuty braku wymagalności obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, zarzutu niedopuszczalności egzekucji, zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy z dnia 30 stycznia 2020 r. wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. Zarzuty zgłoszone przez panią I. G. zasadnie zostały uznane za nieuzasadnione w świetle obowiązujących przepisów prawa. Organ prawidłowo stwierdził, że obowiązek jest wymagalny wobec braku orzeczeń wpływających na ten stan prawny. Skarżąca jest osobą zobowiązaną, gdyż w toku postępowania nie został podważony fakt zarejestrowania odbiornika. Egzekucja dotycząca zaległych opłat z tytułu abonamentu RTV jest dopuszczalna na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych w zw. z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Zastosowany środek egzekucyjny – zajęcie rachunku bankowego został przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie został przez skarżącą uzasadniony, skarżąca nie wskazała innych możliwości egzekucyjnych. Zajęcie rachunku bankowego jest środkiem uznawanym za relatywnie mniej uciążliwy z uwagi

na gwarancje zachowania przez dłużnika środków wolnych od zajęcia zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawa.

Tytuł wykonawczy z dnia 30 stycznia 2020 r. spełnia wymagania formalne określone w art. 27 u.p.e.a. Analiza treści dokumentu dokonana przez organ została przeprowadzona prawidłowo i potwierdziła formalną poprawność tytułu dokumentu.

Zgłoszony w skardze zarzut dotyczący możliwości podważenia stanowiska wierzyciela oraz kosztów postępowania egzekucyjnego winien być oceniany

w kontekście rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne zostało umorzone a w konsekwencji strona nie ponosi kosztów postępowania egzekucyjnego.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę jako niezasadną.