Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 29/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Ustanowiono radcę prawnego
Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 24 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.W. z udziałem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego przed wniesieniem do sądu skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 214/07 p o s t a n a w i a przyznać Z.W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych.


UZASADNIENIE

Z. W. w związku z zamiarem zainicjowania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SA/Lu 214/07 na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniósł o ustanowienie radcy prawnego. Do wniosku Z. W. dołączył kserokopię opinii sądowo – psychiatrycznej sporządzonej na polecenie Prokuratury Rejonowej w dniu 15 grudnia 2003 r. Do akt sprawy dołączono również potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię zaświadczenia ze Starostwa Powiatowego z dnia 12 lipca 2007 r.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z unormowaniem art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", prawo pomocy może być przyznane również przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanka przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowana w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa oparta jest na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Przy czym muszą być to możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie wnoszącej o jego przyznanie. Przytoczone we wniosku strony okoliczności, jak również przedstawione przez nią dokumenty powinny, zatem wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy.

Stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego dla reprezentowania wnioskodawcy w sprawie sporządzenia i wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 214/07, która - jak ustalił referendarz sądowy - dotyczyła zasiłku celowego wynosi 240 złotych netto (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Z oświadczenia wnioskodawcy i dokumentów źródłowych wynika, że samodzielnie prowadzi on gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych oszczędności, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych i utrzymuje się z renty w kwocie 597 złotych. Wnioskodawca jest osobą cierpiącą na zaburzenia psychiczne.

W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca wykazał, że bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania nie jest w stanie uiścić minimalnej stawki wynagrodzenia radcy prawnego. Łączny miesięczny dochód wnioskodawcy wynosi 597 złotych. Po uiszczeniu przez wnioskodawcę kwoty brutto minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego do jego dyspozycji na zaspokojenie koniecznych kosztów utrzymania pozostanie kwota 304,20 złotych. Na gruncie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w związku z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2006 r. Nr 135, poz. 950) przyjmuje się, że kwota zapewniająca w stopniu minimalnym pokrycie koniecznych kosztów utrzymania osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 złotych. Skoro kwota, która pozostałaby do dyspozycji wnioskodawcy na pokrycie koniecznych dla niego kosztów utrzymania po uiszczeniu kwoty minimalnej wynagrodzenia radcy prawnego byłaby niższa od kwoty z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej przyjąć należy, że opłacenie wynagrodzenia radcy prawnego uniemożliwi zaspokojenie koniecznych wnioskodawcy kosztów utrzymania. Z tego powodu, niezależnie od wysokości stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego wnioskodawcy, poniesienie przez niego minimalnej stawki wynagrodzenia radcy prawnego wiązać się będzie z uszczerbkiem w koniecznych dla niego kosztach utrzymania. Dlatego referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych .

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa i art. 246 § 1 pkt 2 ppsa należało orzec jak w postanowieniu.