Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 687/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi E. Oddział w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 39 ust. 3, art. 40 ust.1, 4, 6 i 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086), § 1 ust.1, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcia pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...] r. z dnia [...] r. w sprawie opłat za zajmowanie pasa drogowego dróg gminnych na cele nie związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz art. 104 Kpa., po rozpoznaniu wniosku E., Oddział w [...] o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w [...] - zezwolił na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w [...] (działki nr [...]) oraz ustalił opłatę za umieszczenie urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi na warunkach podanych w kolejnych punktach rozstrzygnięcia.

Miedzy innymi w rozstrzygnięciu tym ustalił opłatę za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi tytułem opłaty rocznej za rok bieżący w kwocie [...] zł oraz opłatę roczną poczynając od [...] r. płatną z góry do [...] każdego roku bez oddzielnego wezwania w kwocie [...] zł.

Powyższa decyzja stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji wobec nie wniesienia od niej odwołania.

W dniu [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek pełnomocnika E. Oddział w [...] o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, poprzez przyjęcie, iż opłata za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub ruchu drogowego, jest wymierzana corocznie, podczas gdy z brzmienia art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wynika, iż zarządca drogi przy udzieleniu pozwolenia na zajęcie pasa drogowego ( art.40 ust. 2 pkt 2) wymierza opłatę jednorazową, która stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy i rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 1 Kpa oraz art. 40 ust. 1, 2, 5 i 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz.2086), po wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] r.- odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

W uzasadnieniu Kolegium powołało się na wyrok NSA z 26.09.2000 r. ( V SA 2998/99), w którym Sąd uznał, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja tak nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

Istotna w sprawie, zdaniem organu, jest okoliczność, iż brak jest uregulowania prawnego dotyczącego ustalenia i pobierania opłat. Ustawa nie określa jednoznacznie tego czy opłata ustalana jest jednorazowo. Brak takiego określenia nakłada na organ administracji ciężar interpretacji przepisu i daje jednocześnie możliwość odmiennego rozumienia przepisu przez stronę.

Kolegium wskazało dalej na wyrok NSA z dnia 18.01. 2002 r. (sygn. akt I SA 1506/00) w którym stwierdzono, że "zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast gdzie zastosowanie przepisu wymaga interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Tym samym przepis prawny dający możliwość jego interpretacji nie pozwala stwierdzić, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa." W tej kwestii wypowiedział się NSA w Warszawie w wyroku z dnia 28.03.2001 r. ( sygn. akt I SA/2360/99)stwierdzając, iż "o tym, czy miało rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość naruszenia i jego wpływ na wynik sprawy."

W konkluzji SKO stwierdziło, że przy braku oczywistości naruszenia prawa brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

E. Oddział w [...] nie zgadzając się z powyższą decyzją wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji.

Zdaniem wnioskodawcy, decyzja Burmistrza Miasta [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem dokonanie wykładni przepisu, który jest w ocenie wnioskodawcy jednoznaczny, było nieuprawnione. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa daje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, gdy wydana została ona z rażącym naruszeniem prawa, przez co należy rozumieć także taką wykładnię jednoznacznego przepisu prawa, która jest obiektywnie nieprawidłowa i naraża stronę postępowania na szkodę.

W obszernym uzasadnieniu wniosku podniesiono, że z art. 40 ust. 5 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wynika, że opłata za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej jest opłatą jednorazową, przy obliczaniu której jedynie uwzględnia się wysokość rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Wysokość opłaty wynika bowiem wprost z iloczynu liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i rocznej stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego. Ponadto opłatę ( jedną opłatę, a nie coroczne opłaty ) za zajęcie pasa drogowego dla przedmiotowego celu, powinno ustalać się- zdaniem strony- przy użyciu rocznej stawki za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, a nie jak sugerują niektóre organy "rocznej" opłaty (gdyż zapis powinien wtedy brzmieć "stawki opłaty rocznej"). Określenie "roczna stawka opłaty" dotyczy możliwości ustalenia przez zarządcę drogi, każdego roku nowej wysokości stawki za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Za stanowiskiem tym przemawia również fakt braku ustawowej regulacji w zakresie ustalania i poboru opłaty w kolejnych latach.

Dalej w uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że organy stosujące prawo są uprawnione do dokonywania wykładni przepisów nieprecyzyjnych, a zwłaszcza tych które pozostawiają pewien luz decyzyjny. W tym wypadku przepis był klarowny, dostatecznie precyzyjnie wskazywał sposób obliczenia opłat. Z orzeczeń NSA nie wynika, aby wadliwa wykładnia nie mogła być uznana za rażące naruszenie prawa. Przepis art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych jest precyzyjny i nie podlega wykładni, natomiast organ I instancji dokonał w sposób nieuprawniony interpretacji odbiegającej od literalnego brzmienia. Takie działanie stanowi rażące naruszenie prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 40 ust. 1,2 pkt 2 oraz ust. 3,5,11 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 204, poz. 2085 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy- utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu, Kolegium, powołując się na treść powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów ustawy o drogach publicznych wywiodło, że umieszczenie tzw. "urządzeń obcych" w rozumieniu ustawy stanowi zajęcie pasa drogowego i jako takie implikuje naliczenie opłaty, rocznej płatnej za każdy rok pozostawania urządzenia w gruncie lub na jego powierzchni, wyliczonej wg art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych z uwzględnieniem rzutu poziomego urządzenia oraz rocznej stawki opłaty. Zdaniem organu, jeżeli zamiarem ustawodawcy byłoby wprowadzenie opłaty jednorazowej, stwierdzenie takie zostałoby zawarte w ustawie. Niewłaściwym jest zatem wywodzenie przez stronę z przepisów tej ustawy twierdzenia, że wnioskodawca jest obligowany do wniesienia opłaty jednorazowej.

Kolegium podkreśliło, że ustawa nie określa jednoznacznie tego, czy opłata jest ustalana jednorazowo. Brak takiego określenia nakłada na organ administracji ciężar interpretacji przepisu i daje jednocześnie możliwość odmiennego rozumienia przepisu przez stronę.

Powyższe rozumowanie spowodowało podzielenie przez organ stanowiska wyrażonego w decyzji SKO z dnia [...] r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] E. Oddział w [...] powyższej decyzji ostatecznej zarzuciła naruszenie art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, iż opłata za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego jest naliczana corocznie, a nie jednorazowo z uwzględnieniem stawki rocznej i wniosła o :

1) uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r.,

2) stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi powtórzona została argumentacja zawarta we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i w granicach rozstrzygania zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.), określanej dalej jako P.p.s.a., doprowadziła do stwierdzenia, że skarga na uwzględnienie nie zasługuje, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja ostateczna wydana w postępowaniu, prowadzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na wniosek skarżącej z dnia [...] r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r.

Podkreślić trzeba zatem, że przedmiotem kontroli sądowej nie jest decyzja merytoryczna wydana w postępowaniu zwykłym, lecz decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Jest to postępowanie administracyjne samodzielne, odrębne od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 Kpa. Organ orzekający w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie może zatem rozpatrywać sprawy co do jej istoty ( por. P. Przybysz "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz", "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004).

Z tego względu, badanie zgodności z prawem decyzji wydanej w tym trybie polega na ustaleniu, czy decyzja taka pozostaje w zgodzie z art. 156 § 1 Kpa., w którym określone zostały przesłanki stwierdzenia nieważności.

Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, który to przepis powołany został w procesowej podstawie prawnej zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem we wniosku o stwierdzenie nieważności strona powołała się na jedną z dwóch wymienionych w tym przepisie podstaw stwierdzenia nieważności, jaką jest rażące naruszenie prawa.

Ustawa nie precyzuje, jak trafnie stwierdziło to SKO, jakie naruszenie prawa należy uznać za rażące. Interpretacji pojęcia "rażące naruszenie prawa" dokonało orzecznictwo i piśmiennictwo.

W literaturze przedmiotu zwrócono uwagę, że: "w orzecznictwie sądowym w ostatnich latach, po okresie pewnych rozbieżności wynikających przede wszystkim ze sporów doktrynalnych reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa." ( vide: W. Chróścielewski, J. P. Tarno "Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi" "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis" , Warszawa 2004; podobnie: J. Drachal, E. Mzyk, Z. Niewiadomski, "Prawo administracyjne Część procesowa", "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2002, str.94).

Z powyższego wynika, że nie można "jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ona uznana za nieprawidłową"( vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r., I SA/Ka 1582/98- LEX nr 42914" ), na co zasadnie zwróciło uwagę Kolegium.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny jednoznaczności przepisów, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, w kwestii zasad ustalania wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego pod urządzenia infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Dla wszechstronnego rozważenia tej kwestii niezbędne jest- zdaniem sądu- przeanalizowanie odnośnych przepisów wskazanej wyżej ustawy w ich przekroju historycznym. Analiza ta prowadzi do wniosku, że ustawodawstwo w tym przedmiocie ewoluowało. Po 2000r. można tu dostrzec 3 odmienne regulacje:

1) w brzmieniu tekstu jednolitego z Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 - art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych z 21 marca 1985 r., przewidywał, że " za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty (...)". W ust. 7 tego art. zawarta została natomiast delegacja ustawowa dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, miedzy innymi opłaty z tytułu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi. Wydane na podstawie tego upoważnienia rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. ( Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zm. ) w wersji obowiązującej w czasie tego tekstu jednolitego ustawy, zakładało w § 8 ust.1, że za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi pobiera opłatę w wysokości odpowiadającej iloczynowi: zajętej powierzchni m2, stawki opłaty za 1 m2, liczby dni zajęcia pasa, określonej w zezwoleniu, natomiast § 10 ust. 1 precyzował, że za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i obiektów nie związanych z funkcjonowaniem dróg zarządca drogi pobiera jednorazową opłatę.

2) według wersji ustawy w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie (od 9 grudnia 2003 r.) ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2003 r. Nr 200, poz. 1953): "za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę" (art. 40 ust.3). Zasady ustalania opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, sprecyzowane zostały w ust. 5, który stanowił: " Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego". Zgodnie z ust. 11 "opłatę o której mowa w ust. 3, nalicza i pobiera, w drodze decyzji, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego."

W dalszym ciągu, wskazane wyżej rozporządzenie w sprawie wykonywania niektórych ustaw o drogach publicznych z dnia 24 stycznia 1986 r. (kilkakrotnie zmieniane ) w § 10 ust. 1 przewidywało pobieranie jednorazowej opłaty, jednakże ten akt wykonawczy z dniem 10 grudnia 2004 r. zgodnie z art. 9 ustawy zmieniającej z dnia 14 listopada 2003 r. utracił moc obowiązującą z dniem 10 grudnia 2004 r.

3) kolejna zmiana rozpatrywanego stanu prawnego nastąpiła z mocy ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 179, poz. 1486). Na podstawie art. 1 pkt 4 lit. a ustawy zmieniającej nowe brzmienie między innymi otrzymał art. 40 ust. 4 i 5, a zatem od dnia wejścia w życie tej zmiany, tj. od 4 października 2005r. art. 40 ust. 5 zd.1, ustawy o drogach publicznych stanowi, że: "opłatę za zajęcia pasa drogowego, w celu o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym". Na podstawie art. 1 pkt 4 lit. d ustawy zmieniającej, dodany został do art. 40 ustawy o drogach publicznych ust. 13a o treści: "Opłatę, o której mowa w ust. 5, za pierwszy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym uiszcza się w terminie określonym w ust. 13, a za lata następne w terminie do 15 stycznia każdego roku, z góry za dany rok."

Nietrudno jest zauważyć, że decyzja Burmistrza będąca przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności wydana [...] r. zapadła w czasie obowiązywania ustawy o drogach publicznych w wersji opisanej w pkt 2 powyższego wyliczenia, natomiast najbardziej precyzyjne uregulowanie sposobu ustalania opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej nastąpiło dopiero w stanie prawnym wprowadzonym ustawą zmieniającą z dnia 29 lipca 2005r.

Odnosząc się do stanu prawnego obowiązującego w dacie spornej decyzji, skład sądu orzekający w niniejszej sprawie, podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że ustawa nie określa w sposób precyzyjny, czy omawiana opłata ustalana jest jednorazowo, co stwarza konieczność interpretacji przepisu i prowadzić może do dokonania odmiennych interpretacji przez organy stosujące ustawę o drogach publicznych.

Wątpliwości tych, zdaniem sadu, nie rozwiewa przyjęcie w art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych "rocznej stawki opłaty" jako jednego z czynników iloczynu prowadzącego do ustalenia opłaty, ponieważ nie daje to - nie wymagającej dokonania wykładni przepisów - prostej odpowiedzi na pytanie jak należy ustalać opłatę za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej na okres dłuższy od roku. Trzeba mieć bowiem na uwadze, czego nie dostrzeżono w skardze, że wskazany wyżej art. 40 ust. 11 przewiduje, iż przedmiotową opłatę nalicza i pobiera zarządca drogi, natomiast § 10 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego dotyczy wyłącznie pobierania tej opłaty stanowiąc, że zarządca pobiera jednorazową opłatę. Z zestawienia tych przepisów wypływa zatem wniosek, że regulacja zawarta w rozporządzeniu, a odnosząca się do pobierania opłaty, nie może być brana pod uwagę przy wykładni ustawowych zasad ustalania przedmiotowej opłaty, co dodatkowo utwierdza w przekonaniu o trafności prezentowanego w zaskarżonej decyzji stanowiska o braku podstaw do przyjęcia, że kontrolowana decyzja Burmistrza [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Idąc tym tokiem rozumowania, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i dlatego orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.