Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1443/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : SWSA Janusz Kasprzycki SWSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 czerwca 2022 r. nr BP.501.1834.2021.0993.ML6.240440 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r., znak BP.501.1834.2021.0993.ML6.240440, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 87, art. 92a ust. 1, 3, 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.), lp. 2.1.1, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 33 ust. 1 i 3, art. 34 ust. 3 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t.j. Dz. U. UE L 201460.1 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 30 września 2021 r. wniesionego przez stronę od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 września 2021 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili w dniu 14 sierpnia 2021 r. kontrolę drogową autobusu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] w miejscowości Z. Kontrolowanym pojazdem kierował M. P.; wykonywał krajowy transport drogowy osób w imieniu przedsiębiorcy S sp. z o.o. sp.k. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób udzielonej ww. przedsiębiorcy. Z przedmiotowej kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia 14 sierpnia 2021 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją administracyjną z dnia 6 września 2021 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych. Podstawę faktyczną tego rozstrzygnięcia stanowiło: 1) wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, 2) niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy.

Na skutek odwołania S. sp. z o.o. sp.k. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 30 czerwca 2022 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, przytoczył relewantne przepisy ustawy o transporcie drogowym i wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a.; w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnośnie naruszenia lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy przytoczył art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o transporcie drogowym – i wyjaśnił, że konsekwencją tych rozwiązań jest treść: lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych. W ocenie organu odwoławczego, zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu przesłuchania świadka, protokołu kontroli drogowej, danych zawartych na stronie internetowej przedsiębiorcy, że strona w dniu 14 sierpnia 2021 r. wykonywała przewóz regularny bez wymaganego zezwolenia. Przedmiotowe naruszenie zostało stwierdzone w dniu 14 sierpnia 2021 r., podczas kontroli drogowej autobusu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w miejscowości Z. Przed przystąpieniem do kontroli inspektorzy poruszali się za ww. autobusem na trasie przewozu wykonywanej z miejscowości K. – miejsce rozpoczęcia przewozu do miejscowości Z. – miejsce zakończenia przewozu. Kontrolowanym pojazdem kierował M. P. w imieniu przedsiębiorcy S. sp. z o.o. sp.k. Po zatrzymaniu pojazdu do kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób udzielonej ww. przedsiębiorcy. W celu ustalenia charakteru wykonywanego przewozu przesłuchano kierowcę w charakterze świadka po wcześniejszym pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Świadek M. P. zeznał, że informacja o wykonywanych przewozach dostępna jest na stronie internetowej spółki, przewozy realizowane są od piątku do niedzieli. Wyjazd rozpoczyna się w ww. dni o godz. 09:00 z K., ul. [...], a powrót rozpoczyna się o godz. 18:45 w Z. Chętni pasażerowie kupują bilety na stronie internetowej spółki, lub punkcie informacyjnym, jak również mogą kupić w autobusie u kierowcy, gdy stawią się na miejsce rozpoczęcia przewozu, a w autobusie są wolne miejsca. Z zeznań świadka wynikało, że zakup biletów dotyczył przewozu w obydwie strony. Kierowca zeznał, że nie posiada zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Świadek zeznał, że w dniu kontroli przewoził około 50 pasażerów, których to pasażerów zawiózł do Z. (parking [...]), natomiast 3 pasażerów zawiózł do parku rozrywki [...]. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny polegający na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia kontrolujący zakwalifikowali jako naruszenie określone w lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z dnia 14 sierpnia 2021 r.

Nawiązując do odwołania, w którym strona wyjaśniła, że nie wykonywała przewozu regularnego, a jedynie przewóz okazjonalny, organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe. Według art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Z powyższych definicji wynika, że aby przewóz osób mógł być potraktowany jako przewóz okazjonalny, przewóz taki nie może stanowić przewozu regularnego, przewozu specjalnego albo przewozu wahadłowego. Powołując się na tezy wyroku NSA z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 93/18, organ odwoławczy stwierdził, że wykonywany przez stronę przewóz pojazdem marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] w dniu 14 sierpnia 2021 r. spełniał wszystkie warunki do uznania go za przewóz regularny. Z materiału dowodowego wynika, że kontrolowanym pojazdem w dniu kontroli wykonywany był publiczny przewóz pasażerów i ich bagażu, w określonych odstępach czasu i określonymi trasami na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe. Na stronie internetowej przedsiębiorcy zawarte były informacje dotyczące terminów i warunków realizowanych przez przedsiębiorcę przewozów. Każdy pasażer, który zapłacił za przewóz siebie i towaru zakupując bilet na stronie internetowej lub u kierowcy był przewożony na trasie przewozu z K. do Z., a następnie z Z. do K. Przewozy odbywały się cyklicznie, co wynika z zeznań kontrolowanego kierowcy, który zeznał, że przewozy odbywają się od piątku do niedzieli. Kontrolujący ustalili, że strona przewozy na trasie K. – Z. wykonywała w miesiącach od czerwca do sierpnia. Jazda rozpoczynała się o tych samych godzinach. Strona twierdzi, że nie zawsze trasa przewozu była ta sama, ale jednocześnie wskazuje, że mogło to być spowodowane utrudnieniami na trasie. Ponieważ przewóz odbywał się na trasie, gdzie występowały trzy przystanki, przy czym te występujące w Zatorze mieściły się niedaleko siebie, zmiana trasy przewozu spowodowany utrudnieniami na trasie nie oznacza, że przewóz nie był wykonywany na tej samej trasie. Należy brać pod uwagę miejsce rozpoczęcia przewozu i jego zakończenie, które to punkty (przystanki) nie ulegały zmianie. Cykliczności nie należy rozumieć, że w każdym dniu tygodnia przedsiębiorca wykonywał przewóz, a że przewóz był wykonywany regularnie w określonych dniach tygodnia zgodnie z informacją podaną na stronie przedsiębiorcy. Wykonywane przewozy były powszechnie dostępne, tzn. każdy kto się dowiedział o wykonywanej usłudze i zawarł z przedsiębiorcą umowę (zakupił bilet) miał prawo do oczekiwania wykonania zobowiązania. Dalej organ odwoławczy przytoczył też orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące przewozu okazjonalnego. W ocenie organu odwoławczego wykonywane przez stronę przewozy, w tym przewóz z dnia 14 sierpnia 2021 r., były przewozami regularnymi, a nie przewozami okazjonalnymi, przedsiębiorca obowiązany był na ich wykonywanie posiadać stosowane zezwolenie.

Odnośnie naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przytoczywszy art. 34 ust. 3 i 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., organ odwoławczy wyśnił, że konsekwencją tych rozwiązań jest treść: lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień karą pieniężną w wysokości 100 złotych, kara maksymalna nałożona za przedmiotowe naruszenie nie może przekroczyć kwoty 1.000 złotych. W ocenie organu odwoławczego, zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. wydruków z karty kierowcy oraz protokołu kontroli, że w dniu 14 sierpnia 2021 r. od godz.08:45 do godz. 09:00 kierowca niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy. Przedmiotowe naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniu 14 sierpnia 2021 r. podczas kontroli autobusu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...]. Przed przystąpieniem do kontroli inspektorzy poruszali się za ww. autobusem na trasie przewozu wykonywanej z miejscowości K. – miejsce rozpoczęcia przewozu do miejscowości Z. – miejsce zakończenia przewozu. Kontrolowanym pojazdem kierował M. P. w imieniu przedsiębiorcy S. sp. z o.o. sp.k. Po zatrzymaniu pojazdu do kontroli inspektorzy pobrali dane cyfrowe z karty kierowcy. Z danych cyfrowych na karcie kierowcy wynikało, że kierowca M. P. w dniu 14 sierpnia 2021 r. od godz. 08:45 do godz. 09:00 odbierał odpoczynek. Powyższy zapis był nieprawdziwy ponieważ, kontrolujący obserwując pojazd zauważyli, że w powyższym okresie kierowca dokonywał czynności związanych z obsługą pasażerów, a tym samym nie wykonywał przerwy tak jak to zostało zaznaczone na tachografie. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny polegający na błędnym rejestrowaniu aktywności kierowcy, tj. rejestrowaniu przerwy w sytuacji, gdy kierowca wykonywał inną pracę, kontrolujący zakwalifikowali jako naruszenie określone w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przebieg kontroli został opisany w protokole nr [...] z dnia 14 sierpnia 2021 r.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że postępowanie było prowadzone zgodnie z art. 7, art. 77 oraz art. 8 k.p.a.; nie doszło też do naruszenia art. 107 k.p.a. Artykuł 92c ustawy o transporcie drogowym nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przedsiębiorca nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Przedsiębiorca nie przedstawił żadnej z podstaw egzoneracyjnych, o których mowa w powołanym przepisie, której wystąpienie stanowiłoby podstawę do odstąpienia od nałożenia kary za ujawnione naruszenia. Z materiału dowodowego oraz wyjaśnień strony nie wynika by przedsiębiorca podjął jakiekolwiek kroki do zapobieżenia powstaniu ujawnionych naruszeń, jak również, że powstałe naruszenia są następstwem okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub którym nie mógł zapobiec.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2022 r. S. sp. z o.o. sp.k. wniosła skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego; 4) art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a., polegające na dowolnym ustaleniu stanu faktycznego, niepopartym materiałem dowodowym, zgromadzonym w sprawie; 5) art: 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków, podkreślając w szczególności, że spór w niniejszej sprawie dotyczy kwalifikacji prawnej wykonywanego przez stronę skarżącą przewozu, a mianowicie tego, czy jest to tzw. przewóz regularny w rozumieniu ustawy z o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej u.t.d.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d., zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6.

Zgodnie z lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych. Zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe. Według art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Z kolei przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 u.t.d.), a przewóz wahadłowy wielokrotny to przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km (art. 4 pkt 10 u.t.d.).

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości. Dotyczy to przede wszystkim przebiegu i ustaleń poczynionych podczas kontroli drogowej autobusu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] w dniu 14 sierpnia 2021 r., a także dodatkowych ustaleń co do charakteru wykonywanego przewozu poczynionych w szczególności na podstawie zeznań świadka oraz danych zawartych na stronie internetowej skarżącej. Wynika z nich, że przewozy są wykonywane z K. do miejscowości Z., od piątku do niedzieli, wyjazd rozpoczyna się o godz. 09:00 z K., ul. [...], a powrót rozpoczyna się o godz. 18:45 w Z. Chętni pasażerowie kupują bilety na stronie internetowej spółki, lub punkcie informacyjnym, jak również mogą kupić w autobusie u kierowcy, gdy stawią się na miejsce rozpoczęcia przewozu, a w autobusie są wolne miejsca. Zakup biletów dotyczył przewozu w obydwie strony. W dniu kontroli z przewozu skorzystało około 50 pasażerów.

Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo zakwalifikował wykonywany przez skarżącą przewóz jako przewóz regularny wykonywany bez wymaganego zezwolenia. Prawidłowo zostały też wyeksponowane – w nawiązaniu do orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym wyroku NSA z 13 sierpnia 2020 r., II GSK 93/18 – cechy przewozu regularnego, którymi są przede wszystkim cykliczność (stałe: trasa, przystanki, godziny odjazdu i przyjazdu) oraz dostępność dla każdego potencjalnego klienta, który dowiedział się o przewozie z ogłoszenia o powszechnym charakterze. Przewozy wykonywane przez skarżącą niewątpliwie mają te właśnie cechy. Nie są one przewozami okazjonalnymi, jako że – w tym zakresie również można się odwołać do cytowanego przez organ orzecznictwa – nie są wykonywane tylko "w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika".

Wbrew zarzutom skargi organ dokonał kompleksowej, a nie wybiórczej, oceny stanu faktycznego, a także ustosunkował się do argumentacji podnoszonej przez skarżącą. Zważywszy że przewóz odbywał się na trasie, gdzie występowały trzy przystanki, przy czym te występujące w Z. mieściły się niedaleko siebie – organ zasadnie stwierdził, iż ewentualna korekta trasy, spowodowana utrudnieniami w ruchu, nie oznacza zniesienia tożsamości trasy. Istotne w tym kontekście są miejsce rozpoczęcia przewozu i miejsce jego zakończenia, które nie ulegały zmianie. Akcentowana w skardze okoliczność, że autobus nie zatrzymuje się na innych przystankach nie ma znaczenia z punktu widzenia kwalifikacji przedmiotowego przewozu jako przewozu regularnego.

Prawidłowe są również zreferowane wyżej ustalenia organu co do niepoprawnego operowania przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy. Z danych cyfrowych na karcie kierowcy wynikało, że kierowca M. P. w dniu 14 sierpnia 2021 r. od godz. 08:45 do godz. 09:00 odbierał odpoczynek, podczas gdy w rzeczywistości – co potwierdziła bezpośrednia obserwacja kontrolujących – dokonywał wtedy czynności związanych z obsługą pasażerów. Taki stan faktyczny został trafnie zakwalifikowany jako naruszenie określone w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska organu o braku przesłanek do zastosowania regulacji z art. 92c u.t.d. W myśl powołanego przepisu: "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ". W szczególności w niniejszej sprawie nie ma okoliczności ani dowodów wskazujących na to, by skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć.

W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne. Stan faktyczny został wyjaśniony należycie, toteż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.); organ zapewnił stronie możliwość udziału w postępowaniu. Nie doszło też do naruszenia art. 7, art. 8 ani art. 11 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.).

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.