Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 26/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nabycia na własność lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

D. G. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w rozpoznaniu wniosku o nabycie na własność lokalu mieszkalnego przy ul. [[...]] w G. Skarżąca wskazała, iż wielokrotnie zwracała się w tej sprawie do Urzędu Miasta, A. oraz do Ministerstwa Infrastruktury. Skarżąca stwierdziła, że została wprowadzona w błąd w chwili rezygnacji z mieszkania w G. przy ul. W., na który posiadała formalny przydział i które mogła wykupić. Wówczas przyrzeczno, że będzie mogła wykupić nowy przydzielony jej lokal, co aktualnie jest nieprawdą. Skarżąca wskazała, że gdyby wiedziała o tym, że lokalu który obecnie zajmuje nie będzie mogła wykupić na własność, nie wyraziłaby zgody na zamianę lokalu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż zarzut pozostawania w bezczynności jest niezasadny. Lokal mieszkalny nr [[...]] przy ul. [[...]] w G., o którego sprzedaż wystąpiła skarżąca, znajduje się w Domu Zakładowym A. przy ul. [[...]] w G. Z A., D. G. jako pracownik w dniu 21 grudnia 1960r. zawarła umowę najmu lokalu mieszkalnego. W dniu 1 lutego 2001 r. strona skarżąca wystąpiła do Dyrektora A., z wnioskiem o sprzedanie zajmowanego przez nią mieszkania. W odpowiedzi otrzymała pismo z dnia 11 kwietnia 2001r. znak: [[...]], w którym poinformowano, że mieszkania w budynku przy ul. [[...]], o których sprzedaż wnioskują najemcy, nie znajdują się w trwałym zarządzie A. i dlatego nie ma do tych mieszkań zastosowania zapis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa, na mocy którego mieszkanie stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w trwałym zarządzie jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, może być zbyte osobie uprawnionej. Badając treść księgi wieczystej [[...]], prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych, dla nieruchomości położonej w G. przy ul. [..] stwierdzono, iż w dziale II tej księgi jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa, natomiast w dziale III wpisane jest prawo użytkowania gruntu i budynku na rzecz A. D. G. pismem z dnia 18 stycznia 2002r. została poinformowana, że sprzedaż zajmowanego mieszkania uzależniona jest od rozwiązania w/w prawa i przekazania przez A. przedmiotowej nieruchomości na rzecz Miasta G. Jednak A. zajął negatywne stanowisko w sprawie zrzeczenia się prawa nieodpłatnego użytkowania gruntu i przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego uznając, że w świetle potrzeb mieszkaniowych pracowników A. byłoby to niezasadne. Tym samym nie możliwości wykupu lokalu mieszkalnego nr [[...]] przy ul. [[...]] w G. O fakcie tym strona skarżąca została poinformowana w piśmie z dnia 27 lipca 2004r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 -4, tj., gdy organ administracji powinien wydać:

1) decyzję administracyjną

2) postanowienie wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygającego sprawę co do istoty;

3) postanowienie wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgoda na zbycie nieruchomości - lokalu mieszkalnego nr [[...]] mieszczącego się w budynku przy ul. [[...]] w G. nie ma charakteru aktu wymienionego w art. art. 3 § 2 pkt 1-3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie mieści się w kategorii innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, objętych hipotezą art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy. Pisma skarżącej składane do Urzędu Miasta z prośbą o wyrażenie zgody na wykup zajmowanego mieszkania przy ul. [[...]] w G. nie są wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne, a sprawa wykupu zajmowanego lokalu mieszkalnego nie jest sprawą administracyjną. Wyrażenie zgody na nabycie lokalu mieszkalnego bądź odmowa udzielenia takiej zgody jest czynnością cywilną i organ nie wydaje w tym zakresie aktu administracyjnego rozstrzygającego żądanie skarżącej. Treść art. 10 ani innych przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U Nr 4 z 2001 r. poz. 24 ze zm.) nie daje podstaw do uznania do uznania, że organ administracji wydaje decyzję lub postanowienie w przedmiocie sprzedaży lokalu. W przepisie tym jest mowa o sprzedaży lokalu o oznaczonej cenie, ustawodawca nawiązał zatem do sprzedaży, czyli cywilnoprawnej a nie administracyjnoprawnej metody kształtowania stosunków prawnych. Z art. 10 ust. 2 a cyt. ustawy wynika jedynie, że organ administracji wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu. Decyzję taką wydaje się jednak dopiero gdy mieszkanie ma być sprzedane i nie jest ona formą załatwienia sprawy zbycia mieszkania, lecz aktem podejmowanym po uwzględnieniu wniosku w przedmiocie zbycia lokalu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną.