Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1311/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "Dyrektor IAS") z [...] maja 2019 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora ... Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. (dalej jako: "Dyrektor ZUS") z [...] lutego 2019 r. nr [...] w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Dyrektor ...Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 17 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 i 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, z późn. zm.); dalej: "u.p.e.a.":

umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...].05.2011 r. nr [...],

odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...].05.2011 r. od nr [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...] oraz z dnia [...].04.2018 r. od nr [...] do nr [...].

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca postanowienie z dnia [...] lutego 2019 r. została doręczona skarżącemu w dniu 7 marca 2019 r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.); dalej: "k.p.a.". W postanowieniu zawarte było pouczenie o przysługującym prawie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., za pośrednictwem Dyrektora ... Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., w terminie 7 dni od dnia potwierdzenia odbioru postanowienia. W rozpatrywanej sprawie bieg siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął się w dniu 8 marca 2019 r. i upływał z dniem 14 marca 2019 r.

Pismem z 2 kwietnia 2019 r. wniesionym w tym samym dniu, T. Sp. z o.o. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie, w uzasadnieniu którego braku winy w uchybieniu terminu do jego wniesienia upatrywała w nieprawidłowym działaniu Urzędu Pocztowego w L.. Jak twierdzi Strona, nie otrzymała od ww. placówki pocztowej żadnego awiza, ani pierwotnego, ani też powtórnego, dotyczącego przesyłki zawierającej postanowienie z dnia [...] lutego 2019 r. Do powyższego wniosku załączyła zażalenie z 2 kwietnia 2019 r. na przedmiotowe postanowienie.

Dyrektor IAS postanowieniem z [...] maja 2019 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, dołączonym do przesyłki adresowanej do T. Sp. z o.o., ul. P., [...] L., zawierającej postanowienie z [...] lutego 2019 r. zawarta została między innymi informacja, że doręczyciel w dniu 21 lutego 2019 r. w oddawczej skrzynce pocztowej adresata pozostawił zawiadomienie - tzw. awizo, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej - UP L. ul. S.. Następnie w dniu 1 marca 2019 r., doręczyciel dokonał powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego awizo. W związku z niepodjęciem przez Stronę przechowywanej przesyłki w placówce pocztowej, w dniu 11 marca 2019 r., nastąpił zwrot do nadawcy z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". Stąd, skutek zastępczego doręczenia nastąpił w dniu 7 marca 2019 r. Zatem twierdzenie Strony o braku awiza, niepoparte dokumentacją dotyczącą zgłoszenia żądania przeprowadzenia procedury reklamacyjnej w zakresie prawidłowości doręczenia przedmiotowej przesyłki, jest niewystarczające i nie uprawdopodobnia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie.

Z uwagi na powyższe, Dyrektor IAS stwierdził, że zażalenie z 2 kwietnia 2019 r. na postanowienie Dyrektora ZUS z [...] lutego 2019 r. załączone do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie, zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, a zatem pozostawia się je bez rozpatrzenia.

W skardze powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wydanie postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z [...] lutego 2019 r. oraz rozpatrzenie zażalenia z 2 kwietnia 2019 r. Stwierdziła, że wniosek o przywrócenie terminu na złożenie zażalenia został rozpatrzony nieobiektywnie z pominięciem szeregu czynników i zdarzeń, potwierdzających brak winy Strony w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora ZUS Podniosła, że we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia w sposób wyczerpujący i dokładny opisała przypadki braku awizowania przesyłek poleconych przez urząd pocztowy, wskazując, że jedyną niezawinioną przyczyną nieodebrania korespondencji było niedostarczenie przez pocztę awiz, co spowodowało, że Strona nie miała wiedzy o istnieniu takiej korespondencji.

Strona podniosła, że pismem z 19 kwietnia 2019 r. skierowała do Poczty Polskiej S.A, skargę na Urząd Pocztowy w B. - Oddział L.. Kopię powyższego pisma wraz z dowodem jego wysłania załączyła do skargi. Wskazała, że w treści ww. skargi podniosła, iż zapisy dokonywane przez pracowników poczty na kopertach korespondencji poleconej są czystą fikcją i manipulacją. Poprzez swoje adnotacje na kopertach poczta potwierdza nieprawdę i podaje fakty niezgodne z rzeczywistością, a mimo to Dyrektor IAS dał wiarę zapisom na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Podniosła również, że traktując siłę wyższą jako przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia, rozważyć należy, w jaki sposób Strona miałaby przeszkodę w postaci braku awiza przezwyciężyć. Oświadczyła, że w całym okresie funkcjonowania T. Sp. z o.o. pod adresem w L. przy u! P., nie było ani jednego przypadku nieodebrania jakiejkolwiek awizowanej do firmy korespondencji poleconej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zatem w rozpatrywanej sprawie bieg siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął się w dniu 8 marca 2019 r. i upływał z dniem 14 marca 2019 r.

Pismem z 2 kwietnia 2019 r. wniesionym w tym samym dniu, T. Sp. z o.o. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie, w uzasadnieniu którego braku winy w uchybieniu terminu do jego wniesienia upatrywała w nieprawidłowym działaniu Urzędu Pocztowego w L.. Jak twierdzi Strona, nie otrzymała od ww. placówki pocztowej żadnego awiza, ani pierwotnego, ani też powtórnego, dotyczącego przesyłki zawierającej postanowienie z [...] lutego 2019 r. nr [...] . Do powyższego wniosku załączyła zażalenie z 2 kwietnia 2019 r. na przedmiotowe postanowienie.

Dyrektor IAS postanowieniem z [...] maja 2019 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, dołączonym do przesyłki adresowanej do T. Sp. z o.o., ul. P., [...] L., zawierającej postanowienie z [...] lutego 2019 r. zawarta została między innymi informacja, że doręczyciel w dniu 21 lutego 2019 r. w oddawczej skrzynce pocztowej adresata pozostawił zawiadomienie - tzw. awizo, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej - UP L. ul. S.. Następnie w dniu 1 marca 2019 r., doręczyciel dokonał powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego awizo. W związku z niepodjęciem przez Stronę przechowywanej przesyłki w placówce pocztowej, w dniu 11 marca 2019 r., nastąpił zwrot do nadawcy z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". Stąd. skutek zastępczego doręczenia nastąpił w dniu 7 marca 2019 r.

Organ trafnie wywiódł, że twierdzenie Strony o braku awiza, niepoparte dokumentacją dotyczącą zgłoszenia żądania przeprowadzenia procedury reklamacyjnej w zakresie prawidłowości doręczenia przedmiotowej przesyłki, jest niewystarczające i nie uprawdopodobnia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie.

Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a., co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia tego zażalenia nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. i - nawet nieznaczne przekroczenie terminu złożenia zażalenia zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.