Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 3750/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Marzenna Glabas (spr.) Katarzyna Matczak Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 r., sprawy ze skargi J. B., E. B., S. Z. i Z. Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę - - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta M. decyzją z dnia 10 sierpnia 2000 r., Nr "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. D. pozwolenia na budowę - dobudowę części pensjonatowej i klatki schodowej do istniejącego budynku wraz z przebudową odcinka wodociągu na działkach nr 137 obręb M. w miejscowości S., gm. M. oraz na budowę parkingu na działce nr 138.

Po rozpatrzeniu odwołania J. B. i Z. Z. Wojewoda decyzją z dnia 26 września 2000 r., Nr "[...]" utrzymał w mocy tę decyzję.

Wyrokiem z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt "[...]" Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu.

W uzasadnieniu wskazał na potrzebę wyjaśnienia kwestii jednoczesnej możliwości parkowania większej liczby pojazdów, zwłaszcza autobusów, z punktu widzenia przewidzianych w art. 5 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego uzasadnionych interesów skarżących, brak precyzyjnych ustaleń w zakresie usytuowania parkingu wobec działki skarżących, zwłaszcza wobec znajdującego się na tej działce budynku mieszkalnego oraz brak ustaleń co do szerokości drogi przebiegającej obok budynku mieszkalnego skarżących.

Decyzją z dnia 4 lipca 2003 r., Nr "[...]" Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę parkingu (6 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i l stanowisko

postojowe dla autobusu) na działce nr ewidencyjny 138, obręb M. w miejscowości S., gm. M.

W uzasadnieniu podniósł, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uwzględnieniu uwag Naczelnego Sądu Administracyjnego, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu zagospodarowania działki nr 138 o szczegółowe opracowanie projektu branży drogowej parkingu, które zostało przedłożone w dniu 20 maja 2003 r. W związku natomiast z uwagami i skargami wnoszonymi przez mieszkańców budynku S. nr 4 na uciążliwości związane z ruchem pojazdów na działkach inwestorów oraz parkowaniem pojazdów w pasie drogi powiatowej, w dniu 23 czerwca 2003 r. przeprowadzona została wizja lokalna tej działki, w wyniku której przedstawiciel Powiatowego Zarządu Dróg w M. zobowiązał się do ustawienia właściwych znaków drogowych na tym odcinku drogi, mających na celu ograniczenie i wyeliminowanie wspomnianych uciążliwości. Nadto przeprowadzono rozprawę, z uwagi na potrzebę uzgodnienia interesów stron postępowania.

Stwierdził ponadto, iż przedmiotowy parking zaprojektowano zgodnie z wymaganiami m.in. rozdziału III rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690) oraz wymaganiami § 116 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430), a jego lokalizacja nie narusza interesów osób trzecich w zakresie określonym w art. 5 ustawy Prawo budowlane.

W złożonym odwołaniu pełnomocnik J. i E. B. oraz S. i Z. Z. zarzucił naruszenie art. 5 ust. l pkt 6 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 1994 r. Nr 89, póz. 414 z późn. zm.), sprzeczność z przepisami działu II, rozdziału III rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690) oraz z przepisem § 116 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430).

Wojewoda decyzją z dnia 25 sierpnia 2003 r., Nr "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając w uzasadnieniu, że projekt budowlany parkingu posiada wymagane uzgodnienia, jego usytuowanie zaprojektowano zgodnie z § 19 ust. l pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., zaprojektowany parking jest zgodny z § 116 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., przedmiotowa inwestycja spełnia również wymagania dotyczące ochrony środowiska oraz ochrony przed hałasem i drganiami określone w art. 5 ust. l pkt l lit. d i e Prawa budowlanego. Ponadto w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wymagania wymienione w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. l Prawa budowlanego, zatem organ pierwszej instancji nie mógł stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego odmówić D. D. wydania decyzji pozwolenia na budowę parkingu.

Na tę decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik J. i E. B. oraz S. i Z. Z., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. § 19 ust. l pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, póz. 690 z późn. zm.), art. 5 ust. l pkt 6 w zw. z ust. 2 Prawa budowlanego i art. 144 Kodeksu cywilnego oraz przepisu § 116 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził ponadto, że sprawa niewłaściwego wykorzystania działki nr ewidencyjny 138 obręb M. w miejscowości S., gm. M. nie leży w kompetencjach organów administracji architektoniczne- budowlanej. Zgodnie z art. 83 Prawa budowlanego właściwym w sprawie zasad prawidłowego użytkowania obiektów są organy nadzoru budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Przedmiotowa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późn. zm.).

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).

Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej. Skarżący nie podnieśli argumentów wskazujących na naruszenie prawa materialnego lub procesowego.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia zgodności z prawem pozwolenia na budowę parkingu (6 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i l stanowisko postojowe dla autobusu) na działce nr ewid. 138

obręb M. w miejscowości S., gm. M. Skarżący natomiast nie kwestionują legalności decyzji, lecz zarzucają niezgodne z przeznaczeniem użytkowanie działki, której dotyczy pozwolenie na budowę parkingu i działki sąsiedniej, nieobjętej wnioskiem.

Zauważyć należy, iż w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego ocenie podlega m.in. posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. l pkt l b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. l, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 32 ust. l i 4 oraz art. 35. ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji).

Spełnienie w stanie faktycznym sprawy powyższych wymogów zostało zweryfikowane przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przede wszystkim zaskarżona decyzja poprzedzona została wydaniem przez Wójta Gminy M. ostatecznej decyzji nr "[...]" z dnia 7 października 1999 r., znak: "[...]", którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki Nr "[...]" obręb M. dla

inwestycji polegającej na dobudowie części pensjonatowej do istniejącego budynku oraz budowie parkingu, zmienionej następnie decyzją Nr "[...]" z dnia 8 lutego 2000 r., znak: "[...]" poprzez m.in. dopisanie w tekście określającym teren zabudowy i zagospodarowania "Nr 137". Jej podstawę stanowi m.in. art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.). Wobec czego zgodnie z art. 47 tej ustawy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Oznacza to, że przesądzona została kwestia dopuszczalności i zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zabudowy działki inwestora.

Inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę w okresie ważności wskazanej decyzji nr "[...]" z dnia 7 października 1999 r.

Przy projektowaniu spornego parkingu zostały zachowane normy, przewidziane w § 116 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430), który określa minimalne wymiary stanowisk postojowych, w zależności od ich usytuowania w stosunku do krawędzi jezdni. Podobnie, wbrew wywodom skargi, nie naruszono regulacji § 19 ust. l pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, póz. 690 z późn. zm.), gdyż jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz z załączonego do projektu budowlanego planu zagospodarowania działki, projekt przewiduje usytuowanie najbliższego stanowiska postojowego spornego parkingu w odległości 13 m od budynku mieszkalnego skarżących, podczas gdy powołany przepis określa minimalną odległość l O m. Nie można zatem mówić o naruszeniu warunków technicznych (niezachowania przewidzianych prawem odległości).

Projekt budowlany parkingu został uzgodniony z Powiatowym Zarządem Dróg w M. (uzgodnienie z dnia 9 grudnia 1999 r.). Nie ustalono ponadto w przedmiotowym postępowaniu naruszenia wymogów ochrony środowiska oraz uprawnień projektantów.

Zasadnie zatem organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego przy wydawaniu pozwolenia na budowę przedmiotowego parkingu.

W pozwoleniu na budowę organ administracji ma obowiązek uwzględnić także przesłanki wymienione w art. 5 ust. l powołanej ustawy Prawo budowlane. Dotyczy to szczególnie przesłanki ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Jest to ochrona bardzo szeroka, gdyż wyliczenie zawarte w tym przepisie ma charakter jedynie przykładowy. Należy jednocześnie podkreślić, że pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" (art. 5 ust. l pkt 6 i ust. 2 powołanej ustawy Prawo budowlane) winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich"..

Inwestycja budowlana objęta pozwoleniem na budowę w niniejszej sprawie - parking przewidziany na 6 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i l stanowisko postojowe dla autobusu - w ocenie Sądu nie spowoduje naruszenia interesu strony skarżącej, to jest interesu, którego ochrona przewidziana jest w przepisach prawa budowlanego. Także więc w tym zakresie, mimo odmiennych twierdzeń i wywodów skargi, nie można dopatrzeć się wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Nie można bowiem zapominać, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest eksponowana w skardze

kwestia sposobu korzystania przez inwestora z działek nr 138 i 145, lecz legalność decyzji o pozwoleniu na budowę na tej nieruchomości parkingu przewidzianego na 6 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i l stanowiska postojowego dla autobusu. Odrębną bowiem od przedmiotu sprawy kwestią jest używanie nieruchomości niezgodnie z jej przeznaczeniem. Zagadnienie to nie mogło być rozpatrywane w postępowaniu wszczętym na wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, wobec czego także zarzuty skargi dotyczące zmiany przeznaczenia użytkowania parkingu nie podlegają badaniu w niniejszym postępowaniu. Wprawdzie należy podzielić twierdzenia skarżących, iż niezgodnie z przeznaczeniem używanie parkingu zlokalizowanego na działkach inwestora, sąsiadujących z działką skarżących, spowoduje określone uciążliwości, to jednak same te okoliczności nie mogą prowadzić do oceny, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Jedynie bowiem wykazanie naruszenia konkretnego przepisu prawa, a także warunków technicznych mogłoby prowadzić do podważenia zaskarżonej decyzji, zaś do takiej oceny, w świetle poczynionych w sprawie ustaleń, brak jest uzasadnionych podstaw.

Powyższe nie wyklucza jednakże wszczęcia i prowadzenia odrębnego postępowania w sprawie użytkowania tego obiektu budowlanego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem przed właściwym organem.

Nie można również podzielić zarzutów skargi dotyczących legalizacji wybudowanego wcześniej parkingu. W materiale dowodowym sprawy, łącznie z dokumentacją zdjęciową, nie można dopatrzeć się zaistnienia samowoli budowlanej. W każdym bądź razie te okoliczności nie podważają legalności udzielonego pozwolenia na budowę.

Zatem za pozbawione podstaw należało uznać zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organy orzekające przepisów prawa budowlanego w zakresie uwzględnienia w decyzji o pozwoleniu na budowę wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).