Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 102/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe

SENTENCJA

. POSTANOWIENIE Kraków, dnia 30 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. i A.S. na bezczynność Wojewody [...] postanawia: I. odrzucić skargę w części dotyczącej skarżącego A.S. II. umorzyć postępowanie sądowe w pozostałej części, III. zasądzić od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J.S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotowa sprawa została wszczęta wskutek skargi J.S. i A.S. na bezczynność Wojewody [...], wniesionej w dniu 3 października 2006 roku. Skarga dotyczyła nie wydania w terminie decyzji odwoławczej w przedmiocie zwrotu nieruchomości.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 listopada 2006 roku skarżący A.S. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, natomiast w wykonaniu zarządzenia z dnia 6 listopada 2006 roku obaj skarżący zostali wezwani o uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł każdy. J.S. uiścił wpis w wyznaczonym terminie. Wezwanie o uzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi, skierowane na adres A.S. powróciło po dwukrotnym awizowaniu z adnotacją "Zwrot- nie podjęto w terminie".

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]grudnia 2006 roku, znak:[...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skierowane na adres skarżącego A.S. wezwanie do podpisania skargi i uiszczenia wpisu zostało doręczone ze skutkiem prawnym w myśl art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami, dalej oznaczona jako p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga której braków formalnych i fiskalnych skarżący nie uzupełnił w terminie, podlega odrzuceniu, wobec czego w odniesieniu do części skargi dotkniętej brakami na podstawie wskazanych przepisów orzeczono jak w punkcie I postanowienia.

Odnosząc się do postępowania sądowego w pozostałym zakresie, a zatem w części wywołanej skargą J.S., stwierdzić należy iż z chwilą wydania decyzji przez organ, którego bezczynności skarga dotyczyła, stało się ono bezprzedmiotowe. Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej, sąd administracyjny może zastosować środek przewidziany w art. 149 p.p.s.a., tj. zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawie niniejszej, skoro Wojewoda [...] wydał decyzję odwoławczą, nie istnieje możliwość wydania orzeczenia w myśl art. 149 p.p.s.a., brak zatem przedmiotu postępowania. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sytuacja taka obliguje sąd do umorzenia postępowania, wobec czego w oparciu o ten przepis orzeczono jak w punkcie II postanowienia.

Sąd zważył również, iż wydanie decyzji przez organ administracji publicznej po wniesieniu skargi na jego bezczynność uznać należy za sytuację, o jakiej mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a., a zatem - za uwzględnienie skargi na bezczynność przez organ w zakresie jego właściwości. W takim wypadku skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów (art. 201 § 1 p.p.s.a.), o czym sąd na posiedzeniu niejawnym winien orzec z urzędu (art. 210 § 2 zdanie 2 p.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania strony, która sprawę prowadziła bez pomocy fachowego pełnomocnika, zalicza się w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. między innymi poniesione koszty sądowe. W przedmiotowej sprawie skarżący J.S. poniósł koszty sądowe, uiszczając wpis od skargi w wysokości 100 zł, wobec czego należało orzec jak w punkcie III postanowienia, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.