Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 572/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 4, art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi G. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania G. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009 r.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podatnik od 1996 r. jest właścicielem nieruchomości zabudowanej, położonej w Z. przy ul. S., na której prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A.

Organ I instancji do opodatkowania przyjął dane wynikające z informacji złożonej przez podatnika w zakresie budynków związanych z działalnością gospodarczą oraz budowli, natomiast powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą ustalił na podstawie ewidencji gruntów – 1,8026 ha. W tym zakresie organ nie przyjął informacji podatnika, że grunt o powierzchni 922 m2 nie jest jego własnością, lecz miasta Z., jako zajęty pod drogę publiczną.

W odwołaniu skarżący zarzucił nieuwzględnienie faktycznego posiadania i władania gruntami znajdującymi się w pasie drogi publicznej, w sytuacji, gdy organ z urzędu posiada informacje o toczącym się odrębnie postępowaniu dotyczącym własności tego gruntu i zmierzającym do zmiany danych w ewidencji gruntów.

Zdaniem podatnika, począwszy od 2007 r., art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) – dalej: "p.o.l. " ustala jednolitą zasadę zwolnienia od podatku gruntów zajętych pod pasy dróg publicznych, co powinno skutkować przeprowadzeniem postępowania dowodowego podważającego treść ewidencji geodezyjnej, przy równoczesnym przyjęciu zasady, że podatek płaci władający gruntem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swej decyzji wskazało, że zgodnie z art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są podstawą wymiaru podatków i dane te są dla organu podatkowego wiążące, bowiem ewidencja jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym (wyrok NSA z 19.02.2008 r. – sygn. II FSK 1726/06).

Zdaniem Kolegium, skoro z ewidencji wynika, że podatnik był i nadal jest właścicielem nieruchomości gruntowej o pow. 1.8026 ha (18.026 m2), oznaczonej symbolem Ba – tereny przemysłowe, to organ podatkowy nie może przyjąć w swych ustaleniach innej powierzchni gruntu będącego własnością podatnika.

Kolegium wskazało, że z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż wszczęte w 2007 r. postępowanie zmierzające do zmiany danych w ewidencji gruntów nie zostały dotychczas zakończone decyzją prawomocną, stąd brak jest podstaw do przyjęcia, że podatnik nie jest właścicielem części przyjętego do opodatkowania gruntu (922 m2). Aktualny wypis z rejestru gruntów wskazujący powierzchnię i klasyfikację gruntu będącego własnością podatnika przesądzał, zdaniem Kolegium, nietrafność zarzutów odwołania co do naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 i art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy p.o.l.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 180 § 1, art. 187, art. 188 i art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej (Dz.U. 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie dowodów podważających treść ewidencji gruntów i budynków, a w szczególności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] uchylającej decyzję Wojewody z dnia [...] odmawiającą potwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Miejską własności działki nr [...] o pow. 922 m2 i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem skarżącego, nie przeprowadzenie dowodu przeciwko urzędowemu dokumentowi jakim jest ewidencja gruntów doprowadziło do naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l., przez błędne przyjęcie do opodatkowania gruntu, którym skarżący nie włada, którego nie posiada i nie użytkuje gospodarczo, bowiem faktycznie jest to droga publiczna.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując jak w decyzji.

Wskazało, że z dołączonych do skargi decyzji – Wojewody z dnia [...] oraz uchylającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] wynika, iż sprawa projektowanej działki [...] o pow. 922 m2 , która miała być wydzielona z działki nr [...] o pow. 18.026 m2 nie została dotychczas rozstrzygnięta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i wydana została z zachowaniem wymogów procedury podatkowej.

Zarówno z przekazanych Sądowi akt sprawy, jak i skargi oraz załączonych doń dokumentów wynika, iż przedmiotem sporu jest dokonane przez organ podatkowy ustalenie, że skarżący jest właścicielem nabytej w dniu 16 maja 1996 r. nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 1.8026 ha, położona w Z. przy ul. S.

Nie jest w sprawie sporne, że ustalenie to wynika z danych zawartych w ewidencji gruntów, która stosownie do art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowi podstawę wymiaru podatków.

Nie jest sporne również, że w ewidencji grunt ten figuruje jako jedna działka nr [...] sklasyfikowana symbolem Ba – tereny przemysłowe.

W ocenie Sądu, kategoryczna treść art. 21 ust.1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowiąca, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, wyklucza podważanie zapisów ewidencji w postępowaniu podatkowym prowadzonym na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej i w granicach wynikających z przepisów prawa materialnego.

Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej.

Podważenie zapisów ewidencji bądź zmiana ich treści może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, a nie w postępowaniu podatkowym.

Z akt sprawy niniejszej oraz dołączonych na wniosek skarżącego akt spraw dotyczących opodatkowania spornego gruntu za lata 2002-2006 i za 2008 r., a także dokumentów dołączonych do skargi wynika, że postępowanie prowadzone przez Wojewodę może ewentualnie po jego zakończeniu skutkować podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany ewidencji gruntów.

Do czasu zakończenia tego postępowania organ podatkowy obowiązany jest dokonywać wymiaru podatku w oparciu o aktualne dane ewidencji gruntów.

Nie mógł tym samym dokonywać ustaleń, czy projektowana działka nr [...] stanowi grunt położony w granicach pasa drogowego drogi publicznej, który powinien być oznaczony symbolem "dr" oraz, czy gmina miejska Z. nabyła z mocy prawa własność tego gruntu i jaka jest powierzchnia tego gruntu.

Stosując w kwestii spornej przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy p.o.l., organ podatkowy nie mógł czynić ustaleń faktycznych zmierzających do podważenia zapisów ewidencji gruntów. Spór co do prawidłowości danych zawartych w ewidencji toczy się przed właściwymi organami administracji i do czasu jego zakończenia brak jest podstaw do podważania tych danych.

Organ uwzględnił wszelkie dowody zgłaszane przez skarżącego, stąd zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów jest niezasadny. Odmowa przeprowadzenia postępowania podatkowego w kierunku postulowanym przez skarżącego, z wyżej przedstawionych względów, była uzasadniona.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.