Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2681/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Protokolant referent – stażysta Katarzyna Matecka- Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] S.A. z siedzibą w L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej była decyzja Wojewody [....]

z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], orzekającą o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 10,27 ha, stanowiącej współwłasność J. S. oraz S. i J. małż. S. (KW nr [...]), poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedzibą w [...] na realizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, tj. wybudowania na działce nr [...] w pasie technologicznym o szerokości 3,05 m, długości 5 m i powierzchni 15,25 m2, wnętrzowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV wraz z chodnikiem wokół budynku stacji transformatorowej oraz późniejsze jej funkcjonowanie ze wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 roku, nr [...], Starosta [...] odmówił ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 10,27 ha, stanowiącej współwłasność J. S. w 5/6 części oraz S. i J. małż. S. w 1/6 części, poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedzibą w [...] na realizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, tj. wybudowania na tej działce w pasie technologicznym o szerokości 3,05 m, długości 5 m i powierzchni 15,25 m2, wnętrzowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV wraz z chodnikiem wokół budynku stacji transformatorowej oraz późniejsze jej funkcjonowanie ze wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji.

Spółka [...] wniosła o uchylenie w całości ww. decyzji Starosty [...], uzasadniając potrzebę przeprowadzenia prac budowlanych w tym rejonie miejscowości [...] koniecznością poprawy parametrów dostarczanej energii elektrycznej oraz umożliwieniem dalszej rozbudowy i zabudowy tego obszaru. Jest to podyktowane faktem, że przepustowość istniejących urządzeń jest już obecnie niewystarczająca dla przyłączenia nowych odbiorców energii elektrycznej i stąd konieczna stała się budowa w tym rejonie kolejnej stacji transformatorowej. Związane jest to m.in. z potrzebami rozwojowymi, wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, które sprzyjają przekształcaniu obszarów rolnych na budowlane, a co za tym idzie wymuszają konieczność budowy infrastruktury technicznej takiej jak dla terenów zurbanizowanych. Spółka wskazała, że:

* planowane do przeprowadzenia przedsięwzięcie wynika wprost z ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku - Prawo energetyczne, nakładającej na przedsiębiorstwa energetyczne obowiązek utrzymania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji dostaw paliw lub energii w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych,

* rozważano realizację stacji transformatorowej w kilku lokalizacjach, na działkach nr [...], nr [...] i nr [...], jednak żadna z koncepcji nie mogła być zrealizowana ze względu na sprzeciw i brak możliwości przeprowadzenia negocjacji z właścicielami nieruchomości oraz duże roszczenia finansowe związane z możliwością posadowienia urządzenia na nieruchomości,

* za lokalizacją stacji transformatorowej na działce nr [...] przemawia fakt, że:

- jest to działka zlokalizowana w centrum obciążenia jako źródło zasilania,

- na odcinku 622 m graniczy z pasem drogowym, co umożliwia służbom energetycznym nieskrępowany dostęp w celu prowadzenia właściwej obsługi, konserwacji oraz napraw (dojazd ciężkim sprzętem dla wymiany transformatora),

- pas ograniczonego użytkowania gruntów dla potrzeb inwestycji

o powierzchni 15,25 m2 charakteryzuje się minimalną uciążliwością dla działki o powierzchni 10,27 ha,

- podczas oględzin nieruchomości w dniu [...] stycznia 2018 r. przeprowadzonych przez Starostę [...] proponowano lokalizację stacji transformatorowej w pasie technologicznym linii 110 kV, jednak właściciele działki nr [...] - małż. S. nie wyrazili na nią zgody, co potwierdzone jest

w uzasadnieniu decyzji Starosty [...].

W pismach kierowanych do Wojewody [...] S. i J. małż. S. wnieśli o utrzymanie decyzji w mocy. Wskazali, że projektant nie zadał sobie trudu analizy możliwości innej lokalizacji u osób, którym niezbędne jest zwiększenie mocy zasilania, zaś lokalizacja na ich działce jest dla nich krzywdząca. Teren pod transformator powinny zapewnić osoby, które lokalizują zakłady produkcyjne i dokonały podziału gospodarstw na działki budowlane, potrzebujące i zwiększające zapotrzebowanie na energię elektryczną.

Rozpatrując sprawę na podstawie zebranego materiału dowodowego Wojewoda stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do oceny, czy w przeprowadzonym

w niniejszej sprawie postępowaniu administracyjnym doszło do zgodnego z prawem wydania decyzji dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji wymienionej inwestycji, stosownie do przedłożonego wniosku.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm; dalej: ugn).

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek z dnia [...] listopada 2017 r. [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowanej przez pełnomocnika R. W. (pełnomocnictwo Nr [...] z dnia [...] października 2016 r.). Do wniosku inwestor załączył dokumenty z przebiegu rokowań z współwłaścicielami nieruchomości, mapę do celów projektowych z naniesionym planem realizacji inwestycji, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], wypis z rejestru gruntów

i pełnomocnictwa udzielone przez Spółkę [...].

We wniosku wskazano, że na działce nr [...] ma być przeprowadzona przedmiotowa inwestycja, stosownie do przedłożonej mapy z projektem jej lokalizacji. Inwestycja ta zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], a współwłaściciele nieruchomości – S. i J. małż. S., nie wyrazili zgody na realizację inwestycji na ich nieruchomości.

Starosta [...] odmówił ograniczenia sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji opisanej inwestycji celu publicznego, uzasadniając to tym, że budowa stacji transformatorowej w miejscu zaplanowanym przez inwestora spowoduje, iż na działce objętej wnioskiem powstanie dodatkowo pas gruntu ograniczonego użytkowania. Skoro na działce objętej wnioskiem istnieje pas technologiczny linii 110 kV, to inwestor powinien rozważyć budowę stacji transformatorowej w tym pasie, tak aby zakres ingerencji w prawa właścicielskie ograniczyć do minimum.

W związku z zarzutami strony, organ odwoławczy dokonał oceny spełnienia wynikających z art. 124 ust. 1 ugn przesłanek do wydania decyzji w niniejszej sprawie, tj.:

1) ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny,

2) realizacja planowanej inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

3) wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ugn zostało poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań o wyrażenie przez tę osobę zgody na realizację inwestycji.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1). Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Zgodnie natomiast z art. 124 ust. 1 ugn, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast stosownie do ust. 3 tego artykułu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Z powyższego wynika, że warunkiem koniecznym i podstawowym, aby móc się ubiegać o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania z nieruchomości przez właściciela lub użytkownika wieczystego jest realizacja celu publicznego, wyszczególnionego w art. 6 ugn, zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub też z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeśli brak jest miejscowego planu zagospodarowania. Decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości może zawierać tylko takie rozstrzygnięcia, które są zgodne z planem lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Taki wymóg odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej, lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Podkreślono przy tym, że w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na rzecz inwestora musi zostać jednoznacznie, poprzez zaznaczenie na odpowiedniej mapie, wskazany przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Zaznaczono też, że na mocy art. 124 ust. 1 ugn, organ nie jest władny zmieniać ustaleń przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.

W niniejszej sprawie - jak wynika z wniosku Spółki [...] o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ugn - z współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości prowadzone były negocjacje, o których mowa w art. 124 ust. 3 ugn, dotyczące uzyskania zgody na wykonanie budowy stacji transformatorowej, jednak nie przyniosły one pozytywnego rezultatu - nie udało się zawrzeć porozumienia. Wobec tego [...] S.A wystąpiła w trybie art. 124 ust. 1 ugn o wydanie decyzji zezwalającej na wejście na przedmiotową nieruchomość w celu przeprowadzenia na niej inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji transformatorowej.

W rozpoznawanej sprawie kwestią bezsporną było, że planowana inwestycja jest celem publicznym, o jakim mowa w art. 6 ust. 2 ugn. Natomiast do wyjaśnienia pozostawało, czy została spełniona przesłana zgodności planowanej inwestycji

z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Działka nr [...] położona w obrębie [...], gm. [...] położona jest na terenie objętym uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003r. Nr[...], poz.[...]). Z załącznika graficznego planu miejscowego wynika, że przedmiotowa działka położona jest na terenie oznaczonym symbolami MM - zabudowa mieszkaniowa mieszana, ZL - tereny leśne oraz R - tereny rolne.

Analiza części opisowej planu zagospodarowania przestrzennego pozwoliła na ustalenie, że na terenach oznaczonych symbolem MM dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, na terenach oznaczonych symbolem ZL dozwolona jest lokalizacja niezbędnych sieciowych elementów urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów służących gospodarce leśnej, natomiast na terenach o symbolu R plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] ustala lokalizację sieciowych elementów infrastruktury technicznej napowietrznej i podziemnej dla obsługi ludności i rolnictwa.

Jak wskazano we wniosku, planowana inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym symbolem planu MM. Z rozdziału 6 § 16 uchwały wynika, że na terenach objętych planem dopuszcza się lokalizację stacji transformatorowych na warunkach określonych przez właściwy miejscowo zakład energetyczny.

W ocenie organu odwoławczego, plan w części opisowej dopuścił możliwość lokalizacji stacji transformatorowych, jednakże bez określenia lokalizacji stacji transformatorowej na rysunku planu. Zatem nie jest możliwe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, która nie została przeznaczona w planie na ten cel,

z powołaniem się na art. 124 ust. 1 ugn. W tym wypadku jedyną możliwością jest zrealizowanie inwestycji za zgodą właściciela nieruchomości. Należy podkreślić, że inwestor może skorzystać z przymusowego ograniczenia prawa właściciela tylko tych nieruchomości, które pod tego typu inwestycje zostały w planie przeznaczone. Sam bowiem zamiar realizacji celu publicznego na nieruchomości, która w obowiązującym planie zagospodarowania nie została przeznaczona pod realizację takiego celu publicznego, nie daje podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ugn.

W decyzji wydawanej na podstawie tego przepisu, zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, o czym była już mowa powyżej, co oznacza, że musi ona jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość.

Wobec powyższego organ II instancji uznał, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie i z tych względów orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżyła ją w całości, zarzucając jej:

1) mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ugn, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie, podczas gdy żaden przepis prawa nie nakazuje, aby dla spełnienia przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym konieczne było zaznaczenie przebiegu danej inwestycji w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu;

2) mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 w związku z art. 8 kpa, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych na terenach MM.

Mając na uwadze opisane wyżej naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji skarżąca wniosła uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także

o zasądzenie od Wojewody [...] na swoją rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w przedstawionych wyżej granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Poza podniesionymi w skardze zarzutami, przede wszystkim zwrócić należy uwagę na kwestię reprezentacji [...] S.A. w postępowaniu administracyjnym. Otóż, faktycznie z datowanym na [...] listopada 2017 r. wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 ugn wystąpił R. W.. Pełnomocnictwa do dokonania tej czynności udzielił mu K. T. – Dyrektor Generalny [...] S.A. Oddział w [...], który - jak wynika z odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (k. 8-10 akt sprawy) – nie jest uprawniony do reprezentowania tej Spółki. Wprawdzie w pełnomocnictwie dla R. W., K. T. powołał się na pełnomocnictwo udzielone mu przez Zarząd Spółki [...], jednak nie zostało ono dołączone do akt administracyjnych, podobnie jak odpis z z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny w dniu udzielenia pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawnienie konkretnych członków Zarządu tej Spółki do składania oświadczeń woli w jej imieniu.

Jak zaś wynika z art. 33 § 3 kpa, pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, przy czym powinien uczynić to dokonując pierwszej czynności procesowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2009 r., II GSK 599/08, LEX nr 516110). Niezłożenie pełnomocnictwa stanowi bowiem brak formalny podania, zaś organ administracyjny bada z urzędu prawidłowość pełnomocnictwa i nie powinien dopuścić do udziału w sprawie osoby, która nie legitymuje się ważnym pełnomocnictwem, chyba że chodzi o przypadek określony w art. 33 § 4 kpa (w okolicznościach niniejszej sprawy przepis ten jednak nie ma zastosowania). W judykaturze przyjmuje się, że niedołączenie pełnomocnictwa przy podaniu o wszczęcie postępowania administracyjnego jest jednym z braków podania,

o którym mowa w art. 64 § 2 kpa, a niedokonanie przez organ administracji wezwania wnoszącego podanie do złożenia pełnomocnictwa na piśmie lub zgłoszenia do protokołu w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że niedopełnienie tej czynności spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania i wydania decyzji odmawiającej uwzględnienia zgłoszonego w podaniu żądania z powodu braku umocowania, jest nie tylko istotnym naruszeniem przepisu art. 64 § 2 kpa, lecz stanowi także naruszenie zasady informowania określonej w art. 9 kpa. Ostatecznie zaś, niezłożenie pełnomocnictwa w terminie zakreślonym w wezwaniu do jego złożenia, zawierającym pouczenie o skutkach niezłożenia, prowadzi do wydania na podstawie art. 64 § 2 kpa decyzji o pozostawieniu podania bez rozpoznania (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 1993 r., II SA 1308/92, PiŻ 1994/14, s. 15). Przeprowadzenie postępowania administracyjnego z udziałem osoby, która nie jest należycie umocowana, może bowiem oznaczać, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa).

Podkreślenia wymaga, iż powyższy wywód odnosi się w takim samym stopniu do tzw. dalszego pełnomocnictwa, a więc np. sytuacji jak w niniejszej sprawie, w której organ osoby prawnej udzielił pełnomocnictwa określonego podmiotowi, a ten działając w jego ramach udzielił dalszego pełnomocnictwa kolejnemu podmiotowi. Inaczej mówiąc, do podania winny być dołączone wszystkie dokumenty uprawniające występującego z nim do dokonania tej czynności (czyli ciąg pełnomocnictw), a nadto

w przypadku, gdy mocodawcą jest osoba prawna – także odpis z właściwego rejestru, z którego wynikać będzie uprawnienie konkretnych osób fizycznych do reprezentowania tej osoby prawnej.

Przenosząc powyższe kwestie na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że są one o tyle istotne, że nie wiadomo czy udzielając pełnomocnictwa R. W., K. T. rzeczywiście dysponował stosownym pełnomocnictwem od Zarządu [...], a jeżeli tak, to działał w granicach swego umocowania.

Tym samym doszło do naruszenia art. 33 § 3 w związku z art. 64 § 2 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, że błędne jest stanowisko organu, które legło u podstaw jego decyzji, iż brak określenia lokalizacji stacji transformatorowych w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uniemożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 ugn, gdyż nie została ona przeznaczona w planie na ten cel. Słusznie podnosi skarżąca, że plan miejscowy zawiera jedynie ogólne informacje na temat rodzaju inwestycji, jakie mogą być prowadzone na danym terenie. Nie precyzuje natomiast jakie konkretne obiekty i w jakich lokalizacjach mogą zostać posadowione. Ma też rację, że w przypadku prowadzenia inwestycji liniowych dopiero na etapie projektowania możliwe jest określenie podstawowych parametrów sieci (takich jak długość danego obwodu elektrycznego, technologia budowy linii, rodzaj użytych przewodów, rodzaj stacji transformatorowej i jej wymiary, czy liczba oraz typ słupów, na których jest zawieszona linia). Informacje takie nie są znane w chwili uchwalania planu miejscowego. Z kolei z treści § 16 ust. 4 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wynika, że dopuszczona została lokalizacja stacji transformatorowych na terenach objętych planem na warunkach określonych przez właściwy miejscowo zakład energetyczny. Plan ten nie stawia w tym względzie żadnych innych warunków, niewątpliwie zaś zakładem takim jest [...] S.A.. Skoro więc postanowienia planu miejscowego gminy [...] zostały sformułowane w sposób ogólny, przy czym wprost dopuszczają możliwość lokalizowania na tym terenie urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, to tym bardziej okoliczność ta świadczy o woli organu planistycznego, by decyzje administracyjne na podstawie art. 124 ugn były podejmowane w sposób funkcjonalny.

W związku z tym w konsekwencji doszło do naruszenia prawa materialnego,

tj. art. 124 ust. 1 ugn, które miało wpływ na wynik sprawy.

Na zakończenie zauważyć trzeba, że w aktach administracyjnych znajdują się trzy mapy z projektami planowanej inwestycji, które różnią się lokalizacją wnioskowanej stacji transformatorowej. W tej sytuacji właściwie nie wiadomo, która z tych map stanowiła przedmiot procedowania przez organ I instancji zwłaszcza, że nie określił on w swej decyzji, czy któraś z tych map stanowi załącznik do niej. Jest to o tyle istotne, że na jednej z map przedmiotowa stacja zlokalizowana jest w pasie technologicznym istniejącej linii elektroenergetycznej110 kV, a jak słusznie podniósł Starosta takie umiejscowienie tej stacji stanowiłoby najmniejsze obciążenie nieruchomości małżonków S.

Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji przede wszystkim wyjaśni kwestię umocowania R. W., w dalszej kolejności weźmie pod uwagę przedstawione wyżej stanowisko odnośnie lokalizacji przedmiotowej inwestycji w świetle obowiązującego na tamtym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wreszcie wyjaśni (ewentualnie w porozumieniu z inwestorem) konkretną lokalizację stacji transformatorowej, czyli wskaże która ze znajdujących się w aktach administracyjnych map stanowi przedmiot rozpoznania. Wyniki oceny materiału dowodowego muszą mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.

Zważywszy na powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji.

O kosztach postępowania w punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ppsa. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 200 zł, ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł), stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 265 ze zm.) oraz równowartość uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).