Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1009/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4, art. 14 us. 1 i ust.2
journal: Dz.U. 2020 poz 981
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2021 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.- dalej "k.p.a.") oraz art. 59 ust. 1-2 , art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.- dalej "u.p.z.p."), po rozpoznaniu wniosku M. M., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb S. [...], gmina S..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na terenie Gminy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębach ewidencyjnych G., D., S. i S. (uchwała Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r.). Zgodnie z ustaleniami ww. planu w dalszym sąsiedztwie dz. nr [...] w S. dla terenu oznaczonego symbolem 8R/EE o pow. 6,19ha dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 200m (wysokość skrajnego skrzydła w pozycji pionowej nad poziom terenu). Powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 981 - dalej "u.i.e.w.") organ przyjął, że minimalna odległość zabudowy mieszkaniowej od ww. obszaru powinna być równa lub większa od 2000m. Działka nr [...] zlokalizowana jest natomiast w odległości ok. 1670m od granicy terenu 8R/EE, a zatem znajduje się w obszarze oddziaływania planowanych elektrowni, a tym samym nie spełnia wymogów zawartych w art. 4 ust. 1 i art. 5 u.i.e.w. Ponadto na terenie gminy S. i sąsiedniej gminy M. obowiązują jeszcze inne miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych, jednakże na podstawie ww. planów do dnia dzisiejszego nie nastąpiła realizacja żadnej elektrowni wiatrowych.

Dalej organ podkreślił, że ustawodawca w u.i.e.w. zastosował przepisy przejściowe (art. 14 ust. 1 i 2) dla postępowań administracyjnych w przedmiocie wydawania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa, zgodnie z którymi wydawanie ww. decyzji było możliwe przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia wżycie ustawy. Termin ten upłynął w dniu 16 lipca 2019 r. Od tego dnia nie ma zatem możliwości lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub mieszanej w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa. Wszystkie działki, zespół działek lub części działek, które znajdują się w obszarze oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych, nie spełniają wymogów zawartych w art. 4 ust. 1 i art. 5 u.i.e.w. W związku z powyższym organ nie może ustalić warunków zabudowy mieszkaniowej dla tych terenów, ponieważ inwestycja ta stoi w sprzeczności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.)

D. i W. P. złożyli odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie:

- art. 15 ust. 8 u.i.e.w. w związku z art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności opisanych w powyższym przepisie,

- art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na sprawę,

- art. 30 ust. pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 - dalej "u.s.g.") w związku z art. 18 ust. 5 u.i.e.w. poprzez zaniechanie przedłużenia regulacji odnoszących pozytywny wpływ na zagospodarowanie terenu,

- art. 9 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium podkreśliło, że wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanek. Celem postępowania wyjaśniającego w sprawie jest m.in. stwierdzenie, czy planowana przez wnioskodawcę inwestycja, o określonej funkcji, architekturze i gabarytach, jest możliwa do realizacji w odniesieniu do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy oraz inwestycja ta nie będzie naruszać przepisów odrębnych. Jak z akt sprawy wynika, organ wyznaczył wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w zakresie warunków, o których mowa ww. przepisie. Z tej analizy jednoznacznie wynika, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt od 1 od 4 u.p.z.p. Natomiast organ dopatrzył się niezgodności inwestycji z przepisami u.i.e.w., co stanowi podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Kolegium ustaliło, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębie S. (uchwała Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.) określona dopuszczalna maksymalna całkowita wysokość elektrowni wiatrowej wynosi 200 m. W myśl art. 4 ust. 1 u.i.e.w. dla elektrowni wiatrowej o powyższej wysokości odległość, w której może być lokalizowany i budowany budynek mieszkalny powinna być równa lub większa od 2000 m. Według przeprowadzonej analizy odległość pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji jest mniejsza niż wymagana i wynosi około 1670 m. Planowana inwestycja budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] znajduje się więc w obszarze oddziaływania planowanej elektrowni, co jest niezgodne z wymaganiami u.i.e.w. i stanowi o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, po 16 lipca 2019 r. w wyznaczonej strefie 10H nie jest obecnie możliwe, o czym przesądza treść art. 14 u.i.e.w. Z kolei art. 15 ust. 8 u.i.e.w. nie stosuje się do planów miejscowych przewidujących lokalizację nowej elektrowni wiatrowej (art. 15 ust. 9), zatem skorzystanie z omawianego wyjątku jest możliwe tylko, jeśli na terenie objętym opracowaniem planistycznym elektrownia wiatrowa już istnieje. Stąd też zastosowanie ww. przepisu w przedmiotowej sprawie nie znajduje uzasadnienia.

Dalej Kolegium zaznaczając, że nie jest władne orzekać w kwestii prawidłowości obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazało na przewidzianą w art. 101 ust. 1 u.s.g. możliwość zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego.

Zdaniem organu odwoławczego, niezasadny jest również zarzut skarżących, iż organ pierwszej instancji nie dopełnił obowiązku zawiadomienia stron postępowania o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wyznaczając 7-dniowy termin wniesienia uwag. Przedmiotowe pismo zostało odebrane w dniu [...] czerwca 2020 r.

W. P. i D. P. zaskarżyli wyżej opisaną decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze decyzji tej zarzucili:

a) naruszenie prawa materialnego:

- art. 15 ust. 8 u.i.e.w. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności opisanej w art. 15 ust 8 u.i.e.w. w wydanej decyzji pierwszej instancji oraz zaniechanie oceny tego deliktu przez organ drugiej instancji, co może mieć istotny wpływ na prawa materialne strony,

- art. 61 ust. 5 u.p.z.p w zw. z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. poprzez nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji wszystkich okoliczności mających wpływ na poprawność wydanej decyzji oraz zaniechanie oceny tego deliktu przez organ drugiej instancji,

- art. 30 ust. 2 pkt 1 u.s.g. w zw. z art. 15 ust 8 u.i.e.w. poprzez zaniechanie przedłożenia regulacji odnoszącej pozytywny wpływ na zagospodarowanie terenu oraz brak oceny organu drugiej instancji,

b) naruszenie prawa proceduralnego:

- art. 9 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 8 u.i.e.w. poprzez jego niezastosowanie co spowodowało, że organ administracji publicznej pierwszej instancji w wydanej decyzji nienależycie i niewyczerpująco poinformował skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, natomiast organ drugiej instancji zaniechał oceny działania organu pierwszej instancji w tym przedmiocie,

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji podczas postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla dz. nr [...] obr. S., gm. S. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze skutkiem, o którym mowa w art. 81 k.p.a.,

- art. 11 k.p.a. poprzez pomięcie w uzasadnieniu przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 8 u.i.e.w. co spowodowało, że organ administracji publicznej niedostatecznie wyjaśnił skarżącym zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, natomiast organ odwoławczy nie podjął próby oceny poprawności działania organu pierwszej instancji w tym przedmiocie.

W motywach skargi skarżący podnieśli, że twierdzenie organu jakoby od dnia 16 lipca 2019 r. nie było możliwości lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub mieszanej w zgodności z przepisami ustawy jest błędne, gdyż taką możliwość stwarza art. 15 ust. 8 u.i.e.w. Zaakcentowali, że organ nie podjął próby uregulowania tej kwestii poprzez uchwalenie miejscowego planu przewidującego lokalizację ww. zabudowy jak i nie wyjaśnił motywów braku podjęcia stosownych działań. Decyzja narusza zatem nie tylko interes prawny wnioskodawcy, ale także każdego kto na obszarze jest właścicielem nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę w stosunku do D. P..

W dniu [...] sierpnia 2021 r. wpłynęło do Sądu pismo W. P. i D. P., w którym ww. poinformowali, że w dniu [...] lipa 2020 r. Wójt Gminy S. przygotował projekt uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. dla zachodniego fragmentu wsi S., którym to zasięgiem objęto działkę nr [...], zaś w dniu [...] sierpnia 2020 r. Rada Gminy w S. podjęła uchwałę w tym przedmiocie. W ich ocenie, skoro organ w dacie wydania decyzji odmawiającej zamierzał zwrócić się do innego organu z wnioskiem o przystąpienie do sporządzenia planu dla terenu objętego negatywną decyzją, to winien zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. zawiesić postępowanie administracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów uznał, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia na rzecz inwestora, którym nie są skarżący, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb S. [...], gmina S..

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, a jednym z tych wymogów jest zgodność decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

Na gruncie niniejszej sprawy organy administracji przyjęły, że objęta wnioskiem inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji byłoby sprzeczne z przepisami odrębnymi zawartymi w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zdaniem Sądu stanowisko to zasługuje na akceptację.

Ustawodawca w u.i.e.w. ograniczył możliwość lokalizacji budynków mieszkalnych zarówno w stosunku do istniejących, jak i planowanych elektrowni wiatrowych, stanowiąc, w art. 4, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej musi być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej "decyzją WZ", dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1,a: 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 u.i.e.w.). Z kolei w świetle art. 6 pkt 3 u.i.e.w. odległość określoną zgodnie z art. 4 uwzględniają organy gminy i wojewoda - przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy.

W sprawie nie jest kwestionowane, że działka objęta planowaną inwestycją nie spełnia norm odległościowych wynikających z art. 4 u.i.e.w., bowiem położona jest w odległości mniejszej niż 2000 m (tj. 1670 m) od terenu oznaczonego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębie S. (uchwała Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.) - symbolem 8R/EE, na którym dopuszczono lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 200 m. Natomiast skarżący uważa, że w takim stanie faktycznym odmowa ustalenia warunków zabudowy narusza zarówno interes wnioskodawcy jak i każdego kto na tym obszarze jest właścicielem nieruchomości, gdyż organy niezasadnie decyzje oparły jedynie o treść art. 14 ust. 1 i 2 u.i.e.w., pomijając art. 15 ust. 8 u.i.e.w.

W odniesieniu do powyższego wyjaśnienia wymaga, że wprawdzie powołane przepisy normują kwestie intertemporalne wprowadzając odmienne okresy przejściowe, które pozwalają na pominięcie rygorów u.i.e.w., jednakże każdy z nich znajduje zastosowanie w innym konkretnym przypadku. Mianowicie art. 14 ust. 1 i 2 u.i.e.w. - do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy, z kolei art. 15 ust. 8 u.i.e.w. - do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidującego lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa.

W myśl art. 14 ust. 1 u.i.e.w. postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy prowadzi się przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Natomiast według art. 14 ust. 2 u.i.e.w. postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Analiza zacytowanych przepisów prowadzi do wniosku, że rację ma organ odwoławczy, iż nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszkalnej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa po 16 lipca 2019 r. (tzn. po 36 miesiącach od dnia wejścia w życie ustawy, co miało miejsce 16 lipca 2016 r.), w sytuacji gdy znajduje się w wyznaczonej strefie dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej. Również w orzecznictwie podnosi się, że uwzględniając przepisy przejściowe zawarte w art. 14 u.i.e.w., w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy przez 36 miesięcy od 16 lipca 2016 r. organy właściwe do wydania decyzji nie były zobowiązane do uwzględniania wymogów odnośnie do odległości wskazanych w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. Natomiast od 17 lipca 2019 r. wymóg uwzględnienia tej zasady spoczywa bezwzględnie na organie właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy (por. wyroki WSA w Olsztynie z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 102/12 oraz sygn. akt II SA/Ol 103/21, z dnia 5 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 104/21 jak i z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 105/21, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W realiach niniejszej sprawy ww. termin minął, a zatem zgodzić należy się z organem odwoławczym, że dopuszczenie uchwalonym w dniu [...] grudnia 2015 r. planem lokalizacji elektrowni wiatrowej wyklucza możliwość ustalenia warunków zabudowy na obszarze jej odziaływania obejmującym swym zasięgiem strefę dziesięciokrotności wysokości elektrowni. Trafności poglądu tego w żaden sposób nie podważa argumentacja skargi.

Zgodnie z przywołanym przez skarżącego art. 15 ust. 8 u.i.e.w. - w ciągu 72 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy dopuszcza się uchwalanie planów miejscowych przewidujących lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych. Jak już wyżej wskazano, a co wymaga zaakcentowania, przepis ten odnosi się do lokalizacji zabudowy w drodze miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a nie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższego przepisu jak i żadnego innego nie wynika obowiązek uchwalenia takiego planu. Organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały (por. postanowienie NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1501/11, opubl. w Lex nr 1151908). Również wójt, choć na mocy art. 30 ust. 2 pkt 1 u.s.g. do jego zadań należy przygotowywanie projektów uchwał rady gminy, nie ma obowiązku inicjowania procedury planistycznej. Z tych też względów sugestia skarżącego jakoby organ gminy zobowiązany był przed wydaniem decyzji, do podjęcia próby uregulowania w drodze uchwały możliwości zabudowy mieszkalnej lub mieszanej, tak aby dopuścić inwestycję na obszarach objętych odziaływaniem elektrowni wiatrowych, jest nieuprawiona. Co więcej zasadność takiego postępowania organu I instancji nie mogła być przedmiotem oceny organu odwoławczego, gdyż nie stanowi okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Także przywołany w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi fakt podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego swym zasięgiem działkę nr [...] - z uwagi na treść art. 15 u.i.e.w.- pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze podkreślić trzeba, że aczkolwiek skarżący został uznany za stronę przez organ I instancji, jednakże nie sposób przyjąć, aby decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działki [...], której nie jest właścicielem, w jakikolwiek sposób naruszała jego interes prawny. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło także do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Organy prawidłowo bowiem zastosowały regulacje u.p.z.p i u.i.e.w. zasadnie przyjmując, że w przedmiotowej sprawie nie można ustalić warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Przy czym nie uchybiły art. 9, 10 i 11 k.p.a., gdyż wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy jak i dopełniły obowiązku należytego informowania stron. Poza tym zapewniono skarżącemu - jako stronie - czynny udział w prowadzonym postępowaniu, w tym pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. poinformowano o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z którego to uprawienia skarżący nie skorzystał. Oznacza to zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż w realiach badanej sprawy nie można pozytywie załatwić wniosku o warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego w odległości mniejszej niż 2000 m od granic terenu, dla którego to sposób zagospodarowania określony w planie dopuszcza lokalizację elektrowni wiatrowej. W takiej sytuacji, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, skarżący może co najwyżej - w celu ochrony swojego interesu prawnego - skorzystać z prawa zaskarżenia planu do sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, wobec nieuzasadnionych podstaw skargi przy jednoczesnym braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.