Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 260/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenie A z siedziba w Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. (znak: [...]) wydanym w wyniku rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenie A " z siedzibą w Ś. z dnia 25 lipca 2017 r., Prezydent Miasta N. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oddalenia zgłoszenia instalacji stacji bazowej nr [...] zlokalizowanej na dachu hotelu [...], przy ul. [...] l w N. oraz zobowiązania prowadzącego instalację tj. [...] Sp. z o.o. do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji stacji bazowej nr N.

W uzasadnieniu ww. postanowienia organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 25 lipca 2017 r., Stowarzyszenie wnosiło o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu oddalenie zgłoszenia instalacji stacji bazowej nr [...] (zlokalizowanej na dachu hotelu [...], przy ulicy [...] l w N. zarejestrowanego w dniu 16 października 2016 r. pod sygnaturą: [...] oraz o zobowiązanie prowadzącego instalację [...] Sp. z o.o. do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej instalacji. Organ wyjaśnił również, że uzasadniając zgłoszone żądanie Stowarzyszenie powoływało się na § 2 ust. 1 pkt 7 nieobowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, póz. 2573 ze zm.) wskazując, że sumaryczna, równoważna izotropowe moc emisji 12 szt. anten rozsiewczych przedmiotowej stacji bazowej wynosi 82 888 W.

Następnie, przywołując regulacje § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) organ wskazał, że równoważną moc promieniowania izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. Tym samym każdą antenę traktuje się jako indywidualną instalację i nie dokonuje się sumowania mocy anten, zarówno z innymi antenami przedmiotowej stacji bazowej, jaki i stanowiących element innych instalacji radiokomunikacyjnych. Zdaniem organu, w świetle powyższego, powoływanie się przez Stowarzyszenie na nieobowiązujące przepisy prawne i wskazywanie sumarycznej mocy 12 anten przedmiotowej stacji bazowej, jako argument do oddalenia zgłoszenia stacji bazowej nr N. zlokalizowanej na dachu hotelu [...], przy ulicy [...] w N. oraz zobowiązanie prowadzącego instalację [...] Sp. z o.o. do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej instalacji, nie może zostać uznane za zasadne. Organ podkreślił również, że z informacji zawartych w przedmiotowym zgłoszeniu instalacji oraz sprawozdaniu z badań nr [...], stanowiącego załącznik do zgłoszenia wynika, że przedmiotowa stacja bazowa nie osiąga progów określonych w ww. przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., wobec czego nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadto organ wskazał, że przyjęte zgłoszenie stacji bazowej nr N. operatora [...] Sp. z o.o., spełnia wymagania określone w art. 152 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.), dot. zgłoszenia instalacji nie wymagającej uzyskania zezwolenia. Wskazując na powyższe organ stwierdził, że nie może oddalić przedmiotowego zgłoszenia przedłożonego przez [...] Sp. z o.o. i zobowiązać podmiotu do złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ nie zachodzą formalne przesłanki do wszczęcia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z powyższym postanowieniem nie zgodziło się Stowarzyszenie A " składając zażalenie i podnosząc naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Stowarzyszenia zaskarżone postanowienie legalizuje eksploatację nielegalnie rozbudowanej w 2016 r. stacji bazowej [...] nr N. co stanowi o naruszeniu art. 2, art. 7, art. 39, art. 68 § 3, art. 68 § 4, art. 74 § 1 i art. 82 Konstytucji RP, art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.), art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1405) i art. 7 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1785). W tym zakresie Stowarzyszenie wskazywało m.in. że stacja bazowa wyposażona w anteny rozsiewcze, których skumulowana moc emisji na którymkolwiek azymucie przekracza 20 000 [W], podlega obligatoryjnie ocenie oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 a § 1 i art. 144 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podano, iż w myśl art. 152 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.) instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8. W art. 152 ust. 2 tej ustawy ustawodawca określił wymogi formalne przedmiotowego zgłoszenia, wskazując jednocześnie - w art. 152 ust. 3 zd. 1 - iż prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5. Wzmiankowany ust. 5 stanowi zaś, że instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem. Z kolei jak wynika z art. 152 ust. 4 do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji, który zgodnie z art. 152 ust. 4a, jest wnoszony, jeżeli: 1) eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska; 2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2. W myśl art. 152 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany: 1) przedłożyć organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o: a) rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji, b) zakończeniu eksploatacji instalacji, c) zmianie w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2; 2) dokonać ponownego zgłoszenia instalacji, jeżeli zmiana wprowadzona w instalacji ma charakter istotnej zmiany. Z kolei w myśl art. 152 ust. 7 wynika, iż informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 1, należy przedłożyć w terminie 14 dni odpowiednio od dnia: 1) rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji; 2) zakończenia eksploatacji instalacji; 3) zmiany w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zgłoszenie zmiany danych instalacji dokonanej przez P4 Sp. z o.o. z siedzibą w W., pismem z dnia 21 października 2016 r., dokonane zostało z powołaniem na cytowane wyżej przepisy art. 152 ust. 6 pkt 1 lit. c oraz ust. 7 pkt 3.. Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że zgłoszenie instalacji, ponowne zgłoszenie dotyczące instalacji zmienionej w istotny sposób, jak również przedłożenie informacji o rezygnacji z rozpoczęcia instalacji, zakończenia eksploatacji, względnie zmiany danych lub informacji dotyczących instalacji jest czynnością materialno-techniczną, na skutek której nie jest wydawane żadne orzeczenie. W szczególności przywołane przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie przyznają organom ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w tych przepisach uprawnień do prowadzenia postępowań administracyjnych, których przedmiotem byłoby oddalenie zgłoszenia dol. instalacji, względnie oddalenie informacji przedkładanych w trybie art. 152 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepisy te nie przyznają również uprawnień do wydawania decyzji administracyjnych o podobnej lub zbliżonej treści, co oznacza, iż taka ewentualna decyzja byłaby decyzją wydana bez podstawy prawnej, obarczoną wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. O ile przepisy art. 152 ust. 4 i 4a ustawy Prawo ochrony środowiska, przyznają organowi uprawnienie to wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej, niemniej jednak sprzeciw taki może być wniesiony wyłącznie w przypadku dokonania zgłoszenia instalacji nowo zbudowanej lub dokonania zgłoszenia instalacji zmienionej w sposób istotny. Innymi słowy instytucja sprzeciwu nie ma zastosowania w sytuacji przedłożenia organowi jedynie informacji, o których mowa w art. 152 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Co więcej termin na wniesienie sprzeciwu przez organ wynosi 30-dni i liczy się go od dnia doręczenia zgłoszenia. Termin ten ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że jego przekroczenie jest jednoznaczne z brakiem zastrzeżeń w kwestii funkcjonowania określonej w zgłoszeniu instalacji. Co za tym idzie po upływie wskazanego terminu, nie jest możliwe wniesienie przez organ sprzeciwu od zgłoszenia instalacji.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wystosowane przez Stowarzyszenie żądanie wszczęcia postępowania i wydania decyzji, której przedmiotem byłoby oddalenie przedłożonej przez [...] Sp. z o.o. informacji o zmianie danych w instalacji stacji bazowej jest pozbawione podstawy prawnej, a to stanowi wystarczającą przesłankę do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 K.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie A " z siedzibą w Ś., powtarzając argumentację zawartą w zażaleniu.

W uzasadnieniu podkreślono, iż sporna stacja bazowa kumuluje moc emisji przekraczającą dopuszczalne normy przez co podlega obligatoryjnie ocenie oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Stosownie do art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd ją oddala.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sporne w niniejszej sprawie było czy organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie podania strony skarżącej o oddalenie zgłoszenia instalacji stacji bazowej nr [...] zlokalizowanej na dachu hotelu [...], przy ul. [...] w N. oraz zobowiązania prowadzącego instalację tj. [...] Sp. z o.o. do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji stacji bazowej nr N. . W podaniu tym strona skarżąca, jak i potem zażaleniu i skardze do Sądu, wskazywała okoliczności dotyczące kumulowania przez sporną stację bazową znacznych mocy emisji przekraczających dopuszczalne normy, a ponadto podnosiła kwestię skutków zdrowotnych i społecznych związanych z taką mocą oddziaływania.

Powyższa treść żądania zasadnie w ocenie Sądu została rozstrzygnięta przez skarżony organ poprzez odmowę wszczęcia postępowania. Wbrew zawartości bardzo szczegółowym zarzutom i ich uzasadnieniu wskazywanym przez stronę skarżącą istotą kontrolowanej sprawy było ustalenie, jak prawidłowo ocenił skarżony organ, czy zaistniały "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania. O ile przyczyny te nie zostały przez ustawodawcę skonkretyzowane, to jednak należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, w tym m.in. gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, a także gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie, (por.: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 298, Andrzej Wróbel [w]: Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2016; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2011 r. I OSK 831/17, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt III UK 16/15).

W kontrolowanej sprawie decydująca jest treść norm materialnoprawnych wynikających z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie bowiem z art. 152 tej ustawy instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8. W art. 152 ust. 2 ustawodawca dodatkowo określił wymogi formalne przedmiotowego zgłoszenia, wskazując jednocześnie - w art. 152 ust. 3 zd. 1 - iż prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5. Wzmiankowany ust. 5 stanowi zaś, że instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem. Z kolei jak wynika z art. 152 ust. 4 do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji, który zgodnie z art. 152 ust. 4a, jest wnoszony, jeżeli: 1) eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska; 2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2. W myśl art. 152 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany: 1) przedłożyć organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o: a) rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji, b) zakończeniu eksploatacji instalacji, c) zmianie w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2; 2) dokonać ponownego zgłoszenia instalacji, jeżeli zmiana wprowadzona w instalacji ma charakter istotnej zmiany. Z kolei w myśl art. 152 ust. 7 informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 1, należy przedłożyć w terminie 14 dni odpowiednio od dnia: 1) rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji; 2) zakończenia eksploatacji instalacji; 3) zmiany w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2.

Co do spornej stacji bazowej zgłoszenie zmiany danych instalacji dokonanej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. dokonane zostało pismem z dnia 21 października 2016 r., z powołaniem na cytowane wyżej przepisy art. 152 ust. 6 pkt 1 lit. c oraz ust. 7 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z nich to wprost jak wyżej wskazano wynika, iż zgłoszenie instalacji, ponowne zgłoszenie dotyczące instalacji zmienionej w istotny sposób, jak również przedłożenie informacji o rezygnacji z rozpoczęcia instalacji, zakończenia eksploatacji, względnie zmiany danych lub informacji dotyczących instalacji jest czynnością materialno-techniczną, na skutek której nie jest wydawane żadne orzeczenie. Przywołane przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska ani również wskazywane przez stronę skarżącą nie przyznają organom ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w tych przepisach uprawnień do prowadzenia postępowań administracyjnych, których przedmiotem byłoby oddalenie zgłoszenia instalacji, względnie oddalenie informacji przedkładanych w trybie art. 152 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepisy te nie przyznają również uprawnień do wydawania decyzji administracyjnych o podobnej lub zbliżonej treści, co oznacza, iż taka ewentualna decyzja byłaby decyzją wydana bez podstawy prawnej, obarczoną wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. O ile przepisy art. 152 ust. 4 i 4a ustawy Prawo ochrony środowiska, przyznają organowi uprawnienie to wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej, niemniej jednak sprzeciw taki może być wniesiony wyłącznie w przypadku dokonania zgłoszenia instalacji nowo zbudowanej lub dokonania zgłoszenia instalacji zmienionej w sposób istotny. Innymi słowy instytucja sprzeciwu nie ma zastosowania w sytuacji przedłożenia organowi jedynie informacji, o których mowa w art. 152 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Nadto termin na wniesienie sprzeciwu przez organ wynosi 30-dni i liczy się go od dnia doręczenia zgłoszenia. Termin ten ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że jego przekroczenie jest jednoznaczne z brakiem zastrzeżeń w kwestii funkcjonowania określonej w zgłoszeniu instalacji. Zatem po upływie wskazanego terminu, nie jest możliwe wniesienie przez organ sprzeciwu od zgłoszenia instalacji.

Ponadto stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) równoważną moc promieniowania izotropowego wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. Tym samym każdą antenę traktuje się jako indywidualną instalację i nie dokonuje się sumowania mocy anten, zarówno z innymi antenami przedmiotowej stacji bazowej, jaki i stanowiących element innych instalacji radiokomunikacyjnych. W świetle powyższego wskazywanie sumarycznej mocy 12 anten przedmiotowej stacji bazowej nie może zostać uznane za naruszenie obowiązujących przepisów. Z informacji zawartych w zgłoszeniu instalacji oraz sprawozdaniu z badań nr [...], stanowiącego załącznik do zgłoszenia wynika, że przedmiotowa stacja bazowa nie osiąga progów określonych w ww. przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., wobec czego nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższe prowadzi do wniosku, że żądanie wszczęcia postępowania i wydania decyzji, której przedmiotem byłoby oddalenie przedłożonej przez P4 Sp. z o.o. informacji o zmianie danych w instalacji stacji bazowej jako pozbawione podstaw prawnych, zasadnie rozstrzygnięto postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 61a § 1 kpa.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalając skargę.