Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1089/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie NSA Jan Kacprzak del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 185/08 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji z ewidencji gruntów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Olsztynie na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w K. kwotę 397 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 185/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę "[...]" spółki z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia z ewidencji gruntów zawierającego informacje o nieruchomości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. Starosta K. odmówił spółce z o.o. "[...]" w K. wydania zaświadczenia z rejestru ewidencji gruntów, zawierającego informację o nieruchomości położonej w P. [...], tj. numerze działki i księgi wieczystej oraz właścicielach. Z wniosku spółki wynika bowiem, że przedmiotem jej żądania nie jest potwierdzenie informacji zawartych w rejestrze, lecz poszukiwanie nieruchomości położonej pod wskazanym adresem. Wnioskodawca nie wykazał więc istnienia interesu prawnego w rozumieniu art. 217 §2 kpa i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Uzasadnienie wniosku, iż udostępnione dane posłużyłyby do wszczęcia egzekucji z tej nieruchomości lub do wystąpienia o stwierdzenie nabycia spadku wskazują na interes faktyczny a nie prawny spółki. Ponadto, skarżąca nie podała numeru działki w celu identyfikacji przedmiotowej nieruchomości, zaś na terenie gminy K. nie założono ewidencji budynków, wobec czego nie jest możliwe wyszukanie działki tylko na podstawie jej adresu.

W wyniku złożenia zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Olsztynie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wskazując, że podstawową formą udzielania pisemnych informacji z ewidencji gruntów i budynków jest wypis z ewidencji gruntów. W każdym przypadku pisemne informacje organu ewidencyjnego zawierające takie dane mają jednak charakter zaświadczenia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż urzędowo potwierdzają ujawniony w ewidencji stan prawny nieruchomości. Uzyskanie zaś wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego - zgodnie z art. 217 §2 i art. 218 kpa - uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę własnego interesu prawnego uzasadniającego ich wydanie. Niezbędne jest zatem wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego zobowiązującego organ do wydania żądanego dokumentu lub uprawniającego wnioskodawcę do jego otrzymania. Nie można wyprowadzić istnienia interesu prawnego z okoliczności, iż udostępnione dane posłużyłyby do wszczęcia egzekucji z tej nieruchomości lub też do wystąpienia o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłych właścicielach. Żaden przepis prawa nie obliguje przy tym wierzyciela do dostarczenia organowi egzekucyjnemu zaświadczeń organu administracji publicznej wskazujących składniki majątku dłużnika, gdyż wierzyciel może realizować swoje prawa w innym przewidzianym przez prawo trybie, w szczególności stosując uregulowania art. 761 §1 oraz art. art. 913-920 kodeksu postępowania cywilnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2008 r. "[...]" spółka z o.o. w K. stwierdziła, iż żądała wyłącznie informacji o numerze księgi wieczystej, a nie wyrysu czy wypisu. Ponadto, udowodniła swój interes prawny przedkładając pismo komornika wskazujące D. Ż. jako dłużnika skarżącej, a na podstawie art. 797 kpc ma obowiązek wskazać sposób egzekucji i majątek, z jakiego egzekucja ma być prowadzona.

Wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 185/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę stwierdzając, iż spółka nie występowała o podanie danych określonych w §30-32 w zw. z §51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Nie domagała się również wglądu do danych będących w zasobach Starosty, ani ustnej informacji czy też plików komputerowych. Starosta mógłby udzielić informacji o lokalu stanowiącym odrębną nieruchomość tylko w formie wypisu z operatu ewidencyjnego, co przewiduje art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Treść wypisu z operatu ewidencyjnego określona została w załączniku nr 5 do powołanego rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i stanowi ją m.in. numer jednostki rejestrowej gruntów, dane dotyczące podmiotów ewidencyjnych, numer księgi wieczystej lub nazwa i numer dokumentu określającego prawa podmiotów ewidencyjnych.

Zasadnie zatem organy obu instancji badały istnienie interesu prawnego skarżącej w uzyskaniu danych z operatu ewidencyjnego, prawidłowo uznając, że takiego interesu skarżąca nie posiada. Istotą żądania skarżącej było bowiem uzyskanie danych identyfikujących bliżej nieruchomości rodziców zainteresowanej dla potrzeb prowadzonego przez komornika sądowego postępowania egzekucyjnego, co świadczy o istnieniu jedynie interesu faktycznego, polegającego na potrzebie uzyskania stosownych informacji od Starosty, a nie interesu opartego na prawie w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia takich informacji. Sąd podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd o braku po stronie wierzyciela interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym toczącym w przedmiocie wydania na jego wniosek wypisu (wyrysu) z operatu ewidencyjnego dotyczącego bliżej nieokreślonej nieruchomości dłużnika. Do poszukiwania majątku dłużnika nie są bowiem właściwe organy administracji publicznej, lecz komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny jako organy egzekucyjne. W szczególności służy temu postępowanie o wyjawienie majątku dłużnika regulowane przepisami art. art. 913-920 kpc a także art. art. 761-762 i 7971 kpc. Nie ma zatem racji skarżąca wywodząc swój interes prawny z przepisów postępowania cywilnego, nakazujących wierzycielowi wskazanie sposobu egzekucji i majątku, z którego ta egzekucja ma być prowadzona. Udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków polega na potwierdzeniu pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ i ma formę zaświadczenia. Przesłanki wydania zaświadczenia określone są natomiast w art. 217 §2 kpa.

Gwarantowana zaś w art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jawność danych oznacza możliwość odpłatnego wglądu do informacji o gruntach, budynkach i lokalach zawartych w operacie ewidencyjnym, jednakże stosownie do art. 24 ust. 3 tej ustawy, uzyskanie urzędowego potwierdzenia takich informacji w formie zaświadczenia ograniczone jest do właścicieli i władających nieruchomością oraz podmiotów mających interes prawny w wydaniu wyrysu lub wypisu z operatu ewidencyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "[...]" spółka z o.o. w K. zarzucając naruszenie prawa proceduralnego, tj. art. 133 §1 i art. 134 §1 w zw. z art. 141 §4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, ze zm.) w zw. z art. 1 §1 i §2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych, które to naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez niezbadanie przez sąd stanu faktycznego sprawy, a tym samym naruszenie obowiązku sądowej kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, wynikające z przyjęcia przez sąd, że skarżący występował o informację na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a nie na podstawie art. 24 ust. 1 powołanej ustawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 797 kpc poprzez błędną interpretację pojęcia interes prawny i przyjęcie, iż skarżący nie miał interesu prawnego w ustaleniu stanu prawnego nieruchomości zamieszkiwanej przez dłużniczkę skarżącego, przeciwko której skarżący prowadzi egzekucję, mimo iż przepis art. 797 kpc obliguje wierzyciela do wskazania sposobu egzekucji i majątku z jakiego egzekucja ma być przeprowadzona, a także poprzez przyjęcie, iż skarżący mógł osobiście zapoznać się z informacjami zawartymi w rejestrze gruntów, ale nie miał prawa żądać pisemnej informacji z tej ewidencji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono dotychczasowy tok sprawy, kwestionując ustalenie Sądu wskazujące na to, iż skarżąca nie występowała o podanie takich informacji, których udzielenie możliwe byłoby w oparciu o przepis wskazujący na jawność informacji o gruntach, budynkach i lokalach zawartych w operacie ewidencyjnym. Skarżąca we wniosku o udzielenie informacji nie precyzowała w jakiej formie ma ona być udzielona, wskazując jedynie, iż wnosi o pisemne udzielenie tej informacji. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wyraźnie wskazała, iż nie żądała ani wyrysu ani wypisu w myśl art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a jedynie informacji o nr działki i księgi wieczystej. Księgi wieczyste także są przecież jawne i uzyskawszy informację o numerze KW skarżący mógłby wystąpić o odpis z KW i samodzielnie ustalić na tej podstawie wszelkie niezbędne informacje do dalszej egzekucji. Sąd błędnie przy tym interpretuje art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przyjmując, iż gwarantowana tym przepisem jawność danych oznacza zaledwie możliwość odpłatnego wglądu do informacji o gruntach, budynkach i lokalach zawartych w operacie ewidencyjnym, zaś uzyskanie urzędowego potwierdzenia takich informacji w formie zaświadczenia możliwe jest tylko do właścicieli, osób władających nieruchomością i mających interes prawny w uzyskaniu wypisu i wyrysu. Jest to rozszerzająca, niczym nie uzasadniona interpretacja jasno brzmiącego przepisu, dokonywana wbrew zasadzie, iż "clara non sunt interpretanda". Skoro bowiem przepis brzmi, iż informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, a skarżący jednym słowem nawet nie wspomniał, iż żąda wydania wypisu z rejestru gruntów, to nie było podstaw do odmowy wydania jawnej informacji. Nieprawidłowa jest także dowolna interpretacja Sądu, jakoby przepis art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne umożliwiał osobiste zapoznanie się z informacjami zawartymi w ewidencji gruntów, ale uniemożliwiał żądanie udzielenia takowej informacji drogą pisemną. Nie wynika to z przepisów prawa, i nie wiadomo jakiemu celowi miałoby takowe rozgraniczenie uprawnień żądającego informacji służyć. Skoro skarżący może zapoznać się z informacjami z ewidencji osobiście, to nie ma żadnych racjonalnych przesłanek (ani przepisu o takim brzmieniu) aby uniemożliwić mu zapoznanie się z konkretną informacją na odległość, poprzez udzielenie pisemnej informacji, co do której ustawodawca postanowił, iż ma ona być jawna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ale tylko w zakresie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, tj. art. 133 §1 i art. 134 §1 w zw. z art. 141 §4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), ponieważ Sąd pierwszej instancji uchybił powołanym przepisom w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i w tym zakresie skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z zestawienia powołanych przepisów wynika, iż sąd administracyjny - orzekając na podstawie przedłożonych przez organ administracji akt sprawy - zobowiązany jest w pierwszej kolejności w ramach zwięzłego przedstawienia stanu sprawy - do prawidłowego wskazania przedmiotu swojego rozstrzygnięcia, ponieważ wszystkie dalsze rozważania prawne Sądu mogą być odnoszone tylko do tego przedmiotu.

Słusznie więc zarzuca się w skardze kasacyjnej dokonanie w zaskarżonym wyroku nieprawidłowych ustaleń faktycznych, jako mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji, skarżący kasacyjnie nie występował o wydanie wypisu i wyrysu, czy też o urzędowe potwierdzenie przez organ ewidencyjny stosownej informacji, lecz jedynie o udzielenie we wskazanym przez siebie zakresie informacji z ewidencji gruntów i budynków. Jakkolwiek bowiem w swoim wniosku z dnia [...] listopada 2007 r. o udzielenie informacji z rejestru gruntów skarżący kasacyjnie uzasadnił potrzebę uzyskania tej informacji toczącym się z jego wniosku postępowaniem egzekucyjnym, to zarówno w swoim zażaleniu z dnia 18 grudnia 2007 r. na postanowienie organu pierwszej instancji, jak i w skardze na postanowienie organu drugiej instancji jednoznacznie wskazał, iż nie ubiega się o wypis i wyrys, lecz jedynie o udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wprawdzie skarżący kasacyjnie powołuje się przy tym na przysługiwanie interesu prawnego mającego wynikać właśnie z okoliczności wskazania komornikowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne majątku dłużnika, z którego ta egzekucja mogłaby być prowadzona, to jednak nie zmienia faktu, iż przedmiotem jego żądania nie jest uzyskanie wypisu i wyrysu, wskutek czego zbędnie Sąd pierwszej instancji rozważał w zaskarżonym wyroku dopuszczalność wydania wypisu i wyrysu na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, skoro przepis ten w ogóle nie ma w tej sprawie zastosowania.

Skarżący kasacyjnie, zarówno w postępowaniu przed organami administracji, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym cały czas eksponował wnioskowanie o udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, według którego informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Informacji tych udziela się odpłatnie.

Rzeczą Sądu pierwszej instancji było zatem dokonanie oceny, czy organy administracji dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej żądania skarżącego kasacyjnie. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne określa odrębną od art. 24 ust. 3 powołanej ustawy podstawę prawną do udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego. Zasadniczym elementem różnicującym obie podstawy prawne jest to, iż dopuszczalność wydania wypisu i wyrysu na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne powiązana została z faktem władania przez wnioskodawcę gruntem, budynkiem lub lokalem, albo z przysługiwaniem wnioskodawcy interesu prawnego w uzyskaniu wypisu i wyrysu. Natomiast udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zostało uzależnione od władania gruntem, budynkiem lub lokalem, wobec których określona informacja miałaby być udzielona. Udzielenie tej informacji nie jest również zależne od przysługiwania interesu prawnego. Jedynym zaś warunkiem udzielenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest odpłatność. Ustawowa jawność informacji ograniczona zatem została jedynie koniecznością poniesienia stosownej odpłatności.

Należy przy tym zwrócić uwagę, iż w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz.U. Nr 37, poz. 333), jednoznacznie rozróżniono przypadki pobierania stosownych opłat za wydanie wypisu i wyrysu oraz za udzielanie określonych informacji. Jakkolwiek więc, zakres informacji wyszczególnionych w załączniku nr 4 do powołanego rozporządzenia, za które pobiera się stosowne opłaty, nie wyczerpuje ustawowego katalogu informacji możliwych do udzielenia, o których stanowi art. 24 ust. 2 oraz art. 40 ust. 3b i ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, skoro ustawodawca nie określił zakresu tych informacji w upoważnieniu do wydania przez Ministra Infrastruktury rozporządzenia ustalającego wysokość opłat za udzielenie tych informacji, to jednak samo rozróżnienie odpłatności odrębnie za wydanie wypisu i wyrysu oraz za udzielenie informacji zarówno w art. 40 ust. 3b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jak i w powołanym rozporządzeniu w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, dowodzi iż udzielanie informacji nie musi przybierać formy wypisu i wyrysu, jak również udzielanie informacji nie zostało ograniczone jedynie do wglądu w operat ewidencyjny.

Wskutek błędnych ustaleń faktycznych, w zaskarżonym wyroku nie zostało więc wyjaśnione - poza lakonicznym wskazaniem na możliwość uzyskania osobistego wglądu w operat ewidencyjny - na czym polega udzielanie informacji z operatu ewidencyjnego w ramach art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i jaką przybiera postać, zwłaszcza w kontekście ustawowego warunku jej udzielenia za odpłatnością. Skoro bowiem ustawodawca uzależnił udzielenie informacji od poniesienia przez wnioskodawcę stosownych kosztów, to rzeczą Sądu pierwszej instancji było dokonanie wykładni, jakiemu celowi służy uwarunkowanie udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego poniesieniem stosownej odpłatności, mając na względzie ustawową deklarację jawności informacji o gruntach, budynkach i lokalach zawartych w operacie ewidencyjnym.

O ile z akt nie wynika, aby skarżący kasacyjnie domagał się urzędowego potwierdzenia stosownych informacji z operatu ewidencyjnego, to Sąd pierwszej instancji dokonując oceny prawidłowości zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych, powinien był ustalić, czy rozstrzygnięcia te, i przyjęta w nich podstawa prawna, są adekwatne do żądania wnioskodawcy, a w szczególności czy jawność informacji zawartych w operacie ewidencyjnym i ich udostępnianie za odpłatnością musi przybierać postać urzędowego potwierdzenia tych informacji.

Nie jest natomiast zasadny zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) poprzez błędną jego wykładnię w zakresie pojęcia interesu prawnego, od przysługiwania którego zależy uzyskanie wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego, ponieważ wbrew uzasadnieniu tego zarzutu, skarżący kasacyjnie nie może skutecznie wywodzić interesu prawnego w uzyskaniu wypisu i wyrysu, z faktu prowadzenia przez komornika na wniosek skarżącego kasacyjnie postępowania egzekucyjnego względem osoby, co do której skarżący kasacyjnie zabiega o uzyskanie informacji z operatu ewidencyjnego. Niezasadność omawianego zarzutu kasacyjnego wynika już z samego faktu, iż skarżący kasacyjnie nie domagał się wydania wypisu i wyrysu. Obojętne prawnie wobec zaskarżonego wyroku pozostają natomiast wywody skargi kasacyjnej o przysługiwaniu skarżącemu interesu prawnego, skoro jego żądanie udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego oparte zostało na art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w którym udzielenie tej informacji nie jest zależne od przysługiwania interesu prawnego.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie dokona oceny zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych z uwzględnieniem powołanych wyżej okoliczności.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 powołanej ustawy.