Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1599/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust 1 pkt 3, art.1a ust 1 pkt 2, art.3 ust 1 pkt 2, art.3 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 122, art.187 par 1, art.191, art.210 par 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1599/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r., sprawy ze skargi "G" S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 9 lipca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r., I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 117 zł (sto siedemnaście złotych).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 maja 2011r. Burmistrz Miasta C. określił skarżącej spółce – "G" S.A. w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011 w wysokości 762 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z 26 września 2011r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 9 lutego 2012r., nr [...] Burmistrz Miasta C. określił skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011rr. w wysokości 762 zł.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji, powołując się na treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l." stwierdził, że podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych. Nadto stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu tym podatkiem podlegają budowle lub ich części, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Burmistrz wskazał, że "G" S.A. jest właścicielem zbiorników na gaz płynny, znajdujących się na terenie Gminy C. Mimo wezwania i istnienia prawnego obowiązku, spółka nie złożyła deklaracji podatku od nieruchomości za rok 2011, uznając, że zbiorniki gazu płynnego nie są budowlami.

Następnie organ pierwszej instancji odwołał się do definicji budowli, zawartej w Prawie budowlanym, zaznaczając, iż ustawodawca wprost wymienia zbiorniki jako jeden z rodzajów budowli. Zdaniem burmistrza, nie ulega wątpliwości, że zbiorniki gazu płynnego są budowlami, stanowiącymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

"G" S.A. w W. wniósł w terminie odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 u.p.o.l. przez uznanie, że zbiornik na gaz płynny jest budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz błędne przyjęcie, że skarżąca spółka jest podatnikiem od zbiorników stanowiących element instalacji grzewczej budynku. Nadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "O.p.".

"G" S.A. podniósł min., że w obowiązującym stanie prawnym przydomowe zbiorniki na gaz nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jego zdaniem zbiornikiem w rozumieniu Prawa budowlanego jest samodzielna konstrukcja budowlana, powstająca w procesie budowlanym. Zbiorniki na gaz płynny nie stanowią samodzielnego urządzenia, które samo z siebie pełni określone funkcje. Są elementem tzw. instalacji zbiornikowej. Nadto nie powstają one w procesie budowlanym, poddanym reżimowi Prawa budowlanego, a zatem nie mieszczą się w zakresie pojęcia "zbiorniki", o którym w tej ustawie mowa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 lipca 2012 roku, nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy opisał zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wskazał między innymi, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą podlegają temu podatkowi, chyba że przedmiot opodatkowania nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności.

Następnie Kolegium zaznaczyło, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera własną definicję budowli jako przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2, budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem.

Zdaniem organu odwoławczego trzeba przyjąć, że przydomowy zbiornik na gaz płynny podlega opodatkowaniu na podstawie u.p.o.l. Spełnia on wszelkie przesłanki, warunkujące uznanie go za urządzenie budowlane. Kolegium zwróciło uwagę, że głównym celem zamontowania zbiornika było magazynowanie gazu, wykorzystywanego przez instalację grzewczą budynku. Stanowi uzupełnienie tej instalacji i nie istnieje sam dla siebie. Stanowiąc urządzenie budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, podlega jako budowla opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Skarżąca spółka, nie zgadzając się z powyższą decyzją, wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, żądając uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła w pierwszym rzędzie naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 201 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie.

Jej zdaniem nie zebrano oraz nie rozpatrzono materiału dowodowego w sposób dokładny i wyczerpujący, błędnie ustalając stan faktyczny, wobec czego zaskarżona decyzja nie posiada właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Spółka zarzuciła, że organ odwoławczy ustalił jedynie, iż jest ona właścicielem zbiorników oraz określił ich wartość, co nie jest wystarczające, by uznać zbiorniki za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nie ustalono faktów dotyczących powstawania zbiorników LPG, ich cech fizycznych, rodzaju, charakteru ich powiązania z innymi elementami, łącznie z którymi zbiorniku są eksploatowane. Nie ustalono także, czy zbiorniki te były wykorzystywane w celu magazynowania gazu płynnego wykorzystywanego przez instalację grzewczą domów. Przez to zdaniem spółki nie ustalono, czy sporne zbiorniki spełniają cechy urządzenia budowlanego.

"G" S.A. zarzuciła następnie naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez przyjęcie, że zbiornik na gaz płynny stanowi urządzenie budowlane i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka wskazała, że zbiornik nie stanowi samodzielnego urządzenia, lecz jest elementem instalacji zbiornikowej. Urządzenie budowlane w świetle art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego musi łącznie spełniać trzy cechy: być związane z obiektem budowlanym, zapewniać możliwość użytkowania go zgodnie z przeznaczeniem i posiadać cechy przyłączy bądź urządzeń instalacyjnych. Zdaniem skarżącej spółki nie zostało wykazane aby wszystkie zbiorniki będące przedmiotem niniejszej sprawy były wykorzystywane do celu magazynowania gazu wykorzystywanego przez instalację grzewczą domów a zatem nie wykazano, że ww. zbiorniki spełniają cechy urządzenia budowlanego.

Zdaniem spółki gdyby nawet przyjąć, że zbiorniki są urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, to podatnikiem podatku od tak rozumianego obiektu budowlanego wraz z urządzeniami budowlanymi, w skład których wchodziłby zbiornik, byłby zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. właściciel lub posiadacz samoistny budynku. Zdaniem spółki organy nie wykazały, na jakiej podstawie skarżąca spółka jest podatnikiem podatku u.p.o.l. odnośnie spornych zbiorników.

W skardze podniesiono także zarzut nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - realizowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonych aktów - art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy zbiornik na gaz płynny (zbiornik LPG) będący własnością skarżącej spółki stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego, a w efekcie czy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Kwestia dotycząca opodatkowania podatkiem od nieruchomości zbiorników LPG była już przedmiotem rozważań sądów, min. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach: z dnia 24 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2459/10, z dnia 24 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2199/11oraz z dnia 5 października 2012r., sygn. akt II FSK 1355/11. Stanowisko zawarte w przywołanych wyżej wyrokach, orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela i uznaje za własne.

W skardze podniesiono zarzuty zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego. Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów procesowych albowiem podstawą właściwego zastosowania prawa materialnego jest prawidłowo ustalony stan faktyczny.

Podkreślenia wymaga, że niepełne, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego nie daje podstaw do prawidłowej subsumcji odpowiednich norm prawa materialnego. Z tego względu postępowanie podatkowe zawiera ogólne zasady i szczegółowe regulacje dotyczące gromadzenia materiału dowodowego oraz jego oceny. Zgodnie z wyrażoną w art. 122 O.p. zasadą prawdy obiektywnej organy podatkowe organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ocena dowodów, co do zasady swobodna (art. 191 O.p.), nie może być dowolna i powinna znaleźć należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia (art. 210 § 4 O.p.).

Jednocześnie zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r., Nr 243, poz. 1623) urządzenie budowlane musi posiadać łącznie trzy przymioty: stanowić urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem oraz mieć charakter przyłącza i urządzenia instalacyjne w stosunku do obiektu budowlanego.

W ocenie Sądu, postępowanie podatkowe przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie nie spełnia wymogów zakreślonych omówionymi przepisami Ordynacji podatkowej pod kątem ustalenia czy wystąpiły przesłanki określone przez prawo materialne. Organy podatkowe nie przeprowadziły bowiem postępowania dowodowego w niezbędnym do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia zakresie. Jedynymi dowodami zgromadzonym przez organ pierwszej instancji były wyjaśnienia skarżącej spółki potwierdzające fakt, że jest ona właścicielem wymienionych przez nią zbiorników położonych na terenie gminy i podające ich wartość, którą organ podatkowy przyjął za podstawę opodatkowania. Z informacji przestawionych przez spółkę wynika też, że zbiorniki LPG nie stanowią samodzielnego urządzenia, są elementem instalacji grzewczej, nie są trwale związane z gruntem i są rzeczami ruchomymi, a nadto nie są funkcjonalnie i technicznie związane z budynkiem.

Z kolei organ odwoławczy podtrzymując w całości stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów. Brak było jakichkolwiek ustaleń faktycznych, które odnosiłyby do tych cech spornych zbiorników na gaz, które pozwalały organom podatkowym na zakwalifikowanie ich jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Przede wszystkim nie ustalono, czy wszystkie zbiorniki na gaz płynny należące do spółki, znajdujące się na terenie Gminy C., były w 2011r. wykorzystywane w celu magazynowania gazu płynnego, wykorzystywanego przez instalację grzewczą domów.

Nawet jeżeli tego rodzaju zbiorniki na gaz płynny, określane również mianem zbiorników LPG, są dosyć rozpowszechnione w użyciu, to jednak nie ma podstaw, aby dane dotyczące ich cech fizycznych, funkcjonalności, sposobu powiązania z innymi obiektami, mogły być traktowane jako fakty powszechnie znane, bądź fakty znane organowi podatkowemu z urzędu, które nie wymagają dowodu, a w każdym razie organ podatkowy nie zakomunikował tego stronie (art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej). Zasadny jest więc w tych okolicznościach argument skargi, iż organy podatkowe, kwalifikując sporne zbiorniki LPG jako budowle (urządzenia budowlane) opierały się w tej mierze, na swoim ogólnym wyobrażeniu co do cech i funkcji takich zbiorników, nie zaś na dowodach zgromadzonych w toku postępowania podatkowego.

Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe powinno zatem zmierzać do wykazania, że sporne zbiorniki spełniają wszystkie cechy tak rozumianego urządzenia budowlanego. Tymczasem postępowanie dowodowe w tym kierunku nie zostało przeprowadzone, a w konsekwencji organy podatkowe nie wykazały w swojej argumentacji, że zbiorniki na gaz płynny stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, a w efekcie są budowlą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

W sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie Sąd nie miał możliwości zweryfikowania prawidłowości wydanych decyzji pod kątem wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, ponieważ dla tych rozważań brakuje niezbędnego punktu odniesienia w postaci prawidłowych ustaleń faktycznych. Zatem istnieje potrzeba ustalenia okoliczności faktycznych dotyczących charakteru oraz cech fizycznych i funkcjonalnych spornych zbiorników LPG, w tym także ich powiązania z innymi elementami, łącznie z którymi są one eksploatowane.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy będzie zobowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z obowiązującymi zasadami, uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku.

W konsekwencji, w ocenie Sądu zarzut skargi dotyczący naruszenia przy wydaniu zaskarżonych decyzji art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 201 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. jest w pełni uzasadniony. Naruszenie przepisów postępowania zaistniałe przy wydaniu zaskarżonej decyzji jest tego rodzaju, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem na podstawie art. 145 § 1 pk1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. należało uchylić decyzje organów obu instancji. W przedmiocie pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.