Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 101/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 nr 2, art. 3, art. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 35 poz 217
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej - Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz.U.08.44.262) na: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 345 poz 1 art.29  ust. 1 lit. c art. 27 ust. 2 art. 25
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r.ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady  (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych  gruntów do produkcji surowców

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa Sędziowie: Sędzia NSA Marian Jaździński Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na rok 2008 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu P. i miasta S. z siedzibą w S. z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o przyznaniu Spółce [...] z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. płatności na 2008 rok, tj. jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz odmawiającą przyznania płatności do upraw roślin energetycznych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu

19 maja 2008 r. do Biura Powiatu P. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek ww. Spółki o przyznanie płatności na rok 2008.

We wniosku zadeklarowano do płatności osiemnaście działek rolnych położonych

na dwudziestu działkach ewidencyjnych. W części VII dotyczącej oświadczenia

o sposobie wykorzystania działek rolnych, w kolumnie odnoszącej się do grup upraw zadeklarowano na [...] ha grupę upraw, na których ubiegano się o przyznanie tylko jednolitej płatności obszarowej, natomiast dodatkowo na trzech działkach rolnych o łącznej powierzchni [...] ha, starano się o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych, których obszar jest objęty uprawą jednej rośliny energetycznej (wierzbą energetyczną).

Dalej, w uzasadnieniu wskazano, że Spółka odpowiadając na wezwanie z dnia

19 grudnia 2008 r. Kierownika ww. Biura do złożenia wyjaśnień w sprawie wykrytych nieprawidłowości, co do zadeklarowanej powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej nr [...] oraz niepoprawnie zadeklarowanej grupy upraw na działkach rolnych oznaczonych identyfikatorem O, P i T złożyła korektę wniosku, rozbijając przedmiotowe działki na działki oznaczone jako O - JPO, O1 - RE, wierzba energetyczna, P - JPO, P1 - RE, wierzba energetyczna, T - JPO, T1 - RE, wierzba energetyczna.

Następnie, organ odwoławczy wyjaśnił, że Kierownik Biura Powiatowego decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznał Spółce jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł oraz pozostawił wniosek bez rozpoznania w części dotyczącej wnioskowanej płatności do upraw roślin energetycznych.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2009 r. Spółka wniosła od ww. decyzji odwołanie,

w którym podniosła, że organ I instancji niesłusznie wykluczył i zastosował sankcje

do działek rolnych O, P i T oraz pomniejszył płatność JPO z tytułu sankcji wieloletnich nałożonych za 2007 rok decyzją nieprawomocną. W treści odwołania wskazano również, iż wniosek dotyczący przyznania płatności obszarowych

nie został rozpatrzony w części dotyczącej płatności do uprawy roślin energetycznych uprawianych na działkach O, P i T. W związku z powyższym, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i przyznanie jednolitej płatności obszarowej oraz płatności do roślin energetycznych zgodnie z treścią wniosku. Dalej, wskazano, że w piśmie stanowiącym uzupełnienie do odwołania producent wniósł

o przeprowadzenie kontroli na miejscu działek rolnych oznaczonych jako

O, P, R w przypadku, gdy zaistnieją jakiekolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego istniejącego na tych działkach. Dodatkowo wskazał, że do jednolitych płatności obszarowych nie ma zastosowania art. 51 Rozporządzenia Komisji (WE)

nr 796/2004 oraz podkreślił, że w piśmie z dnia 25 kwietnia 2008 r. znajduje się również oświadczenie o przeznaczeniu wierzby na cele energetyczne zgodnie z art. 29 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004.

Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji stwierdził, że niedostarczenie przez producenta dokumentów zgodnie z art. 31 Rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1973/2004 oraz w oparciu o § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie terminów dokonywania przez wnioskodawców, podmioty skupujące

i pierwsze jednostki przetwórcze, określonych czynności, nie może skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Niedotrzymanie terminów, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu może skutkować odmową przyznania płatności, a więc wygaśnięciu prawa podmiotowego, natomiast nie pozostawieniem tej części wniosku bez rozpoznania. Uznając, zatem że decyzja z dnia [...] r. nr [...] została wydana z naruszeniem reguł postępowania, które w rezultacie doprowadziły do naruszenia prawa materialnego przez nieuzasadnione pozostawienie wniosku bez rozpoznania odnośnie płatności energetycznej, Dyrektor Oddziału [...] ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatu P. ARiMR.

Organ pierwszej instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia

[...] r. nr [...] przyznał stronie płatności obszarowe na rok 2008 w łącznej wysokości [...] zł oraz odmówił przyznania płatności do roślin energetycznych z uwagi na niespełnienie przez stronę warunków formalnych do jej otrzymania.

Pismem z dnia 8 października 2009 r., uzupełnionym w dniu 23 października

2009 r., Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi nieuzasadnione wykluczenie działek rolnych O, P i T, z naliczenia płatności JPO oraz potrącenie sankcji z tytułu płatności energetycznych do działek O, T i P, wnosząc

o uchylenie decyzji w części i przyznanie przez organ odwoławczy płatności JPO

do działek O, P i T, zgodnie z treścią wniosku. Następnie, wskazała na naruszenie

art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie przepisów RK (WE) nr 796/2004 oraz RK Nr 1973/2004, albowiem organ I instancji wbrew art. 130 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, potrącił nałożone

na JPO sankcje wieloletnie za rok 2008 określone w decyzji o płatności energetyczne

za rok 2007, która to decyzja nie jest prawomocna. Według strony brak umowy

lub złożenie oświadczenia w dozwolonym, lecz późniejszym terminie nie dotyczy działalności rolniczej, więc płatność nie powinna podlegać zmniejszeniu

lub wykluczeniu. Jednocześnie do odwołania producent dołączył dokumenty mające potwierdzić argumentację zawartą w ww. pismach.

Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ powołał się na treść przepisów art. 2 pkt 4b (organ omyłkowo wskazał art. 2 pkt 4b zamiast

art. 2 pkt 4 lit. b) i art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217, ze zm.) oraz

art. 90 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników

oraz zmieniające Rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) 1452/2001,

(WE) 1453/2001, (WE) 1454/2001, (WE) 1251/1999, (WE) 1254/1999,

(WE) 1673/2000, (EWG) 2358/71 i (WE) 2529/2001 (Dz. Urz. UE Nr L 345 z dnia

20 listopada 2004 r., ze zm.) i wskazał, że osobą uprawnioną do uzyskania płatności do upraw roślin energetycznych jest rolnik, który uprawia rośliny energetyczne przeznaczone do przetworzenia na produkty energetyczne oraz:

– dostarcza w danym roku rośliny energetyczne do zatwierdzonego podmiotu skupującego lub zatwierdzonej pierwszej jednostki przetwórczej i dołączy

do wniosku umowę dostarczenia roślin energetycznych przeznaczonych

do przetworzenia na produkty energetyczne zawartą z zatwierdzonym podmiotem skupującym lub zatwierdzoną pierwszą jednostką przetwórczą lub

– uprawia wieloletnie rośliny energetyczne przeznaczone do przetworzenia

na produkty energetyczne i w roku, w którym składany jest wniosek nie dokonuje zbioru tych roślin oraz dołączy do wniosku, zamiast umowy dostarczenia, oświadczenie o uprawie wieloletnich roślin energetycznych przeznaczonych do przetworzenia na produkty energetyczne, lub

– uprawiane rośliny energetyczne wykorzystuje lub przetwarza w gospodarstwie

na cele energetyczne i dołączy do wniosku deklarację o wykorzystaniu

lub przetworzeniu roślin energetycznych na cele energetyczne

w gospodarstwie.

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Komisji

(WE) Nr 1973/2004 jednym z warunków niezbędnym dla dokonania wypłaty z tytułu płatności do upraw roślin energetycznych jest złożenie deklaracji opisanej

w art. 27 ust. 2 tego rozporządzenia, tj. oświadczenia o ilości dostarczonych roślin energetycznych do zatwierdzonego podmiotu skupującego lub do zatwierdzonej pierwszej jednostki przetwórczej. Zgodnie z art. 25 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004, umowa lub oświadczenie lub deklaracja powinny być złożone

w terminie określonym w art. 11 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

Następnie, organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie wynika, że Spółka nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnego dokumentu wymaganego przepisem art. 29 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Komisji

(WE) Nr 1973/2004, w związku z tym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa odmówił stronie przyznania płatności do uprawy roślin energetycznych.

Dalej, organ wyjaśnił, że pierwszym pismem w sprawie był wniosek o przyznanie płatności na rok 2008, który został złożony w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu

19 maja 2008 r. Nie jest zatem prawdą, że do wniosku za rok 2008 producent dołączył w dniu 25 kwietnia 2008 r. oświadczenie o przeznaczeniu wierzby na cele energetyczne zgodnie z art. 29 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004.

Podsumowując, organ stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004, wypłacenie kwoty pomocy dokonywane jest

po spełnieniu, m.in. warunku przedłożenia kopii umowy lub oświadczenia. Biorąc

pod uwagę również przepis art. 90 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 oraz przepis art. 25 ust. 3 Rozporządzenia nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r.

w związku z art. 11 Rozporządzenia (WE) nr 796/2004 organ wskazał, że brak jest podstaw do uznania, iż producent wypełnił obowiązek wynikający

z art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 po zmianie Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 270/2007 z dnia 13 marca 2007 roku, tj. przedstawił właściwe dokumenty potwierdzające przeznaczenie roślin objętych wnioskiem, deklarowanych do pomocy przyznawanej do roślin energetycznych, na cele energetyczne.

Ponadto, organ podniósł, że termin złożenia wniosku oraz dokumentu składanego na poparcie zawartych we wniosku deklaracji odnośnie uzyskania pomocy do roślin energetycznych jest terminem materialnoprawnym wynikającym

z przepisu art. 11 Rozporządzenia (WE) nr 796/2004 i wobec takiej konstrukcji przepisów organ uznał, że producent nie spełnił warunku wypłacenia kwoty pomocy do roślin energetycznych objętych wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2008, zgodnie z art. 7 ust 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wobec powyższego, płatności do upraw roślin energetycznych za rok 2008 należało odmówić.

Natomiast, odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego potrącenia nałożonych

na płatność JPO sankcji wieloletnich za rok 2008 z decyzji o płatności energetyczne

za rok 2007, która to decyzja nie jest prawomocna, organ stwierdził, że zgodnie

z art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego odwołanie od decyzji nie wstrzymuje jej wykonania.

W związku z tym sankcje wieloletnie nałożone na producenta decyzją

nr [...] w wysokości [...] zł zostały w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa potrącone z początkowej kwoty przysługującej producentowi za rok 2008. W związku z tym, zarzut ten organ uznał za nieuzasadniony.

Odnosząc się następnie do zarzutu bezzasadnego wyłączenia z jednolitej płatności obszarowej działek oznaczonych identyfikatorami O, P i T o łącznej powierzchni [...] ha, organ odwoławczy wyjaśnił, że do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się tylko działki rolne spełniające kryteria określone w ust. 4 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymywane

w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. i do których zastosowanie

ma pomoc przyznawana z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana

w art. 88. W związku z faktem, iż do działek O, P i T zostało odmówione prawo

do przyznania płatności do upraw rośli energetycznych, przewidzianej

w art. 88 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, jednolitej płatności do tych powierzchni należało odmówić.

Ponadto, organ wskazał, że stosownie do art. 138 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a stwierdzonym obszarem w rozumieniu art. 2 pkt 22 Rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 3%, lecz nie więcej niż 30% stwierdzonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu płatności za jeden obszar, jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Następnie, organ przedstawił sposób wyliczenia płatności obszarowej za rok 2008, przyznanej Spółce w kwocie [...] zł.

Końcowo, organ wskazał, że rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w rozpoznawanej sprawie zostało wydane w oparciu o prawidłowo zebrany

i przeanalizowany materiał dowodowy, a uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ

ten prawidłowo zredagował pod względem merytorycznym i prawnym swoją decyzję, czyniąc zadość wymogom formalnym przewidzianym w przepisach prawa administracyjnego oraz wyjaśniając producentowi zasadność przesłanek, którymi się kierował w podjętym rozstrzygnięciu.

Pismem z dnia 9 stycznia 2019 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie tejże decyzji. Strona skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, tj.:

– art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji

na niekorzyść Spółki w związku błędnym ustaleniem stanu faktycznego;

– art. 42 pkt 1 Rozporządzenia (WE) nr 796/2004 określającego właściwość organu, co do rodzaju kontroli;

– art. 143 b pkt 5 i 6 Rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;

– art. 136 Rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 w związku z zastosowaniem wykluczonego ze stosowania w jednolitych płatnościach obszarowych

art. 51 pkt 1 Rozporządzenia (WE) nr 796/2004.

Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ

na wynik sprawy, tj.:

– art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony;

– art. 8 ww. ustawy poprzez prowadzenie postępowania w sposób prowadzący nie do pogłębienia zaufania strony do organów państwa, lecz w sposób powodujący utratę zaufania do tych organów;

– art. 9 tej ustawy poprzez niewypełnienie obowiązku należytego

i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych

oraz prawnych, mogących mieć wpływ na załatwienie sprawy.

Uzasadniając skargę, strona skarżąca wskazała, że organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i prawny w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, albowiem organ I instancji w wezwaniu z dnia 9 grudnia 2008 r. w celu złożenia wyjaśnień, nie stwierdził braku umowy lub oświadczenia spółki, o którym mowa

w art. 29 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 r. Skarżąca złożyła

na miejscu stosowną korektę do wniosku z oznaczeniem przeznaczenia uprawy

RE (energetyczne) na działkach O, P i T. Ponadto, podniosła, że pracownik podczas rozmowy nie poinformował o jakimkolwiek braku wymaganych dokumentów

do płatności energetycznych, zwłaszcza, że korekta dotyczyła działek, na których znajduje się plantacja wierzby wiciowej. Spółka dodała, że prowadzi wieloletnią uprawę wierzby wiciowej, którą z braku innego przeznaczenia na ten czas przeznaczyła na cele energetyczne. Ponadto, skarżąca wyjaśniła, że do wniosku wysłanego pocztą w dniu 15 maja 2008 r. załączyła oświadczenie o przeznaczeniu uprawy wieloletniej wierzby wiciowej na cele energetyczne zgodnie

z art. 29 ust. 2 rozporządzenia (WE).

Według skarżącej, okoliczność ta została przemilczana przez organy obu instancji pomimo ponownego wysłania oświadczenia z dnia 15 maja 2008 r. przesyłką nr [...] z dnia 23 października 2009 r. Ww. pismo miało charakter uzupełnienia wyjaśnień i dowodów do odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej płatności za rok 2008

w pełnej wysokości, a wysłanym do organu odwoławczego w dniu 24 października 2009 r.

Spółka zarzuciła także, iż organ odwoławczy pominął potwierdzenie nieprawdy przez organ I instancji, który w swoich decyzjach podał, że powierzchnia

do naliczenia jednolitej płatności obszarowej została stwierdzona na podstawie kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu. Strona skarżąca wskazała,

że nie było prowadzonej kontroli na miejscu stwierdzającej brak uprawy lub kontroli powierzchni działek O, P i T w roku 2008 lub 2009, skarżąca nigdy takiego dokumentu nie podpisywała. Ponadto, organ I instancji nie potwierdził przeprowadzenia kontroli na ww. działkach w wydanych decyzjach.

Strona skarżąca zarzuciła, że organ II instancji błędnie interpretuje przepis

art. 143 b Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 określający warunki jednolitych płatności obszarowych do działek rolnych, na których znajduje się uprawa skarżącej, uzależniając tę płatność jedynie od pkt 4 art. 143 b, pomijając treść przepisów w pkt 5 i 6 art. 143b Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 również obowiązujących organ.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powołując się na przepis art. 22 i 23 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., wskazał, że wysokość płatności w danym roku uzależniona jest m.in. od zadeklarowanej przez producenta rolnego powierzchni gruntów rolnych, a także od uzyskania pozytywnej oceny, wydanej w wyniku weryfikacji w trakcie kontroli administracyjnej i na miejscu. Zawyżenie zgłoszonej powierzchni gruntów zagrożone jest sankcjami przewidzianymi w prawie wspólnotowym, zgodnie z art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. oraz art. 51 również wskazanego Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004r. z dnia 21 kwietnia 2004 r.

Następnie, organ odwoławczy podniósł, że zadeklarowana przez skarżącego powierzchnia obszaru we wniosku pomocowym różniła się od powierzchni możliwej do zakwalifikowania do płatności i w związku z tym należało zastosować wobec rolnika sankcje wykluczenia płatności, tym samym w przedmiotowej sprawie

nie zaistniały przesłanki pozwalające na zastosowanie wobec skarżącej zapisów wynikających z art. 68 rozporządzenia nr 796/2004.

Dalej, organ wyjaśnił, że weryfikując poprawność złożonego wniosku organ badał zgodność danych wskazanych we wniosku z danymi z ewidencji działek oraz wnioskami złożonymi przez skarżącego w latach poprzednich. Kontrola ta wykazała w sposób jednoznaczny zawyżenie powierzchni zadeklarowanej względem stwierdzonej na działce oznaczonej identyfikatorem O, P i T (o łącznej powierzchni [...]) zlokalizowanych na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] oraz [...]. Organ ten wskazał, że do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się tylko działki rolne spełniające kryteria określone w ust. 4 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88. W związku z faktem, iż do działek O, P i T zostało odmówione prawo do przyznania płatności do upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, jednolitej płatności do tych powierzchni należało odmówić.

Ponadto, organ dodał, iż zgodnie z art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, obniżki i wyłączenia przewidziane w rozporządzeniu nie mają zastosowania, gdy rolnik może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Natomiast, zgodnie z art. 68 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia,

pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu

co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. W niniejszej sprawie skarżący nie dopełnił wymogów pozwalających na zastosowanie wskazanego

art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 stanowiącego o wyjątkach

od stosowania obniżek i wyłączeń.

Dalej, organ wskazał, że Spółka chcąc skorzystać z systemu dopłat bezpośrednich oświadczyła, że zna zasady przyznawania płatności oraz warunki jakie musi spełnić by otrzymać wnioskowane płatności. W związku z tym nie może skutecznie podnosić, iż nie wiedziała, że działki mogą być wykluczone

z płatności i tym samym nie spełniają warunków do przyznania płatności.

Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska organ powołał się na wyrok

Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia

20 grudnia 1995 r. sygnatura akt SA/Lu 458/95.

Według organu odwoławczego powołany przez stronę skarżącą w piśmie przepis art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. nie może być interpretowany w oderwaniu od pozostałych regulacji rozporządzeń unijnych, w tym między innymi art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE)

Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. oraz art. 51 wskazanego Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 r. z dnia 21 kwietnia 2004 r.

Dalej, organ podał, że we wniosku nie podano danych zgodnych

z rzeczywistością, a skarżący nie wykazał w toczącym się postępowaniu administracyjnym, że nie jest winny nieprawidłowości. Organ podkreślił,

że na producencie rolnym ciąży obowiązek deklarowania tylko tych powierzchni, które faktycznie użytkuje zgodnie z regułami dobrej praktyki gospodarki rolnej i które faktycznie były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. W przypadku, gdy ma świadomość, że nie spełni jakiegokolwiek warunku mającego wpływ na płatność, powinien zaktualizować wniosek w celu uniknięcia sankcji wynikających z wyżej wskazanych przepisów prawa.

Ponadto, organ podniósł, że w rozpoznawanej sprawie przed zastosowaniem sankcji organ zarówno organ I jak i II instancji wyjaśnił wszelkie wątpliwości

co do powierzchni gruntów zgłoszonych przez stronę skarżącą do płatności.

W dalszej części odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy odnosząc się

do zarzutu w zakresie braku przekazywania stronie stosownych informacji, zauważył, że nie ma podstaw do przyjęcia naruszenia art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro skarżąca składając wniosek w dniu 19 maja 2008 r. podpisała jednocześnie oświadczenie, że znane są jej zasady przyznawania płatności, a ponadto nie występowała do organu o udzielenie informacji.

Następnie, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ wskazał, że zarzut ten nie został przekonywująco uzasadniony. Zarzut naruszenia art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego byłby uzasadniony wyłącznie w przypadku wykazania,

z odwołaniem się do konkretnego materiału dowodowego, że w rozpoznawanym przypadku, wydając decyzję Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, spowodował konkretne negatywne skutki dla strony. W niniejszej sprawie organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, orzekając w trybie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w związku z tym nie został naruszony art. 139 ww. ustawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ wskazał, iż w jego ocenie sformułowana w tym przepisie zasada pogłębiania zaufania nie może być rozumiana jako nakaz wydawania decyzji niezgodnie z ustaleniami faktycznymi sprawy i mającymi zastosowanie do tego stanu faktycznego przepisami prawa materialnego. W związku z tym, zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli jest niezasadny.

Skarżąca na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. przedłożyła pismo procesowe, w którym złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z decyzji Dyrektora z dnia

[...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. przyznających Spółce dopłatę z tytułu prowadzenia plantacji wierzby wykorzystywanej na cele energetyczne, na okoliczność potwierdzenia, iż w latach poprzednich strona uzyskała dopłaty oraz kopiami pism strony z dnia 16 lutego 2009r. i 23 października 2009r.

Ponadto wskazała, że po raz pierwszy oświadczenie złożyła wraz z wnioskiem o przyznanie płatności z dnia 15 maja 2008 r., kolejny raz złożyła je w dniu 16 lutego 2009 r., a po raz trzeci załączyła oświadczenie do pisma z dnia 23 października

2009 r., czym uczyniła zadość dyspozycji art. 11 Rozporządzenia (WE) nr 796/2004 oraz dyspozycji art. 29 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Komisji nr 1793/2004. Bezzasadne zatem jest twierdzenie, jakoby brak tego oświadczenia uzasadniało odmowę przyznania płatności Spółce [...]. Strona skarżąca nie zgodziła się

ze stwierdzeniem organu odwoławczego, iż do wniosku z dnia 15 maja 2008 r. nie załączyła oświadczenia, o którym mowa powyżej.

Ponadto Spółka wskazała, iż zgodnie z dyspozycją art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 obszarem użytków rolnych nowego Państwa Członkowskiego objętym systemem jednolitej płatności obszarowej jest część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej

na dzień 30 czerwca 2003 r., niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja czy też nie, oraz, jeśli jest to właściwe, jest dostosowany zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez to nowe Państwo Członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Wykorzystywane użytki rolne oznaczają całkowity obszar obejmujący grunty orne, trwałe użytki zielone, trwałe plantacje, ogródki przydomowe tak jak zostały ustalone przez Komisję (EUROSTAT) dla jej celów statystycznych. Strona zwróciła uwagę, że na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 975/2004, zawierającym w art. 2 definicje, zgodnie z którymi, pod pojęciem plantacji trwałych, należy rozumieć uprawy niepodlegające rotacji inne niż trwałe użytki zielone, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzalne zbiory, w tym szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41) z wyjątkiem upraw wieloletnich i szkółek takich upraw wieloletnich.

Dalej, Spółka podniosła, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał, iż wymogiem niezbędnym dla uznania wniosku jest wykazanie, iż producent użytkuje powierzchnie, które wykazał we wniosku, zgodnie z regułami dobrej praktyki gospodarki rolnej i które faktycznie były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. W ocenie strony twierdzenie to jest niezgodne z brzmieniem art. 143 b ust. 4 Rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, które nie wykazuje konieczności użytkowania gruntów na dzień 30 czerwca 2003 r.

Dodatkowo, wskazano w piśmie na stanowisko organu, który twierdzi,

iż "do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowych kwalifikują się tylko działki spełniające kryteria określone w ust. 4 art. 143b Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2004 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymywane w kulturze rolnej

w dniu 30 czerwca 2003 r. i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana

z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88. W związku z faktem,

iż do działek O, P i T zostało odmówione prawo przyznania płatności do upraw roślin energetycznych przewidziane w art. 88 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2004, jednolitej płatności do tych powierzchni należało odmówić", jest daleko idącą nadinterpretacją przepisów prawa.

Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 143 b ust. 5 Rozporządzenia Rady (WE)

nr 1782/2004 do przyznania płatności kwalifikują się dwa typy działek rolnych.

Po pierwsze są to działki spełniające kryteria zawarte w art. 143 b ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2004, a po drugie działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymywane

w kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88. Zdaniem Spółki z powołanego przepisu nie wynika, że kryterium umożliwiającym przyznanie jednolitej płatności jest warunkowane przyznaniem płatności do upraw roślin energetycznych przewidziane w art. 88. Przywołany przepis jednoznacznie określa bowiem, iż kryterium umożliwiającym przyznanie jednolitej płatności jest sama możliwość zastosowania pomocy z tytułu uprawy roślin energetycznych, a nie jej przyznanie. Skoro zatem organ utrzymuje, iż skarżąca nie spełniła jedynie wymogów formalnych dla przyznania płatności do upraw roślin energetycznych przewidzianego w art. 88 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2004, albowiem nie przedłożyła

w stosownym czasie oświadczenia, z czym Spółka się nie zgadza, nie są nieuprawnione wnioski, iż Spółka nie prowadzi na wskazanych obszarach upraw roślin energetycznych. Powyższemu stanowisku zaprzecza również fakt, iż Spółka otrzymywała płatności do roślin energetycznych, na co dowód stanowią załączone

do pisma decyzje. Tym samym dla Spółki [...] istniała możliwość zastosowania pomocy z tytułu uprawy roślin energetycznych, a co za tym idzie wypełniony został wymóg art. 143 b ust 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2004.

Gdyby organ pozostawał przy powyższym stanowisku, wówczas organ powinien dokonać analizy zgodności wnioskowanych działek z dyspozycją

art. 143 b ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2004. Następnie, Spółka wskazała, że zgodnie z Uchwałą siedmiu sędziów SN III CZP 67/07 z dnia

27 listopada 2007 r. oraz dyspozycją art. 143 b ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE)

nr 1782/2004 przedmiotowe grunty powinny uzyskać dopłaty w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej.

Na koniec, Spółka wskazała na bezzasadność potrącenia kwoty wynikającej

z nieprawomocnej decyzji z dnia 5 lutego 2009 r. nr [...] w wysokości [...] zł. Według strony dokonanie odliczenia we wskazanej kwocie jest niezgodne z obowiązującym prawem, a w szczególności z art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem strona wniosła odwołanie od decyzji, która nadal nie jest prawomocna.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odpowiadając na pismo procesowe Spółki, wskazał że na podstawie wniosków składanych w roku 2005 i 2006, dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp) lub róży bezkońcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne, przyznawane były na podstawie Ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 264) oraz przepisów wykonawczych, tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkońcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne oraz procentowego wskaźnika kontroli producentów rolnych prowadzących te plantacje (Dz. U. Nr 151, poz. 1338). Warunki przyznawania dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby były uregulowane w wyżej wymienionych przepisach w sposób odmienny, niż w rozpoznawanej sprawie, więc wskazywanie na uzyskiwanie płatności w innych warunkach prawnych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia dokonanego przez organ odwoławczy, ze względu na inne warunki kwalifikowania do przyznania dopłat.

W dalszej części pisma Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wymienił przepisy prawa, na mocy których możliwe było przyznanie płatności do roślin energetycznych dla wniosków złożonych w kampanii 2008 roku. Następnie, organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazane przez stronę skarżącą Rozporządzenie Komisji (WE) nr 975/2004 z dnia 14 maja 2004 roku ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 141 rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97 (Dz. Urz. L 180 z dnia 15 maja 2004 r.) nie zawiera wskazanej definicji. Definicję tę przedstawiono w Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r.). Zgodnie z art. 2 tego Rozporządzenia do celów tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 mają zastosowanie definicje zawarte w tym artykule, w tym również wskazana przez skarżącą. Niemniej, zgodnie z art. 44 ust 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającym Rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) 1452/2001, (WE) 1453/2001, (WE) 1454/2001, (WE) 1251/1999, (WE) 1254/1999, (WE) 1673/2000, (EWG) 2358/71 i (WE) 2529/2001 (Dz. Urz. UE Nr L 345 z dnia 20 listopada 2004 r.) odnoszącego się do mechanizmu płatności jednolitych, każde uprawnienie do płatności na kwalifikujący się hektar, daje prawo do otrzymania płatności w kwocie określonej przez uprawnienie do płatności. Zgodnie z art. 36 tego Rozporządzenia, pomoc przyznawana w ramach systemu płatności jednolitych jest wypłacana w odniesieniu do uprawnień do płatności zdefiniowanych w rozdziale 3, uzupełnionych o równą liczbę kwalifikujących się hektarów zdefiniowanych w art. 44 ust. 2, jako grunty rolne gospodarstwa obejmujące grunty orne i trwałe pastwiska, za wyjątkiem powierzchni pod uprawami trwałymi, lasami oraz powierzchni wykorzystywanych do celów nierolniczych. Definicja wskazana w art. 2 Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ma zastosowanie tylko w zakresie wskazanym w przepisie tego artykułu.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 143 b ust. 5 Rozporządzenia

nr 1782/2003 do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji, które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r.

i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88. Warunkiem uzyskania jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych obsadzonych zagajnikami o krótkiej rotacji, jak wynika z wyżej wskazanego przepisu. Na poparcie swojego stanowiska organ drugiej instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

21 stycznia 2008 r. sygn. akt. II GSK 292/07. Dalej, organ wyjaśnił, że grunty oznaczone symbolem H, mieszcząc się w pojęciu "ogólna powierzchnia gospodarstwa", nie wchodzą jednak w zakres "wykorzystywanych przez gospodarstwo użytków rolnych" (pkt D - H, Powierzchnia ogólna, załącznik 1 do rozporządzenia nr 1444/2002), zaszeregowanie upraw roślin energetycznych do upraw nieprowadzonych na gruncie rolnym, a przez to wyłączonych ze wsparcia Systemu Jednolitej Płatności Obszarowej, nie budzi wątpliwości. Według organu odmiennej oceny nie może uzasadniać prezentowane przez stronę skarżącą stanowisko, że plantacja wierzby energetycznej nie należy do "obszarów zarośniętych drzewami lub krzakami typu leśnego", albowiem pomija ona, iż powyższe określenie definiujące, wynikające z brzmienia pkt H/2/1 ww. załącznika, odnosi się do określenia zasadniczego sposobu zagospodarowania obszaru i nie ma zastosowania do obszarów (plantacji) drzew i krzewów energetycznych, skoro w pkt. H/2/II zd. 3 zostało przyjęte, że do kategorii "Obszary leśne" "włącza się" powyższe uprawy roślin energetycznych. Posłużenie się terminem "włącza" oznacza w tym przypadku rozszerzenie zakresu omawianej kategorii o dodatkowy desygnat, który pomimo, że nie ma cech charakteryzujących dany zbiór, to winien być uważany za jeden z jego elementów. W ocenie organu odwoławczego skarżąca nietrafnie wskazała, że uprawa wierzby energetycznej powinna zostać zaliczona do kategorii D/35 - "rośliny przemysłowe, gdzie indziej niewymienione", albowiem przywołując taką kwalifikację uprawy wierzby, skarżąca nie dostrzegła, że chodzi tu, jak wskazuje wyjaśnienie (pkt D/23-D/35.1), o rośliny normalnie niesprzedawane do celów konsumpcyjnych, ponieważ przed ostatecznym użyciem wymagają obróbki przemysłowej, a więc całkowicie odmienny profil uprawy rolniczej."

Zgodnie z art. 143 b ust. 4 Rozporządzenia nr 1782/2003 obszar użytków rolnych nowego Państwa Członkowskiego objęty systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych

w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja czy też nie, oraz, jeśli jest to właściwe, jest dostosowany zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez to nowe Państwo Członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Wykorzystywane użytki rolne oznaczają całkowity obszar obejmujący grunty orne, trwałe użytki zielone, trwałe plantacje, ogródki przydomowe tak jak zostały ustalone przez Komisję (EUROSTAT) dla jej celów statystycznych i zdefiniowane w Rozporządzeniu nr 1444/2002 z dnia 24 lipca 2002 r. zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE z dnia 24 listopada 1999 roku odnoszącą się do definicji cech charakterystycznych, listy produktów rolnych, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów, odnoszących się do badań statystycznych w zakresie struktury gospodarstw rolnych (Dz. Urz. L 38 z 12 lutego 2000). Nie ma zastosowania definicja wskazana w Uchwale siedmiu sędziów

SN III CZP 67/07 z dnia 27 listopada 2007 r., zgodnie z którą uprawą rolną

w rozumieniu art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (jedn. tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.) jest każda uprawa prowadzona na gruncie rolnym.

Biorąc pod uwagę treść art. 36 w związku z art. 44 ust. 2 oraz treść art. 143 b ust. 5 Rozporządzenia Nr 1782/2003, do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria określone w ust. 4 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu

30 czerwca 2003 r. i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88, tylko łączne spełnienie wszystkich przesłanek warunkuje przyznanie jednolitej płatności obszarowej do zagajników

o krótkiej rotacji.

Odnosząc się do zarzutu strony, że niezgodne z obowiązującym prawem,

a w szczególności z art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest dokonanie potrącenie kwoty wynikającej z nieprawomocnej decyzji, organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań

w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 5 ww. ustawy odwołanie od decyzji w sprawie przyznania płatności obszarowych nie wstrzymuje jej wykonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych

w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, jak również ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ww. ustawy).

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia wysokości przyznania płatności bezpośrednich i odmowa przyznania płatności do upraw do roślin energetycznych za rok 2008. Bezsporne jest istnienie uprawy roślin energetycznych na działkach Skarżącej, lecz istota sporu w tej części sprowadza się do ustalenia czy słusznie organ odmówił Jej przyznania płatności do uprawy roślin energetycznych

z uwagi na niezłożenie przez Spółkę oświadczenia o przeznaczeniu roślin energetycznych, tj. wierzby na cele energetyczne w ustalonym terminie, czyli do dnia 15 maja 2008 r.

Na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 4 lit. a ustawy

z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.) wnioskodawcy przysługuje płatność obszarowa do upraw roślin energetycznych na będące w jego posiadaniu grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, jeżeli są spełnione warunki określone w rozdziale 8 rozporządzenia nr 1973/2004, z tym że umowa, o której mowa w art. 25 rozporządzenia nr 1973/2004, powinna być zawarta z podmiotem skupującym albo pierwszą jednostką przetwórczą, które zostały zatwierdzone

w rozumieniu tego rozporządzenia. Na podstawie art. 29 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003

w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. UE Nr L 345 z 20.11.2004 r.) bez uszczerbku dla sankcji przewidzianych

w art. 51 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 i art. 30 niniejszego rozporządzenia, wypłacenie kwoty pomocy dokonywane jest po spełnieniu warunku złożenia oświadczenia przewidzianego w art. 27 ust. 2 właściwemu organowi. Na podstawie Art. 27 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 wnioskodawcy

lub odbiorcy lub pierwsi przetwórcy deklarują właściwym organom dostawę surowców, przedkładając pisemne oświadczenie podpisane przez odbiorcę

lub pierwszego przetwórcę oraz przez wnioskodawcę. Oświadczenie to zawiera

co najmniej następujące informacje: o dacie dostawy oraz wielkości dostaw każdego z gatunków. Stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 i 7 ustawy o płatnościach

w ramach systemów bezpośrednich Kierownik biura powiatowego Agencji jest właściwy do przyjmowania oświadczeń o dostawie roślin energetycznych, o których mowa w art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 1973/2004, a oświadczenia te się składa

na formularzach opracowanych i udostępnionych przez Agencję.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia

29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. UE Nr L 345 z 20 listopada 2004 r.) produkcja surowców, o których mowa w art. 24, jest przedmiotem umowy zgodnie z art. 90 Rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i na warunkach ustalonych

w niniejszym rozdziale. Na mocy ust. 2 tego artykułu w drodze odstępstwa od ust. 1, na lata przed pierwszym zbiorem upraw innych niż uprawy jednoroczne wnioskodawcy mogą w drodze pisemnego oświadczenia zobowiązać się

do zasadzenia w trakcie danego roku i wykorzystania zebranych surowców

do produkcji produktów energetycznych. Oświadczenie zawiera co najmniej następujące informacje:

a) gatunki wszystkich przedmiotowych surowców i areał obsadzony każdym gatunkiem;

b) wskazanie roku, w którym przewidziane są pierwsze zbiory.

Stosownie zaś do art. 25 ust. 3 ww. Rozporządzenia na poparcie pojedynczego wniosku i do dnia określonego w art. 11 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE)

nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003

i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej

w rozporządzeniu (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. L 141 z 30 kwietnia 2004 r.), wnioskodawcy przedstawiają właściwym organom kopię umowy zawartej

z odbiorcami lub pierwszym odbiorcą, lub w odpowiednich warunkach, oświadczenie, o którym mowa w ust. 2. Natomiast, w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE)

nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. wskazano, że jednolity wniosek zostanie złożony w terminie ustalonym przez Państwo członkowskie, ale nie później niż do

15 maja. Polski ustawodawca w art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów bezpośrednich, postanowił, że wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Zgodnie

z art. 18 ust. 3 tego tej ustawy termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że producent, który ubiega się

o przyznanie płatności do wieloletnich upraw roślin energetycznych, a w roku,

w którym składany jest wniosek, nie dokonuje zbioru tych roślin, powinien wraz

z wnioskiem złożyć oświadczenie o uprawie wieloletnich roślin energetycznych przeznaczonych do przetworzenia na produkty energetyczne. Od spełnienia tego warunku ustawodawca uzależnia wypłacenie kwoty pomocy. Oświadczenie

to producent powinien złożyć na odpowiednim formularzu we właściwym organie, którym w rozpoznawanej sprawie jest Kierownik Biura Powiatu .[...] ARiMR. Przy czym wniosek o przyznanie płatności wraz z oświadczeniem należy złożyć

do dnia 15 maja. Należy zaznaczyć, że w razie uchybienia tego terminu, nie podlega on przywróceniu z mocy ustawy. A zatem jeśli producent nie dopełni obowiązku złożenia wniosku wraz ze wszystkimi wymaganymi dokumentami w terminie do dnia 15 maja, to nie będzie mógł domagać się przywrócenia terminu, a czynność dokonana po tym terminie będzie bezskuteczna.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Spółka [...] sam wniosek o przyznanie płatności wniosła w ustawowym terminie, tj. w dniu 15 maja 2008 r., o czym świadczy data stempla pocztowego umieszczona na kopercie, w której nadano w polskim urzędzie pocztowym przesyłkę wraz z wnioskiem, skierowaną do Biura Powiatu [...] ARiMR. Jednakże, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie dołączono do wniosku wszystkich wymaganych dokumentów, a w szczególności nie przedłożono oświadczenia o przeznaczeniu wierzby na cele energetyczne. Wskazać należy, że z treści wniosku o przyznanie płatności na rok 2008, jednoznacznie wynika, że wraz z nim nie złożono wszystkich niezbędnych załączników, albowiem w "Rubryce IV. Informacje o załącznikach - pkt 9 liczba załączników" podano "19", a następnie jako załączniki wskazano "materiał graficzny", który przedstawiał działki producenta. Wśród załączników nie wymieniono oświadczenia.

Wobec powyższego, za uprawnione należy uznać twierdzenie organu, który wskazał, że nie spełniła wszystkich warunków formalnych, od których ustawodawca uzależnił przyznanie płatności, bowiem nie załączyła do wniosku kopii oświadczenia, co skutkowało odmową przyznania płatności do uprawy roślin energetycznych. Dodać należy, że słusznie organ zauważył, iż nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącej, która podniosła, że w dniu 25 kwietnia 2008 r. do wniosku dołączyła oświadczenie o przeznaczeniu wierzby na cele energetyczne, skoro wniosek ten został złożony dopiero w dniu 15 maja 2008 r., a do Biura Powiatu [...] Agencji wpłynął w dniu 19 maja 2008 r.

Odnosząc się do poruszonej przez skarżącą kwestii nieudzielenia przez organ informacji o braku załącznika do wniosku, tj. oświadczenia, o czym organ mógł powiadomić w skierowanym do Spółki piśmie z dnia 9 grudnia 2008 r., jak również mógł to uczynić pracownik Agencji podczas spotkania z przedstawicielem Spółki, wskazać należy, że organ w tym zakresie nie naruszył przepisów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów bezpośrednich w postępowaniach w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy

do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych, organ administracji publicznej udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Organ pierwszej instancji nie był zobowiązany

do udzielania pouczeń czy informacji. Z treści tegoż przepisu wynika, że Kierownik Biura Powiatu [...] ARiMR nie miał obowiązku z urzędu udzielać stronie skarżącej stosownych informacji. Organ ten byłby zobligowany do pouczenia strony co do okoliczności zarówno faktycznych jak i prawnych, związanych z rozpatrywaną sprawą jedynie w sytuacji, gdyby Spółka zwróciła się do organu z żądaniem

o udzielenie niezbędnych pouczeń. Skoro strona nie zwróciła się z odpowiednim wnioskiem, to uznać należy, że organ, który nie udzielił Spółce pouczeń, nie naruszył procedury w tym zakresie.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu Spółki, należy się zgodzić z twierdzeniem organu, który wskazał że definicje pojęć zawarto w Rozporządzeniu Komisji (WE)

nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Zgodnie z art. 2 tego Rozporządzenia

do celów tytułu III Rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i niniejszego Rozporządzenia, mają zastosowanie definicje zawarte w tym artykule. Niemniej, zgodnie z art. 44 ust 1 znajdującym się w Rozdziale 3, tytułu III rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 każde uprawnienie do płatności na kwalifikujący się hektar daje prawo do otrzymania płatności w kwocie określonej przez uprawnienie do płatności. Zgodnie

z art. 36 (tytuł III) tego Rozporządzenia, pomoc przyznawana w ramach systemu płatności jednolitych jest wypłacana w odniesieniu do uprawnień do płatności zdefiniowanych w rozdziale 3, uzupełnionych o równą liczbę kwalifikujących się hektarów zdefiniowanych w art. 44 ust. 2, jako grunty rolne gospodarstwa obejmujące grunty orne i trwałe pastwiska, z wyjątkiem powierzchni pod uprawami trwałymi, lasami oraz powierzchni wykorzystywanych do celów nierolniczych. Definicja wskazana w art. 2 Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia

21 kwietnia 2004 r. ma zastosowanie tylko w zakresie wskazanym w przepisie tego artykułu.

Uzasadnione jest również stanowisko organu, który podniósł, że zgodnie

z art. 143 b ust. 5 Rozporządzenia nr 1782/2003 do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji, które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 roku i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88. Warunkiem uzyskania jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych obsadzonych zagajnikami o krótkiej rotacji, jak wynika z wyżej wskazanego przepisu, jest uzyskanie pomocy do roślin energetycznych. Słusznie organ ten uznał, że uprawa wierzby energetycznej jako uprawa roślin nieprowadzonych na gruncie rolnym, została wyłączona ze wsparcia Systemu Jednolitej Płatności Obszarowej. Prawidłowo też organ wskazał, że uprawa wierzby energetycznej zaliczana jest do kategorii H "Inne pola", obejmującej m.in. podkategorię H/2 - obszary leśne, za które są uważane "choinki oraz drzewa i krzewy przeznaczone głównie do produkcji energii, i to niezależnie od miejsca, gdzie rosną". Słusznie organ ten zauważył, że grunty oznaczone symbolem H, mieszcząc się

w pojęciu "ogólna powierzchnia gospodarstwa", nie wchodzą jednak w zakres "wykorzystywanych przez gospodarstwo użytków rolnych" (pkt D - H, Powierzchnia ogólna, załącznik I do rozporządzenia nr 1444/2002).

Należy przyznać rację organowi, który zasadnie uznał, że nie znajduje zastosowania w sprawie definicja "uprawy rolnej", wskazana w Uchwale siedmiu sędziów SN III CZP 67/07 z dnia 27 listopada 2007 r., na którą powołała się Skarżąca albowiem definicję użytków rolnych zawarto w art. 143 b ust. 4 rozporządzenia nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., zgodnie z którą obszar użytków rolnych nowego Państwa Członkowskiego objęty systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja czy też nie, oraz, jeśli jest to właściwe, jest dostosowany zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez to nowe Państwo Członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Wykorzystywane użytki rolne oznaczają całkowity obszar obejmujący grunty orne, trwałe użytki zielone, trwałe plantacje, ogródki przydomowe tak jak zostały ustalone przez Komisję (EUROSTAT) dla jej celów statystycznych i zdefiniowane w Rozporządzeniu

nr 1444/2002 z dnia 24 lipca 2002 r. zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE

z dnia 24 listopada 1999 roku odnosząca się do definicji cech charakterystycznych, listy produktów rolnych, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów, odnoszących się do badań statystycznych w zakresie struktury gospodarstw rolnych (Dz. Urz. L 38 z dnia 12 lutego 2000 r.).

Ponadto, trafnie organ wskazał, że zgodnie z art. 36, art. 44 ust. 2 oraz

art. 143 b ust. 5 Rozporządzenia 1782/2003 do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria określone w art. 143b ust. 4 ww. rozporządzenia oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88, a tylko łączne spełnienie wszystkich przesłanek pozwala przyznać jednolitą płatność obszarową do zagajników o krótkiej rotacji. Uzasadniona była zatem odmowa przyznania jednolitej płatności obszarowej skoro organ odmówił przyznania płatności do upraw roślin energetycznych.

Na aprobatę zasługuje również stanowisko organu w kwestii wyliczenia,

a następnie potrącenia kwoty wynikającej z decyzji z dnia [...]. Słusznie organ powołując się na treść art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1,

do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, oraz cytując art. 19 ust. 5 ww. ustawy, zgodnie z którym odwołanie od decyzji w sprawie przyznania płatności obszarowych nie wstrzymuje jej wykonania, uznał, że decyzja podlega wykonaniu, nawet jeśli została zaskarżona.

Sąd dopuścił dowód z decyzji administracyjnych orzekających o przyznaniu Spółce dopłat w latach 2005 i 2006, jednakże nie miał on znaczenia przy rozpatrywaniu sprawy, bowiem dotyczył lat ubiegłych. Załączniki nr 3 i 4 wymienione w piśmie Skarżącej złożonego w dniu 13 maja 2010r. na rozprawie, zostały Jej zwrócone z uwagi na znajdowanie się ich kopii w aktach sprawy.

W rozpoznawanej sprawie słusznie organ wyjaśnił, że na podstawie wniosków składanych w roku 2005 i 2006, dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkońcowej (Rosa multiphlora var) wykorzystywanych na cele energetyczne, przyznawane były na podstawie ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r.

o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r.,

Nr 31, poz. 264) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z dnia 17 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkońcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne oraz procentowego wskaźnika kontroli producentów rolnych prowadzących te plantacje (Dz. U. z 2005 roku Nr 151, poz. 1338). Warunki przyznawania dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby były uregulowane w wyżej wymienionych przepisach w sposób odmienny, niż w obowiązujących w 2008 roku aktach prawnych (szczegółowo wymienionych

w zaskarżonej decyzji), a zatem powoływanie się na uzyskiwanie płatności w innych warunkach prawnych, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego ARiMR, ze względu na inne warunki kwalifikowalności przyznania dopłat.

Za nietrafiony należy również uznać zarzut nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji kontroli na miejscu w 2008 r. lub 2009r., albowiem jak wynika

z akt administracyjnych organ przeprowadził za rok 2008, zarówno kontrolę administracyjną wniosku (kontrola akt), jak i kontrolę w terenie. Do akt administracyjnych dołączono raport z kontroli zasadniczej dotyczącej przestrzegania przez producenta zasad dobrej kultury rolnej, która miała miejsce w dniach 9 - 11 października 2008 r., obejmującej całe gospodarstwo, a o kontroli producenta czyli [...] Spółki z o. o., został powiadomiony prezes Spółki J.B.. Typowanie do gospodarstwa do kontroli nastąpiło metodą analizy ryzyka. Wskazać należy, że raport z kontroli przesłano na adres Spółki listem poleconym nr [...] co wynika z zapisów z kserokopii księgi podawczej, oraz z adnotacji umieszczonej

w raporcie z kontroli, a w szczególności z rubryki XVIII, w której wskazano, że przekazano kserokopię raportu po korektach listem poleconym nr [...]. Jak zaznaczono w raporcie na k.4, rubryka XIV–prezes Spółki J.B. był obecny w trakcie kontroli.

Wskazać należy, że stosownie do art. 23 Rozporządzenia Rady (WE)

nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., przeprowadzana jest kontrola administracyjna wniosków, obejmująca weryfikację kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności (ust. 1). Kontrole administracyjne są uzupełniane przez system kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowania się do pomocy. A zatem w celu zweryfikowania rzetelności oraz prawdziwości danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym, organ może skorygować podane informacje w oparciu o posiadaną dokumentację jak również może przeprowadzić kontrolę w terenie, tj. w gospodarstwie producenta.

Uzasadniony jest pogląd organu odwoławczego, który podniósł, że wysokość płatności w danym roku uzależniona jest m. in. od zadeklarowanej przez producenta rolnego powierzchni gruntów rolnych, a także od tego czy podane przez rolnika wielkości i dane pozytywnie przejdą proces weryfikacji w trakcie kontroli administracyjnej i na miejscu, mających na celu miejscu zweryfikowanie czy spełnione są warunki, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Jeśli producent dopuści się zawyżenia zgłoszonej powierzchni gruntów, wówczas grożą mu sankcje określone

w art. 138 ust. 1 oraz art. 51 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia

29 października 2004 r. Jeżeli organ stwierdzi wystąpienie różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej, a powierzchnią stwierdzoną, może zmniejszyć należną płatność lub odmówić jej przyznania. Według Sądu, uprawniona jest ocena organu drugiej instancji, który uznał, że zadeklarowana przez Skarżącą powierzchnia obszaru we wniosku pomocowym różniła się od powierzchni możliwej

do zakwalifikowania do płatności, a w związku z tym prawidłowo zastosował wobec strony sankcje wykluczenia płatności. Przy czym należy dodać, że organ nigdy nie negował tego, że na kwestionowanym terenie Spółka prowadziła uprawę roślin energetycznych.

Ponadto, trafnie organ stwierdził, iż w sprawie Skarżąca nie dopełniła wymogów pozwalających na zastosowanie art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który stanowi, że obniżki i wyłączenia przewidziane

w rozporządzeniu nie mają zastosowania, gdy podatnik może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Na podstawie art. 68 ust. 2 ww. Rozporządzenia, obniżki

i wyłączenia nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że ten organ nie poinformował rolnika

o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. A zatem, jeśli do dnia zawiadomienia rolnika o kontroli na miejscu oraz zanim organ przekaże mu informacje o błędach we wniosku, producent sam zgłosi organowi na piśmie nieprawidłowości wykryte we wniosku, może uniknąć nałożenia obniżek i wyłączeń.

Sąd zgadza się z opinią organu, który podniósł, że w rozpoznawanej

sprawie wniosek nie był prawidłowy, a skarżąca nie wykazała w postępowaniu administracyjnym, że nie jest winna nieprawidłowości. Natomiast, na producencie ciąży obowiązek deklarowania tylko tych powierzchni, które faktycznie użytkuje zgodnie z regułami dobrej praktyki gospodarki rolnej i które faktycznie były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. W przypadku, gdy ma świadomość, że nie spełni jakiegokolwiek warunku mającego wpływ na płatność, powinien zaktualizować wniosek w celu uniknięcia sankcji wynikających w wyżej cytowanych przepisów prawa.

Skarżąca nie może również skutecznie podnosić, że z powodu niespełnienia przez Spółkę warunków formalnych wniosku, organ może odmówić przyznania płatności. Słusznie organ podkreślił, że wypełniając wniosek strona oświadczyła,

że zna zasady przyznawania płatności. Oświadczyła, także iż zna warunki jakie musi spełnić, by otrzymać wnioskowane płatności.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych w skardze zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem zgodnie

z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów bezpośrednich

z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej,

o których mowa w art. 1 pkt 1 do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Takim przepisem jest właśnie art. 3 ust. 2 pkt i 2 ww. ustawy, który stanowi, że w postępowaniach

w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowody. W związku

z powyższym, zarzut skarżącej Spółki dotyczący naruszenia przez organ zasad postępowania administracyjnego uregulowanych ww. Kodeksie w tym zakresie, należy uznać za chybiony.

Reasumując, Sąd uznał, że Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz zastosował do tak ustalonego stanu faktycznego obowiązujące przepisy prawa. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ odwoławczy przepisów proceduralnych.

Wobec powyższego, skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić

na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)