Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2071/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 87 ust. 1, art. 87 ust. 5 i art. 87a ust 1
journal: Dz.U. 2016 poz 605
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze - tekst jedn.
article: § 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Rejonowego Zarządu Infrastruktury w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 113/14 w sprawie ze skargi "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 113/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], którą to decyzją, po rozpatrzeniu odwołania Rejonowego Zarządu Infrastruktury w L. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchyliło w całości ww. decyzję Kolegium i stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza D. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...].

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odmówiło, na wniosek Rejonowego Zarządu Infrastruktury w L. z dnia [...] maja 2013 r., stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza D. z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...]. ustalającej warunki zabudowy dla realizacji farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW zlokalizowanej na części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w D..

Uchylając powyższą decyzję wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., wskazało, że podstawę materialnoprawną decyzji Burmistrza D. z dnia [...] lutego 2013 r. stanowią przepisy art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61, art. 63 ust. 3 i 4 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2012. 647 ze zm.). Powołując się na art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 ustawy oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy wskazał, że organ który ma wydać decyzję o warunkach zabudowy, mając na względzie obowiązek ustalenia granic obszaru analizowanego, powinien zachować te wymogi oraz precyzyjnie wskazać sposób wyliczenia trzykrotnej szerokości frontu działki (terenu inwestycji); informacje te powinny znaleźć się w części tekstowej analizy i wynikać z wyznaczenia na mapie. W sprawie niniejszej organ wyznaczył obszar analizowany wykreślając na mapie jego granice. Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji sporządził analizę obszaru, a jej wyniki w postaci części tekstowej i graficznej, stanowiące według § 9 ust. 2 rozporządzenia załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, zamieścił w materiale dowodowym sprawy. Organ zakwestionował natomiast wyznaczenie granic obszaru analizowanego w jego minimalnym wymiarze, gdyż to nie oddaje stanu zabudowy i zagospodarowania otoczenia terenu inwestycji, tj. sąsiadującego z działką nr ew. [...]. W ocenie Kolegium niezależnie od wskazania części tej działki pod inwestycję, z uwagi na brak jej prawnego wydzielenia, granicami obszaru analizowanego, powinna zostać objęta cała działka, co skutkowałoby znaczącym powiększeniem powierzchni obszaru poddanego analizie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy podejmowane jest na wniosek inwestora, do którego powinna zostać załączona kopia mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku kopia mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ zauważył, że o ile w aktach sprawy znajduje się wniosek inwestora, tj. firmy [...] Sp. z o.o. z siedzibą L., o tyle brak w nich odpowiedniej mapy z ewentualnym oznaczeniem obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Akta sprawy powinny zawierać poza decyzją trzy załączniki, tj. załącznik graficzny do decyzji oraz części analizy obszaru: tekstową i graficzną. Kwestionowana decyzja nie zawiera załącznika graficznego a w aktach sprawy znajduje się tylko jedna mapa, będąca częścią graficzną analizy, jednak mało czytelna i pozbawiona opisu. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja obarczona jest takimi wadami, że jest konieczna jej eliminacja z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażącego naruszenia prawa. Skoro bowiem przepis prawa materialnego wymaga, aby decyzja posiadała określone załączniki i nie wprowadza wyjątków od tej zasady, to brak owych załączników nie może być sankcjonowany.

Organ odwoławczy podkreślił, że bardzo istotną kwestią jest też spełnienie wymogu przez decyzję, polegającego na jej zgodności z przepisami odrębnymi, o czym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy.

Po analizie przepisów ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, Kolegium uznało, iż zarzut braku uzgodnień przez organ I instancji z organami wymienionymi w w/w ustawie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ust. 5 art. 87 ustawy Prawo lotnicze - obiekty budowlane i obiekty naturalne stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu statków powietrznych, zwane dalej "przeszkodami lotniczymi", powinny być niezwłocznie zgłoszone Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego i oznakowane. Prezes Urzędu uzgadnia decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu. Przepis ten dotyczy w szczególności obszarów ograniczeń zabudowy a także terenów przeznaczonych pod budowę lotniska lub jego rozbudowy w miejscowych planach zagospodarowania terenu (ust. 5). Nadto przepis art. 87a ust. 1 ustawy Prawo lotnicze zabrania emitowania lub powodowania emisji, w strefach przestrzeni powietrznej wykorzystywanej do żeglugi powietrznej wiązki lasera lub światła z innych źródeł w kierunku statku powietrznego w sposób mogący spowodować olśnienie, oślepienie lub wystąpienie poświaty i mogący stworzyć zagrożenie bezpieczeństwa statku powietrznego albo życia lub zdrowia załogi lub jego pasażerów na pokładzie.

Organ odwoławczy zauważył, że wskazane w obu wnioskach przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury w L. przepisy art. 87 ust. 1, art. 87 ust. 5 i art. 87a ust. 1 ustawy - Prawo lotnicze nie zostały objęte analizą w postępowaniach zakończonych decyzją Burmistrza D. oraz decyzją poprzedniego składu orzekającego Kolegium, co nakazuje uznać, iż oba orzeczenia, wobec wymogu dokonania uzgodnienia ze wskazanym Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa materialnego.

Z podniesionych względów Kolegium uznało za konieczne usunięcie z obrotu prawnego nie tylko własnej decyzji, ale również i decyzji organu samorządu terytorialnego jako rażąco naruszających prawo. Wykazane bowiem wady są nie do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego, wskazujące na zaistnienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał za uzasadnioną skargę wniesioną od powyższej decyzji przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. podkreślając, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie bez powodu jest postępowaniem samodzielnym. Ma ono na celu ustalenie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a nie ponowne rozpoznawanie sprawy co do istoty – jak to ma miejsce w postępowaniu odwoławczym. Podważenie decyzji ostatecznej jest możliwe m.in. w sytuacji ujawnienia szczególnie ciężkiej – kwalifikowanej - wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – jaką jest rażące naruszenie prawa. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie od decyzji własnej, po omówieniu zapisów decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazało na przesłanki, które z powodów wymagań stawianych decyzji o warunkach zabudowy, nie zostały spełnione. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że brak jest w aktach sprawy odpowiedniej mapy z ewentualnym oznaczeniem obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, jak i załącznika graficznego, bowiem ta co znajduje się w aktach jest nieczytelna i pozbawiona opisu. Ponadto Kolegium rozpoznając ponownie sprawę podniosło, że wskazane we wniosku Rejonowego Zarządu Infrastruktury w L. przepisy art. 87 ust. 1, art. 87 ust. 5 i art. 87a ust. 1 ustawy - Prawo lotnicze nie zostały objęte analizą w postępowaniach zakończonych decyzją Burmistrza D. oraz decyzją Kolegium, co nakazuje uznać, iż oba orzeczenia, wobec wymogu dokonania uzgodnienia ze wskazanym Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa materialnego.

Zdaniem Sądu, Kolegium błędnie uznało, że ustalenie granicy obszaru analizowanego stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgłoszone zarzuty dotyczą braków analizy urbanistyczno – architektonicznej i sprowadzają się do polemiki z zapisami zawartymi w analizie, a dotyczącymi tych kwestii. Jednocześnie Sąd podkreślił, że w sytuacji zaistnienia sporu co do wykładni tych przepisów nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa i stwierdzeniu nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co nie oznacza, że wątpliwości w tych kwestiach nie mogły być przedmiotem rozważań w toku postępowań toczących się w zwykłym trybie.

Sąd uznał za trafne stanowisko zaprezentowane w skardze, że art. 107 § 3 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie w trybie nadzwyczajnym obowiązek precyzyjnego wyjaśnienia stanu prawnego, a w szczególności wykazania na czym polegało rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji Burmistrza D. z dnia [...] lutego 2013 r., a nie zostało należycie ocenione w kontekście przepisów art. 156 k.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w decyzji z dnia [...] września 2013 r. Sam fakt ewentualnej możliwości powstania emisji światła z paneli fotowoltaicznych w strefie przestrzeni powietrznej nad lotniskiem, nie może stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Na okoliczność jaka to będzie emisja, o jakim natężeniu, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarb Państwa – Rejonowy Zarząd Infrastruktury w L. podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:

1) art. 87 ust. 1, art. 87 ust. 5 i art. 87a ust 1- ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1393 ze zm.) poprzez uznanie, iż naruszenie powołanych przepisów przez organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie może ono stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej - w sytuacji, gdy te powołane wyżej przepisy ustawy Prawo lotnicze mają na celu wyeliminowanie różnego rodzaju zagrożeń dla wszystkich startujących i lądujących statków powietrznych, zapewniając bezpieczeństwo statku powietrznego i bezpieczeństwo załogi i pasażerów - i jako takie są niewątpliwie przepisami prawa materialnego szczególnie ważnymi;

2) § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) poprzez przyjęcie, iż naruszenie tego przepisu nie stanowi rażącego naruszenia prawa - w sytuacji wadliwego, niezgodnego z powołanym przepisem wyznaczenia przez organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy - granic obszaru analizowanego.

Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż przy wydawaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 r. - doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy wobec uznania przez Sąd braku przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - warunkującej stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej - w sytuacji wykazania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. braku w aktach sprawy dokumentów niezbędnych dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz nieuwzględnienia w ogóle w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przepisów art. 87 ust. 1, 87 ust. 5 i art. 87a ust. 1 ustawy Prawo lotnicze, a także ustalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieprawidłowego wyznaczenia przez Burmistrza D. granic obszaru analizowanego;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze prowadzące postępowanie w trybie nadzwyczajnym nie dokonało precyzyjnego wyjaśnienia stanu prawnego, a w szczególności nie wykazało na czym polegało rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji Burmistrza D. z dnia [...] lutego 2013 r. - w sytuacji, gdy w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji - dokładnie wyjaśnił stan prawny i wykazał, iż rażące naruszenie prawa polegało na naruszeniu przepisów prawa materialnego t.j. nieuwzględnieniu przez organ wydający decyzję ustalającą warunki zabudowy przepisów ustawy Prawo lotnicze (art. 87 ust. 1 i ust 5 , art. 87 a ust. 1) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz,1588) - co skutkuje koniecznością wycofania z obrotu prawnego decyzji Burmistrza D. o ustaleniu warunków zabudowy.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku słusznie uznał, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza D. z dnia [...] lutego 2013 r. ustalającej warunki zabudowy dla realizacji farmy fotowoltaicznej, gdyż decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji na ograniczony zakres postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, które to postępowanie nie może zastępować postępowania odwoławczego i w jego trakcie nie następuje ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych decyzji, wynikającej z art. 16 § 1 k.p.a. i w związku z tym interpretacja przepisów dotyczących możliwości podważenia takich decyzji musi być ścisła i nierozszerzająca. Także rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. W orzecznictwie przyjmuje się, iż cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (tak np. w wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r., II OSK 1098/14, Lex nr 2033940)

Mając na uwadze powyższe wskazania należy stwierdzić, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, decyzja Burmistrza D. z dnia [...] lutego 2013 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z powodu wadliwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego (Dz.U.2003.164.1588).

W sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy przyjmuje się w orzecznictwie, że nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz zasad zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność między tą analizą a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 30 marca 2010 r. II OSK 600/09). O rażącym naruszeniu prawa można by wówczas mówić, gdyby w ogóle nie przeprowadzono analizy, bądź też nie byłoby możliwe ustalenie, jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy (por. wyrok NSA z 16 marca 2012 r. II OSK 2559/10, Lex nr 1145616). Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie organ nie dopuścił się tak rażącego naruszenia wymagań związanych z ustaleniem warunków zabudowy. Organ bowiem zbadał i wypowiedział się na temat spełnienia przez inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.2016.778).

Również stwierdzone przez Kolegium uchybienia polegające na braku załącznika graficznego oraz małej czytelności mapy, będącej częścią graficzną analizy nie kwalifikują się do uznania za rażące naruszenie prawa i nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, a co najwyżej mogłyby być skutecznie podnoszone w zwyczajnym postępowaniu odwoławczym. Tymczasem, jak już wskazano wyżej postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego.

Jeżeli chodzi o zarzut skargi kasacyjnej braku wskazanego w art. 87 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz.U.2016.605) uzgodnienia przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzji o ustaleniu warunków zabudowy to należy ponownie przypomnieć, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, w którym badane jest wyłącznie zaistnienie przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., a ten przepis nie obejmuje wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Niezasięgnięcie przed wydaniem decyzji wymaganego prawem stanowiska innego organu nie stanowi rażącego naruszenia prawa - art. 156 § 1 k.p.a., lecz jedynie może uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie - art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (tak: NSA w wyroku z dnia 29 grudnia 1986r., II SA 1035/86, ONSA 1986, Nr 2 , poz. 72). Zatem brak takiego uzgodnienia mógłby stanowić ewentualnie przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., a nie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż ustawa Prawo lotnicze w art. 1 ust. 4 wprowadza generalną zasadę, że jej przepisów nie stosuje się do lotnictwa państwowego, obejmującego lotnictwo wojskowe. W przepisie tym w sposób szczegółowy wskazano na postanowienia tych artykułów ustawy, które znajdują zastosowanie także do lotnictwa państwowego. Wśród tych przepisów nie ma nie tylko omówionego wyżej art. 87 ust. 5, ale również art. 87 ust. 1 i art. 87a ust. 1, których naruszenie zostało zarzucone w skardze kasacyjnej. Przepisy te jako dotyczące wyłącznie lotnictwa cywilnego nie mogły zostać naruszone przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji realizowanej w sąsiedztwie lotniska wojskowego.

Niezasadność obu zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego powoduje, że niezasadny były też zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w związku z art. 107 § 3 k.p.a.

Skoro bowiem decyzja Burmistrza D. z dnia [...] lutego 2013 r. ustalająca warunki zabudowy dla realizacji farmy fotowoltaicznej nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. omówionych wyżej art. 87 ust. 1, art. 87 ust. 5 i art. 87a ust. 1- ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w związku z tym decyzja Kolegium o stwierdzeniu nieważności tej decyzji naruszała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ,

a skoro w uzasadnieniu decyzji Kolegium nie wskazano na czym miało polegać rażące naruszenie innych przepisów prawa, to naruszała ona art. 107 § 3 k.p.a., co z kolei czyniło uzasadnionym wydanie przez Sąd I instancji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.