Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 1658/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędziowie NSA Stanisław Kaliński, WSA Irena Kudiura (spr.), Protokolant Beata Smulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2004r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2002 r. powołując się na wyrok uniewinniający M.K. wystąpił z pismem do Urzędu Celnego w W. o zaprzestanie prowadzenia egzekucji w oparciu o wskazane tytuły wykonawcze wydane w związku z prawomocnymi decyzjami, których numery również podał w tymże piśmie. Jedną z tych decyzji była decyzja o nr [...] z dnia [...].06.1994 r. dotycząca zgłoszenia celnego z dnia [...].08.1992 r. Pismem , które wpłynęło do Urzędu w dniu [...] kwietnia 2002 r. M.K. oświadczył, że jego wniosek jest zgłoszeniem wniosku o wznowienie postępowania – k.37 akt adm.

Wniosek M. K. Urząd Celny przesłał Izbie Celnej w W. celem rozpoznania wg. właściwości.

Izba Celna w W. podjęła działania w sprawie uzyskania akt postępowania celnego zakończonego wydaniem kwestionowanej przez wnioskodawcę decyzji, uzyskując informację z Archiwum Izby Celnej, że akta te należące do kategorii B, zostały po 5 latach archiwizacji przekazane na makulaturę. W efekcie Izba Celna uzyskała jedynie z Archiwum Głównego Urzędu Ceł w likwidacji, akta sprawy [...] dotyczące postępowania prowadzonego w sprawie zgłoszenia celnego wnioskodawcy w związku z jego odwołaniem od decyzji z dnia [...].06.1994 r.-k.[...] i [...] akt adm.

Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem wznowił postępowanie w sprawie zakończone decyzją Prezesa GUC nr [...] z dnia [...].11.1994r.

W toku postępowania po jego wznowieniu M.K. zarówno ustnie jak i na piśmie podał, że po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, że nie są one kompletne a dokumenty, które się w nich znajdują są fałszywe, wskazując w tym zakresie na upoważnienie do przewozu towaru wystawione na nazwisko S.W.-k.[...] i [...] z załącznikami- złożonymi przy oświadczeniu z dnia [...].10.2002r. W oświadczeniu tym M. K. wskazał, że przesłankami wznowienia ma być fakt, że dowody, w oparciu o które ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz, że nie z własnej winy pozbawiony był obrony swoich praw.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił uchylenia decyzji Prezesa GUC z dnia [...].11.1994r. nr [...].W uzasadnieniu decyzji Dyrektor wskazał, że w dniu [...].08.1992 r. Dyrektor Urzędu Celnego w S. postanowieniem o przekazaniu sprawy nr.[...] skierował do odprawy ostatecznej w Urzędzie Celnym w W. towar w postaci uszczelek, szyb samochodowych i narzędzi. Ze względu na niedostarczenie towaru do odprawy celnej Dyrektor Urzędu Celnego w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przedmiotowego towaru. Zakończyło się ono ostatecznie wydaniem przez Dyrektora Urzędu Celnego decyzji z dnia [...].06.1994 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].11.1994 r. Decyzję tę M.K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 08.02.1996 r. w sprawie sygn. akt V SA 1359/95 odrzucił ją ze względu na brak podpisu. Dyrektor Izby wskazał, że orzekając w sprawie wznowienia postępowania konieczne jest zbadanie czy w grę wchodzi jakakolwiek jego przesłanka określona w treści art.240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa a nie tyko wskazana przez stronę. W ocenie organu celnego w sprawie nie istnieje żadna z nich, w tym powoływane przez stronę prowadzenie postępowania na sfałszowanych dokumentach, co jest jedynie gołosłownym zarzutem strony .W szczególności dowodem na to, nie są ustalenia zawarte w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].10..2001 r. gdyż dotyczy on dokumentów, w oparciu o które dokonywano innych odpraw celnych. Ponadto brak jest możliwości weryfikacji grafologicznej kwestionowanego upoważnienia do przewozu towarów ze względu na nieistnienie oryginałów części dokumentów. Decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa, organ ani też pracownik, który brał udział w jej wydaniu nie podlegał wyłączeniu, w sprawie nie ujawniono żadnych nowych okoliczności ani dowodów, które nie byłyby znane organowi, decyzja była wydana przy braku obowiązku uwzględnienia stanowiska innego organu jak również innej decyzji bądź orzeczenia takiego organu lub sądu. Skarżący brał czynny udział w postępowaniu czego dowody znajdują się w aktach w związku z czym nie zachodzi przesłanka pozbawienia go prawa do obrony. W tej sytuacji w ocenie Dyrektora Izby brak było podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji.

Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, złożył zgodnie z pouczeniem, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, które powinno być odwołaniem i w istocie nim było. We wniosku podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie zarzucając jednocześnie organowi celnemu, że rozstrzygnął wbrew jego ostatecznemu żądaniu, które dotyczyło rozpoznania sprawy w trybie art.2651 Kodeksu celnego.

Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Dyrektor podzielił argumenty zawarte w jej uzasadnieniu podnosząc brak przesłanek wznowienia postępowania i wskazując, że wydanie zaskarżonej decyzji, było konsekwencją wniosku złożonego przez stronę i wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Jeśli zaś chodzi o wniosek strony dotyczący rozpoznania sprawy na podstawie art.2651 Kodeksu celnego to zostanie on rozstrzygnięty odrębnie.

W dniu 25 kwietnia 2003 r. M.K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako, że sprawa została rozpoznana w innym trybie niż wnioskowany, nie zbadano przesłanek uchylenia decyzji w trybie art.2651 Kodeksu celnego ,odmówiono przeprowadzenia wniosków dowodowych mających znaczenie dla sprawy, nie ustosunkowano się do ustaleń prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...].10.2001 r. co doprowadziło do naruszenia art. 121§1, 122, 180§1, 187§1, 188, 191 ,210§1 pkt 4 w zw. z art.245 §1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi, tak jak w niniejszej sprawie, zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżąca, jako podstawę wniesionej skargi wskazała naruszenie przez organy celne przepisów Ordynacji podatkowej, które mają zastosowanie w sprawie ze względu na treść art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny( t.j. Dz.U. 75/2001 poz.802 ze zm.).

Skargę należało oddalić.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, że wznowienie postępowania w sprawie nastąpiło z inicjatywy skarżącego, który złożył stosowny wniosek podnosząc istnienie okoliczności w postaci prawomocnego wyroku karnego, który w ocenie strony miał mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie celnej dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia [...].08.1992 r. Określenie charakteru wniosku będącego nadzwyczajnym środkiem prowadzącym do wzruszenia prawomocnej decyzji, było wiążące dla organów celnych, których obowiązkiem w takiej sytuacji było ustalenie, czy zachodzą w sprawie okoliczności, które pozwalają na wszczęcie postępowania i wznowienie go a w następnej kolejności czy istnieją przesłanki, które mogą doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętej ewentualną wadą prawną. To, że przed ostatecznym zakończeniem sprawy skarżący zmienił stanowisko w sprawie podnosząc, że wnosi o rozpoznanie jej w trybie art.2651 Kodeksu celnego, nie ma znaczenia ze względu na to, że co do zasady, zgodnie z treścią art.241 §1 Ordynacji podatkowej, organ celny może wznowić postępowanie także z urzędu. Wniosek strony o rozpoznanie sprawy w inny sposób, który uznawała ona za korzystniejszy dla siebie, został w rzeczywistości również rozpoznany, a do kwestii tej, wbrew twierdzeniom skarżącego Dyrektor Izby odnosił się w swojej decyzji. W konsekwencji organ celny wznowił postępowanie w sprawie w oparciu o wniosek strony zgłoszony w dniu 13 marca 2002r,chociaż według orzecznictwa NSA(uchwała tego sądu z 24.06.2002r.) ze względu na treść art.2652 Kodeksu celnego była podstawa do odmowy. Nie jest to jednak istotne. Postanowienie o wszczęciu postępowania o wznowieniu jest niezaskarżalne, istnieje jednak taka możliwość w odwołaniu od decyzji – art.273 ustawy Ordynacja podatkowa. Odwołanie strony odnoszące się do podważania zasadności decyzji organu celnego I instancji, jako nie uwzględniającej jej wniosku o uchylenie pierwotnej decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania , nie zawiera zaskarżenia tego postanowienia, co jest zrozumiałe ze względu na to, że jest korzystne dla strony. Organ celny I instancji, odmówił wzruszenia zaskarżonej decyzji i w stanie faktycznym sprawy odmowa ta nie może być zdaniem WSA poczytana za naruszenie prawa, ponieważ nastąpiła ona po dokonaniu oceny przesłanek wznowienia i stwierdzeniu, że przesłanki te w niniejszej sprawie nie zachodzą ( art.243 § 2 Ordynacji podatkowej). Ocena ta jest zdaniem WSA prawidłowa. W szczególności powoływany przez stronę wyrok Sądu dla [...] Sygn. [...] z dnia [...].10.2001 r., nie ma w sprawie żadnego zastosowania. Wyrok ten dotyczy bowiem uniewinnienia skarżącego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art.265 § 1 w zw. z art. 58 kk z 1969 r. tj posługiwania się w latach 1993-1994 sfałszowanymi dokumentami przy dokonywaniu zgłoszeń celnych. Tymczasem zgłoszenie celne, którego dokonanie, a co za tym idzie prawidłowość wydanej decyzji kwestionuje skarżący, dotyczy zgłoszenia z [...].08.1992 r. Całe postępowanie dowodzi, że skarżący w jego toku nie podnosił faktu, że jakikolwiek dokument został przedstawiony przy zgłoszeniu bez jego wiedzy czy też , że zgłoszenia dokonał ktoś mu nieznany, działający na własny rachunek ale w jego imieniu. Przeciwnie, z dokumentów takich jak odwołanie od decyzji z [...].07.1994 r., czy z pisma z [...].04.1994 r. dotyczącego kierowcy Stanisława Wrony wynika, że skarżący miał wiedzę o imporcie towarów, których dotyczyło wspomniane zgłoszenie a jedynie podnosił fakt, że na skutek braku informacji o zaistniałych płatnościach, za co winił właściciela firmy przewozowej, nie dokonał ich w odpowiednim czasie. Trudno więc uznać za prawdziwe także twierdzenia skarżącego złożone do protokółu w toku rozprawy sądowej , że nie on był autorem skargi do NSA w sprawie o Sygn. V SA 1359/95, która została odrzucona ze względu na nie uzupełnienie podpisu, skoro otrzymał on 2 wezwania w tym przedmiocie i był to odpowiedni czas żeby to wyjaśnić. Było to tym bardziej potrzebne, że postępowanie karne jeśli już się toczyło, nie dotyczyło przedmiotowego zgłoszenia celnego. Sam M. K. nie podjął również inicjatywy ażeby wyjaśnić ewentualnie tę kwestię i nie twierdzi, że złożył zawiadomienie o przestępstwie. W tym miejscu odnieść się należy do treści art.240 §2 i §3 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z podnoszoną przez skarżącego przesłanką z art.240§1 pkt 1 tej ustawy. Prowadzenie postępowania przez organ co do weryfikacji istnienia tej przesłanki było prawidłowe o tyle, że sfałszowanie dokumentu jest przestępstwem określonym art.270 kk , poprzednio art..265 §1 kk z 1969 r. i w obydwu tych przypadkach zagrożone było karą do 5 lat pozbawienia wolności co powoduje, że jego ściganie mogło być z mocy art.101 kk prowadzone przez 10 lat od jego popełnienia. W dacie orzekania przez organ celny nie było to już możliwe, co usprawiedliwiało brak wykazania tej przesłanki stosownym orzeczeniem sądu lub innego powołanego organu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi przyjąć trzeba, że okoliczności sprawy dla jej właściwego rozstrzygnięcia, nie wymagały przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę dlatego zarzut ten należy uznać za nieuzasadniony. Niezasadne są także dalsze zarzuty strony z wyjątkiem dotyczącego wskazania przez organ celny w decyzji jako jej podstawy prawnej m.in. art.240 §1 w zw. z art.245 §1 pkt 1 zamiast pkt 2 tego art. ustawy Ordynacja podatkowa. Jest to oczywisty błąd organu celnego ale nie ma on żadnego znaczenia dla sprawy, ponieważ treść rozstrzygnięcia jak również jego uzasadnienia, jednoznacznie wskazują jakie okoliczności i jaka podstawa prawna legła u podstaw zaskarżonej decyzji i nie mogło to budzić i nie budziło wątpliwości strony, co wynika jasno z jej skargi i z pisma procesowego z dnia 26 maja 2004 r. Wszystkie te okoliczności powodują, że Wojewódzki Sąd Administracyjny mimo wskazanych uchybień organu celnego uznał, że nie mają one w istocie wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ w efekcie nie doszło do wzruszenia prawomocnej decyzji a więc stan prawny nie uległ zmianie.

W tym stanie rzeczy WSA na podstawie art.151 ustawy z 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( D. U.153 poz.1270) oddalił skargę.