Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 752/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 2160/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 2160/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił J. J. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wyjaśnił, że istnieje wysokie ryzyko utraty przez niego płynności finansowej i wyrządzenia mu znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących skutków dla rodziny skarżącego. Skarżący do wniosku załączył zeznania podatkowe za 2013 r. i 2014 r. (PIT-36 i PIT/B), wskazując, że jego dochód w całym 2013 r. wyniósł 15.914,59 zł, a w 2014 r. wyniósł 27.239,48 zł, natomiast dochód uzyskany od stycznia do sierpnia 2015 r. wyniósł 48.438,89 zł. Ponadto skarżący jest zadłużony względem: ZUS w kwocie 7.666,72, Urzędu Skarbowego w P. w kwocie 5.425,56 zł, O. w W. w kwocie 11.095,13 zł, E. S.A. w kwocie 4.832,29 zł. Do wniosku załączył także dokumenty potwierdzające powyższe zadłużenia oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2015 r.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Przede wszystkim nie wskazał konkretnych okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Skarżący wprawdzie załączył do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji deklaracje podatkowe PIT-36 i PIT/B za 2013 i 2014 r., podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2015 r. oraz dokumenty potwierdzające zadłużenia wobec ZUS i Urzędu Skarbowego w P. oraz wezwania do zapłaty, jednak nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie przedłożył również żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych.

Na podstawie wniosku strony i złączonych do niego dokumentów nie sposób w ocenie WSA ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym pozwoliłoby ustalić, jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji.

Zażalenie na postanowienie wniósł J. J. Orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, a w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

W uzasadnieniu zażalenia powtórzono argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji a ponadto wywiedziono, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż jej podstawa prawna, w szczególności art. 14 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych jest sprzeczny z prawem unijnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest usprawiedliwione.

Stosownie do art. 61 § 3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku w taki sposób, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13).

Zdaniem NSA Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zostały w nim uprawdopodobnione okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. Jak słusznie bowiem stwierdził WSA, skarżący nie wykazał, jaka jest jego realna sytuacja finansowa, a w konsekwencji, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedłożył bowiem dokumentów świadczących o zasadności zastosowania instytucji, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa, takich jak wyciągów z rachunków bankowych, czy lokat, nie wskazał, czy pozostają z nim we wspólnym gospodarstwie domowym inne osoby.

Do dokonania oceny w tym zakresie niewystarczające są złożone wraz z wnioskiem zeznania podatkowe za 2013 r. i 2014 r. Z dokumentów tych wynika, że dochód skarżącego w całym 2013 r. wyniósł 15.914,59 zł, a w 2014 r. wyniósł 27.239,48 zł, natomiast dochód uzyskany od stycznia do sierpnia 2015 r. wyniósł 48.438,89 zł. Nie może jednocześnie ujść uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego wielkość uzyskanego i rosnącego przychodu skarżącego w omawianych okresach, który to przychód jest miarodajnym czynnikiem kształtującym ocenę sytuacji majątkowej osoby fizycznej. Przychód skarżącego wynosił w tych okresach odpowiednio w zaokrągleniu 119.827 zł, 194.810 i 152.996 zł. Wykazanie, że uiszczenie przez J. J. kary może obciążać go w sposób wywołujący przesłanki z art. 61 § 3 ppsa - przy wskazanym poziomie przychodu, oraz w określonej, obecnie nieznanej Sądowi sytuacji majątkowej - było zadaniem skarżącego przy formułowaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Tego obowiązku skarżący nie wypełnił.

Informacje o zadłużeniu skarżącego i grożącej mu spirali długów nie podważyły oceny Sądu I instancji. Przy nieznanej bowiem sytuacji majątkowej skarżącego fakt zadłużenia o charakterze publicznoprawnym, czy też długi wynikające z zobowiązań cywilnych nie mogą mieć przesądzającego znaczenia.

W treści zażalenia skarżący powoływał się również na okoliczności dotyczące podstawy prawnej decyzji. Odnosząc się do tego zagadnienia należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją procesową i nie ma nic wspólnego z kontrolą zaskarżonej decyzji, ale służy zabezpieczeniu interesów strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym aż do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Ocena, czy decyzja jest, czy nie jest legalna (zgodna z prawem), zostanie przeprowadzona przez Sąd I instancji w postępowaniu głównym, a nie w sprawie wpadkowej zainicjowanej wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny, rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ppsa, nie bada tej kwestii. Powołany przepis upoważnia Sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.