Wyrok NSA, sygn. akt FSK 1956/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 170 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 46 par. 1, art. 52 par. 1, art. 54 par. 1-2, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (spr.), Sędziowie NSA Edyta Anyżewska, Sylwester Marciniak, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dariusza W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 666/04 w sprawie ze skargi Dariusza W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 3 marca 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za I półrocze 2001 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 maja 2004 r., I SA/Wr 666/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Dariusza W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 3 marca 2004 r. w przedmiocie określenia wysokości zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za I półrocze 2001 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż skargę odrzucono na podstawie art. 58 par. 1 ust. 6 i par. 3 w zw. z art. 52 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., gdyż Skarżący wnosząc skargę do Sądu naruszył tok instancji i pominął postępowanie odwoławcze przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie oraz sposobie złożenia odwołania /art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ i Skarżący, jeśli kwestionował rozstrzygnięcie zawarte w decyzji zobowiązany był złożyć odwołanie do organu wskazanego w pouczeniu i dopiero na wydane w toku postępowania rozstrzygnięcie przysługiwałaby mu skarga do Sądu.

W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie Skarżącego zaskarżone orzeczenie narusza przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w ten sposób, iż Sąd I instancji bezzasadnie odrzucił skargę Strony Skarżącej z naruszeniem przepisu art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 par. 1 p.p.s.a. zamiast zwrócić przedmiotowe pismo Strony Skarżącej błędnie zatytułowane "skarga" zamiast "odwołanie" Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. celem rozpoznania tegoż odwołania w trybie przewidzianym w art. 221 Ordynacji podatkowej. Skarżący działał bez zawodowego pełnomocnika, a pismo mylnie zatytułował skargą i mylnie skierował do Sądu, zamiast do organu podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. miało obowiązek, na podstawie m.in. art. 120-129 Ordynacji podatkowej /"ze szczególnym uwzględnieniem art. 121 par. 2"/, rozpoznać powyższe pismo, gdyż spełniało ono wszystkie wymogi określone w art. 222 powołanej ustawy. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż skargę do Sądu wniósł organ podatkowy pełniący funkcję organu I i II instancji, a nie sama Strona, a odrzucenie skargi nastąpiło z naruszeniem art. 54 par. 2 p.p.s.a., gdyż pismo należało zwrócić Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. w "zwykłym trybie biurowo-administracyjnym".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W skardze kasacyjnej zarzucono, iż Sąd naruszył wskazane jako podstawa wydania postanowienia o odrzuceniu skargi przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., bowiem - zamiast rozpoznać skargę - powinien był zwrócić pismo, nazwane omyłkowo skargą, organowi odwoławczemu w celu rozpoznania odwołania, ponieważ pismo zawierało wszelkie elementy odwołania.

Skarżący nie wskazał przy tym przepisu zobowiązującego Sąd do tego rodzaju działania.

Należy zwrócić uwagę, że w p.p.s.a. nie ma przepisu odpowiadającego art. 170 par. 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, który zobowiązuje organ, do którego wniesiono podanie, jeśli jest on niewłaściwy w sprawie, do niezwłocznego przekazania sprawy organowi właściwemu i powiadomienia o tym wnoszącego podanie.

Przepis ten mógłby mieć zastosowanie w nin. sprawie w postępowaniu przed SKO, jednakże stan faktyczny sprawy nie stanowił podstawy do jego uwzględnienia.

Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej o omyłkowym nazwaniu pisma z dnia 30 marca 2004 r. skargą nic nie wskazuje na to, żeby skarżący popełnił oczywistą omyłkę.

Przede wszystkim skarżący został dokładnie i prawidłowo pouczony o terminie i trybie wniesienia odwołania od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 marca 2004 r. z podaniem adresu organu właściwego do rozpatrzenia odwołania.

Dariusz W. wniósł przedmiotowe pismo w dniu 1 kwietnia 2004 r. za pośrednictwem Kolegium /czyli w trybie przewidzianym w art. 54 par. 1 p.p.s.a./, organ przekazał akta sprawy do Sądu z odpowiedzią na skargę, zgodnie z art. 54 par. 2 p.p.s.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było uprawnione do przejęcia sprawy do rozpoznania w oparciu o art. 170 par. 1 Ordynacji podatkowej, skoro pismo zostało dokładnie zaadresowane do Sądu właściwego do rozpoznania skargi na decyzje organów administracji publicznej, wniesione zostało w trybie przewidzianym w p.p.s.a., zostało nazwane skargą i odpowiadało przewidzianym w art. 57 par. 1 w zw. z art. 46 par. 1 p.p.s.a. wymogom.

Nie było zatem przesłanek do wyprowadzenia wniosku, że w istocie zamiarem skarżącego było wniesienie odwołania, a nie skargi do Sądu.

W tej sytuacji faktycznej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów postępowania, które zobowiązują go do odrzucenia skargi w sytuacji, gdy skarga nie jest dopuszczalna /art. 58 par. 1 pkt 6/, a takim przypadkiem jest wniesienie skargi na decyzję bez wyczerpania przysługujących stronom w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia /art. 52 par. 1 p.p.s.a./.

W świetle powyższego skarga jako niemająca uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.