Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 373/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej.

Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie sprawy:

Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy - Specjalistycznej Przychodni Ochrony Zdrowia Pracujących - Poradnia Chorób Zawodowych w B. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u D. W. choroby zawodowej narządu głosu. U skarżącej stwierdzono przewlekły nieżyt krtani i dysfonię hyperfunkcyjną, które nie mieszczą się w wykazie chorób zawodowych. Skarżąca wystąpiła o przeprowadzenie ponownych badań, na skutek czego orzeczeniem lekarskim z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr med. J. Nofera Przychodni Chorób Zawodowych w Ł. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wskazując jako rozpoznanie przewlekłe proste zapalenie krtani oraz dysfonię hyperfunkcjonalną, które nie mieszczą się w wykazie chorób zawodowych.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. decyzją z [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] nie stwierdził u D. W. choroby zawodowej polegającej na przewlekłej chorobie narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), ani niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią (poz. 15 pkt 3), czy guzków głosowych twardych (poz. 15 pkt 2).

Organ podkreślił, że zgodnie z ww. rozporządzeniem, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Podstawą wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową jest prawomocne kliniczne rozpoznanie choroby zawodowej przez jednostkę orzeczniczą upoważnioną do rozpoznawania chorób zawodowych oraz ocena narażenia na działania czynników szkodliwych w środowisku pracy. Takich orzeczeń rozpoznających chorobę zawodową brak w przedmiotowej sprawie.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła D. W. podnosząc, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca, tym bardziej że przez [...] lat uczyła dzieci w trudnych warunkach (na holach i boisku) nie mogąc oszczędzać głosu. Zdaniem strony istnieją przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji.

Organ podniósł, że nie kwestionuje tego, iż skarżąca zatrudniona była od [...] sierpnia 1969 r. do [...] sierpnia 2008 r. w szkole na stanowisku n., a także tego, że w okresie tym narażona była na wzmożony wysiłek głosowy, jednak potwierdzenie wysiłku głosowego nie jest jednoznaczne z istnieniem choroby zawodowej. Wprawdzie rozpoznane u skarżącej przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. schorzenia dotyczą narządu głosu, jednakże schorzenia te nie spełniają kryteriów choroby zawodowej, bowiem zmiany morfologiczno-czynnościowe krtani nie są ujęte w obowiązującym wykazie chorób zawodowych i tym samym wykluczają uznanie schorzenia za zawodowe. U skarżącej nie rozpoznano zmian organicznych w zakresie krtani uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego, tj. guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych, bądź niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią wymienionych w obowiązującym wykazie chorób zawodowych.

Wyrokiem z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 598/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że organy nie odniosły się merytorycznie do wyników badania lupolaryngostroboskopowego z dnia [...] maja 2007 r. stwierdzając wyłącznie, że skoro dokument wydany został przez podmiot nieuprawniony do rozpoznania choroby zawodowej, to nie ma on znaczenia dowodowego. W ocenie Sądu stanowisko organu nie zasługiwało na uwzględnienie. Wskazano, że skarżąca przedłożyła dowód z dokumentu, który stwierdza dysfonię hyperfunkcjonalną oraz niewydolność mięśni głosowych. Wymagało to dokonania właściwej oceny merytorycznej dokumentu.

Sąd wskazał ponadto, że sporna była też ocena kliniczna schorzenia, a więc charakter schorzenia, które wymaga właściwej analizy i przekonującego wyjaśnienia, że dysfonia hyperfunkcjonalna nie ma charakteru trwałej dysfonii i że niewydolność mięśni głosowych nie stanowi niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni, ewentualnie wykazanie, że diagnoza zawarta w dokumencie przedłożonym przez skarżącą jest błędna.

Aby usunąć wszelkie wątpliwości konieczne jest wykazanie, że wskazywane przez skarżącą cechy schorzenia nie mieszczą się w kategorii schorzenia kwalifikującego do uznania choroby zawodowej. Organy oparły swoje rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywującego uzasadnienia. Z opinii nie wynika bowiem jednoznacznie, dlaczego schorzenie skarżącej nie mieści się w pojęciu schorzenia określonego w pkt 15 pkt 3 wykazu chorób zawodowych. Sąd wskazał też na naruszenie w toku postępowania administracyjnego art. 77 i art. 80 k.p.a.

W toku ponownie prowadzonego postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N., uwzględniając wejście w życie nowych przepisów (rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych) ponownie skierował skarżącą do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej.

W dniu [...] sierpnia 2010 r. Specjalistyczna Przychodnia Ochrony Zdrowia Pracujących Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy - Poradnia Chorób Zawodowych w B. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Następnie dnia [...] grudnia 2010 r. Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr med. J. Nofera - Przychodnia Chorób Zawodowych w Ł. wydał w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie nr [...] również o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Obie jednostki opiniujące wskazały, że podczas badania laryngologicznego i foniatrycznego rozpoznano u pacjentki przewlekły prosty nieżyt krtani oraz czynnościowe zaburzenia głosu. Wskazano, że rozpoznane choroby nie występują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych i za takie nie mogą być uznane.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. o ponowne zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na to wskazano, że nie ma podstaw do ponownego rozpatrzenia sprawy, gdyż obie jednostki orzecznicze (Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy) były zgodne co do tego, że w opiniowanym przypadku brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Poza tym wskazano, że po wydaniu orzeczenia lekarskiego przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, jednostka orzecznicza stopnia I nie może zmienić jego treści, ponieważ orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jest ostateczne i oparte o wnikliwą analizę dokumentacji oraz profesjonalne badanie - laryngologiczne i foniatryczne.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] nie stwierdził u skarżącej przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Ww. decyzja została wydana na podstawie: orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. oraz orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w trybie odwoławczym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego oraz pozostałej dokumentacji zgromadzonej w sprawie.

D. W. złożyła odwołanie oraz uzupełnienie do ww. odwołania, wnosząc uwagi dotyczące braku uwzględnienia w toku prowadzonego postępowania przedłożonej przez nią dokumentacji medycznej oraz wnoszonych żądań. W ocenie strony dokumentacja medyczna wskazuje na odmienne rozpoznanie kliniczne, niż przedstawione w orzeczeniach Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. i Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu II instancji "w przedmiotowej sprawie nie została ponownie dokonana analiza przedłożonej przez stronę dokumentacji medycznej. Postępowania organu I instancji organ II instancji nie uznał za przeprowadzone w sposób wyczerpujący, organ ten bowiem nie podjął działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i wyczerpujące zebranie materiałów dowodowych.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. wniósł do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. o wydanie uzupełniającej opinii lekarskiej ze względu na fakt, że w wystawionych orzeczeniach lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u D. W. występują różnice związane z rozpoznanymi jednostkami chorobowymi, wniósł także o wydanie jednoznacznej opinii lekarskiej wyjaśniającej, dlaczego schorzenia skarżącej nie mieszczą się w pojęciu schorzenia określonego w poz. 15 wykazu chorób zawodowych (m. in. wyjaśnienia, że dysfonia hyperfunkcjonalną nie ma charakteru trwałej dysfonii i niewydolność mięśni głosowych nie stanowi niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni).

W odpowiedzi na powyższe Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. uzupełniła i wyjaśniła, że nie ma różnicy w rozpoznaniu postawionym w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w B. i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. Dysfonia hyperfunkcjonalna nie znajduje się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Niewydolności mięśni głosowych nie stwierdzono ani w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B., ani w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] ponownie nie stwierdził u D. W. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Ww. decyzja została wydana na podstawie: orzeczenia lekarskiego nr [...] wystawionego dnia [...] sierpnia 2010 r. przez Specjalistyczną Przychodnię Ochrony Zdrowia Pracujących Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy - Poradnię Chorób Zawodowych w B. oraz orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego dnia [...] grudnia 2010 r. w trybie odwoławczym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., przeprowadzonego dochodzenia wyjaśniającego oraz pozostałej dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie.

Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc uwagi dotyczące błędnej interpretacji przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu II instancji organ I instancji słusznie podjął się próby wyjaśnienia różnic pomiędzy jednostkami medycznymi rozpoznanymi u D. W., występując w tym celu o opinię uzupełniającą do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. Uzyskana z ww. jednostki opinia nie wyjaśniła jednak wszystkich wątpliwości w przedmiotowej sprawie, zatem w ocenie organu II instancji nie jest ona wystarczająca. Ponadto w ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego bardziej właściwym było zwrócenie się o opinię uzupełniającą do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., który wydał ostateczne orzeczenie lekarskie.

W dniu [...] marca 2012 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. zwrócił się z prośbą do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o badanie w trybie trudności diagnostycznych dla D. W. W odpowiedzi na to Instytut poinformował, że nie ma żadnych merytorycznych podstaw do ponownego badania skarżącej w IMP w Ł., ponieważ zainteresowana nie przedstawiła żadnych nowych dowodów, a poprzednie wątpliwości zostały wyjaśnione zarówno w orzeczeniach lekarskich, jak i w decyzjach. Podkreślono również, że od czasu zakończenia przez skarżącą pracy zawodowej upłynęło 5 lat, a zatem minął 2 letni okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, o którym mowa w przepisach prawa dotyczących chorób zawodowych. Z dokumentacji medycznej wynika jednoznacznie, że w okresie uzasadniającym rozpoznanie choroby zawodowej nie stwierdzono objawów żadnej jednostki chorobowej będącej następstwem nadmiernego wysiłku głosowego wymienionej w wykazie chorób zawodowych.

Na skutek ponownie przeprowadzonego postępowania, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], znak: [...], działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869), art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) nie stwierdził u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat pod postacią guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią - wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych.

W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że z powodu braku klinicznego rozpoznania choroby zawodowej, brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Jednostki chorobowe rozpoznane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy tj.: przewlekły nieżyt krtani, dysfonia hyperfunkcjonalna, przewlekły prosty nieżyt krtani i czynnościowe zaburzenia głosu nie mieszczą się w wykazie chorób zawodowych. Brak zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła odwołanie wnosząc w nim o zmianę decyzji lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze względu na rażące naruszenie art. 75, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Strona wniosła o uzyskanie dodatkowej opinii od Krajowego Konsultanta ds. Audiologii i Foniatrii, który wyda jednoznaczne rozstrzygnięcie.

Zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że u pacjentki wystąpiło schorzenie narządu głosu. U skarżącej rozpoznano niewydolność głośni spowodowaną niedowładem mięśni głosowych oraz utrwaloną dysfonię hyperfunkcjonalną typu zawodowego, jednakże żadna z ww. jednostek nie jest ujęta w obowiązującym rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. W wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych pod pozycją 15 ujęto przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, tj. 1) guzki głosowe twarde 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych 3) niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

Rozpoznane zatem przez jednostki opiniujące I i II stopnia choroby nie zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie opinię wydał też Naczelny Konsultant Dyrektora ds. Patologii Zawodowych dr n. med. E. W.-K. - specjalista medycyny przemysłowej. W ocenie organu II instancji również ta opinia w jednoznaczny sposób wyklucza zawodową etiologię schorzenia narządu głosu. Opinia ta spełnia kryteria opinii biegłego. Organ stwierdził też, że również dostarczona przez D. W. dokumentacja medyczna nie zawierała rozpoznania zawartego w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych.

Organ odwoławczy wskazał, że zwrócił się również do Konsultanta Krajowego w dziedzinie Audiologii i Foniatrii z prośbą o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie, który w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. wyjaśnił, że w jednostkach orzeczniczych rozpoznano niemal identycznie: przewlekły nieżyt krtani i dysfonię hyperfunkcjonalną. W opinii uzasadniono, że dostarczona dokumentacja medyczna potwierdza brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Opiniująca, dr hab. med. B. W.-W. wskazała, że rozbieżność (różnorodność obrazów krtani) w wydanych orzeczeniach lekarskich może wynikać z faktu, że badanie narządu krtani podczas fonacji jest badaniem czynnościowym, okresowo zmiennym. Ponadto wskazano, że istotne jest, iż D. W. od 5 lat przebywa na emeryturze i nie pracuje zawodowo, zatem wykonywanie dodatkowych badań w ocenie biegłego jest bezzasadne. Dokumentacja jednoznacznie potwierdza brak podstaw do uznania zgłaszanych dolegliwości jako chorobę zawodową głosu. Rozpoznanie zawarte w dokumentacji medycznej ze Szpitala im. B. w B. z 2007 r. i 2010 r. nie zostało potwierdzone w jednostkach orzeczniczych właściwych do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych. W konsekwencji w oparciu o zgromadzoną dokumentację stwierdzono, że brak jest konieczności przeprowadzania kolejnego badania skarżącej. W ocenie opiniującej dokumentacja potwierdza brak podstaw do uznania zgłaszanych dolegliwości jako choroby zawodowej narządu głosu.

Organ wskazał, że stosownie do art. 235¹ i art. 235² ustawy Kodeks pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową konieczne jest spełnienie następujących warunków:

– choroba powinna być wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych,

– w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy,

– zespół objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać; skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego,

– konieczne jest rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych.

W ocenie organu II instancji uzyskane w przedmiotowej sprawie dodatkowe opinie są przejrzyste i jasne. Organ podkreślił, że strona rozpoznanie choroby zawodowej opiera wyłącznie na własnej dokumentacji z 2007 r. i 2010 r., jednakże rozpoznanie zawarte w ww. dokumentacji nie zostało potwierdzone przez jednostki właściwe do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych. Ponadto powołany przez organ II instancji biegły uznał za bezzasadne wykonywanie badań pacjentce w sytuacji, gdy nie pracuje ona już od 5 lat zawodowo, a dostarczona przez organ II instancji dokumentacja była obszerna i szczegółowa. Diagnostyka wykonana w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. była znacznie dokładniejsza i bardziej precyzyjna. Ponadto w ww. jednostce orzeczniczej zatrudnieni są specjaliści posiadający wymagane prawem kwalifikacje zawodowe oraz niezbędne doświadczenie zawodowe.

W przedmiotowej sprawie właściwe jednostki wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Analiza dokumentacji medycznej dostarczonej przez stronę także nie dała podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, wobec czego organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Nie zgadzając się z ww. decyzją D. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji I i II instancji.

Skarżąca zarzuciła, że organ oparł swe rozstrzygnięcie na pobieżnie sporządzonej opinii Naczelnego Konsultanta Dyrektora ds. Patologii Zawodowej dr n. med. E. W.-K. Dalej podniosła, że ocena przeprowadzonych badań własnych, jak i przedstawionych przez skarżącą jest niejednoznaczna i tendencyjna. Skarżąca podniosła, że wnosiła o przeprowadzanie badań i wydanie opinii, a nie tylko poprzestanie na wydawaniu opinii o opiniach innych. Opinia konsultanta to opinia niepełna, nie wydana na podstawie bezpośredniego kontaktu z badanym, aby mogła być uznana za opinię w rozumieniu przepisów o biegłych. Skarżąca zarzuciła też, że dr hab. B. W.-W., powołana jako biegły również wydała opinię na podstawie dokumentacji, bez kontaktu ze skarżącą. Zarzuciła ponadto, że organy nie wykazały swych racji w odmowie ustalenia choroby zawodowej u skarżącej i nie potrafiły jednoznacznie, bezstronnie i obiektywnie ustalić rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Jak wynika z treści przywołanego przepisu, aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową, muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: po pierwsze, rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych; po drugie, winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej, albo w związku ze sposobem wykonywania przez nią pracy.

W związku z powyższym organy inspekcji sanitarnej rozpoznając sprawę dotyczącą stwierdzenia choroby zawodowej winny postępowanie wyjaśniające ukierunkować na ustalenie takich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, jak: 1/ stwierdzenie istnienia u danej osoby typu jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych; 2/ określenie rodzaju pracy i warunków, w jakich osoba ta wykonywała bądź wykonuje pracę, wskazujących na występowanie w środowisku pracy obiektywnych czynników wpływających (narażających) na powstanie choroby zawodowej; 3/ wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stwierdzonymi warunkami wykonywanej pracy bądź sposobem jej wykonywania a wpływem tych okoliczności na powstanie u danej osoby choroby zawodowej.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.). Rozporządzenie to reguluje m.in. sposób i tryb postępowania dotyczący rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, tak więc według tych przepisów należało oceniać postępowanie organów w będącej przedmiotem kontroli Sądu sprawie odmowy stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Stosownie do postanowień § 2 powołanego rozporządzenia wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. Pod pozycją 15 tego załącznika wskazuje się jako chorobę zawodową przewlekłą chorobę narządu głosu spowodowaną nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, charakteryzującą się następującymi objawami chorobowymi: 1) guzki głosowe twarde, 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, 3) niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

Co warte podkreślenia, wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do ww. rozporządzenia określa zamknięty katalog chorób zawodowych. Oznacza to, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie jest, że skarżąca posiada schorzenia narządu głosu oraz że w okresie od dnia [...] sierpnia 1969 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. zatrudniona była na stanowisku n. w Szkole Podstawowej w N., gdzie w związku z wykonywaną pracą narażona była na wzmożony wysiłek głosowy. Ponadto warunki pracy niewątpliwie stwarzały ryzyko powstania choroby zawodowej. U skarżącej wystąpiło schorzenie narządu głosu. Sporną natomiast w sprawie stała się kwestia, czy dolegliwości skarżącej można zakwalifikować jako chorobę zawodową, określoną w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 15.

W aktach sprawy znajdują się liczne orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, m.in. orzeczenie lekarskie nr [...] wydane dnia [...] października 2008 r. przez WOMP w B., z którego wynika, że skarżąca cierpi na przewlekły nieżyt krtani i dysfonię hyperfunkcjonalną, orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. wydane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - IMP w Ł., w którym stwierdzono przewlekłe proste zapalenie krtani oraz dysfonię hyperfunkcjonalną. Obie jednostki zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W aktach sprawy znajduje się również orzeczenie lekarskie nr [...] wydane w dniu [...] sierpnia 2010 r. przez WOMP w B., w którym stwierdzono przewlekły nieżyt krtani i dysfonię hyperfunkcjonalną. W uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej stwierdzono, że rozpoznane jednostki chorobowe nie mieszczą się w wykazie chorób zawodowych i nie mogą być za takie uznane. Następnie w trybie odwoławczym zostało wydane orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. przez jednostkę orzeczniczą II stopnia IMP w Ł. również stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z uwagi na fakt, że rozpoznane u skarżącej schorzenia nie mieszczą się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Z orzeczenia wynika, że nie wykazano zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy pod postacią guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Wskazano również, że orzeczenie oparte jest o wyniki badania laryngologicznego, foniatrycznego i wideostroboskopowego wykonanych w IMP w Ł. oraz o analizę dokumentacji lekarskiej.

Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. o wydanie uzupełniającej opinii lekarskiej ze względu na fakt, że w ww. orzeczeniach jednostek orzeczniczych I i II stopnia występują różnice związane z rozpoznanymi jednostkami chorobowymi. W odpowiedzi na powyższe specjalista medycyny pracy, otolaryngolog dr n. med. T. Ł.-S. kierownik Specjalistycznej Przychodni Ochrony Zdrowia Pracujących WOMP w B. w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. wyjaśniła, że nie ma różnicy w rozpoznaniu postawionym w WOMP w B. i IMP w Ł. W orzeczeniach zastosowano jedynie inne nazewnictwo rozpoznanych jednostek chorobowych, bowiem przewlekły nieżyt krtani jest tym samym, co przewlekłe proste zapalenie krtani, a czynnościowe zaburzenia głosu zawierają w sobie dysfonię hyperfunkcjonalną. W konsekwencji stwierdzono, że rozpoznane u skarżącej schorzenia nie mieszczą się w wykazie chorób zawodowych.

Wskazać również należy na stanowisko zajęte przez dr n. med. E. W.-K. z IMP im. prof. J. Nofera w Ł., która w obszernym piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. ustosunkowała się do zapytania WOMP w B. W piśmie tym wskazano, że brak jest podstaw do ponownego badania skarżącej w IMP w Ł., gdyż badania już przeprowadzone dają podstawy do jednoznacznego stwierdzenie, że brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Podniesiono również, że w toku postępowania diagnostyczno-orzeczniczego Instytut dysponował wynikiem badania lupolaryngostroboskopowego z dnia [...] maja 2007 r., z którego wynikało, że u skarżącej stwierdzono "niedomykalność głośni spowodowaną niewydolnością mięśni głosowych i dysfonię hyperfunkcjonalną", jednakże rozpoznanie to nie zostało potwierdzone w przeprowadzonym przez IMP w Ł. badaniu wydolności głosowej krtani metodą videostroboskopową, które jest badaniem znacznie szerszym i dokładniejszym od badania lupolaryngostroboskopowego. Wskazano, że Instytut wydając orzeczenie dysponował również wynikiem badania skarżącej z dnia [...] czerwca 2010 r. wykonanym w Szpitalu Uniwersyteckim im. dr J. B. w B. Podkreślono również, że brak podstaw do kolejnego badania skarżącej z uwagi na nie przedstawienie przez zainteresowaną nowych dowodów, a poprzednie wątpliwości zostały szczegółowo wyjaśnione w orzeczeniach i decyzjach wydanych w sprawie. Ponadto od czasu zakończenia przez skarżącą pracy zawodowej upłynęło 5 lat, w związku z czym minął 2 letni okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy narażeniu zawodowym. W konsekwencji wskazano, że z dokumentacji medycznej wynika, iż u skarżącej stwierdzono objawów żadnej jednostki chorobowej będącej następstwem nadmiernego wysiłku głosowego wymienionej w wykazie chorób zawodowych.

Ponadto w aktach sprawy znajduje się również opinia dr hab. med. B. W.-W., kierownika Katedry i Kliniki Foniatrii i Audiologii Uniwersytetu Medycznego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r., wydana w związku ze zleceniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wydania opinii. Wyjaśniono w niej, że badanie narządu krtani podczas fonacji jest badaniem czynnościowym i okresowo zmiennym. Opiniująca podkreśliła, że w jednostkach orzeczniczych, tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w B. i Instytucie Medycyny Pracy w Ł. rozpoznano niemal identycznie: przewlekły nieżyt krtani i dysfonię hyperfunkcjonalną. W opinii uzasadniono, że dostarczona dokumentacja medyczna potwierdza brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ponadto istotne jest, że D. W. od 5 lat nie pracuje zawodowo, zatem wykonywanie dodatkowych badań w ocenie biegłego było bezzasadne. Dokumentacja medyczna jednoznacznie potwierdza brak podstaw medycznych upoważniających do uznania zgłaszanych dolegliwości jako choroby zawodowej. Rozpoznanie zawarte w dokumentacji medycznej ze Szpitala im. B. w B. z 2007 r. i 2010 r., nie zostało potwierdzone w jednostkach orzeczniczych właściwych do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych. Ponadto diagnostyka przeprowadzona w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. była szersza i dokładniejsza od badania wykonanego w Szpitalu im. B. w B. W konsekwencji opiniująca potwierdziła, że brak było podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Powyższa opinia również stanowi dowód w sprawie.

W tym miejscu podkreślić należy, że orzeczeniami, na podstawie których dokonano rozstrzygnięcia będącego przedmiotem kontroli Sądu, są ww. orzeczenia nr [...] wydane w dniu [...] sierpnia 2010 r. przez WOMP w B. oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. wydane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - IMP w Ł., obydwa stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z uwagi na fakt, że rozpoznane u skarżącej schorzenia nie mieszczą się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych.

Odnosząc się do spornej w niniejszej sprawie kwestii należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z § 5 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych, a więc do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest wyłączne lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I stopnia wymienionej w § 5 ust. 2, bądź w jednostce orzeczniczej II stopnia określonej w § 5 ust. 3 rozporządzenia. Wskazany lekarz wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności o wskazane orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu bądź o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz formularz oceny narażenia zawodowego, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim i nie są uprawnione do samodzielnej oceny zebranej dokumentacji medycznej. W orzecznictwie administracyjnym wielokrotnie podkreślano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma więc prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów oraz z faktu, że zgodnie z ww. przepisem § 5 ust. 1 rozporządzenia tylko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej. Organy administracji są zatem związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia danej osoby kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 272/10, wyroki NSA z dnia 24 marca 2000 r., I SA 2334/99, z dnia 8 listopada 2000 r., I SA 664/00, z dnia 11 grudnia 2001 r., I SA 746/99 - nie publ., z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97, publ. ONSA 1998/4/150). Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje, że bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby, tym samym oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Takie stanowisko, akceptowane przez Sąd w przedmiotowej sprawie, zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. (OPS 3/02). Jest ono w pełni aktualne mając na uwadze okoliczność, że w dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zastępujące mający za przedmiot tę samą materię, co akt normatywny z 2002 r.

Podkreślenia wymaga, że związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest jednak tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w tym pod kątem spełnienia wymagań opinii biegłego (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 752/09).

Odnosząc poczynione uwagi do przedmiotu postępowania, należy wskazać, że w niniejszej sprawie organ II instancji nie miał podstaw do poddania w wątpliwość, w świetle wskazanych wyżej przepisów proceduralnych, orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki orzecznicze tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B., jako jednostkę orzeczniczą I stopnia oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł., jako jednostkę orzeczniczą II stopnia. W toku postępowania organy dążyły do jak najpełniejszego i wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, co wyrażało się wielokrotnym występowaniem do uprawnionych jednostek o kolejne badania skarżącej, czy opinie kompetentnej jednostki orzeczniczej odnoszącej się do dokumentacji medycznej załączonej do akt sprawy przez skarżącą (m.in. wyniki badań skarżącej przeprowadzonych w Szpitalu Uniwersyteckim im. dr J. B. w B. z dnia [...] maja 2007 r. i [...] czerwca 2010 r.), a uzasadniającej w jej ocenie stwierdzenie choroby zawodowej narządu głosu. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. precyzyjnie wyjaśnił przyczyny braku rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, odnosząc się również do przekazanej przez stronę dokumentacji medycznej, w tym do przeprowadzonego w dniu [...] maja 2007 r. w Szpitalu im. dr J. B. w B. badania, w którym stwierdzono u skarżącej niedomykalność głośni spowodowaną niewydolnością mięśni głosowych oraz dysfonię hyperfunkcjonalną, a także badania z dnia [...] czerwca 2010 r. również przeprowadzonego w ww. szpitalu, w którym stwierdzono niewydolność głośni spowodowaną niedowładem mięśni głosowych i dysfonię hyperfunkcjonalną typu zawodowego.

Ponadto, organ dążył do wyjaśnienia sprawy również poprzez wystąpienie o opinię do Konsultanta Krajowego w dziedzinie Foniatrii i Audiologii, którego opinia potwierdziła stanowisko uprawnionych jednostek orzeczniczych.

Uznając zatem, że organ II instancji podjął rozstrzygnięcie w oparciu o wyczerpująco zgromadzony i wiarygodny materiał dowodowy, który nie potwierdził wystąpienia u skarżącej choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 15, a więc przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, pod postacią guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych czy niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, co stanowi podstawowy warunek z art. 235¹ ustawy Kodeks pracy możliwości rozpoznania przez uprawnionego lekarza właściwej jednostki orzeczniczej, a następnie stwierdzenia przez właściwy organ inspekcji sanitarny - choroby zawodowej, należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie organu II instancji, jako odpowiadające ww. przepisom rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz przepisom Kodeksu pracy regulującym zagadnienia dotyczące chorób zawodowych (dział dziesiąty, rozdział VII Kodeksu pracy), jest prawidłowe. Należy stwierdzić, że w świetle wyjaśnień zawartych w wiążących orzeczeniach lekarskich oraz opiniach, a także braku w związku z tym przeciwdowodów, które mogłyby orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych podważyć, organ II instancji był związany ustaleniami zawartymi w tych orzeczeniach i tym samym zobowiązany do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji nie stwierdzającej u skarżącej choroby zawodowej.

Pomimo więc ustalenia, że skarżąca posiada schorzenie narządu głosu i że w wykonywanej pracy zawodowej narażona była na nadmierny wysiłek głosowy, nie było podstaw do stwierdzenia u niej choroby zawodowej narządu głosu. Jak zasadnie zaznaczył organ odwoławczy, nie każde schorzenie narządu głosu jest jednoznaczne z koniecznością rozpoznania choroby zawodowej, ta ostatnia bowiem okoliczność ma miejsce jedynie w sytuacji, gdy dane schorzenie będzie objęte wykazem chorób zawodowych, zawartym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W przypadku skarżącej tą możliwość wykluczyła okoliczność, że stwierdzone u niej schorzenie narządu głosu nie ma postaci guzków głosowych twardych oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią (u skarżącej zdiagnozowano dysfonię hyperfunkcjonalną).

Reasumując zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym powołane orzeczenia i opinie, pozwala on na stwierdzenie, że u skarżącej nie stwierdzono choroby zawodowej.

W ocenie Sądu organy w postępowaniu w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy oraz dokonały jego prawidłowej oceny, czyniąc tym samym zadość zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Skoro w przedmiotowej sprawie jednostki orzecznicze (obu stopni) - dysponując specjalistyczną wiedzą, po przeprowadzeniu określonych badań lekarskich i ocenie zgromadzonej dokumentacji lekarskiej pod kątem związku schorzenia z czynnikami narażenia zawodowego - stwierdziły brak rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej określonej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, to organy zobowiązane były dać w okolicznościach sprawy tym orzeczeniom wiarę i w konsekwencji orzec o braku stwierdzenia rozpoznawanej u skarżącej choroby zawodowej.

Z wnoszonych przez skarżącą pism wywieść można, że jedynie pozytywna dla niej opinia nie budziłaby żadnych wątpliwości. Skarżąca nie zgadza się z opiniami o braku rozpoznania choroby zawodowej, natomiast rozpoznanie choroby zawodowej opiera wyłącznie na własnej dokumentacji z 2007 r. i 2010 r.

Ponadto powołany przez organ II instancji biegły uznał za bezzasadne wykonywanie badań pacjentce w sytuacji, gdy strona nie pracuje już od 5 lat zawodowo a dostarczona przez organ II instancji dokumentacja była wyczerpująca. Wskazać również należy, że w uprawnionych jednostkach orzeczniczych zatrudnieni są specjaliści posiadający wymagane prawem kwalifikacje zawodowe.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi odnośnie całkowitego pominięcia dokumentacji medycznej dołączonej do akt sprawy przez skarżącą oraz nie zwrócenia się o dodatkową opinię do innego podmiotu niż ten, który w toku postępowania wydał już opinię w sprawie, należy wskazać, że po pierwsze z akt sprawy wynika, iż dokumentacja medyczna przedłożona przez stronę została wzięta pod uwagę zarówno przez organ II instancji, jak i przez lekarza właściwej jednostki orzeczniczej II stopnia, który odniósł się do niej, niemniej jednak nie mogła ona stanowić podstawy, z przyczyn wskazanych powyżej, do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej (stanowi ona jedynie kolejny dowód w sprawie potwierdzający wystąpienie u strony schorzenia narządu głosu). Ponadto rozporządzenie nie przewiduje możliwości przeprowadzenia badań i wydania opinii przez inne jednostki orzecznicze.

Wbrew twierdzeniu skarżącej z akt sprawy wynika, że organ wykorzystał wszystkie dostępne w momencie rozstrzygania dokumenty dotyczące jej stanu zdrowia. Wszelkie zgromadzone i przedstawione przez skarżącą dokumenty zostały przedstawione przez organ jednostce orzeczniczej II stopnia, która kilkakrotnie wypowiadała się, nie tylko ustosunkowując się do badań przeprowadzonych przez innych lekarzy specjalistów, ale także ponawiając badania we własnym zakresie. Wobec tego zdaniem Sądu organ miał uzasadnione podstawy, aby oprzeć swoje rozstrzygnięcie o tak przeprowadzoną opinię biegłego, jaką jest orzeczenie właściwej jednostki orzeczniczej.

W tym stanie rzeczy biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.