Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 329/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 i 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 216/13 o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 216/13 w sprawie ze skargi M. D. i A.D. na bezczynność Burmistrza Dąbrowy Tarnowskiej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 216/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek M.D. i A. D. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 17 grudnia 2013 r. oddalającego skargę M. D. i A. D. na bezczynność Burmistrza Dąbrowy Tarnowskiej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r. wpłynął w dniu 8 stycznia 2014 r. Uzasadniając wniosek skarżący podnieśli, że A. D. od dłuższego czasu przebywa na zwolnieniu lekarskim. Ta okoliczność oraz przerwa świąteczno-noworoczna spowodowały opóźnienie w sporządzeniu i złożeniu wniosku w wymaganym 7-dniowym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że okoliczności powołane przez skarżących, w świetle art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu. Jak zauważył Sąd, jeżeli chodzi o M. D., to w zasadzie we wniosku nie zostały wskazane żadne okoliczności usprawiedliwiające i uprawdopodabniające brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku. Jak podkreślił Sąd, skarżąca wiedząc o chorobie męża powinna była dopełnić zwykłej staranności w prowadzeniu własnych spraw i zorientować się co dzieje się ze sprawą w Sądzie i zastosować się do pouczeń zawartych m.in. w zawiadomieniu o terminie rozprawy. Odnosząc się zaś do wykazania braku winy skarżącego, Sąd wskazał, że z przedstawionych zaświadczeń lekarskich wynika, że A. D. przebywał na zwolnieniu lekarskim od 14 grudnia 2013 r., a więc już przed terminem rozprawy. Ponadto wywieść z nich również można, że skarżący mógł w czasie choroby chodzić, nie wymagał też stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby. W konsekwencji Sąd uznał, że wprawdzie w okresie 18-24 grudnia 2013 r. skarżący był chory, niemniej jednak był w stanie samodzielnie lub przy pomocy innych osób np. żony złożyć wniosek o uzasadnienie wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r. Na powyższe wskazuje fakt, iż wniosek o przywrócenie terminu został sporządzony i wysłany w dniu 7 stycznia 2014 r. pomimo tego, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, które skończyło się dopiero 17 stycznia 2014 r. Nadto, jak podkreślił Sąd, skarżący nie wykazał, kiedy ustąpił ów stan uniemożliwiający mu wniesienie wniosku. W konsekwencji nie mógł nawet określić, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od daty ustąpienia przyczyn uniemożliwiających wniesienie wniosku o sporządzenie uzasadnienia w terminie.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie A. D. zakwestionował ocenę, iż w trakcie choroby uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej w terminie, był w stanie funkcjonować samodzielnie, bez stałej i długotrwałej opieki innych osób. Wniosek taki Sąd wyprowadził z zaznaczenia przez lekarza na druku ZUS ZLA pola wskazań lekarskich numerem 2, tj. że chory może chodzić. Zdaniem skarżącego jest to zbyt daleko idąca interpretacja jego stanu zdrowia, dokonana bez ustalenia jakiego typu było to schorzenie. Zdaniem skarżącego, nieusprawiedliwione jest także stwierdzenie, że mógł on powierzyć prowadzenie swoich spraw małżonce lub pełnomocnikowi. Prawo nie zabrania stronom postępowania samodzielnego występowania przed sądami i nie nakłada na nie obowiązku ustanawiania pełnomocników. Ponadto strona może być w stanie konfliktu ze współmałżonkiem lub mieć negatywne doświadczenia ze współpracy z profesjonalnym pełnomocnikiem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W orzecznictwie i w literaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu ciąży na stronie. Podkreśla się przy tym, że przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W niniejszej sprawie należy uznać za trafną przeprowadzoną przez Sąd I instancji ocenę, iż przywołane przez skarżących we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie dostarczały dostatecznych podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez stronę. Powołana we wniosku przyczyna uchybienia terminu, jaką była choroba skarżącego, mogłaby stanowić przesłankę przywrócenia terminu, gdyby miała charakter niespodziewany, bądź też z zaświadczenia lekarskiego wynikałoby, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał skarżącemu prowadzenie spraw i dokonywanie czynności. Przedstawione zatem w niniejszej sprawie przez skarżącego zaświadczenie lekarskie samo w sobie nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do przyjęcia, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwił mu podejmowanie czynności procesowych. Skarżący nie przedstawił też żadnego dodatkowego dokumentu, czy zaświadczenia, które wskazywałoby, że w okresie biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku stan jego zdrowia uniemożliwiał samodzielne podejmowanie czynności procesowych. Skarżący nie wykazał również, by w dokonaniu uchybionej czynności nie mógł skorzystać z pomocy innych osób. Podnoszona przez skarżącego w zażaleniu kwestia braku obowiązku ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu przed Sądem I instancji nie może stać się usprawiedliwieniem uchybienia terminu i następnie okolicznością przesądzającą fakt przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej.

W świetle powyższego uznać należy, że zasadnie Sąd I instancji oddalił złożony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.