Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1409/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 51  ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 12 ust. 5 pkt, par. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Renata Detka /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 216/15 w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 216/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z [...] stycznia 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazania doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2015 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania K.B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie

z [...] grudnia 2014 r. nakazującej A.L. wykonanie w terminie do dnia 31 stycznia 2015 r., w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego

z prawem, trwałego i nieotwieralnego wypełnienia otworu okna połaciowego

o wymiarach 70 cm x 118 cm, zlokalizowanego w odległości około 157,5 cm od granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...], materiałem w klasie odporności ogniowej min. E 30, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej wyznaczonego terminu wykonania obowiązku i ustalił nowy termin na dzień 28 lutego 2015 r., w pozostałej zaś części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że podczas oględzin przeprowadzonych przez inspektorów PINB w Lublinie na działce o nr ewid. [...] w dniach 5 maja 2014 r., 2 czerwca 2014 r. i 17 września 2014 r. ustalono, że na nieruchomości tej prowadzone są roboty budowlane związane z remontem budynku mieszkalnego na podstawie przyjętego przez Starostę Lubelskiego – bez sprzeciwu - zgłoszenia z 19 lutego 2014 r. W zgłoszeniu inwestor zadeklarował wykonanie robót odtworzeniowych w budynku mieszkalnym po pożarze, który miał miejsce w dniu 19 stycznia 2014 r., w tym odbudowę komina oraz odbudowę dachu. Do zgłoszenia robót zostały dołączone rysunki więźby dachowej oraz rzut dachu, z których wynika, że roboty remontowe obejmowały również wykonanie okna w połaci dachowej (połaciowego) od strony granicy z działką nr ewid. [...] w odległości mniejszej niż 4 m od granicy.

W związku z tym, że zamontowane okno połaciowe narusza przepis § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ I instancji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowalne, wydał opisaną wyżej decyzję z [...] grudnia 2014 r.

Rozpatrując sprawę na skutek odwołania wniesionego przez K.B., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął podstawę prawną orzekania przez organ I instancji za zasadną i uznał za konieczne uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej jedynie w części określającej termin wykonania nałożonych obowiązków, wskazując na treść art. 130 § 2 k.p.a. i podnosząc, że do wykonania obowiązku pozostało zaledwie kilka dni. Organ odniósł się także do zarzutów odwołania, uznając je za niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję ostateczną K.B. podniósł zarzuty dotyczące szeregu nieprawidłowości w dokonanym przez inwestora remoncie, w tym także wykonanie nowego okna dachowego (wcześniej nieistniejącego) w połaci dachowej od strony działki skarżącego - niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Zarzucił również, że organy nie uwzględniły stanu prawnego użytkowanego przez A.L., przebudowywanego budynku gospodarczego na mieszkalny, wprowadzenia notariusza w błąd przez sprzedającego oraz nie zajęły stanowiska w zakresie innych realizowanych robót, jak docieplenie budynku gospodarczego bez wymaganego zgłoszenia budowlanego, samowolne wybudowanie kompostownika w granicy działki

i nowego ujęcia wody podziemnej w nowym miejscu (studnia głębinowa).

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że w piśmie z dnia 5 września 2014 r. zwrócił się do organu I instancji o odsunięcie od sprawy K.S.

i Z.M., którzy w dniu 2 czerwca 2014 r. przeprowadzili oględziny przedmiotowej nieruchomości i nie zachowywali się – w ocenie skarżącego –właściwie. Na pismo to nie otrzymał jednak żadnej odpowiedzi, zaś w dniu 17 września 2014 r. ci sami inspektorzy przeprowadzili kolejne oględziny przedmiotowej nieruchomości. Jeśli chodzi o zamontowane okno dachowe w połaci dachu od strony jego działki, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, by wykonane okno zostało całkowicie usunięte poprzez jego likwidację i przywrócenie jednolitego wyglądu całej połaci dachu, zgodnego z zatwierdzonym projektem technicznym. Podkreślił przy tym, że organ I instancji, nakazując "trwałe i nieotwieralne wypełnienie otworu okna połaciowego materiałem w klasie odporności ogniowej min. E30", nie określił żadnego warunku dotyczącego nieprzezroczystości materiału wypełniającego.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru budowlanego II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że przedmiotem zaskarżonej decyzji był jedynie zakres robót wykonanych w oparciu

o zgłoszenie z dnia 19 stycznia 2014 r., według którego planowane roboty obejmować miały odbudowę komina oraz odbudowę dachu w budynku mieszkalnym na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina Niedrzwica Duża. Inne roboty budowlane w obrębie tej nieruchomości (remont instalacji gazowej wewnątrz budynku, utwardzenie gruntu na ww. działce), których legalność skarżący również kwestionuje

w skardze, były – jak wynika z akt sprawy – przedmiotem odrębnych postępowań prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego. Argumenty skarżącego podnoszone w tym zakresie nie mogą być zatem oceniane przez Sąd w niniejszej sprawie, albowiem wykraczają poza jej granice.

Odnosząc się do robót budowlanych związanych z remontem budynku mieszkalnego, obejmujących odbudowę dachu i komina, Sąd wskazał, że poczynione

w tym względzie ustalenia prowadzą do wniosku, iż prace te wykonane zostały

w sposób odbiegający od przepisów techniczno-budowlanych. Okoliczność ta skutkowała koniecznością prowadzenia postępowania według reguł trybu naprawczego określonego przepisami art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, czego efektem było nałożenie na inwestora, w oparciu o dyspozycję art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, obowiązku wykonania określonych czynności (robót budowlanych) w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W ocenie Sądu analiza akt sprawy potwierdza przekonanie organów administracji oraz skarżącego, że wykonane w ramach kwestionowanej inwestycji okno w połaci dachowej w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] narusza przepisy § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 4 m od zwróconego w stronę tej działki otworu okiennego umieszczonego w dachu lub połaci dachowej. Tymczasem sporne okno usytuowane zostało w odległości 157,5 cm od granicy z sąsiednią działką nr ewid. [...] (stanowiącą własność skarżącego), będącą bezspornie działką budowlaną. Nie budzi przy tym również wątpliwości, że wykonanie przedmiotowego okna nie było uwzględnione w dokonanym przez inwestora w dniu 19 stycznia 2014 r. zgłoszeniu.

W oparciu o powyższe, niewadliwe ustalenia faktyczne i prawne, organy obu instancji zasadnie uznały, iż w celu doprowadzenia wykonanych przez A.L. robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem niezbędne jest zobowiązanie inwestora do wypełnienia wykonanego w połaci dachu otworu okiennego. Obowiązek ten powinien być jednak określony precyzyjnie - tak, by sposób jego wykonania, w tym przede wszystkim rodzaj, jakość oraz właściwości koniecznych do zastosowania materiałów, nie mogły budzić żadnych wątpliwości. Wymóg ten wynika nie tylko

z dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, lecz także z art. 107 § 1 k.p.a.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd

I instancji podniósł, że decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrazić precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Rozstrzygnięcia nie można domniemywać, poszukiwać w treści przepisu lub z tegoż przepisu interpretować ani też wyprowadzać z treści uzasadnienia.

Tymczasem określając obowiązek nałożony w niniejszej sprawie na A.L. organ I instancji sformułował swe rozstrzygnięcie w sposób nieprecyzyjny,

a przez to naruszył powołane wyżej przepisy w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sentencja decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] stycznia 2015 r. w istocie nie wskazuje, że nakazane roboty budowlane mają być realizowane w budynku mieszkalnym na działce nr ewid. [...] (odnosi się jedynie do lokalizacji spornego okna względem działki sąsiedniej o nr [...]). Ponadto – co zdaniem Sądu stanowi uchybienie najbardziej istotne – organ I instancji, pomimo określenia klasy odporności ogniowej koniecznego do użycia przy wypełnieniu okna materiału, w żaden sposób – jak słusznie zauważył skarżący – nie określa stopnia jego dopuszczalnej przezroczystości, co mogłoby wskazywać na możliwość jego wypełnienia materiałem przezroczystym, a jedynie spełniającym wskazane wymogi przeciwpożarowe. W takiej zaś sytuacji nałożony obowiązek nie doprowadziłby wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z dyspozycją przepisu § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia. Wprawdzie

w celu osiągnięcia tego stanu nie jest konieczne wypełnienie spornego otworu materiałem całkowicie nieprzepuszczającym światła, albowiem dopuszczalne byłoby również użycie takiego materiału jak np. luksfery (w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ściana wypełniona luksferami nie może być traktowana jako ściana z otworami okiennymi), jednak kwestia ta powinna być precyzyjnie określona w wydanym rozstrzygnięciu.

Sąd podniósł, że poza opisaną wyżej wadliwością kontrolowane decyzje organów obu instancji naruszają prawo również w innym zakresie, co dodatkowo uzasadnia ich uchylenie. Należy bowiem zauważyć, że skarżący w toku postępowania składał do organu I instancji wniosek o "odsunięcie od sprawy" inspektorów K.S. i Z.M., który należało potraktować jako żądanie wyłączenia od udziału w postępowaniu wskazanych pracowników i rozpoznać przed wydaniem decyzji w trybie art. 24 k.p.a. Tymczasem analiza akt sprawy potwierdza zarzut skarżącego, iż wniosek ten został całkowicie zignorowany. Sąd podzielił w tym zakresie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2007 r. (sygn. akt I OSK 318/07, LEX 470179), iż wydanie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy administracyjnej, gdy nie została w pełni wyjaśniona kwestia zasadności wniosku

o wyłączenie stanowi naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. które musi skutkować uchyleniem decyzji organów obu instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Sąd Wojewódzki wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ

I instancji uwzględni powyższe uwagi i w pierwszej kolejności rozpatrzy wniosek K.B. o wyłączenie od udziału w postępowaniu inspektorów: K.S. i Z.M. Wydając natomiast stosowną decyzję organ ten precyzyjnie sformułuje jej rozstrzygnięcie, a tym samym jednoznacznie określi istotę, zakres i sposób wykonania nałożonego obowiązku.

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej A.L. wniosła o uchylenie wyroku z 23 grudnia 2015 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego pod postacią:

a) art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że nałożony w niniejszej sprawie na skarżącą obowiązek doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem polegający na wypełnieniu wykonanego w połaci dachu otworu okiennego został określony przez organ w sposób nieprecyzyjny, podczas gdy nałożony obowiązek wynikający z decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2015 r. został określony w sposób precyzyjny i jednoznaczny, nie nasuwający różnych możliwości interpretacyjnych, co skutkuje wnioskowaniem, iż nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji;

b) § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że nałożony na inwestora obowiązek nie doprowadzi wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w sytuacji gdy wypełnienie otworu okiennego w sposób określony w decyzji doprowadzi wykonane roboty do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia i brak w tym względzie niezgodności

z nimi.

W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie podniosła, iż decyzja organu I instancji wskazuje, że sprawa dotyczy robót budowlanych związanych z remontem budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...]w [...], a decyzja organu II instancji utrzymuje w mocy to rozstrzygnięcie, a więc nie sposób przyjąć, jak uczynił to Sąd I instancji, że organ sformułował swoje rozstrzygnięcie w sposób nieprecyzyjny. Wskazała też na niespójność przejawiającą się tym, że decyzja organu I instancji została wydana [...] grudnia 2014 r., a nie tak jak stwierdził Sąd [...] stycznia 2015 r.

i wskazuje wprost, iż nakazane roboty budowlane mają być realizowane w budynku mieszkalnym na działce nr ewid. [...].

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd niewłaściwie zastosował § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. i bezzasadnie przyjął, że nałożony obowiązek nie doprowadzi wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Wskazane zostało, że otwór okna połaciowego ma być wypełniony materiałem o klasie odporności ogniowej E 30, który spełnia wymogi przeciwpożarowe, co zostało potwierdzone opinią techniczną rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych znajdującą się w aktach sprawy, a tym samym materiał wypełnienia jest właściwy z uwagi na zasady bezpieczeństwa. Niemożliwym pozostaje przy tym obserwowanie posesji sąsiada przez rzeczony otwór okienny, skoro znajduje się on w połaci dachu, pozostaje nieotwieralny

i znajduje się na wysokości 4,5 m od podłogi, uniemożliwiając w ten sposób wyglądanie z niego na zewnątrz. Otwór okienny nie spełnia funkcji i roli okna, jest bowiem dodatkowym źródłem światła naturalnego (naświetlem).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.B. wniósł o jej oddalenie

i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, aczkolwiek należy zgodzić się z zarzutem (powiązanym przez autora skargi kasacyjnej z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do oceny, że sentencja decyzji organu I instancji jest nieprecyzyjna

w zakresie, w jakim – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – "w istocie nie wskazuje, że nakazane roboty budowlane mają być realizowane w budynku mieszkalnym na działce nr ew. [...] (odnosi się jedynie do spornego okna względem działki sąsiedniej o nr [...])". Wprawdzie w samej sentencji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z [...] grudnia 2014 r. nie ma odwołania do numeru ewidencyjnego działki, na której znajduje się budynek objęty nakazanym obowiązkiem, jednak we wstępnej części rozstrzygnięcia przywołującej podstawę prawną orzekania przez organ nadzoru budowlanego, jak i określającej przedmiot prowadzonego postępowania naprawczego wynika wyraźnie, że decyzja podjęta została w sprawie dotyczącej robót budowlanych związanych z remontem budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. Niedrzwica Duża. Mimo niekwestionowanej wadliwości w sformułowaniu samej sentencji (nie określającej dokładnego umiejscowienia budynku), decyzja organu

I instancji nie nasuwa jednak wątpliwości interpretacyjnych co do identyfikacji

i konkretnego położenia w terenie obiektu budowlanego, w którym mają być wykonane nakazane roboty budowlane.

Ma także rację autor skargi kasacyjnej podnosząc, że rozstrzygnięcie PINB

w Lublinie wydane zostało [...] grudnia 2014 r., a nie – jak mylnie wskazał Sąd pierwszej instancji na str. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku – 22 stycznia 2015 r., kiedy to podjęta została decyzja organu odwoławczego objęta skargą w niniejszej sprawie.

Opisane wyżej wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mają jednak żadnego znaczenia prawnego, gdyż powody, dla których Sąd I instancji uchylił obie wydane w sprawie decyzje organów nadzoru budowanego, nie zostały skutecznie podważone w skardze kasacyjnej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (przytaczanego dalej jako rozporządzenie), z którego wynika nakaz realizowania budynków w odległości mniejszej niż 4m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w dachu lub połaci dachowej znajduje się otwór okienny zwrócony w stronę tej granicy. Innymi słowy rzecz ujmując, jeżeli budynek ma być usytuowany w odległości mniejszej niż 4 m od granicy

z sąsiednią działką budowlaną, zarówno jego ściany (zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), jak i dach winny być pozbawione otworów okiennych. Rozwiązania przyjęte w § 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 pkt 2 rozporządzenia wynikają nie tylko

z konieczności zapewnienia ochrony przeciwpożarowej i wyeliminowania potencjalnego zagrożenia z tym związanego dla obiektów budowlanych znajdujących się na sąsiedniej działce budowlanej, ale mają także na celu zagwarantowanie intymności i spokoju właścicielowi tej działki. Dlatego nałożony na skarżącą kasacyjnie obowiązek, polegający – stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego - na doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, nie może polegać tylko i wyłącznie na określeniu klasy odporności ogniowej materiału wypełniającego okno połaciowe w dachu budynku zbliżonego do granicy

z działką sąsiednią zaledwie 157,5 cm i zastrzeżeniu nieotwieralności tego wypełnienia, ale musi określać taki rodzaj materiału budowlanego, który w pełni zrealizuje dyspozycję § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia i uniemożliwi potencjalne obserwowanie terenu działki sąsiedniej. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że otwór okienny

w dachu znajduje się na wysokości 4,5 m od podłogi, co – jak podnosi się w skardze kasacyjnej – automatycznie eliminuje tego rodzaju sytuacje, gdyż rozporządzenie nie przewiduje żadnych wyjątków od zasady realizowania pełnego dachu budynku usytuowanego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w szczególności nie uzależnia wykonania obowiązku wynikającego z § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia od wysokości, na której usytuowany jest otwór okienny

w połaci dachowej.

Dlatego słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że sentencje obu zapadłych

w sprawie decyzji nie określając, jakim materiałem budowlanym ma zostać wypełniony dachowy otwór okienny, dopuściły możliwość zrealizowania nałożonego na inwestora obowiązku materiałem całkowicie przeźroczystym, co nie wypełnia dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia, gdyż nie doprowadzi wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nie ma natomiast przeszkód, aby wypełnienie spornego otworu dachowego pełniło funkcję doświetlającą, jak podnosi skarżąca kasacyjnie, jednak rolą organów nadzoru budowanego jest określenie takiego rodzaju materiału budowlanego, który zapewni jednocześnie stosowną izolację wzrokową od strony działki sąsiedniej.

Mając na uwadze powyższe, skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Sąd nie zasądził kosztów postępowania kasacyjnego, o które wnioskował K.B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną, gdyż nie wykazał on, aby poniósł jakiekolwiek koszty związane z postępowaniem kasacyjnym.