Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1117/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] (zwaną dalej decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r.) po rozpatrzeniu odwołania J. L. (zwanego dalej stroną/skarżącym) od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Organy wskazały, że w dniu [...] lipca 2014 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] 11 w miejscowości N. zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej pod firmą P. Kontrola została przeprowadzona zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.; zwana dalej ustawą o opłatach) w obecności Pani D. M. (zwanej dalej pracownikiem recepcji). W trakcie przeprowadzonej kontroli ujawniono w lokalu odbiorniki telewizyjne marki "[...]", "[...]" odbierające programy za pomocą telewizji cyfrowej. W protokole z kontroli dokonano następującego wpisu cyt.: "Wg. oświadczenia stwierdzono, że odbiorniki w ilości 32 szt. odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu". Stwierdzony okres używania odbiorników wynosi trzydzieści dni. W protokole dokonano następującego wpisu: Zgodnie z oświadczeniem pracownika recepcji okres używania odbiorników w kontrolowanym lokalu wynosi trzydzieści dni i odbiorniki są urządzeniami technicznie dostosowanymi do odbioru programów. Pracownik recepcji odmówiła złożenia podpisu z powodu braku upoważnienia. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe ponieważ w pokojach znajdowali się goście.

W związku z powyższym organ przesyłając kserokopię protokołu zawiadomił stroną o wszczęciu postępowania administracyjnego. Pismo zostało doręczone w dniu 5 października 2013 r., zgodnie z pełnomocnictwem pocztowym nr [...], osobie uprawnionej do odbioru korespondencji, Pani B. G. (zwanej dalej osobą uprawnioną do odbioru korespondencji). Wskazano, że w terminie siedmiu dni od daty doręczenia korespondencji strona może skorzystać z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W dniu [...] listopada 2013 r. została wydana decyzja nakazująca rejestrację trzydziestu dwóch używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie trzydziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w wysokości 17 904 złotych. Korespondencja ta (decyzja [...] listopada 2013 r.) została odebrana w dniu 30 listopada 2013 r. przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji. Od decyzji służyło stronie prawo odwołania się do Ministra Administracji i Cyfryzacji za pośrednictwem Centrum Obsługi Finansowej Dział Abonamentu, w ciągu 14 dni licząc od dnia jej doręczenia.

W dniu [...] lipca 2014 r. organ I instancji wydał upomnienie wzywające do zapłaty należności.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) Strona zarzuciła przeprowadzenie kontroli pod jej nieobecność. Wskazywała, że przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim a osoba obecna przy kontroli (pracownik recepcji) nie była kompetentna ani upoważniona do udzielania informacji co oznajmiła kontrolerom. Nadto podniosła, że pracownik recepcji stwierdził, że oświadczenie zostało dopisane w terminie późniejszym, o czym świadczą poziome kreski na treści oświadczenia. Wskazała, że nie zajmuje się nadawaniem ani emisją programów telewizyjnych, odbiorniki są tylko wypożyczane za kaucją a kierując się ogólną zasadą, że gdy daną rzecz wynajmuje, udostępnia, pożycza to koszty eksploatacyjne ponosi użytkownik a nie posiadacz sprzętu. Ponadto strona podniosła, iż przy obecnym stanie techniki odbiór programów telewizyjnych możliwy jest przez różne mobilne urządzenia nowej generacji.

Organ I instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wyjaśnił stronie kwestie wydanej decyzji. Wskazał, że strona przedstawiając kserokopie zwolnień lekarskich w okresie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] maja 2013 r. oraz [...] czerwca 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r. wskazała jedynie, że w okresie, w którym została przeprowadzona kontrola tj. w dniu [...] lipca 2013 r., przebywała na zwolnieniu lekarskim. Zdaniem organu I instancji żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Powołując się na orzecznictwo (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1786/12) wskazał, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli.

Pismem z dnia [...] września 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) strona wnosiła o wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2013 r.

Organ I instancji wydał postanowienie z dnia [...] października 2014 r. wznawiające postępowanie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2013 r.

Po przeprowadzenia postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Wskazał, że we wniosku strona nie wykazała, że w całym okresie, aż do wydania decyzji tj. do dnia [...] listopada 2013 r. bez własnej winy nie mogła brać udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Podniósł, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Wskazał, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do reprezentacji podmiotów, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Uznał, że od [...] września 2013 r. strona mogła brać czynny udział w toczącym się postępowaniu w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Wskazał, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu 5 października 2013 r. i mógł skorzystać z przysługującego mu prawa przeglądania akt, prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, prawa odwołania się od wydanej decyzji czego pomimo pouczenia nie uczynił.

Strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., w którym stwierdziła, że skutecznie nie doręczono jej żadnego z przywołanych w uzasadnieniu decyzji pism a strona nie udzielił osobie uprawnionej do odbioru korespondencji - Pani B. G. żadnego pełnomocnictwa w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Wskazała, że rzekome pełnomocnictwo pocztowe nie stanowi pełnomocnictwa o którym mowa w art. 40 § 2 kpa. Zarzuciła prowadzenie postępowania wszczętego na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] października 2014 r. z naruszeniem art. 7, 8, 9, 10 § 1 kpa a stronie przed wydaniem decyzji nie umożliwiono wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Rozpatrując odwołanie strony organ decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję [...] listopada 2014 r. w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Organ stwierdził że decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej jest wydawana wówczas, gdy organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji. Jego zdaniem, organ I instancji nie wypowiada się co do zarzutu, czy znajduje on oparcie w przyczynach wznowienia, lecz czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji. Jego zdaniem może się okazać, że błędnie uznano, że strona nie brała udziału w postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 768/09). Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie należy uznać, że zgodnie z art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Zgodnie z § 2 termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wskazał, że decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] została doręczona w dniu 30 listopada 2013 r. osobie uprawnionej do odbioru korespondencji, której podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zdaniem organu termin do złożenia żądania wznowienia postępowania rozpoczyna bieg od dnia dowiedzenia się przez stronę w jakikolwiek sposób o kwestionowanej decyzji. Zachowanie tego terminu musi być udowodnione przez stronę. W ocenie organu wbrew twierdzeniom pełnomocnika, strona w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) nie zwróciła się o wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Strona przedstawiła jedynie zarzuty dotyczące przeprowadzonej kontroli i wskazała brak otrzymania decyzji przez co nie mogła się odwołać od niej. Wyraziła także przekonanie, iż koszty eksploatacyjne wypożyczonego odbiornika ponosi użytkownik.

W ocenie organu wezwanie przez strony do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania, skierowane do organu I instancji w dniu [...] września 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) było dopiero wnioskiem o wznowienie postępowania skierowanym do niego ale już po upływie terminu do dokonania tej czynności. Biorąc pod uwagę stan faktyczny w sprawie organ uznał, że organ I instancji pomimo wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2013 r. winien to postępowanie umorzyć z uwagi na wniesienie wniosku strony o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2013 r. dopiero w dniu 25 września 2014 r. a zatem po upływie terminu do dokonania ww. czynności.

Powołując się na orzecznictwo organ uznał, że nawet jak organ błędnie wznowił postępowania, to w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności może on wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 kpa. Zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną stanowi warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeżeli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć. Zdaniem organu wniesiony przez pełnomocnika wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie co jego zdaniem zostało wykazane w toku postępowania. Biorąc to pod uwagę wobec braku umorzenia ww. postępowania przez organ I instancji zasadne jest uchylenie wydanej decyzji wskutek wznowienia postępowania i umorzenie tego właśnie postępowania przez organ.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, zarzucając decyzjom Ministra Administracji i Cyfryzacji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wydanie z rażącym naruszeniem przepisów postępowania art. 7, 8, 9, 10, 40, 145 § 1 pkt 4, 147, 148, 149 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącego po przeanalizowaniu argumentów organu podniesionych w zaskarżonej decyzji nie można zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Administracji i Cyfryzacji, że skarżący nie złożył w terminie żądania wznowienia postępowania, że w szczególności pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie zawiera w sobie elementu żądania wznowienia postępowania, i że skarżący nie udowodnił, że od dnia dowiedzenia się przez stronę o wydanej decyzji nie minął ustawowo określony okres.

Wskazał, że pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu [...] sierpnia tegoż roku skierowanym do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. uzewnętrznił swój wyraźny sprzeciw przeciwko ustaleniu opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zakwestionował prawidłowość przebiegu kontroli, dokonanych ustaleń i sporządzonych w jej rezultacie dokumentów podniósł, że bez swojej winy nie brał udziału w prowadzonym postępowaniu i że nie zostały mu doręczone żadne pisma, w szczególności zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz decyzja nr [...]. Jego zdaniem wyraźnie zażądał wyeliminowania wadliwej decyzji. Wprawdzie skarżący nie zatytułował swojego pisma "podanie o wznowienie postępowania", niemniej z jego treści i zawartych tam żądań wynika niezbicie, iż skarżący domagał się wznowienia postępowania, ponieważ wyłącznie w tym trybie możliwe byłoby osiągnięcie zamierzonych celów. Jak się przyjmuje w doktrynie prawa administracyjnego oraz w orzecznictwie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa organ administracji jest zobowiązany do ustalenia treści żądana strony i w tym celu udziela jej stosownych informacji i wyjaśnień.

Podniósł, że nie zasługują na uwzględnienie ustalenia organu w przedmiocie rzekomego skutecznego doręczenia skarżącemu pism w sprawie (tj. w szczególności postanowienia o wszczęciu postępowania i decyzji ustalającej opłatę za używanie telewizorów). Wskazał, że nie doręczono skutecznie żadnych pism do dnia, w którym otrzymał upomnienie z dnia [...] lipca 2014 r. Data otrzymania powyższego upomnienia jest w jego ocenie w myśli art. 148 § 1 kpa chwilą, w której powziął wiedzę o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wskazał, że nie udzielił osobie uprawnionej do odbioru korespondencji żadnego pełnomocnictwa w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Jego zdaniem rzekome pełnomocnictwo pocztowe - na które powołuje się Dyrektor Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nie stanowi pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 40 § 2 kpa. Jego zdaniem nie budzi to wątpliwości na gruncie doktryny postępowania administracyjnego, także w judykaturze rygorystycznie przyjmuje się zakaz jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej na tle regulacji dotyczących doręczeń, jako gwarancji wolności jednostki i jej konstytucyjnego prawa do obrony.

Wskazał, że skarżący po otrzymaniu upomnienia podjął starania w kierunku wyjaśnienia swojej sytuacji. Jego zdaniem, z treści pisma skarżącego z dnia 1 sierpnia 2014 r. wynika, że prowadził on rozmowy z pracownikami Poczty Polskiej S.A., co potwierdza fakt braku wcześniej jakiejkolwiek wiedzy na temat przeprowadzonego postępowania. Uznał, że w tym kontekście wywody Ministra Administracji i Cyfryzacji sprowadzające się do zakwestionowania udowodnienia przez skarżącego okoliczności, w których dowiedział się on o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania uznał za nieuprawnione.

Wobec powyższego wnosił o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] listopada 2014 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] stycznia 2015 r. uchylająca decyzję z dnia [...] listopada 2014 r.w całości i umarzająca postępowanie pierwszej instancji.

Sąd podziela ustalony przez organy stan faktyczny w sprawie i wskazuje, że ustalony przez organ stan faktyczny nie został skutecznie zakwestionowany przez skarżącego.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania - na podstawie art. 7 ust. 6 cyt. ustawy - decyzji administracyjnej, w której nakaże rejestrację odbiornika i ustali, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 ustawy, opłatę za jego używanie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Należy zauważyć, że posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. W tym stanie rzeczy bezzasadne jest twierdzenie strony, że nie zajmuje się nadawaniem ani emisją programów telewizyjnych, odbiorniki są tylko wypożyczane za kaucją a kierując się ogólną zasadą, że gdy daną rzecz wynajmuje, udostępnia, pożycza to koszty eksploatacyjne ponosi użytkownik a nie posiadacz sprzętu.

Zdaniem Sądu, skarżący potwierdził posiadanie odbiorników i nie przedstawił w toku postępowania jakichkolwiek dowodów, które świadczyłyby, iż sporne odbiorniki były zarejestrowane oraz nie wykazał, że uiszczony został abonament z tytułu użytkowania tych odbiorników. W opinii Sądu, odpowiedzialność za sprawy organizacyjne związane z lokalem używanym przez skarżącego ponosi skarżący – i na nim spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w tym miejscu odbiorników. Wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie są ryzykiem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w kontrolowanym obiekcie. Sąd stwierdził, że pracownik recepcji była uczestnikiem przeprowadzonej kontroli i w jej obecności sporządzono protokół kontroli. Należy podzielić stanowisko organów wykazujących, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Sąd podziela poglądy zawarte w cytowanym przez organy orzeczeniu sądowym, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/12). Przedstawiony przez organ pogląd nie jest odosobniony ale należy uznać, że jest to pogląd dominujący i brak jest stanowiska przeciwnego.

Jak wynika z akt administracyjnych organ przesyłając kserokopię protokołu zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Pismo to zostało doręczone w dniu 5 października 2013 r., zgodnie z pełnomocnictwem pocztowym nr [...], osobie uprawnionej do odbioru korespondencji. W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska skarżącego, że "rzekomy" pełnomocnik pocztowy miał podjąć jakieś działania procesowe, bowiem jak sam skarżący wskazał pełnomocnictwo pocztowe nie stanowi pełnomocnictwa o którym mowa w art. 40 § 2 kpa. Zdaniem Sądu osoba uprawniona do odbioru korespondencji miała odebrać korespondencję, która została odebrana i od tej daty zaczęła wywoływać skutki prawne dla skarżącego. Organy właściwie wykazały, że w terminie siedmiu dni od daty doręczenia korespondencji strona może skorzystać z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie.

Decyzja z dnia [...] listopada 2013 roku nakazująca rejestrację trzydziestu dwóch używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie trzydziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w wysokości 17 904 złotych. została odebrana w dniu 30 listopada 2013 r., przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji. Od decyzji służyło stronie prawo odwołania się do Ministra Administracji i Cyfryzacji za pośrednictwem Centrum Obsługi Finansowej Dział Abonamentu, w ciągu 14 dni licząc od dnia jej doręczenia.

W tym stanie rzeczy nie można podzielić poglądów skarżącego, że dopiero w dniu 11 lipca 2014 r. z doręczonego mu upomnienia wzywającego do zapłaty należności dowiedział się o prowadzonym postępowaniu. Należy zauważyć, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego jak i decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. zostały skutecznie doręczone w wyżej opisanych terminach. W opinii Sądu, odpowiedzialność za sprawy organizacyjne związane z odbiorem i dalszym przekazywaniem korespondencji ponosi skarżący.

Pismem z dnia [....] września 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) skarżący wnosi o wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2013 r.

Organ I instancji wydaje postanowienie z dnia [...] października 2014 r. wznawiające postępowanie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2013 r.

Po przeprowadzenia postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2013 r.

Organ decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję [...] listopada 2014 r. w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

Zgodnie z art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Zgodnie z § 2 termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Termin do złożenia żądania wznowienia postępowania rozpoczyna bieg od dnia dowiedzenia się przez stronę w jakikolwiek sposób o kwestionowanej decyzji. Zachowanie tego terminu musi być udowodnione przez stronę. Decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. została doręczona w dniu 30 listopada 2013 r. osobie uprawnionej do odbioru korespondencji, której podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Decyzja ta zawierała pouczenia o prawie odwołania się do Ministra Administracji i Cyfryzacji za pośrednictwem Centrum Obsługi Finansowej Dział Abonamentu, w ciągu 14 dni licząc od dnia jej doręczenia. Skarżący nie odwołania się do Ministra Administracji i Cyfryzacji. Nawet gdyby przyjąć, iż skarżący o decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. dowiedział się dopiero z wysłanego upomnienia z dnia [...] lipca 2014 r., które odebrane zostało w dniu 26 lipca 2014 r. przez osobą uprawnioną do odbioru korespondencji i nawet gdyby przyjąć, że w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego zwrócił się o wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania to wskazać należy, że działanie to było nieuprawnione. Termin do skutecznego kwestionowania decyzji z dnia [...] listopada 2014 roku upłynął w ciągu 14 dni licząc od dnia jej doręczenia tj. od dnia 30 listopada 2013 roku. Jeżeli wskutek problemów organizacyjnych skarżący nie podjął działania to nie może skutecznie wykazywać, że bez swojej winy nie brał udziału w prowadzonym postępowaniu i że nie zostały mu doręczone żadne pisma. Jak wynika z akt administracyjnych wszelkie pisma w sprawie a w szczególności zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. były mu skutecznie doręczone.

W ocenie Sądu prowadzenie postępowania w kierunku wykazania, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego)

o wznowienie postępowania został złożony po terminie było niezasadne. Skarżący już od dnia 30 listopada 2013 r. tj. od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. wiedział, przynajmniej odebrał korespondencję, która powodowała skutki procesowe. Tym skutkiem była możliwości złożenia odwołania do Ministra Administracji i Cyfryzacji.

Należy zgodzić, się z organem, że jeżeli organ błędnie wznowił postępowania, to nie oznacza to, że w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności może on wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 kpa. Zachowanie terminu stanowi bowiem warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeżeli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć. W sytuacji gdy Sąd inaczej niż organ ocenił stan faktyczny w sprawie to nie stanowi to w tym wypadku podstawy do uchylenia decyzji.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe niemniej jednak brak było podstawy wznowieniowej, bowiem jak wskazano wyżej skarżący już od dnia 30 listopada 2013 r. tj. od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. wiedział o niej. Jak wynika z akt sprawy i korespondencji podstawą braku działania były względy natury organizacyjnej a nie przesłanki opisane w art. 145 kpa.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji generalnie ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą ale organ I instancji niezasadnie wszczął postępowanie a organ niezasadnie wykazywał złożenie wniosku o wznowienie postępowania upływie miesięcznego terminu, bowiem jak wskazano wyżej brak było przesłanek z art.145 kpa.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.