Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 886/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 37
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędziowie NSA Cezary Pryca (spr.) Janusz Zajda Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. A. – I. D. – K. N. D. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1184/10 w sprawie ze skargi I. A. – I. D. – K. N. D. F. na informację Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1184/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę I. A. – I. D. – K. N. D. F. I. A. (dalej I. A.) na informację Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr[...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujący stan faktyczny sprawy:

W dniu 26 października 2009 r. I. A. złożyła w Regionalnej Instytucji Finansującej Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw wniosek, nr[...], o dofinansowanie realizacji projektu 8. Oś Priorytetowa: Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1: Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r., nr[...], wnioskodawczyni została powiadomiona przez Regionalną Instytucję Finansującą, iż jej projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, to jest, nie odpowiada 5 kryteriom:

- "Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców",

- "Przedstawiono koncepcję promocji e-usługi wśród potencjalnych odbiorców",

- "Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu",

- "Projekt jest wykonalny technicznie i finansowo a jego przebieg rzeczowo-finansowy jest czytelny, szczegółowy i realny do wykonania",

- "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego celu projektu, realne do osiągnięcia".

W dniu 9 marca 2010 r. I. A. wniosła do Regionalnej Instytucji Finansującej dla M. Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw protest dotyczący wyników oceny.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r., nr[...], poinformowano I. A. o negatywnym rozpatrzeniu protestu.

W dniu 24 marca 2010 r. I. A. skierowała do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie, w którym wniosła o ponowne przeprowadzenie oceny projektu nr [...] pod kątem jego zgodności z obowiązującymi kryteriami.

W dniu [...] kwietnia 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał "Rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego odwołania w ramach Działania 8.1: Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej", w którym stwierdził, iż częściowo (co do 4 kryteriów) odwołanie zostało uwzględnione, jednakże projekt nie spełnia kryterium: "Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców". W rozstrzygnięciu wskazano, iż wnioskodawczyni nie przeprowadziła dostatecznej analizy potencjalnych odbiorców proponowanej usługi, nie uzasadniła popytu oraz nie przedstawiła wiarygodnej metodologii w zakresie określenia grupy odbiorców i ich potrzeb.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie I. A. wniosła o jej uwzględnienie i stwierdzenie, że ocena projektu w skarżonym zakresie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do instytucji zarządzającej celem ponownego rozpoznania.

Oddalając skargę I. A. WSA w W. podniósł, iż wskazówki zawarte w Przewodniku po kryteriach wyboru odnoszące się do kryterium nr 2 "Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców" są przejrzyste i nie powinny sprawiać trudności przy ich stosowaniu. Przenosząc je na uzasadnienie pkt 18 b wniosku skarżącej Sąd stwierdził, że nie budzi wątpliwości, iż brak jest w nim podania wiarygodnej metodologii zidentyfikowania potencjalnych grup odbiorców planowanych e-usług i ich potrzeb. W ocenie Sądu właściwe uzasadnienie kryterium nr 2 ma tym większe znaczenie, że projekt skarżącej w przeważającej mierze adresowany jest do osób starszych.

Zdaniem Sądu I instancji otrzymanie przez projekt oceny negatywnej i w konsekwencji nierekomendowanie go do wsparcia finansowego w żadnej mierze nie stanowi ograniczenia wolności człowieka ani też ograniczenia działalności gospodarczej lub ograniczenia wyboru i wykonywania zawodu w rozumieniu art. 20, 22, 31 i 65 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku - Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Nie stanowi również naruszenia art. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j. t.: Dz. U. z 2007 Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.), której celem jest konkretyzacja konstytucyjnych zasady wolności gospodarczej. Ocena konkursowa, której poddaje się beneficjent musi doprowadzić bowiem do wybrania najlepszych projektów, posiadających największy potencjał rozwoju. Ocena ta jest dokonywana zgodnie z przedstawionymi do publicznej wiadomości Regulaminami, Kryteriami , Przewodnikami itp., których zadaniem jest stworzenie ram obiektywnych, ujednoliconych w skali kraju ocen.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w W. dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1184/10 wniosła I. A. – I. D. – K. N. D. F. I. A. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. lub w przypadku, gdyby Sąd uznał, że nie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenia reformatoryjnego. W skardze kasacyjnej zawarto także wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej p.u.s.a.);

2. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez niezbadanie przez Sąd I instancji czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz oparcie zaskarżonego wyroku na okolicznościach, co do których Sąd I instancji nie posiadał wiedzy, w szczególności dlatego, że zarzucając skarżącej, że dozwolone prawem odesłania do stron nie mogą zastąpić wszystkich elementów wskazanych w Przewodniku po kryteriach wyboru, Sąd nie posiadał żadnej wiedzy o treści wskazanych stron w Internecie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest:

1. naruszenie art. 65 ust.1 i 5 w zw. z art. 20 i 22 oraz w zw. z art. 31 ust. 3 i 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ograniczanie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej oraz sprzeczność działań organu z obowiązkiem zapewniania pełnego, produktywnego zatrudnienia;

2. naruszenie art. 6 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zasady wykonywania działalności gospodarczej w sposób wolny na zasadach równych dla każdego oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyznaniu, że możliwe jest żądanie przez organ administracji przedłożenia dokumentów bez podstawy prawnej, a jednocześnie odmówienie stronie zastosowania dozwolonych prawem środków technicznych dla celów uzasadnienia swego wniosku (wskazanie linków do materiałów w internecie);

3. naruszenie art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę udzielenia pomocy publicznej przy nieuwzględnieniu zasad równości i konkurencji;

4. naruszenie art. 8 ust. 1 oraz art. 103 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę wsparcia przedsiębiorczości oraz tworzenia korzystnych warunków do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej;

5. naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm., dalej u.o.z.p.p.r.) oraz § 17 ust. 2 pkt 6 w zw. z ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie oceny w sposób niezgodny z przyjętymi kryteriami, w szczególności wobec całkowicie dowolnej interpretacji kryterium możliwości osiągnięcia zakładanego wolumenu obrotów (popytu ze strony klientów) oraz wobec uznania przez Sąd, że zastosowana przez skarżącą metoda wskazania linków do materiałów w internecie jest dozwolona w ramach postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż zarówno organ administracji, jak i Sąd I instancji nie mógł faktycznie dokonać weryfikacji wniosku skarżącej, skoro ani organ, ani Sąd I instancji nie zapoznał się ze stanem faktycznym. Strona wskazała, że Sąd I instancji skoncentrował swą argumentację jedynie na części wniosku, dotyczącej tzw. odwróconej hipoteki, jednocześnie uogólniając wywód, podczas, gdy uwagi dotyczące małej aktywności osób starszych w internecie nie mają żadnego znaczenia w kontekście innych części wniosku.

W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji miał obowiązek zbadania, czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w k.p.a. (np. z art. 77 i 80 k.p.a.). Obowiązek ten wynika z przepisu ustrojowego art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. Obowiązek kontroli działalności administracji publicznej zostanie zrealizowany bowiem jedynie wówczas, gdy orzeczenie sądu ujawni wszystkie przypadki naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji lub innym akcie. Samo wydanie wyroku obowiązku tego nie spełnia. Nie chodzi bowiem o kontrolę pozorną, ani byle jaką lecz o kontrolę pełną i rzeczywistą. Jeżeli zatem sąd nie dostrzeże naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, to nie wykona obowiązku kontroli należycie, a tym samym naruszy art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. Sąd nie mógł zatem ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił organ, lecz winien wskazać, które ustalenia zostały przez niego przyjęte, a które nie. Przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, który organ ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz 141 § 4 p.p.s.a.

Na wstępie należy podkreślić, że skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd I instancji mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide wyrok NSA z 21 kwietnia 2009 r., II FSK 2/08, niepublikowany). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.

Podnoszenie zarzutu naruszenia art. 1 p.u.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, bez powiązania go ze wskazaniem uchybienia przepisom postępowania sądowoadministracyjnego. To, czy ocena legalności indywidualnego aktu administracyjnego była prawidłowa, czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 1 p.u.s.a. Błędna ocena w przedmiocie legalności zaskarżonej decyzji winna być powiązana z naruszeniem art. 145 p.p.s.a., czy też art. 141 § 4 tej ustawy (vide wyrok NSA z 13 stycznia 2006 r., I FSK 467/05, LEX nr 187539). W niniejszej skardze kasacyjnej takiego wskazania brak, a zatem nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu odnoszącego się do naruszenia wskazanego wyżej przepisu prawa.

Za bezzasadny należy również uznać zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną naruszenie tego przepisu prawa polegało na tym, że Sąd I instancji nie zbadał, czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Taka konstrukcja opisanego wyżej zarzutu skargi kasacyjnej jest błędna. Z treści art. 37 u.o.z.p.p.r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania rozstrzygnięcia i orzekania przez Sąd I instancji) wynika, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy z środków pochodzących z budżetu państwa lub z środków zagranicznych nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego. Oznacza to jednoznacznie, że do postępowania o dofinansowanie projektu: "Stworzenie internetowego doradcy dla poszkodowanych w wypadkach, inwestujących w prywatną emeryturę i inwestorów dóbr luksusowych", zgłoszonego do realizacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 8. Oś Priorytetowa: Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1: Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym zarzut strony wnoszącej skargę kasacyjną dotyczący niezastosowania przez Regionalną Instytucję Finansującą i Instytucję Pośredniczącą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie może prowadzić do skutecznego postawienia Sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisu art. 144 § 4 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut wskazujący na niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 65 ust. 1 i 5 w zw. z art. 20 i 22 oraz w zw. z art. 31 ust. 3 i 2 Konstytucji RP. Sąd I instancji dokonał kontroli postępowania w zakresie oceny projektów o dofinansowanie na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Oceniając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd I instancji miał na uwadze przepisy ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z uwzględnieniem regulacji zawartych w regulaminie konkursu oraz w kryteriach wyboru projektów. Strona wnosząca skargę kasacyjną formułując zarzut naruszenia ww. przepisów Konstytucji, nie tyle wskazuje na uchybienia Sądu I instancji, co podważa konstytucyjność trybu i formy postępowań w sprawie oceny projektów prowadzonych na podstawie powyższej ustawy. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania zgodności ustaw z Konstytucją, ponieważ jest to prerogatywa zastrzeżona do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Brak orzeczenia Trybunału w tym przedmiocie oznacza funkcjonowanie domniemania o zgodności ustawy z Konstytucją - por. np. wyroki SN z 7 listopada 2002 r., V CKN 1493/00, Lex nr 57238 i NSA z 27 listopada 2000 r., II SA/Kr 609/98, "Przegląd Sejmowy" 2001, nr 3, s. 84.

Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 ust. 1, 2 i 3, art. 7, art. 8 ust. 1 oraz art. 103 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Wymienione przepisy prawa nie miały zastosowania w sprawie oceny przedmiotowego wniosku, dlatego też powołanie ich w petitum skargi kasacyjnej należy uznać za całkowicie chybione.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 u.o.z.p.p.r. oraz § 17 ust. 2 pkt 6 w zw. z ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 ww. ustawy instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca, w celu wyłonienia projektów do dofinansowania w trybie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3, ogłasza konkurs na swojej stronie internetowej. Zgodnie z pkt 6 ust. 2 tego artykułu ogłoszenie, o którym mowa wyżej, powinno zawierać kryteria wyboru projektów. Te same obowiązki w stosunku do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości wprowadzono w § 17 ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego. Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż zarzut naruszenia ww. przepisów prawa nie może być formułowany w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Powołane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną przepisy prawa mają charakter procesowy i regulują tryb przeprowadzenia konkursu w celu wyłonienia projektów do dofinansowania. Po drugie, stawianie zarzutu ich naruszenia wobec Sądu I instancji jest wadliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów tych nie mógł naruszyć, bowiem ich nie stosował, a jedynie oceniał postępowanie organu pod względem zgodności z nimi i w tym zakresie nie stwierdził uchybień. Wymaga też podkreślenia, iż strona wnosząca skargę kasacyjną formułując zarzut naruszenia ww. przepisów prawa jednocześnie nie podważa prawidłowości treści ogłoszenia w niniejszej sprawie. Z tej przyczyny zarzut ten jest niezrozumiały. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który jej zdaniem został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny samodzielnie badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu (vide postanowienie NSA z dnia 3 marca 2006 r., I OSK 140/06, LEX nr 299389). Na marginesie tylko należy zauważyć, iż jak wynika z dokumentów stanowiących załącznik nr 3 do skargi kasacyjnej: Regulamin i pozostałe uregulowania przebiegu III naboru 8.1 w 2009 r., kryteria wyboru projektów były dostępne na stronie internetowej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.