Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 91/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2015 poz 351
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności  bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 4 ust. 1 lit. b, art. 37
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w sprawie przyznania E. Ł. płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2016.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu [...] kwietnia 2016 r. do organu I instancji wpłynął wniosek E. Ł. (dalej: "skarżąca") o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2016.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] organ I instancji przyznał skarżącej jednolitą płatność obszarową, płatność za zazielenienie, płatność redystrybucyjną, płatność dla młodych rolników, płatność do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych, płatność do powierzchni upraw owoców miękkich (truskawek lub malin), płatność do bydła, kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej, natomiast odmówił przyznania płatności niezwiązanej do tytoniu.

Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając bezpodstawne nieprzyznanie płatności niezwiązanej do tytoniu. Nie zakwestionowała ustaleń organu, w pozostałym zakresie.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności, że materialno-prawne przesłanki przyznania płatności na rok 2016 uregulowane są w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278) oraz w przepisach unijnych.

Organ szczegółowo omówił przepisy dotyczące poszczególnych płatności, zbędne jest więc ich powtarzanie. Przedstawił szczegółowo wyliczenie wysokości każdej z przyznanych płatności, wskazując na zastosowanie współczynnika korygującego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących nieprzyznania płatności niezwiązanej do tytoniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r., płatność niezwiązana do tytoniu może zostać przyznana rolnikowi, który w dniu 14 marca 2012 r. nie był wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 33fd ust. 1 ustawy o organizacji rynków, jeżeli:

1) małżonek rolnika wnioskującego o tę płatność był w tym dniu wpisany do tego rejestru, nawet jeżeli osoby te nie pozostawały w tym dniu w związku małżeńskim, albo

2) rolnik lub jego małżonek odziedziczył gospodarstwo rolne osoby, która w tym dniu była wpisana do tego rejestru, albo

3) rolnik lub jego małżonek nabył w całości gospodarstwo rolne osoby, która w tym dniu była wpisana do tego rejestru, a zbywca gospodarstwa wyraził pisemną zgodę na przyznanie płatności niezwiązanej do tytoniu nabywcy gospodarstwa rolnego, albo

4) do dnia 14 marca 2012 r. rolnik nabył z mocy ustawy prawo, o którym mowa w art. 33jb ust. 1 ustawy o organizacji rynków, a nabycie tego prawa nie zostało stwierdzone decyzją, o której mowa w art. 33fb ustawy o organizacji rynków.

Płatność niezwiązana do tytoniu przysługuje zatem wnioskodawcy wówczas, gdy stał się następcą prawnym w wyniku rozwiązania albo przekształcenia albo wystąpienia innego zdarzenia prawnego.

Organ stwierdził, że skarżąca nie spełnia warunków określonych w art. 17 ust. 1 oraz art. 17 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ponieważ na dzień 14 marca 2012 r. nie była wpisana do rejestru, o którym mowa w art. 33fd ust. 1 ustawy o organizacji rynków, tj. rejestru podmiotów posiadających prawo do uzyskania płatności niezwiązanej do tytoniu. Z dokumentów nie wynika także, aby skarżąca ubiegała się o przyznanie płatności do tytoniu niezwiązanego w związku z tym, że jej małżonek w dniu 14 marca 2012 r. był wpisany do rejestru, o którym mowa wyżej.

Organ wyjaśnił, że składając wniosek o przyznanie płatności skarżąca dołączyła oświadczenie L. D. z dnia [...] maja 2015 r., w którym wyraża on zgodę na przyznanie skarżącej płatności uzupełniającej do producentów surowca tytoniowego oraz kopię umowy darowizny z dnia [...] września 2014 r. (Rep. A Nr [...]), na podstawie której L. i L. D. darowali swojej córce E. Ł. działki ewidencyjne stanowiące grunty rolne wchodzące w skład ich gospodarstwa rolnego oraz darowali synowi M. D. własność dwóch działek ewidencyjnych (nr 478/1, nr 1339) stanowiących teren zabudowany oraz las.

Organ ustalił, że L. D. (nr producenta [...]) jest rolnikiem, który w dniu 14 marca 2012 r. był wpisany do rejestru o którym mowa w art. 33fd ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw i posiadał określoną indywidualną ilość referencyjną w wysokości 999,90 kg tytoniu odmiany Virginia.

Z przedstawionej przez skarżącą umowy darowizny wynika, że rodzice darowali jej tylko część swojego gospodarstwa rolnego, natomiast pozostałą część darowali synowi. Skarżąca nie nabyła więc całości gospodarstwa rolnego stanowiącego własność L. D. A zatem następstwo prawne nie wystąpiło. Skarżąca nabyła ściśle wydzielone działki ewidencyjne nr 1484, 1485, 1486, 100, 327, 474/1, 474/2, 509, 512, 637, 710, 793, 867/1, 961, 1071, 1073, 1197, 1233, 1330, 390/1, 392/1, 876, 877, 1164, 1168, 2790, 2835, 2836, 2837, udział w wysokości 1/3 działek ewidencyjnych nr 1905, 1906, 1907, 1908, 1910, 2432, 2433 oraz udział w wysokości 15/210 działek ewidencyjnych nr 1957, 2794, 2793, 2397, 2396, 2395, 2394, 2393,1961, 1960,1959, 1958.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1307/2013 przez gospodarstwo rolne rozumieć należy wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika. Następnie wskazał definicję gospodarstwa rolnego zawartą w kodeksie cywilnym i stwierdził, że przez zbycie całości gospodarstwa rolnego należy rozumieć czynność prawną, na podstawie której następuje przeniesienie własności wszystkich składników tworzących zorganizowaną całość gospodarczą. Tymczasem w niniejszej sprawie część gospodarstwa rolnego w postaci terenów zabudowanych, na których posadowione były budynki inwentarskie służące do hodowli i przetrzymywania zwierząt oraz lasów, została darowana M. D.

Z danych znajdujących się w posiadaniu ARiMR wynika, że przed przekazaniem gospodarstwa rolnego L. D., oprócz prowadzenia produkcji roślinnej, prowadził także na terenie swojego gospodarstwa hodowlę zwierząt gospodarskich (posiadał zarejestrowana siedzibę stada pod nr [...]), do prowadzenia której konieczne było korzystanie z działki darowanej w roku 2014 synowi.

Z powyższego wynika, że działki darowane M. D. wchodziły w skład stanowiącego własność L. i L. D. gospodarstwa rolnego. Pozostała część gospodarstwa rolnego, stanowiąca grunty rolne darowana została skarżącej. Wprawdzie na podstawie umowy użyczenia z dnia [...] marca 2015 r. M. D. oddał skarżącej w użytkowanie budynki gospodarcze na działce nr 478/1, jednak na podstawie tej umowy skarżąca nie nabyła własności całej działki od osoby, która posiadała prawo do tytoniu niezwiązanego, a jedynie weszła w posiadanie budynków gospodarczych.

Skarżąca nie nabyła więc całości gospodarstwa rolnego, stanowiącego własność L. D. i wobec tego nie został spełniony warunek przyznania płatności niezwiązanej do tytoniu wynikający z art. 17 ust. 2 pkt. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Odnosząc się natomiast do spełnienia przez skarżącą warunków określonych w art. 24 ab ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organ wyjaśnił, że na podstawie danych uzyskanych z Agencji Rynku Rolnego ustalono, że przekazujący gospodarstwo – L. D. jest rolnikiem, który w dniu 14 marca 2012 r. był wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 33fd ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw.

Zgodnie z art. 33fc tej ustawy, prawo do uzyskania płatności niezwiązanej do tytoniu mogło zostać przeniesione w drodze czynności prawnej (w formie pisemnej pod rygorem nieważności) na osobę, która nabyła w całości gospodarstwo rolne od dotychczasowego posiadacza prawa do uzyskania płatności niezwiązanej. W takiej sytuacji nabywca prawa do uzyskania płatności niezwiązanej powinien złożyć do dyrektora oddziału terenowego ARR wniosek o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 33fd ust. 1 tej ustawy, wraz z niezbędnymi dokumentami, w terminie 14 dni od dnia nabycia tego prawa. Zgodnie z art. 33fd ustawy w przypadku przeniesienia prawa do płatności niezwiązanej Dyrektor oddziału terenowego ARR wydawał decyzję o skreśleniu podmiotu z rejestru podmiotów posiadających prawo do uzyskania płatności niezwiązanej oraz o wpisie nabywcy prawa do uzyskania płatności niezwiązanej do tytoniu.

Jednak na podstawie danych uzyskanych z Agencji Rynku Rolnego ustalono, że skarżąca na dzień 14 marca 2012 r. nie figurowała w rejestrze podmiotów posiadających prawo do uzyskania płatności niezwiązanej do tytoniu, natomiast w rejestrze tym figurował L. D.

W celu zweryfikowania, czy skarżąca spełnia warunek przyznania płatności niezwiązanej do tytoniu, określony w art. 24ab ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. czy do dnia 14 marca 2012 r. nabyła ona z mocy ustawy prawo do uzyskania płatności niezwiązanej do tytoniu, a nabycie tego prawa nie zostało stwierdzone decyzją dyrektora oddziału terenowego ARR, organ I instancji wystąpił do Prezesa Agencji Rynku Rolnego z pismem o wyrażenie opinii w zakresie nabycia przez skarżącą tego prawa.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego, wyraził negatywną opinię w zakresie spełnienia przez skarżącą przesłanek określonych w art. 24ab ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Od decyzji organu II instancji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, formułując zarzuty tylko w części dotyczącej odmowy przyznania płatności niezwiązanej do tytoniu.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia przez jego błędną interpretację i przyjęcie, że pojęcie nabycia według przesłanek jest utożsamiane z cywilistycznym pojęciem nabycia na własność wszystkich składników majątkowych, które wchodzą w skład gospodarstwa rolnego oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. przez zaniechanie ustalenia prawdy materialnej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w części dotyczącej płatności niezwiązanej do tytoniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem decyzji są płatności przyznawane na podstawie ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1312).

Zgodnie z art. 6 ustawy, płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach rozporządzeń unijnych: rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 608, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013", rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 641/2014 z dnia 16 czerwca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014, str. 74), rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014, str. 1), r. zwanego dalej "rozporządzeniem nr 639/2014", rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 549, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31lipca 2014 r., str. 69), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 809/2014", rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014 r., str. 48), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 640/2014"; w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie.

Szczegółowe przepisy dotyczące przyznawania płatności zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu, wydanym na podstawie art. 34 ust. 1-3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz.351 z późn. zm.).

Przepisy stanowiące podstawę przyznania poszczególnych płatności zostały prawidłowo zastosowane przez organ i szczegółowo omówione w zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie kwestionuje wysokości przyznanych jej płatności: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych, płatności do powierzchni upraw owoców miękkich (truskawek lub malin), płatności do bydła, ani kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. Spór w sprawie dotyczy jedynie płatności niezwiązanej do tytoniu.

Płatność niezwiązana do tytoniu to płatność w ramach przejściowego wsparcia krajowego, o którym mowa w art. 37 rozporządzenia nr 1307/2013, przyznawana w sektorze tytoniu (art. 2 pkt 11 ustawy). Przepis ten zezwala państwom członkowskim stosującym system jednolitej płatności obszarowej na podjęcie decyzji o przyznaniu przejściowego wsparcia krajowego w latach 2015-2020. Przejściowe wsparcie krajowe może zostać przyznane rolnikom z sektorów, dla których to wsparcie zostały przyznane w 2013 r. (ust. 2)

Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewiduje możliwość przyznania płatności niezwiązanej do tytoniu. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rolnikowi przysługuje płatność niezwiązana do tytoniu, jeżeli:

1) spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożył wniosek o jej przyznanie;

2) w dniu 14 marca 2012 r. był wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 33fd ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r. poz. 868) (w brzmieniu z dnia 11 kwietnia 2008 r., Dz. U. poz. 303), zwanej dalej "ustawą o organizacji rynków".

Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 2, płatność niezwiązana do tytoniu może zostać przyznana rolnikowi, który w dniu 14 marca 2012 r. nie był wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 33fd ust. 1 ustawy o organizacji rynków, jeżeli:

1) małżonek rolnika wnioskującego o tę płatność był w tym dniu wpisany do tego rejestru, nawet jeżeli osoby te nie pozostawały w tym dniu w związku małżeńskim, albo

2) rolnik lub jego małżonek odziedziczył gospodarstwo rolne osoby, która w tym dniu była wpisana do tego rejestru, albo

3) rolnik lub jego małżonek nabył w całości gospodarstwo rolne osoby, która w tym dniu była wpisana do tego rejestru, a zbywca gospodarstwa wyraził pisemną zgodę na przyznanie płatności niezwiązanej do tytoniu nabywcy gospodarstwa rolnego, albo

4) do dnia 14 marca 2012 r. rolnik nabył z mocy ustawy prawo, o którym mowa w art. 33fb ust. 1 ustawy o organizacji rynków, a nabycie tego prawa nie zostało stwierdzone decyzją, o której mowa w art. 33fb ustawy o organizacji rynków.

Jest poza sporem, że skarżąca nie była w dniu 14 marca 2012 r. wpisana do rejestru, o którym mowa w art. 33fd ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków.

Ubiegając się o przyznanie płatności niezwiązanej do tytoniu skarżąca powołała się na fakt nabycia gospodarstwa osoby, która w dniu 14 marca 2012 r. wpisana do rejestru, o którym mowa w art. 33fd ust. 1 ustawy o organizacji rynków, czyli na przesłankę określoną w art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Sąd podziela stanowisko organu, że skarżąca przesłanki tej nie spełniła, bowiem nie nabyła w całości gospodarstwa rolnego osoby, która w dniu 14 marca 2012 r. była wpisana do rejestru, o którym mowa wyżej. Organ ustalił, że skarżąca nabyła tylko część gospodarstwa rolnego osoby, która wpisana była do rejestru. Ustalenie to jest prawidłowe, znajduje bowiem potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, szczegółowo omówionym i ocenionym w zaskarżonej decyzji. Osobą wpisaną do rejestru był ojciec skarżącej L. D., co jest bezsporne.

Z akt sprawy wynika, że umową darowizny z dnia [...] września 2014 r. (Rep. A Nr [...]) L. D. i L. D. - rodzice skarżącej darowali jej działki stanowiące grunty rolne wchodzące w skład ich gospodarstwa rolnego, oznaczone numerami ewidencyjnymi: 1484, 1485, 1486, 100, 327, 474/1, 474/2, 509, 512, 637, 710, 793, 867/1, 961, 1071, 1073, 1197, 1233, 1330, 390/1, 392/1, 876, 877, 1164, 1168, 2790, 2835, 2836, 2837, udział w wysokości 1/3 działek ewidencyjnych nr 1905, 1906, 1907, 1908, 1910, 2432, 2433 oraz udział w wysokości 15/210 działek ewidencyjnych nr 1957, 2794, 2793, 2397, 2396, 2395, 2394, 2393,1961, 1960,1959, 1958. Tą samą umową L. D. i L. D. darowali swojemu synowi M. D. pozostałe dwie działki wchodzące w skład ich gospodarstwa rolnego, oznaczone numerami 478/1 i 1339. Działki darowane M. D. stanowią grunt rolny zabudowany oraz las. Zabudowania znajdujące się na działce nr 478/1 to dom mieszkalny oraz budynki gospodarcze, o przeznaczeniu produkcyjnym, usługowym i gospodarczym dla rolnictwa, opisane w akcie notarialnym jako murowana obora i drewniana stodoła, natomiast w kartotece budynków wskazany jest budynek mieszkalny, budynek murowany oraz dwa budynki drewniane o przeznaczeniu produkcyjnym, usługowym i gospodarczym dla rolnictwa (kopia wypisu aktu notarialnego - k. 48-56 akt adm., kopie wypisów z kartoteki budynków oraz rejestru gruntów - k. 83-84 akt adm.).

Nie ulega zatem wątpliwości, że gospodarstwo rolne L. i L. D. nie zostało w całości przekazane skarżącej. Wprawdzie skarżąca otrzymała większą jego część, nie ma to jednak znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki określonej w art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przepis ten wyraźnie wymaga nabycia całości gospodarstwa osoby wpisanej do rejestru.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013, gospodarstwo rolne oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Z ustaleń organu wynika, że przed przekazaniem gospodarstwa rolnego L. D., oprócz prowadzenia produkcji roślinnej, prowadził na terenie swojego gospodarstwa także hodowlę zwierząt gospodarskich. Posiadał zarejestrowaną siedzibę stada (nr [...]), do prowadzenia której konieczne było korzystanie z działki z zabudowaniami gospodarczymi. Gospodarstwo rolne ojca skarżącej stanowiło zatem całość gospodarczą w rozumieniu przepisu art. art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013. Dla spełnienia przez skarżącą przesłanki z art. 17 ust. 2 pkt 3 konieczne było więc przekazanie jej całego gospodarstwa, czyli wszystkich działek, wykorzystywanych do działalności rolniczej przez ojca, wpisanego do rejestru uprawnionych do płatności niezwiązanej do tytoniu.

Nie jest także uzasadnione i nie daje podstaw do przyznania płatności powoływanie się przez skarżącą na umowę użyczenia z dnia [...] marca 2015 r., zawartą pomiędzy skarżącą a jej bratem M. D. Słusznie zauważa organ, że przedmiotem użyczenia są tylko budynki gospodarcze znajdujące się na działce nr 478/1. Umowa ta nie doprowadziła zatem do nabycia przez skarżącą pozostałej części gospodarstwa rolnego.

Z przedstawionych przez skarżącą umów wynika wprost, że działki nr 478/1 i 1339 nie zostały jej w żadnej formie przekazane i nie zostały przez nią objęte w celu prowadzenia działalności rolniczej. W wyniku zawarcia umowy użyczenia skarżąca nie stała się ani właścicielką ani posiadaczką całości gospodarstwa należącego uprzednio do jej ojca, który wpisany był do rejestru i uprawniony był do płatności niezwiązanej do tytoniu. Uzyskana przez skarżącą możliwość korzystania z budynków gospodarczych na działce nr 478/1 nie oznacza nabycia całości gospodarstwa w rozumieniu art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Z tego powodu bezskuteczne jest również oświadczenie M. D. o wyrażeniu zgody na przyznanie skarżącej płatności niezwiązanej do tytoniu. Zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 3 warunkiem przyznania płatności jest wyrażenie przez zbywcę gospodarstwa, który w dniu 14 marca 2012 r. był wpisany do rejestru pisemnej zgody na przyznanie płatności niezwiązanej do tytoniu nabywcy gospodarstwa rolnego. M. D. nie jest osobą, której gospodarstwo skarżąca nabyła w całości i nie był w dniu 14 marca 2012 r. wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 33fd ust. 1 ustawy o organizacji rynków.

Nie może wywrzeć także zamierzonego skutku oświadczenie L. D. z dnia [...] maja 2015 r. o wyrażeniu zgody na przyznanie skarżącej płatności do tytoniu, skoro skarżąca nie nabyła całości gospodarstwa L. D.

Prawidłowe jest również ustalenie organu, że skarżąca nie spełnia przesłanki określonej w art. 17 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie nabyła bowiem z mocy ustawy prawa do uzyskania płatności niezwiązanej do tytoniu. W tym przedmiocie negatywną opinię wyraził w drodze postanowienia Prezes Agencji Rynku Rolnego (k. 65), czego skarżąca nie kwestionuje.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. Postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało zgodnie przepisami, wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy i prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy. Organ zebrał i rozważył wszechstronnie cały materiał dowodowy, ocenił wszystkie przedstawione przez skarżącą dowody i ustosunkował się do jej zarzutów. Uzasadnienie decyzji jest bardzo obszerne i wyczerpująco przedstawia zarówno stan faktyczny sprawy, jak i podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ prawidłowo zastosował także przepisy prawa materialnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302.)