Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 413/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanowił: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W skardze zatytułowanej "pozwem o wszczęcie postępowania", zaadresowanej i przesłanej w dniu 10 czerwca 2016r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy W. R. (skarżący) zarzucił, że jego wniosek o umorzenie należności z tytułu składek winien zostać rozpatrzony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z wytycznymi wskazanymi w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 01 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 290/12 oraz z dnia 30 czerwca 2015r. sygn. akt I SA/Bd 9/15, którymi uchylano decyzję ZUS. Skarżący podkreślił, że ZUS całkowicie ignoruje obydwa wyroki i że jest zwodzony przez ten organ.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 czerwca 2016r. przesłano złożoną skargę do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W przesłanej wraz z aktami sprawy odpowiedzi na skargę z dnia 19 lipca 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ustosunkowując się do zarzutów skarżącego podał, że decyzją z dnia 13 listopada 2015 r. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 9/15 utrzymał w mocy decyzję ZUS z dnia 30 listopada 2011r. o odmowie umorzenia należności składkowych w łącznej kwocie 42.530,58 zł. Decyzja ta wysłana została do skarżącego listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, jednak przesyłka nie została podjęta w terminie i stała się prawomocna. Organ dodał też, że skarżący pismem z dnia 08 lutego 2016 r. złożył wniosek o umorzenie naliczonych odsetek. Rozpatrując złożony wniosek decyzją z dnia [...], nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia odsetek za zwłokę.

Mając powyższe na uwadze, a także okoliczność, że w skardze strona nie wskazała dokładnie zaskarżonej decyzji, w piśmie z dnia 20 września 2016r., Sąd poinformował stronę, że w przedmiocie umorzenia jego należności Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał dwie decyzje administracyjne. W związku z powyższym wezwano skarżącego do wskazania, do której z decyzji (nr [...] z dnia [...], czy nr [...] z dnia [...] o odmowie umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu składek), odnosi się wniesiona skarga.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 30 września 2016r. skarżący podał, że złożona skarga dotyczy m.in. decyzji nr [...] z dnia [...].

W związku z koniecznością ustalenia daty doręczenia skarżącemu W. R. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] o nr [...], Sąd zwrócił się do właściwego Urzędu Pocztowego o podanie okoliczności związanych z próbą doręczenia przesyłki poleconej nr [...], zawierającej ww. decyzję z dnia [...], w szczególności podania dat, w których podjęto próby dwukrotnego doręczenia przesyłki i pozostawienia obydwu zawiadomień o przesyłce (awiz).

Odpowiadając na wezwanie Sądu, Poczta Polska w pismach z dnia 3 i 4 listopada 2016 r. poinformowała, że przedmiotowa przesyłka nr [...] została skierowana do doręczenia w dniu 18 listopada 2015 roku i tego dnia podjęta została próba osobistego doręczenia listu. Z powodu nieobecności adresata, pozostawiono w pocztowej skrzynce oddawczej zawiadomienie o jej nadejściu. Powtórne zawiadomienie pozostawiono w dniu 26 listopada 2015 r. w skrytce pocztowej nr 15 w Urzędzie Pocztowym B. [...] przy ul. [...]. W dniu 05 grudnia 2015 r. przesyłkę odesłano do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona w trybie zastępczym przewidzianym w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, przewidującego tzw. fikcję doręczenia. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

W świetle powyższej regulacji, wobec awizowania przesyłki zawierającej decyzję w dniu 18 i 26 listopada 2015 r., doręczenie należy uznać za dokonane z dniem 2 grudnia 2015 r. Tym samym termin do wniesienia skargi do Sądu upływał z dniem 02 stycznia 2016r. (dzień 01 stycznia był dniem wolnym od pracy). Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym zatem było złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 02 stycznia 2016r., włącznie.

Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z akt sprawy wynika, iż skarga została złożona bezpośrednio do sądu, tj. nadana przez stronę skarżącą w placówce pocztowej w dniu 10 czerwca 2016 r. (k. 7 akt sądowych)

Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 marca 2006r., sygn. akt II SA/Bk 131/2006)

Zgodnie z zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy za pismem z dnia 17 czerwca 2016 r., przekazał skargę Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. Skarga została wysłana do organu w dniu 17 czerwca 2016 r. (k. 14 akt sądowych). Sąd zauważa, że warunkiem rozpatrzenia skargi na ostateczne rozstrzygnięcie organu podatkowego jest złożenie jej w ustawowym terminie. W tych warunkach - mając na uwadze wskazane przepisy - należy uznać, że złożenie skargi nastąpiło z przekroczeniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Podkreślenia wymaga, ze regulacja zawarta w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia, sąd ma obowiązek odrzucić skargę bez badania przyczyn naruszenia terminu. Kwestia przyczyny uchybienia terminu może mieć ewentualne znaczenie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na dany akt. Nie ma jednak żadnych uzasadnionych podstaw do zwlekania z rozstrzygnięciem o odrzuceniu skargi do czasu rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2011 r., II GSK 1514/11; postanowienie NSA z dnia 18 maja 2011 r., I OSK 802/11; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sadu administracyjnego, Warszawa 2009, str. 190).

Jednocześnie mając na uwadze okoliczność, iż zaskarżona decyzja została doręczona w trybie zastępczym, Sąd wskazuje, że jeśli skarżący uważa, że uchybił terminowi do wniesienia skargi bez własnej winy może wnieść do sądu stosowny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1, § 2, § 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.