Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 369/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2005-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne , gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zarzut braku należytej ochrony skrzynek pocztowych w budynku zamieszkałym przez pełnomocnika strony, ich zła jakość  i łatwy dostęp osób trzecich nie stanowi uprawdopodobnienia obiektywnej  niemożności dotarcia na czas do zawiadomienia o "awizowaniu" przesyłki tym bardziej , że pełnomocnik strony ostatecznie znalazł "awizo". Powyższe nie ma innego wytłumaczenia niż takie, że zawartość skrzynki pocztowej nie była sprawdzana codziennie, bądź że doszło do zwłoki z pójściem do urzędu pocztowego po odbiór przesyłki.

TEZY

kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne , gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zarzut braku należytej ochrony skrzynek pocztowych w budynku zamieszkałym przez pełnomocnika strony, ich zła jakość  i łatwy dostęp osób trzecich nie stanowi uprawdopodobnienia obiektywnej  niemożności dotarcia na czas do zawiadomienia o "awizowaniu" przesyłki tym bardziej , że pełnomocnik strony ostatecznie znalazł "awizo". Powyższe nie ma innego wytłumaczenia niż takie, że zawartość skrzynki pocztowej nie była sprawdzana codziennie, bądź że doszło do zwłoki z pójściem do urzędu pocztowego po odbiór przesyłki.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 06 października 2005 r. sprawy ze skargi A.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu P.M. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wynagrodzenie w kwocie 240 (dwustu czterdziestu) złotych z tytułu pełnionego z urzędu zastępstwa prawnego strony.-


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności:

Przed Prezydentem B. prowadzone było postępowanie z wniosku H.K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w postaci przebudowy dachu na budynku usytuowanym na działkach o numerach geodezyjnych [...]/3 i [...]/6, położonych przy ulicy W. [...]. Stroną tego postępowania była skarżąca A.P. – właścicielka sąsiadującej z terenem inwestycji nieruchomości położonej przy ulicy B. [...], reprezentowana w postępowaniu przez córkę G.A. W dniu [...] października 2004 r. została wydana w sprawie decyzja pierwszoinstancyjna. Doręczona ona została pełnomocnikowi skarżącej – G.A. w dniu [...] listopada 2004 r. w sposób zastępczy, tj. poprzez awizowanie przesyłki w dniu [...] października 2004 r. i odesłanie jej przez urząd pocztowy w dniu [...] listopada 2004 r. jako nieodebranej w ciągu 7 dni.

W dniu [...] grudnia 2004 r. złożone zostało przez skarżącą odwołanie od decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżąca podała, iż jej pełnomocnik – córka G.A., nie miała możliwości odebrania listu poleconego w terminie, ponieważ wezwanie na pocztę zostało pozostawione przez listonosza w skrzynce na listy po terminie odbioru. Podobne historie z doręczaniem korespondencji zdarzały się wcześniej. Było także i tak, że korespondencja czasami w ogóle nie docierała na adres pełnomocnika.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zleciło organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniających dowodów mających na celu ustalenie okoliczności doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji pierwszoinstancyjnej w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przesłuchanie w charakterze świadka doręczyciela, a po wykonaniu powyższego zlecenia, postanowieniem z dnia [...] lutego

2005 r. orzekło o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zaś postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. orzekło o stwierdzeniu uchybienia przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Kolegium przytoczyło następującą argumentację:

W ocenie kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie uprawdopodobniono, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy pełnomocnika. Nie ma w sprawie żadnych dowodów ani nawet poszlak na to, że

w okresie złożenia "awizo" w skrzynce pełnomocnika, występowały nieprawidłowości

w zabezpieczeniu skrzynki. Nadto pełnomocnik skarżącej na rozprawie, na której przesłuchiwany był doręczyciel, złożyła oświadczenie, iż "awizo" później znalazła, a gdy zgłosiła się na pocztę, uzyskała informację, że korespondencję zwrócono do urzędu miejskiego. Skoro sama zainteresowana twierdzi, że "awizo" znalazła, to nie ma innego wytłumaczenia powyższego faktu, niż takie, że zainteresowana nie sprawdzała codziennie w skrzynce pocztowej, czy jest do niej korespondencja, bądź wyjęła ze skrzynki pocztowej "awizo" w dniu jego złożenia, lecz zwlekała z pójściem do placówki pocztowej w celu jej odebrania. Kolegium powołało się także na treść zeznań przesłuchanego doręczyciela, który potwierdził podejmowanie próby doręczenia przesyłki do rąk adresatki, której jednakże nie zastał w domu i dlatego zmuszony był przesyłkę "awizować".

W skardze na to postanowienie A.P. zarzuciła mu sprzeczność z faktami i dowodami zebranymi w sprawie, a mianowicie:

• zbyt dowolne przyjęcie przez kolegium, iż zwlekała z pójściem do placówki pocztowej w celu odebrania przesyłki;

• bezpodstawne przyjęcie, iż skrzynki pocztowe są należycie zabezpieczone, co jest sprzeczne z faktami i dowodami w sprawie, tj. oświadczeniem podpisanym przez mieszkańców bloku dołączonym do akt po przesłuchaniu doręczyciela.

Skarżąca zadaje pytanie, dlaczego nie mogła zrealizować "awizo", skoro doręczyciel pozostawił je w skrzynce pocztowej i wnosi o stosowną zmianę zaskarżonego postanowienia.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu. Zdaniem sądu, organ odwoławczy właściwie ocenił wskazane przez skarżącą powody opóźnienia w wywiedzeniu odwołania od decyzji Prezydenta B. z dnia [...] października 2004 r. i słusznie uznał, iż skarżąca nie uprawdopodobniła należycie braku swej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (vide: pogląd przytoczony w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa B. Adamiak i J. Borkowskiego, Wydawnictwa C. H. Becka, Warszawa 2005, Wydanie 7, str. 334). W okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowość pozostawienia przez doręczyciela w dniu [...] października 2004 r. w skrzynce pocztowej pełnomocnika skarżącej informacji o "awizowaniu" przesyłki zawierającej sporną decyzję i umieszczeniu jej do odbioru w urzędzie pocztowym, nie budzi wątpliwości. Z zeznań doręczyciela, nie podważonych przez skarżącą, wynika bowiem, iż "awizowanie" przesyłki poprzedziła próba doręczenia jej osobiście do rąk adresatki (pełnomocnika skarżącej – córki G.A.), zakończona niepowodzeniem z powodu niezastania w mieszkaniu adresatki kogoś z dorosłych domowników. Fakt umieszczenia w skrzynce pocztowej adresatki informacji o "awizowaniu" przesyłki został przez nią samą przyznany, albowiem pełnomocnik skarżącej stwierdziła podczas przesłuchania doręczyciela, iż "awizo" później znalazła. Ani we wniosku o przywrócenie terminu, ani w wyjaśnieniach złożonych przed organem, ani w skardze skierowanej do sądu, nie zostało przy tym podane, iż pełnomocnik adresatki decyzji przebywał poza B. w okresie od "awizowania" przesyłki do dnia odnalezienia "awizo". W samym wniosku o przywrócenie terminu, podpisanym przez skarżącą a nie przez pełnomocnika, jako jedyny powód niemożności odebrania w terminie listu poleconego z decyzją pierwszoinstancyjną, został wskazany fakt pozostawienia przez listonosza w skrzynce wezwania na pocztę już po terminie odbioru bez powoływania się na zły stan skrzynek pocztowych. Dopiero, gdy zarzut ten został podważony zeznaniem doręczyciela, strona zarzuciła poczcie brak należytej ochrony skrzynek pocztowych w budynku zamieszkałym przez pełnomocnika, ich złą jakość i łatwy dostęp osób trzecich.

Słusznie jednakże kolegium stwierdziło, że powyższy fakt nie uprawdopodabnia obiektywnej niemożności dotarcia na czas do zawiadomienia o "awizowaniu" przesyłki, pozostawionego w skrzynce w dniu [...] października 2004 r. Skoro "awizo" pełnomocnik skarżącej ostatecznie "znalazła", to nie ma innego wytłumaczenia niż takie, że zawartość skrzynki pocztowej nie była sprawdzana codziennie, bądź, że doszło do zwłoki z pójściem do urzędu pocztowego po odbiór przesyłki.

Stąd podzielając w pełni ocenę wniosku dokonaną przez organ, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Z uwagi na złożony przez pełnomocnika z urzędu wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, Sąd orzekł o ich przyznaniu stosownie do treści art. 210 § 1

w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.-