Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 616/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant: starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 444/13 w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 444/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Starosta Krakowski, skierował R.G. na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B w terminie miesiąca od dnia doręczenia przedmiotowego skierowania. Decyzja ta została wydana po otrzymaniu przez organ, w dniu 19 listopada 2012 r., od Lubelskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji w Lublinie, wniosku o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w związku z otrzymaniem przez kierującego, w okresie od dnia 27 czerwca 2012 r. do dnia 5 listopada 2012 r., łącznie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R.G. podnosząc, że w dniu 8 listopada 2012 r. odbył przeszkolenie powodujące obniżenie przypisanej liczby punktów o 6 oraz przedstawił stosowne zaświadczenie Dyrektora Pomorskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Gdańsku.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia terminu na poddanie się egzaminowi i w tej części umorzyło postępowanie, zaś w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zostały spełnione przesłanki do poddania skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, określone w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.; dalej P.r.d.). Organ wyjaśnił, że liczba punktów karnych otrzymanych przez skarżącego w okresie 1 roku wyniosła 28 punktów. Zaznaczył, że przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, obligowało Starostę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Stosownie bowiem do § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488, dalej rozporządzenie), odbycie szkolenia nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ponieważ skarżący dopuścił się naruszeń, za które suma punktów karnych wyniosła 28, jeszcze przed datą odbycia szkolenia, to w konsekwencji odbycie szkolenia nie mogło odnieść pożądanych skutków, w postaci obniżenia liczby punktów karnych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. upoważnia organ do skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji, nie określając terminu ich sprawdzenia, ani też nie przyznając organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Dopuszczalność zamieszczenia takiej klauzuli nie wynika także z innych przepisów ustawy, w tym z art. 140 ust. 1 pkt 4a P.r.d.

Skargę na powyższą decyzję wniósł R.G., zarzucając organowi naruszenie art. 130 ust. 3 P.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieodjęciu punktów karnych po odbytym przez kierowcę szkoleniu oraz naruszenie § 4 ust. 8 rozporządzenia i art. 130 ust. 4 P.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżącemu nie można odjąć punktów karnych po odbytym szkoleniu. W skardze poniesiono, że odbycie przez skarżącego szkolenia powinno było skutkować zmniejszeniem liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów o ruchu drogowym. W konsekwencji, organ administracji publicznej nie był uprawniony do zatrzymania mu prawa jazdy, gdyż po odbyciu szkolenia liczba punktów nie przekraczała 24. Podniósł też, że sądy administracyjne odmawiały zastosowania § 8 ust.6 rozporządzenia uznając, że wykracza on poza granice upoważnienia ustawowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wymienionym na wstępie wyrokiem, Sąd I instancji wskazał, że w okresie od dnia 27 czerwca 2012 r. do dnia 5 listopada 2012 r. skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 28 punktów karnych. Ponadto w dniu 8 listopada 2012 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. Sąd wyjaśnił, że stosownie art. 130 ust. 2 P.r.d. punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Zatem zastosowanie ma przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d., zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem. Zdaniem Sądu, zgodnie z wykładnią językową art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 130 ust. 2 P.r.d. w przypadku przekroczenia 24 punktów, jedyną powinnością starosty po uzyskaniu stosownego wniosku od komendanta wojewódzkiego Policji, jest skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sąd podkreślił, że decyzje wydawane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. są decyzjami o charakterze związanym i nie pozostawiają organom możliwości zastosowania innego rozstrzygnięcia. Podkreślił jednocześnie, że kwestie dotyczące ewidencjonowania punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zostały powierzone Policji i przed jej organami można kwestionować, np. zasadność niewykreślenia punktów karnych z ewidencji. Zatem osoba zainteresowana wykreśleniem punktów karnych z ewidencji, powinna zwrócić się do organu prowadzącego ewidencję o podjęcie określonej czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ zajmie stanowisko, wnieść skargę sądową kwestionując czynność w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub skarżąc bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd wyjaśnił również, że w myśl art. 130 ust. 3 P.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego, w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, z zastrzeżeniem § 8 ust. 4-6 rozporządzenia. Kierowcy wpisanemu do ewidencji po przedstawieniu przez niego zaświadczenia o odbyciu szkolenia lub otrzymaniu tego zaświadczenia od dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, właściwy dla miejsca zamieszkania ewidencjonowanego komendant wojewódzki Policji zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, począwszy od wpisu odpowiadającego naruszeniu popełnionemu z datą najwcześniejszą (§ 8 ust. 4 rozporządzenia). Jednakże odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 (§ 8 ust. 6 rozporządzenia). Sąd nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia wykracza poza ramy delegacji ustawowej, zawartej w art. 130 ust. 4. Uznał zaś, że owa regulacja jest zgodna z literalnym brzmieniem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. oraz mieści się w upoważnieniu, płynącym z art. 130 ust. 4 P.r.d. Zaznaczył, że akceptacja stanowiska skarżącego, niweczyłaby osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R.G. żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. § 8 ust. 6 rozporządzenia w zakresie oczywistego zaniechania dokonania redukcji punktów karnych wobec odbytego szkolenia na etapie poprzedzającym wystosowanie wniosku o sprawdzenie kwalifikacji uprawniających do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B. W skardze kasacyjnej zarzucono także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż odbycie szkolenia przez skarżącego przy Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego nie uprawnia go do redukcji punktów karnych w liczbie 6. Ponadto wniesiono o dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli legalności § 8 ust. 6 rozporządzenia, tj. zgodności z tego przepisu z ustawą i Konstytucją Rzeczypospolitej Polski.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zastosowany w sprawie przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia wprowadzający ograniczenie w świetle którego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24, w sytuacji, gdy świetle art. 130 ust. 3 P.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz zgodnie z art. 130 ust. 4 pkt 4 P.r.d. upoważniającym wskazanych tam ministrów do określenia w drodze rozporządzenia wyłącznie liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, jest niezgodny z art. 130 ust. 4 pkt 4 P.r.d. przez to, że reguluje materię zastrzeżoną dla ustawy oraz wykracza poza granice upoważnienia ustawowego, wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 4 P.r.d., co powinno skutkować, iż przepis ten nie powinien mieć zastosowania w stosunku do skarżącego. Ponadto, zdaniem autora skargi kasacyjnej, podnoszona przez skarżącego interpretacja wcale nie niweczy osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy, bowiem skarżący odbył szkolenie na własny koszt przed otrzymaniem decyzji starosty i po odjęciu 6 punktów pozostałyby mu 22 punkty. Wobec czego odbycie szkolenia nie daje poczucia bezkarności, ale jedynie łagodzi sytuację takiego kierowcy. Odbycie takiego szkolenia nie jest też nieograniczone w czasie, bowiem kierowca może je skutecznie odbyć, tj. zmniejszając ilość punktów, do momentu otrzymania decyzji o skierowaniu na szkolenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który dokonując analizy przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i powołanego rozporządzenia uznał, że odbycie przez R.G. w dniu 8 listopada 2012r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. nie spowodowało zmniejszenia uzyskanych przez niego punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a zatem wydanie decyzji o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji było uzasadnione. Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że regulacja zawarta w § 8 pkt 6 w/w rozporządzenia zawiera postanowienia korelujące z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Interpretacja art. 130 ust. 2 i 3 P.r.d. w ich wzajemnym powiązaniu stanowi podstawę do przyjęcia, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeśli szkolenie kierowca odbył już po przekroczeniu liczby 24 punktów wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 P.r.d. W ocenie autora skargi kasacyjnej przepis art. 130 ust. 3 P.r.d. nie stanowi samodzielnej podstawy do przyjęcia, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, w przypadku, gdy szkolenie to odbył po przekroczeniu liczby 24 punktów wpisanych do ewidencji. Przepis ten zawiera bowiem tylko jedno ograniczenie możliwości skorzystania z uprawnienia pozwalającego na zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w odniesieniu do kierowców w okresie 1 roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy i nie przewiduje innej sytuacji ograniczającej możliwość korzystania z tego prawa. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie powinien uznać, że przepis § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego reguluje materię zastrzeżoną dla ustawy oraz wykracza poza granice upoważnienia ustawowego i dlatego powinien odmówić jego zastosowania,

Wskazać należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wobec przekroczenia przez nią 24 punktów otrzymanych w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 P.r.d. Stosownie do treści art. 130 ust. 1 P.r.d., Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Z art. 130 ust. 2 P.r.d. wynika, że punkty te usuwa się z ewidencji po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 P.r.d., czyli dopuszczających się przekroczeń w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy - 20 punktów. Kierowca wpisany do tej ewidencji, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (art. 130 ust. 3 u.p.r.d.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, normę wynikającą z tego przepisu należy postrzegać w ujęciu systemowym, w zestawieniu z pozostałymi, wyżej wymienionymi, przepisami ustawy, określającymi następstwa przekroczenia liczby punktów, o której mowa w powołanym wyżej art. 130 ust. 1 u.p.r.d.

Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. jednoznacznie wskazuje organ właściwy, procesową formę, charakter oraz przesłanki skierowania kierowcy na sprawdzenie jego kwalifikacji do prowadzenia pojazdu. Skierowania takiego w drodze decyzji administracyjnej dokonuje starosta, a w przypadku miast na prawach powiatu – prezydent miasta, lub burmistrz. Literalne brzmienie przepisu ("podlega") dowodzi, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany. Samo rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego – na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji – właściwy organ zobowiązany jest skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na sprawdzenie omawianych kwalifikacji. Organ ten nie jest jednak uprawniony do weryfikowania przypisanej kierowcy liczby punktów.

Zebranie przez kierowcę określonej liczby punktów pociąga za sobą odpowiednie konsekwencje, które zostały określone w ustawie. Należy do nich m.in. skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. Norma ta ustanawia limit punktów, po uzyskaniu których podjęta przez kierowcę samodzielnie reedukacja, o której mowa w art. 130 ust. 3 zdanie pierwsze P.r.d., nie będzie już miała wpływu na zachowania organów administracji, a kierowca, który uzyskał w ciągu roku 24 punkty karne, nie może liczyć na obniżenie ich ilości ze skutkiem cofnięcia kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

Przepis art. 130 ust. 4 cyt. P.r.d. zawiera upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Jednocześnie zauważyć należy, iż w tym przepisie zostały określone kryteria jakimi ma kierować się organ wykonawczy przy wydawaniu rozporządzenia. Są nimi dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Wykonanie powyższej delegacji stanowiło obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonej decyzji w tej sprawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Z przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uprawnienia określonego w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która po ich stronie nie rodzi obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, a więc mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów. Powołany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia spełnia zatem cel ustawy.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż właściwe odczytanie treści przedstawionych regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że przepis § 8 ust. 6 omawianego rozporządzenia nie tylko odpowiada unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 2 i 3 P.r.d., lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art.130 ust. 4 P.r.d. (por. wyroki NSA: z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt IOSK 275/10, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt IOSK 723/10, z dnia 6 marca 2013r., sygn. akt IOSK 1991/11, z dnia 8 sierpnia 2013r.., sygn. akt IOSK 763/12, z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt IOSK 1690/ 12 i z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt IOSK 2057/12). Zauważyć także należy, iż interpretowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej, a więc że kierowca w drodze szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę punktów po przekroczeniu limitu 24, jak to trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, niweczyłoby możliwość kontrolnego sprawdzenia jego kwalifikacji, a w konsekwencji udaremniałoby osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego. Kierowca każdorazowo po przekroczeniu limitu 24 punktów, odbywając na własny koszt szkolenie, uzyskiwałby zmniejszenie liczby punktów o 6, a zatem stosowanie przez organy środków dyscyplinujących do przestrzegania przepisów ruchu drogowego stawałoby się bezskuteczne. W istocie oznaczałoby to niemożność wykonania funkcji prewencyjnej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, które powinny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego (por. wyroki NSA z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt IOSK 723/10 i z dnia 1 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 225/12).

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań uznać należy, że przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia nie wkracza w materię zastrzeżoną dla ustawy i nie wykracza poza granice upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, wobec tego nie narusza art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W rezultacie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia powołanych przepisów prawa okazały się niezasadne.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.