Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2251/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1 i art. 156 par. 1 pkt 2, art. 7, art. 77 i 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Adam Lipiński (sprawozdawca) Sędzia WSA – Danuta Kania Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego – oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. o stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1989 r. w części dotyczącej ustalenia wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia A. M.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał co następuje.

W dniu [...] września 1989 r. Szef Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego z dniem [...] sierpnia 1989 r. przyjął A. M. (przed zmianą nazwiska: P.) do służby w Policji oraz mianował ją na stanowisko służbowe, a także zaliczył wymienionej wysługę lat na dzień [...] sierpnia 1989 r. w wymiarze: 6 miesięcy, 15 dni.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego rozkazu personalnego w części dotyczącej ustalenia A. M. wysługi lat.

Komendant Główny Policji wszczął stosowne postepowanie, informując o tym zainteresowaną policjantkę i w dniu [...] sierpnia 2014 r wydał decyzję stwierdzającą nieważność rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1989 r. w części dotyczącej ustalenia A. M. wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że powołany rozkaz personalny został wydany w danej części bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wyjaśnił przy tym, że wymienionym rozkazem zaliczono do wysługi lat policjanta, wbrew obowiązującym przepisom prawa, okres zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu).

A. M. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. w całości, jak również o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji w trybie art. 135 Kpa. Podniosła przy tym między innymi, że w okresie, którego dotyczy rozkaz personalny, świadczyła pracę w wymiarze 1/2 etatu i prowadziła też własną działalność gospodarczą, co uzasadniało zaliczenie tego okresu zatrudnieniado wysługi lat.

Organ nie podzielił zasadności stanowiska policjantki.

Wskazał, że w dacie wydania rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1989 r. nie istniały unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi (wówczas funkcjonariuszowi Służby Bezpieczeństwa) wysługi lat. Obowiązujące wówczas przepisy regulujące tę materię (ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zarządzenie nr 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej) nie dawały także podstaw do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez funkcjonariusza prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości.

Zaznaczyć należy, że podstawę ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości może stanowić dopiero aktualnie obowiązujący przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.), w myśl którego termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Cytowany przepis nie daje jednak podstaw do ustalenia policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w drodze samodzielnej sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu przez wydanie odrębnej decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat jest bowiem tylko jednym z istotnych elementów sprawy o roszczenie

z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA 3655/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa302/06). Ustaleń natomiast w tym zakresie nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 8/01).

Koniecznym jest przy tym zaznaczenie, że w przypadku gdy przepisy nie wymagają określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, rozstrzygnięcie dokonane w takiej formie, jak ma to miejsce w przypadku rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 1989 r. w części zaliczenia wysługi lat, jest wydane bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, co implikuje stwierdzenie jego nieważności.

W rozkazie personalnym z dnia [...] września 1989 r. podano jedynie wymiar okresu zaliczonego policjantce do wysługi lat, nie precyzując przy tym jaki konkretnie okres zaliczono do tejże wysługi. W aktach osobowych A. M. znajduje się między innymi świadectwo pracy z dnia [...] września 1989 r., w którym potwierdzono okres zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] od dnia [...] lutego 1989 r. do dnia [...] sierpnia 1989 r. Analiza powołanego dokumentu, jak również pozostałej dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych policjantki, prowadzi do wniosku, że rozkazem personalnym z dnia [...] września 1989 r. do wysługi lat zaliczono powyższy okres zatrudnienia wykonywany w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu).

Uregulowania prawne obowiązujące na dzień wydania rozkazu personalnego (cytowane zarządzenie nr 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 październiku 1987 r.) podobnie jak przepisy obecnie obowiązujące nie przewidywały możliwości zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, okresu zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu.

Zgodnie z § 100 ust. 1 zarządzenia nr 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 30 października i 987 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej (obowiązującego w dacie wydania rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1989 r.), do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy zaliczało się okresy służby w Milicji Obywatelskiej i Służbie Bezpieczeństwa. Natomiast § 100 ust. 2 stanowił, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy zalicza się również okresy:

1) służby w charakterze funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej,

2) służby w charakterze funkcjonariusza organów bezpieczeństwa publicznego,

3) nauki w szkołach resortu spraw wewnętrznych i bezpieczeństwa publicznego oraz w szkołach wojskowych,

4) działalności kombatanckiej oraz pobytu w obozach koncentracyjnych na zasadach ustalonych w przepisach o dalszym zwiększaniu świadczeń dla kombatantów i więźniów obozów koncentracyjnych,

5) służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej,

6) służby w Ludowym Wojsku Polskim,

7) inne, niż wymienione w pkt 6 okresy służby wojskowej - zgodnie z przepisami o uposażeniu żołnierzy,

8) pracy w uspołecznionych zakładach pracy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym w danym zawodzie lub danym stanowisku,

9) pracy w uspołecznionych zakładach pracy wykonywanej na podstawie umowy o naukę zawodu, przyuczenie do określonej pracy lub odbywanie wstępnego stażu pracy - przed dniem 1 stycznia 1975 r. oraz pracy w celu przygotowania zawodowego

Cytowany wyżej przepis jest jednoznaczny i pozwala na zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia funkcjonariusza wyłącznie okresu pracy wykonywanej w pełnym wymiarze czasu, obowiązującym w danym zawodzie lub danym stanowisku (pkt 8). W sytuacji zatem, gdy w okresie od dnia [...] lutego 1989 r. do dnia [...] sierpnia 1989 r. A. M. świadczyła pracę w wymiarze 1/2 czasu pracy, brak było podstaw do zaliczenia tego okresu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantki nawet wówczas, gdyby skarżąca, jak twierdzi, prowadziła w tym czasie własną działalność gospodarczą. Warto przy tym wskazać, że z zaświadczenia Cechu Rzemiosł Różnych w [...] z dnia [...] października 1989 r. (znajdującego się w aktach osobowych) wynika, iż wymieniona w okresie od dnia [...] marca 1987 r. do dnia [...] października 1989 r., a więc w okresie obejmującym zatrudnienie w wymiarze 1/2 etatu, była członkiem Cechu jako prowadząca działalność gospodarczą w zakresie "wyrób ozdób z modeliny". Okresy pracy, o których mowa w § 100 ust. 2 pkt 8 cytowanego zarządzenia nr 60/87, nie mogą być utożsamiane z okresami prowadzenia działalności zarobkowej na własny rachunek (działalności gospodarczej). Prowadzenie bowiem wspomnianej działalności nie było wykonywaniem pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Przy nawiązaniu stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, a pracodawca do zatrudnienia pracownika za wynagrodzeniem. Osoba prowadząca działalność gospodarczą takiego stosunku nie nawiązywała. Tym samym ani okres prowadzenia omawianej działalności ani jednoczesnego prowadzenia działalności gospodarczej i zatrudnieniaw wymiarze 1/2 czasu pracy nie mógł i nie może być zaliczony do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta.

Z powyższych względów zaliczenie [...] A. M. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresu pracy w wymiarze 1/2 etatu od dnia [...] lutego 1989 r. do dnia [...] sierpnia 1989 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności § 100 ust. 2 zarządzenia 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r.w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej.

W świetle przedstawionych okoliczności organ stwierdził, że wskazany rozkaz personalny Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1989 r. został wydany bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zaliczenie do wysługi lat wymienionej policjantce, wbrew obowiązującym przepisom, okresu zatrudnienia w wymiarze 1/2 czasu pracy w konsekwencji spowodowało zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia z tytułu tejże wysługi. Powyższe należy uznać za wadę o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, treść rozstrzygnięcia powołanego rozkazu personalnego w omawianej części jest w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś wykazane naruszenie w sposób fundamentalny wpływa na sposób załatwienia tej sprawy. Niewątpliwym jest również, że w wyniku mającego miejsce w tej sprawie naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego przewidują jedynie możliwość doliczenia policjantowi do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanych okresów, natomiast nie uprawniają one do anulowania (odliczenia) w drodze rozkazu personalnego (wydanego w postępowaniu administracyjnym w trybie zwykłym) okresu uprzednio zaliczonego do tejże wysługi. Jednocześnie wskazuje się, że w przypadku wadliwego ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, możliwe jest naprawienie popełnionego błędu, przy czym może to nastąpić wyłącznie w nadzwyczajnym trybie weryfikowania decyzji ostatecznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 273/10). co też miało miejsce w niniejszej sprawie, tj. ustalenia wysługi lat z rażącym naruszeniem prawa.

Niezbędnym jest przy tym zaznaczenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 156 § 2 Kpa, bowiem stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nie nastąpiło z przyczyn, o których mowa w powołanym przepisie, a ponadto oczywistym jest, że skutek, który wywołał weryfikowany w trybie nadzwyczajnym rozkaz personalny, polegający na powstaniu obowiązku comiesięcznej wypłaty policjantowi uposażenia zwiększonego o określony procent, nie jest skutkiem prawnym nieodwracalnym, bowiem możliwe jest zaprzestanie policjantowi wypłaty bezprawnie ustalonej części uposażenia.

Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło zasadnie. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 1998 r., sygn.. akt V SA 686/97).

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze tej zainteresowana zarzuciłanaruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez jego błędne zastosowanie;

- art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez jego błędne zastosowanie oraz uznanie, że w stanie faktycznym sprawy doszło do wydania rozkazu personalnego nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1989 r. bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

- art. 16 Kpa, poprzez jego niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady trwałości decyzji ostatecznych;

- art. 6 oraz art. 7 Kpa, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy podejmowaniu decyzji;

- art. 7, art. 77, art. 80 Kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w tym zwłaszcza okoliczności, iż A. M. w okresie od dnia [...] lutego 1989 r. do dnia [...] sierpnia 1989 r. wykonywała pracę w wymiarze 1/2 czasu pracy oraz prowadziła własną działalność gospodarczą.

W związku z powyższym A. M. wniosła o:

1) zastosowanie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, mianowicie uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r.;

2) stwierdzenia przez sąd, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku;

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnej

(art. 16 Kpa), zatem zaistnienie przesłanki powodującej konieczność stwierdzenia nieważności decyzji musi być oczywiste, a nadto przesłanki te muszą być tożsame

z przesłankami wymienionymi w postanowieniach art. 156 § 1 Kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, jedynie wtedy gdy:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Katalog ten jest zamknięty.

Organy Policji obu instancji w sposób prawidłowy wykazały wydanie przedmiotowego rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, dotyczące argumentacji w tym przedmiocie nie wymagają żadnego uzupełnienia, są logicznie, przejrzyście i prawidłowo skonstruowane.

Najistotniejszy i decydujący o zasadności stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu jest tu argument o braku jakiejkolwiek podstawy materialno-prawnej do zaliczenia policjantowi do tzw. wysługi lat okresu pracy/służby świadczonej w wymiarze ½ etatu.

W dacie wydania rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] – [...] września 1989 r. zagadnienie zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, okresu zatrudnienia albo służby regulował § 100 zarządzenia nr 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 30 października 1987 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej (obowiązującego w dacie wydania rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 września 1989 r.). Przepis ten został dokładnie zacytowany i omówiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Trafna jest konstatacja organu, iż z treści tego przepisu nie można w żaden sposób wywnioskować możliwości zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, okresu zatrudnienia albo służby w rozmiarze ½ etatu. Zatem do wysługi lat A. M. nie można zaliczyć ani okresu służby świadczonej w niepełnym wymiarze, ani okresu innej pracy świadczonej w niepełnym wymiarze. Również powyższy przepis kategorycznie wyklucza zaliczenie do wysługi lat okresu prowadzenia przez zainteresowaną własnej działalności gospodarczej, albowiem jak trafnie argumentuje organ nie jest to praca w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, a nadto prowadzenie działalności gospodarczej nie mieści się w katalogu wskazanym w § 100 ust. 2 powyższego zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela całość argumentacji organu.

Podnoszony przez oba organy drugi zarzut nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego – braku prawnej możliwości regulowania w drodze decyzji (tu rozkazu personalnego) problematyki zaliczania okresów służby/pracy do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, jest także trafny i potwierdzony wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwem (porównaj uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 8/01). Argumentacja ta nie ma jednak najważniejszego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem w niniejszej sprawie nie tyle chodzi o wykazanie nieprawidłowości formy prawnej zaliczenia danego okresu do wysługi lat, ale nieprawidłowości tego zaliczenia w sensie materialno-prawnym, jako rażącej wady prawnej – zaliczenia okresu, który z mocy prawa zaliczony być nie powinien i to niezależnie od prawidłowości formy proceduralnej tego zaliczenia.

Komendant Główny Policji trafnie wskazał na brak w niniejszej sprawie okoliczności wskazanych w art. 156 § 2 Kpa.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie konstatacja ta jest słuszna, albowiem wykazane w obu decyzjach zarzuty nieważnościowe, dotyczące przedmiotowego rozkazu personalnego, wskazują jedynie na zagadnienia określone w 156 § 1 pkt 2 Kpa – to jest rażące naruszenie prawa.

Z tych też wyżej omówionych przyczyn nie są zasadne zarzuty skargi.

Organ drugiej instancji prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.

W uzasadnieniach obu decyzji wykazano oczywiste rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), co musiało skutkować złamaniem zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej – tu rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1989 r.

Wbrew twierdzeniom skargi oba organy Policji prawidłowo rozważyły wszelkie okoliczności sprawy, albowiem w swojej analizie stanu faktycznego odniosły się nie tylko do okresu służby świadczonej przez skarżąca w niepełnym wymiarze jak i do okresu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, czemu dano wyraz w treści uzasadnień obu decyzji. Zatem chybiony jest zarzut skargi naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa.

Zarzut nieuwzględnienia przez organ słusznego interesu strony jest całkowicie chybiony, albowiem aby strona mogła się powołać na tę zasadę, jej interes powinien posiadać oparcie w prawie. Dopiero wówczas miałby przymiot słusznego interesu. Tymczasem twierdzenie skargi sprowadza się do zaaprobowania stanu potwierdzonego przez przedmiotowy rozkaz personalny, który jest niezgodny z prawem materialnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz decyzja ją poprzedzająca posiadały wady skutkujące ich uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności i dlatego na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.