Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1016/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 145, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 127, art. 141, art. 208, art. 221
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: Art. 8
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak NSA Grażyna Danielec Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie :

- art. 207, art.208 § 1, art.210 § 1, § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.)

- art. 8, art. 118, art.138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540) -

decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie przedłużenia ważności zezwolenia z dnia [...] 2004 r., nr [...] wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej dla skarżącej - "A" Spółka z o.o. w B - na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 27 punktach na terenie województwa [...].

W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu 9 kwietnia 2009 r. wpłynął do Izby Skarbowej wniosek skarżącej o przedłużenie ważności ww. zezwolenia. W dacie złożenia wniosku obowiązywała ustawa z dnia 27 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 24 ze zm.) . Zgodnie z art. 36 ust. 1 tej ustawy , zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych , udzielane były na okres 6 lat z możliwością ich przedłużenia na wniosek podmiotu posiadającego zezwolenie w trybie w art. 36 ust.4 ww. ustawy. Wniosek taki powinien był zostać złożony nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu .

Organ stwierdził , że skarżąca wypełniła warunek dotyczący zachowania terminu, o którym mowa wyżej.

W toku prowadzonego postępowania o przedłużenie ważności przedmiotowego zezwolenia, Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 21 września 2009 r. zwrócił się do Biura Ewidencji i Archiwum Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z zapytaniem, czy w ich bazie znajdują się zapisy dotyczące udziałowców, członków zarządu i rady nadzorczej Spółki "A" mogące mieć wpływ na ustalenie, czy osoby te spełniają wymogi wymienione w art. 27 b ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych tj. czy nie istnieją przeciwko tym osobom uzasadnione zastrzeżenia z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.

W dniu 15 października 2009 r. organ uzyskał odpowiedź o braku informacji mogących negatywnie skutkować na przedłużenie ww. zezwolenia.

W dniu 1 listopada 2009 r. nastąpiło przejęcie kompetencji Dyrektora Izby Skarbowej, związanych z wykonywaniem zadań ujętych w ustawie o grach i zakładach wzajemnych przez Dyrektora Izby Celnej, w związku z wejściem w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323).

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 9 listopada 2009 r. zwrócił się z prośbą do Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej o udzielenie informacji, czy w bazie Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych znajdują się zapisy dotyczące udziałowców, członków zarządu i rady nadzorczej Spółki "A" mogące mieć wpływ na ustalenie, czy osoby te posiadają przymiot nienagannej opinii , o której mowa w przepisie art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

W odpowiedzi na powyższe pismo, Dyrektor Izby Celnej, w dniu 13 stycznia 2010 r. uzyskał informację, że w bazie danych Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych (KCIK) figuruje jedna z osób będąca udziałowcem skarżącej.

W dniach 8 stycznia 2010 r. i 12 stycznia 2010 r. skarżąca zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o wyjaśnienie sprawy związanej z przedmiotowym wnioskiem.

Pismem z dnia 25 stycznia 2010 r. organ prowadzący postępowanie powiadomił skarżącą o przysługującym jej uprawnieniu z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. o uprawnieniu do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie. Równocześnie wskazano, że rozstrzygnięcie w sprawie zostanie wydane niezwłocznie po upływie terminu na realizację przez stronę przysługującego jej prawa.

Spółka do dnia wydania decyzji, nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

Po przeprowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie organ wydał decyzję umarzającą to postępowanie na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, jako bezprzedmiotowe.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że wniosek skarżącej, jak i całe postępowanie prowadzone przed organem koncesyjnym dotyczyły przedłużenia ważności zezwolenia. Z istoty swojej przedłużenie takie jest możliwe tak długo, jak długo istnieje samo zezwolenie. Nie można bowiem przedłużyć ważności decyzji, która z mocy samego prawa w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, przestała funkcjonować w obrocie prawnym. Wobec faktu, iż w przedmiotowej sprawie wygasła z mocy prawa z upływem 10 marca 2010 r., ważność zezwolenia, o którego przedłużenie wnosiła skarżąca, spowodowało to bezprzedmiotowość postępowania skutkującego jego umorzeniem.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca domagała się ponownego rozpoznania sprawy przez Dyrektora Izby Celnej oraz wydania pozytywnej decyzji o przedłużenie ważności zezwolenia z dnia [...] 2004 r.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa tj. art. 34 ww. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, która to ustawa obowiązywała w momencie złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia i która to ustawa powinna być zastosowana przez organ rozpatrujący przedmiotowy wniosek.

Zdaniem skarżącej , organ błędnie powołał się na art. 8, art. 118, art. 138 ust. 1 ww. ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, która to ustawa formalne zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2010 r. tj. po przeszło 9-ciu miesiącach od dnia wpływu wniosku skarżącej do Izby Skarbowej, na rozpatrzenie którego zgodnie z art. 34 tej ustawy - organ rozpatrujący miał 6 miesięcy czasu, a nie przeszło 11 miesięcy, jakie faktycznie upłynęło do dnia wydania decyzji w niniejszej sprawie.

Skarżąca zarzuciła, że Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 9 listopada 2009 r. skierowanym do Wydziału Zwalczania Przestępczości, przedłużył termin załatwienia sprawy, a tym samym wydania pozytywnej dla niej decyzji.

Działanie takie - w ocenie skarżącej - narusza art. 239 ww. ustawy o Służbie Celnej, według którego postępowania kontrolne wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub dyrektorów izb skarbowych na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, przejmują właściwi naczelnicy urzędów celnych.

Zdaniem skarżącej czynności podejmowane przez Dyrektora Izby Celnej miały jedynie na celu przesunięcie w czasie podjętej już przez niego negatywnej decyzji w stosunku do skarżącej , do czasu obowiązywania nowej restrykcyjnej ustawy o grach hazardowych .

Rozstrzygnięcie oparte na przepisach ustawy hazardowej , w ocenie skarżącej , stanowi rażące naruszenie prawa poprzez naruszenie art. 34 ww. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych , który obligował organ rozpatrujący wniosek do rozpatrzenia go w terminie do 6 miesięcy od jego złożenia . W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej postępowanie prowadził przewlekle , bo aż 11 miesięcy.

Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej , decyzją z dnia 2 lipca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny staje się bezprzedmiotowe, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawowe znaczenie w ustaleniu zakresu stosowania art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej ma treść pojęcia "bezprzedmiotowość postępowania". Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Wniosek skarżącej dotyczył przedłużenia ważności zezwolenia, które zostało wydane w dniu [...] 2004 r. i zachowywało swą ważność do dnia 10 marca 2010 r. Organ odwoławczy powtórzył stanowisko organu pierwszej instancji, iż z istoty swojej przedłużenie zezwolenia jest możliwe tak długo, jak długo istnieje samo zezwolenie. Po jego wygaśnięciu , taki akt prawny przestaje funkcjonować w obrocie prawnym , a to oznacza, że postępowanie w sprawie jego przedłużenia, stało się bezprzedmiotowe, co obliguje do umorzenia postępowania na podstawie wyżej wskazanego przepisu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej art. 34 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych organ stwierdził, że wniosek wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 9 kwietnia 2009 r. , a zatem jego rozpatrzenie powinno było nastąpić do dnia 9 października 2009 r. w ramach kompetencji Dyrektora Izby Skarbowej.

Dyrektor Izby Celnej podniósł , że skarżąca w toku postępowania nie zwracała się do organu podatkowego o wyjaśnienie zwłoki w załatwieniu sprawy i nie skorzystała z uprawnienia do złożenia skargi na przewlekłość postępowania.

Zarzut przewlekłości postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej organ uznał za nieuzasadniony , gdyż pismem z dnia 16 grudnia 2009r skarżąca była zawiadomiona o przyczynach nie załatwienia sprawy w terminie oraz o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania.

Jeżeli chodzi o skierowane przez organ I instancji do Wydziału Zwalczania Przestępczości zapytanie o udziałowców i osoby stanowiące władze Spółki , które to działanie w ocenie skarżacej miało na celu jedynie przedłużenie postępowania, organ wyjaśnił, że w wyniku tej czynności uzyskano informację, iż jedna z osób objętych pytaniem figuruje w bazie Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych, co mogło mieć zasadniczy wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania.

Za bezpodstawny organ uznał także zarzut naruszenia art. 239 ww. ustawy o Służbie Celnej, gdyż przepis ten dotyczy wyłącznie postępowania kontrolnego i podjętych w tym postępowaniu czynności, a w rozpatrywanej sprawie takie postępowanie nie było prowadzone wobec skarżacej.

Na powyższą decyzje wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca zarzuciła :

1. naruszenie zasady szybkiego działania zawartej w art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie przepisu art. 237 ustęp 2 w związku z art. 238 ustawy o Służbie Celnej , co spowodowało rażącą przewlekłość postępowania i miało decydujący wpływ na wynik sprawy,

3. wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie niezgodnych z Konstytucją RP przepisów co sprawiło, że zaskarżoną "ostateczną decyzję w postępowaniu administracyjnym" wydał ten sam organ który rozpoznawał sprawę w I instancji, co narusza zasadę dwuinstancyjności i zaskarżalności decyzji, zawartą w art. 78 Konstytucji RP i art.15 kpa.

Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi zarzucono , że w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej kilkakrotnie wyznaczał ostateczny termin załatwienia sprawy, ostatecznie do dnia 30 listopada 2009 r. W niniejszej sprawie termin ten przedłużano aż osiem razy.

W ocenie skarżącej, nieprzekonujące jest stwierdzenie, że zgromadzony w toku postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej materiał dowodowy wymagał weryfikacji, a w szczególności ponowne sprawdzanie nadesłanych przez skarżącą zaświadczeń z Krajowego Rejestru Karnego dla ośmiu osób z tego tylko powodu , że upłynął prawie rok od ich wystawienia.

Skarżąca powtórzyła zarzut, że jej zdaniem, działania zarówno Dyrektora Izby Skarbowej, jak i Dyrektora Izby Celnej w kwestii przedłużania terminów do załatwiania sprawy, były celowym przedłużaniem sprawy.

Ponadto skarżąca podniosła zarzut wydania zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją RP poprzez wydanie jej przez ten sam organ, który rozpoznawał sprawę w l instancji . Takie działanie – w ocenie skarżacej - narusza zasadę dwuinstancyjności i zaskarżalności decyzji zawartą w art. 78 Konstytucji i art. 15 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił , że zgodnie z art. 221 Ordynacji podatkowej , w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez (...) dyrektora izby celnej (...) odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Nie ulega zatem wątpliwości, zdaniem organu, iż właściwym do rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010r. był ten sam organ.

Organ odwoławczy podniósł, iż w wydanym rozstrzygnięciu nie tylko ustosunkował się do podniesionych zarzutów, ale również ponownie ustalił stan faktyczny, ocenił materiał dowodowy i dokonał wykładni przepisów prawa.

W ocenie organu stosowanie zasady szybkości postępowania nie polega na tym, by dążyć do szybkiego załatwienia sprawy bez względu na kompletność materiału dowodowego oraz przepisy proceduralne .

W związku z tym organ za nieuzasadniony uznał zarzut świadomego działania organu na szkodę jednostki , podnosząc , że organ administracji publicznej zawsze musi stosować przepisy obowiązujące w momencie wydawania rozstrzygnięcia i nie ma możliwości wyboru między przepisami bardziej lub mniej korzystnymi dla podmiotów.

Analiza przekazanych Dyrektorowi Izby Celnej akt sprawy wykazała, iż złożony przez skarżącą wniosek nie spełniał wymogów formalnych, ponieważ podpisany został jedynie przez prezesa zarządu M. S. Z załączonego do wniosku odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] wynikało, iż do skutecznego reprezentowania skarżącej przed Dyrektorem Izby Celnej, w przypadku zarządu wieloosobowego, wymagane było działanie dwóch członków zarządu działających łącznie lub członek zarządu działający łącznie z prokurentem spółki. Organ podkreślił, że dla skuteczności wniesienia wniosku konieczne było spełnienie wymogu formalnego polegającego na podpisaniu go przez dwóch członków zarządu lub jednego z członków zarządu łącznie z prokurentem.

Brak formalny w tym zakresie został usunięty dopiero w dniu 26 listopada 2009r. , kiedy to w Izbie Celnej stawił się M. M. - prokurent skarżącej – i uzupełnił podpisy na licznych wnioskach skarżącej, w tym m. in. na wniosku o przedłużenie zezwolenia nr [...] z dnia [...] 2004 r. Organ podkreślił, że do dnia 26 listopada 2009 r. wniosek skarżącej nie czynił zadość przepisom w zakresie wymogów formalnych.

Ponadto wskutek przeprowadzonej przez organ celny weryfikacji przekazanych dokumentów dotyczących przedmiotowej sprawy ustalono, że w postępowaniu sprawdzającym przeprowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej pominięto weryfikację jednej z osób pod kątem spełnienia przez nią wymogów wynikających z art. 27b ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wobec powyższego na Dyrektorze Izby Celnej ciążyła konieczność sprawdzenia niezweryfikowanej osoby w bazie Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych , a niejako " przy okazji" zweryfikowano pozostałe siedem osób. Dopełnienie tego obowiązku nie było zatem, jak twierdzi skarżąca, podejmowaniem fikcyjnych czynności oraz celowym przewlekaniem postępowania i "czekania" na wejście w życie ustawy o grach hazardowych. Za zasadnością podjętych przez organ czynności sprawdzających przemawia fakt, iż w ich wyniku uzyskano informację, iż jedna z osób figuruje w bazie Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych.

W związku z powyższym przeprowadzone postępowanie wykazało, iż nawet w czasie obowiązywania przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a więc przed 1 stycznia 2010 r., nie byłoby możliwe wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu ośmiokrotnego przedłużania terminu wyznaczonego przez organ na załatwienie sprawy, tylko pismo z dnia 16 grudnia 2009 r. dotyczy przedmiotowej sprawy , a pozostałe pisma przytoczone w skardze dotyczą innych, odrębnych postępowań , co czyni zarzut skargi w tym zakresie nieuzasadniony.

Organ stwierdził , że skarżąca dokonała błędnej interpretacji art. 237 ustawy o Służbie Celnej, który dotyczy postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca . Zarzucając z kolei naruszenie art. 238 ustawy o Służbie Celnej , skarżąca nie wyjaśniła, na czy miałoby polegać naruszenie tego przepisu .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz.1270).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd bada, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz , czy przepisy te prawidłowo zinterpretował.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, że w dniu [...] 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał zezwolenie nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w 27 punktach. Bezsporne jest również to, iż zgodnie z przepisem art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, która stanowiła podstawę wydania przedmiotowego zezwolenia, zezwolenia takie wydawane były na okres 6 lat.

Poza sporem jest, że w dniu 9 kwietnia 2009 r. wpłynął do Izby Skarbowej wniosek strony skarżącej o przedłużenie ważności zezwolenia z dnia [...] 2004 r. nr [...] wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie przedłużenia ważności ww. zezwolenia , wydana na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi , że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Zaskarżona decyzja ma charakter formalny i dotyczy czynności organu w postaci umorzenia postępowania.

Zarzuty skargi - jak wynika z jej treści – dotyczą natomiast przewlekłości postępowania , które skarżąca upatruje w działaniu zarówno Dyrektora Izby Skarbowej, jak i Dyrektora Izby Celnej, które to organy poprzez przedłużanie kolejnych terminów do załatwiania sprawy, celowo przedłużały sprawę.

Podnieść należy , że skarga nie zawiera zarzutów dotyczących braku podstaw do umorzenia postępowania, a Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa . Umorzenie postępowania dotyczącego przedłużenia ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w sytuacji , gdy w dacie orzekania zezwolenie to utraciło ważność – jest decyzją zgodną z prawem i w tym zakresie Sąd w całości podzielił stanowisko organu. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jest bowiem zezwoleniem wydanym tylko na czas ściśle określony. Po upływie takiego okresu zezwolenie traci moc. Po wygaśnięciu zezwolenia strona skarżąca może wystąpić o nowe zezwolenie na podstawie obowiązujących przepisów. Natomiast wygaśnięcie dotychczasowego zezwolenia wobec upływu okresu na jaki zostało ono udzielone, skutkuje umorzeniem postępowania w sprawie jego przedłużenia.

W sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie , wobec wygaśnięcia zezwolenia nastąpiło jego usunięcie z obrotu prawnego i niedopuszczalne było przedłużenie jego ważności.

Podkreślić należy, iż samo złożenie wniosku o przedłużenie zezwolenia nie jest równoznaczne z obowiązkiem jego uwzględnienia przez organ. Ponadto w toku trwania ważności zezwolenia może nastąpić zmiana regulacji prawnej i zmianie mogą ulec reguły dotyczące kwestii przedłużania ważności zezwoleń. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie w związku z wejściem w życie ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2000 r. Z kolei w dniu 1 listopada 2009 r. nastąpiło przejęcie kompetencji Dyrektora Izby Skarbowej, związanych z wykonywaniem zadań ujętych w ustawie o grach i zakładach wzajemnych przez Dyrektora Izby Celnej, w związku z wejściem w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323).

Zmiany przepisów dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych były – z punktu widzenia interesów skarżacej – niekorzystne dla niej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu , w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011r , sygn.akt III SA/Wr 511/10 stwierdził , że : "Wprowadzone w ustawie o grach hazardowych nowe rozwiązania niewątpliwie stwarzają dla podmiotu mniej korzystną sytuację. Trzeba jednak zauważyć, że zasada demokratycznego państwa prawnego, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, a także wywodzona z niej zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa oraz zasady - ochrony praw nabytych i interesów w toku, proporcjonalności, legalizmu, rzetelnej legislacji, czy obowiązku informacyjnego organów, nie wykluczają stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe. Nakazują jedynie, aby legislację przeprowadzono z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji, w tym przestrzegania zasady dostatecznej określoności przepisów prawa, a także ustanawiania odpowiedniej vacatio legis."

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w całości podziela powyższe stanowisko i podkreśla , że zasadą demokratycznego państwa jest – co do zasady - obowiązek stosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązujących w dacie orzekania i organy te nie są uprawnione – o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej – do wyboru przepisów korzystniejszych dla strony .

Podkreślić jednak należy , że w rozpatrywanej sprawie nie rozstrzygano w kwestii przedłużenia ważności zezwolenia , bowiem – jak wyżej podniesiono – zezwolenie , którego dotyczył wniosek skarżacej , wygasło z dniem 10 marca 2010r i w dacie orzekania przez organ w pierwszej instancji przedmiotowe zezwolenie nie funkcjonowało w obrocie prawnym.

Argumentacja skargi koncentrowała się wokół przewlekłości postępowania organów w sytuacji , gdy skarżąca w toku postępowania prowadzonego przez organ nie skorzystała ze środków prawnych służących do zwalczania tej przewlekłości ( art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej), włącznie ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organów. W związku z powyższym skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku w niniejszym postępowaniu sądowym , dotyczącym umorzenia postępowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności , to zarzut ten również należy uznać za nieuzasadniony i w tym zakresie stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte w odpowiedzi na skargę - jest zgodne z prawem.

Zasada dwuinstancyjności w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych została określona w art. 127 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych. W tych sprawach nie maja zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 221 Ordynacji podatkowej , w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby celnej , odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy , stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy ma obowiązek ponownie rozpoznać sprawę i dokonać ponownego rozstrzygnięcia .

Zaskarżone rozstrzygnięcie spełnia te wymogi – organ orzekający w drugiej instancji dokonał ponownego ustalenia stanu faktycznego, jak również dokonał ponownej jego oceny prawnej i zastosował właściwe przepisy. Jakkolwiek decyzję w obu instancjach wydawał ten sam organ , jednak w jego imieniu działały różne osoby - w drugiej instancji orzekały inne osoby , niż w pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 193 Konstytucji każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Podkreślić należy, iż Sąd nie może odmówić zastosowania obowiązującego przepisu ustawy , a jedynie może skierować pytanie do Trybunału Konstytucyjnego.

"Sąd administracyjny - rozpoznając sprawę - tylko po powzięciu zasadniczych wątpliwości może uznać za zasadne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi tu o uzasadnione wątpliwości sądu , a nie skarżącego" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2004 r. ,OSK 971/04.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał wątpliwości co do konstytucyjności zastosowanych w sprawie przepisów ustaw.

Za oczywiście nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art.237 ust.2 w związku z art.238 ustawy o Służbie celnej i w tym zakresie Sąd również w całości podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej jako zgodne z prawem.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.