Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 797/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 42 ust. 3
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2011 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., działając na podstawie art. 103 ust. 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako Prawo budowlane z 1994 r.), art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm., dalej jako Prawo budowlane z 1974 r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako Kpa, po rozpatrzeniu sprawy A. S., zam. B. nr [...], gmina Z., dotyczącej budynku gospodarczego konstrukcji stalowej, zlokalizowanego na ww. działce udzielił A.S. pozwolenia na użytkowanie ww. budynku gospodarczego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w toku postępowania inwestor przedłożył inwentaryzację budowlaną wraz z pozytywną opinią techniczną ww. budynku gospodarczego (wcześniej błędnie zakwalifikowanego jako "wiata konstrukcji stalowej"). Obiekt spełnia warunki techniczne obowiązujące

w budownictwie (dach ze spadkiem w kierunku sąsiedniej posesji posiada rynnę

i rurę spustową do odprowadzania wód na działkę właściciela). Teren na którym znajduje się obiekt jest trwale zainwestowany podobną zabudową mieszkaniowo – gospodarczą (siedliskową) (z przedłożonej mapy wynika, że na tym terenie występuje "liczna lokalizacja" budynków gospodarczych, jak również mieszkalnych przy granicach posesji sąsiednich), a jego lokalizacja nie narusza rozstrzygnięć

w zakresie zagospodarowania przestrzennego tej części (teren o symbolu 2.6PR

w pkt 2.2.1. dopuszczał wymianę i uzupełnienie zabudowy w istniejących zagrodach, siedliskach). W toku prowadzonego postępowania organ rozstrzygnął również,

że przedmiotowy budynek został wykonany w 1994 r.

Odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. wniósł M.P.. Zaskarżonej decyzji zarzucił nienależytą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało dokonaniem legalizacji samowoli budowlanej dokonanej przez inwestora.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M.P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zwrócił się do Urzędu Gminy Z. z prośbą o przekazanie wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z., który obowiązywał w dacie budowy przedmiotowego budynku gospodarczego oraz wypisu z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy Z., które to dokumenty otrzymał. W niniejszej sprawie do legalizacji samowoli budowlanej znajdują zastosowanie przepisy art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

W niniejszej sprawie organ ocenił skutki samowoli budowlanej w świetle ustaleń ostatniego z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał na tym terenie. Takim planem był plan zatwierdzony Uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Z. nr [...] z dnia [...].10.1982 r., zgodnie

z którym przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie przeznaczonym jako teren upraw polowych z istniejącą zabudową zagrodową. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi wprowadzonymi zmianami Uchwałą Rady Gminy w Z. nr [...] z dnia [...].07.1991 r. dopuszczało się legalizację na warunkach stałych budynków wzniesionych bez pozwolenia na budowę, jeżeli nie koliduje to z ustaleniami planu – tj. gdy teren, na którym obiekt został wzniesiony nie jest rezerwowany na inne cele inwestycyjne. W przypadku, gdy nielegalnie wzniesiony budynek powoduje naruszenie wymogów urbanistycznych lub nie spełnia wymogów warunków, jakim powinny odpowiadać budynki, ich legalizacje należy uzależnić od sporządzenia na koszt inwestora niezbędnych opracowań określających prawidłowe funkcjonowanie

z wykazaniem możliwości właściwych rozwiązań przestrzennych również na terenie przyległym. W związku z tym usytuowanie przedmiotowego budynku nie narusza ustaleń powyższego planu, a zatem nie zaistniała przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obligująca organ do nakazania rozbiórki obiektu lub jego części. Przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest bezpośrednio w granicy z działką M.P., jednak jak wynika z przedłożonej dokumentacji technicznej stan techniczny budynku jest dobry i nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia, zaś wody opadowe odprowadzone są na teren działki inwestora. Co do usuwania śniegu, kwestię tą reguluje art. 61 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia m.in. intensywnych opadów atmosferycznych.

Organ odwoławczy wskazał, że oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, ponadto sam skarżący złożył oświadczenie na rozprawie administracyjnej i odmówił podpisania protokołu.

Nadto organ za bezpodstawne uznał żądanie skarżącego o uzupełnienie inwentaryzacji technicznej i wyjaśnił, że nie posiada uprawnień do kwestionowania dokumentacji sporządzonej przez osoby uprawnione.

Mając na względzie powyższe organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył M. P. (dalej jako skarżący). Organom zarzucił naruszenie przepisów prawa karnego poprzez niezawiadomienie prokuratury o popełnieniu przestępstwa przez osoby sporządzające dokumentację techniczną. Zarzucił naruszenie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Powtórzył, że śnieg zwałami spada na jego teren powodując, że ziemia wobec podstopień ulega degradacji, usychają też drzewa.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko

w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przede wszystkim podkreślić należy, że tryb postępowania w stosunku do samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych, co do zasady zależy od daty ich powstania. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy budowa budynku gospodarczego nastąpiła w 1994 r. Jeżeli budowa obiektów wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub przed tym dniem zostało wszczęte w stosunku do nich postępowanie administracyjne, to na mocy art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Nakaz stosowania przepisów dotychczasowych pociąga za sobą obowiązek właściwego zastosowania art. 37 lub art. 40 ustawy

z dnia 27 października 1974 r. - Prawo budowlane. W zależności od wyników prowadzonego postępowania wyjaśniającego, właściwy organ nadzoru budowlanego może nakazać wykonanie określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.) lub wydać decyzję o rozbiórce danego obiektu (art. 37 tej ustawy). Jeżeli w wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania ustalone zostanie, że dany obiekt wybudowany został niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy oraz znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, organ wydaje decyzję o nakazie rozbiórki. Jeśli zaś w sprawie wydana zostanie decyzja na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a następnie nałożone nią obowiązki zostaną wykonane i zostanie to potwierdzone przez organ nadzoru budowlanego, wówczas należy wystąpić do organu nadzoru budowlanego

z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Zgodnie natomiast z treścią art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu budowlanego.

Z treści zacytowanych przepisów wynika, że formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego jest pozwolenie na jego użytkowanie, które jest jednocześnie stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania wykonanego obiektu. Przez zdatność do użytku należy również rozumieć takie zrealizowanie obiektu, iż nie narusza on uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właścicieli działek sąsiednich (vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 22.10.2010 r. sygn. akt II SA/Łd 746/10, Lex nr 755913).

W stanie faktycznym sprawy organ dysponował dokumentami w postaci ocen stanu technicznego przedmiotowego budynku gospodarczego (inwentaryzacji budowlanej), które to dokumenty zostały opracowane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w budownictwie. Jednocześnie skarżący kwestionował ustalenia tych dokumentów, zarzucając zawartym w nim ustaleniom nieprawdę, wywodząc że inwestycja negatywnie oddziałuje na jego działkę, czyli na nieruchomość sąsiednią. Ustosunkowując się do tej kwestii wyjaśnić należy, że skarżący kwestionuje ustalenia dokonanej inwentaryzacji budowlanej. Złożona przez uczestnika postępowania A.S. inwentaryzacja budowlana opracowana została przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Dokumenty te zawierają wszystkie niezbędne informacje. Skoro w toku postępowania administracyjnego nie został opracowany, w szczególności na zlecenie skarżącego, raport, opinia, bądź ocena, która uwzględniając przepisy prawa, inaczej (odmiennie) określałaby zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na działkę skarżącego, to za wiążącą uznać wypada tę ocenę, która w toku sprawy administracyjnej została opracowana i stanowiła podstawę rozstrzygnięcia. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia kontropinii we własnym zakresie i przedłożenia jego jako dowodu w sprawie (vide wyrok WSA w Warszawie z dn. 2.02.2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2383/06, Lex nr 316627).

Reasumując, z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy wynika, że stan techniczny obiektu w postaci budynku gospodarczego o konstrukcji stalowej jest dobry. Stosownie do treści art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r., podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Skoro organ w sposób niewątpliwy stwierdził, że obiekt jest zdatny do użytkowania, to nie miał podstaw prawnych do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie. W świetle zatem materiału jakim dysponował organ, brak było jakiejkolwiek podstawy prawnej do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie i zobowiązanie właściciela gruntu do likwidacji wymienionego obiektu.

Natomiast co do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa karnego stwierdzić należy, że wykraczają one poza zakres przedmiotowy rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak wyroku.