Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 769/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 6 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1801
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi I. Z. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w Katowicach (dalej jako Wierzyciel), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako k.p.a.), w związku z art. 18, art. 34 § 2 oraz art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, dalej jako u.p.a.) i w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej jako u.o.a.), po rozpatrzeniu zażalenia I.Z. (dalej jako zobowiązana) utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...]r. nr [...].

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wierzyciel w związku z brakiem realizacji przez zobowiązaną należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych, przekazał za pomocą platformy ePUAP, do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. (dalej jako organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy nr [...]. Przedmiotowy tytuł obejmował na dzień 9 września 2020 r. zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do września 2019 r. w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł oraz koszty upomnienia w wysokości [...] zł.

Zobowiązana, działająca poprzez pełnomocnika, wniosła zarzuty do organu egzekucyjnego, w prawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku z uwagi na brak doręczenia skarżącej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zgodnie z wymogami rozporządzenia. Wskazała także, że od dnia [...]r. doszło do zmiany miejsca zamieszkania i tym samym wyrejestrowała ona odbiornik.

Postanowieniem z dnia [...]r. Wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W załączeniu wierzyciel przekazał jako dowody w sprawie: duplikat ,,Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych'' z dnia [...]r.

Od powyższego postanowienia zobowiązana wniosła zażalenie, w którym podtrzymała dotychczasowe stanowisko. W ocenie pełnomocnika skarżącej wykonanie obowiązku zawiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych stoi w sprzeczności z przedłożonymi dowodami. Wierzyciel powinien bowiem przedstawić dowód jego wysłania tego zawiadomienia, czego nie zrobił. Zdaniem pełnomocnika, wierzyciel nie wykazał, że zawiadomił zobowiązaną o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

Postanowieniem z dnia [...]r., Wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...]r.

W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem zostało przeprowadzone prawidłowo, a zebrane dowody wskazują, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje. Zobowiązana dokonała bowiem rejestracji odbiornika telewizyjnego pod adresem S., [...] A. (po aktualizacji danych przez W. ul. [...], [...] O.), w wyniku której otrzymała książeczkę radiofoniczną, która stanowiła dowód powyższej formalności oraz służyła do dokonywania opłat abonamentowych. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342), które weszło w życie 13 grudnia 2007 r. zobowiązanej został nadany indywidualny numer identyfikacyjny. Wysłano do niej tzw. "pakiet startowy" zawierający zawiadomienie o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego w dniu [...]r. i nie odnotowano jego zwrotu. Zaznaczono, że wierzyciel nie anulował zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków o rejestrację, a jedynie zastąpiła imienną książeczkę opłat ww. numerem. Wskazano także, że w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 1518/19, wysłanie do zobowiązanej zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru) czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Natomiast w sytuacji rzekomego nieotrzymania przedmiotowego zawiadomienia użytkownik dbający o swoje interesy winien zgłosić ten fakt w placówce operatora wyznaczonego. Nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie upoważnia użytkownika odbiorników do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych, w sytuacji kiedy nie dokonał abonent ich wyrejestrowania, a rozpatrywana sprawa takiej sytuacji dotyczy.

Podkreślono także, że w świetle wskazanego wyżej rozporządzenia użytkownik ma obowiązek zawiadomić operatora o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zagubieniu lub zniszczeniu dowodu rejestracji odbiornika, jak i o zaprzestaniu jego użytkowania (odwołał się także do uprzednio wydanych aktów wykonawczych regulujących tę materię). Pomimo przeszukania archiwów, jak również zapisów systemowych Wierzyciel nie natrafił na ślad dokumentów lub zapisów potwierdzających dopełnienie formalności wyrejestrowania odbiornika przez skarżącą, zatem posiada ona status abonenta zobowiązanego do uiszczania opłat abonamentowych. Wskazano także, że z uwagi na charakter opłat abonamentowych analogiczny do obciążeń podatkowych istnieje obowiązek zabezpieczenia dowodu umożliwiającego wyrejestrowanie odbiornika.

W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik zobowiązanej zarzucił naruszenie:

1. art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz o załatwienia sprawy,

2. art. 77 k.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nierozpatrzenie całości zgromadzonego materiału dowodowego,

3. art. 88 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń, iż nie doszło do wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego przez Skarżącą, jak również, iż do skarżącej zostało wysłane zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego,

4. art. 5 ust. 1 u.o.a. poprzez uznanie, że mimo braku dowodu rejestracji odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego istnieje obowiązek uiszczania opłat abonamentowych,

5. § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez uznanie, że pomimo utraty mocy imiennej książeczki radiofonicznej i braku doręczenia indywidualnego numeru identyfikacyjnego, istnieje dowód rejestracji odbiornika telewizyjnego,

6. art. 81a § 1 k.p.a, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść skarżącej,

7' art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez bezzasadne przyjęcie za wierzycielem, iż istnieje obowiązek zapłaty objęty tytułem wykonawczym.

Pełnomocnik skarżącej, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie oraz poprzedzającego go postanowienia i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Wskazał, że Skarżąca podnosi, że dowód zgłoszenia wyrejestrowania odbiornika w 2002 r. zaginął w trakcie przeprowadzki, natomiast żaden przepis nie nakazywał jego przechowywania. Od momentu wyprowadzki do dnia wszczęcia egzekucji minęło 18 lat, a skarżąca nie miała obowiązku jego przechowywania przez tak długi okres czasu. Skarżąca nigdy nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego, ani innej korespondencji, aż do czasu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wskazał przy tym na treść art. 2 i art. 5 u.o.a. Wskazuje przy tym, że w aktach sprawy znajduje się jedynie zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie ma zaś dowodu jego wysłania.

W odpowiedzi na skargę Wierzyciel wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Oceniając zaskarżone postanowienie wskazać należy w pierwszej kolejności, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu ...... 2020 r. (data doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego z dnia [...] r.). Zatem w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427) w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r.

Zgodnie z brzmieniem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oraz o skutkach wniesienia tego zarzutu nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu.

Jednocześnie w myśl art. 33 § 1 tej ustawy zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Ustawodawca w art. 33 § 2 u.p.e.a. wyraźnie wskazał, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Nadto w § 4 tego przepisu wskazano, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

W niniejszej sprawie zarzut wniesiony przez zobowiązaną oparty został na braku doręczenia zobowiązanej zawiadomienia o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. i tym samym braku podstaw do naliczania opłat abonamentowych skarżącej. Zatem zarzut został oparty na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. – nieistnienia obowiązku.

Zaznaczyć przy tym należy, że pomimo zmiany treści art. 27 § 1 pkt 9 oraz wprowadzenia do u.p.e.a. art. 33 § 5 regulującego ostateczny termin do wniesienia zarzutów, sformułowany przez zobowiązaną zarzut w piśmie inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie był wiążący dla organów. Podnoszone następnie w zażaleniu oraz skardze kwestie, a wykraczające poza pierwotnie sformułowany zarzut nie wymagały od organu konieczności wypowiedzenia się ponad pierwotnie podnoszoną kwestię.

Należy zatem zauważyć, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym dotyczył opłat abonamentowych.

Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).

W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

W niniejszej sprawie, co wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu 5 stycznia 1995 r. złożyła wniosek o rejestrację odbiornika telewizyjnego. Co więcej ona sama nie zaprzecza, że posiada ona odbiornik i z niego korzysta. Wskazuje bowiem, że podczas przeprowadzki zagubiła dowód rejestracji odbiornika.

W myśl art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie został wykazany przez organ.

Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej). Za takim charakterem opłaty abonamentowej wypowiedział się przy tym Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22.

W konsekwencji, jeżeli w postępowaniu organ wykaże fakt rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13).

Stanowisko to znajduje przy tym potwierdzenie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r.

Powyższego stanowiska nie zmienia kwestia dotycząca nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. W myśl tego przepisu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej.

Podkreślenia wymaga, że ustawodawca powiązał obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem odbiornika RTV. Zatem data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane.

Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16), który stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15.

Obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał zatem wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. Nie należy zatem przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu. Tymczasem skarżąca stara się przypisać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu, a mianowicie utrata wyłącznie mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych.

Poza tym, należy stwierdzić, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. powoływany już wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II FSK 2116/16).

Wierzyciel dołączył do akt blankiet zawiadomienia z datą 5 grudnia 2008 r., choć nie załączył do akt dowodu wysłania (choćby kopii koperty). Z uwagi na podniesione wyżej argumenty, ta okoliczność nie ma jednak znaczenia dla przyjęcia, czy w sprawie istniał, czy też nie istniał obowiązek skarżącej do uiszczania opłaty. Dla oceny tej okoliczności istotnym jest, że zobowiązana dokonała rejestracji odbiornika RTV, a nie dokonała jego wyrejestrowania.

Odnosząc się do kwestii zmiany adresu skarżącej oraz wyrejestrowania odbiornika Sąd wskazuje, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na te okoliczności, co powoduje, że nie mogą one wpłynąć na dokonaną ocenę. Tymczasem zgodnie ze wskazanym rozporządzeniem ciążył na niej obowiązek podania zmiany adresu. Jednocześnie z systemu wierzyciela wynika, że po 2002 r. skarżąca dokonywała opłat tytułem opłaty abonamentowej.

Stąd też wierzyciel właściwie uznał zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. za niezasadny.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.