Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2205/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 35
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia del. NSA Janusz Furmanek Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Larkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Gl 43/11 w sprawie ze skargi E. P. i R. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Ś. w przedmiocie niezałatwienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją w sprawie zwrotu nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Gl 43/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. P.

i R. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie niezałatwienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją w sprawie zwrotu nieruchomości, zobowiązał Wojewodę [...] do wydania w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt organowi rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżących z dnia 17 stycznia 2004 r. oraz stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. Starosta Z. orzekł o zwrocie na rzecz byłych właścicieli nieruchomości położonej

w Z. przy ulicy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha oraz rozliczeniach finansowych z tytułu zwrotu nieruchomości.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. utrzymał w mocy wymienioną decyzję Starosty Z., a Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z siedzibą w Gliwicach oddalił skargę na powyższą decyzję wyrokiem z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 1558/01.

Odrębnym pismem R. M. wystąpił do Wojewody [...] o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną powyżej decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2004 r., sygn. akt I SA 3014/02 oddalił skargę R. M. na wymienioną powyżej decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

Pismem z dnia 17 stycznia 2004 r. E. P. i R.M. wystąpili do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2001 r.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. przekazał wniosek według właściwości Wojewodzie [...], który pismami z dnia [...] maja 2006 r. i [...] lutego 2010 r. wezwał wnioskodawców do wskazania przesłanek, na podstawie których żądają wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r.

Pismami z dnia 10 czerwca 2006 r. oraz z dnia 27 lutego 2010 r. E. P. i R. M. odpowiedzieli na pisma Wojewody. Wskazali w nich podstawę swego żądania, podając art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4 oraz pkt 5 k.p.a.

Pismem z dnia 15 czerwca 2010 r. Dyrektor Wydziału Nadzoru Właścicielskiego, działając w imieniu Wojewody [...], poinformował wnioskujących, że wobec braku uzupełnienia wniosku zgodnie z wezwaniem z dnia 18 lutego 2010 r., zdecydował o pozostawieniu tegoż wniosku bez rozpoznania.

Pismem z dnia 17 sierpnia 2010 r. E. P. i R. M. wnieśli zażalenie na bezczynność Wojewody [...] - na niezałatwienie żądania wznowienia postępowania odnośnie decyzji Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2001 r. utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Infrastruktury wyznaczył Wojewodzie [...] termin na załatwienie wymienionej wyżej sprawy wynoszący 2 miesiące od dnia otrzymania postanowienia.

Pismem z dnia 24 stycznia 2011 r. Dyrektor Wydziału Nadzoru Właścicielskiego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., nawiązując do złożonego przez strony wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2001 r. o zwrocie nieruchomości położonej w Z. przy ulicy [...], zwróciła się do wnioskujących ponownie o uzupełnienie tego wniosku, poprzez podanie terminu, w którym strony dowiedziały się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Analizując podane przez strony podstawy wznowienia, dodatkowo zwróciła się o podanie okoliczności potwierdzających przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a.

E. P. i R. M. pismem z dnia 1 lutego 2011 r. udzielili odpowiedzi podając, że podstawowym żądaniem w sprawie było uczestniczenie w postępowaniu dotyczącym zwrotu nieruchomości położonej w Z. przy ulicy [...], gdzie pozbawiono ich statusu strony. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podali, iż składali w sprawie wyrok Sądu Rejonowego w Z., który pozostaje w wyraźnej sprzeczności z decyzjami Wojewody [...].

Pismem z dnia 22 lutego 2011 r. Dyrektor Wydziału Nadzoru Właścicielskiego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. ponownie zwróciła się do wnioskodawców, o podanie terminów, w których wnioskodawcy dowiedzieli się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania.

Wobec kolejnego pisma wnioskodawców z dnia 28 lutego 2011 r., w którym wyjaśniono, że wznowienie dotyczy postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...]z dnia [...] kwietnia 2002 r., postanowieniem z dnia [...] marca 2011r. Wojewoda [...] przekazał według właściwości wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w Z. do Ministra Infrastruktury.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, wnioskodawcy E. P. i R. M. wskazali na bezczynność Wojewody [...]. Podkreślili przy tym jednoznacznie, że chodzi pozbawienie ich możliwości udziału w charakterze strony w sprawie o zwrot nieruchomości położonej w Z. przy ulicy [...].

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji umorzył postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r.

Pismem z dnia 10 lipca 2011 r. E. P. i R. M. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, wnosząc o uchylenie postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz skargę na bezczynność Wojewody [...]. W uzasadnieniu podnieśli, że ostatnie wystąpienia z 2011 r. winny być potraktowane jako dotyczące decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., podczas gdy poprzednie wystąpienia powinny być rozpoznane w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. Podkreślili, że w trakcie całego postępowania, począwszy od decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r., organy twierdziły, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu o zwrot byłym właścicielom zamieszkiwanej przez wnioskodawców nieruchomości.

W kolejnym piśmie z dnia 14 sierpnia 2011 r. E. P. i R. M. sprecyzowali, że poprzednie pismo dotyczyło dwóch spraw. Było skargą na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz skargą na przewlekłość postępowania Wojewody [...]. Wskazując na postanowienie Ministra Infrastruktury zobowiązujące Wojewodę do załatwienia sprawy, podkreślili, że uwagi w piśmie z dnia 28 lutego 2011 r. nie były żadnym wnioskiem w sprawie, ostatnim wnioskiem w tej sprawie był wniosek z dnia 17 stycznia 2004 r. Dodali także, że głównym celem ich postępowania jest uzyskanie statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2001 r.

Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. skarżąca E. P. oświadczyła, że w sprawie jest jeden wniosek z dnia 17 stycznia 2004 r. i domaga się jego załatwienia przez Wojewodę [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznając zasadności skargi podkreślił, że wniosek skarżących E. P. i R. M. z dnia 17 stycznia 2004 r. wyraźnie wskazywał i precyzował czego domagają się strony od organu. Pomimo jednak bardzo wyraźnie postawionego żądania, organ nie podjął działań zmierzających do jego załatwienia. Korespondencja prowadzona w roku 2004, następnie w 2006 r. i kolejne pisma w 2010 r., w których skarżący wyjaśniają podnoszone i zgłaszane wątpliwości organu dotyczące podstaw i przesłanek żądania wznowienia wnioskowanego postępowania nie doprowadziła do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Nie zakończyło także postępowania wyraźne zobowiązanie Wojewody [...] do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy zawarte w postanowieniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r.

Sąd podniósł, że w uzasadnieniu wymienionego postanowienia zobowiązano organ do załatwienia sprawy, wskazując jednoznacznie czego dotyczył pierwotny wniosek z dnia 17 stycznia 2004 r., a także czego dotyczyło zażalenie złożone na bezczynność Wojewody.

Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że nawet jeżeli strony w wyniku prowadzonej korespondencji nie wskazały wszystkich żądanych okoliczności i nie wyjaśniły podnoszonych wątpliwości, nie zwalniało to organu od zakończenia prowadzonego postępowania.

W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości, że wniosek skarżących z dnia 17 stycznia 2004 r. nie został załatwiony, gdyż nie można uznać wymienionych przez organ pism i prowadzonej korespondencji za załatwienie sprawy. W rezultacie - zdaniem Sądu pierwszej instancji – przesądza to o pozostawaniu organu w bezczynności. Żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. pojawiło się dopiero w wyniku prowadzonej korespondencji. Należało je zatem potraktować jako nowe żądanie i załatwić zgodnie z kompetencją, co zostało uczynione. Tym niemniej nie może to zmienić stanowiska w zakresie niezałatwienia wniosku skarżących z dnia 17 stycznia 2004 r.

Sąd stwierdził, że Wojewoda [...] pozostaje bezczynny i na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 270) zobowiązał organ do wydania w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżących z dnia 17 stycznia 2004 r. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach mając na uwadze okoliczności, w jakich doszło do bezczynności organu uznał, że stwierdzona bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co niewątpliwie potwierdza okres czasu, który upłynął od złożenia wniosku przez skarżących do obecnej chwili, w której nadal sprawa pozostaje niezałatwiona.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda [...] reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 1 oraz art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe wykonywanie funkcji kontrolnej i w rezultacie dokonanie nieprawidłowej oceny legalności postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...], polegającej na zobowiązaniu Wojewody [...] do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżących z dnia 17 stycznia 2004 r. wraz ze stwierdzeniem, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy z zebranego materiału sprawy wynika, że zarówno do przewlekłości, jak i rażącego naruszenia prawa nie doszło;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. podstawy prawnej rozstrzygnięcia o zaistnieniu przewlekłości postępowania, jak również jej nie wyjaśnienie, w sytuacji gdy przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać podstawę prawną i jej wyjaśnienie. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem było ustalenie przewlekłości postępowania Wojewody [...] w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., natomiast uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie tylko nie wskazuje na podstawę prawną rozstrzygnięcia, ale również odnosi się do stwierdzenia bezczynności Wojewody [...], a nie do przewlekłości prowadzonego postępowania. Nadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wyjaśnienia uznania działań Wojewody jako rażąco naruszających prawo;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. polegające na braku rzetelnego rozpoznania sprawy, tj. wszechstronnego jej rozważenia, w szczególności przez:

a) brak szczegółowego odniesienia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku do treści pisma skarżących z dnia 28 lutego 2011 r., w którym wyjaśniono, iż wznowienie dotyczy postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., a nie decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r.;

b) niewyjaśnienie w treści uzasadnienia wyroku, w jaki sposób treść postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r. miała rozwiać ewentualne wątpliwości organu, w sytuacji kiedy to właśnie późniejsze pismo skarżących, tj. pismo z dnia 28 lutego 2011 r. zmieniło żądanie skarżących zawarte we wniosku z dnia 17 stycznia 2004 r., w ten sposób, że zamiast żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., żądali wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r.;

c) niewyjaśnienie w treści uzasadnienia wyroku, dlaczego Wojewódzki Sąd Administracyjny potraktował pismo skarżących z dnia 28 lutego 2011 r. za nowe żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r.;

d) nie odniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do kwestii, iż dopiero na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. skarżąca stwierdziła, iż domaga się rozpoznania wniosku z dnia 17 stycznia 2004 r. podkreślając, iż w sprawie jest ten jeden wniosek i domaga się jego załatwienia przez Wojewodę [...];

e) nie odniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do faktu licznych pism (w tym skarg i zażaleń) kierowanych przez wnioskodawców do organu, powodujących niejednokrotne wątpliwości i konieczność ustalenia co było intencją skarżących;

4. art. 149 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez niedoprecyzowanie żądania skarżących sformułowanego w skardze z dnia 10 lipca 2011 r. tj. - stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości postępowania, czy też obu tych instytucji w sytuacji gdy przepisy art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 p.p.s.a. jednoznacznie rozróżniają te pojęcia;

5. art. 149 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uwzględnieniu skargi, mimo że nie zachodziły podstawy do jej uwzględnienia;

6. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo że zachodziły podstawy do jego uwzględnienia.

Wskazując na powyższe zarzuty Wojewoda [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. P. i R. M. wskazali, że jest ona pozbawiona uzasadnionych podstaw i wnieśli o jej odrzucenie.

Pismem z dnia 1 października 2012 r. Wojewoda [...] poinformował Naczelny Sąd Administracyjny, że w dniu 31 sierpnia 2012 r. organ wydał następujące postanowienia w przedmiotowej sprawie:

1. postanowienie Wojewody [...] nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...];

2. postanowienie Wojewody [...] nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczna decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...];

3. postanowienie Wojewody [...] nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...];

4. postanowienie Wojewody [...] nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się w zasadniczej części do wykazania, że Sąd pierwszej instancji stwierdzając bezczynność organu, dokonał wybiórczej oceny materiału dowodowego i nie odniósł się do istotnych kwestii mających wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył wnikliwie cały materiał dowodowy, odnosząc się do okoliczności, które w jego ocenie potwierdzają bezczynność Wojewody [...] Przede wszystkim Sąd słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że wszelkie ewentualne wątpliwości co do treści żądania skarżących zawartego w piśmie z dnia 17 stycznia 2004 r. powinno wyjaśnić postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r. wydane na skutek wniesienia zażalenia na bezczynność Wojewody [...] i wyznaczające temu organowi termin na załatwienie sprawy. We wskazanym postanowieniu Minister wskazał bowiem jednoznacznie, że wniosek z dnia 17 stycznia 2004 r. dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2001 r. orzekającą o zwrocie nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] , oznaczonej jako działka nr [...]. Tym samym Minister wyraźnie zobowiązał Wojewodę [...] do załatwienia tej konkretnej sprawy. Z prezentaty organu na postanowieniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r. wynika, że postanowienie to wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego 10 grudnia 2010 r., zatem termin dwumiesięczny wyznaczony na załatwienie sprawy upływał 10 lutego 2011 r. Pierwszą czynność Wojewoda [...] podjął w dniu 24 stycznia 2011 r., wzywając skarżących do uzasadnienia wskazanych przesłanek wznowienia postępowania. Postępowanie nie zostało jednak zakończone w zakreślonym przez Ministra Infrastruktury terminie.

Sąd pierwszej instancji odniósł się również do pisma skarżących z dnia 28 lutego 2011 r. i wskazał jednoznacznie - z czym należy się zgodzić - że zawarte w tym piśmie żądanie wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. należało potraktować jako nowy wniosek i załatwić zgodnie z kompetencją.

Jak wyżej wskazano w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Infrastruktury stwierdził, że wniosek skarżących z dnia 17 stycznia 2004 r. dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. Wojewoda [...] związany tak określonym przedmiotem postępowania zobowiązany był zatem zakończyć postępowanie wszczęte przedmiotowym wnioskiem do dnia 10 lutego 2011 r. Pismo skarżących z dnia 28 lutego 2011 r. wpłynęło zaś do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 11 marca 2011 r. i zawierało żądanie wznowienia postępowania zakończonego inną decyzją – tj. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Należy w tym miejscu zauważyć, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. przekazał przedmiotowy wniosek

według właściwości Ministrowi Infrastruktury. Organ podjął więc czynności zmierzające do załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem z dnia 28 lutego 2011 r. Niezrozumiały jest zatem zarzut dotyczący niewyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dlaczego potraktował powyższe pismo skarżących jako nowe żądanie, skoro organ przekazując wniosek według właściwości, tak właśnie uczynił.

Mając na uwadze, że Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. wyznaczył Wojewodzie [...] termin na załatwienie sprawy wszczętej wnioskiem z 17 stycznia 2004 r., bez znaczenia pozostają zarzuty dotyczące nieodniesienia się przez Sąd do faktu licznych pism kierowanych do wnioskodawców oraz do oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie, precyzującego powyższy wniosek.

Ze wskazanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 149 p.p.s.a., wskazać należy, że art. 35 k.p.a. określa terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Organy administracji publicznej obowiązane są, zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Przede wszystkim organ administracji właściwy do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy ma obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się przy tym możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy. O bezczynności organu można zaś mówić zarówno wtedy, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności, do których był zobowiązany, jak również wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem stosownej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przez organ prowadzący postępowanie zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a. Pomimo prowadzonej ze skarżącymi licznej korespondencji oraz pomimo zobowiązania organu do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy, Wojewoda [...] do dnia rozpoznawania sprawy przez Sąd pierwszej instancji nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, a przede wszystkim czas, jaki upłynął od dnia złożenia wniosku, słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa i na podstawie art. 149 p.p.s.a. zobowiązał Wojewodę [...] do wydania rozstrzygnięcia w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt organowi.

Wobec powyższego zarzut naruszenia przez Sąd art. 151 p.p.s.a. jest bezpodstawny.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia o przewlekłości postępowania. Istotnie w komparycji wyroku przedmiot sprawy został określony jako przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...], jednak biorąc pod uwagę całokształt sprawy oraz poczynione wyżej rozważania dotyczące bezczynności organu, stwierdzić należy, że wskazane uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy. Tym samym bez znaczenia pozostają zarzuty pełnomocnika organu dotyczące braku wezwania skarżących do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie, czy żądają stwierdzenia bezczynności, czy przewlekłości postępowania. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom wskazanym w powołanym przepisie. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił zwięźle stan sprawy, a także - wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną – wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia (art. 149 p.p.s.a).

Autor skargi kasacyjnej zarzucił również zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dalej jako " p.u.s.a.", w zw. z art. 1 oraz art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe wykonywanie funkcji kontrolnej i w rezultacie dokonanie nieprawidłowej oceny legalności postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...]. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, zauważyć należy, że art. 1 § 2 p.u.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, która określa funkcje sądów administracyjnych wyjaśniając, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zarzut naruszenia powołanego przepisu mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż zgodność z prawem. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Ponadto art. 1 p.p.s.a. zawiera definicję pojęcia "sprawa sądowoadministracyjna", zaś art. art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. określa kognicję sądu administracyjnego do orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu oraz nakazuje mu stosować przewidziane w ustawie środki, nie wskazując ani tych środków, ani przesłanek ich stosowania. Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na bezczynność Wojewody [...]. Kontrola ta, jak wyżej wskazano, została przeprowadza pod względem zgodności z prawem. Nieprawidłowa - zdaniem autora skargi kasacyjnej – ocena legalności prowadzonego przez organ postępowania, a w konsekwencji uznanie, że doszło do bezczynności organu, nie może zatem uzasadniać naruszenia powołanych przepisów.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, by w rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej uzasadniały przyjęcie, iż zaskarżony wyrok narusza prawo.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.