Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 354/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędziowie Anna Robotowska (spr.) NSA Bożena Wieczorska Protokolant Katarzyna Warchoł po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Spółka z o.o. w P. i Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 232/06 w sprawie ze skargi Z. C., P. Spółka z o.o. w P., Z. C. i Wspólnicy Sp.j. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 232/06 oddalił skargę Z. C. P. Z. C. i Wspólnicy sp.j. z siedzibą w P. i P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 7 listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy nr Ru 60161 pt.: "Pas napędowy sita obrotowego".

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia 7 listopada 2005 r. działając w trybie postępowania spornego na podstawie art. 77, art. 80, art. 23, art. 26, art. 27 oraz art. 30 w związku z art. 82 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.), zwanej dalej u.o.w., w zw. z art. 315 ust. 1 i 3 i art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 119 poz. 1117 ze zm.), zwanej dalej p.w.p., oddalił sprzeciw Z. C., P. Z. C. i Wspólnicy sp.j. i P. Sp. z o.o. od prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia 23 września 2003 r. o udzieleniu na rzecz M. S. w T. prawa ochronnego na wzór użytkowy nr Ru 60161 pt.: "Pas napędowy sita obrotowego" (z datą zgłoszenia 9 lipca 2001 r.).

Wnoszący sprzeciw podnieśli, iż uprawniony dokonał zmiany istoty chronionego rozwiązania w stosunku do wersji rozwiązania z dnia zgłoszenia i rozszerzył zakres ochrony już po ogłoszeniu o zgłoszeniu. Zmieniona wersja opisu i zastrzeżeń ochronnych jest sprzeczna z rysunkiem, wprowadzono w niej cechy nieujawnione w dacie pierwszeństwa i dokonano rozszerzenia zakresu ochrony po publikacji o zgłoszeniu. Zarzucono brak użyteczności spornego wzoru oraz brak zaspakajania potrzeby zwiększenia elastyczności i trwałości, a nawet pogarsza te cechy w stosunku do znanych rozwiązań. Zdaniem wnoszącego sprzeciw prawo ochronne na sporny wzór użytkowy zostało udzielone z naruszeniem przepisów art. 30 i art. 77 u.o.w. oraz art. 37 p.w.p. W odpowiedzi na sprzeciw uprawniony podniósł, że pierwotna wersja opisu i zastrzeżeń ochronnych zawierała oczywistą pomyłkę, nazywając stopy zębów głowami zębów i odwrotnie, co wynika z rysunku wzoru, na którym została uwidoczniona jego istota. Wprowadzenie właściwej terminologii w treści opisu i zastrzeżeń, przy niezmienionym rysunku, nie zmieniło istoty wzoru użytkowego. Powołując się na wprowadzone zmiany stwierdził, że zakres udzielonej ochrony jest węższy od pierwotnie żądanego, a wzór według opisu ochronnego Ru 60161 był ujawniony w wersji dokumentacji z dnia jego zgłoszenia do ochrony. Rozwiązanie dotyczące pasa, który nadaje się do napędzania sit obrotowych, spełnia wymóg użyteczności w rozumieniu art. 77 u.o.w., gdyż od wzoru użytkowego wymaga się jedynie użyteczności, a nie zwiększonej użyteczności. Pas według opisu ochronnego Ru 60161 jest bardziej elastyczny i zarazem lepiej wzmocniony, niż znany wcześniej pas według opisu ochronnego Ru 54343, posiada dłuższą żywotność, a ponadto wykonanie pasa wg opisu Ru 60161 jest łatwiejsze.

Urząd Patentowy oddalając sprzeciw uznał, że będący integralną częścią dokumentacji zgłoszeniowej rysunek jednoznacznie i dostatecznie ujawnił istotę rozwiązania w dniu zgłoszenia wzoru użytkowego. W toku postępowania zgłoszeniowego rysunek ten nie został zmieniony, zatem i ujawniona w nim istota rozwiązania nie uległa zmianie. Wprowadzone poprawki błędów w oznaczeniach nie zmieniły w ocenie organu istoty rozwiązania, więc nie uchybiły przepisowi art. 30 w zw. z art. 82 u.o.w. Przeniesienie cechy dotyczącej usytuowania taśmy do części nieznamiennej zastrzeżenia ochronnego zawęziło zakres ochrony, co nie uchybia przepisowi art. 37 ust. 2 w zw. z art. 100 p.w.p. Za bezzasadny organ uznał zarzut braku użyteczności przedmiotu wzoru wskazując, że zgodnie art. 77 u.o.w. wzór użytkowy przedstawia konkretne nowe i użyteczne rozwiązanie, natomiast nie musi posiadać cech wyższej użyteczności. Zdaniem organu, sporne rozwiązanie nie musi zaspakajać potrzeb w większym stopniu, niż dotychczasowe podobne rozwiązania. Dla użyteczności spornego wzoru istotne jest to, że określający go zespół cech konstrukcyjnych umożliwia jego funkcję przeniesienia napędu na sito.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili naruszenie art. 37 p.w.p., art. 77, art. 80, art. 26 i art. 30 w zw. z art. 82 u.o.w. w zw. z art. 315 p.w.p. Zdaniem skarżących, Urząd Patentowy błędnie przyjął, iż rysunek jednoznacznie i dostatecznie ujawnił istotę rozwiązania w dniu zgłoszenia wzoru użytkowego, nietrafnie i sprzecznie z przepisami prawa stwierdził, że w toku postępowania zgłoszeniowego rysunek i ujawniona w nim istota rozwiązania nie uległa zmianie. Powołując się na brak ujawnienia usytuowania siatki wzmacniającej 5, wskazali na brak wymogu użyteczności spornego rozwiązania. O braku użyteczności wzoru może też świadczyć - w myśl przepisu § 5 ust. 2 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie ochrony wynalazków i wzorów użytkowych (MP Nr 18, poz. 179) – brak posiadania wskazanych cech i zalet.

Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i stwierdził, że przy ocenie zmian redakcyjnych zastrzeżeń ochronnych dokonanych w toku postępowania zgłoszeniowego przeanalizowano każdą zmianę w oparciu o art. 30 w zw. z art. 82 u.o.w., i organ uznał, że nie zmieniły one istoty rozwiązania z dnia zgłoszenia i nie rozszerzyły zakresu ochrony.

Zdaniem WSA w Warszawie zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sporny wzór użytkowy nr Ru 60161 pt.: "Pas napędowy sita obrotowego" został zgłoszony do Urzędu Patentowego w dniu 9 lipca 2001 r., a zatem podstawę prawną do oceny zdolności ochronnej wzoru użytkowego, przy rozpatrywaniu sprawy o unieważnienie tego prawa będą stanowiły przepisy ustawy o wynalazczości, a także ma zastosowanie przepis art. 37 ust. 2 w zw. Z art. 315 ust. 1 p.w.p.

Sąd I instancji podkreślił, że z treści art. 30 w zw. z art. 82 u.o.w. wynika, iż do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia prawa ochronnego zgłaszający może wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia wzoru użytkowego, jeżeli nie zmieniają one istoty zgłoszonego wzoru, ani nie uzasadniają zmiany pierwszeństwa do uzyskania prawa ochronnego. Zgodnie z przepisem art. 37 ust. 2 w zw. z art. 100 p.w.p. i art. 80 ust. 3 u.o.w., w toku postępowania zgłoszeniowego zmiana zastrzeżeń ochronnych w sposób rozszerzający pierwotny zakres żądanej ochrony może być dokonana tylko do czasu ogłoszenia o zgłoszeniu w niniejszej sprawie. Zmiany zastrzeżeń ochronnych nastąpiły dnia 30 stycznia 2004 r. (WUP 01/04), a więc już po ogłoszeniu o zgłoszeniu, co miało miejsce dnia 11 marca 2002 r. (BUP 06/02).

Sad I instancji podkreślił, że w sprawie zakwestionowana została tożsamość rozwiązania z dnia zgłoszenia z rozwiązaniem, na które zostało udzielone prawo ochronne. Uznając argumenty skarżących za bezzasadne, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, iż w przedmiotowej sprawie istotne jest to, że będący integralną częścią dokumentacji zgłoszeniowej rysunek jednoznacznie i dostatecznie ujawnił istotę rozwiązania w dniu zgłoszenia wzoru użytkowego, a w toku postępowania zgłoszeniowego rysunek ten nie został zmieniony, zatem i ujawniona w nim istota rozwiązania nie uległa zmianie. Sporny pas na rysunku przedstawiony jest w postaci czytelnego przekroju poprzecznego, na którym linie konturowe określają istotne cechy kształtu i wzajemnego usytuowania poszczególnych elementów pasa.

Zdaniem Sądu I instancji, w opisie wzoru użytkowego, w jego wersji z dnia zgłoszenia, uprawniony podając istotne środki techniczne występujące na rysunku wskazał stopy zęba w miejscu powierzchni zewnętrznej pasa, a głowy zęba w miejscu dna obszaru uzębienia, co jak trafnie zauważył organ, świadczy o oczywistej pomyłce, którą należało usunąć wprowadzając w opisie prawidłowe wskazania tych środków, będących bazą odniesienia dla określenia innych cech. Wprowadzone poprawki błędów wskazań nie zmieniły istoty rozwiązania, więc nie naruszyły przepisów art. 30 w zw. z art. 82 u.o.w. Przeniesienie cechy dotyczącej usytuowania taśmy do części nieznamiennej zastrzeżenia ochronnego zawęziło zakres ochrony, co nie narusza art. 37 ust. 2 w zw. z art. 100 p.w.p. Również wprowadzenie do zastrzeżenia ochronnego cechy usytuowania siatki 5 istniejącej w wersji dokumentacji zgłoszeniowej z dnia zgłoszenia, w tym także w zastrzeżeniach ochronnych, nie spowodowało zmiany istoty, jak i zakresu ochrony, mając na uwadze wyżej wskazaną oczywistą omyłkę. Nie spowodowało też zmiany istoty, jak i zakresu ochrony wprowadzenie do zastrzeżenia ochronnego określenia "w szeregu", oznaczającego cechę istniejącą w dokumentacji zgłoszeniowej w dniu jej zgłoszenia, z uwagi na to, że w zastrzeżeniu ochronnym dodano precyzujące sformułowanie oraz określenia "pomiędzy średnicą głów zębów i linkami 6", oznaczającego cechę istniejącą w wersji dokumentacji zgłoszeniowej z dnia zgłoszenia, w tym także w zastrzeżeniu ochronnym. W dokumentacji zgłoszeniowej zarówno w jej wersji z dnia zgłoszenia, jak i w wersji po wprowadzonych zmianach jako pomocniczego określenia użyto pojęcia średnicy, która jest stosowana do wymiarowania elementów o kształcie koła. W ocenie Sądu użyte w opisie po zmianach nazwy średnica dg stóp i średnica ds głów bezpośrednio odnoszą się do pasa i sugerują jego funkcjonalny związek z kołowym wieńcem zębatym. Z uwagi na powszechnie przyjęte nazewnictwo, Sąd podzielając stanowisko organu stwierdził, że określenie, iż siatka 5 jest umiejscowiona pod stopą, czy też pod odpowiadającą jej średnicą stóp - chociaż na rysunku siatka 5 znajduje się na górze - jest prawidłowe, gdyż takie określenie odnosi się do zęba, a nie do rysunku.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu, co do bezzasadności zarzutu braku użyteczności przedmiotu wzoru. W opisie wzoru po ujawnieniu istoty rozwiązania przedstawia się korzystne skutki rozwiązania, które wskazują na jego zalety w stosunku do znanych rozwiązań. Tych zalet, to jest zwiększenia elastyczności pasa i trwałości pasa, nie należy utożsamiać z użytecznością rozwiązania, o której mowa w art. 77 u.o.w. Przepis ten nie stawia bowiem wymogu posiadania przez wzór użytkowy cech wyższej użyteczności, niż dotychczasowe podobne rozwiązania. Dla użyteczności pasa według Ru 60161 istotne jest to, że określający go zespół cech konstrukcyjnych umożliwia jego funkcję przeniesienia napędu na sito.

Sąd I instancji mając powyższe na uwadze uznał, że organ wyjaśnił sprawę w sposób zgodny z przepisami art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. C. i P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie w całości i unieważnienie prawa ochronnego Ru - 60161 na wzór użytkowy "Pas napędowy sita obrotowego", ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Skarżący zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 80 ust. 3 i art. 30 w zw. z art. 82 u.o.w. w zw. z art. 315 ust. 1 i 3 oraz art. 37 ust. 2 p.w.p. oraz w zw. z § 5, 6 ust. 1 i 3 oraz § 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 16 ust. 1 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 23 marca 1993 r. poprzez przyjęcie, że o istocie spornego rozwiązania (zakresie przedmiotowym prawa ochronnego), a w konsekwencji o dopuszczalności zmian (art. 30 w zw. z art. 82 u.o.w. i art. 37 ust. 2 p.w.p.) decyduje rysunek zawarty w dokumentacji zgłoszeniowej, a nie treść zastrzeżeń ochronnych (art. 80 ust. 3 u.o.w. i § 5, 6 ust. 1 i 3 oraz 7 ust. 1 pkt 2) w zw. z § 16 ust. 1 powoływanego zarządzenia).

W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną podnieśli, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy zmiana zastrzeżeń ochronnych dokonana po ogłoszeniu o zgłoszeniu przedmiotowego rozwiązania do Urzędu Patentowego RP zmieniła istotę zgłoszonego wzoru (art. 30 w zw. z art. 82 u.o.w.) lub rozszerzyła pierwotny zakres żądanej ochrony (art. 37 ust. 2 p.w.p.). Pozytywne ustalenie tylko jednej z powyższych przesłanek musi skutkować stwierdzeniem, że prawo ochronne zostało udzielone z naruszeniem obowiązujących przepisów, a tym samym jego unieważnieniem. Podnieśli, że uzupełnienia i poprawki, jakie zgłaszający może wprowadzić do zgłoszenia nie mogą zmienić istoty zgłoszonego wzoru użytkowego, to znaczy muszą się mieścić w ramach zespołu tych samych cech technicznych rozwiązania, z zachowaniem cech znamiennych (§ 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 16 ust. 1 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z 23 marca 1993 r.). Dotyczy to również zmian, których skutkiem miałoby być rozszerzenie przedmiotowego zakresu ochrony - nawet gdyby były już zamieszczone w opisie, czy pokazane na rysunku.

Wnoszący skargę kasacyjną powołali się na poglądy wyrażone w orzecznictwie Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym, dotyczące zmiany zastrzeżeń, m.in. że do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może wprowadzić uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia wynalazku. Jeżeli jednak zmieniają one istotę zgłoszonego wynalazku, lub uzasadniają zmiany pierwszeństwa do uzyskania patentu, to takiej kolejnej wersji opisu wynalazku Urząd Patentowy nie może uznać za dokonaną w dacie pierwszego zgłoszenia. Zdaniem skarżących, przepis art. 80 ust. 3 u.o.w. jest odpowiednikiem art. 16 ust. 3 u.o.w., a zgodnie z § 16 ust. 1 zarządzenia z dnia 23 marca 1993 r. do zgłoszenia wzoru użytkowego stosuje się odpowiednio przepisy § 3-12, 14 i 15, stąd powoływane poglądy Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym znajdują w niniejszej sprawie zastosowanie.

Brzmienie zastrzeżenia ochronnego niezależnego (nr 1) pierwotnego zgłoszenia, ma decydujące znaczenie dla określenia zakresu prawa ochronnego, to jest istoty wzoru użytkowego. Zdaniem wnoszących skargę kasacyjną, rysunek oddający istotę rozwiązania ujawnioną w zastrzeżeniu ochronnym wskazuje na zasadnicze różnice w porównaniu z rysunkiem ze zgłoszenia w usytuowaniu elementów wzmacniających, zwłaszcza siatki (5) i linek (6), a tym samym na różnice istoty obu rozwiązań. Cechy te, jako cechy znamienne zastrzeżenia, które mają go wyróżniać spośród innych rozwiązań technicznych mających zespół cech określonych w części niezamiennej, są cechami decydującymi o zakresie ochrony, a więc i o istocie rozwiązania, stąd ich zmiana, a tym samym zmiana istoty zgłoszonego wzoru, była w świetle art. 30 w zw. z art. 82 u.o.w. niedopuszczalna, przy dokonaniu prawidłowej wykładni art. 80 ust. 3 u.o.w.

Skarżący stwierdzili w konkluzji, że stanowisko Sądu I instancji, który przypisał decydującą rolę rysunkowi, nie znajduje oparcia w przepisach prawa i stoi w sprzeczności z treścią art. 80 ust. 3 u.o.w., co potwierdzają powoływane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej fragmenty orzeczeń Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym. Stwierdzenia Sądu I instancji dotyczące szczegółów konstrukcyjnych, że dokonane zmiany nie zmieniły istoty wzoru i były jedynie prostowaniem "oczywistych błędów i pomyłek", oparte były na wykładni przypisującej decydującą rolę rysunkowi, a nie zastrzeżeniom ochronnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania M. S. wniósł o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej. W uzasadnieniu przedstawił swoje stanowisko w stosunku do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona

Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W związku z tym, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, ocena zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji zostanie dokonana w granicach skargi kasacyjnej.

Skarżący zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 232/06 naruszenie art. 80 ust. 3 i art. 30 w związku z art. 82 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.), dalej u.o.w., w związku z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej jako p.w.p. oraz art. 37 ust. 2 p.w.p., jak również §§ 5 i 6 ust. 1 i 3 w związku z § 16 ust. 1 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z 23 marca 1993 r. (M.P. Nr 18, poz. 179), poprzez przyjęcie, że o istocie spornego rozwiązania, a w konsekwencji o dopuszczalności zmian decyduje rysunek zawarty w dokumentacji zgłoszeniowej, a nie treść zastrzeżeń ochronnych.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej trzeba podkreślić, że z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wynika, jakoby przyjął on, że o istocie spornego rozwiązania decyduje rysunek załączony do opisu, a nie treść zastrzeżeń ochronnych. Sąd I instancji zauważył jedynie, że "będący integralną częścią dokumentacji zgłoszeniowej rysunek jednoznacznie i dostatecznie ujawnił istotę rozwiązania w dniu zgłoszenia wzoru użytkowego, a w toku postępowania zgłoszeniowego rysunek ten nie został zmieniony zatem i ujawniona w nim istota nie uległa zmianie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się w ten sposób do argumentacji przedstawionej przez Skarżących, zgodnie z którą zakwestionowana została tożsamość rozwiązania z dnia zgłoszenia z rozwiązaniem, na które zostało udzielone prawo ochronne. Z treści orzeczenia wynika, że Sąd I instancji podzielił pogląd Urzędu Patentowego RP, iż zmiany wprowadzone przez zgłaszającego nie zmieniły istoty samego rozwiązania, a miały na celu jedynie sprostowanie oczywistych pomyłek redakcyjnych i doprecyzowanie zawartych w nim sformułowań. Po drugie należy podkreślić, że rysunek jest obowiązkowym i nieodłącznym elementem każdego zgłoszenia wzoru użytkowego, wobec czego powinien on, na równi z opisem wzoru użytkowego, ujawniać jego istotę. Rysunek ten mógł więc być pomocny przy ustalaniu, czy w wyniku zmiany opisu polegającego na zamianie nazewnictwa poszczególnych części składowych wzoru użytkowego lub wprowadzaniu w nim innych zmian redakcyjnych zmieniono istotę rozwiązania przedstawionego w opisie i na rysunku. Sąd I instancji mógł zatem oprzeć się, przy ocenie zakresu dokonanych zmian, na rozwiązaniu uwidocznionym na rysunku, w celu zweryfikowania, czy owe zmiany faktycznie mają tylko charakter sprostowania oczywistych pomyłek, czy też zmieniają zakres ochrony. Nie oznacza to w żadnym wypadku przyznania pierwszeństwa rysunkowi nad treścią zastrzeżeń ochronnych. Ocena Sądu jest tym bardziej uprawniona, że w wyniku dokonania korekty oczywistej pomyłki, polegającej na zamianie nazewnictwa stóp i głów zębów w opisie, rysunek nie zmienił się, a wątpliwości co do położenia siatki wzmacniającej wynikające z niespójności opisu i rysunku zostały usunięte.

Nie są również trafne argumenty Skarżących wskazujące na rozszerzenie zakresu ochrony w wyniku zmiany treści zastrzeżeń dotyczących usytuowania taśmy, siatki wzmacniającej (5) oraz linek (6). Przeniesienie cechy usytuowania taśmy do części niezamiennej zastrzeżenia ochronnego zawęziło zakres ochrony, co nie naruszyło przepisu art. 37 ust. 2 p.w.p., na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p., do zgłoszeń wzorów użytkowych nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepis 37 ust. 2 p.w.p. Nie stanowi również naruszenia przepisów art. 37 ust. 2 p.w.p. wprowadzenie zmiany odnoszącej się do położenia linek (6). Doprecyzowała ona bowiem jedynie treść zastrzeżenia. Dodanie zwrotu "w szeregu" odnoszącego się do położenia linek (6) nie zmieniło ani zakresu ochrony, ani istoty rozwiązania, bowiem fakt szeregowego położenia linek (6) logicznie wynika z treści pierwotnie żądanego zakresu ochrony, jako że zgodnie z nim linki (6) rozmieszczone są w połowie wysokości zębów (3), a więc również w szeregu. Podobnie siatka wzmacniająca (5) nie uległa przesunięciu, bowiem umiejscowiona jest według rysunku pod stopami zębów i nad linkami (6), a biorąc pod uwagę wyjaśnienie oczywistego błędu polegającego na odmiennym nazewnictwie stóp i głów zębów pozostaje ona w tym samym miejscu, co pierwotnie zakładał rysunek zawarty w zgłoszeniu.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.