Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 59/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Kędzierzynie-Koźlu w przedmiocie nieumorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. P. (zwany dalej także: "skarżącym") pismem z dnia 26 lipca 2021 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Kędzierzynie-Koźlu (zwanego dalej: "organem"). W skardze zarzucił organowi, że ten - pomimo umorzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] postępowania egzekucyjnego postanowieniem (skarżący nazywa ten akt błędnie "decyzją") z dnia 24 października 2018 r., nr [...] wobec jego bezskuteczności - nie wydał decyzji umarzającej kwotę nienależnie pobranego przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych.

W sprawie, skarżący wniósł także o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten, został zarejestrowany pod sygn. akt II SPP/Op 74/21.

Sądowi jest z urzędu wiadomym, że M. P. złożył już w WSA w Opolu skargę, zawierającą takie same żądanie, jak w niniejszej sprawie. Skarżący bowiem innym pismem z dnia 14 czerwca 2021 r. wniesionym do Sądu, nazwanym "skarga" zakwestionował bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Kędzierzynie-Koźlu w tym samym przedmiocie. Skarga z dnia 14 czerwca 2021 r. została zarejestrowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SAB/Op 41/21, a wszczęte nią postępowanie sądowe jest w toku. W tamtej sprawie zostało również przyznane skarżącemu prawo pomocy obejmujące ustanowienie pełnomocnika z urzędu (por. postanowienie z dnia 23 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SPP/Op 59/21).

Postanowieniem z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt II SPP/Op 74/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność jego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten określa tzw. stan powagi rzeczy osądzonej, która zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362).

Jak już wskazano, przed Sądem toczy się sprawa o sygn. akt II SAB/Op 41/21 ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Kędzierzynie-Koźlu, dotyczącą tego samego przedmiotu co niniejsza skarga, tj. nieumorzenia kwoty nienależnie pobranego przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych. Treści skarg złożonych w obydwu sprawach wskazują, że dotyczą one tożsamych stron i tożsamych żądań.

Z tych to powodów skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało uznać za niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.

O powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji.