Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 972/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 113 § 2 kpa - po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miejskiej K. o wyjaśnienie treści decyzji nr [...] z dnia 30 kwietnia 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...] z wjazdem na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. " - wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji dotyczące lokalizacji wjazdu na działkę inwestycyjną oraz sposobu obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Prezydent po przeanalizowaniu treści przedmiotowej decyzji wyjaśnił, że decyzja z dnia 30 kwietnia 2007 r. ustala warunki zabudowy dla budowy budynku jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr [...] oraz budowy wjazdu dodatkowo na działce nr [...] (tj. z działki nr [...] na działkę nr [...] ) obr.[...] Zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2 do tej decyzji, zjazd jest umiejscowiony na granicy działek nr [...] i [...] . Obie te działki zostały wskazane stosownie do zakresu robót na nich przewidzianych w sposób zgodny z zakresem inwestycji przedstawionym w załączniku nr 1 do przedmiotowej decyzji. Dlatego, zgodnie z warunkami określonym w przedmiotowej decyzji, obsługa komunikacyjna planowanej zabudowy winna odbywać się poprzez projektowany wjazd, którego budowa stanowi element inwestycji na ul. [...] zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] do ul. [...]

W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r. uchylił wcześniejsze postanowienia wydane w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji z 30 kwietnia 2007 r. Sąd zwrócił uwagę, że oznaczenie przedmiotu rozstrzygnięcia przez organ I instancji w różnych częściach rozstrzygnięcia nie jest spójne, gdyż w samej decyzji został on określony jako "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...] z wjazdem na działce nr [...] obr. [...] przy ul.[...] w K . ", natomiast w załączniku nr 1 do decyzji, który stanowi jej integralną część, wskazano jako zamierzenie inwestycyjne: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...] z wjazdem dodatkowo na działce nr [...] obr. [...] w K. ". Użyte sformułowanie "dodatkowo" mogłoby sugerować, że inny zjazd istnieje, a dodatkowy ma być zlokalizowany na działce nr [...] .

Ponownie rozpatrując wniosek o wyjaśnienie treści decyzji z 30 kwietnia 2007 r., organ zauważył, że w dniu 4 listopada 2005 r. wpłynął wniosek Gminy Miejskiej K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] i części działki nr [...] obr. [...] w K ". W trakcie opiniowania przedmiotowego zamierzenia w odpowiednich jednostkach, Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. dopuścił realizację inwestycji wyłącznie na działce nr [...] , gdyż działka [...] objęta jest wpisem do rejestru zabytków dawnego obozu koncentracyjnego K. –P. . Uwzględniając treść stanowiska konserwatorskiego, wnioskodawca skorygował pismem z dnia 3 lutego 2006 r. zakres wniosku, wyłączając działkę nr [...] , obejmując wnioskiem w zamian działkę nr [...] obr.[...] pod budowę wjazdu celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej dla wnioskowanej zabudowy. Po dokonanej korekcie temat inwestycji zredagowano jako: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...] z wjazdem dodatkowo na działce nr [...] obr. [...] w K ".

Prezydent wyjaśnił, że sformułowanie "dodatkowo" odnosiło się do działki, a nie jej przeznaczenia. Natomiast zdanie: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...] z wjazdem dodatkowo na działce nr [...] " należy rozumieć w ten sposób, iż wjazd na teren inwestycji jest planowany zarówno na terenie inwestycji kubaturowej (czyli na terenie inwestycji zasadniczej, jaką stanowi budowa budynku mieszkalnego), tj. działki nr [...] jak i dodatkowo na działce nr [...] - której fragment przeznaczony jest wyłącznie pod budowę wjazdu. Prezydent podkreślił, że wynika to z natury wjazdu, który stanowi wykształcenie połączenia pomiędzy dwoma działkami - działki stanowiącej dojazd do terenu inwestycji - z terenem samej inwestycji. Wjazd ten zlokalizowany jest na granicy obu działek, jednak, aby przeprowadzić właściwe roboty budowlane faktycznie, inwestor winien wykazać się zarówno decyzją lokalizacyjną jak i prawem do dysponowania terenem o szerszym zasięgu.

Odnosząc się do treści samej decyzji ustalającej warunki zabudowy, organ stwierdził, że decyzja dopuszcza inwestycję polegającą na realizacji zabudowy i związanego z nią zagospodarowania terenu na działce nr [...] , a także (dodatkowo) wjazdu na części działki nr [...] . Zapis taki nie oznacza jednak dopuszczenia "dodatkowego" (np. drugiego, trzeciego, czy czwartego) wjazdu, lecz objęcie zakresem decyzji również części działki nr [...] .

Ponadto Prezydent wyjaśnił, że inwestor, aby zrealizować inwestycję kubaturową, musi wykazać się zarówno decyzją o warunkach zabudowy jak i prawem do terenu działki nr [...] . W przedmiotowym przypadku, z uwagi na konieczność budowy również wjazdu - powyższe odnosi się także do fragmentu działki nr [...] . Prezydent podkreślił, że na działce tej prowadzone będą wyłącznie roboty zmierzające do wykształcenia wjazdu na działkę nr [...] , a nie do realizacji inwestycji kubaturowej - stąd m. in. inny rodzaj oznaczenia tej działki na załączniku graficznym nr [...] do decyzji o warunkach zabudowy, a także brak możliwości włączenia fragmentu tej działki do bilansu terenu obrazującego rozliczenie ustalonych w decyzji wskaźników dla terenu inwestycji itp. Prezydent zaznaczył, że omawiane określenie pojawiło się w temacie inwestycji zamieszczonym w załączniku nr 1 wyjaśnianej decyzji, a nie pojawiło się w nazwie inwestycji w treści głowy decyzji, co stanowi nieścisłość powstałą przy komputerowym edytowaniu tekstu, lecz nie zmienia sensu ani zakresu samej inwestycji dla której tą decyzją ustalono warunki zabudowy.

Reasumując, Prezydent stwierdził, że użytego sformułowania "dodatkowo" nie należy rozumieć jako ustalenia budowy dodatkowego wjazdu, czyli kolejnego oprócz istniejących lub innych projektowanych. Zgodnie bowiem z wnioskiem inwestora wynikającego z pozyskanego stanowiska konserwatorskiego - obsługa komunikacyjna związana z planowaną budową budynku jednorodzinnego - odbywać się będzie poprzez projektowany i ustalony przedmiotową decyzją wjazd z działki nr [...] na działkę nr [...] . Znalazło to odzwierciedlenie w zapisie tematu inwestycji w decyzji, a także w określeniu graficznym terenu inwestycji na załączniku graficznym do decyzji. Prezydent zwrócił uwagę, że w przedmiotowej decyzji określony został sposób obsługi komunikacyjnej, tj. "Obsługa komunikacyjna od ul. [...] ". Wobec faktu, iż fragment tej ulicy (fragment działki nr [...] ) został objęty wnioskiem i wskazany na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy - sposób obsługi komunikacyjnej jest, zdaniem Prezydenta, bezdyskusyjny. Wprawdzie w pkt II.3.f "inne warunki w zakresie komunikacji" przytoczony został zapis: " budowa zjazdu z ul. [...] oraz z dz. [...] na działkę, na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja wymaga opracowania projektu budowlanego i uzgodnienia go w KZK w K. ", zapis ten jednak stanowi jedynie instrukcję dla projektanta, w odniesieniu zarówno do projektu zjazdu z ulicy [...] (który pozostawał w zakresie decyzji, dla której ostatecznie ustalono warunki zabudowy) jak i projektu zjazdu z dz. [...] (który po korekcie wniosku dokonanej przez inwestora w toku postępowania przestał być elementem inwestycji, dla której ostatecznie ustalono warunki zabudowy). Wobec faktu, iż w toku postępowania inwestor zrezygnował z zamiaru realizowania jakichkolwiek robót na działce [...] (o czym poinformowano także w uzasadnieniu decyzji na 1 i 2 stronie) - wyżej przytoczony zapis w odniesieniu do ewentualnego zjazdu z działki [...] na działkę nr [...] - stał się bezprzedmiotowy. Prezydent uznał, że nie wpływa to na sens i zakres samej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Prezydent podkreślił, że obsługa komunikacyjna inwestycji objętej wyjaśnianą decyzją o warunkach zabudowy będzie się odbywać od ul. [...] , poprzez ul. [...] przebiegającą po terenie działki [...] obr. [...] (wschodnia odnoga), poprzez projektowany wjazd na teren inwestycji - zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2 do decyzji.

Zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta K. wniósł S.D. W uzasadnieniu szeroko opisał stan faktyczny dotyczący dojazdu do przedmiotowej nieruchomości, zwracając szczególną uwagę na okoliczność, że w okresie 1998 - 1999 postawione zostało trwałe i betonowe ogrodzenie również w miejscu przebiegu rzekomego wjazdu na działkę nr [...] od strony działki nr [...] . Na potwierdzenie tego stanu powołał się na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz podniósł, że rzeczywistą treścią decyzji o warunkach zabudowy jest usytuowanie wjazdu od strony działki nr [...], w tym między innymi, że działka nr [...] obr. [...] od wielu lat posiada odrębny wjazd przez działkę nr [...] . Na wjazd ten składa się metalowa brama wjazdowa wybetonowana do stojącego na terenie działki budynku. Ponadto żalący się podał, że osoby działające na zlecenie Zarządu Budynków Komunalnych wjeżdżają na przedmiotową działkę właśnie drogą i wjazdem od strony działki nr [...] . Zaznaczył też, że w czasie prowadzenia postępowania zakończonego decyzją ustalającą warunki zabudowy istniał ten sam stan faktyczny i prawny, tj. nie istniało przejście z działki nr [...] na działkę nr [...] , istniał natomiast wjazd na działkę nr [...] od strony działki nr [...] , a stan taki został zaakceptowany przez instytucje państwowe, m.in. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K . S.D. podkreślił również, że w wyniku nowych granic przebiegu działek nr [...] i [...] działka nr [...] kończy się przy działce nr [...] i tym samym nie można zrealizować wjazdu na działkę nr [...] z działki nr [...] , bowiem te działki ze sobą nie graniczą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 113 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło istotę postępowania w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji i wskazało, że na wniosek inwestora organ I instancji postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. wyjaśnił swoje rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia 30 kwietnia 2007 r. w zakresie dotyczącym lokalizacji wjazdu na działkę inwestycyjną oraz sposobu obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2 do decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy budynku jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...] oraz budowy wjazdu dodatkowo na działce nr [...] (tj. z działki nr [...] na działkę nr [...] zjazd jest umiejscowiony na granicy działek nr [...] i [...] , które to działki zostały wskazane stosownie do zakresu robót na nich przewidzianych w sposób zgodny z zakresem inwestycji przedstawionym w załączniku nr 1 decyzji. Zgodnie z ustalonymi warunkami obsługa komunikacyjna odbywać się ma poprzez projektowany wjazd, którego budowa stanowi element inwestycji na ul. [...] zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] do ul. [...] . Kolegium podkreśliło, że nie znalazło podstaw do kwestionowania takiego wyjaśnienia i uznało, że mieści się ono w granicach trybu, o którym mowa w art. 113 § 2 kpa.

Ponadto Kolegium wyjaśniło, że podnoszone w zażaleniu okoliczności, m.in. istnienie betonowego ogrodzenia, nie stanowi prawnej ani faktycznej przeszkody uniemożliwiającej określenie przebiegu obsługi komunikacyjnej w sposób, który wskazano w decyzji o warunkach zabudowy. SKO zaznaczyło również, że usankcjonowanie zjazdu z drogi publicznej na teren inwestycji wymaga uzyskania dodatkowych aktów administracyjnych, w tym zezwolenia na lokalizację zjazdu, uzgodnienia projektu zjazdu oraz pozwolenia na jego budowę. Kolegium wskazało też, że okoliczność ustalenia nowego przebiegu granic działek nr [...] i [...] , gdzie działka nr [...] kończy się przy działce nr [...] nie ma wpływu na wyjaśnienie treści decyzji. Kolegium zwróciło również uwagę, że nie było władne badać całokształtu decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności ustalonych w niej warunków w zakresie obsługi komunikacyjnej, ponieważ w sposób rażący naruszyłoby to tryb wyjaśnienia treści decyzji i stanowiłoby niedopuszczalną na tym etapie kontrolę samej decyzji.

Skargę na postanowienie SKO w K. wniósł S.D. zarzucając naruszenie:

– art. 6 kpa poprzez niestosowanie prawa przez organ w trakcie procedowania nad tą sprawą;

– art. 7 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego;

– art. 15 kpa w związku z art. 138 § 1 kpa oraz art. 144 kpa poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy indywidualnego rozpoznania sprawy i oparcie się w rozstrzyganiu jedynie na wnioskach organu I instancji;

– art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organy zebrania i całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie;

– art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodą oraz wybiórczą, a nie całościową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego;

– art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

– art. 113 § 2 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia treści decyzji, a raczej wykreowanie nowego rozstrzygnięcia;

– art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez rozstrzygnięcie w sprzeczności ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 26/13.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli ze strony Sądu jest postępowanie zainicjowane wnioskiem o wyjaśnienie w trybie art. 113 § 2 kpa treści opisanej wyżej decyzji o warunkach zabudowy. Sama zaś decyzja o warunkach zabudowy nie podlega kontroli Sądu, gdyż objęcie jej kontrolą stanowiłoby wyjście poza granice sprawy, czyli naruszenie art. 135 ppsa.

Stosownie do art. 113 § 2 kpa wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji może nastąpić na żądanie organu egzekucyjnego lub strony. Dlatego zakres wyjaśnienia jest wyznaczany przez treść żądania skierowanego do organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o wyjaśnienie.

Jak wskazano wyżej, zaskarżone postanowienie SKO w K. zostało wydane po rozpatrzeniu wniosku, którego autor twierdził, iż istnieją wątpliwości co do treści decyzji o warunkach zabudowy dotyczące lokalizacji wjazdu na działkę inwestycyjną oraz sposobu obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. W ocenie Sądu postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 22 stycznia 2014 r. udzieliło odpowiedzi na zgłoszone przez wnioskodawcę wątpliwości. Przede wszystkim organ I instancji trafnie zauważył, że pierwotny wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy został zmodyfikowany z uwagi na stanowisko konserwatora zabytków i jak wynika z pisma z dnia 3 lutego 2006 r., z zakresu wniosku wyłączona została działka nr [...] , zaś działkę nr [...] obr. [...] wskazano jako miejsce budowy wjazdu zapewniającego obsługę komunikacyjną dla planowanej inwestycji. Po dokonanej korekcie nazwa tej inwestycji brzmiała następująco: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...] z wjazdem dodatkowo na działce nr [...] obr [...] w K. ". Zgodzić się należy z organami obu instancji, że sformułowanie "dodatkowo" odnosiło się do działki, a nie jej przeznaczenia. Natomiast zdanie: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...] z wjazdem dodatkowo na działce nr [...] " powinno być rozumiane w ten sposób, iż wjazd na teren inwestycji jest planowany zarówno na terenie inwestycji kubaturowej, tj. działki nr [,...] jak i dodatkowo na działce nr [...] , gdyż fragment tej drugiej działki przeznaczony jest wyłącznie pod budowę wjazdu. Trafnie więc organy wyjaśniły, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza inwestycję polegającą na realizacji zabudowy i związanego z nią zagospodarowania terenu na działce nr [...] , a także (dodatkowo) wjazdu na części działki nr [...] Ponadto organy wyjaśniły, że zapis taki nie oznacza dopuszczenia "dodatkowego" (czyli kolejnego) wjazdu, lecz objęcie zakresem decyzji również części działki nr [...]

W ocenie Sądu wyjaśnienie treści decyzji z 30 kwietnia 2007 r. opierało się na treści załączników stanowiących integralne części wyjaśnianej decyzji. Zgodnie bowiem z załącznikiem graficznym nr 2 zjazd jest umiejscowiony na granicy działek nr [...] i [...] , które to działki zostały wskazane stosownie do zakresu robót na nich przewidzianych w sposób zgodny z zakresem inwestycji przedstawionym w załączniku nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem w decyzji o warunkach zabudowy przewidziano, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywać się ma poprzez projektowany wjazd, którego budowa stanowi element inwestycji na ul. [...] zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] . Sąd uznał, że wyjaśnienie o takiej treści mieści się w granicach postępowania w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji zakreślonych w art. 113 § 2 kpa. Ponownie podkreślić trzeba, że wyjaśnienie treści decyzji ma na celu jedynie usunięcie niejasności w użytych w decyzji sformułowaniach i nie może przerodzić się w ponowne merytoryczne rozpatrywanie sprawy, gdyż byłoby to naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) i w praktyce stanowiłoby dokonywanie modyfikacji decyzji w sytuacji, gdy nie został wniesiony środek odwoławczy.

W kontrolowanym postępowaniu w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji o warunkach zabudowy organy administracji odniosły się do wszystkich zgłoszonych przez stronę żądań o wyjaśnienie, nie wykroczyły poza granice postępowania wyjaśniającego i w sposób prawidłowy uzasadniły swoje stanowiska. Dlatego zarzuty skargi o naruszeniu art. 113 § 2 i art. 107 § 3 kpa są niezasadne. Bezzasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przy wydaniu kontrolowanych aktów art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa. Jak bowiem wyjaśniono wyżej, organy działające na podstawie art. 113 § 2 kpa nie są uprawnione, ani do ponownego rozpatrzenia sprawy na gruncie uprzednio zgromadzonych materiałów, ani też prowadzenia dalej idącego postępowania w oparciu o nowe dowody. W kontrolowanym postępowaniu organy oparły się na aktach sprawy zakończonej decyzją z 30 kwietnia 2007 r. i na tej podstawie dokonały wyjaśnienia treści tej decyzji. Nie można im zatem zasadnie zarzucić tego, że nie przeprowadziły dodatkowych czynności wyjaśniających, gdyż takie działanie stanowiłoby wyraźne wykroczenie poza granice trybu przewidzianego w art. 113 § 2 kpa. W konsekwencji za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 138 § 1 i art. 144 kpa.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się również naruszenia art. 153 ppsa. W wyroku z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 26/13 WSA w Krakowie wytknął bowiem organom, że niewłaściwie przeanalizowały treść decyzji z 30 kwietnia 2007 r. i nakazał, by na podstawie akt administracyjnych usunęły wątpliwości w kwestii wjazdu (zjazdu) na ul. [...] , w tym jego lokalizację. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie z przedstawionych wyżej rozważań wynika, że wytknięte w powołanym wyroku wady zostały w ponownie przeprowadzonym postępowaniu usunięte, a przy wyjaśnianiu zaistniałych wątpliwości organy obu instancji nie wykroczyły poza granice trybu, lecz na podstawie akt, a przede wszystkim załączników stanowiących integralną część wyjaśnianej decyzji, dokonały wykładni rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zawartego w decyzji z 30 kwietnia 2007 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.