Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1630/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 pkt 6), 7) i 8)
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego S. W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej 3.000,00 zł za brak przyrządu kontrolnego. Organ wskazał, iż skarżący naruszył rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie braku instalacji przyrządu pomiarowo-kontrolnego. Pojazd należący do skarżącego był kontrolowany w dniu [...] grudnia 2005 r., a od dnia 1 maja 2004 r. wszystkie pojazdy określone w art. 3 wskazanego rozporządzenia Rady muszą mieć zainstalowany tachograf, tak więc

i pojazd skarżącego musiał być w tachograf zaopatrzony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 listopada 2006 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" uchylił obie decyzje. Zdaniem Sądu, zgodnie z literalną treścią art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego - opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Wydanie polskie /Wydanie specjalne 2004 r., Tom 1, str. 321/, jego przepisy nie mają zastosowania do przewozów dokonywanych "pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu przekracza 50 km".

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarżący nie mógł być adresatem nałożonych na niego sankcji administracyjnych, ponieważ zgodnie z treścią przywołanego powyżej art. 4 pkt 3 cytowane rozporządzenie w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu przekracza 50 km. Wprawdzie według pierwotnej wersji w języku angielskim dotyczącej omawianego przepisu rozporządzenia unormowanie "does not exceed 50 kilometers", należy tłumaczyć jako "nie przekracza 50 kilometrów", to jednak w ocenie Sądu organ, nie przeprowadzając postępowania mającego na celu wyjaśnienie okoliczności dotyczących błędnego przekładu aktu prawnego, nie był upoważniony do zastosowania przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w zakresie dotyczącym tej sprawy, a zatem nie mógł wskazać jako podstawy materialnoprawnej odpowiedzialności skarżącego art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z Lp. 1.11.7 ust. 1 załącznika do tej ustawy.

Sąd wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji powinno, stosownie do art. 7 i 77 § 1 Kpa, poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 Kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz powinna zawierać uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji we właściwy sposób narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu taką okolicznością niewyjaśnioną przez organ w trakcie postępowania i mogącą mieć wpływ na wynik sprawy był podnoszony przez skarżącego brak podstawy prawnej lub błędne tłumaczenia aktu prawnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Opierając skargę kasacyjną na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., organ zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 7 i art. 77 Kpa poprzez niezasadne przyjęcie, że organy administracji publicznej w sposób niewystarczający pod względem faktycznym oceniły sprawę, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji było niewłaściwe oraz

- naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a., poprzez odmowę dokonania kontroli działań administracji publicznej. Organ podniósł także zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez odmowę zastosowania w sprawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w związku z błędną wykładnią art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską poprzez odmowę zastosowania przepisów prawa wspólnotowego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.UE.L370 z dnia 31 grudnia 1985 r.) pochodzi sprzed daty akcesji, a więc na mocy art. 2 Aktu Akcesyjnego zostało przyjęte do polskiego porządku prawnego. Za mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i dla zastosowania art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85, NSA uznał wynikające z art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej oraz z art. 91 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP reguły stosowania prawa wspólnotowego; zgodnie ze wskazanym artykułem 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nie ma ono zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu nie przekracza 50 km (w wersji przetłumaczonej na język angielski).

Jak dalej zauważył NSA, Sąd I instancji nie miał wątpliwości, iż polska wersja językowa omawianego przepisu, zgodnie z którą rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu przekracza 50 km była wadliwa. NSA uznał, że Sąd I instancji trafnie podkreślił, iż brak możliwości zapoznania się z treścią aktu prawnego, z zakresem uprawnień i obowiązków w swoim urzędowym języku, prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej tych podmiotów. W demokratycznym systemie prawa należy bowiem stworzyć warunki, w których przepis prawa będzie powszechnie dostępny i zrozumiały, a brak tłumaczenia lub nieprawidłowe tłumaczenie nie może prowadzić do pogorszenia sytuacji adresatów tego przepisu. NSA wskazał na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma-Lux przeciwko Celni reditelstvi Olomouc, w którym Trybunał orzekł, że art. 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej (...) oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. 2003 L 236, s. 33, zwanego dalej "aktem dotyczącym warunków przystąpienia") sprzeciwia się temu, aby można było powoływać się na obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej, wobec jednostek w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi przepisami przy użyciu innych środków. W wyroku tym Trybunał powołał się na art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia, zgodnie z którym od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych państwach członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych traktatach i w niniejszym akcie. Trybunał wskazał też, iż z samego brzmienia art. 254 TWE ust. 2 wynika, że rozporządzenie może wywoływać skutki prawne wyłącznie, jeśli zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z kolei z art. 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia w związku z art. 4, 5 i 8 wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Nr 1 wynika, że w stosunku do państwa członkowskiego, którego język jest językiem urzędowym Unii, prawidłowa publikacja rozporządzenia wspólnotowego oznacza publikację aktu w tym języku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. NSA, wskazując na wyrok z dnia 25 stycznia 1979 r. w sprawie 98/78 Racke (Rec. Str. 69) stwierdził, iż z pkt 15 tego wyroku wynika, że nie można powołać się wobec osób fizycznych i prawnych w państwie członkowskim na akt przyjęty przez instytucję wspólnotową taki jak rozporządzenie, będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zanim osoby te nie będą mogły zapoznać się z nim poprzez prawidłową publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Trybunał orzekł, że pewność prawa wymaga, aby dane przepisy wspólnotowe umożliwiały zainteresowanym osobom dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, które na nie nakładają, co jest zagwarantowane wyłącznie poprzez prawidłową publikację rzeczonych przepisów w języku urzędowym adresata (zob. również podobnie wyroki z dnia 26 listopada 1998 r. w sprawie C-370/96 Covita, Rec. str. I-7711, pkt 27; z dnia 8 listopada 2001 r. w sprawie C-228/99 Silos, Rec. str. I-8401, pkt 15 oraz ww. w sprawie Consorzio del Prosciutto di Parma i Salumificio S. Rita, pkt 95).

Zdaniem Trybunału byłoby sprzeczne z prawem wymaganie od przystępujących państw członkowskich, zobowiązanych na mocy art. 10 TWE do lojalnej współpracy, aby nałożyły na jednostki obowiązki zawarte w tekstach o zasięgu ogólnym, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w ich urzędowym języku. Stanowisko uznające możliwości powołania się na akt, który nie został prawidłowo opublikowany, oznacza obciążenie jednostek w zainteresowanym państwie członkowskim negatywnymi skutkami niewykonania obowiązku, który spoczywał na wspólnotowej administracji, jakim było udostępnienie w dniu przystąpienia całego dorobku wspólnotowego we wszystkich językach urzędowych Unii (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Racke, pkt 16).

Zdaniem NSA Sąd I instancji wadliwie uznał kwestie związane z treścią aktu prawnego za element stanu faktycznego sprawy, podczas gdy kwestia ta dotyczy obowiązywania normy prawnej i jej wykładni, a nie sfery ustalenia faktów. Zalecenia Sądu I instancji w tym zakresie NSA uznał za niezrozumiałe, ponieważ Sąd I instancji nie podał dlaczego "wyjaśnienie okoliczności" dotyczących wadliwego tłumaczenia miałoby mieć wpływ na obowiązywanie tego aktu prawnego.

NSA wskazał, że rozważania Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do braku publikacji aktu prawnego w języku nowego państwa członkowskiego, który ten akt stosuje, winny zostać przez Sąd I instancji rozważone pod kątem, czy omówione wyżej stanowisko Trybunału ma odpowiednie zastosowanie do sytuacji jaka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, a mianowicie wadliwego tłumaczenia aktu prawnego w języku polskim, który to język również jest językiem urzędowym Unii Europejskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając ponownie sprawę ze skargi T. W., Sąd orzeka o legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób określony w art. 134 §1 p.p.s.a., tzn. nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie jednak do art. 190 p.p.s.a. Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną w przedmiotowej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r.

W poddanej kontroli sądowej sprawie, skarżący T. W. został na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 6) utd ukarany karą pieniężną za wykonywanie transportu drogowego w dniu [...] grudnia 2005 r. pojazdem niewyposażonym w tachograf, co jak stwierdził organ, naruszało art. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny, bowiem skarżący nie zaprzecza, że pojazd do niego należący, którym wykonywano dnia [...] grudnia 2005 r. przejazd, nie posiadał tachografu. Zdarzenie miało miejsce w czasie, w którym w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywało już prawo Unii Europejskiej. Do oceny pozostaje kwestia, czy organ administracji miał podstawę do uznania, że skarżący naruszył wskazany przez organ przepis rozporządzenia Rady (EWG) dotyczący obowiązku wyposażenia pojazdu w tachograf i czy w konsekwencji miał podstawę do nałożenia kary pieniężnej.

Od dnia akcesji, tj. od dnia 1 maja 2004 r. w Polsce obowiązuje dualistyczny system prawny, na który składa się prawo krajowe i prawo wspólnotowe. Porządek prawny Unii Europejskiej wyznaczają akty prawa pierwotnego (traktaty wraz z obowiązującymi załącznikami i protokołami) i akty prawne składające się na pochodne prawo wspólnotowe. W grupie tych ostatnich znajdują się m.in. rozporządzenia. Stosownie do art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) rozporządzenia mogą być uchwalane przez Parlament Europejski wspólnie z Radą, Radę i Komisję, mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemem prawa krajowego każdego państwa. Rozporządzenie jako źródło prawa wspólnotowego obowiązujące bezpośrednio w każdym państwie członkowskim nie wymaga odrębnego aktu inkorporującego go do danego systemu prawa krajowego, nie wymaga też odrębnego ogłoszenia według reguł właściwych dla prawa wewnętrznego państwa członkowskiego. Jak stwierdził ETS w wyroku z dnia 10 października 1973 r. Fratelli Variola S.p.A. v. Amministrazione italiana delle Finanse 34-73, Rec. 1979, s. 981, bezpośrednie stosowanie (obowiązywanie) rozporządzenia oznacza, że jego wejście w życie i stosowanie (...) nie jest zależne od jakiegokolwiek źródła recepcji do prawa krajowego. Stwierdzenie, iż rozporządzenia obowiązują w każdym państwie oznacza, że zawarte w nich normy wiążą nie tylko państwa członkowskie i jego organy władzy, lecz również ich obywateli (vide: Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy pod red. Andrzeja Wróbla, Zakamycze 2005, str. 50). Jednak dla możliwości wywołania przez rozporządzenie skutku prawnego wymagana jest jego publikacja w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, co zdaniem ETS wynika wprost z art. 254 TWE. Jak stanowi ust. 1 tego artykułu rozporządzenia, dyrektywy i decyzje przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 251 są podpisywane przez Przewodniczącego parlamentu Europejskiego i Przewodniczącego Rady oraz opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wchodzą one w życie z dniem w nich określonym lub, w jego braku, dwudziestego dnia po ich publikacji. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 254 TWE rozporządzenia Rady i Komisji (...), które są skierowane do wszystkich Państw Członkowskich, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wchodzą one w życie z dniem w nich określonym lub, w ich braku, dwudziestego dnia po ich publikacji.

Kwestię języka, w jakim następuje prawidłowa publikacja rozstrzygnął przepis art. 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia. Przepis ten stanowi, iż teksty aktów instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjętych przed przystąpieniem i sporządzone przez Radę, Komisję lub Europejski Bank Centralny w językach: czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, słowackim, słoweńskim i węgierskim są od dnia przystąpienia tekstami autentycznymi na tych samych warunkach, co teksty sporządzone w obecnych jedenastu językach. Powyższe unormowania oraz przepisy art. 1, art. 4 i art. 5 rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U. 1958, 17 str. 385) zmienionego aktem dotyczącym warunków przystąpienia stanowiące, iż:

- językiem urzędowym Unii jest m.in. język polski,

- rozporządzenia (...) sporządza się w dwudziestu językach urzędowych oraz

- Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej publikuje się w dwudziestu językach krajów członkowskich pozwalają stwierdzić, że dla skuteczności rozporządzenia w danym państwie członkowskim konieczna jest jego publikacja w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku tego państwa. Publikowane rozporządzenie wiąże dane państwo członkowskie oraz jego obywateli od dnia określonego w publikatorze europejskim. Stanowisko takie znajduje oparcie w wyroku ETS z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma-LUX sro przeciwko Celni reditelstvi Olomouc, gdzie spółka Skoma-Lux twierdziła, iż urząd celny nie mógł powołać się względem niej na przepisy wspólnotowe, które nie zostały jeszcze opublikowane w języku czeskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Trybunał udzielił odpowiedzi, iż za jedyną wykładnię zgodną z zasadami pewności prawa i niedyskryminacji należy uznać stanowisko, zgodnie z którym na tle brzmienia art. 254 TWE oraz art. 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia w związku z art. 4, 5 i 8 rozporządzenia Nr 1, traktaty i akty przyjęte przed przystąpieniem do Unii powinny być wykonane w nowych państwach członkowskich na podstawie art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia. Zgodnie z tym przepisem nowe państwa członkowskie są związane aktami przyjętymi przez instytucje przed dniem przystąpienia, a akty te są stosowane w państwach członkowskich od dnia przystąpienia. Jednakże możliwość powołania się na nie wobec osób fizycznych i prawnych w tych państwach jest podporządkowana ogólnym warunkom wykonania prawa wspólnotowego w państwach członkowskich, ustanowionych w pierwotnych traktatach, a w odniesieniu do nowych państw członkowskich w samym akcie dotyczącym warunków przystąpienia. W cytowanym orzeczeniu Trybunał, wskazując na tożsame stanowisko ETS w sprawach C-370/96 Covita, Rec. Str. I-7711, pkt 27, C-228/99 Silos, Rec. Str. I-8401, pkt 15 oraz Consorzio del Prosciutto di Parma i Salumificio S.Rita, pkt 95, stwierdził, iż pewność prawa wymaga, aby dane przepisy wspólnotowe umożliwiały zainteresowanym osobom dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, które na nie nakładają, co jest zagwarantowane wyłącznie przez prawidłową publikację w języku urzędowym adresata. Działanie niezgodne z tą zasadą byłoby sprzeczne z zasadą równego traktowania, co nie oznacza naruszenia zasady skuteczności prawa wspólnotowego.

Reasumując, organ administracji danego państwa członkowskiego nie może wobec swoich obywateli powołać się na akt przyjęty przez instytucję wspólnotową /rozporządzenie Rady (EWG)/ dopóty, dopóki akt ten nie zostanie prawidłowo opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 25 stycznia 1979 r. w sprawie 98/78 Racke (rec. str. 69) Trybunał orzekł, iż pewność prawa wymaga, aby dane przepisy wspólnotowe umożliwiały zainteresowanym osobom dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, jakie zostały na nie nałożone konkretnym aktem prawa wspólnotowego, a co gwarantuje prawidłowa publikacja. Prawidłowo opublikowany akt wiąże dane państwo członkowskie i jego obywateli. W ocenie Sądu, związanie to wyraża się w obowiązku stosowania i przestrzegania przepisów prawidłowo opublikowanych (w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku danego państwa członkowskiego uznanym za język urzędowy) zgodnie z treścią wynikającą z Dziennika Urzędowego UE, w którym zawarte jest określone unormowanie prawne.

W przedmiotowej sprawie ocenie Sądu podlega, czy organ administracji mógł skutecznie wymagać od podmiotu, wykonującego działalność transportową, wyposażenia pojazdu w tachograf i czy mógł, w razie stwierdzenia braku takiego urządzenia, uznać że naruszony został określony przepis rozporządzenia Rady, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Należy stwierdzić, że skarżący jako przedsiębiorca transportowy obowiązany jest wykonywać swoją działalność

w sposób zgodny z przepisami ustawy o transporcie drogowym i przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy oraz przede wszystkim w sposób zgodny z obowiązującymi bezpośrednio w porządku prawnym Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniami unijnymi dotyczącymi transportu drogowego. Nie może być wątpliwości, iż skarżącego w dacie wykonywania przewozu i przeprowadzonej kontroli wiązały przepisy tak rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, jak też przepisy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Jednakże stosownie do tego, co zostało już wyżej powiedziane, zarówno skarżącego, jak też organ administracji wiązały przepisy wspólnotowe według treści wynikającej z Dziennika Urzędowego UE. Oznacza to, że właściwe organy Inspekcji Transportu Drogowego mogły nałożyć karę pieniężną wynikającą z art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8 utd wyłącznie po stwierdzeniu, że skarżący naruszył prawo wspólnotowe, tj. konkretny przepis, którego treść zamieszczona w Dzienniku Urzędowym UE, w języku polskim pozwalała zarówno skarżącemu jako stronie postępowania, jak też organowi administracji na identyfikację określonego obowiązku. Stosownie do art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85

z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych

w transporcie drogowym urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) Nr 3820/85. Cytowany przepis, jednoznacznie identyfikując obowiązek, dopuszczał zwolnienie z tego obowiązku pojazdów wskazanych w innym rozporządzeniu. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, jak wynika z treści obowiązującej w dacie kontroli pojazdu i rozstrzygania o karze pieniężnej, wyłączeniu podlegały pojazdy przeznaczone do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przewozu przekracza 50 km. W rozpoznawanej sprawie niesporna była okoliczność, iż skarżący wykonywał przewóz na trasie powyżej 50 km, a powołany przepis był jednoznaczny, niewątpliwy i nie wymagał wykładni.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, stan prawny jaki obowiązywał w dacie zatrzymania pojazdu skarżącego do kontroli i jaki wynikał z wersji polskiej rozporządzenia zamieszczonej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie dawał podstawy do nałożenia na T. W. kary pieniężnej za brak tachografu w pojeździe, którym wykonywany był przewóz. Organ administracji, związany ww. rozporządzeniami w treści wynikającej z polskiej wersji zamieszczonej w Dz. Urz. UE, nie mógł bowiem postawić skarżącemu skutecznie zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, skoro skarżący na mocy tego przepisu w związku z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 był zwolniony z obowiązku wyposażenia pojazdu w tachograf.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

O niewykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 p.p.s.a.