Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1157/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1, art. pkt 7 , pkt 22, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 18 b ust. 1 pkt 2, 3, 7, ust. 2 pkt 2, 3, 5, art. 92a ust. 1 ust. 2, załącznik nr 2 do ustawy pkt 2.2.3
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 1157/12

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] maja 2012 roku, nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przewóz osób [...] karę pieniężną w wysokości 3. 000 złotych, w związku z wykonywaniem przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

Powyższe naruszenie zostało ujawnione podczas kontroli drogowej autobusu marki Iveco o nr rej. [...], kierowanego przez W. W., wykonującego regularny przewóz drogowy osób, na ulicy G. w R. w dniu 4 kwietnia 2012r. Stwierdzono, że podczas kontrolowanego przewozu nie przestrzegano przystanków określonych w zezwoleniu nr [...] uprawniającym przedsiębiorcę do wykonywana regularnego przewozu osób na linii regularnej L. - R. Ustalono, że zgodnie z okazanym zezwoleniem i rozkładem jazdy kontrolowany przejazd winien zostać realizowany z miejscowości R. o godz. 9:15 do miejscowości L. na przystanek końcowy L. [...] (przyjazd godz. 10:32). Przewoźnik realizował kontrolowany przewóz jedynie do miejscowości Ż. pomijając przystanki w L. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...].

P. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: Przewóz osób [...] złożył odwołanie od wskazanej wyżej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 18b ust. 1 pkt 2 i 7, ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1 i ust. 1a, art. 92 ust. 1 i 4 i załącznika nr 3 pkt 2.2.2. i 2.2.3 ustawy o transporcie drogowym, a także art. 6 ust. 1 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Odwołujący zarzucił także naruszenie art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), zwanej dalej "K.p.a." poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, a także dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu i zeznań świadków W. W. oraz P. P. oraz pisemnego oświadczenia P. P.

Główny Inspektor Nadzoru Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 4 pkt 7, art. 18b ust.1 pkt. 2, pkt. 3 i pkt. 7, art. 18b ust 2 pkt 2, 3 i 5, art. 20 ust. 1, art. 20 ust. 1a, art. 92a ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zmianami, Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454) oraz lp. 2.2.3, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zwanej dalej "U.t.d." utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 roku.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z treścią art. 4 pkt. 7 U.t.d., przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w U.t.d. i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50. poz. 601. ze zmianami). Zgodnie z art. 18 ust. 1 U.t.d. wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, w którym, stosownie do treści art. 20 ust. 1 tej ustawy, określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów; przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1a ww. ustawy, załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

Organ powołał się na art. 18b ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 7 U.t.d., stosownie do brzmienia których przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych; wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy; zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

W myśl art. 18b ust. 2 pkt 2, pkt 3 i pkt 5 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się: korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika, numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów; zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy; naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 92a ust. 1, ust. 2 U.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenie podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężną 3000 (słownie: trzy tysiące) złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W omawianej sprawie, kierowca W. W. nie wniósł uwag do protokołu kontroli drogowej, podpisując go bez zastrzeżeń i uwag. Z treści jego zeznań wynika, że nie realizował on trasy zgodnie z wyznaczonymi w rozkładzie jazdy przystankami (przystanek L. [...] i L. [...], wykonując polecenie P. K. wykonywania przewozu jedynie do Ż. Nie był w stanie określić od kiedy nie są realizowane przewozy z ww. przystanków.

W ocenie organu odwoławczego odwołujący nie wykazał, jakoby ustalenia zawarte w protokole kontroli nie oddawały rzeczywistego stanu rzeczy. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu zgłoszonego na etapie postępowania odwoławczego, organ odwoławczy uznał za niecelowe. Odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego, bowiem zawarte w nim żądanie dotyczyło okoliczności stwierdzonych już za pomocą innych dowodów. Ponadto, pomimo wielokrotnego powoływania się przez skarżącego na dowód z wykresówki oraz karty kierowcy, strona nie załączyła ich do akt sprawy. Organ podał, że zgromadzone dowody w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie budzą wątpliwości, a sprawa została dostatecznie wyjaśniona.

Ponadto organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wyłączających odpowiedzialność za naruszenia zawarte w art. 92 c ust. 1 U.t.d.

P. K. – prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą P. K.- Przewóz Osób złożył do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wskazaną wyżej decyzję zaskarżając ja w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności:

art. 18 "b" ust. 1 pkt 2 i 7, art. 18 "b" ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1 i ust. la, art. 92 ust

1 i 4 i załącznika nr 3 pkt 2.2.2 i 2.2.3 U.t.d. oraz art. 28 i art. 30 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym ( Dz. U. z 2011r. Nr 5 poz. 13) a także art. 6 ust 1 i 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. L 48 z 23.2.2011, str 19) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wystarczająco dogłębny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o: uchylenie zaskarżonych decyzji w całości, i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wstrzymanie wykonania obu decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie zaś do przepisu art. 134 § 1cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 145 – 151 p.p.s.a. kształtujących etap orzekania przez sąd administracyjny wskazać należy, że sąd oddala skargę gdy w toku kontroli zaskarżonego aktu lub czynności nie stwierdzi naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź też naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zatem nie każde naruszenie prawa przez organ administracji publicznej może skutkować uwzględnieniem skargi.

Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Podczas kontroli drogowej autobusu marki Iveco w dniu 4 kwietnia 2012 r. ustalono, że kierowcą autobusu był W. W., który wykonywał regularny przewóz osób na trasie R. - L. na podstawie zezwolenia i rozkładu jazdy.

W dniu kontroli kierowca realizował przewóz osób jedynie do miejscowości Ż. z pominięciem przystanku w L. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca autobusu zeznał, że w tym dniu otrzymał polecenie pana K. aby jechał jedynie do Ż.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga uzyskania zezwolenia.

Przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami – art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 22 cyt. ustawy użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego.

W zezwoleniu natomiast określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób – art. 20 ust. 1 ustawy.

Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy – art. 20 ust. 1a ustawy. Stosownie zaś do art. 18b ust. 1 pkt 2, 3 i 7 ustawy przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywanie są wg. następujących zasad: 1) rozkład jazdy podawany jest do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na wszystkich wymienionych w rozkładzie przystankach, 2) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy.

W myśl zaś przepisu art. 18b ust. 2 pkt 2, 3 i 5 podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się: korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca nazwę, adres siedziby przewoźnika lub niezgodnie z podanymi dniami i godzinami odjazdów – naruszania zasad przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18ustawy.

Stosownie zaś do art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej od 50 złotych od 10 000 zł za każde naruszenie.

Załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w pkt 2.2.3, który karą pieniężną 3 000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu z określeniem ustalonej w nim trasy przejazdu z wyznaczonymi przystankami.

Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez kierowcę i brak jakichkolwiek dowodów, które pozwalały by mieć wątpliwości do jego treści jak kwestionuje to skarżący, który wnosił o dopuszczenie dowodu z wykresówki oraz karty kierowcy. Pomimo takiego wniosku dowodów tych nie przedstawił.

"Dowód z dokumentu urzędowego, jakim jest protokół kontroli prawidłowo sporządzony ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze. Protokół podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone.

Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe" – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn.. akt II GSK 1062/09.

Wobec tego zarzuty skargi dotyczące w pierwszej kolejności naruszenia prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie.

Prawidłowo poczynione ustalenia stanu faktycznego przeniesione zostały na grunt ustawy o transporcie drogowym będącej materialno - prawną podstawą rozstrzygnięcia.

Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1270) Sąd skargę oddalił.