Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1162/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 240 § 1 pkt 5, art. 199a § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 marca 2014r. sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji określającej podatek dochodowy od osób prawnych za okres od 1 grudnia 2006r. do 31 grudnia 2007r. - oddala skargę-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] odmawiającą uchylenia w trybie wznowienia postępowania wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] określającą [...] sp. z o.o. ( dalej Skarżącej lub Spółka ) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1 grudnia 2006 r. do 31 grudnia 2007 r.

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że pismem z dnia 26 marca 2013 r. Skarżąca, powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

( Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej w skrócie: Ordynacja podatkowa, zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego.

W uzasadnieniu wskazała, iż "wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi (...) tj. wyciągi z rachunków bankowych stanowiące, zdaniem Skarżącej dowód na wykonanie umowy pożyczki z dnia 1 grudnia 2006 r., zakwestionowanej przez organ w postępowaniu wymiarowym.

Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] -odmówił uchylenia decyzji własnej.

W ocenie organu przedstawione przez Skarżącą dowody nie potwierdzają wykonania kwestionowanej umowy pożyczki, stanowią jedynie dowód na przepływ środków finansowych z rachunku Przedsiębiorstwa [...] J. U. ( dalej w skrócie PPUH [...]) na rachunek bankowy Skarżącej, bez wskazania tytułu płatności.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

-art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - przez niestwierdzenie przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego, pomimo iż przedłożone wyciągi z rachunku bankowego [...] sp. z o.o. spełniały wszystkie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej,

-art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej - przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału w sposób nierzetelny - z przekroczeniem zasad logiki, dowolny - z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

W uzasadnieniu wskazała, że przedstawione rachunki stanowią dowód na to, że J. U., poza wniesieniem do Spółki swojego przedsiębiorstwa [...], przekazał środki pieniężne, pochodzące z innego kapitału, aniżeli składnik przedsiębiorstwa mieszczący się w kwocie 49.400.000 zł.

Powołała się również na wyrok Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] kwietnia 2011 r., sygn. akt [...], którym potwierdzono wykonanie umowy pożyczki z dnia 1 grudnia 2006 r. i zasądzono od Skarżącej na rzecz J. U. m.in. kwotę 62.216 zł tytułem odsetek wynikających z umowy.

Zarzuciła organowi brak własnych ustaleń i oparcie się na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 59/13, którym Sąd oddalił skargę J. U. od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił powyższych zarzutów i wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W ocenie organu przedstawione przez Skarżącą dokumenty nie potwierdzają, iż doszło do wykonania przedmiotowej umowy pożyczki. Za zgodne ze stanem faktycznym organ uznał stwierdzenie organu I instancji, że przelewy te pozostają jednoznacznie niezidentyfikowane co do podstawy ich przysporzenia przez [...].

W tym stanie sprawy, wobec braku innych dowodów, sam fakt przekazania (w okresie od 11.12.2006 r. do 9.05.2007 r.) środków pieniężnych, niezidentyfikowanych co do tytułu wpłaty, nie może stanowić potwierdzenia stanowiska Skarżącej, iż były to środki "nowe" (tj. inne aniżeli te zawarte już w składnikach bilansowych aportu wniesionego do w dniu 1.12.2006 r.) - stanowiące wydanie pożyczki.

W świetle powyższego dowody te nie mogą wpłynąć na wzruszenie decyzji w trybie wznowienia postępowania.

W skardze wniesionej do tutejszego Sądu Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze sformułowała następujące zarzuty:

- naruszenie przepisów postępowania w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie: art. 122 Ordynacji podatkowej, przez niepodjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezebranie kompletnego materiału dowodowego, art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej przez odstąpienie od zasady ustalania treści czynności prawnej ( umowy pożyczki ) i prawa w oparciu o zgodny zamiar stron i cel czynności, art. 199 § 1 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez odstąpienie od zasady ustalania treści czynności prawnej i prawa w oparciu o zgodny zamiar stron, art.

199 a § 3 Ordynacji podatkowej, przez nie wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego, z którego organ wywodzi skutki podatkowe, w sytuacji gdy istniały wątpliwości.

Zasadnicza część uzasadnienia skargi sprowadza się do próby wykazania, że doszło do wykonania umowy pożyczki, o czym świadczyć mają przedłożone wyciągi z rachunków bankowych.

W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2014 r. Skarżąca podjęła próbę udowodnienia dokonania na jej rzecz dwóch niezależnych od siebie transferów środków pieniężnych: jednego związanego z wniesieniem aportu do Spółki, drugiego – pożyczki, która miała zapewnić nowoutworzonej wówczas Spółce większą elastyczność. Powołała się w tym zakresie na opinię prawną prof. dr. hab. W. P., a zwłaszcza na jej 16 punkt, w którym wskazano, że wspólnik może udzielić sp. z o.o. pożyczki, a czynność jej udzielenia może towarzyszyć wniesieniu przez tego wspólnika wkładu na pokrycie udziałów podwyższenia kapitału zakładowego. Zaznaczyła, że możliwa jest w związku z tym sytuacja, w której aktywa wchodzące w skład przedsiębiorstwa wspólnika, wnoszonego tytułem wkładu niepieniężnego do spółki, zostaną przez niego "rozdzielone" pomiędzy dwie dokonywane przez niego ze spółką czynności, a mianowicie umowę "aportową"

( przenoszącą na przedsiębiorstwo wkład wyceniony z uwzględnieniem obciążenia wynikającego z odpowiedzialności za długi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa) oraz umowę pożyczki ( obejmującą takie składniki majątkowe, które mogą stanowić przedmiot tej umowy, tj. pieniądze lub rzeczy oznaczone co do gatunku).

Powołując się na to stanowisko wskazał, że do wykonania umowy pożyczki doszło w związku z wydaniem Spółce składników majątkowych przedsiębiorstwa [...]. Wówczas doszło do zaspokojenia dwóch roszczeń: o pokrycie kapitału zakładowego w kwocie 57.650.000 zł oraz o wydanie przedmiotu pożyczki w kwocie 49.400.000 zł. Ponadto Skarżąca wskazała, że na podstawie umowy wkładu, został jej przekazany majątek o wartości 101.894.263,15 zł, gdy tymczasem w rzeczywistości łączna wartość składników majątkowych przekazanych przez przedsiębiorstwo [...] wyniosła 113.908.430,03 zł, z czego Skarżąca wywodzi, że pomiędzy J. U. a Skarżącą musiał istnieć jeszcze dodatkowo stosunek zobowiązaniowy, na podstawie którego J. U. przekazał Skarżącej majątek przekraczający wartość wskazaną w umowie wkładu.

W dalszej kolejności Skarżąca zarzuciła organowi niezrozumienie instytucji wznowienia postępowania. Jak podnosi z punktu widzenia tego postępowania wystarczające jest by przedstawione przez nią dowody mogły potencjalnie wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Nie zgodziła się z przyjęciem przez organ, że powołane przez nią dowody nie noszą cech istotności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej w skrócie: P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania. Tryb ten został przewidziany dla decyzji ostatecznych, tj. takich w stosunku do których nie istnieje możliwość wzruszenia w administracyjnym toku instancji.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej: w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, m.in. wówczas, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję ( podstawa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie).

Wznowienie postępowania przebiega niejako dwuetapowo. W pierwszej kolejności organ bada czy wskazane we wniosku przyczyny wznowienia mieszczą się w ustawowych przesłankach. Ich weryfikacja następuje w drugim etapie, którego efektem końcowym jest wydanie decyzji uchylającej bądź odmawiającej uchylenia dotychczasowej, ostatecznej decyzji.

Zatem samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie powoduje jego wszczęcia, organ wydaje w tym zakresie postanowienie, a wszczęcie nie oznacza, że wskazane we wniosku przesłanki są uzasadnione. W pierwszym etapie, warunkiem wszczęcia postępowania jest stwierdzenie właśnie potencjalnego wpływu powołanych dowodów na treść rozstrzygnięcia. Ten ewentualnie potencjalny wpływ nie jest już wystarczający w drugim etapie. Tu decyzja uchylająca zapada, gdy dowody nie potencjalnie, ale rzeczywiście rzutują na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Zaznaczyć również należy, że postępowanie wznowieniowe nie może prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy. W postępowaniu tym organ ogranicza się wyłącznie do zbadania istnienia przesłanek wznowieniowych oraz ich wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

"Instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialno prawnych". ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2007 r. I FSK 1452/2006 LexPolonica nr 2481599 ).

Jak wynika zarówno z akt administracyjnych i zalegających w nich decyzji, organ określając Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych zakwestionował między innymi prawo Skarżącej do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów odsetek od pożyczki. Organ ustalił, że nie doszło do przekazania kwoty pożyczki na rachunek bankowy Spółki ani też wpłacenia do kasy, dokonano jedynie przeksięgowania kwoty 49.400.000,00 zł z konta 250 10 zobowiązania wobec właściciela na konto Spółki 250-10 odsetki od pożyczki – J. U., nie doszło w związku z tym do fizycznego przekazania przedmiotu umowy, który był warunkiem sine qua non umowy pożyczki. Ponadto organy zwróciły również na niemożliwość realizacji umowy ze względów prawnych. Wskazały bowiem, że nie jest możliwe istnienie zobowiązania osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą ( przedsiębiorstwo ) wobec osoby fizycznej ( właściciela), gdyż po obu stronach stosunku zobowiązaniowego stanęłaby ta sama osoba fizyczna. W związku z powyższym nie mogło ono stanowić składnika przedsiębiorstwa wnoszonego aportem do Spółki i nie mogło ulec przekształceniu w umowę pożyczki udzieloną Skarżącej przez przedsiębiorstwo [...] J. U.

Powyższe ustalenia jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski w całości podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 718/10 oddalił skargę na decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną – wyrok z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II FSK 583/11/.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w dotychczasowym postępowaniu wykluczono wykonanie umowy pożyczki pomiędzy Skarżącą, a J. U. nie tylko dlatego, że nie stwierdzono żadnych wypłat, które stanowić by mogły potwierdzenie jej wykonania ale również dlatego, że zaprzeczono causie tej czynności, zobowiązaniu przedsiębiorstwa [...] względem J. U..

Na obecnym etapie Skarżąca podważając te ustalenia przedkłada rachunki, łącznie opiewające na kwotę przewyższającą kwotę pożyczki, które były płacone w odstępach czasowych od stycznia do maja 2007 r. Na ich podstawie Skarżąca próbuje dowieść, że doszło do wykonania, niezależnej od umowy aportowej, wypłaty poza ujęciem bilansowym, wskazanych kwot pieniężnych.

Należy zgodzić się z organem, że przedstawione przez Skarżącą rachunki nie mogą podważać dotychczasowych ustaleń organów.

Powołanie się na te rachunki stanowiło formalną podstawę do wznowienia postępowania, i determinowało wszczęcie postępowania w sprawie o wznowienie, którego wynik uzależniony był od ich wpływu na dotychczasowe ustalenia organów.

Nie można postawić zarzutu organowi, który wydając postępowanie o wszczęciu postępowania stwierdził, ze zachodzi potencjalny wpływ dowodów na rozstrzygnięcie, a przechodząc do drugiego etapu, uznał, że nie mają istotnego wpływu. Stwierdzenie bowiem potencjalnego wpływu na rozstrzygnięcie, nie przesądza jeszcze konieczności uchylenia decyzji.

Jak już wskazano postępowanie wznowieniowe nie może zmierzać do ponownego rozpatrzenia całej sprawy, a sprowadza się w zasadzie do konfrontacji dotychczasowych ustaleń organów z przedstawionymi dowodami i oceny na ile te dowody mają wpływ na dokonane przez organ ustalenia, czy mogą stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego dotychczasowej decyzji organu.

Należy zatem postawić pytanie czy dowody te podważają, bądź też poddają w wątpliwość ustalenia organów, że nie doszło do wykonania umowy pożyczki pomiędzy przedsiębiorstwem [...], a Skarżącą.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że przedstawione przez Skarżącą rachunki nie podważają ani też nie poddają w wątpliwość dotychczasowych ustaleń.

Zakwestionowanie dokonywanych przez Skarżącą wypłat pieniężnych – jako odsetek od pożyczki - spowodowane było podważeniem ważności stosunku zobowiązaniowego jaki istniał na wcześniejszym etapie obrotu - właściciela przedsiębiorstwa względem tego przedsiębiorstwa oraz brakiem wypłat stanowiących dowód na wykonanie umowy pożyczki.

Powoływanie się jedynie na wyciągi z rachunków, nie niweczy wniosków organów odnośnie niemożliwości przekształcenia zobowiązania przedsiębiorstwa [...] względem właściciela, w pożyczkę udzieloną Skarżącej.

Brak jest również podstaw do przyjęcia obecnie prezentowanej przez Skarżącą wersji, że pożyczka stanowiła niezależne od umowy aportowej źródło finansowania. Jak słusznie zauważył organ, rachunki te były niezidentyfikowane co do tytułu wypłaty, a Skarżąca nie wykluczyła tezy, że wypłaty figurujące na tych rachunkach są wynikiem rozliczania, z tytułu wniesionego w drodze aportem Przedsiębiorstwa, z wniesionych do Spółki zobowiązań, których bieżącą realizację Przedsiębiorstwo zobowiązało się względem Skarżącej. Sam fakt, że zgadzała się kwota, daty, oraz strony nie może jeszcze stanowić samodzielnego dowodu na wykonanie niezależnej od umowy aportowej - pożyczki. Te same bowiem elementy można było odnieść do czynności wniesienia aportem przedsiębiorstwa i dokonywanych z tego tytułu rozliczeń, czemu Skarżąca nie zaprzeczyła.

Przedstawione stanowisko nie pozostaje w sprzeczności z dołączoną przez Skarżącą opinią prawną, która dopuszcza możliwości udzielenia przez wspólnika pożyczki, poza umową aportową. Organy nie kwestionowały takiej możliwości, lecz Skarżąca nie dowiodła by umowa pożyczki została zrealizowana z niezależnego od umowy aportowej źródła finansowania.

Z dotychczasowego przebiegu postępowania, którego nie podważyły przedstawione przez Skarżącą dowody, wynikało, że umowa pożyczki dotyczyła środków pieniężnych wnoszonego aportem przedsiębiorstwa – zobowiązań względem właściciela. Pomijając omówioną wcześniej kwestię niedopuszczalności zobowiązania przedsiębiorstwa względem właściciela, wskazać należy na co wskazano w opinii, a co zostało pominięte przez Skarżącą, że warunkiem dopuszczalności zawarcia dwóch niezależnych umów: aportowej i pożyczki jest między innymi to, że z treści czynności musi wynikać, że określone składniki stanowiące przedmiot odrębnej czynności prawnej, zostały z przedsiębiorstwa wyłączone. Tymczasem w niniejszej sprawie składniki, które miały stanowić przedmiot odrębnej czynności prawnej – pożyczki – 49.400.000 zł, stanowiły równocześnie element składników tego przedsiębiorstwa – zobowiązań względem właściciela – w tej samej wysokości.

Stanowiska Skarżącej nie dowodzi również powoływany przez nią wyrok Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] kwietnia 2011 r., sygn. akt [...] zasądzający na rzecz J. U. od Skarżącej odsetki od umowy pożyczki z dnia 1 grudnia 2006 r. Wyrok ten był przedmiotem rozważań tutejszego Sądu w sprawie o sygn., akt I SA/Rz 59/13, w której to Sąd oddalił skargę J. U. na decyzję w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych.

Dokonując analizy treści wyroku jak i jego uzasadnienia wskazano, że Sąd Rejonowy zasądzając na rzecz J. U. od [...] sp. z o.o. kwotę z tytułu nieuiszczonych odsetek, oparł się na przedstawionej przez powoda umowie pożyczki, zgodnych oświadczeniach stron i uznaniu pozwu. Tymczasem, na co zwrócił uwagę Sąd Administracyjny, swobodna wola stron przy zawieraniu umów cywilnoprawnych, nawet potwierdzona wyrokiem sądu, nie może niweczyć prawnopodatkowych skutków tej czynności ocenianych przez inne organy i sądy. Swoboda kontraktowania nie może służyć układaniu w procesie cywilnym stosunków zobowiązaniowych w sposób, który potem ma odnieść oczekiwany skutek w postępowaniu podatkowym czy administracyjnym. Strony nie mogą swoim działaniem wpływać na niedopuszczoną do swobody kontraktacji sferę zobowiązań publicznoprawnych. Analiza treści wyroku z zebranym w sprawie materiałem dowodowym skłoniła Sąd do przekonania, że wyrok sądu cywilnego miał służyć właśnie interesom Skarżącego w postępowaniu podatkowym. Skarżący powołując się na ten wyrok chciał odnieść z niego taki skutek, że uzyskane, a kwestionowane w postępowaniu podatkowym kwoty stanowią właśnie wykonanie umowy pożyczki. Przedmiotem oceny sądu cywilnego był jedynie wycinek stanu faktycznego całej sprawy podatkowej.

Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela to stanowisko. Ponadto Sąd uznaje za uzasadnione powołanie się na ten wyrok przez organ.

W wyroku tym Sąd oceniał prawidłowość decyzji dotyczącej między innymi skutków podatkowych umowy pożyczki względem drugiej strony tej umowy – J. U. W związku z powyższym pozostaje ona w związku z niniejszą sprawą, a organ, wbrew twierdzeniom Skarżącej nie ograniczył się wyłącznie do powołanie się na wyrok, lecz dokonując własnych ustaleń, zgodził się z wnioskami Sądu.

Zwrócić również należy uwagę, że Sąd Rejonowy w D. zasądzając odsetki od pożyczki jako jej źródło wskazywał, zgodnie z twierdzeniem powoda jak i pozwanego, (odpowiednio J. U. i Skarżąca), zobowiązania przedsiębiorstwa [...] względem jego właściciela, a nie jak obecnie wywodzi Skarżąca z samodzielnej umowy pożyczki. W związku z czym również z tego powodu wyrok ten nie może służyć obronie stanowiska, że pożyczka stanowiła, niezależne od umowy aportu, źródło finansowania.

W ocenie Sądu przeprowadzone przez organ postępowanie odpowiada obowiązującym zasadom, a zebrany w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, bez potrzeby zwracania się do Sądu w trybie art. 199 a § 3 Ordynacji podatkowej o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku zobowiązaniowego. Powyższych ustaleń organ dokonał na podstawie analizy zebranych materiałów, które były wystarczające dla oceny skutków podatkowych dokonywanych czynności.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.