Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 131/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 210 par. 1, art. 215 par. 1, art. 219
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 7 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie WSA Karol Pawlicki (spr.) WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, na podstawie art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p."), sprostował oczywistą omyłkę w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] określającą Spółce z o.o. "[...]" kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień 2007 r. i luty 2008 r., kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za grudzień 2007 r. i styczeń 2008 r. oraz kwoty zwrotu za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2007 r. styczeń 2008 r.

Powyższym postanowieniem sprostowano błędy pisarskie znajdujące się na str. 1 i 55 przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, uznając je za oczywiste omyłki. Sprostowania tego dokonano w następujący sposób:

na str. 1 w sentencji decyzji w wierszu 5 od dołu:

- jest: "[...]"

- winno być: "[...]"

na str. 55 w uzasadnieniu decyzji w wierszu 8 od góry:

- jest: "[...]"

- winno być: "[...]".

W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie komputerowej redakcji tekstu w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. popełniono błędy pisarskie polegające na podaniu niewłaściwego numeru decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał, że w uzasadnieniu decyzji na str. 7 wiersz 12 od góry powołano decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. podając jej prawidłowy numer oraz wskazano szczegółowy zakres decyzji.

W zażaleniu z dnia [...] października 2013 r. podatnik wskazał, że omyłek poprawionych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nie można uznać za drobne błędy pisarskie. Tożsamość decyzji określana przy pomocy sygnatur jest jednym z najważniejszych elementów orzeczeń wydawanych przez organy administracyjne. Zdaniem strony "prostowanie orzeczenia Dyrektora w taki sposób, iż częściowej lub całkowitej zmianie ulega oznaczenie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji należy uznać z bardzo duży błąd". Tym samym bezpodstawnie zastosowano tryb art. 215 § 1 O.p.

Na podstawie przytoczonych powyżej argumentów strona wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji w całości i umorzenie postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 239 O.p. utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że dokonane przez organ I instancji błędy pisarskie prawidłowo zakwalifikowano jako oczywiste omyłki, możliwe do usunięcia poprzez wydanie postanowienia o sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 O.p.

Oczywistą omyłkę stanowiło wpisanie niewłaściwego numeru decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. na str. 1 i 55 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]. Oczywistość tych omyłek potwierdza całość uzasadnienia ww. decyzji, w którego treści Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu konsekwentnie wskazywał prawidłowy numer (m.in. na str. 7, 18 decyzji) oraz zakres decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Skoro zatem z treści decyzji wynika bez żadnych wątpliwości, że przedmiotem prowadzonego postępowania odwoławczego była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] określająca Spółce z o.o. "[...]" kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień 2007 r. i luty 2008 r., kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za grudzień 2007 r. i styczeń 2008 r. oraz kwoty zwrotu za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2007 r. i styczeń 2008 r., to nie budzi wątpliwości oczywistość popełnionych błędów pisarskich i słuszność ich sprostowania, w zastosowanym przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu trybie art. 215 § 1 O.p.

W skardze z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Zarzucając naruszenie art. 215 § 1 O.p. skarżąca nie zgodziła się z Dyrektorem Izby Skarbowej aby prostowane przez niego omyłki nie budziły najmniejszej wątpliwości. Wręcz przeciwnie, dokonane poprawki, szczególnie w odniesieniu do uzasadnienia prostowanej decyzji są bardzo istotne przez co nie można uznać, iż są one "oczywiste" i "nie budzące najmniejszych wątpliwości".

Ponadto tryb sprostowania decyzji nie może być zastosowany w celu usunięcia rozbieżności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem.

Zdaniem skarżącej pomyłek korygowanych przez Dyrektora nie można uznać za drobne błędy pisarskie. Tożsamość decyzji określana przy pomocy sygnatur jest jednym z najważniejszych elementów orzeczeń wydawanych przez organa administracyjne. Prostowanie orzeczenia Dyrektora w taki sposób, iż częściowej lub całkowitej zmianie ulega oznaczenie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji należy uznać za bardzo duży błąd, który nie nadaje się do skorygowania w trybie art. 215 § 1 O.p. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała orzecznictwo sądów administracyjnych oraz komentarze.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające zostały wydane z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa.

Ustawodawca przewidział w art. 215 O.p. możliwość prostowania omyłek zaistniałych w wydawanych orzeczeniach, z zastrzeżeniem aby omyłki te miały charakter oczywistości. Zgodnie z treścią art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji, a na mocy art. 219 O.p., przepis art. 215 O.p. znajduje zastosowanie do postanowień.

W ocenie Sądu prawidłowo zastosowały tryb rektyfikacji decyzji wobec wystąpienia omyłek o charakterze oczywistym, co stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p. Sprostowaniu bowiem w tym trybie podlega jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanej decyzji lub postanowienia. Oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji (postanowienia). Przy czym, sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego.

Przepis art. 215 § 1 O.p. nie zawiera definicji pojęcia "błąd rachunkowy", czy też "oczywistej omyłki". Zatem stosując powyższy przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie ww. pojęć. "Oczywistą omyłką" będzie błąd polegający na tym, że w decyzji organu podatkowego poprzez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską (błąd pisarski) zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną jednoznacznie przez ten organ w sentencji, jak i w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Decyzję stanowią bowiem oba elementy, tj. sentencja i uzasadnienie (art. 210 § 1 O.p.). Należy również wskazać, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, wszystkie wymienione w art. 215 § 1 O.p. wady decyzji charakteryzuje cecha ich oczywistości, czyli że są to błędy niezamierzone i widoczne bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń. Wskazana cecha oczywistości stanowi jednocześnie granicę dopuszczalności sprostowania decyzji w trybie art. 215 § 1 O.p., bowiem zastosowanie tego trybu nie może skutkować merytoryczną zmianą prostowanego rozstrzygnięcia. W trybie art. 215 § 1 O.p. można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji.

W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że "oczywistą omyłką" mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, czy zły dobór słów. Zatem jest to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską w decyzji zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10, LEX nr 1151273). Innymi słowy, oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Zatem sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji. Przy czym sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego.

W ocenie Sądu w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy uprawnione było przyjęcie przez organy, że w niniejszej sprawie nastąpiła oczywista omyłka. Sprostowane bowiem omyłki ani nie zmieniły ustaleń organu co do istoty rozstrzyganej sprawy, ani też nie miały wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie.

Oczywistą omyłkę stanowiło wpisanie niewłaściwego numeru decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. na str. 1 i 55 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. (k. 1, 29 akt adm.). Oczywistość tych omyłek potwierdza całość uzasadnienia ww. decyzji, w którego treści Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu konsekwentnie wskazywał prawidłowy numer (m.in. na str. 7, 18 decyzji - k. 27, 21) oraz zakres decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Skoro zatem z treści decyzji wynika bez żadnych wątpliwości, że przedmiotem prowadzonego postępowania odwoławczego była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] określająca Spółce z o.o. "[...]" kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień 2007 r. i luty 2008 r., kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za grudzień 2007 r. i styczeń 2008 r. oraz kwoty zwrotu za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2007 r. i styczeń 2008 r., to nie budzi wątpliwości oczywistość popełnionych błędów pisarskich i prawidłowość ich sprostowania, w trybie rektyfikacji wynikającej z art. 215 § 1 O.p. Oczywistą jest bowiem omyłka, która - o czym była mowa wyżej - jest bezsporna i widoczna, a taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Liczba i miejsce popełnionych błędów nie ma znaczenia dla oceny ich oczywistości. Należy również podkreślić, że omyłki w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. (k. 1-29) nie miały wpływu na treść i znaczenie prostowanej decyzji.

W ocenie Sądu postanowienia organów zawierają powołanie przepisów prawa, na podstawie których zostały wydane.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.