Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 281/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 2/22 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi L.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 października 2021 r. nr 2201-IEE.711.2.215.2021.AR w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

L.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 października 2021 roku, w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty wierzytelności pieniężnej, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji stwierdzając, że istnieje realna obawa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Strona podniosła, że zajęcie sumy o wysokości blisko 300.000 zł znacznie utrudni prowadzenie działalności gospodarczej, doprowadzi do zachwiania płynności finansowej a prawdopodobnie także upadłości.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 2/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych orzeczeń. W uzasadnieniu wskazano, że nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania postanowień organów podatkowych.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 3 października 2011 r., I FSK 1427/11, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA").

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, warunkiem jednak wydania takiego postanowienia jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, publik. CBOSA).

Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienia NSA: z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; publik. CBOSA). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi zatem poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego.

W rozpoznawanej sprawie – wbrew twierdzeniom autora zażalenia – wniosek skarżącego zawarty w skardze nie został poparty argumentami, które nawiązywałyby do art. 61 § 3 p.p.s.a.

Słusznie wyjaśnił sąd pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania postanowień organów podatkowych. Dołączone do wniosku zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w 2020 roku nie bowiem do tego wystarczające przedłożenie informacji o wysokości przychodów uzyskanych w 2020 roku, ponieważ nie obrazuje aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, a zatem nie pozwala stwierdzić, że wykonanie postanowienia skutkować będzie powstaniem znacznej szkody lub zaistnieniem trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto jak zasadnie zauważono w zaskarżonym orzeczeniu twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub spowodowania znacznej szkody w wypadku wykonania postanowienia, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację strony skarżącej.

W świetle powyższych uwag za prawidłową należy uznać dokonaną przez sąd pierwszej instancji ocenę wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji. Jak prawidłowo podał WSA skarżąca nie przedstawiła argumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie skutków wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.