Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2153/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: par. 6
journal: Dz.U. 2008 nr 24 poz 149
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych  zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest  uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska służbowego i mianowania na niższe stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia z dniem 1 stycznia 2008 r. nadkom. M. S. uposażenia i dodatków do uposażenia oraz zwolnienia z dniem 13 lutego 2008 r. z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z dniem 14 lutego 2008 r. na niższe stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1928/09 uchylił decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. zwalniający M. S. z dniem 31 grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 1 stycznia 2008 r. mianował ją na stanowisko eksperta Sekcji [...] (Sąd uznał, iż organy nie wykazały, iż w sprawie doszło do mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.).

Komendant Główny Policji, uwzględniając wskazania Sądu oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r. poinformował M. S. o zamiarze przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

W odpowiedzi z dnia 2 września 2010 r. M. S. wyraziła zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, wniosła jednocześnie o zastosowanie przy wydawaniu decyzji administracyjnej procedury zawartej w § 4 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r.

Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2010 r. wydanym na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz § 1, § 9 ust. 4 i § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...), z dniem 1 stycznia 2008 r. ustalił nadkom. M. S. c. [...] ([...]) - zajmującej w dniu 1 stycznia 2008 r. stanowisko eksperta [...] - uposażenie zasadnicze w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej 1.493,42 zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.910 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 825 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej i z dniem 13 lutego 2008 r. zwolnił z zajmowanego stanowiska oraz z dniem 14 lutego 2008 r. przeniósł na niższe stanowisko służbowe eksperta Sekcji [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej 1.493,42 zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.910 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 825 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego strona skrażąca podniosła, iż zapadłe rozstrzygnięcie jest krzywdzące, albowiem zostało wydane z naruszeniem art. 7 k.p.a., przy wybiórczym zastosowaniu przepisów prawa materialnego w zakresie przeniesienia na stanowisko służbowe oraz przy braku uwzględnienia wypracowanego orzecznictwa sądów administracyjnych w tej i tożsamych sprawach.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] października 2010 r. wskazał, iż zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Bezsporne jest w sprawie, że zajmowane przez stronę stanowisko eksperta [...] z mocy prawa uległo likwidacji, a Komendant Główny Policji nie dysponował stanowiskiem równorzędnym.

Ustosunkowując się do możliwości zastosowania § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. organ odwoławczy wskazał, że w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia zamieszczono tabelę zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych. Zestawienie tej tabeli z treścią art. 103 ust. 2 ustawy o Policji wskazuje jednoznacznie, że grupa zaszeregowania przypisana do stanowiska służbowego, a zachowanie w trybie ustawowym grupy zaszeregowania, to zupełnie odrębne aspekty statusu kadrowo-finansowego policjanta. Potwierdzeniem tej tezy jest brzmienie § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. z treści którego wynika, że tabela równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiąca załącznik nr 4 do niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie tylko i wyłącznie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Tak więc § 4 ww. rozporządzenia, w zakresie przysługiwania grupy zaszeregowania równorzędnej do dotychczasowej, nie można stosować wobec policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania wynikającą wprost z zajmowanego stanowiska, a nie zachowaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub inny umocowany przepisami prawa podmiot. Taka sytuacja, czyli zachowanie grupy zaszeregowania, nie miała miejsca w przypadku strony. Odmienna interpretacja przytoczonego wyżej przepisu oznaczałaby, że analogicznie wszystkim policjantom należałoby zachować dotychczasowe grupy. W zaistniałej sytuacji zamierzone przeszeregowanie stanowisk służbowych, prowadzące do zmniejszenia liczby grup zaszeregowania, sprowadziłoby się tylko do pozornej przebudowy struktury.

Organ II instancji zauważył, że przyznanie, w myśl § 4 powołanego rozporządzenia, grupy równorzędnej do dotychczasowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowym zakresie. Dokonał tego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu i to tylko w stosunku do tych policjantów, do których dotychczas zastosowano instytucję zachowania. Natomiast stronie odwołującej się, w wyniku zmian wprowadzonych rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., uposażenie policjanta uległo podwyższeniu. Wymienionej wzrósł mnożnik kwoty bazowej z 1,88 (posiadany w dniu 31 grudnia 2007 r.) do 1,95 (od dnia 1 stycznia 2008 r.). Ponadto nie zmieniła się podległość służbowa, cel stanowiska, zakres zadań i obowiązków oraz uprawnienia i odpowiedzialność, a także warunki służby.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości skarżąca zarzuciła Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji jej wydanie z naruszeniem zasad konstytucyjnych, tj. ochrony zaufania obywateli, niedziałania prawa wstecz, równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji oraz naruszenie art. 7 i 8 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie już dwukrotnie uchylał decyzje wydane w przedmiocie przeniesienia skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe, w związku ze zmianą przepisów płacowych od dnia 14 lutego 2008 r. Po ostatnim wyroku Sądu z dnia 12 marca 2010 r. skarżąca wyraziła zgodę na przeniesienie jej na niższe stanowisko służbowe eksperta [...] Komendy Głównej Policji, jednocześnie oczekując, że przy wydawaniu decyzji zostaną uwzględnione wytyczne Sądu zawarte w uzasadnieniu powyższego wyroku. Z tego powodu skarżąca wniosła o zastosowanie wobec niej przepisu przejściowego zawartego w § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 8 lutego 2008 r. Zasadność zastosowania tego przepisu wobec funkcjonariuszy [...] potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 864/09. Nowe decyzje wydawane wobec funkcjonariuszy ww. [...] są sprzeczne z wyrokami sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnień zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż Komendant Główny Policji zastosował się do zaleceń Sądu, który stwierdził, że organ przeniósł skarżącą na niższe stanowisko służbowe w stosunku do dotychczas zajmowanego i powołując się na przepisy wykonawcze ominął rygor, jakimi ustawa o Policji obwarowuje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Kierując się zaleceniami Sądu, Komendant Główny Policji właściwie zastosował w stosunku do skarżącej procedurę przewidzianą w art. 38 ust. 2 pkt 4 i ust. 4 ustawy o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z treścią § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń przysługujących policjantom od dnia 1 stycznia 2008 r. Rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r. i z tym dniem obowiązuje załącznik nr 2, który nie zawiera już stanowisk z dodatkowym określeniem "[...]", z wyjątkiem dyrektora tego [...]. W § 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia zmieniającego prawodawca ustalił, iż policjantowi pełniącemu w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie "[...]", z wyjątkiem stanowiska Dyrektora [...] - przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji.

Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. obowiązkiem organu Policji było dostosowanie dotychczas zajmowanego przez skarżącą stanowiska eksperta w [...] do nowych unormowań. Właściwy przełożony mógł zatem przekształcić stosunek służbowy skarżącej bez jej zgody tylko w odniesieniu do stanowiska równorzędnego. W sytuacji, gdy następowało mianowanie na stanowisko, które nie spełnia wymogów stanowiska równorzędnego, organ Policji był obowiązany dokonać zmiany tego stanowiska w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.).

W niniejszej sprawie organ zasadnie, po wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1610/08 i z dnia 12 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1928/09 uznał, iż nowe parametry stanowiska określone skarżącej rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nie są równorzędne ze stanowiskiem dotychczas zajmowanym, a zatem był władny zwolnić skarżącą z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianować na niższe stanowisko służbowe stosując jako podstawę prawną zmiany stanowiska służbowego w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Prawidłowość takiego rozwiązania potwierdza wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 891/09 (publik. LEX nr 595594): "Ustawowymi normami materialnymi regulującymi modyfikację stosunku służbowego policjanta w sytuacji usunięcia zajmowanego przez niego stanowiska z Tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych, stanowiącej Załącznik do rozporządzenia zmieniającego są dwie hipotezy art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji: likwidacja zajmowanego stanowiska służbowego lub inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi. (...) po zmianie rozporządzenia nie można skarżącego pozostawić na dotychczasowym stanowisku, gdyż go już nie ma, a jednocześnie utrzymywać, że nie nastąpiła ani likwidacja stanowiska, ani też nie zaszły w Komendzie Głównej Policji zmiany organizacyjne, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. A zatem w sytuacji, gdy po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. doszło do mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe, organ nie mógł ograniczyć się do stosowania art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisami tego rozporządzenia. W przypadku bowiem gdy następuje mianowanie na stanowisko, które nie spełnia wymogów stanowiska równorzędnego, powinno być ono dokonane w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji".

W niniejszej sprawie jednak sporną kwestię stanowi, czy dokonując skarżącej zmiany stanowiska służbowego na niższe, organ Policji mógł zastosować przepis § 4 rozporządzenia zmieniającego z dnia 8 lutego 2008 r. i przyznać grupę zaszeregowania równorzędną do dotychczasowej, o co wnosiła skarżącą wyrażając zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Zgodnie z powołanym przepisem, policjantowi, któremu przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, przysługuje od tego dnia grupa zaszeregowania równorzędna do dotychczasowej, określona w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do niniejszego rozporządzenia. Otóż przed zmianą przepisów płacowych z dniem 1 stycznia 2008 r. stanowisko skarżącej było zaszeregowane do 12 grupy zaszeregowania, co po zmianie odpowiada 10 grupie zaszeregowania (załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia "Tabela równorzędnych grup zaszeregowania"), nie zaś przyznanej 9 grupie zaszeregowania, zgodnie z załącznikiem nr 2 lp. 57 ww. rozporządzenia zmieniającego, gdzie dla stanowiska "ekspert" (stopień etatowy podinspektor) przyporządkowana została 9 grupa zaszeregowania.

Komendant Główny Policji odmówił skarżącej uwzględnienia powyższej regulacji prawnej, albowiem uznał, iż zachowanie grupy zaszeregowania, jako przesłanki niezbędnej do stosowania tabeli równorzędności stanowisk, nie miało miejsca w przypadku strony.

Na tle orzecznictwa sądowo-administracyjnego, co też podnosiła w skardze strona, powyższego poglądu nie sposób zaakceptować. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 864/09 (publik.: http://cbois.nsa.gov.pl/doc/931037593E) na tle analogicznej do niniejszej sprawy dokonał wykładni § 4 rozporządzenia zmieniającego z dnia 8 lutego 2008 r. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, iż przepis § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. nie regulował wprost, na jakie stanowisko, według nowej Tabeli zaszeregowania, powinien być mianowany dotychczasowy ekspert [...]. Przy wyborze stanowiska przysługującego ekspertom [...], po wejściu w życie rozporządzenia zmieniającego, nie można pomijać przepisu § 4 rozporządzenia zmieniającego. Przepis ten, łącznie z Tabelą, wskazuje na to, jakie grupy zaszeregowania, w obu stanach prawnych, Minister jako normodawca podustawowy, uznał za równorzędne. Ocenę tę należy odnieść nie tylko do policjantów, którzy zachowali prawo do zaszeregowania. Nie ma żadnych podstaw, aby Tabeli równorzędności nie stosować wobec policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania wprost wynikającą z zajmowanego stanowiska, a nie tylko do tych, którzy jedynie zachowali prawo do zaszeregowania wynikającego z poprzednio zajmowanego stanowiska, a w rzeczywistości zajmowali stanowiska, dla których obowiązujące były niższe grupy zaszeregowania. Z załącznika nr 4 wynika, że dla grupy zaszeregowania 12, zachowanej przed dniem 1 stycznia 2008 r., przysługuje od dnia 1 stycznia 2008 r. równorzędna grupa zaszeregowania - 10. Nadto, dalej odczytując i porównując stany prawne determinujące status ekspertów [...], po wejściu w życie rozporządzenia nowelizującego, nie sposób nie odnotować, że w poprzedniej Tabeli zaszeregowania stanowisk, oprócz stanowiska eksperta [...] KGP mającego grupę zaszeregowania 12 i stopień etatowy młodszego inspektora, było także stanowisko eksperta KGP mającego grupę zaszeregowania 11 i stopień etatowy podinspektora. Było to stanowisko niższe, niż stanowisko eksperta [...]. Przyjęcie, że policjanta zajmującego poprzednio stanowisko eksperta [...] KGP należy mianować na stanowisko eksperta KGP z warunkami wynikającymi z takiego stanowiska (grupa zaszeregowania, stopień etatowy), wymagałoby rozważenia nowego statusu także w odniesieniu do wniosków wynikających z zapisu § 4 noweli oraz załącznika nr 4.

W ślad za NSA podkreślić należy, iż nie ma przeszkód prawnych, aby Tabeli równorzędności stanowiącej złącznik nr 4 do rozporządzenia zmieniającego nie stosować wobec policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania wprost wynikającą z zajmowanego stanowiska, a nie tylko do tych, którzy jedynie zachowali prawo do zaszeregowania wynikającego z poprzednio zajmowanego stanowiska, a w rzeczywistości zajmowali stanowiska, dla których obowiązujące były niższe grupy zaszeregowania.

W art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Przepis ten przewiduje w ust. 1 obligatoryjne przeniesienie na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Natomiast w ustępie 2 i 3 wskazuje na możliwość przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w przypadkach wyraźnie w nich określonych. Stosownie do ust. 4 powoływanego przepisu policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji, uzyskania jego zgody.

W analizowanym przypadku Komendant Główny Policji przeniósł skarżącą na niższe stanowisko służbowe, lecz nie uwzględnił jej wniosku o zastosowanie § 4 rozporządzenia zmieniającego i przyznanie 10 grupy zaszeregowania równorzędnej do dotychczasowej - 12. Tym samym, organ nie uzyskał zgody na przeniesienie funkcjonariuszki na niższe stanowisko służbowe, albowiem zgoda skarżącej zawierała warunek, który, choć z punktu widzenia prawa mógł zostać spełniony, nie został przez organ zrealizowany.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja, jak też poprzedzający ją rozkaz personalny, zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 4 ustawy o Policji oraz § 4 rozporządzenia zmieniającego z dnia 8 lutego 2008 r., co obligowało Sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Rozpoznając ponownie sprawę w przedmiocie przeniesienia skarżącej na nowe stanowisko służbowe, w związku ze zmianą od dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów płacowych, organ orzekający w sprawie będzie obowiązany uwzględnić powyżej przedstawioną ocenę prawną.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak sentencji. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.