Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 76/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 222, art. 232
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, , , po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 683/11 odmawiające przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty wydatkowanej na zakup kasy rejestrującej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zażalenie dotyczy postanowienia z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 683/11, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1-2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako "Ppsa", odmówił A. B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że rozpatrywany wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 1 października 2012 r. został złożony już po prawomocnym zakończeniu postępowania. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2012 r., skarga została bowiem odrzucona. Skarżący zaś nie składał środka odwoławczego na to postanowienie, wobec czego stało się ono prawomocne z dniem 27 lipca 2012 r. Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wynikało również, że skarżący zamierza uruchomić postępowanie w trybie nadzwyczajnym. Z tych też względów na skarżącym nie ciąży obowiązek uiszczenia jakichkolwiek kosztów sądowych, a zatem wniosek o zwolnienie z konieczności ich ponoszenia został uznany za bezprzedmiotowy.

Za bezzasadny Sąd uznał ponadto wniosek o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. Wniosek ten został już bowiem wcześniej uwzględniony, w rezultacie czego właściwa okręgowa rada adwokacka wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika z urzędu. W ocenie Sądu, strona nie może domagać się po raz kolejny wyznaczenia pełnomocnika z urzędu w sytuacji, gdy uprawnienie to zostało już wcześniej skutecznie zrealizowane.

Na powyższe orzeczenie skarżący złożył zażalenie, w którym ponownie wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych w wysokości 100 zł oraz o wyznaczenie adwokata.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

W pierwszej kolejności godzi się zauważyć, że z treści złożonego zażalenia wynika, iż skarżący nie jest świadom sytuacji procesowej, w której obecnie się znajduje. Potwierdza to niezbicie uzasadnienie złożonego środka odwoławczego, które koncentruje się wokół okoliczności kompletnie nieprzystających to aktualnego stanu sprawy. Wniesiona skarga została bowiem prawomocnie odrzucona, a zatem zainicjowane postępowanie sądowe zostało formalnie zakończone, bez wydania orzeczenia co do istoty sprawy. Na stronie nie ciąży już zatem obowiązek uiszczenia wpisu od skargi, gdyż ta, jako odrzucona, nie będzie przedmiotem merytorycznej oceny. Potwierdza to zarówno treść art. 222 Ppsa, który stanowi, że nie żąda się opłat od pisma podlegającego odrzuceniu oraz art. 232 pkt 1 Ppsa, który w przypadku odrzuconego pisma, nakazuje zwrócić już uiszczony wpis. Z akt sprawy nie wynika ponadto jakoby na skarżącym ciążyły jakiekolwiek inne koszty sądowe, od których mógłby zostać potencjalnie zwolniony.

Jeśli chodzi natomiast o wniosek o ustanowienie adwokata, to należy skarżącemu przypomnieć, że postanowieniem z dnia 18 października 2011 r. został mu przyznany pełnomocnik z urzędu. Skarżący otrzymał również stosowną informację z Okręgowej Rady Adwokackiej w L. odnośnie adwokata, którego wyznaczono do reprezentowania go w rozpoznawanej sprawie. W związku z tym Sąd pierwszej instancji słusznie uznał za bezzasadne ponowne wnioskowanie przez skarżącego o przyznanie adwokata. Zwłaszcza w kontekście korzystnego dlań rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa orzekł jak w sentencji.