Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 929/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5, art. 243 § 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: referent stażysta Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania, w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września oraz listopad 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: "O."), po przeprowadzeniu postępowania wznowionego, odmówił M. Ł. uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] określającą M. Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września oraz za listopad 2005 r., z uwagi na brak istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września oraz za listopad 2005 r. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 13 maja 2010 r. o sygn. akt I SA/Po 59/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącego na wskazaną powyżej decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lipca 2011 r. o sygn. akt I FSK 1119/10 oddalił skargę kasacyjną M. Ł..

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. M. Ł. w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września oraz za listopad 2005 r.

Uzasadniając wniosek strona podniosła, że upływ terminu określonego w art. 70 § 1 O.p. nie stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji określającej podatek w kwocie równej lub niższej od zapłaconej. Ponadto, podatnik stwierdził, że po zapłacie podatku przedawnienie nie biegnie, w związku z czym organ podatkowy może orzec co do istoty w czasie nieograniczonym. W opisanej sytuacji przesłanka z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. nie występuje, bowiem kwoty wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] stycznia 2009 r. zostały uiszczone w pełnej wysokości. Zdaniem podatnika organ odwoławczy w dacie wydania decyzji ostatecznej nie dysponował następującymi dokumentami, które to dokumenty istniały w dacie wydawania przedmiotowej decyzji: 1) protokoły przesłuchań podejrzanego S. G. z dnia [...] października 2006 r.; 2) protokół przesłuchania świadka P. P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Strona wskazała, że wszystkie powołane dowody oraz wynikające z nich okoliczności jednoznacznie dowodzą, że prowadzący wówczas działalność gospodarczą pod firmą PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o. o. realizowały na rzecz podatnika dostawy paliwa objęte zakwestionowanymi przez organ fakturami VAT. Przedstawione dokumenty w sposób niezbity wskazują także, że dostawcą paliw były podmioty uwidocznione w treści zakwestionowanych przez organ faktur VAT.

Pismem procesowym z dnia [...] lipca 2015 r. pełnomocnik M. Ł. podtrzymał w całości żądanie zawarte we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. Do pisma dołączono kserokopię protokołu z zeznań świadka J. P. przesłuchanego w dniu [...] marca 2007 r. przez funkcjonariusza Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji Zarząd w B..

Po przeanalizowaniu przesłanek wznowienia postępowania oraz dowodów przedłożonych przez stronę Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dowody, w postaci protokołów z przesłuchań podejrzanego S. G. z dnia [...] października 2006 r., z przesłuchania świadków: P. P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz J. P. z dnia [...] marca 2007 r. są wprawdzie dowodami nowymi, istniejącymi w dniu wydania decyzji ostatecznej, które nie były znane organowi wydającemu decyzję, jednakże dowody te i okoliczności z nich wynikające nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej przedstawione przez stronę okoliczności i dowody nie stanowiły przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r., gdyż dowody te potwierdziły ustalenia organów podatkowych, że zakwestionowane transakcje pomiędzy podatnikiem a firmą PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o. miały charakter pozorny. Sprzedawcą paliwa nie były podmioty wykazane na fakturach, dostarczane paliwo nie stanowiło oleju napędowego, a odbarwiony olej opałowy. Wykazana w części faktur ilość paliwa nie znajdowała pokrycia w przywożonej ilości.

W odwołaniu z dnia [...] września 2015 r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wskazane przez stronę dowody w postaci protokołów z przesłuchań podejrzanego S. G. z dnia [...] października 2006 r., z przesłuchania świadków: P. P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz J. P. z dnia [...] marca 2007 r. są wprawdzie dowodami nowymi, istniejącymi w dniu wydania decyzji ostatecznej (tj. w dniu [...] października 2009 r.), które nie były znane organowi wydającemu decyzję, jednakże dowody te i okoliczności z nich wynikające nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z dowodów przedstawionych przez pełnomocnika nie wynika, by dostawcami paliwa (oleju napędowego) do firmy M. Ł. w 2005 r. były (jak wskazuje strona) podmioty uwidocznione w treści zakwestionowanych faktur, tj. PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o.

Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem strony podniesionym w odwołaniu, że powołane we wniosku o wznowienie postępowania dowody oraz wynikające z nich okoliczności wskazują, że M. C. realizował na rzecz strony dostawy paliwa, wykazane w zakwestionowanych fakturach VAT.

Organ podkreślił, że przedmiotowe dowody potwierdziły ustalenia organów podatkowych, że zakwestionowane transakcje pomiędzy podatnikiem a firmą PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o. miały charakter pozorny. Sprzedawcą paliwa nie były podmioty wykazane na fakturach, dostarczane paliwo nie stanowiło oleju napędowego a odbarwiony olej opałowy, wykazana w części faktur ilość paliwa nie znajdowała pokrycia w przywożonej ilości. Zatem zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

W opinii organu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący braku konsekwencji w ocenie materiału dowodowego. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2009 r. wskazał, że M. C., przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] lipca 2009 r. w Zakładzie Karnym w Gębarzewie przez pracowników Izby Skarbowej w P. zeznał cyt.: "nigdy nie posiadałem, nie kupowałem, ani nie sprzedawałem paliwa. Wszystko polegało na wystawianiu fikcyjnych faktur bez pokrycia, które nie dokumentowały żadnej sprzedaży". Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. włączył do akt sprawy dwa wyciągi z protokołów przesłuchania w dniu [...] lipca 2009 r. M. C.. Organ stwierdził, że zeznania M. C. znajdują pokrycie w treści zgromadzonych w sprawie dowodów, zasługując na uznanie ich za środki dowodowe w pełni wiarygodne, będące podstawą dokonania ustaleń w zakresie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych.

Z kolei z przedłożonych przez stronę protokołów przesłuchania S. G. nie wynika, że firmy M. C.: PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o. były dostawcami paliwa (oleju napędowego) do firmy PPUH "[...]" prowadzonej przez M. Ł. w 2005 r. W protokołach tych S. G. przedstawił dostawę i odbiór oleju napędowego z firmy PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o. do prowadzonej przez przesłuchiwanego firmy [...] w G.. Organ podkreślił, że S. G. nie wypowiadał się na temat dostawy paliwa z firmy PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o. do firmy M. Ł.. Wbrew twierdzeniom strony z zeznań S. G. nie wynika okoliczność dokonywania dostaw oleju napędowego przez M. C. na rzecz M. Ł. prowadzącego firmę PPUH "[...]".

Natomiast z zeznań P. P. i J. P. jednoznacznie wynika, że nie przewozili oleju napędowego tylko olej opałowy ciężki z firmy [...] z P. do m. in. firmy [...] w G., na polecenie M. K., który wystawiał faktury dokumentujące fikcyjną sprzedaż oleju napędowego. Ponadto wskazać należy, że zeznania ww. przesłuchiwanych nie potwierdzają również dostaw paliwa na rzecz firmy podatnika od podmiotów widniejących na kwestionowanych fakturach, czyli PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie znajdują również uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 O.p.

Organ stwierdził, że przedstawione przez stronę dowody i okoliczności z nich wynikające są wprawdzie nowe i istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz nie były znane organowi, jednakże nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

W skardze z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2015 r. w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa proceduralnego, tj.:

- art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez uznanie, że przedłożone dowody nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez odmowę uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że w niniejszym przypadku doszło do kumulatywnego spełnienia przesłanek z art. art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem przedłożone dowody w postaci protokołów przesłuchań S. G., J. P. oraz P. P. niewątpliwie posiadają przymiot nowości, istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r. są także istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Strona skarżąca zauważyła, że ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r. oparta została w zasadzie na zeznaniach oraz wyjaśnieniach M. C., w tym wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] grudnia 2005 r.

Inicjując postępowanie nadzwyczajne podatnik wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego przedłożył protokoły z przesłuchań S. G., J. P. i P. P.. Zdaniem podatnika, treść przedłożonych dokumentów przeczy zeznaniom i wyjaśnieniom M. C., na których oparł się Dyrektor Izby Skarbowej wydając decyzję z dnia [...] października 2009 r. W ocenie skarżącego z przedmiotowych dokumentów bezsprzecznie wynika, że M. C. prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży paliw.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje uwzględnienie.

Mając na uwadze przedmiot postępowania w sprawie wyjaśnić należy, że z przepisu art. 243 § 2 O.p. wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyn wskazanych we wniosku nie przesądza o wyniku wznowionego postępowania, lecz otwiera postępowanie rozpoznawcze przed właściwym organem co do zasadności istnienia jednej z przesłanek wymienionych taksatywnie w art. 240 § 1 O.p. oraz rozstrzygnięcia sprawy podatkowej uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, gdy organ ustali istnienie choćby jednej z podstaw wznowienia postępowania. Innymi słowy przepis art. 240 § 1 O.p. tylko otwiera procesowo możliwość ponownego materialnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, które następuje w trybie art. 245 O.p. (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., I FSK 1723/08, LexPolonica nr 2306295).

Wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego skarżący powołał się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że organ stwierdził brak przesłanek do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, na które powoływał się skarżący. Należy stwierdzić, że ocena organu była w tym względzie uzasadniona, a postępowanie zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów O.p.

Podkreślenia wymaga fakt, iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej, dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach, a przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p.

Ponadto poddając analizie przesłankę opisaną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wskazania wymaga, że okoliczności faktyczne, a także dowody muszą być nowe, jednakże istniejące w dniu wydania decyzji. Zdarzenie faktyczne lub okoliczność faktyczna musiały mieć miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polega na tym, że nikt dotychczas zarówno organ, jak i strona nie zgłosił ich, ani nie ujawnił. To samo dotyczy dowodów. W ich przypadku nie chodzi więc o to, aby strona znalazła zupełnie nowe dowody potwierdzające dawniejsze fakty, ale o to, że ujawniły się dowody dotyczące tych faktów, już wtedy istniejące. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że podstawą wznowienia postępowania są okoliczności lub dowody istniejące wprawdzie w dniu wydania decyzji, lecz nieznane organowi.

Odnosząc powyższe wyjaśnienia do okoliczności faktycznych sprawy stwierdzić należy, że skarżący we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. o wznowienie postępowania powołał jako podstawę prawną wznowienia art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W ocenie skarżącego okolicznościami oraz dowodami uzasadniającymi wznowienie postępowania i uchylenie decyzji ostatecznej były dowody w postaci protokołów z przesłuchań podejrzanego S. G. z dnia [...] października 2006 r., z przesłuchania świadków: P. P. z dnia 17 kwietnika 2007 r. oraz J. P. z dnia [...] marca 2007 r. Organ przyznał, że wskazane przez skarżącego dowody są wprawdzie dowodami nowymi, istniejącymi w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...] października 2009 r., które nie były znane organowi wydającemu decyzję, jednakże dowody te i okoliczności z nich wynikające nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jakkolwiek dowody te stanowiły przesłankę formalną wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji, to trafnie ocenił organ, że nie uzasadniały one uchylenia decyzji ostatecznej.

Odnosząc się do zeznań S. G., P. P. i J. P., prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że z dowodów przedstawionych przez skarżącego nie wynika, by dostawcami paliwa (oleju napędowego) do firmy M. Ł. w 2005 r. były (jak wskazuje strona) podmioty uwidocznione w treści zakwestionowanych faktur, tj.: PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o.

Wobec powyższego nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego, że powołane we wniosku o wznowienie postępowania dowody oraz wynikające z nich okoliczności wskazują, że M. C. realizował na rzecz strony dostawy paliwa, wykazane w zakwestionowanych fakturach VAT. Przedmiotowe dowody potwierdziły ustalenia organów podatkowych, że zakwestionowane transakcje pomiędzy podatnikiem a firmą PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o. miały charakter pozorny. Sprzedawcą paliwa nie były podmioty wykazane na fakturach, dostarczane paliwo nie stanowiło oleju napędowego, a odbarwiony olej opałowy. Wykazana w części faktur ilość paliwa nie znajdowała pokrycia w przywożonej ilości. Zatem zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Nie sposób także dopatrzyć się w przedmiotowej sprawie braku konsekwencji w ocenie materiału dowodowego. Z. M. Cichego znajdują pokrycie w treści zgromadzonych w sprawie dowodów, zasługując na uznanie ich za środki dowodowe w pełni wiarygodne, będące podstawą dokonania ustaleń w zakresie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Z kolei z przedłożonych przez stronę protokołów przesłuchania S. G. nie wynika, że firmy M. C.: PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o. o. były dostawcami paliwa (oleju napędowego) do firmy PPUH "[...]" prowadzonej przez M. Ł. w 2005 r. W protokołach tych S. G. przedstawił dostawę i odbiór oleju napędowego z firmy PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o. o do prowadzonej przez przesłuchiwanego firmy [...] w G.. Podkreślić należy, że S. G. nie wypowiadał się na temat dostawy paliwa z firmy PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o. o do firmy M. Ł.. Wbrew więc twierdzeniom strony, z zeznań S. G. nie wynika okoliczność dokonywania dostaw oleju napędowego przez M. C. na rzecz M. Ł. prowadzącego firmę PPUH "[...]". Natomiast z zeznań P. P. i J. P. jednoznacznie wynika, że nie przewozili oleju napędowego tylko olej opałowy ciężki z firmy [...] z P. do m. in. firmy [...] w G., na polecenie M. K., który wystawiał faktury dokumentujące fikcyjną sprzedaż oleju napędowego. Ponadto wskazać należy, że zeznania w/w przesłuchiwanych nie potwierdzają również dostaw paliwa na rzecz firmy podatnika od podmiotów widniejących na kwestionowanych fakturach, czyli PHU "[...]" M. C. oraz "[...]" Sp. z o.o.

W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowej oceny zeznań S. G. i nie naruszyły przy tym przepisu art. 191 O.p.

Należy wskazać, że zeznania P. P. i J. P. są sprzeczne z zeznaniami S. G., co do dostawy oleju napędowego - P. P. i J. P. zeznali, że dostarczali olej opałowy ciężki do firmy [...] w G. prowadzonej przez S. G..

Wskazane więc przez stronę nowe dowody w postaci zeznań S. G., P. P. i J. P. nie mają wpływu na dokonane przez organy podatkowe ustalenia stanu faktycznego w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej przez M. Ł. w poszczególnych miesiącach 2005 r. i jego ocenę.

W toku wznowionego postępowania w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrano materiał dowodowy, który bez przekroczenia ustawowych granic poddano we wzajemnej łączności rzetelnej analizie i ocenie, a wyciągnięte na jego podstawie wnioski są logiczne i poprawne merytorycznie. Mając powyższe na uwadze, przy niespełnieniu wskazanej przez stronę przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj.: wyjście na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie może być mowy o powtórnym merytorycznym rozpatrywaniu tej samej sprawy podatkowej. Dlatego też, nie można było ponownie rozpatrzyć tej samej sprawy zakończonej decyzją ostateczną, ponieważ ustawowo określona przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania nie została spełniona.

Prawidłowo wywiódł organ w zaskarżonej decyzji, że przedstawione przez stronę okoliczności i dowody nie stanowiły przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej. W odniesieniu do przywołanych przez stronę dowodów i okoliczności nie można bowiem stwierdzić, że zostały spełnione łącznie obie przesłanki wznowienia, tj.: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy i są nowe oraz istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi. Dowody te i okoliczności z nich wynikające są wprawdzie nowe i istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz nie były znane organowi, jednakże nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.