Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 497/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia 19 lipca 2022 r. nr COF.OUR.6375.20223.2018 ŁD.JJ.ZZ 12317830 w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. prowadził postępowanie egzekucyjne przeciwko M. S. (dalej także: Skarżący, Strona) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] obejmującego należność pieniężną z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej za używanie odbiornika RTV za okres od marca 2018 r. do września 2021 r.

W toku postępowania organ egzekucyjny pismem z dnia [...] marca 2022 r. zawiadomił Skarżącego o wszczętym postępowaniu egzekucyjnym.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. Strona złożyła skargę na czynności egzekucyjne wnosząc o uchylenie przedmiotowego tytułu wykonawczego oraz umorzenia postępowania. Skarżący wniósł również o zabezpieczenie ewentualnych roszczeń domagając się wstrzymania działań egzekucyjnych do momentu rozpoznania skargi. Wskazał, że kwoty zawarte w tytule wykonawczym naliczane były bezpodstawnie, ponieważ od dnia [...] maja 2008 r. jest wymeldowany spod adresu ul. [...] w C. i od tego czasu nie korzysta ani z odbiornika radiowego, ani telewizyjnego, podając, iż wyrejestrował urządzenie poprzez wypełnienie stosownego formularza za pośrednictwem strony internetowej.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Dział Abonamentu RTV Poczty Polskiej S.A. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku.

Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wnosząc jego zmiany poprzez uchylenie, a w konsekwencji o umorzenie postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej także: organ, Dyrektor) utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2022 r.

Organ wskazał, że w dniu [...] września 2002 r. w Urzędzie Pocztowym [...] Skarżący zgłosił rejestrację odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: ul. [...], [...] C.. Po zgłoszeniu rejestracji przedmiotowego odbiornika wydana została imienna książeczka radiofoniczna numer [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych. W następnie po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342) – dalej: "rozporządzenie Ministra Transportu z 2007 r." – Skarżącemu został nadany indywidualny numeru identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych numer [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane do Strony pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. na podany przy zgłoszeniu rejestracji odbiornika telewizyjnego w dniu [...] września 2002 r. adres, którym Poczta Polska w danym czasie dysponowała, gdyż Skarżący nie dopełnił formalności aktualizacji danych adresowych.

Organ wskazał na rozporządzenie Ministra Transportu z 2007 r. i rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676) – dalej także jako "rozporządzenie wykonawcze z dnia 17 grudnia 2013 r." – i podkreślił, że po zgłoszeniu przez abonenta rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i wnoszeniu opłat bądź zaprzestaniu ich wnoszenia, to na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, nieposiadaniu odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych. Zatem organ stanął na stanowisku, że jeżeli w 2008 r. Skarżący zmienił miejsce zamieszkania powinien niezwłocznie dopełnić formalności związanych z aktualizacją danych, a po zaktualizowaniu kontynuować opłaty abonamentowe. Natomiast jeżeli w nowym miejscu zamieszkania nie posiadał odbiornika telewizyjnego powinien był dopełnić formalności wyrejestrowania odbiornika w placówce pocztowej, zgodnie z obowiązującymi wówczas aktami prawnymi. Organ podkreślił, że nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. Dyrektor podkreślił, że jedynie podjęcie w stosownym czasie przez abonenta właściwych i wymaganych przepisami prawa działań, związanych z wyrejestrowaniem odbiorników i okazanie dokumentu potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela.

Organ wskazał, że w 2008 r. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z 2007 r. w przypadku, kiedy abonent zgłaszał fakt zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, był zobowiązany do złożenia w placówce pocztowej "formularza zgłoszenia zmiany danych", a pracownik placówki pocztowej potwierdzał dokument datownikiem urzędu pocztowego oraz swoim podpisem. Dokument sporządzony był w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, oryginał dla abonenta, natomiast kopia dla poczty.

Natomiast obecnie zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia wykonawczego z dnia 17 grudnia 2013 r. o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiornika o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, użytkownik niezwłocznie powinien zawiadomić przez złożenie w placówce pocztowej stosownego zgłoszenia, wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub przesłanie przesyłką listową, a także z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Poczta Polska S.A. nie odnotowała na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] należącym do Skarżącego, formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika telewizyjnego w 2008 r., jak i do chwili złożenia zażalenia.

Natomiast odnosząc się do informacji, że za pośrednictwem strony internetowej Poczty Polskiej S.A. Skarżący dokonał wyrejestrowania odbiornika wypełniając odpowiedni formularz i przesyłając drogą pocztową do organu odpowiednie oświadczenie, czego potwierdzeniem jest w ocenie Skarżącego załączona kopia zgłoszenia, to organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, stwierdzono, iż zgłoszenie wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego (indywidualny numer identyfikacyjny [...]) nie zostało skutecznie dokonane poprzez stronę internetową Poczty Polskiej S.A., albowiem w dniu [...] czerwca 2021 r. odnotowano wpływ zgłoszenia o nr [...] dotyczący przyjęcia zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników z jednoczesną informacją w e-mailu, iż Poczta Polska S.A. potwierdziła przyjęcie danych do sporządzenia "zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych". Następnie w ślad za zgłoszeniem nr [...] w dniu [...] czerwca 2021 r. na adres korespondencyjny podany w formularzu wysłana została do Skarżącego przesyłka listowa niebędąca rejestrowaną zawierająca ww. formularz (kopia i oryginał) oraz kopertę zwrotną. W celu dopełnienia zgłaszanej zmiany, Skarżący powinien odesłać podpisaną kopię zgłoszenia w załączonej kopercie zwrotnej w terminie 14 dni od dnia otrzymania korespondencji, czego Skarżący nie uczynił. W związku z powyższym ww. zgłoszenie pozostało bez rozpoznania i zostało wraz ze wszystkimi danymi automatycznie usunięte.

Organ odniósł się również do decyzji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2021 r. wydanej w sprawie Skarżącego, w której to umorzone zostało postępowanie administracyjne z wniosku Skarżącego o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w części dotyczącej okresu od [...] maja 2008 r. do [...] lutego 2018 r. oraz odmówiono umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od dnia [...] marca 2018 r. do [...] listopada 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Organ wskazał, że ww. decyzja nie dotyczyła prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego będącego przedmiotem niniejszej sprawy, ponieważ tytuł ten obejmuje zaległości za okres od marca 2018 r. do września 2021 r.

Nie zgadzając się z decyzją organu II instancji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej zmiany poprzez uchylenie, a w konsekwencji umorzenie toczącego się postępowania. Skarżący wskazał, że w jego opinii decyzja jest nieuzasadniona i niezgodna z prawem. Zaznaczył, że dopełnił wszystkie formalne wymogi procedury wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, pozostawiając podpisane oświadczenie w otrzymanej kopercie w skrzynce na listy placówki pocztowej. Wskazał, że procedura przewidziana przez Pocztę Polską S.A. powoduje, że nie można otrzymać dowodu nadania oświadczenia, ponieważ po rejestracji na stronie internetowej otrzymuje się "pakiet" z kopertą zaadresowaną jako przesyłka służbowa, którą wraz z oświadczeniem pozostawia się w placówce pocztowej. Zdaniem Skarżącego takie działanie powoduje, że brak jest jakichkolwiek możliwości wykazania dopełnienia procedury. Wskazał również, że w marcu 2018 r. pismem poleconym informował o fakcie, że od [...] maja 2008 r. jest wymeldowany z adresu W. [...] w C. oraz, że nie korzysta już z odbiornika telewizyjnego i radiowego, co w jego ocenie wyklucza możliwość naliczania opłat za abonament RTV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie są zarzuty Skarżącego w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej oraz rozstrzygnięcia wierzyciela i organu odwoławczego, wydane w następstwie wniesienia tych zarzutów. Istota sporu sprowadza się do oceny czy zarzuty Skarżącego są uzasadnione w świetle zaistniałego stanu faktycznego i obowiązującego stanu prawnego. Skarżący w toku postępowania administracyjnego podniósł zarzut nieistnienia obowiązku. Organy pierwszej i drugiej instancji rozpatrując wniesione zarzuty, po uzyskaniu ostatecznego postanowienia dotyczącego stanowiska wierzyciela, uznały zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny.

Na wstępie należy podać, że zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a.". – podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W rozpoznawanej sprawie zgłoszony zarzut prawidłowo zakwalifikowano jako podniesiony z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

W ocenie Sądu trafnie organ za bezzasadny uznał zarzut oparty na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w kontekście podnoszonych przez Skarżącego okoliczności dotyczących nieistnienia obowiązku na skutek dokonania wyrejestrowania odbiornika.

Przechodząc do merytorycznej oceny w sprawie stanowiska wierzyciela należy wskazać, że problematykę opłat abonamentowych oraz obowiązek rejestracji odbiorników regulowała obowiązująca od 1 marca 1993 r. ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ustawodawca połączył z faktem posiadania odbiornika w stosunku, do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji.

Następnie ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) – dalej także: "u.o.a.", "ustawa abonamentowa" – uregulowany został obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. - obowiązek ten wynika wprost z przepisu prawa, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Ustawa abonamentowa reguluje zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Ustawa nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Ponieważ w tej ustawie z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył m.in. na podmiotach, które w dacie wejścia w życie ustawy abonamentowej miały zarejestrowany odbiornik.

W skardze Skarżący zakwestionował stanowisko organów w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku konsekwentnie podnosząc, że złożył oświadczenie o rezygnacji z abonamentu z wykorzystaniem formularza zamieszczonego na stronie internetowej, a ponadto wskazał, że od czasu wymeldowania z adresu: ul. [...] w C. nie korzysta z odbiornika telewizyjnego i radiowego. W świetle zgromadzonych w aktach sprawy dowodów nie budzi wątpliwości, że Skarżący w dniu [...] września 2002 r. dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego, po czym zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. nadano mu jako posiadaczowi książeczki abonamentowej nr [...] indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych: [...].

Skarżący podkreśla, że dokonał wyrejestrowania odbiornika wykorzystując w tym celu formularz dostępny na stronie internetowej Poczty Polskiej S.A. oraz przesłał odpowiednie oświadczenie drogą pocztową, na dowód czego załączył do pisma, którym wniósł zarzut, a także do zażalenia kopię zgłoszenia.

Odnosząc się do powyższego organy obu instancji powołując się na przepisy § 11 pkt 2 i § 13 rozporządzenia wykonawczego z dnia 17 grudnia 2013 r. przedstawiły tryb, w jakim następuje wyrejestrowanie odbiorników rtv przy wykorzystaniu formularza internetowego. Nawiązując do stwierdzenia Skarżącego, że dokonał on wyrejestrowania odbiornika w taki właśnie sposób, organ potwierdził, że stosowne zgłoszenie (nr [...]) od Skarżącego wpłynęło. Operator potwierdził otrzymane zgłoszenia, czego dowodem jest załączony również do skargi wydruk potwierdzającej tę okoliczność korespondencji mailowej z dnia [...] czerwca 2021 r. W ślad za zgłoszeniem w dniu [...] czerwca 2021 r. na adres korespondencyjny przesłał Skarżącemu przesyłkę zawierającą formularz "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" i kopertę zwrotną. W celu dopełnienia zgłaszanej zmiany, należało odesłać podpisaną kopię zgłoszenia w załączonej kopercie zwrotnej w terminie 14 dni od dnia otrzymania korespondencji. Wierzyciel wskazał, że nie odnotowano wpływu zwrotnej korespondencji w sprawie tego zgłoszenia. Z tego powodu nie było możliwe sporządzenie i przesłanie Skarżącemu, stosownie do § 13 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego z dnia 17 grudnia 2013 r., zawiadomienia zatwierdzeniu zgłoszenia o zaprzestaniu używania odbiorników. Nie odnotowano również ze strony Skarżącego prób wyjaśnienia ewentualnego nieotrzymania dowodu zgłoszonej aktualizacji danych użytkownika odbiorników, czyli "Zawiadomienia o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych". Ponadto organ podniósł, że Skarżący do zażalenia z dnia [...] czerwca 2022 r. oprócz kserokopii "Zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" dołączył kserokopię zwrotnej koperty, w której powinien (niemal rok wcześniej) odesłać podpisany dokument.

Jednocześnie Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika telewizyjnego. Dowodu takiego nie stanowi kopia zgłoszenia, gdyż wynika z niej, że zgłoszenie to jakkolwiek zostało sporządzone, to nie zostało wysłane, jak wymaga tego § 13 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego z dnia 17 grudnia 2013 r. Także w dokumentacji wierzyciela brak jest dokumentu świadczącego o wyrejestrowaniu przez Skarżącego odbiornika. Skoro Skarżący nie przedstawił dowodu wyrejestrowania odbiornika, to jego zarzuty w zakresie nieistnienia obowiązku w związku z wyrejestrowaniem odbiornika, są tym samym niezasadne. Podkreślić należy, że żadna ze stron nie dysponuje jakimkolwiek dowodem świadczącym o wyrejestrowaniu odbiornika. Nie ma zatem żadnego dowodu potwierdzającego niezbędną okoliczność do uwolnienia się od obowiązku płacenia abonamentu, tj. wyrejestrowanie odbiornika.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 928/18, zgodnie z którym zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Zauważyć ponadto należy, że przepisy nie uwalniają od obowiązku płacenia opłat z tych przyczyn. W tym kontekście wyjaśnić należy, że w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, użytkownik odbiornika rtv ma obowiązek zgłosić ten fakt i po zaktualizowaniu danych adresowych kontynuować obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Jeżeli w nowym miejscu zamieszkania użytkownik nie korzysta z odbiornika rtv ma obowiązek dopełnić w urzędzie pocztowym formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika rtv.

W tej sytuacji zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela, tj. Pocztę Polską S.A. obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej prawidłowo oceniono jako niezasadny.

Odnosząc się natomiast do odmowy przeprowadzenia dowodów, o których przeprowadzenie wniesiono w skardze, należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do dokonania nowych ustaleń faktycznych, bowiem sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia wątpliwości. W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że "Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11, LEX nr 1252207; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2501/15). Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstawy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego za organ administracji bądź dokonywania ocen, które w przekonaniu Sądu powinny mieć miejsce na etapie postępowania administracyjnego jako konieczne dla podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 599/17, publ. CBOSA). Dokumenty, z których przeprowadzenia dowodu oczekuje Skarżący znajdują się w aktach administracyjnych i były przedmiotem oceny przez organy, co wynika zresztą z treści uzasadnień postanowień wydanych w obu instancjach. Ponadto w świetle brzmienia art. 106 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, jak wyżej wskazano, możliwość przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów w określonych w tym przepisie okolicznościach, to mając na względzie ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, nie budzi żadnych wątpliwości, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2018 r., sygn. akt I GSK 128/16, publ.: CBOSA).

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

L. Kleczkowski U. Wiśniewska T. Wójcik