Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 97/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skarg J. Sp. z o.o. w W., B. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę I. stwierdza, że zaskarżona decyzja narusza prawo z przyczyny wyszczególnionej w art. 145 § 1 pkt 8 kpa; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz każdego skarżącego po 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm. (dalej: "specustwa") w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw krajowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 154, poz. 958) oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu wniosku inwestora Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę węzła Ł. w W., przebudowa ul. K. na terenie gminy [...] w województwie mazowieckim, stanowiącego zadanie III przebudowy drogi krajowej nr [...], w ciągu Al. J. w Dzielnicy W. - obiekt budowlany kategorii XXV i XXVIII oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania B. J. oraz J. Sp. z o.o. w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana w trybie określonym w "specustawie", która nie wprowadza żadnych zmian odnośnie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności rażąco narusza art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Z tego względu organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w tej części i umorzył w powyższym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uznał zarzutu J. Sp. z o.o. dotyczącego wydania rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z naruszeniem art. 21 art. 64 Konstytucji RP oraz art. 144 Kodeksu cywilnego, poprzez nieuwzględnienie, że posadowienie wzdłuż działek [...] i [...] ekranów dźwiękochłonnych uniemożliwi skarżącej wybudowanie inwestycji zgodnie z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz spowoduje niedopuszczalną ingerencję w prawo własności spółki.

Zdaniem organu odwoławczego, organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego i nie bada czy będzie ona uniemożliwiać wykonanie przyszłej inwestycji na działkach sąsiednich.

Odnosząc się do zarzutu, że sporna inwestycja spowoduje także niedopuszczalną ingerencję w prawo własności odwołującej się spółki do działek powstałych po podziale, przez obniżenie ich wartości ekonomicznej i urbanistycznej oraz ograniczenie możliwości ich wykorzystania na dotychczas zamierzone cele, organ odwoławczy wyjaśnił, iż na podstawie art. 13 ust. 3 "specustawy", w przypadku, gdy pozostała część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił również zarzutu B. J., dotyczącego wydania weryfikowanego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z naruszeniem art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego t.j. Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. (dalej: kpa). W ocenie odwołującej się ww. naruszenia polegają na "nieuwzględnieniu braku zasadności rozbudowy wjazdu i zjazdu na działkę [...] z drogi serwisowej" co narusza jej interes prawny poprzez uniemożliwienie w przyszłości zabudowy jej nieruchomości.

Zdaniem organu odwoławczego, analiza akt sprawy nie wykazała również wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] z naruszeniem art. 10 kpa, art. 24 ust. 3 oraz 28 ust. 1 "specustawy" w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 maja 2007 r. poprzez nie wypełnienie obowiązku informacyjnego.

Organ odwoławczy powołując się na art. 24 ust. 3 "specustawy" wskazał, iż Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń, w urzędach gmin i prasie lokalnej.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w myśl art. 28 ust. 1 "specustawy" organ wojewódzki doręczył decyzję o pozwoleniu na budowę wnioskodawcy, zaś pozostałe strony zawiadomił o wydanej decyzji w drodze obwieszczenia.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołujących się dotyczącego naruszenia art. 24 "specustawy", w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 maja 2007 r., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego obejmującego szerszy zakres prac pomimo braku wniosku inwestora, organ II instancji uznał go za bezzasadny. Jak bowiem wynika z akt sprawy, inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30 marca 2009 r. wskazał na konieczność przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej, zaś rozstrzygnięcie organu I instancji obejmuje wyrażenie zgody na ww. zakres prac.

W ocenie organu odwoławczego pozbawiony podstaw jest zarzut dotyczący wadliwego zastosowania w rozpatrywanej sprawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W ocenie skarżących powyższa ustawa ma zastosowanie w przypadku "budowy", a nie "przebudowy" drogi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 "specustawy" określa ona "zasady i warunki przygotowania inwestycji", bez dokonywania podziału na budowę czy przebudowę.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 kpa poprzez brak dostatecznego wskazania podstawy prawnej, polegający na powołaniu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., bez sprecyzowania z jakiej daty przyjęto brzmienie przepisu.

Zdaniem organu II instancji w ramach powołania podstawy prawnej organ administracji jest zobowiązany wskazać wyłącznie konkretne przepisy, tj. artykuły, paragrafy, ustępy itd. oraz miejsce ich publikacji.

W ocenie organu odwoławczego bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 32 i 33 k.p.a. przez brak dostatecznego wykazania przez inwestora umocowania do działania w jego imieniu przez A. P. (p.o. Dyrektora Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych). Jak wynika z § 2 uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...], w sprawie powołania jednostki budżetowej [...] pod nazwą "Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych" organizację ww. jednostki określa statut. Zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 1 pkt 2 statutu zakres działania Dyrektora Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych obejmuje m.in. reprezentowanie Zarządu wobec podmiotów zewnętrznych. W aktach sprawy znajduje się również pełnomocnictwo Prezydenta [...] z dnia 1 lipca 2008 r., obejmujące umocowanie do działania w imieniu m.st. Warszawy w sprawach objętych przedmiotem działania Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli B. J. oraz J. Sp. z o.o. w W. zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...].

Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucili wydanie jej z naruszeniem:

1) art. 64 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 144 Kodeksu cywilnego i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego, nie badając czy będzie ona uniemożliwiać wykonanie przyszłej inwestycji na działkach sąsiednich i tym samym naruszając konstytucyjną zasadę równości wobec prawa;

2) art. 34 ustawy Prawo budowlane poprzez niezgodność zaskarżonej decyzji z decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], ustalającą lokalizację dla spornego zamierzenia inwestycyjnego powstałą wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt IV S.A./Wa 643/09 powyższej decyzji Ministra Infrastruktury w zakresie ustalenia linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku Ł. od km 0+434.38 do km 0+136.67, przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, lokalizacji inwestycji na działce nr [...], obręb [...] wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w tym zakresie;

3) art. 1 ust. 1 oraz art. 24 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw przez uznanie, że ustawa powyższa określa "zasady i warunki przygotowania inwestycji" bez dokonywania podziału na budowę i przebudowę;

4) art. 107 § 1 k.p.a. przez uznanie, że organ zobowiązany jest jako podstawę prawną wskazać wyłącznie konkretne przepisy i miejsce ich publikacji bez sprecyzowania z jakiej daty przyjęto brzmienie przepisu;

5) art. 32 i art. 33 k.p.a. przez uznanie, że zostało wykazane dostatecznie umocowanie A. P. do działania w imieniu inwestora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie i dlatego też wyrokiem z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2054/09 oddalił je.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie "specustawy", wyjaśniając, że zgodnie z jej art. 31 ust 2 w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 kpa.

W rozpoznawanej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w dniu 29 maja 2009 r. i nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Roboty budowlane zgodnie z wpisem z dziennika budowy zostały rozpoczęte w czerwcu 2009 r., a więc na długo przed rozpoznawaniem skarg przez Sąd. Zatem, w ocenie Sądu, przepis art. 31 ust 2 "specustawy" ma w sprawie pełne zastosowanie. W tym stanie rzeczy, Sąd mógł brać pod uwagę tylko takie wady zaskarżonej decyzji, które przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności lub mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Sąd wskazał również, że skarżący nie podnosili istnienia podstaw z art. 156 kpa, a Sąd z urzędu nie stwierdził, by zaskarżona decyzja dotknięta była wadą nieważności postępowania. Sąd nie stwierdził również istnienia podstaw wznowieniowych.

Ponadto w ocenie Sądu w niniejszej sprawie uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 643/09 części decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], ustalającej lokalizację dla spornego zamierzenia inwestycyjnego nie stanowi podstawy wznowieniowej, ponieważ w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], ustalająca lokalizację pn. budowa węzła Ł. w W., przebudowa ul. Krańcowej na terenie gminy [...] zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu skarg kasacyjnych B. J. i J. Sp. z o.o. w W. od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2086/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zdaniem NSA naruszył przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. (dalej: ppsa) oraz art. 141 § 4 ppsa.

NSA stwierdził, że w zaskarżonym wyroku brak jest uzasadnienia w zakresie, w jakim Sąd uznał poszczególne zarzuty skarżących za niezasadne, a stanowisko organu odwoławczego za prawidłowe. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku sprowadza się do przyjęcia tezy, że w tej sprawie nie występują przesłanki wznowienia postępowania, jak też podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, bez wyjaśnienia takiego stanowiska w sytuacji czynienia przez skarżących w skargach obszernych zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. W ocenie NSA z powyższego wynika naruszenie przepisu art. 141 § 4 ppsa, albowiem kwestionowane skargą kasacyjną uzasadnienie nie odnosi się do zarzutów podniesionych w skardze, a wyjaśnienie których było niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy. Ustalenie to pozwala jednocześnie uznać, iż doszło do naruszenia art. 134 § 1 ppsa, albowiem nie rozpoznano skargi w jej granicach, a tym samym nie oceniono w pełnym zakresie jej zgodności z prawem.

NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu niniejszej sprawy należy precyzyjnie odnieść się do wszystkich zarzutów wniesionych skarg zarówno J. Spółki z o.o. z siedziba w W. jak i B. J. aby w sposób prawidłowy ocenić w całokształcie wskazanych zarzutów czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji czy też przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę.

Jednocześnie NSA stwierdził, że trafnie Sąd I instancji przyjął w kwestionowanym wyroku, iż w okolicznościach tej sprawy ma zastosowanie przepis art. 31 ust. 2 "specustawy" pozwalający na wzięcie pod uwagę tylko tych wad zaskarżonej decyzji, które przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności lub mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę i ta okoliczność nie może być kwestionowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania, co oznacza, że kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skargi podlegają uwzględnieniu, ponieważ w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja narusza prawo z przyczyny wyszczególnionej w art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

Zgodnie z art. 190 ppsa zdanie pierwsze Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2086/10 NSA stwierdził, że w niniejszej sprawie należy precyzyjnie odnieść się do wszystkich zarzutów wniesionych skarg zarówno J. Spółki z o.o. z siedziba w W. jak i B. J. aby w sposób prawidłowy ocenić w całokształcie wskazanych zarzutów czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji czy też przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę, przy czym jako właściwe wskazał zastosowanie w niniejszej sprawie art. 31 ust. 2 "specustawy" pozwalający na wzięcie pod uwagę tylko tych wad zaskarżonej decyzji, które przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności lub mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę i ta okoliczność nie może być kwestionowana.

Kierując się powyższą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 31 ust. 2 "specustawy".

Jednym z podstawowych zarzutów skarżących było naruszenie art. 34 ustawy Prawo budowlane poprzez niezgodność zaskarżonej decyzji z decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], ustalającą lokalizację dla spornego zamierzenia inwestycyjnego powstałą wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt IV S.A./Wa 643/09 powyższej decyzji Ministra Infrastruktury w zakresie ustalenia linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku Ł. od km 0+434.38 do km 0+136.67, przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, lokalizacji inwestycji na działce nr [...], obręb [...] i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w tym zakresie.

Analizując ten zarzut należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę węzła Ł. w W., przebudowa ul. K. na terenie gminy [...] w województwie mazowieckim, stanowiącego zadanie III przebudowy drogi krajowej nr [...], w ciągu Al. J. w Dzielnicy W. - obiekt budowlany kategorii XXV i XXVIII, opierała się m. in. na decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji wraz z ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] uchylającą rozstrzygnięcie dotyczące podziału działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] poprzez:

- uchylenie w sentencji decyzji, na jej stronie 2, w 13 wierszu licząc od góry zapisu "0,0814"

-uchylenie w załączniku nr 2 zaskarżonej decyzji, który stanowią mapy z projektami podziałów nieruchomości, arkusza 3/6, z projektem podziału działki nr [...], orzekając w tym zakresie poprzez:

-ustalenie w sentencji decyzji, na jej stronie 2, w wierszu 13 licząc od góry, nowego zapisu "0,0812",

-ustalenie w załączniku nr 2 zaskarżonej decyzji nowego arkusza mapy zawierającej projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...] o powierzchni 0,0703 ha i [...] o powierzchni 0,0812 stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji,

a w pozostałej części utrzymującej zaskarżoną decyzję w mocy.

Wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 643/10, uzupełnionym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w zakresie ustalenia: 1) linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku Ł. od km 0+434.38 do km 0+136.67, 2) przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, 3) lokalizacji inwestycji na działce nr [...] z obrębu [...] oraz w pkt II oddalił skargę J. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

NSA wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1062/10 uchylił zaskarżony wyrok w punkcie II, to jest w części oddalającej skargę. W rezultacie wskazany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stał się prawomocny w pozostałym zakresie tj. w części uchylającej decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w zakresie ustalenia: 1) linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku Ł. od km 0+434.38 do km 0+136.67, 2) przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, 3) lokalizacji inwestycji na działce nr [...] z obrębu [...].

Ponadto, po ww. wyroku NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując ponownie sprawę ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2190/10 uchylił zaskarżoną decyzję – poza częścią uchyloną w pkt I wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 643/09, uzupełnionego wyrokiem z dnia 12 stycznia 2010 roku - także w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...].

Powyższy stan wyczerpuje przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 8 kpa, ponieważ zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] opierały się o ostateczną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], które zostały następnie wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek wyroków sądów administracyjnych.

W związku z powyższym w niniejszej sprawie uzasadnione było zastosowanie art. 31 ust. 2 "specustawy", zgodnie z którym w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niewątpliwe jest, iż upłynął termin 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi, a decyzji organu pierwszej instancji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, w związku z czym zastosowanie ograniczenia wynikającego z powołanego przepisu jest w pełni uzasadnione. Jego zastosowanie wynika także z wiążącej Sąd na podstawie art. 190 ppsa oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2086/10. W rezultacie Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie mógł uchylić zaskarżonej decyzji, ani stwierdzić jej nieważności i ograniczył się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo z przyczyny wyszczególnionej w art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

Analizując pozostałe zarzuty skarg dotyczące naruszenia art. 64 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, art. 144 Kodeksu cywilnego i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, a także art. 1 ust. 1 oraz art. 24 "specustawy" oraz art. 32 kpa, 33 kpa i art. 107 § 1 kpa Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie, a w szczególności nie dotyczą wad kwalifikowanych powodujących stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub wznowienie postępowania, o których mowa w powołanym wyżej art. 31 ust. 2 "specustawy". Tym niemniej konkluzja ta nie ma większego wpływu na wynik sprawy, skoro skargi zostały uwzględnione, przy zastosowaniu kryterium określonego w art. 31 ust. 2 powołanej ustawy w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) oraz art. 152 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.