Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 66/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-12-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2019 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A.G. wniósł w dniu 8 października 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę nazwaną wnioskiem nr 25/26, w której domagał się stwierdzenia, że pozorne działanie i przewlekłość postępowania organu I instancji miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 30 maja 2018 r. o przyznanie jednorazowej i bezzwrotnej zapomogi finansowej na miesiąc maj 2018 r.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a.

Należy zauważyć, że skarżący został wezwany zarządzeniem z 8 listopada 2019 r. doręczonym 2 grudnia 2019 r. do złożenia dowodu, że wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie w sprawie przewlekłego prowadzenia przez Prezydenta Miasta postępowania w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na miesiąc maj 2018 r.

W odpowiedzi datowanej na 9 grudnia 2019 r. (k. 17) skarżący wskazał, że ani w żadnej skardze, ani wniosku który składał do WSA w Kielcach, nie skarżył przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ I instancji w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na miesiąc maj 2018 r., gdyż nigdy nie występował o przyznanie mu takiego zasiłku (natomiast występował o przyznanie zapomogi na maj 2018 r.). Jednocześnie skarżący zaznaczył, że nie może z całą pewnością wykluczyć, że nigdy nie składał do SKO ponaglenia w sprawie rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta jego wniosku o przyznanie zapomogi finansowej na maj 2018 r., jednak ze względu na wielość składanych wniosków do SKO nie jest w stanie tego sprawdzić w ciągu kilku dni. Wniósł w związku z tym o przedłużenie terminu na przeprowadzenie żądanej kwerendy do miesiąca.

Ponieważ skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi do Sądu zaskarżył zarzucaną przewlekłość ponagleniem do organu wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze (art. 17 § 1 kpa), oznacza to, że wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o jakim mowa wyżej nie został przez niego spełniony.

W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.