Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2354/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 4, art. 18 ust. 5 pkt 4, art. 32 ust. 2, art. 27
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art. 151, art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA, Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2020 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej oddala skargę


UZASADNIENIE

K. O. wniosła skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] orzekającą o cofnięciu pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] czerwca 2018 r. wszczął z urzędu na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2020r., poz.955) postępowanie w sprawie cofnięcia K. O. pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej. W skierowanym do strony zawiadomieniu wskazano, iż powodem jego wszczęcia jest naruszenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 wskazanej ustawy.

Organ pierwszej instancji wystąpił do jednostki Policji właściwej ze względu na miejsce zamieszkania strony, tj. Komisariatu Policji [...] w [...] o sprawdzenie warunków przechowywania posiadanej przez nią broni. Pomimo kilkukrotnego zawiadomienia o zamiarze planowanych kontroli, funkcjonariuszom Policji - z uwagi na ciągłe trudności spowodowane brakiem kontaktu ze stroną - nie udało się zleconych czynności zrealizować.

Z tego też względu. Komendant Wojewódzki Policji w [...] powziął podejrzenie, że skarżąca przechowuje broń w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami i decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [....] cofnął jej pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej wskazując w podstawie prawnej art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji.

Od decyzji strona złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], celem wyeliminowania stwierdzonych uchybień w zakresie doręczeń, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, Komendant Wojewódzki Policji w [...], pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. wystąpił do strony w celu ustalenia adresu stałego pobytu, informując o zamiarze przeprowadzenia kontroli warunków przechowywania broni w terminie 30 dni. Jednocześnie poinformował, iż istnieje możliwość ustalenia dokładnego terminu takiej kontroli poprzez wskazanie konkretnego dnia oraz godziny kiedy funkcjonariusze Policji będą mogli jej dokonać. Aby strona mogła powyższe zrealizować, postanowieniami z dnia [...] stycznia 2019 r., a następnie z dnia [...] kwietnia 2019 r. wyznaczył nowy termin zakończenia przedmiotowego postępowania do dnia [...] kwietnia 2019 r.

Pomimo, iż strona kierowaną do niej korespondencję odebrała osobiście, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia jej odbioru, nie kontaktowała się z organem Policji w sprawie ustalenia terminu przeprowadzenia kontroli warunków przechowywanej przez nią broni. W dniu [...] marca 2019 r. funkcjonariusze Policji, celem przeprowadzenia przedmiotowej kontroli, udali się pod adres zamieszkania strony - strona była nieobecna (notatka z dnia [...].04.2019r.).

Z uwagi na powyższe, Komendant Wojewódzki Policji w [...], decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], cofnął pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej wskazując w podstawie prawnej art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji.

Od decyzji strona złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej zmianę. Odnosząc się wprost do treści zaskarżonej decyzji skarżąca zaprzeczyła, że świadomie uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli warunków, w jakich przechowuje broń. Podniosła, iż nie zgadza się z tezą zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że może naruszać zasady prawidłowego przechowywania broni z uwagi na to, iż fakt ten w żaden sposób nie został przez organ Policji udowodniony. Ponownie też, powołała się na te same zarzuty, które legły u podstaw odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...]. Potwierdziła, że otrzymała kierowaną do niej korespondencję, jednakże mając zaufanie do organu Policji, nie czyniła żadnych dodatkowych czynności w tej sprawie oczekując, aby to organ dokonał wyboru w kwestii przeprowadzenia kontroli. A skoro tego nie zrobił i wydał zaskarżoną decyzję, jej zdaniem, nieprawidłowo ocenił zgromadzony w jej sprawie materiał dowodowy, czym naruszył art. 77 § 1 k.p.a. Dodała, że wspólnie z bratem od dłuższego czasu prowadzi, ważne sprawy rodzinne, które powodują konieczność intensywnych działań o różnorodnym charakterze i mają istotny wpływ na ich poczynania bowiem determinują jej czas i miejsce działania. Podkreśliła, że nie będzie podawała szczegółów z uwagi, iż sprawy te należą do jej dóbr osobistych. W związku z tym, jeśli to nie zostało wcześniej z nią uzgodnione, nie ma żadnego prawnego obowiązku przebywania w domu w określonych porach lub dniach. Odniosła się również do prośby organu o potwierdzenie miejsca jej stałego pobytu podkreślając, iż brak jest podstaw do zwrócenia się do niej z takim żądaniem. Mając powyższe na uwadze, zawnioskowała o ponowne wyznaczenie terminu na przeprowadzenie kontroli sposobu przechowywania posiadanej przez nią broni.

Komendant Główny Policji wskazał, że prawo do posiadania broni ma charakter szczególny - dostęp do niego, z woli ustawodawcy, podlega ścisłej reglamentacji i nie każdy może je uzyskać. Dlatego też ustawodawca na osoby, które uzyskały pozwolenie na broń palną nałożył określone obowiązki w zakresie przechowywania broni i amunicji. Ich wypełnianie - z uwagi na skutki, jakie w sferze bezpieczeństwa i porządku publicznego może przynieść dostanie się broni w ręce osób nieuprawnionych - ma na celu utrudnienie lub uniemożliwienie wejścia w posiadanie broni takim właśnie osobom (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1871/07).

Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 przywołanej ustawy, broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Przepis § 5 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że osoby posiadające broń i amunicję do niej na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy, przechowują broń i amunicję w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy [...] według normy [...].

Z kolei z art. 27 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że właściwe organy Policji, a w stosunku do żołnierzy zawodowych - właściwe organy wojskowe, są uprawnione do kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy przez osoby oraz podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1. Organy Policji, z uwagi na rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni, są zobowiązane do ścisłej kontroli warunków jej przechowywania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. Konstrukcja art. 18 ust. 5 pkt 4 omawianej ustawy przesądza o tym, że naruszenie zasad przechowywania broni może lecz nie musi skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ Policji rozstrzyga tę kwestię na podstawie całokształtu okoliczności, poruszając się w granicach tzw. uznania administracyjnego. Stan ten wymaga szczególnej staranności przy gromadzeniu i analizie materiału dowodowego. I to właśnie w niniejszej sprawie organ I instancji uczynił. Wbrew ocenie strony, zebrał materiał dowodowy, a jego ocena nie budzi zastrzeżeń. Tym samym zarzut strony skierowany pod adresem organu I instancji dotyczący naruszenia art. 77 § 1 kpa, jest nieuzasadniony.

Organ wskazał, iż materiał dowody wskazuje, że strona może naruszać zasady prawidłowego przechowywania broni i amunicji. Przemawia za tym fakt, że skarżąca poprzez swoje działanie, uniemożliwia upoważnionym do tego funkcjonariuszom Policji potwierdzenie - poprzez przeprowadzenie stosownej kontroli - że posiadaną broń przechowuje zgodnie z powyżej wskazanymi zasadami. Z akt sprawy wynika, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji kilkukrotnie informował stronę o zamiarze przeprowadzenia kontroli warunków przechowywania przez nią broni i amunicji, do czego posiada uprawnienia wskazując przy tym, iż niepoddanie się kontroli skutkować będzie wszczęciem z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia jej pozwolenia na broń. Natomiast strona uniemożliwiała dokonanie tej kontroli motywując to przeważnie koniecznością załatwienia bardzo ważnych spraw rodzinnych.

Organ wskazał, iż wymiana korespondencji ze stroną została przeprowadzona prawidłowo. Organ Policji wykazał dobrą wolę w wyznaczeniu jak najbardziej dogodnego dla niej terminu, w którym można by taką kontrolę przeprowadzić, a sama zainteresowana wykazując bierną postawę uchyla się od niej. Jak podkreślił Komendant Główny Policji w swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], w przypadku jeśli strona wykazuje bierną postawę i nie pozwala na kontrolę warunków przechowywania przez nią broni i amunicji, organ Policji ma prawo do przyjęcia wniosku, że naruszyła zasady jej prawidłowego przechowywania, a zatem cofnięcie jej pozwolenia na broń na tej podstawie, jest możliwe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na stronie, jako na posiadaczu broni, ciąży obowiązek przechowywania broni i amunicji zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a Policja jest organem, który ma prawo warunki te skontrolować. Uprawnienie takie organom Policji przysługuje zwłaszcza w sytuacji, gdy posiadacz broni uchyla się od poddania się takiej kontroli.

Organ wskazał, iż skarżąca od przeszło 10-ciu miesięcy uchyla się od kontroli warunków, w jakich przechowuje broń i amunicję, co stało się powodem, dla którego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie w przedmiocie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną, a następnie cofnął jej to uprawnienie na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji.

K. O. wniosła skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] orzekającej o cofnięciu skarżącej pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej.

Skarżąca zarzucała rażące naruszenie prawa poprzez m. in. milczenie organu i brak odpowiedzi na kilkukrotnie ponawiane przez stronę wnioski o wyznaczenie przez organ Policji terminu na przeprowadzenie kontroli w miejscu zamieszkania poprzez skuteczne doręczenie takowego zawiadomienia (także w trybie art. 40 § 1 k.p.a.). Niewykonanie zaleceń związanych z nieprawidłowościami wykazanymi i przyznanymi przez organ Policji w toku rozpatrywania odwołania na czynności wykonane w toku postępowania w I instancji. Podnoszę zarzut wydania przedwczesnej decyzji oraz kolejny zarzut nierozpoznania istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym przez organ Policji w postaci naruszenia m. in. jednej z najistotniejszych zasad przyświecających postępowaniu odwoławczemu w procedurze administracyjnej - to jest tak zwany zakaz reformałionis in peius (pogorszenie sytuacji skazanego w wyniku wyroku zapadłego w postępowaniu odwoławczym). Ponadto skarżąca zarzuciła, iż organ pomimo braku dowodów (cały czas w decyzji posługuje się określeniem "może" lub "powziął podejrzenia") zastosował wobec mnie zbyt dolegliwy środek poprzez cofniecie uprawnień. W ustawie o broni i amunicji Organ Policji może cofnąć uprawnienia o których mowa ale powinno to nastąpić po postępowaniu opartym na dowodach oraz po dogłębnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności (także tych na które powołuje się strona postępowania przed organem) - czego w tej sprawie nie ma.

Twierdzenie, że strona uchyla się od 10 miesięcy, od dokonania kontroli i wykazuje bierność jest nieuprawnione. Przeczą temu wyraźnie pisma wnoszone przez stronę. Podnosiła, iż wykładnia stosowania zasad (art 132 k.p.a.) jest jasna a organ Policji w żaden sposób nie udowodnił w tym zakresie prawidłowego działania; zarówno pod względem formalnym, merytorycznym jak i faktycznym. Pismo organu nie zawierało jakiegokolwiek pouczenia, co do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (tryb odwoławczy) lub podanie podstawy prawnej w oparciu o art. 128 k.p.a.

Komendant Główny Policji wnosił o oddalanie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego.

Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 przywołanej ustawy, broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Przepis § 5 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że osoby posiadające broń i amunicję do niej na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy, przechowują broń i amunicję w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy [... ]według normy [...].

Na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwe organy Policji, a w stosunku do żołnierzy zawodowych - właściwe organy wojskowe, są uprawnione do kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy przez osoby oraz podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1. Organy Policji, z uwagi na rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni, są zobowiązane do ścisłej kontroli warunków jej przechowywania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. Konstrukcja art. 18 ust. 5 pkt 4 omawianej ustawy przesądza o tym, że naruszenie zasad przechowywania broni może lecz nie musi skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Art. 27 jest podstawą m.in. do wykonywania kontroli warunków przechowywania warunków przechowywania broni. Kontrola warunków przechowywania broni na podstawie art. 27 jest czynnością administracyjną, zbliżoną do kontroli drogowej (Maj Sebastian, Ustawa o broni i amunicji. Komentarz Opublikowano: LexisNexis 2010).

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...], pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. wystąpił do strony w celu ustalenia adresu stałego pobytu, informując o zamiarze przeprowadzenia kontroli warunków przechowywania broni w terminie 30 dni. Jednocześnie poinformował, iż istnieje możliwość ustalenia dokładnego terminu takiej kontroli poprzez wskazanie konkretnego dnia oraz godziny kiedy funkcjonariusze Policji będą mogli jej dokonać. Aby strona mogła powyższe zrealizować, postanowieniami z dnia [...] stycznia 2019r., a następnie z dnia [...] kwietnia 2019 r. wyznaczył nowy termin zakończenia przedmiotowego postępowania do dnia [...] kwietnia 2019 r. Pomimo, iż strona kierowaną do niej korespondencję odebrała osobiście, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia jej odbioru, nie kontaktowała się z organem Policji w sprawie ustalenia terminu przeprowadzenia kontroli warunków przechowywanej przez nią broni. W dniu [...] marca 2019 r. funkcjonariusze Policji, celem przeprowadzenia przedmiotowej kontroli, udali się pod adres zamieszkania strony i ustalili, iż strona była nieobecna (notatka policyjna z dnia [...].04.2019r.).

Skarżąca podnosiła, iż nie była pouczana przez organ o skutkach braku odpowiedzi na wezwania organu. Tym nie mniej należy zważyć, iż skarżąca miała świadomość spoczywających na niej obowiązków. Jako osoba, która posiadała pozwolenie na broń palną gazową do ochronny osobistej winna była zapoznać się z przepisami dotyczącymi zasad przechowywania broni oraz mieć świadomość obowiązku umożliwienia kontroli tego czy broń przechowywana jest we właściwy sposób. Prawo do posiadania broni w Polskim systemie prawnym traktowane jest jako wyjątek od ogólnej zasady, co wiąże się potrzebą skrupulatnego przestrzegania obowiązków wynikających z tego uprawnienia. Ponadto, skarżąca była świadoma treści decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2018r. nr [...], która na skutek odwołania skarżącej została uchylona decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019r. nr [...]. W obu decyzjach organy szczegółowo omówiły tematykę związaną z obowiązkiem posiadacza broni polegającym na umożliwienia kontroli tego czy broń przechowywana jest w sposób bezpieczny i zgodny z obowiązującymi przepisami. Ustalony stan faktyczny wskazuje zatem, że skarżąca w sposób świadomy uniemożliwiła przeprowadzeni kontroli przechowywania broni gazowej, co samo w sobie stanowi przesłankę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej (art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 i art. 20 ustawy o broni i amunicji).

Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tej ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie należy przypisać unormowaniu z art. 32 ust. 1 ww. ustawy, który nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia. Każde zatem, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ww. ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06).

Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, świadome uniemożliwienie organowi dokonania kontroli prawidłowości przechowywania broni palnej gazowej stanowi podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy.

Sąd działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonej decyzji opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji. Dowód uzupełniający z dokumentów może być przeprowadzony natomiast tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu będzie zatem dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem tego postępowania nie jest natomiast ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Nie było zatem potrzeby dopuszczenia przez Sąd dowodu z "ujawnienia materiałów niejawnych w sprawie" (skarga, s.1).

Sąd nie uwzględnił również wniosku zawartego w skardze o przesłuchanie świadka, gdyż powołany art. 106 § 3 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym zezwala jedynie na przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów. Przeprowadzenie dowodów o charakterze osobowym nie jest zatem dopuszczalne przed sądem administracyjnym.

Organy Policji prawidłowo oceniły całokształt, wyczerpująco zebranego w sprawie, materiału dowodowego, a wydane decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Uwzględniając realia przedmiotowej sprawy, organy Policji zasadnie uznały, że istnieją podstawy do cofnięcia skarżącej pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej w oparciu o przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm), orzekł jak w wyroku.