Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 707/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1, art. 151, art. 54 par. 3,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 97 §1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze. zm.), zwanej dalej "K.p.a.", zawiesił postępowanie w sprawie wniosku B. z siedzibą w [...] złożonego [...] r. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej własność Gminy, do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy, Wydział Cywilny sprawy z powództwa Gminy o rozwiązanie wieczystego użytkowania nieruchomości opisanej powyżej (sygn. akt [...]).

Organ ustalił, że do Sądu Okręgowego w [...] r. został złożony pozew przez Gminę o rozwiązanie umowy wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Wójt Gminy uznał, że rozstrzygnięcie sprawy cywilnej ma znaczenie prawne dla postępowania w sprawie ponieważ zadecyduje o istnieniu bezwzględnej przesłanki przekształcenia jaką jest istnienie prawa wieczystego użytkowania. Rozwiązanie umowy przez sąd spowoduje bezprzedmiotowość postępowania i jego umorzenie.

Wobec powyższego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ zawiesił postępowanie. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia zażalenia Spółki (postanowienie [...] r.). Na postanowienie Kolegium Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 259/12 skargę oddalił. Wyrok ten jest prawomocny.

Wnioskiem z dnia 29.02.2012 r. Spółka zwróciła się o podjęcie postępowania

w związku z tym, że w dniu 16.12.2011 r. Sąd Okręgowy w sprawie

o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego (sygn. akt [...]) wydał postanowienie, w którym zawiesił postępowanie wskazując, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniej decyzji organu administracji, a decyzja wydana

w przedmiocie przekształcenia będzie stanowiła "konieczny element formalnego lub merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu sądowym". Postanowieniem z dnia 3.04.2012 r. Wójt Gminy odmówił podjęcia zawieszonego postępowania.

Spółka B. wniosła zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i podjęcia postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia

[...] uchyliło zaskarżone postanowienie Wójta Gminy wskazując, że nie istnieją przeszkody do prowadzenia postępowania administracyjnego, brak jest także przesłanki potrzeby uzyskania stanowiska sądu powszechnego w kwestii rozwiązania umowy, która w tych okolicznościach nie jest niezbędna do wydania stosownej decyzji w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, a w związku z tym odmowa podjęcia postępowania jest nieuzasadniona.

Skargę na powyższe postanowienie Kolegium złożył Prokurator Rejonowy, zarzucając Kolegium naruszenie art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. oraz naruszenie interesu prawnego Gminy polegające na pozbawieniu tej Gminy prawa do rozwiązania umowy użytkowania wieczystego, co zostało zainicjowane pozwem tej Gminy, złożonym do Sądu Okręgowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zarzutów skargi postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia 3 kwietnia 2012 r.

Na postanowienie to Spółka B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 13 grudnia 2012 r.

w sprawie II SA/Sz 1047/12 uchylił zaskarżone postanowienie.

W ocenie sądu postanowienie naruszało przepis art. 54 § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bowiem nie zostało w nim określone, czy poddane kontroli postanowienie z dnia 25 czerwca 2012 r., nr [...], wydane zostało bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. uchyliło w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] stwierdziwszy jednocześnie, iż naruszenie przepisów przez Skład Orzekający w tej sprawie nie miało cech rażącego naruszenia prawa, jak również że zostało wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa oraz utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...].

W opinii Kolegium, przed wydaniem decyzji w sprawie przekształcenia użytkowania wieczystego, niezbędne jest uprzednie zakończenie postępowania sądowego w przedmiocie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego. Kolegium uznało, że argument Spółki, iż w dniu złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania spełnione zostały wszelkie przesłanki ustawowe do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, a ocena oraz przewidywania, czy będą one spełnione w przyszłości wykracza poza granicę postępowania administracyjnego i nie może mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie organu, a tym samym, nie ma jakichkolwiek przeszkód do podjęcia zawieszonego postępowania oraz wydania decyzji w sprawie przedmiotowego przekształcenia, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, że właściciel nieruchomości złożył pozew o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego wcześniej, niż użytkownik wieczysty wystąpił z wnioskiem

o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Ta okoliczność, zdaniem Kolegium, przesądza o tym, że w pierwszej kolejności powinna być rozstrzygnięta kwestia istnienia prawa użytkowania wieczystego,

a dopiero po zakończeniu postępowania sądowego w tym przedmiocie, zasadne będzie podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że zachodzą podstawy do odmowy podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego, tym samym zaskarżone postanowienie Wójta Gminy z dnia 3 kwietnia 2012 r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa dotyczących zawieszenia i podejmowania zawieszonego postępowania.

Na powyższe postanowienie Spółka B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie sprawy cywilnej w sprawie o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu administracyjnym w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego

w prawo własności.

2. Naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2005 r.

Nr 175, poz. 1459 ze zm.) w zw. z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia

2 kwietnia 1997 r. poprzez uniemożliwienie przekształcenia praw użytkowania wieczystego w prawo własności, a przez to naruszenie prawa Skarżącej do własności.

W związku z powyższym, wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia SKO z dnia z dnia [...] uchylającego w całości postanowienie SKO z dnia [...]oraz utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

2. zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ocenie Skarżącej, w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Rozpatrzenie powyższej sprawy administracyjnej i wydanie decyzji w przedmiocie przekształcenia nie zależy bowiem od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W szczególności zagadnieniem wstępnym nie jest kwestia istnienia prawa użytkowania wieczystego przysługującego Skarżącej, bo ta nie ulega wątpliwości. Wszczęcie postępowania o rozwiązanie umowy w żaden sposób nie zmienia faktu, że Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości.

Zdaniem strony sprawa cywilna dotycząca rozwiązania umowy użytkowania wieczystego z uwagi na niewykonanie tej umowy przez Skarżącą nie może stanowić zagadnienia wstępnego dla postępowania administracyjnego w sprawie przekształcenia. Sprawa ta dotyczy bowiem ustalenia czy Skarżąca jako strona umowy użytkowania wieczystego korzysta z gruntu w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem określonym w umowie, a nie ustalenia okoliczności istotnej z punktu widzenia postępowania w sprawie przekształcenia, a więc tego czy Skarżąca w dniu 13 października 2005 r. była użytkowaniem nieruchomości. Tymczasem ustalenie tego, czy Skarżąca jako użytkownik wieczysty wywiązała się z obowiązków wynikających z umowy nie może być w żaden sposób przedmiotem postępowania administracyjnego.

Dodatkowo Spółka wskazała, że organ administracji zawieszając postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może kierować się przewidywaniami, jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy

i wydanie decyzji. Złożenie przez użytkownika wieczystego wniosku o przekształcenie tego prawa w prawo własności powoduje nie tylko wszczęcie postępowania administracyjnego, to jest sprawy w znaczeniu wyłącznie procesowym, lecz oznacza wolę skorzystania z przysługującego uprawnienia i zrealizowania prawa do nabycia własności nieruchomości.

Strona podkreśliła, że Skarżąca wystąpiła ze stosownym wnioskiem najwcześniej jak to tylko było możliwe. Dopiero bowiem w dniu 9 października 2011 r. weszła w życie zmiana wprowadzona ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

z 2011 r. Nr 187, poz. 1110), umożliwiająca złożenie wniosku o przekształcenie osobom prawnym. Wniosek Skarżącej o przekształcenie z dnia 14 października

2011 r. wpłynął do organu już w dniu 18 października 2011 r., a więc niecałe 10 dni po tym, od kiedy złożenie wniosku było formalnie możliwe. Fakt, że postępowanie

o rozwiązanie użytkowania wieczystego zostało zainicjowane wcześniej, chociażby

z tego powodu nie może mieć znaczenia. Skarżąca zauważa, że z chwilą złożenia wniosku dysponuje ekspektatywą prawa własności, która daje jej uprawnienie o wiele szersze od tego, które przysługuje Gminie z tytułu rzekomego niewykonania lub nienależytego wykonania umowy użytkowania wieczystego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości stanowisko zaprezentowane

w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne

i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony był jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec

w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził,

że skarga nie może być uwzględniona, bowiem ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia organu

I instancji.

Istotą sprawy jest zatem ustalenie, czy organ prawidłowo ocenił, iż nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania, która to okoliczność uzasadnia odmowę podjęcia tegoż postępowania. Niemniej jednak z uwagi na argumentację Skarżącej przedstawioną w treści skargi, odnoszącą się do zasadności zawieszenia postępowania, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że jedną z obligatoryjnych podstaw zawieszenia postępowania, określoną w art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest sytuacja, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Orzecznictwo sądowe i doktryna wywodzą, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w ww. przepisie należy rozumieć zagadnienie prawne, które determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w danej sprawie, przy czym organem właściwym do wypowiedzenia się w przedmiocie tego zagadnienia prawnego jest inny, niż prowadzący sprawę organ administracji, bądź sąd. Treścią zagadnienia wstępnego może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające w danej sprawie znaczenie prawne (por.: wyrok NSA z dnia 1 czerwca 1998 r., sygn. akt II SA 534/98).

Wystąpienie zagadnienia wstępnego związane jest zatem z sytuacją, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem innego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia określonego zagadnienia przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem prawomocnie przesądzone na właściwej drodze.

W świetle powyższego musi zatem istnieć bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Dopiero wówczas określone zagadnienie ma charakter prejudycjalny

w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Wobec tego organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej obowiązany jest ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym, przy czym o takiej bezpośredniej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że omawiana "bezpośredniość" istnieje wówczas, "gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe" (por.: uchwała Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., OPK 14/96, ONSA 1997, nr 1 poz. 11).

Istotne jest także i to, że skoro zawieszanie postępowania na podstawie

art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. ma charakter obligatoryjny, organ administracji publicznej, który prowadzi postępowanie, jest zobowiązany z urzędu badać na każdym etapie postępowania, czy nie zaistniała sytuacja lub zdarzenie, które bezwzględnie wymaga zawieszenia postępowania. Ustanie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania rodzi obowiązek organu administracji publicznej jego podjęcia. Organ więc z urzędu obowiązany jest do sprawdzenia, czy nie ustały przyczyny uzasadniające zwieszenie postępowania.

Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniu 5 kwietnia 2003 r. pomiędzy Gminą, a Skarżącą została zawarta umowa o oddanie przedmiotowej nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste. Bezsporne jest również to, że pozew o rozwiązanie ww. umowy użytkowania wieczystego Gmina złożyła do Sądu Okręgowego w dniu 19 kwietnia 2011 r. Z kolei wnioskiem z dnia 14 października 2011 r. (data wpływu 18 października 2011 r.) Skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy

o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz o rozłożenie na raty opłaty z powyższego tytułu na okres 20 lat.

W świetle powyższego za uzasadnione należy uznać stanowisko organów administracji, że z uwagi na toczące się postępowanie przed sądem powszechnym,

w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego gruntu, organ zobligowany był do zawieszenia postępowania administracyjnego. Wynik postępowania prowadzonego przez sąd powszechny determinuje bowiem dalsze kroki i prawne możliwości działania organów administracji publicznej, które nie mogą samodzielnie rozstrzygnąć tej kwestii, gdyż bezsprzecznie nie należy ona do ich kognicji. Rozstrzygniecie wniosku strony skarżącej o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uzależnione jest więc od uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii istnienia prawa użytkowania wieczystego.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 501/11 (publ. Lex nr 1082773), przyjął, że rozstrzygnięcie sprawy o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego przez sąd powszechny w trybie art. 33 ust. 3 ustawy

o gospodarce nieruchomościami stanowi zagadnienie wstępne względem rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w postępowaniu o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał między innymi, że "zagadnienie istnienia prawa użytkowania wieczystego jest kluczowe dla oceny możliwości jego przekształcenia w prawo własności. Sądowy spór co do istnienia prawa użytkowania wieczystego jest okolicznością determinującą postępowanie o przekształcenie go w prawo własności. Przekształcić można bowiem prawo, które istnieje, a formalne uruchomienie trybu zmierzającego do jego rozwiązania jest zagadnieniem wstępnym mającym pierwszeństwo przed podjęciem rozstrzygnięcia administracyjnego w trybie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1459 ze zm.)".

W tym zakresie trzeba również wskazać, iż w wyroku z dnia 16 maja 2002 r.,

w sprawie sygn. akt V CKN 1284/00 (LEX nr 56039) Sąd Najwyższy stwierdził,

że jeżeli powództwo o rozwiązanie umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zostało wytoczone przez właściciela nieruchomości,

tj. Gminę przed wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, to uwzględnienie tego powództwa oznacza, iż przekształcenie nie jest możliwe, a zatem postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Oddalenie zaś powództwa skutkuje podjęciem postępowania administracyjnego i merytorycznym rozpoznaniem wniosku o przekształcenie. Powyższa teza znajduje również zastosowanie do sytuacji, gdy rozwiązanie umowy w sprawie użytkowania wieczystego ma miejsce także w trakcie postępowania administracyjnego.

Organ zasadnie więc przyjął, że postanowienie z 25.06.2012 r. jest wadliwe

i w ramach tzw. autokontroli na podstawie art.54 § 3 P.p.s.a. uchylił je uznając,

że od rozstrzygnięcia kwestii tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości

w zakresie prawa użytkowania wieczystego zależy rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Ewentualne uwzględnienie pozwu Gminy o rozwiązanie umowy

o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste spowoduje wygaśniecie prawa użytkowania wieczystego i w konsekwencji bezprzedmiotowe stanie się orzekanie

w niniejszej sprawie.

Podkreślić przy tym należy, że w przypadku wydawania przez organ administracji publicznej decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego

w prawo własności stan prawny nieruchomości, w tym przypadku istnienie po stronie skarżącej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości powinno być bezsporne.

A z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Kontrolując zatem prawidłowość zaskarżonego postanowienia poprzez pryzmat art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. Sąd stwierdził, że wszystkie warunki w nim określone zostały spełnione, rozstrzygnięcie sprawy zawisłej przed sądem powszechnym stanowi zagadnienie wstępne w stosunku do sprawy z wniosku skarżącej

o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Reasumując, dla oceny niniejszej sprawy istotne jest to, że w dacie rozstrzygania przez organ pierwszej instancji wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, nie ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania administracyjnego. Podstawa zawieszenia postępowania istniała również w dacie rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy.

Z tych względów za prawidłowe należy uznać postanowienia organów obu instancji. Postanowienie organu odwoławczego jest wydane zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego z dnia

13 grudnia 2012 r. w sprawie II SA/Sz 1047/12.

W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 P.p.s.a. należało orzec jak

w wyroku.