Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2305/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16,  art. 18  ust. 2,  art. 21  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj Anna Mierzejewska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2013 r., działając na podstawie na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18 ust 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania dr H. C. od uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] listopada 2012 r., dotyczącej niedopuszczenia wyżej wymienionej do kolokwium habilitacyjnego w dziedzinie [...] w dyscyplinie artystycznej [...], utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału.

W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, co następuje:

Sekcja [...] Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] września 2013r., po zapoznaniu się z odwołaniem H. C. od powyższej uchwały Rady Wydziału i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu wypowiedziała się jednogłośnie za wnioskiem przeciw uchyleniu zaskarżonej uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw -12 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] września 2013 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie, postanowiło w głosowaniu tajnym jednogłośnie utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw -10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Po przeprowadzeniu analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie oraz treści wniesionego odwołania, Centralna Komisja uznała odwołanie H. C. za niezasadne. Opinie w powyższej sprawie przedstawiło dwoje recenzentów powołanych przez Centralną Komisję. Członkowie Sekcji, po zapoznaniu się z treścią odwołania i opiniami recenzentów, w dyskusji, stwierdzili zgodność prowadzonego przez Radę Wydziału postępowania z obowiązującymi przepisami. Przyjęto za zasadne zastrzeżenia dotyczące pracy habilitacyjnej, wyrażone zarówno przez recenzentów w postępowaniu, jak i w opiniach recenzentów powołanych przez Centralną Komisję. Uznano za słuszne negatywne opinie dotyczące dorobku habilitantki - brak właściwego udokumentowania oraz niewielka wartość artystyczna. Zgodzono się ze stanowiskiem rzeczoznawców, krytycznie oceniających pracę habilitacyjną jako niedojrzałą i nieprzekonywującą.

W związku z powyższym odwołanie Kandydatki uznano za bezzasadne, w pełni akceptując wszystkie czynności podejmowane przez Radę Wydziału [...] podczas prowadzonego postępowania habilitacyjnego.

H. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, zarzucając jej:

- naruszenie art. 16 oraz art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez bezpodstawne niedopuszczenie skarżącej do kolokwium habilitacyjnego pomimo spełnienia przesłanek wymaganych ustawą;

- naruszenie § 14 ust. 1 oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 115, poz. 128 ze zm.);

- rażące naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez wydanie decyzji z oczywistym naruszeniem art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 138 § 2 Kpa w zw. z art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w szczególności poprzez: jakikolwiek brak oceny całego materiału dowodowego w sprawie, nierozpatrzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia [...] listopada 2012 r.;

- naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez wydanie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2013 r. z przekroczeniem terminu.

Wskazując na powyższe zarzuty, H. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] października 2012 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi H. C. wskazała, iż została powiadomiona o terminie obrony habilitacyjnej w sposób nieprawidłowy. Skarżąca, wiadomością e-mail z dnia [...] września 2012 r., została poinformowana, iż nie będzie możliwa obrona habilitacji przed dniem [...] października 2012 r. Następnie w dniu [...] października 2012 r. otrzymała e-mail od dziekana [...], w którym zaproszono skarżącą na dzień [...] października 2012 r. na procedurę dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego wraz z opisem tej procedury. Podstawowe zastrzeżenie budzi forma zawiadomienia skarżącej drogą poczty elektronicznej o wyznaczonym terminie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Ponadto wyznaczono skarżącej bardzo krótki termin (od dnia [...] października 2012 r. do dnia [...] października 2012 r.) od zawiadomienia do wyznaczenia posiedzenia Rady Wydziału [...] (siedem dni), pomimo wcześniejszego zapewnienia o zawiadomieniu skarżącej z odpowiednim wyprzedzeniem, jak również zapewnienia, że posiedzenie Rady nie odbędzie się przed [...] października 2012 r. Te okoliczności sprawiły, ze skarżąca została w istocie pozbawiona możliwości przygotowania się do wystąpienia na posiedzeniu Rady [...]. Tym samym zostały naruszone podstawowe zasady prowadzenia postępowania przez Radę Wydziału, zawarte w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Rada Wydziału [...] wyznaczyła recenzentów w osobach prof. E. M. oraz dr hab. M. J. z [...]. Na wniosek Rady Wydziału [...], Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wyznaczyła kolejnych dwóch recenzentów w osobach prof. zw. Uniwersytetu [...] B. J., oraz dr hab. B. K. z [...].

Skarżąca posiadała formalne prawo do zapoznania się z recenzjami jej pracy habilitacyjnej przed wyznaczonym terminem dopuszczenia jej do kolokwium habilitacyjnego. Takiego prawa jednak Rada Wydziału [...] skarżącej odmówiła. W opinii prof. P. K., recenzenta Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, dotyczącej zasadności odwołania Pani dr H. C. od uchwały Rady Wydziału [...], odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, zawarte jest jednoznaczne stanowisko, iż "Pani dr H. C. miała prawo do zapoznania się ze wszystkimi czterema recenzjami przed dopuszczeniem jej do kolokwium habilitacyjnego". Skarżąca wielokrotnie zwracała się o umożliwienie zapoznania się z recenzjami jej pracy habilitacyjnej. Odmowa udostępnienia tych recenzji uniemożliwiła skarżącej prawidłowe ustosunkowanie się z recenzjami na podstawie ich odczytania podczas posiedzenia Rady Wydziału w dniu [...] października 2012 r. oraz podjęcia merytorycznej polemiki z zawartymi w nich sprzecznościami.

Rada Wydziału [...] nie umożliwiła skarżącej przedstawienia pełnej prezentacji jej pracy habilitacyjnej (habilitacja przygotowana jest w formie elektronicznej prezentacji). Jedynie poproszono skarżącą o przedstawienie najważniejszych osiągnięć i tez tej pracy. Zaniechanie przez Radę [...] zapoznania się z pracą habilitacyjną skarżącej i uniemożliwienie jej pełnej prezentacji, było naruszeniem podstawowych obowiązków tej Rady.

Rada [...] głosowała nad dopuszczeniem skarżącej do kolokwium habilitacyjnego, nie zapoznawszy się uprzednio z jej pracą habilitacyjną, a jedynie z recenzjami i tezami tej pracy. Tym samym w sposób oczywisty został naruszony § 15 ust. 1 rozporządzenia z 15 stycznia 2004 r., który nakazuje podjęcie uchwały dopiero po zapoznaniu się z rozprawą habilitacyjną. Uproszczone zapoznanie się jedynie z fragmentami pracy habilitacyjnej skarżącej nie wypełnia znamion tego przepisu. Ponadto nie dało możliwości podjęcia sprawiedliwej i rozważnej uchwały.

Jedna z recenzji pracy habilitacyjnej skarżącej - recenzja dr hab. B. K., prof. [...], została sporządza na podstawie rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. Skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie procedury habilitacyjnej w dniu [...] marca 2011 r., tak więc do postępowania habilitacyjnego skarżącej winno się stosować przepisy prawa dla postępowań awansowych prowadzonych w trybie przepisów dotychczasowych. Zatem kryteria przyjęte w rozporządzeniu z dnia 1 września 2011 r. nie mają znaczenia i nie mogą być stosowane w procesie recenzowania w niniejszej sprawie. Dr hab. B. K. w podsumowaniu swojej recenzji zarzuciła skarżącej bark spełnienia wymogów wynikających z art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w brzmieniu tego przepisu, który został wprowadzony po dacie wszczęcie procedury habilitacyjnej w dniu [...] marca 2011 r. Natomiast art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w brzmieniu z daty wszczęcia postępowania w sprawie przewodu habilitacyjnego, nie zawierał ust. 4 i stanowił, że do przewodu habilitacyjnego może być dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora i uzyskała znaczny dorobek naukowy lub artystyczny, a ponadto przedstawiła rozprawę habilitacyjną. Takie kryteria zostały przez skarżącą spełnione.

Pomimo podniesienia powyższych zarzutów w odwołaniu, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie ustosunkowała się do nich. Natomiast bezkrytycznie przyjęła stanowisko Rady [...], odmawiające dopuszczenia skarżącej do kolokwium habilitacyjnego, jednakże merytorycznie w żaden sposób takiego stanowiska nie uzasadniła. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie zauważyła też w postępowaniu Rady Wydziału [...] żadnych uchybień formalnych, co stanowi o braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. Skarżąca podniosła, iż rozstrzygnięcia obu organów nie zawierają uzasadnień pod względem formalnym i merytorycznym i są lapidarne.

W dalszej części skargi skarżąca zarzuciła nieterminowe załatwienie jej sprawy. Rada [...] (na której podjęta zostaje decyzja o niedopuszczeniu skarżącej do kolokwium habilitacyjnego) odbyła się w dniu [...] października 2012 r. Skarżąca wysłała swoje odwołanie w dniu [...] listopada 2012 r. do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów za pośrednictwem Rady [...]. Rada [...], mając zatem 3 miesiące od dnia [...] listopada 2012 r. na dostarczenie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów odwołania skarżącej (zobowiązana była dostarczyć je do Centralnej Komisji najpóźniej do dnia [...] lutego 2013 r.), odwołanie to wysyła dopiero w dniu 11 lutego 2013 r. W związku z tym, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zobowiązana była rozpatrzyć odwołanie Skarżącej do dnia [...] sierpnia 2013 r. Jednakże zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów została wydana dopiero w dniu [...] września 2013 r. Tak więc została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na przekroczeniu sześciomiesięcznego terminu, wskazanego w art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, wskazując na specyfikę postępowania przed Centralną Komisją, wynikającą z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia, zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Orzecznictwo sadów administracyjnych wypracowało na bazie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wyraźne kryteria oceny uzasadnienia decyzji dotyczącej nadawania stopni i tytułów.

Sądy administracyjne w ramach swojej kognicji nie są uprawnione do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej, a także, czy w czasie kolokwium habilitacyjnego kandydat wykazał się odpowiednią wiedzą z tej dyscypliny nauki. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania, określonego przepisami ustawy z 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy (porównaj wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., IOSK 212/08 i wyroki WSA z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 28/11 oraz z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1027/06). Postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów Kpa, z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (porównaj wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1364/05). Szczególny przedmiot postępowania w tego typu sprawach uniemożliwia stosowanie przepisów art. 7, art. 79 §1 i § 2, art. 81 Kpa (porównaj wyrok NSA z dnia 26 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 145/07). W postępowaniu przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 Kpa (porównaj wyrok WSA z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 950/06).

Skarżąca opiera skargę na zarzutach proceduralnych, jednakże wskazane przez nią naruszenia nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy, albo w ogóle nie miały miejsca.

W znajdujących się w aktach sprawy e-mailach pomiędzy skarżącą a dziekanem [...], dotyczących uzgodnień terminu kolokwium habilitacyjnego, brak jest jakiegokolwiek żądania skarżącej zapoznania się przez nią z recenzjami dotyczącymi oceny jej dorobku. Skarżąca w ogóle nie była nimi zainteresowana. Tak więc w żaden sposób nie można wyprowadzić tezy, iż skarżąca została przez Radę Wydziału [...] pozbawiona możliwości zapoznania się z tymi recenzjami. Brak jest także dowodu aby uznać, iż organ pierwszej instancji odmówił skarżącej zapoznania się z recenzjami przed terminem kolokwium. Powyższe stanowi o całkowitej niezasadności zarzutu co do braku możliwości zapoznania się przez skarżącą z przedmiotowymi recenzjami i dalece wątpliwe jest także twierdzenie skarżącej, iż nie mogła się właściwie przygotować do obrony swoich koncepcji w aspekcie polemiki z negatywnymi recenzjami, albowiem – co wynika z przedstawionych przez skarżącą dowodów (wspomniane wyżej e-maile) – przed kolokwium habilitacyjnym treścią recenzji skarżąca nie była zainteresowana. Nadto z przepisów nie wynikała konieczność doręczenia skarżącej recenzji (porównaj wyrok WSA z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1215/09).

Również nie można zaakceptować twierdzenia skarżącej, iż dziekan [...] w [...] narzucił skarżącej niekorzystny dla niej termin kolokwium habilitacyjnego w dniu [...] października 2012 r. i że termin ten został wyznaczony niezgodnie z prawem. Skarżąca zaakceptowała termin kolokwium habilitacyjnego w dniu [...] października 2012 r. i na ten termin się stawiła. Nie przedstawiła także dowodu, iż wnosiła o przesuniecie tego terminu. Nadto z treści jej e-mailu z dnia [...] września 2012 r., skierowanego do dziekana [...], skarżąca wyraźnie stwierdza, iż będzie w Polsce pomiędzy [...] a [...] października 2012 r. Skarżąca nie wnosiła także (ani wcześniej ani później) o ustalenie odleglejszego terminu kolokwium habilitacyjnego. Zatem powyższy zarzut nieprawidłowego wyznaczenia terminu kolokwium habilitacyjnego jest także chybiony.

Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Radę Wydziału [...] § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu (Dz. U. Nr 15, poz. 128). Przedstawione tejże Radzie cztery recenzje dotyczyły właśnie dorobku skarżącej, a zatem całokształtu dotychczasowej jej działalności artystycznej. Wskazać tu także należy, iż przedmiotowy przewód habilitacyjny dotyczy oceny całokształtu dotychczasowej działalności artystycznej skarżącej, a nie stricte działalności naukowej – skarżąca ubiega się o tytuł z dziedziny sztuki.

Skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie procedury habilitacyjnej w dniu [...] marca 2011 r., a zatem dla oceny jej dokonań i do procedury całego przewodu należało stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w tej dacie.

Istotnie recenzja dr hab. B. K. z [...] zawiera odniesienie się do przepisów aktualnych w dacie sporządzenia recenzji. Ma racje skarżąca, iż powinny być tu zastosowane przepisy obowiązujące w dniu [...] marca 2011 r. Jednakże uważna lektura powyższej recenzji nie wskazuje, iż zastosowanie do oceny dorobku artystycznego właściwych przepisów miałoby wpływ na treść tej opinii. Wprost przeciwnie. Negatywne oceny zawarte w tej opinii są bowiem niezależne od zastosowania błędnie wskazanych w tej recenzji przepisów. Te negatywne oceny, zawarte w przedmiotowej recenzji, dotyczą całokształtu dorobku artystycznego skarżącej i oczywiście także mieszczą się w kategorii wskazanej w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich i habilitacyjnym oraz o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2004 r. Nr 15, poz. 128 ze zm.) – to jest w rozporządzeniu, które powinno być tu zastosowane. Zatem wyżej wskazane uchybienie nie miało żadnego znaczenia dla treści tej recenzji – jej tez. Tezy te zostały zresztą podzielone przez Radę Wydziału [...] oraz przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Nadto negatywna opinia o dorobku artystycznym skarżącej, wyrażona przez dr hab. B. K., nie jest jedyną negatywną recenzją w tym przedmiocie, wyrażoną w ramach przedmiotowego postępowania habilitacyjnego. Wystarczy tu wskazać, poza recenzjami przed organem pierwszej instancji, na recenzje w postępowaniu przed Centralną Komisją, a także na treści opinii prezentowanych na posiedzeniach organów obu instancji i odnotowanych w protokołach tych posiedzeń.

Nadto skarżąca, poza sformułowaniem i opisaniem powyższego zarzutu zastosowania niewłaściwych przepisów w omawianej recenzji, nie potrafiła wykazać, iż gdyby recenzentka zastosowała przepisy właściwe, to treść recenzji byłaby dla skarżącej pozytywna.

Zatem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie można uznać, iż postępowanie przed Radą Wydziału [...] było dotknięte uchybieniami co do zastosowania przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich i habilitacyjnym oraz o nadanie tytułu profesora, które mogłyby mieć znaczenie dla podjętej przez ten organ uchwały.

Również nie można skutecznie przypisać zaskarżonej decyzji, podjętej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, braku ustosunkowania się do zarzutów odwołania, albowiem decyzja ta zostaje wypracowana w drodze uchwały poprzez głosowanie, zatem brak tu miejsca na polemikę z zarzutami odwołania, co jest charakterystyczne dla decyzji organów drugiej instancji, podejmowanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zagadnienia proceduralne zostały unormowane w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i jedynie posiłkowo poprzez treść art. 29 tej ustawy odpowiednio (a nie wprost) stosuje się tu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wprost wynika, iż uznano za zasadne zastrzeżenia dotyczące pracy habilitacyjnej, wyrażone zarówno przez recenzentów w postępowaniu, jak i w opiniach recenzentów powołanych przez Centralną Komisję. Centralna Komisja przeprowadziła w tym zakresie własne postępowanie. Uznano za słuszne negatywne opinie dotyczące dorobku habilitantki - brak właściwego jego udokumentowania oraz niewielką wartość artystyczną. Zgodzono się ze stanowiskiem rzeczoznawców, krytycznie oceniających pracę habilitacyjną jako niedojrzałą i nieprzekonywującą. Przy czym powyższa negatywna ocena zapadła jednogłośnie. Postępowanie przed tym organem nie wykazuje naruszeń proceduralnych.

Na marginesie niniejszych ocen przedstawionych przez organ nie sposób nie zauważyć, iż skarżąca w swoich wystąpieniach, uzasadniających własne teorie artystyczne - koncepcja człowieka homeopatycznego - abstrahuje od zagadnień filozofii i estetyki. Brak tu także odwołania się do literatury przedmiotu i autorytetów w tych dziedzinach.

Podnoszony w skardze zarzut nieterminowego działania obu organów po wniesieniu przez skarżącą odwołania wymyka się w tym postępowaniu spod kontroli sądu administracyjnego, albowiem przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na decyzję a nie skarga na bezczynność Rady Wydziału [...], czy bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Nadto skarżąca nie wykazała w jaki sposób zarzucana opieszałość wpłynęła na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się, aby w niniejszej sprawie doszło do istotnego, mającego wpływ na jej wynik, naruszenia przepisów art. 16, art. 18 ust. 2 pkt. i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, naruszenia § 14 ust. 1 i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich i habilitacyjnym oraz o nadanie tytułu profesora oraz naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 138 § 2 Kpa w zw. z art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy uchwały, które mogłyby skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności. Dlatego, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132, art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.