Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 252/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55 ust. 7,
journal: Dz.U. 1989 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.
article: art. 122, art. 155, art. 180, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2, art. 217
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Asystent sędziego Magdalena Stępniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010r. ze skargi E.K. i A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]. nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w kwocie 1 757 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że podatnicy za rok 2005 złożyli wspólne zeznanie podatkowe PIT-37, w którym A. K. wykazał dochód ze stosunku pracy w wysokości 59 978,59 zł. Od w/w dochodu podatnik odliczył składki na ubezpieczenie społeczne oraz kwotę 3 000 zł z tytułu darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, przekazaną na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej w J. L.. E. K. wykazała dochód ze stosunku pracy w wysokości 21 347,70 zł. Od w/w dochodu podatniczka odliczyła składki na ubezpieczenie społeczne oraz kwotę 3 000 zł z tytułu darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą na rzecz w/w Parafii. Po uwzględnieniu powyższych odliczeń oraz odliczeniu od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne podatników, a także ulgi z tytułu wydatków mieszkaniowych, podatek należny wyniósł 617 zł. Uwzględniając zaliczki pobrane przez płatnika podatnicy wykazali w zeznaniu nadpłatę w kwocie 7 243,10 zł, która została zwrócona.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że E. i A. K. przekazali w 2005r. darowiznę na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej w J. L. w łącznej wysokości 6 000 zł. Na potwierdzenie przekazania darowizny podatnicy okazali akt darowizny wraz z dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanej Parafii z dnia 20 grudnia 2005r. Podatnicy przedstawili także sprawozdanie z dnia 15 lipca 2007r. Parafii Rzymsko-Katolickiej w J. L. z wykorzystania przekazanych darowizn. Z treści przedmiotowego sprawozdania wynikało, że darowizny przekazane przez podatników przeznaczone zostały na dofinansowanie wyjazdu wakacyjnego dla dzieci potrzebujących takiego wsparcia, na co wydatkowano kwotę 6 000 zł.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej i wskazał, że sprawozdanie, o którym mowa w tym przepisie powinno mieć postać dokumentu zdatnego do uzasadnienia prawa do dokonania odliczeń. Dokument ten powinien zatem posiadać takie cechy, które pozwalają na sprawdzenie jego treści w postępowaniu podatkowym. W związku z tym sprawozdanie powinno oprócz daty i podpisu osoby sporządzającej dokument, zawierać opis zdarzeń z taką dokładnością, aby organy podatkowe mogły dokonać kontroli opisanych w nim faktów. Dlatego dokument ten powinien wskazywać cel spożytkowania konkretnej kwoty, czy też rzeczy, datę tej czynności, identyfikację osób, którym przekazano część darowizny, a także inne dane umożliwiające sprawdzenie, czy darowizna została wykorzystana na cel wskazany w ustawie.

W ocenie organu drugiej instancji w sprawie, nie został spełniony warunek przedstawienia przez kościelną osobę prawną sprawozdania z przeznaczenia otrzymanej darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze. Pismo Parafii Rzymsko-Katolickiej w J. L. z dnia 15 lipca 2007r. nazwane sprawozdaniem stanowi w istocie oświadczenie, w którym potwierdza się, że przekazana przez podatników darowizna w kwocie 6 000 zł została przeznaczona na określony cel. Sprawozdanie to nie zawiera ani dat wykorzystania darowizny, ani nie wskazuje danych osób, do których skierowana została pomoc sfinansowana z tej darowizny. Tym samym dokument ten nie posiada waloru sprawozdania, brak mu bowiem minimum cech takiego dokumentu, który ze swej istoty powinien zawierać opis przebiegu zdarzeń, zdanie sprawy z czegoś, raport. Sprawozdanie to nie poddaje się kontroli z punktu widzenia wymogów wskazanych w art. 55 ust 7 ww. ustawy. Dokument, który w postępowaniu podatkowym nie poddaje się kontroli jest dla tego postępowania nieprzydatny. Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązuje podatników do uzyskania sprawozdania ze sposobu wykorzystania darowizny, nakłada tym samym na podatnika obowiązek dowodzenia uprawnienia do dokonywania odliczeń wartości darowizny przy pomocy tego dokumentu. W przypadku gdy podatnicy przedkładają dokument nieprzydatny należy przyjąć, iż nie spełnili warunków do odliczenia od dochodu ponieważ nie został wykazany fakt wykorzystania darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze w sposób przewidziany w ustawie.

Zdaniem organu odwoławczego usprawiedliwieniem zaistniałej sytuacji nie jest brak określenia przez przepisy szczegółowej formy dokumentowania sprawozdania. Pojęcie sprawozdania jest na tyle zrozumiałe, że w warunkach dysponowania przeciętną wiedzą ogólną i doświadczeniem życiowym, zbędne jest posiłkowanie się definicją normatywną tego pojęcia.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej w K. przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie pozostają przedłożone przez podatników w toku postępowania: pismo z dnia 5 sierpnia 2009r. nazwane "uściśleniem do sprawozdania" oraz wyjaśnienia podatników wraz z pismem z dnia 11 grudnia 2009r. pt. "szczegółowe dane do sprawozdania z dnia 15 lipca 2007r.", gdyż sporządzone zostały po upływie dwuletniego terminu przewidzianego w powołanym przepisie, który w odniesieniu do darowizn przekazanych przez podatników upływał w dniu 20 grudnia 2007r. W ocenie organu drugiej instancji skoro w przedmiotowej sprawie w ww. terminie nie zostało przedłożone sprawozdanie to przeprowadzenie dowodu z przesłuchania proboszcza jest niezasadne. Braki sprawozdania o jakim mowa nie mogą być uzupełnione innymi dowodami.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. A. K. i E. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o uchylenie decyzji i zarzucając naruszenie:

1. prawa procesowego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia i skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na tym, że przedmiotowa darowizna nie została przeznaczona na cele charytatywno - opiekuńcze Parafii J. L., a podatnik w terminie nie złożył właściwego sprawozdania, tj. naruszenie art. 121,122, 155,180,187,191,210 Ordynacji podatkowej,

2. prawa materialnego, tj. art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP - poprzez przyjęcie, że przedmiotowe odliczenie nie znajduje uzasadnienia w tym przepisie i niedopuszczalnym jest uściślenie przedmiotowego sprawozdania po terminie na żądanie organu podatkowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że organ podatkowy wzywał ich do dostarczenia kompletnego sprawozdania. Złożone przez nich stosowne uściślenia potraktowano jednak obojętnie i pomimo wcześniejszego wezwania uznano, że nie dają one podstaw do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki art. 55 ust. 7 ww. ustawy bowiem uściślenia te zostały złożone po upływie materialnego terminu 2 lat. W związku z tym skarżący podnieśli, że w sprawie doszło do naruszenia art. 121 i art.122 Ordynacji podatkowej ponieważ najpierw żądano od nich stosownych wyjaśnień i uściśleń, po czym stwierdzono, że są one w ogóle nieprzydatne.

Postępowanie podatkowe, zdaniem skarżących, zostało przeprowadzone jedynie formalnie poprzez wzywanie strony do dokonania określonych czynności, zakładając z góry, że nie przyniosą one żadnego efektu z uwagi na ustaloną szablonowo praktykę postępowania. Organ podatkowy nie podjął żadnych niezbędnych działań celem wyjaśnienia sprawy, w tym nie wezwał proboszcza parafii p.w. św. J.do złożenia stosownego oświadczenia na piśmie z określeniem jego szczegółowości, które w sposób wystarczający pozwoliłoby uzyskać niezbędne informacje podlegające weryfikacji w postępowaniu podatkowym lub zeznań na te okoliczności. Istotą omawianego problemu jest to, czy dana darowizna rzeczywiście nastąpiła oraz czy została wydatkowana na wspomniany cel. To właśnie wynik postępowania podatkowego ustala te okoliczności, a nie samo sprawozdanie, które przyjmując inną interpretację mogłoby być dowolne.

Naruszenie art. 155 Ordynacji podatkowej natomiast, według skarżących, odnosi się do zaniechania wezwania proboszcza do złożenia szczegółowego wyjaśnienia na piśmie. Poprzestano jedynie na wezwaniu strony do złożenia bliżej nieokreślonych uściśleń. W ocenie skarżących działanie takie dalekie jest od zasady praworządności, ponieważ z góry nastawione jest na pozbawienie podatnika należnej mu ulgi podatkowej.

Skarżący podnieśli także, iż organ podatkowy naruszył art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej pomijając między innymi powyższe czynności oraz ignorując stanowisko strony, która zwróciła się bez odpowiedzi o informację jakiej szczegółowości sprawozdanie jest wymagane oraz jakich dowodów organ ten żąda.

Ponadto w ocenie skarżących organ podatkowy nie był zainteresowany zebraniem materiału dowodowego oraz jego oceny w sposób wyczerpujący. Powyższe działania doprowadziłyby do ustalenia, że przedmiotowa darowizna została przeznaczona na cele charytatywno - opiekuńcze.

Skarżący zarzucając naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej wskazali, że istotne dla sprawy okoliczności w toku tak przeprowadzonego postępowania w zakresie przeznaczenia darowizny nie mogły być skutecznie dowiedzione, ponieważ organ ten nie dążył do koncentracji całego dostępnego materiału dowodowego poprzestając na formalnym działaniu nastawionym na pozbawienie podatnika należnej mu ulgi.

Skarżący podnieśli także, że wobec braku ustawowego wzoru lub określenia w tej drodze wymaganej szczegółowości takiego sprawozdania organ podatkowy miał obowiązek prowadzić postępowanie podatkowe w sposób umożliwiający zbadanie tej okoliczności.

Z podanych powyżej powodów doszło do naruszenia prawa materialnego polegającego na przyjęciu, że nie miał zastosowania przepis art. 55 ust. 7 ww. ustawy ponieważ złożone w terminie sprawozdanie nie było wystarczająco szczegółowe. W ocenie strony tego rodzaju postępowanie oraz stosowanie prawa materialnego i procesowego, nie daje podatnikowi żadnej szansy obrony swoich racji, niweczy zasady kontradyktoryjności wprowadzone do tego postępowania i podważa w ogóle sens istnienia takiego postępowania, w którym strona ma szereg iluzorycznych uprawnień i gwarancji. Zatem w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia praw podstawowych, a mianowicie art. 2 i art. 217 Konstytucji RP poprzez proceduralne pozbawienie strony zagwarantowanej mu przez ustawę ulgi podatkowej. Przytaczając poglądy judykatury skarżący podali, że sposób prowadzenia działalności charytatywno-opiekuńczej, w tym, zasady udzielania pomocy finansowej i rzeczowej oraz sposób jej ewidencjonowania regulowane są także przez prawo kanoniczne. Jeżeli prawo to nie wymaga ewidencjonowania przez kościelne osoby prawne, komu, kiedy i w jakiej wysokości została udzielona pomoc, to i sprawozdanie, stanowiące relację z przeznaczenia otrzymanych od darczyńcy środków, takich szczegółowych informacji nie musi zawierać. W przepisie art. 55 ust. 7 ww. ustawy nie zostało określone, jakie warunki powinno spełnić sprawozdanie, zatem wymagania organów podatkowych w tym względzie nie powinny przekraczać tych oczekiwanych przy powszechnym użyciu analizowanego pojęcia. Termin "sprawozdanie", według reguł języka polskiego, oznacza ustne lub pisemne przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, wypadków; relacja, raport. Z przepisu art. 55 ust. 7 ww. ustawy nie wynika, iż sprawozdanie ma mieć charakter sprawozdania z wydatkowania pieniędzy (sprawozdania finansowego), ani też, aby obdarowany rozliczał się z otrzymanej darowizny. Zatem wymagania organów podatkowych w tym względzie nie powinny przekraczać tych, oczekiwanych przy powszechnym użyciu terminu sprawozdanie. Skarżący przytoczyli fragment orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, z którego wynika, iż z ulgi podatkowej korzysta podatnik, a nie podmiot, na rzecz którego została dokonana darowizna, zatem niespełnienie przez niego żądań organów podatkowych nie może, w braku wyraźnych przepisów prawa, kształtować sytuacji prawnej podatnika, który wszelkich wymogów prawa względem niego dopełnił.

Ponadto skarżący zgodzili się, że ww. dwuletni termin nie podlega przywróceniu, jednak nie zgodzili się z interpretacją, że dokonanie uściślenia sprawozdania złożonego w terminie na żądanie organu jest niedopuszczalne. Skoro istotą postępowania podatkowego jest między innymi badanie okoliczności wynikających z oświadczeń, to uściślenie sprawozdania jest jedną z takich czynności. Przyjęcie wykładni proponowanej przez organy podatkowe doprowadziłoby do wniosku, że jedynie one mają prawo wykonywać pewne czynności i oceniać ich skuteczność, a podatnik pozbawiony jest możliwości obrony swoich praw. Ponadto organ podatkowy przyjmując odmienną interpretację nie uzasadnił jej należycie w odniesieniu do realiów sprawy poprzestając jedynie na lakonicznym twierdzeniu, które legło u podstaw zaskarżonej decyzji przez co naruszył art. 210 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem sporu jest prawo skarżących E. K. i A. K. do odliczenia od dochodu uzyskanego w 2005r. wartości darowizny w łącznej kwocie 6 000 zł przekazanej na działalność charytatywno - opiekuńczą kościelnej osoby prawnej.

Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.), zgodnie z którym darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Przepis ten, mimo, że zamieszczony został w ustawie regulującej stosunki Państwa i Kościoła Katolickiego, jest przepisem podatkowym regulującym w sposób szczególny zakres opodatkowania, jego zastosowanie może bowiem wpływać w sposób istotny na wysokość podatku należnego od podatnika.

Realizacja ww. ulgi następuje poprzez spełnienie przez darczyńcę wszystkich wymogów (łącznie) przewidzianych w ww. przepisie. Wymogi te to: przekazanie darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, otrzymanie pokwitowania odbioru darowizny pochodzące od kościelnej osoby prawnej oraz dysponowanie sprawozdaniem pochodzącym od kościelnej osoby prawnej o przeznaczeniu darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, przekazanym darczyńcy w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny.

W przedmiotowej sprawie spór dotyczy przede wszystkim interpretacji pojęcia sprawozdanie, które jest nieodzownym elementem jednego z ww. warunków skorzystania z przedmiotowej ulgi podatkowej. Zdaniem organu podatkowego bowiem złożony przez skarżących dokument o treści: darowizny przekazane przez podatników przeznaczone zostały na pomoc finansową na dofinansowanie wyjazdu wakacyjnego dla dzieci potrzebujących takiego wsparcia, na co wydatkowano kwotę 6 000 zł, nie posiada cech sprawozdania.

Należy podnieść, że jak prawidłowo zauważyli skarżący, nie istnieje normatywna definicja sprawozdania, o którym mowa w art. 55 ust. 7 ww. ustawy. W ocenie Sądu, definicja ta jest zbędna wobec oczywistego znaczenia tego pojęcia w języku polskim. Sąd zgadza się z definicją przytoczoną przez skarżących, że sprawozdanie w języku polskim oznacza ustne lub pisemne przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, wypadków; relację, raport. Ustawa nie wymaga więc dla skorzystania z przedmiotowej ulgi szczegółowego sprawozdania finansowego, ale zwykłego odpowiadającego jego znaczeniu w języku polskim.

Użycie zaś przez ustawodawcę pojęcia sprawozdania nie było przypadkowe. Celem przedstawienia przez darczyńcę sprawozdania jest udowodnienie, że kościelna osoba prawna faktycznie wykorzystała otrzymaną od niego darowiznę. Ulgi podatkowej nie implikują bowiem same intencje darczyńcy, ale ich realizacja przez stronę obdarowaną. Realizacja ta ma być opisana w sprawozdaniu o przeznaczeniu darowizny. Gdyby pojęcie sprawozdanie miało odnosić się do niezrealizowanych planów, zamiarów, czy też intencji, jego użycie w przedmiotowym przepisie byłoby całkowicie nieuzasadnione. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż niezaprzeczalnymi elementami owego sprawozdania powinny być konkretne dane o wykorzystaniu darowizny.

Ponadto z uwagi na fakt, iż przedmiotowe sprawozdanie jest dokumentem prywatnym i może być w postępowaniu podatkowym weryfikowane pod względem jego zgodności ze stanem faktycznym, dane w nim zawarte powinny charakteryzować się takim stopniem szczegółowości, który tę weryfikację umożliwiłby.

Należy również podnieść, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie kwestii sprawozdania z przeznaczenia darowizny jest utrwalone i jednolite, a cechuje się znacznym rygoryzmem w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2009r., sygn. akt II FSK 758/08, z dnia 23 czerwca 2009r., sygn. akt II FSK 362/08, z dnia 3 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 858/08, z dnia 11 lutego 2009r., sygn. akt II FSK 1575/07, z dnia 14 lutego 2007r. sygn. akt I FSK 262/06 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, iż dokonana przez organ podatkowy ocena pisma z dnia 15 lipca 2007r. jest prawidłowa. Pismo to bowiem nie jest sprawozdaniem, a raczej informacją, oświadczeniem. Nie zawiera cech sprawozdania wskazanych wyżej. Wprawdzie wskazuje na dofinansowanie wyjazdu wakacyjnego dla dzieci potrzebujących takiego wsparcia, jednakże nie zawiera ono jakichkolwiek konkretnych danych np. kiedy, gdzie, na jakich zasadach pomocy tej udzielono, jak liczna grupa dzieci skorzystała z wypoczynku wakacyjnego w ramach udzielonej pomocy. Dane sprawozdania są ogólne, co powoduje brak możliwości ich weryfikacji. Wbrew też twierdzeniom skarżących organy nie stawiały dla złożonego przez nich pisma, nazwanego sprawozdaniem, wymogów wykraczających poza powszechne znaczenie tego terminu. Natomiast powszechne znaczenie tego terminu, jak z resztą wskazali sami skarżący to szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, przy czym szczegółowy oznacza z dokładnym uwzględnieniem szczegółów, drobiazgowo, skrupulatnie.

Ponadto, zdaniem Sądu, okoliczność, że z ulgi podatkowej korzysta podatnik, a nie obdarowany nie wpływa na ocenę spełnienia warunków skorzystania z ulgi, gdyż złożenie sprawozdania nie jest uprawnieniem obdarowanego lecz jego obowiązkiem prawnym. W ocenie Sądu osoba, która wydatkuje pieniądze na cele charytatywne, obowiązana jest zachować należytą staranność oraz zadbać o faktyczne wykorzystanie przeznaczonych środków na ww. cel. Obowiązek ten w świetle art. 55 ust. 7 cyt. wyżej ustawy realizuje właśnie poprzez otrzymanie od obdarowanego sprawozdania. Dla zrealizowania tego obowiązku podatnik (darczyńca) ma też możliwość podpisania z kościelną osobą prawną umowy darowizny zawierającej rygorystyczne zapisy na wypadek niewykonania jej postanowień, a przede wszystkich tych dotyczących złożenie odpowiedniego, w stosownym terminie sprawozdania. Niewypełnienie tych zapisów może skutkować odpowiedzialnością z tytułu nienależytego wykonania umowy.

Powyższe rozważania, wbrew zarzutom skargi, prowadzą do wniosku, że organy podatkowe właściwie zgromadziły i oceniły materiał dowodowy sprawy. Nie można przerzucać na organy podatkowe obowiązku wykazania, w jaki sposób wydatkowane są kwoty darowizny, skoro taki obowiązek z mocy ustawy ciąży na stronach tej czynności. Gdyby podatnik posiadał sprawozdanie, które zawierałoby dane dające się w toku postępowania podatkowego zweryfikować, wówczas zaniechanie tego obowiązku przez organy podatkowe czyniłoby uzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122 i 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Przedstawione natomiast pismo sprawozdaniem tym nie było. Dlatego nie zachodziła konieczność prowadzenia dalszego postępowania dowodowego.

Tym samym nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 2 i art. 217 Konstytucji RP poprzez proceduralne pozbawienie strony zagwarantowanej mu przez ustawę ulgi podatkowej. Realizacja przedmiotowej ulgi nie następuje bowiem przez sam fakt zawarcia i wykonania umowy darowizny na cel wskazany w art. 55 ust. 7 cyt. wyżej ustawy. Dla osiągnięcia bowiem zamierzonych celów podatkowych niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów określonych w przepisach prawa podatkowego, regulujących daną ulgę. W przedmiotowej sprawie skarżący nie składając przewidzianego przez art. 55 ust. 7 ww. ustawy sprawozdania w terminie dwuletnim, tych wymogów nie dopełnili, stąd nie mogli skorzystać z przedmiotowej ulgi.

W ocenie Sądu zbyteczne więc było przesłuchanie proboszcza parafii p.w. św. J.. Jak już bowiem wyżej wskazano, skutki prawne w postaci wyłączenia darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą z podstawy opodatkowania wywołuje przedstawienie przez kościelną osobę prawną sprawozdania o przeznaczeniu jej na tę działalność w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny. Termin ten jest terminem prawa materialnego i nie może być przywracany. Skoro w niniejszej sprawie w tym terminie nie przedłożono sprawozdania, to przestawienie go po upływie dwóch lat od dnia przekazania darowizny nie może odnieść skutku. Tym samym przeprowadzenie dowodów osobowych na te okoliczności nie miałoby żadnego wpływu na ocenę spełnienia ustawowych przesłanek dla skorzystania z ulgi podatkowej. Można zaś stwierdzić, że w sposób niedopuszczalny prowadziłoby do obejścia prawa poprzez przywrócenie wyznaczonego ustawą dwuletniego terminu dla czynności sprawozdawczych. Mówiąc wprost, jeśli w sprawozdaniu nie ma żadnych informacji dających możliwość podjęcia przez organ podatkowy jakichkolwiek czynności kontrolnych w tym zakresie to prowadzenie postępowania dowodowego w kierunku sprawdzenia sposobu wykorzystania darowizny, tak jak chcą tego skarżący, spowodowałoby otworzenie na nowo dwuletniego terminu do uzyskania przez darczyńcę sprawozdania od obdarowanego. W związku z tym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ podatkowy przepisów postępowania, tj. art. 155 i 180 Ordynacji podatkowej.

Nie mógł również odnieść skutku zarzut naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, którego skarżący upatrują w nieuwzględnieniu przez organy podatkowe pisma stanowiącego uściślenie pierwotnie złożonego pisma mającego stanowić sprawozdanie. Fakt bowiem, że ocena dokumentu przedstawionego przez skarżących jako sprawozdanie dokonana przez organ podatkowy różni się od tej dokonanej przez skarżących, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutów o naruszeniu obowiązujących zasad prowadzonego postępowania podatkowego. Ponadto organy wzywały podatników do przedłożenia kompletnego sprawozdania, natomiast, jak sami skarżący podnieśli, to w wyniku ich aktywności złożone zostały stosowne uściślenia sprawozdania. Jednak jak już wskazano wyżej uszczegółowienie dokumentu z 15 lipca 2007r. nazwanego sprawozdaniem nastąpiło po upływie dwuletniego terminu, co prawidłowo zauważył organ i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stąd zarzut naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej jest również bezzasadny.

W ocenie Sądu, w związku z tak przeprowadzonym postępowaniem, organy prawidłowo przyjęły, że przedłożony przez podatników do akt sprawy dokument nazwany sprawozdaniem nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 55 ust. 7 ww. ustawy i z tej przyczyny skarżący nie byli uprawnieni do dokonania odliczenia zakwestionowanej darowizny od dochodu uzyskanego w 2005r., wobec czego zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez naruszenie ww. przepisu nie mógł odnieść skutku.

Odnosząc się również do stanowiska skarżących popartego treścią stosownych wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił wyrażonego w nich stanowiska (np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2008r został uchylony przez NSA wyrokiem z dnia 3 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 858/08, a wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 marca 2007r. został uchylony przez NSA wyrokiem z dnia 23 czerwca 2009r., sygn. akt II FSK 362/08 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.