Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 11/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Andrzej Cisek (sprawozdawca) Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. ([...]) - wobec braku podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego - umorzył postępowanie w sprawie wydania dla P. S.A. w W. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej sieci P. nr [...] W Z. S. [...], lokalizowanej na działce nr[...], AM-[...], obręb Z., przy ul. M. [...] we W.

W uzasadnieniu wskazano, że R. O. z firmy O. U. T, ul. B. [...],[...]-[...] O., wystąpił z wnioskiem z dnia [...] r., uzupełnionym ostatecznie w dniu [...] r., o wydanie dla firmy P. S.A. w W., decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej sieci P.nr [...] W.Z. S. [...], lokalizowanej na działce nr[...], AM-[...], obręb Z., przy ul. M. [...] we W. Z charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, znajdującej się w załączonej do wniosku "Karcie informacyjnej przedsięwzięcia - stacja bazowa telefonii komórkowej sieci P. B. [...] W._Z._S. "[...]" sporządzonej przez R. O. i "Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla stacji bazowej telefonii cyfrowej P. G. –[...] MHz Nr [...] W. Z.S. [...]" autorstwa J. B., wynika, że w skład systemu antenowego stacji bazowej wejdą:

- trzy anteny sektorowe nadawczo-odbiorcze typu [...] firmy K., skierowane na azymuty: 20°, 110° i 300°, zawieszone na wysokości 20,6 m n.p.t., pracujące w paśmie [...] MHz, o pochyleniu elektrycznym 3° dla obu pasm, o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo każdej anteny EIRP=[...] W;

- trzy anteny sektorowe nadawczo-odbiorcze typu [...] firmy K., skierowane na azymuty: 20°, 110° i 300°, zawieszone na wysokości 18,9 m n.p.t., pracujące w paśmie 2000 MHz, o pochyleniu elektrycznym 3°, o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo każdej anteny EIRP=[...] W. Ponadto wskazano, że w ramach planowanego przedsięwzięcia zostanie zainstalowanych [...] anten radioliniowych, które nie będą miały wpływu na kwalifikację przedsięwzięcia w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Nadto wyjaśniono, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zmianami) kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się biorąc pod uwagę dwa parametry: równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Wyznaczenia tej odległości należy zaś dokonywać uwzględniając zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i pochylenia tej wiązki. Wskazano przy tym, że terminy zaś, przy pomocy których prawodawca ustalił kryteria kwalifikacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zostały zdefiniowane w wyjaśnieniach Ministerstwa Środowiska do w/w rozporządzenia, dotyczących instalacji radiokomunikacyjnych, radiolokacyjnych i radionawigacyjnych, a organ analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy miał na względzie wskazane definicje.

W oparciu o wnikliwą analizę terenu, wysokości i sposobu zabudowy obszaru wokół planowanych do zainstalowania anten, uwzględniając § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i e w/w rozporządzenia, na podstawie danych dotyczących parametrów tych anten zawartych w przedłożonej przez wnioskodawcę "Karcie informacyjnej przedsięwzięcia - stacja bazowa telefonii komórkowej sieci P. [...] W._Z._S._[...]" oraz "Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla stacji bazowej telefonii cyfrowej P. G. – [...] MHz Nr [...] W. Z.S. [...] ", ustalono, że dla anten sektorowych typu:

-[...] , skierowanych na azymuty: 20°, 110° i 300°, o maksymalnym pochyleniu wiązki 3° i maksymalnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny EIRP=[...] W, brak miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten,

-[...] , skierowanych na azymuty: 20°, 110° i 300°, o maksymalnym pochyleniu wiązki 3° i maksymalnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny EIRP=[...] W, brak miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 40m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten.

W związku z powyższym wskazano, że brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, bowiem przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i e w/w rozporządzenia. Podkreślono nadto, że w bezpośredniej bliskości miejsca lokalizacji stacji bazowej nie występują obszary Natura 2000, ani inne chronione prawem polskim, a ponadto inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że w odpowiedzi na zawiadomienie z dnia [...] r. o zebraniu materiału dowodowego i przystąpieniu do rozpatrzenia wniosku w przedmiotowej sprawie, pełnomocnik R. K., pismem z dnia [...] r. zgłosił uwagi i wnioski w ramach toczącego się postępowania, mające na celu zakwalifikowanie niniejszego przedsięwzięcia jako znacząco oddziałującego na środowisko, dla którego wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W ocenie natomiast organu I instancji przedsięwzięcie, w sprawie, którego wszczęto postępowanie, nie jest wymienione w art. 71 ust. 2 w/w ustawy, w związku z czym wymaga umorzenia, co zostało ustalone w oparciu o wnikliwą ocenę i kontrolę informacji zebranych w materiale dowodowym, tj. podanych przez wnioskodawcę parametrach technicznych instalacji oraz obiektywnie ustalonych przez organ danych dotyczących zabudowy terenu wokół planowanej stacji bazowej, zgodnie z wymogami przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.

Wyjaśniono także, że zgodnie z art. 63 w/w ustawy stwierdzenie obowiązku lub braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ stwierdza jedynie wówczas, gdy planowana inwestycja zgodnie z w/w rozporządzeniem kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w art. 71 ust.2 pkt 2 w/w ustawy. Wskazano także, że w miejscu lokalizacji planowanej do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej P. S.A. nie występują anteny innych operatorów.

W odpowiedzi zaś na uwagi i wnioski wniesione w ramach toczącego się postępowania, poinformowano, że z wyjaśnienia do przepisów Ministerstwa Środowiska z dnia 28 marca 2002 r., wynika, iż fakt występowania w wolnej, niedostępnej dla ludności przestrzeni miejsc, w których gęstość mocy pola elektromagnetycznego jest wyższa od wartości normatywnej zawartej w przepisach, nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludności norm takich nie ma. Tym samym występowanie pól elektromagnetycznych o parametrach wyższych od dopuszczalnych w wolnej niedostępnej dla ludzi przestrzeni, niezależnie od parametrów te pola charakteryzujących, nie jest uciążliwością w rozumieniu wymagań ochrony środowiska.

Nawiązując z kolei do wyjaśnienia do przepisów Ministerstwa Środowiska z dnia 18 kwietnia 2006 r. wskazano, że podstawowym przepisem, określającym standardy jakości środowiska dotyczące ochrony przed polami elektromagnetycznymi jest Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, wydane zgodnie z upoważnieniem zawartym w artykule 122 ustawy Prawo ochrony środowiska po porozumieniu z ministrem właściwym w sprawach zdrowia. Celem zaś nałożenia przez ustawodawcę na ministra właściwego w sprawach środowiska, obowiązku uzyskania porozumienia z ministrem właściwym w sprawach zdrowia było zapewnienie takiego stanu środowiska, który nie będzie powodował negatywnych skutków dla zdrowia ludności.

Jak dalej wskazano w w/w rozporządzeniu określono dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych o częstotliwościach powyżej [...] MHz, a więc o częstotliwościach wykorzystywanych w telefonii komórkowej. Dopuszczalny poziom gęstości mocy wynosi w Polsce [...]. Natomiast zgodnie z Rekomendacją Rady Europy z 12 lipca 1999 roku w sprawie ograniczenia ekspozycji ludności w polach elektromagnetycznych dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych o częstotliwościach używanych w telefonii komórkowej, wyznacza się w watach na metr kwadratowy jako wynik ilorazu [...], gdzie f jest równe częstotliwości pola. Dla częstotliwości używanej w systemie [...] wartość ta wynosi[...], dla systemu[...] , natomiast dla systemu UMTS – [...] . Wartości te są zatem dużo wyższe, a więc bardziej liberalne, od wartości[...] , obowiązującej w Polsce.

Reasumując wskazano, że stacja bazowa musi być tak zaprojektowana, aby w miejscach przebywania ludności nie były przekroczone wartości dopuszczalne, mając na względzie też i to, że bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu, a przed oddaniem stacji do eksploatacji, muszą zostać przeprowadzone pomiary pól elektromagnetycznych, które mają na celu sprawdzenie dotrzymania obowiązujących standardów (zgodnie z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska). Wskazano przy tym, że położenie obszarów, obejmujących pola elektromagnetyczne o poziomach przekraczających dopuszczalne, występować będzie w przestrzeni niedostępnej dla ludzi i w aspekcie narażenia ludzi na pola elektromagnetyczne nie budzi zastrzeżeń.

Jednocześnie organ poinformował, że wyżej opisane ponadnormatywne poziomy oddziaływania pola elektromagnetycznego, zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie są parametrem decydującym o kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco, bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach..

Ponadto wskazano, że zgodnie z oficjalnym stanowiskiem Komisji Higieny Radiacyjnej Rady Sanitarno-Epidemiologicznej przy Głównym Inspektorze Sanitarnym w sprawie potencjalnej szkodliwości pól elektromagnetycznych (PEM) emitowanych przez urządzenia bazowe telefonii komórkowej, stacje bazowe zgodne z polskimi przepisami nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi, w związku z powyższym nie ma możliwości narażenia na niebezpieczeństwo ludzi przebywających w pobliżu przedmiotowej stacji.

W końcowej części uzasadnienia wskazano, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy a także ocenił czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. W związku z powyższym wskazano, że objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie zgodnie z przedstawionymi parametrami anten sektorowych oraz lokalizacją i uwzględnieniem aktualnej zabudowy terenu i terenów sąsiednich, nie jest wymienione w w/w rozporządzeniu oraz w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. K., A. O. oraz R. K.– reprezentowany przez pełnomocnika – Z.G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Kwestionowanej decyzji zarzucano naruszenie:

- art. 7, 10, 77, 80, 81, 84 i 107 § 3 KPA poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych;

- art. 63 ust. 1 pkt 1,2,3 oraz art. 63 ust.3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 oraz § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez ich pominięcie;

- § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2 pkt 2, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 pkt 2, § 4, § 5 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W uzasadnieniu wskazano, że inwestor zaniżył moc maksymalną albowiem moc maksymalna możliwa do doprowadzenia do anteny wynosi ponad 300 W. W ocenie strony skarżącej w niniejszej sprawie zaniżono faktyczną moc anteny, albowiem EIRP przekroczy 8000 W w przypadku skrajnej pracy przy maksymalnym obciążeniu na sektor.

Zdaniem odwołujących się inwestor nie podał zasięgu oddziaływania inwestycji obejmującej obszar, na którym możliwa będzie łączność z tą stacją oraz nie wskazał przepustowości stacji na każdy sektor, co uniemożliwia dokonanie skutecznej weryfikacji.

Wskazano także, że w niniejszej sprawie bezspornym jest iż w odległości do 150 metrów od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównej wiązki promieniowania znajdują się miejsca dostępne dla ludności, co potwierdziło także stanowisko Wojewody. Można to zaś wyliczyć samodzielnie stosując twierdzenie Pitagorasa. Wyjaśniono przy tym, iż nie można zweryfikować stanowiska organu albowiem brak jest proceduralnego opisu dokonywania czynności, które doprowadziły organ do poszczególnych konkluzji. Podkreślono także, że organ nie podaje, co to jest oś głównej wiązki promieniowania leżąca wzdłuż niej, lecz tylko i wyłącznie podaje odległości osi do miejsc dostępnych dla ludności z przyjęciem, iż maksymalna wysokość zabudowy na działce dla terenu niezabudowanego wynosi O metra. Zdaniem odwołujących się w żadnej ustawie oraz rozporządzeniu nie ma obowiązku podawania, jaka jest odległość osi do ziemi czy też do miejsc dostępnych dla ludności. Obowiązkiem natomiast organu jest takie sformułowanie decyzji, aby strona wiedziała jak organ samodzielnie dokonywał wszystkich czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego.

Powołując się na liczne orzecznictwo zarzucono, iż w niniejszej sprawie organ w ogóle nie rozpatrzył kwestii odległości miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej według aktualnie obowiązującego rozporządzenia przy przejęciu maksymalnych możliwych tiltów elektrycznych oraz mechanicznych po zsumowaniu mocy dla pojedynczej anteny.

Odwołujący się zwrócili także i uwagę na to, że stosownie do § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położone na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się, co znajduje także swoje uzasadnienie we wskazanym w odwołaniu orzecznictwie.

Decyzją z dnia [...] r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie uzasadnienia wskazano, że z art. 138 § 2 KPA wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jeżeli stwierdzi, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do podjęcia tego rodzaju decyzji, biorąc pod uwagę podstawy prawne i faktyczne, na jakich oparto zaskarżone rozstrzygnięcie i wynikające z nich zasady kwalifikowania przedsięwzięć do kategorii tych, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko.

Zauważono także, że stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199. poz. 1227 ze zm.) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Postępowanie w sprawie oceny nie jest zatem celem samym w sobie i służy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W myśl kolejnych przepisów powołanej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko).

Rodzaje przedsięwzięć, mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko miała określić w drodze rozporządzenia Rada Ministrów, która jednak nie wykonała ww. delegacji ustawowej, co oznacza, iż i w zakresie kwalifikacji przedsięwzięć należy kierować się przepisem intertemporalnym - art. 173 ust. 2 powołanej powyżej ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem, do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 ustawy: 1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, uważa się natomiast określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony.

Określenie zaś rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu lub przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony, nastąpiło w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 tegoż rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W.

Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tei anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że w przypadku stacji bazowych sieci transmisji danych jedynym czynnikiem fizycznym, który może być powodem powstania zagrożeń w środowisku, są pola elektromagnetyczne, powstające w wyniku pracy stacji. Przy kwalifikacji tego typu inwestycji organ powinien wziąć pod uwagę: równoważną moc promieniowania izotropowego, wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość środka elektrycznego tej anteny, wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Wyznaczenia tej odległości należy dokonywać uwzględniając zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny i pochylenie (tilt) tej wiązki, przy czym odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, uwzględniając azymut i pochylenie tej osi. Wskazano zatem, że przedsięwzięcie objęte podaniem Spółki należało skonfrontować także z, powołanymi powyżej, wartościami normatywnymi, określonymi w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 jst. 1 pkt 8 rozporządzenia i oprzeć rozstrzygnięcie o akt wiedzy, a więc ustalić, czy w określonej w rozporządzeniu odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Przy czym, w ocenie Kolegium, określenie tej odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji, a nie dla stanu hipotetycznego lub przyszłego co bezzasadnie podnoszą odwołujący się.

W świetle poczynionych wyżej uwag Kolegium wskazało, że w rozpoznawanej sprawie należy zbadać i ocenić, czy planowana inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, zaliczanej przecież do instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300000 MHz, wymaga prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, a następnie - w oparciu o te ustalenia - ocenić, czy istnieją podstawy prawne do wydania stosownej decyzji. Wykazanie bowiem, że inwestycja mieści się w katalogu przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 lub w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, wymagałoby kontynuacji postępowania i zakończenia go odpowiednią decyzją merytoryczną, natomiast wynik przeciwny skutkowałby zakończeniem postępowania poprzez jego umorzenie, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania wobec braku podstaw prawnych do dokonania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. planowanego przedsięwzięcia.

Po dokonaniu analizy terenu, wysokości i sposobu zabudowy obszaru wokół planowanych do zainstalowania anten, uwzględniając treść § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) i e) rozporządzenia w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko stwierdziono, że dla anten sektorowych typu:

- [... ] skierowanych na azymuty: 20°, 110° i 300°, o nachyleniu wiązki 3°

i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny EIRP=[...] W, brak jest miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150 m od ośrodka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten:

-[...] . skierowanych na azymuty: 20° ,110° i 300°, o maksymalnym nachyleniu wiązki 3° i maksymalnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny EIRP=[...] W, brak miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 40 m od ośrodka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten.

Podkreślono także, że planowany przez inwestora kąt nachylenia wiązki promieniowania, nie został określony jako maksymalny. Ma wynosić 3°, co wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia. Inwestor nie przewiduje więc ani zwiększenia tiltu ani jego zmniejszenia. Zmiana zaś tego parametru inwestycji wymagałaby przeprowadzenia ponownie oceny oddziaływania na środowisko, jeśliby tilt miał wynieść więcej niż deklarowane w tej sprawie 3°.

W oparciu o posiadane informacje, dotyczące charakterystyki inwestycji, w tym graficzne przedstawienie przebiegu osi głównych wiązek promieniowania i ich przekrojów przyjęto, że brak jest podstaw prawnych do przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, skoro stwierdzono, że przedsięwzięcie to nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) i e) powoływanego rozporządzenia. Zdaniem Kolegium, takie stanowisko ma swoje pełne uzasadnienie w przywołanych wyżej przepisach i ustalonym stanie faktycznym. Wszystkie bowiem istotne dla sprawy parametry techniczne przedsięwzięcia nie mieszczą się w zakresie wyznaczonym wskazanymi na wstępie przepisami prawa.

Ponadto wskazano, że w bezpośredniej bliskości miejsca lokalizacji stacji bazowej brak jest miejsc dostępnych dla ludności w odległości, która uzasadniałaby w jakikolwiek sposób konieczność przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. W kontekście podnoszonych przez odwołujących się argumentów podkreślono, że żaden z przepisów regulujących instytucję decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie uzależnia wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie od tego, czy w przyszłości oś główna wiązki promieniowania anteny może znaleźć się w miejscu dostępnym dla ludności w wyniku realizacji inwestycji na podstawie planu miejscowego, czy w sąsiedztwie inwestycji występuje zabudowa mieszkaniowa lub biurowa. W sprawie niniejszej organ winien był ustalić, co też uczynił, czy w aktualnym stanie faktycznym, w określonej w rozporządzeniu odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi.

Mając na uwadze podnoszone w odwołaniu argumenty wyjaśniono także, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). W rozporządzeniu zaś z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, wskazano, że pomiary poziomów pól elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych, w przyjętych pionach pomiarowych, wykonuje się w punktach pomiarowych położonych na wysokościach od 0.3 m do 2 m nad powierzchnia ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie.

Mając na względzie powyższe regulacje oraz poglądy judykatury wskazano, że pojęcie miejsc dostępnych dla ludzi należy interpretować w sposób szeroki, uwzględniając miejsca, w których człowiek nie tylko mieszka, ale także pracuje, wypoczywa i ogólnie przebywa, a dotyczy to jedynie terenów ogólnodostępnych, a nie terenów, na których dostanie się wymaga podjęcia odpowiednich, czasem specjalistycznych czynności.

Odnosząc się z kolei do zarzutów podważających wartość dowodową przedłożonych przez inwestora informacji oraz innych dowodów zauważono, że organ administracji dokonuje oceny poszczególnych dowodów osobno oraz wszystkich dowodów we wzajemnej ich łączności, zaś dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 KPA). Organ może więc poszczególnym dowodom odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Kolegium nie widzi jednak podstaw aby dokumentom przedstawiającym graficznie przebieg osi głównych wiązek promieniowania oraz ich przekroje, a także opisom lokalizacji stacji bazowej zamieszczonym w dokumentach, odmówić wiarygodności. Także Strony nie wykazały w odwołaniach jakie to miejsca dostępne dla ludności znajdują się na linii wiązek głównych promieniowania.

Wskazano także, że trudny do zaakceptowania jest zarzut sugerujący, że decyzja nie zawiera przepisów dotyczących ochrony środowiska jak również parametrów anten, ich typów, azymutów, mocy maksymalnej, więc w istocie nie wiadomo, dla jakiego przedsięwzięcia została wydana. Wszystkie bowiem istotne dane dotyczące rozstrzyganej kwestii opisano w zaskarżonej decyzji. Decyzja ponadto, wbrew temu, co twierdzą odwołujący się, zawiera kompletne wskazanie podstaw prawnych, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Także zarzut wskazujący na brak proceduralnego opisu czynności, które doprowadziły organ do poszczególnych konkluzji, nie można uznać za trafny, skoro całą procedurę postępowania w tego typu sprawach regulują przepisy KPA, na które organ powołał się w zaskarżonej decyzji.

Za bezzasadny nadto uznano zarzut naruszenia § 4 rozporządzenia, wymagającego zsumowania istniejących i planowanych oddziaływań, wskazując, iż z akt sprawy nie wynika, aby w odległościach wskazanych w rozporządzeniu, w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) i e), znajdowały się inne stacje bazowe, których dodatkowo główne wiązki promieniowania kumulowały się pokrywając z wiązkami planowanej inwestycji.

W rozpatrywanej sprawie Kolegium - z urzędu- nie dopatrzyło się też żadnych uchybień procesowych w toku pierwszoinstancyjnego postępowania, a ocena materiału dowodowego nie wychodzi poza granice swobodnej oceny materiału dowodowego.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył R. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenie oraz zwrot kosztów postępowania.

Kwestionowanej decyzji, podobnie jak decyzji organu I instancji zarzucano naruszenie:

- przepisów postępowania: 7, 10, 77, 80, 81, 84 i 107 § 3 KPA poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych;

- art. 63 ust. 1 pkt 1,2,3 oraz art. 63 ust.3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 oraz § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez ich pominięcie;

- § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2 pkt 2, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 pkt 2, § 4, § 5 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W uzasadnieniu wskazano, że punktem wyjścia dla niniejszej sprawy winna być ocena głównej wiązki promieniowania oraz miejsca dostępne dla ludności położone wzdłuż jej oddziaływania, lecz z powodu braku w aktach sprawy rzutu na mapie głównej wiązki promieniowania dokonanie oceny stanowiska zajętego przez organ jest niemożliwe.

W ocenie strony skarżącej w niniejszej sprawie organ naruszył rażąco przepisy KPA albowiem pominął całkowicie zarzuty zawarte w odwołaniu, nie odmówił im wiarygodności oraz nie dokonał proceduralnego opisu poszczególnych czynności, które doprowadziły go do końcowych konkluzji. Wskazano także, iż organ – wbrew prawu – w kwestionowanej decyzji wbrew prawo próbuje udowodnić, iż główna wiązka promieniowania jest osią. Nadto podkreślono, że organ nie mając rysunku obrazującego położenie głównej wiązki promieniowania nie mógł poczynić żadnych ustaleń faktycznych albowiem oś jest to linia poprowadzona wzdłuż głównej wiązki.

Zdaniem R. K. organ kwestionując stanowisko odwołującego się oparte na jednolitej doktrynie orzeczniczej, iż w niniejszej sprawie w odległości do 150 metrów od środka elektrycznego anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności miał obowiązek ustosunkować się do podniesionej kwestii a nie całkowicie ją pominąć tylko i wyłącznie, dlatego że jest niekorzystna dla inwestora. Jak dalej wskazano cytowane w odwołaniu stanowisko sądów administracyjnych jest prawidłowe albowiem ustaleń należy dokonywać w przestrzenni oddziaływania głównej wiązki promieniowania, która nie jest osią. Jednakże brak własnych ustaleń organu uniemożliwia dokonania oceny stanowiska organu.

Powołując się na wskazane w skardze orzeczenia podkreślono, że organ administracji publicznej obowiązany jest rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz udowodnić słuszność zajętego stanowiska, a nie lakonicznie przekonywać strony, że główna wiązka promieniowania jest osią.

Powtórzono także zarzut, że w niniejszej sprawie bezspornym jest iż w odległości do 150 metrów od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównej wiązki promieniowania znajdują się miejsca dostępne dla ludności, co potwierdziło także stanowisko Wojewody. Można także wyliczyć samodzielnie stosując twierdzenie Pitagorasa.

Nadto podniesiono, że inwestor podał wyliczenia tylko dla tiltu 3, co nie może być zaakceptowane albowiem pomiary wykonuje się przy maksymalnym pochyleniu anten, a czynność ta dokonywana jest automatycznie podczas pracy stacji i zależy od wielu czynników w tym od położenia abonenta sieci w momencie prowadzenia rozmowy. Takie zaś stanowisko znajduje akceptację w orzecznictwie albowiem w ocenie Sądu już samo techniczne przystosowanie instalowanych anten do możliwości zdalnego pochylania wiązki promieniowania powinno zostać przeanalizowane przez organy administracji publicznej i znaleźć wyraz w uzasadnieniach decyzji. Logicznym bowiem jest, iż w przypadku zmiany kąta nachylenia anteny zmienia się główna oś wiązki promieniowania, w związku z tym może się okazać, iż w przypadku użyłkowania takich anten koniecznym będzie sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Podkreślono również, iż dodatkowo organ potwierdza, iż zmiana ustawienia tiltów wymagała ponownie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji, kiedy obowiązkiem organu na podstawie art. 63 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko było wydanie formalnego postanowienia o braku lub konieczności przeprowadzenia oceny. Jak dalej podkreślono, na powyższy przepis zwrócono także uwagę w odwołaniu, lecz Kolegium to pominęło rozpoznając sprawę.

Ponadto wyjaśniono, że nie dokonano superpozycji energii wysokiej częstotliwości inwestor winien dokonać także pomiędzy antenami sektorowymi a antenami radiolinii oraz z innymi stacjami bazowymi znajdującymi się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Wreszcie wskazano, że w niniejszej sprawie organ stwierdzając o bezprzedmiotowości postępowania miał obowiązek wskazać i wyjaśnić motywy zajęcia takiego stanowiska, które zachodzi tylko i wyłącznie wtedy, kiedy brak jest podmiotu oraz przedmiotu sprawy i nie zachodzi potrzeba merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ w niniejszej sprawie dokonując merytorycznego rozstrzygnięcia nie mógł umorzyć postępowania albowiem przedmiot i podmiot sprawy istnieją w dalszym ciągu, dlatego zasadnym jest stwierdzenie nieważność obu decyzji

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentacje i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Odnosząc się do konkretnych zarzutów, Kolegium na wstępie zauważyło, że skarżący - zarzucając organowi niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy - mija się z prawdą.

Nadto wskazano, że w aktach pierwszoinstancyjnych znajdują się dokumenty obszernie przedstawiające, w czytelnej technice graficznej: zasięg i przebieg głównych wiązek promieniowania, w układzie wertykalnym i horyzontalnym, na poszczególnych azymutach, z uwzględnieniem tiltu, sporządzone przez biegłego Wojewody w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko oraz zasięg i przebieg osi głównych wiązek promieniowania, w układzie wertykalnym i horyzontalnym, na poszczególnych azymutach, z uwzględnieniem tiltu, sporządzone przez biegłego Wojewody w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Wynika z nich jednoznacznie, że obszary o gęstości mocy promieniowania >0,1 W/m2 wystąpią przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania, w maksymalnym zasięgu do 51,4 m od anten oraz na wysokości powyżej 15,3 m nad poziomem terenu. W przewidywanym zasięgu obszarów o gęstość mocy promieniowania >0,1 W/m2 maksymalna wysokość okolicznej zabudowy kończy się na wysokości 9 m, zatem ponadnormatywne pole znajdzie się powyżej 6,3 m na poziomem dachów sąsiednich budynków - miejsc dostępnych dla ludności. Ludność nie będzie miała więc dostępu do obszaru, dla którego jest przekroczony dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego.

Wskazano także, że Kolegium w zaskarżonej decyzji nie "próbowało udowadniać, iż główna wiązka promieniowania jest osią" i nie próbowało do takiego poglądu "przekonać stronę", a podniesienie tego rodzaju zarzutu stwarza wrażenie istnienia sporu co do sposobu rozumienia przepisów prawa. Kolegium, podobnie jak skarżący uważa, co podkreśliło w zaskarżonej decyzji, że w sprawie należało ustalić, czy w określonej w rozporządzeniu odległości, w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi.

Co więcej, Kolegium wyjaśniło, że nie może zabronić skarżącemu weryfikowania ustaleń poczynionych w zgromadzonym materiale dowodowym za pomocą twierdzenia Pitagorasa i zapoznałoby się z samodzielnymi wyliczeniami skarżącego, wykorzystującego twierdzenie do udowodnienia swoich racji. W ocenie Kolegium wzór ten nie ma jednak w sprawie zastosowania, a wynika to z błędnego rozumienia "miejsca dostępnego dla ludności", jako miejsca leżącego w określonej w rozporządzeniu odległości od środka elektrycznego anteny, bez względu na to, czy w obszarze tym gęstość mocy promieniowania jest >0,1 W/m2.

Zdaniem organu odwoławczego wszystkie potrzebne dane zawarte są w aktach sprawy i nie ma potrzeby dokonywania jakichkolwiek matematycznych obliczeń.

Nadto podkreślono, że inwestor wniósł o wydanie decyzji dla przedsięwzięcia planując, że kąt nachylenia głównych wiązek promieniowania wyniesie 3° i nie przewidział ani zwiększania tiltu, ani jego zmniejszenia. Późniejsza jednakże zmiana założeń inwestycyjnych będzie skutkowała koniecznością przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Wskazano również, iż przepis art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie miał w sprawie zastosowania, jako że planowane przez Inwestora przedsięwzięcie nie jest w ogóle przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie można więc było wydać rozstrzygnięcia co do istoty i stwierdzić lub nie stwierdzić potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Na koniec wyjaśniono, że przepis § 4 rozporządzenia w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko stanowi, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Oznacza to więc konieczność zbadania powiązań z innymi przedsięwzięciami tego rodzaju, w szczególności kumulowania się oddziaływań wszystkich anten na wieży stacji bazowej. Okoliczność ta została jednak zbadana. W przewidywanym zasięgu występowania elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, o wartościach przekraczających dopuszczalny poziom pochodzącego od projektowanej stacji bazowej, nie występują obiekty nadawcze emitującego do środowiska tego typu promieniowania. Z tego powodu przy obliczeniach wpływu promieniowania od stacji telefonii cyfrowej nie uwzględniono promieniowania pochodzącego od obcych źródeł. Wskazano przy tym, że nie chodzi tu o jakiekolwiek oddziaływanie innych stacji bazowych, których zasięg na terenach o słabym ruchu może mieć średnicę nawet 30 - 40 km, tzw. makrokomórki, ale o "parametry tego samego rodzaju". Nie można więc, jak tego chce Skarżący, uwzględnić stacji bazowych zlokalizowanych w odległości kilku kilometrów, skoro normatywna odległość badania oceny oddziaływania na środowisko została ograniczona do obszaru 150 m od środka elektrycznego anteny, a obszary o gęstości mocy promieniowania >0,1 W/m2 wystąpią przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania, w maksymalnym zasięgu do 51,4 m od środka elektrycznego anteny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zgodnie z art. 151 powyższej ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

W rozpoznawanej sprawie kwestię sporną stanowi ocena czy objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr [...] W. Z. zlokalizowane na działce[...], AM – [...], obręb Z., przy ul. M. [...] we W. należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w konsekwencji czego wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację.

Na wstępie niniejszych rozważań zasadnym jest wskazanie, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Z powyżej opisanej regulacji normatywnej wynika więc, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zależności od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji może mieć charakter obligatoryjny lub fakultatywny. W tym pierwszym przypadku nie ma wątpliwości, że ocena oddziaływania na środowisko musi być przeprowadzona zawsze. W drugim przypadku zgodnie zaś z art. 63 ust. 1 powyższej ustawy – obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając wskazane w tymże przepisie okoliczności.

Jednakże w rozpoznawanej sprawie istotne jest to, iż - jak słusznie zauważył organ odwoławczy – z uwagi na fakt, iż Rada Ministrów nie określiła w drodze rozporządzenia przedsięwzięć, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – zastosowanie ma art. 173 ust. 2 powołanej powyżej ustawy, stanowiący, że do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 ustawy: 1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony.

Powyższe zatem oznacza, iż w niniejszej sprawie oceny czy objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie należy do znacząco oddziałujących na środowisko należy dokonać mając na względzie postanowienia § 2 lub 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004, Nr 254, poz. 2573 z późn.).

Sąd podzielił stanowisko organów, iż objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie, w którym dla anten sektorowych typu:

- [...] skierowanych na azymuty: 20°, 110° i 300°, o nachyleniu wiązki 3°

i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny EIRP=[...] W, brak jest miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150 m od ośrodka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten:

- [...] skierowanych na azymuty: 20° ,110° i 300°, o maksymalnym nachyleniu wiązki 3° i maksymalnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny EIRP=[...]W, brak miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 40 m od ośrodka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten.

Powyższe zaś oznacza, iż inwestycja ta nie mieści się w zakresie zastosowania tak § 2 i § 3 powyższego rozporządzenia, a dokładniej nie wypełnia ona dyspozycji § 2 ust. 1 pkt 7, uznającego za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 20.000 W;

Nie można także uznać, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcia określonego w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i e obejmującego instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 , z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

- nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (lit. c),

- nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (lit. e).

Oznacza to więc, że niniejsza inwestycja nie może być pojmowana jako znacząco oddziałująca na środowisko.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skarżącego wskazać należy, iż brak jest podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie w odległości do 150m od środka elektrycznego anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z akt administracyjnych, a szczególnie ze sporządzonego przez biegłego opisu zasięgu i przebiegu głównych wiązek promieniowania w układzie horyzontalnym i wertykalnym wynika, że obszary o gęstości mocy promieniowania > 0, 1W/m² wystąpią przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania, w maksymalnym zasięgu do 51, 4 m od anten oraz na wysokości powyżej 15,3m nad poziomem terenu. W przewidywanym zasięgu obszarów o powyższej gęstości mocy promieniowania maksymalna wysokość okolicznej zabudowy kończy się zaś na wysokości 9m. Oznacza to więc – jak słusznie zauważyło Kolegium - że ponadnormatywne pole znajdzie się powyżej 6, 3m nad poziomem najwyższych dachów sąsiednich, a zatem w miejscu niedostępnym dla ludności.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia § 4 wskazanego rozporządzenia, który stanowi, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się, wyjaśnić należy, iż w normatywnej odległości badania oceny oddziaływania na środowisko, ograniczonej do obszaru 150m od środka elektrycznego anteny, nie występują inne stacje bazowe emitujące elektromagnetyczne promieniowania niejonizujące, które w połączeniu z emisją pochodzącą z planowanego przedsięwzięcia przekroczyłyby dopuszczalny poziom określony rozporządzeniem z dnia 3 października 2008 r.

Nie sposób zgodzić się także z argumentem skarżącego, iż w rozpoznawanej sprawie naruszono art. 63 ust 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powyższe regulacje dotyczą bowiem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Procedura oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzana jest więc po stwierdzeniu, że, przedsięwzięcie może zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W rozpoznawanej jednak sprawie z powodów wskazanych powyżej nie mamy do czynienia z takim przedsięwzięciem, co w konsekwencji oznacza, iż powyższe regulację nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Na uwzględnienie nie zasługuje także twierdzenie R. K., że inwestor podał wyliczenia tylko dla tiltu 3, co nie może być zaakceptowane albowiem pomiary wykonuje się przy maksymalnym pochyleniu. Jak słusznie bowiem wskazało Kolegium – inwestor wniósł o wydanie decyzji dla przedsięwzięcia planując, że kąt nachylenia głównych wiązek promieniowania wyniesienie 3°, a organ ochrony środowiska jest związany z żądaniem inwestora. Wskazać jednak należy, iż późniejsza zmiana założeń inwestycyjnych będzie skutkowało koniecznością przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

W złożonej skardze R.K. zarzucił także, iż organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania naruszył przepisy proceduralne, a dokładniej pominął zarzuty zawarte w odwołaniu, nie dokonał proceduralnego opisu poszczególnych czynności, które doprowadziły go do końcowych czynności, a także nienależycie ustalił okoliczności stanu faktycznego sprawy.

Z powyższym zarzutem skarżącego nie sposób się zgodzić. Zważyć bowiem należy, że celem wskazanych przez skarżącego przepisów prawnych ( art. 7, 10, 77, 80, 81 i 84 KPA) jest nałożenie na organ administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zobligowanie organu prowadzącego postępowanie administracyjne nie tylko do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale również do podjęcia czynności mających na celu zebranie tegoż materiału, mając także na uwadze to, iż gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się o opinię biegłego. W doktrynie podkreśla się, iż uzyskanie pełnego materiału dowodowego, to zebranie dowodów odnoszących się do wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy okoliczności. Nadto nałożony na organy obowiązek przeprowadzenia całego postępowania dowodowego co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. W sytuacji jednak gdy strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 402-405).

W rozpoznawanej sprawie organ w należyty sposób zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, opierając swoje przekonanie na wiadomościach zawartych w

Karcie informacyjnej przedsięwzięcia - stacja bazowa telefonii komórkowej sieci P. [...] W._Z._S._[...], Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla stacji bazowej telefonii cyfrowej P. – [...] MHz Nr [...] W. Z. S. [...]oraz istniejących w aktach organu I instancji dokumentach opracowanych przez biegłego z zakresu sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Motywy zaś podjętego rozstrzygnięcia zostały przedstawione w uzasadnieniu podjętej decyzji, które zgodnie z art. 107 § 3 KPA powinna zawierać tak wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji jak i ukazanie faktów, które organ uznał za udowodnione.

W ocenie Sądu z uzasadnienia kwestionowanego rozstrzygnięcia wynika, że organ rozpoznający sprawę przeprowadził dokładną analizę stanu faktycznego, ustalił wszystkie zaistniałe w sprawie okoliczności, które miały znaczenie dla podjęcia decyzji, a także wyjaśnił znaczenie zastosowanej normy prawnej, a także odniósł się merytorycznie do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Wskazać także należy, że chybiony jest zarzut strony skarżącej, iż organ nie mógł umorzyć postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Stosownie bowiem do art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania. Zważyć jednakże trzeba, iż sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu powyższego przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., I OSK 967/05, LEX nr 201507). W rozpoznawanej sprawie, uwzględniając zebrany materiał dowodowy, Sąd nie miał wątpliwości, iż brak jest podstaw do wydania decyzji merytorycznej, a dokładniej decyzji środowiskowych uwarunkowaniach zgody, co motywuje zasadność podjętego przez organy rozstrzygnięcia.

Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.