Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 152/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 200 w zw. z  art. 10
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o zasądzenie kosztów procesowych skarżącego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 19 lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem postanawia zasądzić od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego 49 zł kosztów postępowania w sprawie.


UZASADNIENIE

W uwzględniającym skargę wyroku z dnia 15 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (p. III) na rzecz skarżącego 73 zł kosztów postępowania.

Zażalenie na orzeczenie o kosztach złożył skarżący.

W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego na orzeczenie w zakresie kosztów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenie o kosztach i w tej części sprawę przekazał sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sąd ten wskazał, że skarżący złożył na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. zestawienie kosztów postępowania z wnioskiem o ich przyznanie, domagając się szczegółowo wyliczonej kwoty 199 zł. Mimo to Sąd pierwszej instancji zasądził od organu na rzecz skarżącego jedynie część tych kosztów nie uzasadniając odmowy przyznania zwrotu kosztów w pełnej, żądanej wysokości. NSA w motywach orzeczenia wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę zwrotu kosztów postępowania rzeczą sądu pierwszej instancji będzie rozstrzygnięcie o wniosku skarżącego w tym przedmiocie z wyjaśnieniem motywów wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei wedle art. 205. § 1. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i

równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego.

Sygn. akt II SA/Wr 152/07

W dniu 15 listopada 2007 r. skarżący złożył do akt (wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów procesu w kwocie 199 zł) spis kotów procesowych. Na kwotę

żądaną składają się: opłata sądowa od skargi (10 zł), 3 krotne dojazdy do sądu (3x13 zł) i 3 krotna utrata zarobków w dniach rozpraw (3 x 50 zł).

Zdaniem sądu ze wskazanych kwot podlegają zasądzeniu te, które skarżący poniósł w sposób nie budzący wątpliwości. Jak wynika z akt sprawy skarżący poniósł opłatę od skargi (10 zł), nadto z protokołów rozpraw wynika, że trzykrotnie był obecny na rozprawach, zatem był zmuszony ponieść koszy dojazdu do sądu (daje to 39 zł), natomiast nie poparł żadnym dowodem okoliczności, że istotnie utracił jakiekolwiek zarobki, w szczególności z niczego nie wynika, aby utracone zarobki zamykały się każdorazowo określoną w spisie kosztów kwotą 50 zł. W ocenie sądu kwota utraconych zarobków, jako nieudokumentowana nie może zostać uwzględniona. Dodatkowo można wskazać, że w myśl art. 91 § 2 p.p.s.a. stawiennictwo skarżącego przed sądem administracyjnym nie było obowiązkowe, o czym każdorazowo skarżący był powiadamiany przez sąd.

Reasumując, na zasadzie art. 200 w zw. z art. 16 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.