Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1146/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 i art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 157
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi C. G. i A. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA /Wa 1146/17

UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2016 r. znak [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...], prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" S.C. [...]- pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej: budynek nr 1 [segment G] - powierzchnia zabudowy 57,20 m2 i kubaturze 338,60 m3, budynek nr 2 [segment H] - powierzchnia zabudowy 68,00 m2 i kubaturze 397,90 m3, budynek nr 3 [segment I] - powierzchnia zabudowy 70,60 m2 i kubaturze 398,80 m3, wraz z doziemną instalacją elektryczną, trzema odcinkami doziemnej instalacji kanalizacji sanitarnej oraz trzema wewnętrznymi instalacjami gazowymi na działce ewidencyjnej gr. nr [...] - obr. [...] przy ul. [...] w [...]- odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wojewoda podał co następuje.

Wojewoda podkreślił, że zarówno poprzedni właściciel działki o nr ewid. [...] sąsiadującej z terenem inwestycji, jak i wnioskodawcy nie byli stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem skarżonej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014 r. Działkę o nr ewid. [...] sąsiadującą z działką o nr ewid. [...] skarżący nabyli w dniu [...] października 2014 r. na podstawie umowy sprzedaży Repertorium A Nr [...], czyli po upływie około miesiąca po wydaniu kwestionowanej decyzji.

Ze względu na to, iż działka skarżących o nr ewid. [...] graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną, a ich budynek mieszkalny zlokalizowany jest przy granicy z działką inwestycyjną w nierównej od niej odległości od 0 do 0,40 m, organ I instancji uznał, iż istnieje możliwość potencjalnego oddziaływania inwestycji na sposób wykonywania prawa własności skarżących w stosunku do swojej nieruchomości, jak również możliwość utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem oraz ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki skarżących, stąd przysługuje im przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

Prowadząc postępowanie nadzwyczajne, Wojewoda uwzględnił przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), jak i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) obowiązujące w dniu wydania badanej decyzji, jak też uwzględnił orzecznictwo sądowo-administracyjne. Organ I instancji przeanalizowawszy posiadane dokumenty pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa uznał iż badana decyzja nie została podjęta z rażącym naruszeniem prawa.

Analizując treść art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, organ wyjaśnił, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy załączyli wymagane przepisami cztery egzemplarze projektu budowlanego, zaświadczenia projektantów o przynależności do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa oraz [...] Okręgowej Izby Architektów RP, aktualne na dzień opracowania projektu wraz z dokumentami potwierdzającymi ich uprawnienia budowlane. Inwestorzy załączyli również oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki o nr ewid. [...] wynikające z tytułu współwłasności wskazując akt notarialny Rep. A [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Do wniosku przedłożona została także decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2013 r. ustalająca warunki zabudowy inwestycji polegającej na: budowie do czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z zagospodarowaniem terenu na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] oraz projektowanym zjazdem w pasie drogowym ul. [...] na części działki o nr ewid. [...] i niezbędną infrastrukturą techniczną wraz załącznikiem graficznym oraz analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (część tekstowa i graficzna). W aktach znajduje się także postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. wyjaśniające wątpliwości co do treści tej decyzji.

Wojewoda [...] nadto stwierdził, iż projekt budowlany zawiera projekt zagospodarowania terenu sporządzony zarówno w formie graficznej, w tym projekt nawierzchni i ukształtowania terenu, jak i tekstowej, jak również zawiera zwięzły opis techniczny do projektu architektoniczno- budowlanego uwzględniający: przeznaczenie i program użytkowy obiektu; zestawienie powierzchni i kubatur; formę architektoniczną; układ konstrukcyjny; wyposażenie budowlano- instalacyjne; warunki ochrony przeciwpożarowej; wpływ obiektu na środowisko oraz rysunki rzutów, przekrojów, elewacji, zestawienia stolarki, profili instalacji kanalizacji sanitarnej przedmiotowej inwestycji oraz odniesienie się do poszanowania interesu osób trzecich. Ponadto zawiera opis do projektu budowlanego wewnętrznych instalacji gazowych całej inwestycji wraz ze szczegółowym opisem do każdego budynku oraz rysunkami: rzutu instalacji gazowej, szafek punktów pomiarowych z kurkami głównymi. Do projektu załączona została charakterystyka energetyczna budynku, obliczenia statyczne, jak również oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej podpisane przez wszystkich projektantów. Załączono ponadto: warunki [...] S. A. Oddziału [...] z dnia [...] marca 2014 r. przyłączenia do sieci dystrybucyjnej o napięciu znamionowym 0,4 kV; warunki [...] Spółki [...] Sp. z o.o. Oddziału w [...] Zakładu w [...] z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] przyłączenia do sieci gazowej; pismo Wodociągów [...] Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] dotyczące warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej; pismo Urzędu Miejskiego w [...] Departamentu Ochrony Środowiska i Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 2014 r. wskazujące, iż wody opadowe z projektowanego budynku inwestor winien zagospodarować we własnym zakresie; oświadczenie właściwego zarządcy drogi Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016r. o możliwości połączenia działki o nr ewid. [...] w obrębie [...] z drogą publiczną - ul. [...] zjazdem publicznym w pasie drogowym ul. [...] na działkę o nr ewid. [...] w obrębie [...] i przez działkę o nr ewid. [...] w obrębie [...], która jest własnością inwestorów, do obsługi komunikacyjnej czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Wojewoda [...] dokonał analizy zgodności projektu budowlanego z ustaleniami przedłożonej decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia

[...] maja 2013 r. ustalającej warunki zabudowy wyżej wymienionego zamierzenia budowlanego, w zakresie usytuowania, parametrów oraz wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu projektowanej inwestycji z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. W wyniku tej analizy organ stwierdził, iż usytuowanie projektowanych budynków w odległości 5,0 m od linii rozgraniczającej ul. [...], w odległości 4,0 m od linii rozgraniczającej ul. [...], (zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1) spełnia wymogi decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wyznaczonych powyższą decyzją linii zabudowy. Projekt zagospodarowania terenu wykazuje wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem o wartości 36,6 %, co oznacza, że jest mniejszy od 41 %, ustalonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt wykazuje szerokość elewacji wynoszącą 12,28 m (budynek Nr 1 - G), której wartość spełnia warunek określony decyzją o warunkach zabudowy - 12,0 m z tolerancją do 20 %, czyli mieści się w przedziale od 9,6 m do 14,4 m. Wysokość górnej elewacji frontowej liczona od poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do kalenicy dachu wynosi 10,45 m (budynek Nr 1 - G), a maksymalna wysokość budynku liczona do kalenicy dachu: 10,77 m (budynek Nr 1 - G), 10,89 (w przypadku budynków Nr 2 - H, Nr 3 - I). Zatem wysokość budynku jest mniejsza od maksymalnej wymaganej decyzją o warunkach zabudowy 11,0 m. Rysunek rzutu dachu wykazuje dach dwuspadowy o kącie nachylenia 33°, która mieści się w zakresie do 15° do 45° ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy, wysokości kalenicy 10,60 m, czyli mniejszej od wymaganej decyzją do 11,0 m, o kierunku kalenicy głównej zorientowanej dowolnie w stosunku do frontu działki. Zatem projekt jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie. Obsługa komunikacyjna terenu inwestycji została zapewniona jednym zjazdem indywidulanym z ul. [...], przewidzianym do przebudowy na zjazd publiczny (jak wyjaśniono w opisie - na podstawie innego prawomocnego pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.). Zaprojektowano 1 miejsce garażowe na 1 lokal mieszkalny w granicach własnego terenu, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dopuszczającym 1 miejsce postojowe lub garażowe na 1 lokal mieszkalny. Zaprojektowano powierzchniowe odprowadzenie wód z nieruchomości z projektowanym zespołem budynków oraz z powierzchni utwardzonych do wsiąkania w grunt na terenach zielonych oraz przepuszczalnych nawierzchniach z płyt ażurowych, układanych na podbudowie odsączającej z podsypki piaskowej, bez zakłócania gospodarki wodno-ściekowej na terenach przyległych, a ukształtowanie terenu nawiązuje do stanu istniejącego i nie zmienia spływu wód powierzchniowych. Z opisu projektu wynika też, że projektowane trzy budynki mieszkalne nie należą do uciążliwych otoczeniu, a przedsięwzięcie inwestycyjne nie stwarza zagrożenia ekologicznego i nie będzie wywierać negatywnego wpływu na środowisko przyrodnicze, jak też nie powoduje zagrożenia higieny i zdrowia. Z opisu projektu wynika nadto, że projektowane budynki wraz z zagospodarowaniem terenu działki nie naruszają interesu osób trzecich, gdyż zachowano wszystkie odległości wymagane warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustaleniami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśniono, że na rysunku Nr 01/B przedstawiono analizę przesłaniania istniejących w sąsiedztwie i będących w trakcie realizacji budynków oraz projektowanego zespołu trzech budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, z której wynika, że zjawisko przesłaniania przez projektowane budynki, budynków istniejących i odwrotnie nie wystąpi, a wymogi naturalnego oświetlenia pomieszczeń i wysokości przesłaniania, wynikające z § 13 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie są spełnione.

Projekt budowlany zatem wykazuje uwzględnienie wszystkich warunków określonych w wyżej wymienionych dokumentach załączonych do projektu budowlanego. Stąd stwierdzić należy, że projekt budowlany został opracowany zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, gdyż uwzględniał wszystkie warunki określone tą decyzją.

Organ I instancji dokonał również analizy zgodności wykonania projektu budowlanego w odniesieniu do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Z analizy projektu zagospodarowania terenu oraz rysunków: elewacji, rzutu piętra i poddasza wynika, iż projektowane budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej zostały zlokalizowane na działce inwestycyjnej w odległości 3,00 m od jej granicy północno-wschodniej graniczącej z działką skarżących ścianą o odporności ogniowej REI 60 posiadającą dwa otwory okienne wypełnione luksferami, a powierzchnia wypełnienia otworów do powierzchni ściany wynosi 1,8 %; 4,00 m od jej granicy południowo-wschodniej graniczącej z ul. [...]; od 5,00 m do ok. 5,68 m od jej granicy południowo-zachodniej graniczącej z terenem ul. [...]; i od 5,07 m do ok. 5,14 m od jej granicy północno-zachodniej graniczącej z działką o nr ewid. [...] - pozostałymi ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi. Z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynki nie będą powodowały zacieniania ani przesłaniania istniejących i będących w realizacji budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich, ponieważ wszystkie odległości od wewnętrznych krawędzi w osi okien do najwyżej położonych krawędzi elementów zacieniających budynków na działkach sąsiednich są większe od wysokości przesłaniania, a analiza wzajemnego przesłaniania budynków zgodnie z § 13 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przedstawiona została na rysunkach (01/A, 01/B). Ponadto zachowano przepisowe odległości pomiędzy budynkami, jak w sytuacji gdyby na parterze znajdowały się otwory okienne lub drzwi balkonowe. Z opisu wynika także, że ściana szczytowa projektowanego budynku Nr 3 zlokalizowana w odległości 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...] nie wymaga przeprowadzenia analizy w zakresie przesłaniania i zacieniania, gdyż ściana istniejącego budynku na działce o nr ewid. [...] nie posiada otworów okiennych w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (istniejący otwór okienny doświetla komunikację pionową budynku - klatkę schodową) - stąd § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnoszący się do nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, nie ma tu zastosowania. Ponadto ściana ta jest zlokalizowana wzdłuż granicy działki [...] w nierównej od niej odległości (od 0 do 0,40 m licząc od granicy działki inwestycyjnej w stronę działki Skarżących). Poza tym usytuowanie ściany budynku skarżących w takiej odległości, w obecnie obowiązującym stanie prawnym, uniemożliwia wykonanie w niej ewentualnych nowych otworów okiennych. Natomiast załączone rysunki 01/A i 01/B przedstawiają wzajemne odległości oraz rzędne budynków, a rysunek 01/B stwierdza spełnienie wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń i wysokości przesłaniania wynikających z § 13 rozporządzenia. Wojewoda uznał zatem, że projekt budowlany spełnił wymogi przepisów § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w tym zakresie.

Z projektu budowlanego wynika, że teren inwestycji od północnego wschodu graniczy z działką skarżących o nr ewid. [...], na której znajduje się budynek garażowy oraz budynek mieszkalny. Inwestycję (budynek Nr 1, Nr 2 i Nr 3) zaprojektowano jako trzy budynki mieszkalne jednorodzinne stanowiące konstrukcyjnie samodzielną całość - oddzielone dylatacją, w zabudowie szeregowej, nie podpiwniczone, trzykondygnacyjne (parter, piętro i poddasze) z wbudowanymi garażami jednostanowiskowymi na samochody osobowe. W projekcie budowlanym określono elementy budynku spełniające wymagania klasy odporności ogniowej, jak przy klasie odporności pożarowej budynku D, zgodnie z § 216 ust. 1 rozporządzenia, projektując: główną konstrukcję nośną - R 30, strop - REI 30, ścianę zewnętrzną - El 30, ścianę zewnętrzną ogniową REI 60 od granicy działki o nr ewid. [...]. Projekt budowlany jednoznacznie wykazuje zaprojektowaną ścianę zewnętrzną o odporności ogniowej REI 60, czyli spełniającą wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, zlokalizowaną w odległości 3,00 m od granicy z działką skarżących. Tu zdaniem organu I instancji podkreślić należało, że przepis § 271 ust. 10 rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku zgodnie z § 12 jeśli ściana od strony sąsiedniego budynku zostanie zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z § 235 ust. 2 rozporządzenia ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Zgodnie z § 232 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia ściany stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, przy czym w ścianie takiej dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. Z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowany budynek Nr 3 w odległości 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...], na której znajduje się istniejący budynek ze ścianą usytuowaną w odległości od 0 do 0,40 m od tej granicy, został zaprojektowany ze ścianą szczytową od strony działki o nr ewid. [...] o odporności ogniowej REI 60. Powierzchnia otworów z luksferami w ścianie szczytowej, jak wynika z opisu rysunku elewacji tej ściany, wynosi 1,8 % i jest mniejsza od dopuszczalnej wynoszącej 10 %. Ponadto w pkt 6 opisu technicznego potwierdzono, że zaprojektowane elementy spełniają ten wymóg odporności ogniowej REI 60 - w przypadku tej ściany. Skoro projekt budowlany zakłada wykonanie ściany spełniającej wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki o nr ewid. [...], to dopuszczalne było zaprojektowanie budynku w odległości 3,00 m od granicy z tą działką taką ścianą, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W wyniku przeprowadzonej analizy tutejszy organ stwierdził, iż projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z wymaganiami decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. o warunkach zabudowy oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Odnosząc się do uwag Skarżących w zakresie wysokości budynków, wojewoda wyjaśnił, iż przepisy § 12 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie regulują wysokość budynków, ale jedynie w pasie o szerokości 3 m przy granicy działki (nowe projektowane budynki nie mogą być wyższe od sąsiednich budynków usytuowanych bezpośrednio przy tej granicy). Natomiast w tym przypadku, z uwagi na to, że skrajny budynek mieszkalny jednorodzinny Nr 3 - I został usytuowany w odległości 3,00 m od granicy działki o nr ewid. [...], czyli poza pasem 3 m przy tej granicy, przepisy § 12 ust. 3 rozporządzenia w tym zakresie dotyczącym zachowania długości i wysokości budynku takim jak na sąsiedniej działce nie mają zastosowania. W tym wypadku jedynym ograniczeniem wysokości projektowanych budynków (z wbudowanymi garażami) są ustalenia wynikające z decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2013r., które jak już wyżej wykazano zostały spełnione.

Odnosząc się o zarzutów Skarżących w kwestii nie spełnienia wymagań w zakresie konstrukcji ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki o nr ewid. [...], Wojewoda [...] stwierdził, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV i nie przekroczonej dopuszczalnej wielkości strefy pożarowej 8000 m2, jak wynika z opisu do projektu, nie została wymieniona w § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z dnia 11 lipca 2003 r. Nr 121, poz. 1137 ze zm.), który szczegółowo określa jakie projekty budowlane wymagają takiego uzgodnienia.

W związku z tym inwestor nie był zobowiązany do uzgodnienia dokumentacji projektowej pod względem ochrony przeciwpożarowej. Wykazanie zatem w projekcie budowlanym przez projektantów zaprojektowanej ściany o odporności ogniowej REI 60, bez załączenia dodatkowych uzgodnień rzeczoznawcy w tym zakresie, było zgodne z przepisami Prawa budowlanego.

Natomiast odnosząc się do przedłożonej w trakcie prowadzonego niniejszego postępowania administracyjnego opinii technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., z której wynika, iż istniejące rozwiązanie z wyrobem budowlanym jakim jest styropian można pozostawić w stanie istniejącym, jak też stanowiska Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] zawartego w piśmie z dnia 23 lutego 2016 w sprawie ocieplania ściany styropianem i konieczności jego wymiany na wełnę mineralną oraz stanowiska w którym wskazano, że styropian jako materiał palny nie spełnia wymogów § 232 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wojewoda stwierdził, iż są to dokumenty, które powstały już po wydaniu kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji, w trakcie, jak i po realizacji inwestycji. Stąd organ miał obowiązek dokonania oceny prawidłowości decyzji na postawie materiału dowodowego zgromadzonego na dzień jej wydania, co też uczynił.

Organ I instancji sprawdził, iż kwestionowana decyzja została wydana przez uprawiony do tego organ, zatem nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Decyzja ta zawiera podstawę prawną, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważności z mocy prawa. Wojewoda nie stwierdził również, by kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzją dnia [...] marca 2017 r Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego znak [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielając ustalenia i rozważania organu I instancji podkreślił, że wydając decyzję kontrolowaną w trybie nadzoru nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], nie wykazała, aby planowana inwestycja naruszała rażąco warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2013r., Nr [...].

Ponadto decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja północno-wschodnia budynku 3-I (ściana pełna z luksferami) znajduje się w odległości 3,00 m od granicy z działką skarżących nr ewid. [...], elewacja południowo-zachodnia budynku 1-G z otworami znajduje się w odległości 5,00 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. [...]). Elewacja południowo- wschodnia budynków 1-G, 2-H i 3-I z otworami znajduje się w odległości 4,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], zaś elewacja północno-zachodnia budynków 1-G, 2-H 13-I z otworami znajduje się w odległości co najmniej 4,05 m od granicy z działką nr ewid. [...].

Zdaniem organu II instancji sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 19 (odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki budowlanej), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych).

Ponadto mając na uwadze argumentację odwołania "W projekcie budowlanym nie została wykonana analiza nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania nieruchomości na działce [...]" GINB wskazał, że w że projekcie budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], wskazano, że spełnione zostały wymogi zawarte w przepisach § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że "Projektowane budynki nie będą powodowały zacieniania ani przesłaniania istniejących i będących w trakcie realizacji budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich, ponieważ wszystkie odległości od wewnętrznych krawędzi w osi okien do najwyżej położonych krawędzi elementów zacieniających budynków na działkach sąsiednich są większe od wysokości przesłaniania". Analizę wzajemnego przesłaniania budynków, zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przedstawiono na rysunkach 01/A i 01/B, a rysunek 01/B stwierdza spełnienie wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń i wysokości przesłaniania wynikających z ww. przepisu.

W projekcie wskazano ponadto, że "Ściana szczytowa projektowanego budynku Nr 3 zlokalizowana w odległości 3,00 m od granicy z działką Nr ewid. [...] nie wymaga przeprowadzenia analizy w zakresie przesłaniania i zacieniania, ponieważ ściana istniejącego budynku na działce nr ewid. [...] nie posiada otworów okiennych w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (istniejący otwór okienny doświetla komunikację pionową budynku, tj. klatkę schodową). Ponieważ istniejąca ściana w budynkach na działce sąsiedniej Nr ew. [...] zlokalizowana jest od granicy w odległości od 0 do 40 cm (licząc od granicy działek oznaczonych literami C - D), nie istnieje możliwość wykonania w niej dodatkowych otworów okiennych".

Bez znaczenia pozostaje argumentacja skarżących, że ww. okno, pomimo, że znajduje się w ciągu komunikacyjnym, doświetla salon oraz pokój na poddaszu. Przepis § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wprost mówi bowiem o otworach okiennych znajdujących się w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, nie odnosi się do innych otworów okiennych jedynie doświetlających te pomieszczenia.

Zdaniem GINB wbrew twierdzeniom skarżących, z analizy dokumentacji projektowej nie wynika także, aby sporna inwestycja rażąco naruszała warunki ochrony przeciwpożarowej (przepis § 271 i n. ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.).

W kontekście podnoszonych zarzutów wyjaśnienia wymaga przede wszystkim, że zgodnie z dyspozycją § 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się m.in. na mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL. Natomiast stosownie do § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), dla budynków ZL nie powinna być mniejsza niż 8 m.

Z projektu budowlanego (Opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego, pkt 6 Warunki ochrony przeciwpożarowej, str. 18) wynika, że budynek nr 3-I posiada klasę odporności pożarowej "D", zaś od strony działki skarżących nr ewid. [...], zaprojektowano "ścianę zewnętrzną ogniową - REI60". Mając na uwadze powyższe, w świetle analizowanych rozwiązań projektowych, nie sposób stwierdzić, że kontrolowana decyzja została wydana z "rażącym", a więc bezsprzecznym, widocznym "na pierwszy rzut oka", naruszeniem przepisu § 271 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Mając na uwadze zarzut skarżących w kwestii nie spełnienia wymagań w zakresie konstrukcji ściany oddzielenia przeciwpożarowego (z uwagi na pokrycie jej styropianem) organ II instancji wskazał, że organy architektoniczno-budowlane, zwłaszcza w postępowaniu nadzwyczajnym, nie są uprawnione do kwestionowania projektu budowlanego w ww. zakresie a wyłączną - zgodnie z art. 20 ust. 1-4 Prawa budowlanego-odpowiedzialność za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej ponosi projektant. Tak więc, w przypadku oceny prawidłowości pozwolenia na budowę wydanego po 11 lipca 2003 r. - zwłaszcza przeprowadzanej w trybie nadzwyczajnym - przedmiotem kontroli nie może być merytoryczna poprawność zatwierdzonego projektu architektoniczno- budowlanego.

Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, projektanci posiadali wymagane uprawnienia budowlane.

Mając na uwadze argumentację odwołania dotyczącą braku ekspertyzy z zakresu ochrony przeciwpożarowej GINB wskazał, że stosownie do brzmienia przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (tekst jednolity - Dz. U. z dnia 11 lipca 2003 r, Nr 121, poz. 1137 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), uzgodnienia wymagają m. in. projekty budowlane budynku zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V (§ 4 ust. 1 pkt 1), budynku należącego do grupy wysokości: średniowysokie, wysokie lub wysokościowe, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III lub ZL IV (§ 4 ust. 1 pkt 2), budynku niskiego zawierającego strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 1.000 m2, zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, obejmującą kondygnację nadziemną inną niż pierwsza (§ 4 ust. 1 pkt 3). Z projektu budowlanego (Opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego [część IIA], pkt 6 Warunki ochrony przeciwpożarowej, str. 18) wynika, że przedmiotowa inwestycja należy do grupy wysokości niskie "N" i ze względu na przeznaczenie zalicza się do kategorii ZL IV. W związku z powyższym inwestor nie był zobowiązany do uzgodnienia dokumentacji projektowej pod względem ochrony przeciwpożarowej. Wykazanie zatem w projekcie budowlanym przez projektantów zaprojektowanej ściany o odporności ogniowej REI 60, bez załączenia dodatkowych uzgodnień rzeczoznawcy w tym zakresie nie narusza w sposób rażący przepisów ustawy Prawo budowlane.

Jednocześnie GINB podkreślił, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Bez znaczenia zatem, w ocenie tego organu, pozostaje przedkładana na etapie niniejszego postępowania nieważnościowego dokumentacja podważająca prawidłowość zaprojektowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

GINB wskazał nadto, że - zgodnie z przepisem § 29 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Analiza projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu, nie wykazała, aby dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Z projektu budowlanego (Opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu, pkt 3, Odprowadzanie wód deszczowych, str. 6) wynika, że z uwagi na brak możliwości przejęcia wód opadowych przez kanalizację deszczową i odbiorniki naturalne, projektuje się powierzchniowe odprowadzanie wód opadowych z nieruchomości z projektowanym zespołem budynków oraz z powierzchni utwardzonych do wsiąknięcia w grunt na terenach zielonych oraz przepuszczalnych nawierzchniach z płyt ażurowych, w granicach własnej działki.

Ponadto , w ocenie organu odwoławczego, decyzja ta nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Decyzja ta nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Odnosząc się zaś do argumentacji odwołania, że [...] nie brali udziału w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją Prezydenta Miasta [...] GINB wyjaśnił, iż brak udziału strony w postępowaniu może być ewentualną podstawą do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa), a nie do stwierdzenia nieważności decyzji.

Wreszcie, w ocenie GINB, zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], nie podważa również zarzut, iż usytuowanie spornej inwestycji w odległości od 3,00 m do 3,40 m od budynku mieszkalnego skarżących spowoduje naruszenie prawa do prywatności i ograniczy prawo do korzystania z nieruchomości.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., wnieśli [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 156 § 1 kpa poprzez niewłaściwą interpretację przesłanek, uznanie, że nie ma podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014r. w sytuacji, kiedy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności przepisów art 35 ust 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego w zw. z § 13, § 23, § 57, § 60 , § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

b) art. 7, 77 § 1, 80 kpa polegające na zaniechaniu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pozostawienie poza rozważaniami organu argumentów podnoszonych przez skarżącego dotyczących sposobu zaprojektowania trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działce nr ewid. [...] obr [...] położonej przy ul [...] w [...] i w konsekwencji błędnym ustaleniu, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014r Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana zgodnie z prawem w sytuacji, kiedy projekt budowlany nie spełnia wymogów przepisów architektoniczno budowlanych w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

c) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie obywateli do organów Państwa i podważający świadomość prawną obywateli, co polegało w szczególności na:

a. postawieniu już na wstępie postępowania tezy, iż Prezydent Miasta [...] nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania zgody na budowę w sytuacji, kiedy rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym były niezgodne z przepisami w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

b. niekonsekwencji w formułowanych wnioskach wyrażającej się w tym, że z jednej strony organ w skarżonej decyzji stwierdza że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2014r nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisu 271 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego pomimo jak zauważono zastosowania niedopuszczalnych rozwiązań technicznych - zastosowanie styropianu w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego.

d) art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, brak uzasadnienia faktycznego decyzji,

e) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkich faktów i dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i przekazane sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...], prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" S.C. [...]- pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej: budynek nr 1 [segment G] - powierzchnia zabudowy 57,20 m2 i kubaturze 338,60 m3, budynek nr 2 [segment H] - powierzchnia zabudowy 68,00 m2 i kubaturze 397,90 m3, budynek nr 3 [segment I] - powierzchnia zabudowy 70,60 m2 i kubaturze 398,80 m3, wraz z doziemną instalacją elektryczną, trzema odcinkami doziemnej instalacji kanalizacji sanitarnej oraz trzema wewnętrznymi instalacjami gazowymi na działce ewidencyjnej gr. nr [...]- obr. [...] przy ul. [...] w [...].

Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, którego przesłanki zastosowania enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

Postępowanie prowadzone w trybie nieważnościowym jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym przesłankami wynikającymi z ww. przepisu, uzasadniającymi stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii kwalifikowanej wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego (tj. wadliwości, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a.).

Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Co istotne, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione winno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia. Podkreślić przy tym należy, iż rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Dodać także należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują natomiast łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Jednocześnie dodać należy, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2017 r., prawa nie narusza.

Przede wszystkim, w ocenie Sądu, decyzja ta została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. GINB orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanych aktów. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, iż w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego), inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten, który posłużył do wydania badanego orzeczenia). W konsekwencji, organ ten (opierając się na dowodach zgromadzonych w postępowaniu zwykłym – w tym, danych wynikających z projektu budowlanego) słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] września 2014 r., nie jest dotknięta wadą nieważności, w tym uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd stwierdza przy tym, że do wszystkich podniesionych przez skarżących kwestii organ w sposób wyczerpujący, a przy tym prawidłowy, uwzględniający właściwe przepisy prawa i właściwą ich wykładnię, odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie znajduje natomiast żadnych przyczyn, dla których rozważania organu co do kwestii istotnych w sprawie, należałoby uznać za wadliwe. Sąd nie znajduje w końcu przyczyn, dla których niezastosowanie w sprawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należałoby ocenić jako błędne.

I tak, słusznie organ wskazał, że tego zarzut, związany niezapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu bez jej winy, może świadczyć o wystąpieniu przesłanki wznowienia (zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a jako taki – nie może skutkować zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania, określone w art. 145 k.p.a., nie może bowiem stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 marca 1988 r., I SA 636/87, ONSA 1988, Nr 1, poz. 45).

Zważyć w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji, do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdzał: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). Jak stanowił natomiast art. 35 ust. 4, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 wskazanej ustawy, pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1); złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2).

Analizując badaną decyzję, w części, organ odwoławczy miał na uwadze przywołany stan prawny. Prawidłowo w efekcie stwierdził, iż akta sprawy nie wykazują aby doszło do rażącego naruszenia ww. przepisów, w tym powoływanego przez skarżących art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Słusznie organy wskazały, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy załączyli wymagane przepisami cztery egzemplarze projektu budowlanego, zaświadczenia projektantów o przynależności do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa oraz [...] Okręgowej Izby Architektów RP, aktualne na dzień opracowania projektu wraz z dokumentami potwierdzającymi ich uprawnienia budowlane. Inwestorzy załączyli również oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki o nr ewid. [...] ,a także decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2013 r. ustalająca warunki zabudowy inwestycji polegającej na: budowie do czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z zagospodarowaniem terenu na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] oraz projektowanym zjazdem w pasie drogowym ul. [...] na części działki o nr ewid. [...] i niezbędną infrastrukturą techniczną wraz załącznikiem graficznym oraz analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organy dokonały wnikliwej i poprawnej analizy projektu budowlanego , która nie wykazała niezgodności z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] maja 2013r. w zakresie usytuowania, parametrów oraz wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu projektowanej inwestycji.

Należy także , wbrew zarzutom skargi podzielić ocenę organów w zakresie zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.)

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 przywołanego rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Ściana północno-wschodnia budynku 3-I (ściana pełna z luksferami) znajduje się w odległości 3,00 m od granicy z działką skarżących nr ewid. [...], południowo-zachodnia budynku 1-G z otworami znajduje się w odległości 5,00 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. [...]). Ściana południowo- wschodnia budynków 1-G, 2-H i 3-I z otworami znajduje się w odległości 4,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], zaś elewacja północno-zachodnia budynków 1-G, 2-H 13-I z otworami znajduje się w odległości co najmniej 4,05 m od granicy z działką nr ewid. [...].

W części opisowej projektu ( s.2) wskazano, że "Projektowane budynki nie będą powodowały zacieniania ani przesłaniania istniejących i będących w trakcie realizacji budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich, ponieważ wszystkie odległości od wewnętrznych krawędzi w osi okien do najwyżej położonych krawędzi elementów zacieniających budynków na działkach sąsiednich są większe od wysokości przesłaniania". Analizę wzajemnego przesłaniania budynków, zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przedstawiono na rysunkach 01A i 01B, a rysunek 01B, w części rysunkowej projektu stwierdza spełnienie wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń i wysokości przesłaniania wynikających z ww. przepisu.

Ściana projektowanego budynku Nr 3 usytuowana w odległości 3,00 m od granicy z działką skarżących ([...] ) nie wymaga przeprowadzenia analizy w zakresie przesłaniania i zacieniania, ponieważ ściana istniejącego budynku na działce nr ewid. [...] nie posiada otworów okiennych w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (istniejący otwór okienny doświetla klatkę schodową) zaś celem § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia jest umożliwienie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na:

1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny,

2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie.

W rozumieniu techniczno – budowlanym, klatka schodowa jest w zasadzie ciągiem komunikacyjnym budynku, przeznaczonym do przemieszczenia się pomiędzy kondygnacjami. Natomiast pomieszczenie pomocnicze sensu stricto, którym jest – zgodnie z § 3 pkt 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) – dalej r.w.t. - pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności. W przypadku lokalu dwupoziomowego można zatem uznać, że klatka schodowa wyodrębniona w ramach tego lokalu powinna być potraktowana jako pomieszczenie służące komunikacji wewnętrznej. Z punktu widzenia przepisów techniczno – budowlanych, w szczególności powyższego § 3 pkt 11 rozporządzenia klatka schodowa będzie zatem pomieszczeniem pomocniczym.

Z tych względów realizacja ściany szczytowej w odległości 3,00 m od budynku skarżących nie wymaga sporządzenia analizy nasłonecznienia i nie narusza § 13 oraz § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Kwestią jednak w sprawie zasadniczą jest dokonana przez organy i zasługująca na aprobatę cena naruszenia § 271 ust. 1warunków technicznych.

Po pierwsze należy zgodzić się z organami, że przedmiotowa inwestycja należy do grupy wysokości niskie "N" i ze względu na przeznaczenie zalicza się do kategorii ZL IV, a w konsekwencji należało przyjąć, iż przedmiotowy projekt nie wymagał uzgodnienia przeciwpożarowego , bowiem nie mieści się w kategorii określonej w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (tekst jednolity - Dz. U. z dnia 11 lipca 2003 r, Nr 121, poz. 1137 ze zm).

Po drugie zgodnie z § 271 ust. 10 rozp. możliwe jest sytuowanie budynku zgodnie z § 12 jeśli ściana od strony sąsiedniego budynku jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z § 235 ust. 2 rozporządzenia ściana oddzielenia przeciwpożarowego powinna na całej wysokości ściany zewnętrznej posiadać pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej REI 60. Zgodnie z § 232 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia ściany stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, przy czym w ścianie takiej dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany.

Jak wynika z części opisowej projektu : warunki ochrony przeciwpożarowej: ściana szczytowa budynku od strony działki o nr ewid. [...] została zaprojektowana jako ściana o odporności ogniowej REI 60. Powierzchnia otworów z luksferami w ścianie szczytowej, wynosi 1,8 %, a więc jest mniejsza od dopuszczalnej wynoszącej 10 %. Ponadto w pkt 6 opisu technicznego potwierdzono, że zaprojektowane elementy spełniają ten wymóg odporności ogniowej REI 60 - w przypadku tej ściany.

Zaprojektowana ściana zewnętrzna spełnia wymagania klasy odporności ogniowej REI 60, za wyjątkiem klasy reakcji na ogień, bowiem winna być zaprojektowana z materiałów niepalnych – nierozprzestrzeniających ogień, zaś została zaprojektowana jako ściana konstrukcji murowanej z systemowym ociepleniem warstwą izolacyjną ze styropianu o łącznej grubości 15 cm, a więc materiałem samo gasnącym, który nie spełnia norm § 272 ust 3 w zw. z § 222 ust 1 i 2 warunków technicznych.

Przy ocenie tego naruszenia należy jednak mieć na uwadze wyżej wymienione kryterium jakim są społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją.

W tym kontekście nie można powyższego naruszenia zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa skoro z opinii technicznej Nr [...] z dnia [...] listopada 2015r., sporządzonej przez Rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. [...] , na zlecenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], wynika ,że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązanie " z wyrobem budowlanym jakim jest styropian można pozostawić w stanie istniejącym", bowiem "ewentualny pożar styropianu w ścianie zewnętrznej budynku na sąsiedni obiekt nie wpłynie negatywnie ani odwrotnie".

Należy także podkreślić, za organem odwoławczym ,że w wyniku zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany "projektanta" oraz "osoby sprawdzającej". Uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, który prowadzi postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i o zatwierdzenie projektu budowlanego zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno- budowlanego, który dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego, tj. jego formy, konstrukcji i funkcji, a także wskazuje na proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w § 11 określa powyższe wymogi dotyczące projektu architektoniczno-budowlanego( vide wyrok NSA z 7.10.2010r. II OSK 1517/09, wyrok NSA z 21.08.2008r., II OSK 940/07 , także wyrok NSA z dnia 24.04.2009r., II OSK 58/08).

Analiza wskazanych przepisów rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to także z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 tej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego, a następnie zapewnienie sprawdzenia tego projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Takie oświadczenie zostało złożone do przedmiotowego projektu budowlanego ( k-59 projektu), a organ architektoniczno-budowlany – Prezydent Miasta [...] w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] września 2014r. potwierdził, iż projekt posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia.

Podsumowując, Sąd uznał, iż analiza stanu prawnego i faktycznego z daty wydania badanej w części decyzji nie wykazała, aby decyzja Prezydenta Miasta [...] dotknięta była wadą uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd podziela także ocenę organu odwoławczego dokonaną w kontekście pozostałych przesłanek nieważności dostrzegając jednocześnie, iż w tym zakresie skarga nie wykazuje elementów spornych. Sąd stwierdza także, że organ odwoławczy w sposób właściwy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżących

Na koniec, Sąd ponownie dostrzega, iż zgodnie z przyjętym orzecznictwem o rażącym naruszeniu prawa (w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) można mówić jedynie wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: naruszenie prawa ma charakter oczywisty, charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie oczywistości naruszenia oraz przemawiają za tym racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. Co istotne, w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że to ta ostatnia przesłanka winna mieć decydujące znaczenie przy dokonywaniu gradacji naruszenia. Zauważa się bowiem, że nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1098/14). Zdaniem Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

Z tych przyczyn, nie znajdując podstaw do uznania zarzutów skargi za zasadne i podzielając w całości ocenę dokonaną w sprawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji