Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2282/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 57 § 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 133 § 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2367/13 w sprawie ze skargi W. U. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2367/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. U. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) postanowiła odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania przez dr W. U. od uchwały Rady Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Wyszyńskiego w Warszawie o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie socjologia.

Organ wskazał, że W.. U. pismem Rady Wydziału, doręczonym w dniu 21 stycznia 2013 r., został prawidłowo pouczony o prawie odwołania. Termin do złożenia odwołania od uchwały Rady Wydziału minął dnia 20 lutego 2013 r. Pełnomocnik W. U. złożył odwołanie w dniu 18 marca 2013 r., a więc po terminie. Następnie pełnomocnik W. U. złożył wniosek o przywrócenie terminu powołując się na kłopoty zdrowotne, podając, że wznowienie jego aktywności zdrowotnej nastąpiło w dniu 6 marca 2013 r. Organ podał, że 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu minął 13 marca 2013 r., natomiast pismo w tym przedmiocie, choć nosi datę 12 marca 2013 r., to zostało złożone w dziekanacie w dniu 18 marca 2013 r.

Na powyższe postanowienie W. U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dziekanacie Wydziału w dniu 18 marca 2013 r., podczas gdy wniosek został złożony w dniu 12 marca 2013 r. w polskim urzędzie pocztowym, czyli został złożony z zachowaniem 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a ponadto wskazał, że termin do złożenia odwołania od uchwały minął 20 lutego 2012 r., natomiast pełnomocnictwo dla adw. P. K. zostało udzielone w dniu 7 marca 2013 r., a więc po terminie do jego złożenia.

Wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2367/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę. Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, że skarżący dochował należytej staranności w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania, co jest niezbędne zgodnie z art. 58 k.p.a.

Sąd wskazał, że pocztowy dowód doręczenia skarżącemu uchwały Rady Wydziału Historycznego UKSW z dnia 3 grudnia 2012 r., świadczy o jej doręczeniu w dniu 21 stycznia 2013 r. Termin do złożenia odwołania od uchwały minął 20 lutego 2013 r. O przysługującym terminie do złożenia odwołania dr W. U. został pouczony. Sąd wskazał, że pełnomocnictwo procesowe dla adw. K., zostało udzielone w dniu 7 marca 2013 r., a więc po upływie terminu do złożenia odwołania od uchwały. Oznacza to, że okoliczności niedyspozycji pełnomocnika skarżącego nie mają znaczenia dla oceny istnienia przesłanek dla przywrócenia terminu. W istocie zatem nie ma znaczenia, czy adwokat złożył odwołanie 12 marca, czy 18 marca 2013 r., bowiem to skarżący uchybił terminowi do złożenia odwołania, który to termin minął w dniu 20 lutego 2013 r.

Sąd zwrócił uwagę, że we wniosku o przywrócenie terminu, złożonym w odwołaniu, okoliczności te zostały zupełnie pominięte, a to one właśnie, czyli niezłożenie w terminie odwołania przez skarżącego powinny być przedmiotem rozważań organu, a następnie kontroli Sądu.

W ocenie Sądu w sprawie jest oczywiste, że nie został zachowany termin do wniesienia odwołania i nie został zachowany 7-dniowy termin wynikający z art. 58 k.p.a. na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący nie wskazał, aby po jego stronie zachodziła jakakolwiek przeszkoda, która uniemożliwiłaby jego działanie.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył W. U., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej z uwagi na całkowite nierozpoznanie istoty sprawy, naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie postanowienia Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o odrzuceniu przywrócenia terminu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący wnosił ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez adwokata według norm przepisanych, a także o przeprowadzenie rozprawy w celu rozpoznania skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dziekanacie Wydziału w dniu 18 marca 2013 r., co stanowiło uchybienie terminu, w sytuacji gdy przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 12 marca 2013 r., co stanowi podstawę do uznania, iż wniosek został złożony z zachowaniem 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który upłynął w dniu 13 marca 2013 r.;

2. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na niewzięciu pod uwagę materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy i tym samym stwierdzenie, że to, czy adwokat złożył odwołanie 12 marca czy 18 marca nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ pełnomocnictwo dla adwokata przez skarżącego zostało udzielone w dniu 7 marca 2013 r., a więc po upływie terminu do złożenia odwołania od uchwały przez skarżącego, tj. 20 lutego 2013 r.,

3. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w pełni do zarzutów stawianych przez skarżącego w odwołaniu od uchwały Rady Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych nr 511/XI/2012 z dnia 3 grudnia 2012 r., a przez to nie zawarcie uzasadnienia faktycznego w skarżonym wyroku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zagadnienie daty udzielenia pełnomocnictwa przez skarżącego pełnomocnikowi było tylko jednym z elementów niniejszych zarzutów postępowania. Podniesiono, że strona w niniejszym postępowaniu jest reprezentowana przez adwokata, który w dniach od dnia 15 stycznia do dnia 15 lutego 2013 r. oraz od dnia 15 lutego 2013 r. do dnia 15 marca 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim ze względu na chorobę zatok wymagającą m.in. leczenia klimatycznego. Faktyczny dzień wznowienia aktywności zawodowej przez pełnomocnika nastąpił w dniu 6 marca 2013 r. i tego dnia ustała przyczyna uniemożliwiająca dokonania czynności procesowej, wobec czego udzielenie pełnomocnictwa przez skarżącego mogło nastąpić dopiero w dniu 7 marca 2013 r. Jednocześnie podkreślono, iż w momencie doręczenia zaskarżonej uchwały skarżącemu (w styczniu 2013 r.), pełnomocnik skarżącego posiadał wiedzę na temat sprawy. Wówczas to, już w momencie zapoznawania się ze sprawą, zostało udzielone pełnomocnictwo, jednakże nie było opatrzone datą.

Podkreślono, że w sprawie zostało w pełni uprawdopodobnione z jakich przyczyn pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 7 marca 2013 r. Skoro organ, przychylając się do wniosku pełnomocnika, uznał, że faktyczny dzień wznowienia jego aktywności zawodowej nastąpił 6 marca 2013 r., to 7-dniowy termin od ustania przyczyny uchybienia terminu upływał 13 marca 2013 r., a wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 12 marca 2013 r., a więc w terminie. Zaznaczono, że po doręczeniu zaskarżonej uchwały W. U. wyjechał z rodziną na wcześniej zaplanowany urlop do Austrii, w terminie otwartym do złożenia odwołania nie mógł skontaktować się w adwokatem, który od 15 stycznia do 15 marca 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Wskazano także, iż Sąd I instancji nie zbadał, czy przedmiotowy wniosek został złożony bez uchybienia terminu, tj. w dniu 12 marca 2013 r., poprzez nadanie w polskiej placówce pocztowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu Sąd w postępowaniu kasacyjnym bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Skoro w sprawie niniejszej nie stwierdzono występowania żadnej z przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 powołanej ustawy, zaskarżony wyrok mógł być oceniany jedynie w granicach, jakie zakreślone zostały przez zarzuty kasacyjne.

Żaden z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie mógł być uznany za usprawiedliwiony.

Odnosząc się w pierwszej kolejności o zarzutów o charakterze procesowym stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył – w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd obowiązany jest uwzględnić przy orzekaniu cały materiał, jaki zgromadzony został przez organy w postępowaniu administracyjnym, jak również i materiał znajdujący się w aktach sądowych. "Akta sprawy" w rozumieniu tej normy, to także niewątpliwie akta sądowe. Sąd I instancji, oceniając pod względem zgodności z prawem zaskarżone postanowienie, oparł się na pełnej dokumentacji dowodowej. Sąd zwrócił się przed rozpoznaniem sprawy do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o uzupełnienie dokumentacji nadesłanej wraz z odpowiedzią na skargę i uzyskał od organu kopertę, w której przesłane zostało odwołanie – z datą stempla pocztowego 12 marca 2013 r., a także dowód doręczenia skarżącemu uchwały z dnia 3 grudnia 2012 r., co nastąpiło w dniu 21 stycznia 2013 r.

Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w tym podniesiony w uzasadnieniu fakt udzielenia przez skarżącego pełnomocnictwa reprezentującemu go adwokatowi w dniu 7 marca 2013 r., a więc już po upływie terminu do złożenia przez skarżącego odwołania od uchwały Sąd I instancji stwierdził, że w istocie nie ma znaczenia czy adwokat złożył odwołanie 12 marca czy 18 marca 2013 r. (jak przyjęto w zaskarżonym postanowieniu), bowiem to w rzeczywistości uchybił terminowi do złożenia odwołania skarżący, który nie wykazał, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Sąd nie naruszył również art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Sąd wyjaśnił tę kwestię po myśli skarżącego, zgromadził dokumentacje potwierdzającą fakt przesłania odwołania w dniu 12 marca 2013 r. Sąd nie dokonał błędnej interpretacji art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. i nie podzielił stanowiska organu, że odwołanie wniesione zostało w dniu 18 marca 2013 r. Sąd wyjaśnił przyczyny, dla których w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostaje bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia czy odwołanie złożone zostało 12 marca czy 18 marca 2013 r.

W sprawie niniejszej nie uchybiono także – w sposób określony w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w granicach zakreślonych w tym przepisie. Skoro zaskarżone zostało postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to oczywistym jest, że Sąd I instancji nie był uprawniony do rozważenia – jak tego oczekiwał skarżący – zarzutów podniesionych w odwołaniu od uchwały Rady Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Wyszyńskiego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012 r., którą odmówiono dr W. U. nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie socjologia.

Jak słusznie podniesiono w zaskarżonym wyroku skoro pełnomocnictwo procesowe dla adwokata P. K. zostało udzielone przez skarżącego w dniu 7 marca 2013 r. (data oznaczona na dokumencie pełnomocnictwa), a więc już po upływie terminu do złożenia przez skarżącego odwołania od uchwały, to w takiej sytuacji przedstawione w sprawie okoliczności dotyczące niedyspozycji zdrowotnej tego pełnomocnika nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Obszerna argumentacja w tym względzie, zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pozostać więc musiała poza zakresem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a.