Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 778/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 92a, art. 87 , art. 92b, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 22 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz D. G. kwotę 400,- (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), art. 4 pkt 22, art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 919 ze zm.), lp. 1.12, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.2.3, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3, lp. 5.11.1, lp. 5.11.2, lp. 5.11.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1) - po rozpatrzeniu odwołania D.G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

14 stycznia 2021 r. przeprowadzono kontrolę drogową na autostradzie A1, w miejscowości P., zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował M.Z. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie zezwolenia [...], w imieniu i na rzecz D.G. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z [...] r.

[...] r. organ I instancji orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł na stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli.

W odwołaniu strona podniosła, że organ naruszył przepisy k.p.a., tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 189f i art. 189d k.p.a. Ponadto organ I instancji nieprawidłowo rozszerzył postępowanie o naruszenia lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., dokonał błędnego uzasadnienia faktycznego, zastosował nieprawidłową kwalifikację prawną naruszenia lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz nałożył nieprawidłową karę pieniężną za naruszenia czasu pracy. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ odwołał się do treści art. 92 a i art. 92 c u.t.d.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument; lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał, że konsekwencją rozwiązań z art. 87 u.t.d. jest treść lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 500,00 zł niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument. GITD wskazał, że w czasie przeprowadzania czynności kontrolnych w dniu 14 stycznia 2021 r. nie okazano zaświadczenia o działalności kierowcy za okres od 17.12.2020 r. do 6.01.2021 r. oraz od 8.01.2021 r. do 12.01.2021 r. - łącznie 2 dokumentów. Kierowca w czasie przesłuchania zeznał, że nie otrzymał powyższych dokumentów.

Odnośnie powyższego naruszenia strona wskazała, że organ I instancji w decyzji nie zawarł dokładnego uzasadnienia faktycznego powyższego naruszenia i zastosował błędną kwalifikację prawną. Organ odwoławczy stwierdził, że w skarżonej decyzji na stronach 2-3 wskazał dokładnie jakich dokumentów nie okazał kierowca w trakcie kontroli - "Kierowca w protokole przesłuchania oświadczył, iż od dnia 17.12.2020 r. do dnia 06.01.2021 r. oraz 08.01.2021 r. do dnia 12.01.2021 r. miał wolne, nie pracował. Za powyższe dni wolne od pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie D.G. nie wyposażył kierowcy M.Z. w zaświadczenia o działalności, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, zaświadczenia za dni wolne. Stwierdzono niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument." Odnośnie zastosowania w sprawie lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że kierowca nie okazał wykresówek za ww. dni, tym samym nie można nałożyć na stronę kary pieniężnej za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkach, skoro takie dokumenty nie zostały przedstawione w trakcie kontroli. Zarzuty strony są zatem bezpodstawne.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1.000,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, w sytuacji gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut; lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwołał się do art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone:

1) o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł (słownie: sto złotych);

2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200,00 zł (słownie: dwieście złotych);

3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą pieniężną w wysokości 250,00 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych);

4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 550,00.

Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie na podstawie analizy wykresówek kierowcy stwierdzono, że:

a) w okresie od godz. 15:40 w dniu 6.01.2021 r. do godz. 05:00 w dniu 8.01.2021 r. prowadził pojazd łącznie 16 godzin 15 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 6 godzin 15 minut.

W toku kontroli strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 1.550,00 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2.1, lp. 5.2.2 i lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Ponadto w przedmiotowej sprawie na podstawie analizy wykresówek kierowcy stwierdzono, że

b) w okresie od godz. 01:40 w dniu 12.01.2021 r. do godz. 09:20 w dniu 14.01.2021 r. prowadził pojazd łącznie 21 godzin 40 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 11 godzin 40 minut.

W toku kontroli strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 2.800,00 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2.1, lp. 5.2.2 i lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Łączna kara pieniężna za wszystkie przypadki naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła w sprawie 4.350,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Organ wskazał, że analiza wykresówek wykazała, że kierowca w dniu 6.01.2021r. rozpoczął pracę o godz. 15:40. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 15:40 w dniu 6.01.2021 r. do godziny 15:40 w dniu 7.01.2021 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 11:30 (07.01) do 15:40 (07.01). Odpoczynek ten trwał 4 godziny 10 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 4 godzin 50 minut.

W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 2.150,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.1, lp. 5.7.2 oraz lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Ponadto zokazanych do kontroli wykresówek wynika, że kierowca w dniu 7.01.2021 r. rozpoczął pracę o godz. 15:40. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 15:40 w dniu 07.01.2021 r. do godziny 15:40 w dniu 8.01.2021r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 05:00 (08.01) do 12:40 (08.01). Odpoczynek ten trwał 7 godzin 40 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 1 godziny 20 minut.

W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.1 i lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Ponadto organ wskazał, że z okazanych do kontroli wykresówek wynika, że kierowca w dniu 12.01.2021 r. rozpoczął pracę o godz. 01:40. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 01:40 w dniu 12.01.2021 r. do godziny 01:40 w dniu 13.01.2021 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 09:35 (12.01) do 15:25 (12.01). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 50 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 3 godzin 10 minut.

W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1.600,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.1, lp. 5.7.2 oraz lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Ponadto z okazanych do kontroli wykresówek wynika, że kierowca w dniu 13.01.2021 r. rozpoczął pracę o godz. 01:40. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 01:40 w dniu 13.01.2021 r. do godziny 01:40 w dniu 14.01.2021r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 09:00 (13.01) do 14:30 (13.01). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 30 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 3 godzin 30 minut.

W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1.600,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.1, lp. 5.7.2 oraz lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Odnośnie powyższego naruszeń strona wskazała, że organ nieprawidłowo rozszerzył postępowanie o naruszenia niestwierdzone w protokole kontroli drogowej z dnia 14 stycznia 2021 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w załączniku do protokołu kontroli drogowej nr [...] wskazano, że szczegółowa analiza czasu pracy zostanie przeprowadzona w siedzibie WITD w G. Powyższe wynika z faktu, że organ I instancji dokonywał analizy wykresówek, które to wymagają dokładnego sprawdzenia i sumowania poszczególnych okresów z kolejnych wykresówek. Ponadto strona pismem z dnia 18 stycznia 2021 r. została prawidłowo zawiadomiona o rozszerzeniu zakresu postępowania o naruszenia z lp 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.. W ocenie organu zarzuty strony dotyczące nieprawidłowego rozszerzenia postępowania są zatem bezpodstawne.

Łączna kara za wszystkie przypadki naruszenia lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła w sprawie 5.850,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

1) o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100,00 zł (słownie: sto złotych),

2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą pieniężną w wysokości 250,00 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych),

3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350,00 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt złotych)

Organ wyjaśnił, że na podstawie analizy danych z karty kierowcy, stwierdzono że kierowca: a) w dniu 12.01.2021 r. - od godz. 01:40 do godz. 08:10 prowadził pojazd przez 6 godzin 7 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę 37 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 700,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1, lp. 5.11.2 i lp. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Organ stwierdził również, że na podstawie analizy danych z karty kierowcy, ustalono, że kierowca a) w dniu 13.01.2021 r. - od godz. 14:25 do godz. 19:50 prowadził pojazd przez 4 godziny 55 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 25 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Łączna kara pieniężna za wszystkie przepadki naruszenia lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła w sprawie 800,00 zł.

Odnośnie wszystkich naruszeń czasu pracy kierowcy strona wskazała, na niewłaściwe uzasadnienie faktyczne oraz sposób naliczenia kar. Organ odwoławczy stwierdza, iż umieszczenie przy opisie naruszeń informacji dotyczącej analizy danych cyfrowych z karty kierowcy stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Na drugiej stronie decyzji organ wskazał, że w czasie kontroli okazano 10 wykresówek, które to zostały poddane analizie.

Prezentując sposób prawidłowej wykładni przepisów grupy lp. 5 Załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym oraz grupy lp. 5. Załącznika nr 3 do tej ustawy na wstępie organ wskazał, że należy przywołać pierwotny tekst załącznika do ustawy o transporcie drogowym ogłoszonego w dniu 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 125, poz. 1371). Przepisy zawierające normy sankcjonujące dla przepisów materialnych regulujących materię czasu pracy kierowcy zostały zawarte w części numerowanej jako lp. 1.11 załącznika w pozycjach od 1.11.1 do 1.11.6. Pierwszy przepis z tej grupy, czyli lp. 11.1 .1 załącznika został skonstruowany w następujący sposób tj.:

1.11.1 Skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne:

a) o czas do jednej godziny 50 (wysokość kary w zł. zgodnie z pierwszym wierszem kolumny 1)

b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę 50 (wysokość kary w zł. zgodnie z pierwszym wierszem kolumny 1).

Organ wskazał, że wymiar naruszenia, do którego należało zastosować powyższy przepis wynikał z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez właściwe organy: czyli przykładowo z wykresówek, danych z kart kierowców bądź ewidencji czasu pracy. Przepis nie określał w formie liczbowej nominalnej wartości skrócenia, do której należało przyporządkować rzeczywistą wartość skrócenia ustaloną w danym przypadku, lecz podawał przedziały czasowe, czyli przedział pierwszy - do jednej godziny oraz następny - za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Zastosowanie tego przepisu było możliwe tylko, jeżeli ustalony w danym przypadku podczas kontroli okres czasu stanowiący skróconą wartość odpoczynku wynoszącą np. 5 godzin podzieli się odcinek czasu określony w pkt a) czyli do jednej godziny oraz kolejne odcinki czasu stanowiące każdą kolejną rozpoczętą godzinę. Otrzymane w ten sposób działanie dawało łączną kwotę kary pieniężnej 250 złotych czyli: 50 zł+50zł+50zł+50 zł+50 zł = 250 złotych gdyż kierowca odpoczywał za krótko o 5 godzin, a więc tyle ile składników ma przedstawione wyżej równanie sumy. Identyczną zasadę stosowało się do pozostałych naruszeń grupy 1.11.2- 1.11.6 pierwotnego załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

GITD wyjaśnił, że opisana powyżej zasada wykładni przepisów zawierających normy sankcjonujące dla naruszeń przepisów materialnych określających maksymalne oraz i minimalne wartości okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw oraz odpoczynków nigdy nie została podważona w orzecznictwie zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ustawą o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 5 lipca 2018r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1481) dokonano kolejnej zmiany istniejących załączników ustawy o transporcie drogowym. Zawężając na potrzeby niniejszego wywodu opis zmian do Załącznika nr 3 do ustawy (który stanowi główny temat wywodu), skonstruowano przepisy grupy 5 załącznika obejmującej naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców tj. przepisy lp. 5.1, lp. 5.2., lp. 5.3., lp. 5.4, lp. 5.5., lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.8, lp. 5.10., lp. 5.11, lp. 5.13., lp. 5.14, lp.5.15, lp. 5.16, lp. 5.17., lp. 5.18 w taki sposób, że wskazano trzy lub więcej przedziałów czasowych, a następnie do każdego z przedziałów przypisano kwotę kary pieniężnej. Odpowiednikami przepisu lp. 1.11.1 pierwotnego załącznika do ustawy o transporcie drogowym są w obecnym stanie prawnym przepisy: lp. 5.5, lp. 5.6., lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Każdy z wskazanych wyżej trzech przepisów składa się z trzech punktów określających konkretny przedział czasowy, do którego to przedziału kolejna kolumna załącznika nr 3 do u.t.d. przyporządkowuje karę pieniężną. Konstrukcja ww. przepisów, tak jak miało to miejsce w pierwotnym tekście załącznika, nie wskazuje w formie liczbowej nominalnej wartości skrócenia, do której należy przyporządkować rzeczywistą wartość skrócenia - wynika to z faktu, że ostatni punkt każdego z przepisów, czyli np. lp. lp. 5.5.3, lp. 5.6.3, lp. 5.7.3 opisuje nie łączną wartość liczbową skróconego okresu, lecz wyłącznie jeden z jego przedziałów, czyli odpowiednio: za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin 30 minut (lp.5.5.3), za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (lp. 5.6.3), za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin(lp.5.7.3). Oznacza to, że reguła stosowania nie uległa zmianie, czyli okres czasu stanowiący skróconą wartość odpoczynku (np. do wymaganego odpoczynku regularnego) kierowcy wynoszącą np. 5 godzin należy podzielić na kolejne odcinki czasu:

- pierwszy przedział do jednej godziny,

- drugi przedział powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut,

- trzeci przedział: 2 godzina i 31 minut do 3 godziny i 30 minut,

- czwarty przedział: 3 godzina i 31 minut do 4 godziny i 30 minut,

- piąty przedział: 4 godzina i 31 minut do 5 godziny (a więc końca okresu skrócenia).

Następnie kwoty kar pieniężnych przyporządkowane do każdego z przedziałów należy dodać do siebie co opisuje równanie 100 zł+200 zł+350 zł+ 350zł+350 zł= 1350 złotych. Organ zauważył, że otrzymana suma kar pieniężnych odzwierciedla wielkość skrócenia odpoczynku dziennego, tj. wielkość 5 godzin rozpisaną na następujące po sobie przedziały czasowe (czyli 1h+1.5h+1h+1h+0.5h).

W ocenie organu opisany powyżej tok rozumowania ma zastosowanie dla wszystkich pozostałych przepisów tj. lp. 5.1, lp. 5.2., lp. 5.3., lp. 5.4, lp. 5.8, lp. 5.10., lp. 5.11, lp. 5.13., lp. 5.14, lp.5.15, lp. 5.16, lp. 5.17., lp. 5.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niezależnie od tego, czy dotyczą parametru przekroczenia czasu jazdy bądź skrócenia czasu odpoczynku. Wprowadzona konstrukcja narzuca jeden określony tok rozumowania i nie dopuszcza pomijania któregokolwiek z punktów każdego z przepisów w procesie subsumpcji. Przykładowo pominięcie punktu pierwszego lub drugiego przepisu lp. 5.5. załącznika nr 3 do u.t.d. oznaczałoby, że rzeczywisty wymiar skrócenia odpoczynku dziennego regularnego wynoszący 5 godzin miałby swój wymiar prawny wynikający z zastosowania tylko punktów 2 i 3 albo tylko punktu 3 odnoszący się do skrócenia odpoczynku wynoszącego hipotetycznie 4 godziny albo wynoszącego hipotetycznie 2 godziny i 30 minut. Oczywistym jest stwierdzenie, że takie rozwiązanie byłoby rażąco nielogiczne i sprzeczne z rzeczywistością. Prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której np. kierowca-przedsiębiorca, który dokonał skrócenia odpoczynku tylko o jedną godzinę ponosi karę w wysokości 100 złotych, natomiast w przypadku, jeżeliby skrócił odpoczynek o 5 godzin, kary za okres stanowiący pierwszą godzinę skrócenia nie otrzyma, pomimo iż ta właśnie pierwsza godzi stanowi integralną część okresu stanowiącego naruszenie. Argument, że kara jednostkowa określona w przepisie lp. 5.5.2 "pochłania" karę z lp. 5.5.1 nie wytrzymuje krytyki, gdyż przepis lp. 5.5.2 dotyczy innego przedziału czasowego. Zdaniem organu analogicznie, nie sposób wywnioskować, że kara z przepisu lp. 5.5.3 "pochłania" okres określony w lp. 5.5.2 i równocześnie w lp. 5.5.1 - gdyż lp. 5.5.3 w sposób wyraźny odnosi się do ściśle określonego przedziału czasowego, czyli za każdą (konkretną- przyp. autora) rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut.

Organ wskazał, że powyższy wywód służy jako argument na potwierdzenie tezy, że celem wprowadzenia kolumny 4 w załącznikach do u.t.d. jest wyłącznie zapewnienie poprawnego obliczenia łącznej liczby poważnych naruszeń w postępowaniach dotyczących dobrej reputacji a co istotniejsze, umożliwienia przekazywania informacji o wadze naruszeń popełnionych przez przewoźników z innych krajów Unii Europejskiej właściwym służbom i organom krajów macierzystych tych przewoźników. Odesłania do wagi naruszenia określonej w rozporządzeniu 2016/403 nie mogą stanowić natomiast punktu odniesienia co do sposobu naliczania kar pieniężnych za naruszenia czasu pracy określonych w Załącznikach nr 1 i nr 3 do u.t.d. (Załącznik 4 jest pozbawiony przepisów o cechach konstrukcyjnych omawianych powyżej) już z tego powodu, że sankcje pieniężne dotyczą szerszej kategorii podmiotów - w tym również przewoźników, ale z krajów poza Unią Europejską, np. Ukrainy, Federacji Rosyjskiej, Kazachstanu itp.) Odmienne założenie nie wynika z treści samej ustawy o transporcie drogowym, tj. tytułu każdej kolumny czwartej Załączników nr 1, nr 2 i nr 4 ustawy o transporcie drogowym, a więc wniosek, że waga naruszenia, czyli PN, BPN, NN Załącznika nr I rozporządzenia 2016/403 kształtuje wyliczenie wysokości kary pieniężnej każdego z przepisów, w tym m.in. lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.8, lp. 5.10, lp. 5.11, lp. 5.13, lp. 5.14, lp. 5.15, lp. 5.16, lp. 5.17, lp. 5.18 Załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, jest niepoprawny.

Odnośnie zastosowania w sprawie art. 189d i art. 189f k.p.a. organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a§ 2 pkt 1-3 k.p.a. Wskazano, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Organ wskazał, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1.

Odnośnie zastosowania w sprawie art. 92b u.t.d. organ wyjaśnił, że skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających prawidłową organizację pracy i prawidłowe zaplanowanie zleceń transportowych, które udowodniłyby, iż kierowca mógł wykonać przewozu bez naruszania przepisów o czasie pracy. Odnośnie zastosowania w sprawie art. 92c u.t.d. GITD wyjaśnił, że strona nie przedstawiła dowodów, że do naruszeń doszło w okolicznościach, których strona nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Bardzo liczne i poważne naruszenia czasu pracy wskazują na niewłaściwe przeszkolenie oraz brak stałego nadzoru nad pracą kierowcy, a nie na nadzwyczajne okoliczności, których nie można przewidzieć. Przepisy egzoneracyjne nie znajdą zastosowania w sprawie.

Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego uznał, że są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem organu organy nie naruszyły art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Strona nie wskazała na czym miałyby polegać uchybienia w prowadzeniu postępowania, podważające zaufanie uczestników do władzy publicznej. W czasie prowadzenia postępowania odwoławczego nie wykazano żadnych rażących naruszeń w przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania. Za niezasadny organ również uznał zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał, że strona winna była upewnić się czy kierowcy wykonujący przewozy na rzecz strony prawidłowo zrozumieli obowiązujące w tym zakresie przepisy, oraz czy stosują się do nich w trakcie wykonywania transportu. Właściwy system kontroli i nadzoru obowiązujący w przedsiębiorstwie strony doprowadziłby do ujawnienia faktu wykonywania przez kierowców transportu z naruszeniem przepisów z zakresu norm czasu pracy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu.

W ocenie GITD w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W skardze D.G. zarzucił naruszenie:

I. przepisu materialnego, tj. art. 92a u.t.d. przez jego niezastosowanie w sprawie, przejawiające się nałożeniem kary za delikty administracyjne niestwierdzone podczas kontroli drogowej,

II. przepisów materialnych rangi konstytucyjnej, tj. art. 2, art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jak również towarzyszące mu naruszenia art. 7 art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez błędne zastosowanie wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni przepisów sankcjonujących zapisanych pod liczbą porządkową 5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, które doprowadziło do nałożenia na stronę zbyt wysokiej kary, w wymiarze niewynikającym z obowiązujących powszechnie norm prawnych.

Skarżący wskazał, że zdaniem organu kierowca w dniach 6-8 stycznia 2021 r. przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 6 godzin i 15 minut, za co nałożona została sankcja w wysokości 1550 zł. Kara ta jest zbyt wysoka - jej wymiar nie wynika z obowiązujących przepisów. Zdaniem strony sankcja za przekroczenie czasu jazdy dziennej o 6 godzin i 15 minut winna zostać nałożona w wysokości 1450 zł. Organ odwoławczy podwyższył ją bezpodstawnie o 100 zł. Osiągnął to sumując w omawianym przypadku sankcję zapisaną pod lp. 5.2.1. (100 zł) z karą zapisaną pod lp. 5.2.2. (200 zł) oraz pięciokrotnością kary zapisanej w pozycji 5.2.3. (5x250). Pierwsza z owych sankcji ma charakter samoistny i nigdy nie może być sumowana z kolejnymi zapisanymi pod lp. 5.2.2 oraz 5.2.3 załącznika nr 3 do ustawy transportowej. Wynika to w sposób oczywisty z wykładni gramatycznej omawianych tu przepisów. Zdaniem skarżącego, jeśli przekroczenie czasu jazdy dziennej jest większe niż 1 godzina, to stosuje się wyłącznie karę zapisaną od pozycją 5.2.2. którą można sumować z sankcją zapisaną pod lp. 5.2.3. W takiej sytuacji nie stosuje się natomiast nigdy kary z pozycji 5.2.1. Tym samym za przekroczenie czasy jazdy dziennej ponad 10-godzinny limit o 6 godzin i 15 minut winna zostać nałożona kara w wysokości 1450 zł

Z kolei za przekroczenie czasu jazdy dziennej o 11 godzin i 40 minut organ nałożył karę w wysokości 2800 zł, podczas gdy z przepisów tu cytowanych wynika sankcja w wysokości 2700 zł. Sumarycznie więc za to właśnie naruszenie winna zostać nałożona kara w wysokości 4150 zł, podczas gdy Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył karę w wysokości 4350 zł.

Zdaniem strony podobnie bezprawnie organ nałożył sankcję za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 4 godziny i 50 minut. Dodał bezpodstawnie sankcje zapisaną pod lp. 5.7.1., w sytuacji gdy ma ona charakter samoistny i nigdy nie podlega sumowaniu z karami z pozycji 5.7.2. oraz 5.7.3 Tym samym za ten przypadek winna zostać nałożona kara w wysokości 2000 zł, podczas gdy organ odwoławczy nałożył 2150 zł.

Na analogicznej zasadzie bezprawnie zawyżono sankcję za skrócenie odpoczynku dobowego o 1 godzinę i 20 minut (o 150 zł) oraz skrócenie odpoczynku dobowego o 3 godziny i 10 minut (o 150 zł) jak również skrócenie odpoczynku dobowego o 3 godziny i 30 minut ( o 150 zł). Tym samym sumaryczna kara za skrócenie odpoczynku dobowego winna zostać nałożona w wymiarze 5250 zł zamiast zastosowanej 5850 zł.

Podobnie bezpodstawnie zawyżona została kara nałożona za przekroczenie czasu jazdy ciągłej bez przerwy o 1 godzinę i 37 minut. Tutaj również Główny Inspektor Transportu Drogowego dodał bezprawnie sankcję zapisaną pod lp. 5.11.1 do innych, podczas gdy ma ona charakter samoistny. W tym przypadku winna zostać zastosowana kara w wysokości 600 zł - organ nałożył 700 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Kontrolując wyżej wskazane decyzje Sąd stwierdził naruszenie przez organy przepisów prawa materialnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 919; dalej: "u.t.d." lub "ustawa"), która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym, na zasadzie art. 92a ust. 5 pkt 2 ustawy, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku Nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy.

Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów cyt. wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 - zwanego w dalszym ciągu rozporządzeniem nr 561/2006, a także z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014 r.), zwanego rozporządzeniem nr 165/2014.

Dodać również trzeba, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy, jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d., w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Przedstawione regulacje prawne wyznaczają granice materialne i formalne sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., rozstrzyganej przez właściwy organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organy rozstrzygające tę sprawę muszą przestrzegać określonych w tym Kodeksie standardów ustalania stanu faktycznego.

Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Co więcej, w proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest zawsze strona postępowania. W myśl bowiem art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Oczywiście, o ile zakres obowiązków organu związanych z realizacją powyższych reguł unormowany jest przepisami proceduralnymi, o tyle zakres okoliczności faktycznych podlegających ustaleniu i ocenie zależeć będzie zawsze od indywidualnej sprawy rozstrzyganej w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że zakres okoliczności faktycznych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy indywidualnej, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej, określają zasadniczo przepisy prawa materialnego. To one bowiem określają przesłanki przyznania jednostce uprawnienia bądź nałożenia obowiązku. Organ administrujący musi więc dokonać zawsze prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego nie tylko na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, ale także dla prawidłowego zakreślenia okoliczności istotnych dla sprawy, podlegających ustaleniu w toku postępowania dowodowego. Przyjęcie więc, że organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy możliwe jest tylko pod warunkiem, że w postępowaniu zostały zebrane i rozważone dowody dotyczące okoliczności przewidzianych we wszystkich przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. W wyniku kontroli drogowej 14 stycznia 2021 r. zatrzymano kierowcę, który wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy D.G. Stwierdzono następujące naruszenia: niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut.

Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości powinien uiścić karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. W ocenie skarżącego z treści przepisów nie wynika w żaden sposób, aby kara zapisana pod Ip. 5.7.1 mogła być dodawana do pozycji z 5.7.2. oraz 5.7.3., w sytuacji w której wymiar skrócenia jest większy niż 1 godzina. Podobnie skarżący wskazuje, że nie można sumować sankcji z lp. 5.2.1, 5.2.2 i 5.2.3 w przypadku przekroczenia czasu jazdy dziennej. W ocenie skarżącego organ nie powinien również dodawać sankcji z lp. 5.1.1 do innych, bowiem ma ona charakter samoistny (przekroczenie czasu jazdy ciągłej o 1 h i 37 minut). Zdaniem strony analogicznie zawyżono sankcję za skrócenie odpoczynku dobowego o 1 h i 20 minut i skrócenie odpoczynku dobowego o 3 h i 10 minut oraz 3 h i 30 minut. Z kolei organ stoi na stanowisku, że nałożenie sankcji za naruszenie z lp. 5.7.3. załącznika nr 3 do u.t.d. nie oznacza braku możliwości nałożenia sankcji za naruszenie z lp. 5.7.1. załącznika nr 3 do tej ustawy, wskazując na "schodkowy" opis sankcji z poz. 5.7. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego o pochłanianiu się kolejnych naruszeń z l.p. 5.1, 5.5 i 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu należy wyjaśnić, że zarzuty skargi dotyczącą naruszenia przez organ zasad prawidłowego obliczania kar za naruszenia wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d. pod: lp. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu; lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego i lp. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdy bez przerwy są zasadne.

Odnosząc się do stwierdzonych w dniu kontroli naruszeń wskazać należy, że w myśl art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, zaś "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Zgodnie z art. 8 ust. 1-3 i ust. 8 rozporządzenia nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia co do popełnienia przez skarżącego stwierdzonych w dniu kontroli drogowej naruszeń przepisów u.t.d. Jednakże błędnie zinterpretowały przepisy dotyczące sposobu ustalania wysokości kary za stwierdzone w toku kontroli naruszenie lp. 5.2, 5.7 i 5.11. Nie uwzględniły bowiem zmiany brzmienia tych przepisów dokonanej nowelizacją z 3 września 2018 r. Podkreślić bowiem trzeba, że wymienione wyżej naruszenia ujawnione w toku kontroli drogowej miały miejsce w 2021 r., a zatem pod rządami znowelizowanej w tym zakresie ustawy o transporcie drogowym, która stanowiła podstawę prawną wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Treść naruszeń określonych w lp. 5.2, 5.5., 5.7 i 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w znowelizowanym brzmieniu istotnie różni się od brzmienia obowiązującego przed dokonaniem nowelizacji na mocy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018 r. Wskazana nowelizacja ustawy o transporcie drogowym w załączniku nr 3 zmodyfikowała sposób opisu poszczególnych naruszeń i wysokość kar za poszczególne naruszenia, a ponadto wysokość kar powiązano bezpośrednio (w większości przypadków) z wagą danego naruszenia. W rozpoznawanej sprawie organy administracji zastosowały sposób wyliczenia kary pieniężnej, jaki przewidywał załącznik nr 3 w brzmieniu sprzed nowelizacji, tj. przed 3 września 2018 r. Zgodnie z jego ówczesnym brzmieniem, przykładowo, za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny kara wynosiła 100 zł (lp. 5.3.1) i za każdą następną rozpoczętą godzinę - 200 zł (lp.5.3.2). W świetle takiego brzmienia załącznika nr 3 nie budził wątpliwości fakt, że za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu sumowało się kary z lp. 5.3.1 i z lp. 5.3.2. Za sumowaniem kar z lp. 5.3.1 i z lp. 5.3.2 przemawiała konstrukcja tej regulacji i okoliczność, iż w jej treści użyto zwrotu i "za każdą następną rozpoczętą", co wskazuje na powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.3.2. z sankcją z lp. 5.3.1. Tymczasem treść lp. 5.2, 5.5, 5.7 i 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w brzmieniu obowiązującym od 3 września 2018 r. jest odmienna od poprzednio obowiązującego uregulowania, czego nie dostrzegły organy orzekające w sprawie.

W ocenie Sądu, wykładnia omawianej regulacji sprzed nowelizacji, wedle której dopuszczalne było sumowanie kar za poszczególne naruszenia jest obecnie nieprawidłowa. W lp. 5.2 w aktualnym brzmieniu załącznika nr 3 wyraźnie określono, ile wynosi kara za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, w lp. 5.5 – ile wynosi kara pieniężna za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku, w lp. 5.7 - ile wynosi kara za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego w określonych przedziałach czasowych, a w lp. 5.11 – ile wynosi kara za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów za przekroczenie określonych przedziałów czasowych. Przy tym w treści lp. 5.2 pkt 4, lp. 5.5 pkt 3, lp. 5.7 pkt 3 i lp. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d. nie ma zwrotu nawiązującego do następującego po sobie sumowania kar z wcześniejszych punktów, gdyż ustawodawca pominął wyraz "następną" i zastąpił go zwrotami "za każdą rozpoczętą", "za każde rozpoczęte". Poszczególne punkty ww. lp. załącznika nr 3 do u.t.d. stanowią zatem samodzielną i wyłączną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej wraz z przejściem do kolejnej grupy czasowej oznaczonej określonym punktem w ramach danego lp. Brzmienie aktualnie obowiązujących lp. 5.2, lp. 5.5, lp. 5.7 i lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala zatem na przyjęcie, że przewidziane w nim kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu. Tym samym Sąd podziela stanowisko, że niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia przepisów transportu drogowego. Przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, a nie sumowanie sankcji od najniższej do najwyższej. W przypadku sumowania kar, o których mowa, dochodzi do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyroki WSA: w Olsztynie z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 1106/19, w Rzeszowie z 19 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1386/19, w Opolu z 3 września 2020 r. sygn. akt II SA/Op 170/20, w Łodzi z 25 września 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 227/20 i 11 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 154/20, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ma zatem racji organ podnosząc, że stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji nie zostało nigdy zakwestionowane przez sądy administracyjne. Należy przede wszystkim wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 listopada 2021 r. sygn. II GSK 1863/21 wskazał, że treść lp. 5.7. załącznika nr 3 do u.t.d., w brzmieniu obowiązującym od 3 września 2018r., jest odmienna od poprzednio obowiązującego uregulowania. Wykładnia omawianej regulacji sprzed nowelizacji, według której dopuszczalne jest sumowanie kar za poszczególne naruszenia, dotyczące skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego kierowców, jest obecnie nieprawidłowa.

NSA wskazał, że ustawodawca konstruując w znowelizowanej ustawie ww. przepisy użył zwrotów "o czas do", "o czas powyżej", "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej" dla określenia norm czasowych naruszeń, od których uzależnił wysokość kary. W tym kontekście zwrot "powyżej" został użyty na określenie zdarzenia, które trwa od jego zaistnienia.

W lp. 5.7 w aktualnym brzmieniu załącznika nr 3, wyraźnie określono, ile wynosi kara pieniężna za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego. W przypadku skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego przewidziano następujące kary pieniężne za przekroczenie: o czas do 1 godziny - 150 zł; o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin - 350 zł; za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - 550 zł.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, w każdym przypadku przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, ale nie każde przekroczenie progów powoduje sumowanie kwot kar od najniższej do najwyższej, to bowiem zależy od regulacji wprowadzonej przez ustawodawcę. Brzmienie aktualnie obowiązującego lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, że przewidziane w nim kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu. Tym samym niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia przepisów transportu drogowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne jest przyjęcie, że w skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin (tj. w naruszeniu opisanym w lp. 5.7 pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d.) zawiera się naruszenie skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny. Nie ma zatem uzasadnienia nakładanie kar za każde z tych naruszeń z osobna, brak podstaw prawnych do sumowania tych kar, szczególnie, że z treści powoływanego załącznika wynika, że wagę stwierdzonych naruszeń ustawodawca ocenił odmiennie. Te same okoliczności nie mogą bowiem stanowić naruszenia różnych deliktów dotyczących naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców w szczególności skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego.

NSA podniósł, że w przypadku sumowania kar, o których mowa, dochodzi zatem do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyroki NSA: z 24 listopada 2021r., sygn. akt II GSK 1753/21 oraz z 26 listopada 2021r., sygn. akt II GSK 1738/21).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy błędnie wyliczyły kary pieniężne w następujących przypadkach:

- lp. 5.2, tj. przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 6 h 15 minut (6.01.2021 do 8.01.2021) - ustalono karę w wysokości 1550 zł z lp. 5.2.1, 5.2. i 5.2.3, podczas gdy należało nałożyć karę w wysokości 1250 zł (tylko z lp. 5.2.3); także - dla przekroczenia o 11 h i 40 minut (12.01.2021 -14.01.2021) zamiast kwoty 2800 zł, należało ustalić karę w wysokości 9x 250 zł = 2250 zł (tylko lp. 5.2.3).

- lp. 5.7, tj. skrócenia wymaganego skróconego odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej – dla przekroczenia o 4 h i 50 minut (6.01.2021 -7.01.2021) zamiast kwoty 2150 zł z lp. 5.7.1, 5.7.2 i 5.7.3 należało wymierzyć karę w wysokości określonej w lp. 5.7.3. 3x 550 zł, tj. 1650 zł. Następnie dla skrócenia o 1 h i 20 minut (7.01.2021-8.01.2021) wymierzono karę z lp. 5.7.1 i 5.7.2 w wysokości 500 zł, a należało tylko z lp. 2 tj. kwotę 350 zł. Z kolei dla skrócenia o 3 h i 10 minut (12.01.2021 – 13.01.2021) nałożono karę w wysokości 1600 zł za lp. 5.7.1, 5.7.2 i 5.7.3, tymczasem kara powinna być nałożona tylko z lp. 5.7.3 2x 550 zł, czyli 1100 zł. W zakresie skrócenia o 3 h i 30 minut (13.01.2021-14.01.2021) organ nałożył karę na podstawie lp. 5.7.1, 5.7.2 i 5.7.3 w kwocie 1600 zł, tymczasem powinien tylko na podstawie lp. 5.7.3. 2x550, czyli 1100 zł.

- lp. 5.11, tj. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – dla przekroczenia o 1 h i 37 minut, (12.01.2021) zamiast kwoty 700 zł należało wymierzyć karę zgodnie z 5.11.3, tj. w wysokości 350 zł; natomiast za przekroczenie o 25 minut (13.01.2021) prawidłowo nałożono karę w wysokości 100 zł (lp. 5.11.1).

W niniejszej sprawie zatem organy administracji błędnie wyliczyły kary pieniężne w opisanych wyżej kilku przypadkach skrócenia wymaganego skróconego odpoczynku dziennego, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy i przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin. W tych przypadkach organy sumując kary przewidziane w lp. 5.2.1. 5.5.2, 5.2.3., 5.7.1., 5.7.2. i 5.7.3 oraz 5.11.1, 5.11.2, 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. za te same naruszenia, dokonały bowiem nieuprawnionego, wielokrotnego sankcjonowania tego samego naruszenia przepisów u.t.d.

Sąd podzielił natomiast stanowisko organu dotyczące zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Stosownie do treści art. 31 ust. 1 ustawy z o 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1412 t.j. ze zm.) w przypadku braku możliwości wprowadzenia danych, zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 lub Umową AETR, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, jeżeli kierowca:

1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby;

2) przebywał na urlopie wypoczynkowym;

3) miał czas wolny od pracy;

4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR;

5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu;

6) pozostawał w gotowości do wykonywania pracy w rozumieniu art. 9 ust. 1 - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006, lub w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit. c załącznika do Umowy AETR - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie Umowa AETR.

W trakcie czynności kontrolnych kierowca nie okazał zaświadczenia o działalności kierowcy od 17 grudnia 2020 r. do 6 stycznia 2021 r. i od 8 stycznia 2021 r. do 12 stycznia 2021 r. Sąd podzielił stanowisko organu o zasadności nałożenia kary 1000 zł (2x500 zł) z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

Prawidłowe jest także stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej przepisów art. 92b i art. 92c ust. 1 u.t.d. Skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających właściwą organizację czasu pracy kierowcy wykonującego kontrolowany przewóz. Nierejestrowanie wszystkich okresów aktywności przez kierowców nie jest okolicznością, której profesjonalny podmiot organizujący przewozy nie mógłby przewidzieć. Nawet jeśli przekroczeń czasu pracy i nierejestrowania swoich okresów aktywności dokonali pracujący u strony kierowcy bez jego zgody i wiedzy, to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za osoby, którymi posługuje się przy wykonywaniu swojej działalności. Skarżący powinien w związku z tym podejmować działania mające na celu zapobieżenie dopuszczaniu się przez kierowców takich nagannych zachowań. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący organizował jakiekolwiek szkolenia dotyczące obowiązków kierowców, wagi przestrzegania przepisów z zakresu transportu drogowego i konsekwencji ich naruszenia. Skarżący nie przedstawił także obowiązującego w przedsiębiorstwie regulaminu pracy kierowców ani wewnętrznych uregulowań, wskazujących na wprowadzenie systemu kontroli, który miałby zapobiec naruszeniom przepisów przez kierowców. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 716/10, LEX nr 920618). W kontrolowanej sprawie za prawidłowe uznać należy stanowisko organów co do braku podstaw do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

Na uwzględnienie nie zasługują natomiast zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Podkreślić trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie skarżący, nie zgadzając się z twierdzeniami organów, dowodów takich nie przedstawił. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. Organ II instancji odniósł się również do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodne z przepisem art. 15 zzs4 ust. 2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Z kolei art. 15 zzs4 ust. 3 stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzenie rozprawy zdalnej w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe z uwagi na brak możliwości technicznych, więc sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy COVID-19, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Natomiast orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, zawarte w pkt 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 400 zł.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji powinny uwzględnić powyższe rozważania, w tym przedstawioną w nich ocenę prawną, pamiętając o braku możliwości sumowania kar z poszczególnych punktów lp. 5.2., 5.7 i 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

is