Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 980/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2014 poz 637
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 78, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] w sprawie zawieszenia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego przez panią J. C. (dalej: skarżąca, strona).

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. radca prawny pani J. C., mając na uwadze treść art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych, wystąpiła do Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o wyrażenie zgody na wykonywanie zawodu radcy prawnego w ramach własnej działalności z uwagi na jej zatrudnienie w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W.

Dnia [...] września 2014 r. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. podjęła uchwałę Nr [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zawieszenia prawa pani J. C. do wykonywania zawodu radcy prawnego.

W toku prowadzonego postępowania pani J. C. złożyła w dniu [...] października 2014 r. pismo z wyjaśnieniami dotyczącymi swojej sytuacji zawodowej oraz prawnej, do którego załączyła "Zakres czynności, uprawnień i odpowiedzialności". Z przedstawionych dokumentów wynikało, iż pani J. C. jest zatrudniona w Wydziale Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w W. na stanowisku specjalisty.

Po przeprowadzeniu postępowania, Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. zawiesiła prawo pani J. C. do wykonywania zawodu radcy prawnego.

Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. uznała, że podjęcie zatrudnienia w organach ścigania, jakim jest Komenda Wojewódzka Policji w W., niezależnie od zajmowanego stanowiska i odpowiadającego temu stanowisku zakresu czynności wypełnia dyspozycję art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych i skutkuje zawieszeniem prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego.

Od powyższej uchwały skarżąca złożyła odwołanie z dnia [...] listopada 2014 r. do Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W.

W uzasadnieniu zarzuciła uchwale Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych przez błędną jego interpretację, naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i umorzenie postępowania w I instancji.

Strona wskazała, iż uchwała nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] października 2014 r. została wydana w oparciu o nieprawidłową wykładnię art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych, gdyż jest ona pracownikiem służby cywilnej w Policji i nie można zrównywać jej zatrudnienia na podstawie umowy o pracę ze stosunkiem służbowym funkcjonariuszy Policji. Jak wskazała zainteresowana zgodnie z obecnie obowiązującym stanem prawnym zadania Policji realizują nie tylko osoby będące funkcjonariuszami w ramach stosunku służbowego, ale również osoby zatrudnione w tej instytucji na podstawie kodeksu pracy.

Skarżąca podniosła ponadto, że nie łączy jej z Komendą Wojewódzką Policji w W. stosunek służbowy na podstawie mianowania i wynikająca z tego szczególna hierarchia, jak również nie otrzymuje rozkazów służbowych, a jedynie polecenia, które szczegółowo wynikają z posiadanego zakresu obowiązków.

Zainteresowana wskazała również, iż Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. wykonywała nałożone na nią obowiązki z uchybieniem terminu określonego w art. 28 ust. 4 ustawy o radcach prawnych, oraz posiadała wiedzę na temat jej miejsca zatrudnienia przed i w trakcie odbywania aplikacji radcowskiej, jak również przed wpisem na listę radców prawnych.

Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. w sprawie zawieszenia prawa pani J. C. do wykonywania zawodu radcy prawnego.

Zdaniem Prezydium, przesłanką zawieszenia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego wynikającą z dyspozycji art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych jest samo podjęcie pracy w organach ścigania, a uchwała o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego ma charakter uchwały związanej, tj. w razie wystąpienia przesłanki, o której mowa w tym przepisie, organ nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia.

Prezydium wskazało ponadto, iż podleganie pani J. C. przepisom ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. 2014, poz. 1111 z późn. zm.), nie zapewnia jej pełnej swobody w kształtowaniu stosunku pracy, wskazując jednocześnie na obowiązki członka korpusu służby cywilnej - w przypadku zainteresowanej szczegółowo określone "Zakresem czynności, uprawnień i odpowiedzialności" z dnia 3 lipca 2014 r. - oraz ustawowy zakaz podejmowania dodatkowego zatrudnienia bez pisemnej zgody dyrektora generalnego urzędu oraz wykonywania czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy o służbie cywilnej lub podważających zaufanie do służby cywilnej.

W konsekwencji Prezydium uznało, iż uchwała organu I instancji jest zgodna z prawem materialnym oraz przepisami postępowania i podzieliło stanowisko merytoryczne wyrażone przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.

W dniu [...] stycznia 2015 r. Pani J. C. złożyła do Ministra Sprawiedliwości odwołanie od uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], zarzucając jej:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych przez błędną jego interpretację w analizowanej sprawie;

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i 107 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji niedostateczne uzasadnienie podstaw faktycznych i prawnych wydania zaskarżonej uchwały.

Jednocześnie odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały Prezydium Krajowej Izby Radców Prawnych w W. i poprzedzającej ją uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. oraz umorzenie postępowania w obydwu instancjach.

W odwołaniu pani J. C. przytoczyła częściowo argumenty wskazane w odwołaniu z dnia [...] listopada 2014 r. od uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.

Podkreśliła ponadto, iż Prezydium, w żaden sposób nie odniosło się do sformułowanych zarzutów dotyczących błędnej wykładni analizowanego przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych, a w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ograniczyło się jedynie do stwierdzenia, że organ odwoławczy podziela stanowisko Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. w przedmiotowej sprawie.

Dodatkowo Pani J. C. wskazała, że organ I instancji nie przeprowadził wnioskowanego przez stronę dowodu z zeznań świadka - bezpośredniego przełożonego skarżącej w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W. - na okoliczność wykonywanych przez stronę obowiązków służbowych oraz nie wyjaśnił, które z dowodów stanowiły podstawę wydanej uchwały.

Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż odwołanie pani J. C. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, Prezydium Krajowej Izby Radców Prawnych w W. i Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne i dokonały prawidłowej oceny sytuacji prawnej zainteresowanej.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, zawieszenie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego następuje w wypadku:

1) wykonywania zawodu adwokata;

2) podjęcia pracy w organach wymiaru sprawiedliwości, w organach ścigania lub kancelarii notarialnej;

3) podjęcia pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że w dniu [...] czerwca 2009 r. odwołująca ukończyła wyższe studia magisterskie na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu [...] uzyskując tytuł magistra prawa. Następnie w latach 2010-2013 odbyła aplikację radcowską i w kwietniu 2014 r. uzyskała pozytywny wynik z egzaminu radcowskiego. Uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...] została wpisana na listę radców prawnych.

Jednocześnie pani J. C. od [...] maja 2007 r. zatrudniona jest na podstawie umowy o pracę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W., gdzie od dnia [...] lipca 2014 r. do chwili obecnej zajmuje stanowisko specjalisty w Wydziale Kadr i Szkolenia.

Podejmując się oceny sytuacji prawnej pani J. C., organ dokonał wykładni sformułowania zawartego w przepisie art. 28 ust. 1 pkt 2 tj. "osoba podejmująca pracę w organach wymiaru sprawiedliwości, w organach ścigania lub kancelarii notarialnej".

Zakres podmiotowy art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych został sformułowany w sposób opisowy, bez wyszczególnienia konkretnych zawodów nim objętych. Organ przyjął, że krąg osób, z którymi powiązany jest obowiązek zawieszenia prawa wykonywania, zawodu radcy prawnego, obejmuje "podjęcie pracy" na jakimkolwiek stanowisku w organach wymiaru sprawiedliwości, w organach ścigania lub kancelarii notarialnej.

Do przyjęcia takiego zakresu podmiotowego art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych skłania, zdaniem organu, analiza porównawcza zawieszenia prawa wykonywania zawodu radcy prawnego z określoną w art. 72 ust. 1 Prawa o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r., poz. 635 z późn. zm.) instytucją skreślenia z listy adwokatów. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 4 okręgowa rada adwokacka skreśla adwokata z listy w wypadku "objęcia stanowiska w organach wymiaru sprawiedliwości, organach ścigania lub rozpoczęcia wykonywania zawodu notariusza".

Pomimo, iż obie instytucje dotyczą innych grup zawodowych, to jednak ich porównanie pozwala na określenie adresatów przepisów art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych oraz art. 72 ust. 1 pkt 4 Prawa o adwokaturze. Zwroty "objęcie stanowiska" oraz "rozpoczęcia wykonywania zawodu" zawężają bowiem krąg podmiotów podlegających skreśleniu z listy adwokatów. Do katalogu tych osób można zaliczyć przypadki, w których adresat podejmuje pracę na określonych stanowiskach np. decyzyjnych czy też orzeczniczych, lub tak jak w przypadku notariuszy rozpocznie wykonywanie zawodu notariusza. Natomiast użyte w art. 28 ust. 1 pkt 2 sformułowanie "podjęcie pracy" należy traktować w sposób szeroki i odnosić się do wszystkich stanowisk i form zatrudnienia w organach wymiaru sprawiedliwości, w organach ścigania lub kancelarii notarialnej.

W ocenie organu, fakt zatrudnienia pani J. C. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W. na podstawie umowy o pracę powoduje, iż zachodzi w stosunku do niej przesłanka z art. 28, ust. 1 pkt 2.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest wykonywanie przez skarżącą pracy na podstawie Kodeksu pracy i ustawy o służbie cywilnej, oraz nie związanie z organami policji stosunkiem służbowym. Organ podkreślił przy tym, że "Zakres czynności, uprawnień i odpowiedzialności", opisujący w sposób szczegółowy zakres obowiązków na stanowisku "specjalisty" zajmowanym przez zainteresowaną w Wydziale Kadr i Szkoleń, wyraźnie wskazuje na usytuowanie tej komórki w strukturze Policji, tj. jednym z organów ścigania.

Organ ponadto wskazał, iż wprowadzenie w art. 28 ust. 1 ustawy o radcach prawnych zakazu łączenia przez osobę wykonującą zawód radcy prawnego określonej funkcji lub zajęcia ma charakter bezwzględny. Skuteczność działania zakazu łączenia zawodu radcy prawnego z określonymi funkcjami została zagwarantowana wprowadzeniem w ustawie mechanizmu automatycznego zawieszenia uprawnień radcy prawnego, gdy podejmuje on określone zajęcie. Bezwzględny zakaz łączenia zatrudnienia w charakterze radcy prawnego z innymi zawodami jest w takim wypadku złagodzony uprawnieniem do tymczasowego zawieszenia posiadanych uprawnień (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II GSK 128/07).

W decyzji podkreślono, iż osoba mająca już status radcy prawnego niewykonującego zawodu pozbawiona jest tymczasowo prawa wykonywania zawodu radcy prawnego. Uprawnienie do wykonywania zawodu radcy prawnego pozostaje bowiem zawieszone tak długo, jak długo istnieje przeszkoda będąca podstawą tego zawieszenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt VISA/Wa 1836/13).

W świetle powyższego należy rozróżnić dwie odrębne sytuacje, tj. nabycie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego oraz wykonywanie zawodu radcy prawnego. Nabycie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego nie powoduje automatycznie obowiązku wykonywania tego zawodu. Osoby wykonujące zawód adwokata, zatrudnione w organach wymiaru sprawiedliwości, w organach ścigania, kancelarii notarialnej lub w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa mogą być wpisane na listę radców prawnych, natomiast dopóki wykonują dotychczasowy zawód nie mogą jednocześnie wykonywać (rozpocząć wykonywania) zawodu radcy prawnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 lutego 1991 r., sygn. akt II SA 77/91).

Organ zaaprobował stanowisko Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W. wyrażone w uchwale z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], iż przepis art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych nie dotyczy sytuacji trwania aplikacji radcowskiej oraz podejmowania uchwały w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych, gdyż czynności tych nie można utożsamiać z wykonywaniem tego zawodu. Przepis art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych uniemożliwia natomiast wykonywanie zawodu radcy prawnego w przypadku zaistnienia konkretnych okoliczności.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości brak jest uzasadnionych przesłanek materialnych i procesowych do kwestionowania prawidłowości uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] października 2014 r. o zawieszeniu prawa pani J. C. do wykonywania zawodu radcy prawnego. Przede wszystkim należy podkreślić, że organy samorządu radcowskiego podjęły powyższe uchwały na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego i ustalonego w sposób zupełny stanu faktycznego, co zostało należycie wyjaśnione w ich uzasadnieniu. Odnosząc się do poczynionych w trakcie prowadzonego postępowania ustaleń, iż zatrudnienie w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W. wypełnia przesłankę z art. 28 ust. 1 pkt 2, przeprowadzenie dowodu przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z zeznań bezpośredniego przełożonego zainteresowanej było w ocenie organu bezprzedmiotowe.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2015 r. wskazano art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 637 z późn. zm.).

Na powyższą decyzję pani J. C. złożyła dnia [...] marca 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie uchwał Prezydium Krajowej Izby Radców Prawnych w W. oraz Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.

Decyzji Ministra Sprawiedliwości zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych

oraz

2. naruszenie prawa procesowego tj.

- art. 7 i 77 w związku z art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 78 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich wnioskowanych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy,

- art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne uzasadnienie wszystkich podstaw faktycznych i prawnych sprawy.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, natomiast zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem.

Minister Sprawiedliwości wydając decyzję w przedmiocie utrzymania w mocy uchwały Prezydium Krajowej Izby Radców Prawnych w W. oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego przez panią J. C. działał zgodnie z prawem. Rozpoznał przy tym sprawę skarżącej jako konkretny przypadek, w oparciu o indywidualne okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych.

Za okoliczności przemawiające za zawieszeniem prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego przez panią J. C. Minister Sprawiedliwości uznał jej zatrudnienie w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W. na podstawie umowy o pracę, co sprawia iż zachodzi w stosunku do niej przesłanka z art. 28 ust. 1 pkt 2, ww. ustawy.

Zgodnie bowiem z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, zawieszenie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego następuje w wypadku:

1) wykonywania zawodu adwokata;

2) podjęcia pracy w organach wymiaru sprawiedliwości, w organach ścigania lub kancelarii notarialnej;

3) podjęcia pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych, polegającą na przyjęciu, iż prawo do wykonywania zawodu radcy prawnego przez panią J. C. podlega zawieszeniu, wskazać ponownie należy, iż zakres podmiotowy art. 28 ust. 1 ustawy o radcach prawnych został sformułowany w sposób opisowy, bez wyszczególnienia konkretnych zawodów nim objętych co sprawia, że krąg osób z którymi powiązany jest obowiązek zawieszenia prawa wykonywania zawodu radcy prawnego, obejmuje "podjęcie pracy" na jakimkolwiek stanowisku w organach wymiaru sprawiedliwości, w organach ścigania lub kancelarii notarialnej.

Z analizy akt postępowania administracyjnego bezspornie wynika, iż pani J. C. od dnia [...] maja 2007 r. zatrudniona jest na podstawie umowy o pracę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W., gdzie od dnia [...] lipca 2014 r. do chwili obecnej zajmuje stanowisko specjalisty w Wydziale Kadr i Szkolenia.

Tym samym, mimo iż skarżąca wykonuje swoją pracę na podstawie Kodeksu pracy i ustawy o służbie cywilnej, nie jest związana w policji stosunkiem służbowym, a swoje czynności wykonuje jedynie w oparciu o zakres obowiązków, to jednak zajmowane przez nią stanowisko jest usytuowane w strukturze Policji, czyli jednym z organów ścigania, a wprowadzony w art. 28 ust 1 ustawy o radcach prawnych zakaz łączenia przez osobę wykonującą zawód radcy prawnego określonych funkcji lub zajęć ma charakter bezwzględny i nie pozostawia w tym zakresie dowolności interpretacyjnej.

Argumentacja skarżącej dotycząca kształtowania się na przełomie ostatnich kilkudziesięciu lat statusu osób zatrudnionych w Milicji Obywatelskiej, a następnie policji oraz zatrudnienia w służbie cywilnej w kontekście obowiązywania ustawy o radcach prawnych i stosowania instytucji zawieszenia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego, wobec wskazanych powyżej okoliczności pozostaje bez wpływu na stanowisko organów samorządu radcowskiego i Ministra Sprawiedliwości. Skuteczność działania zakazu łączenia zawodu radcy prawnego z określonymi funkcjami została zagwarantowana bowiem wprowadzeniem w ustawie o radcach prawnych bezwzględnego mechanizmu zawieszenia uprawnień radcy prawnego, gdy wykonuje lub podejmuje on określone zajęcie.

Zasadnie ocenił Minister Sprawiedliwości, iż ujawnione w toku postępowania administracyjnego okoliczności, czynią zasadnym zawieszenie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego przez panią J. C. Wskazać należy, iż zawieszenie to ma charakter czasowy, tj. uprawnienie do wykonywania zawodu radcy prawnego pozostaje zawieszone tak długo, jak długo istnieje przeszkoda będąca podstawą tego zawieszenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt VISA/Wa 1836/13).

Odnosząc się natomiast do zarzucanego naruszenia zasady wynikającej z art. 7 k.p.a. należy wskazać, iż Minister Sprawiedliwości, utrzymując w mocy uchwałę Prezydium Krajowej Izby Radców Prawnych w W. oraz utrzymaną przez nią w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. w sprawie zawieszenia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego przez panią J. C., wywiązał się w sposób należyty z obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela i każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Wbrew wywodom zawartym w skardze, interes obywatela winien być «słuszny» w rozumieniu obiektywnym, a nie może być wyprowadzany z własnego tylko jego przekonania opartego na poczuciu krzywdy i nierówności (wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1744/96).

Ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji, zostały poczynione zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. po wszechstronnej i wnikliwej ocenie całości materiału dowodowego.

W ocenie Sądu organy administracyjne nie naruszyły przepisu art. 78 k.p.a., uznając, iż przeprowadzenie dowodu z zeznań bezpośredniego przełożonego pani J. C. było bezprzedmiotowe, wobec niekwestionowania przez stronę samego faktu zatrudnienia w policji. Okoliczności, na które dowód miał być przeprowadzony, nie były w sprawie sporne.

Przesłanki dokonanego przez Ministra Sprawiedliwości rozstrzygnięcia zostały należycie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które zawiera, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak również przytoczenie przepisów prawa wraz z ich wyjaśnieniem, stanowiących podstawę jej wydania.

Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania o bezzasadności zarzutów skargi oraz o braku podstaw do uchylenia zapadłego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia w związku z czym oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.