Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 268/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. a
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania ze środków PFRON do pobytu osoby niepełnosprawnej na turnusie rehabilitacyjnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata J. W. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

M. C. w dniu [...] stycznia 2011 r. złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w B. wniosek o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) do pobytu osoby niepełnosprawnej na turnusie rehabilitacyjnym. Do wniosku załączył orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...] lutego 2010 r. o lekkim stopniu niepełnosprawności, datowanym od [...] stycznia 2010 r.

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Publicznej w B. decyzją z dnia [...] maja 2011 r., na podstawie art. 35a ust.1 pkt 7 lit. a oraz art. 10c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 214, poz. 1407 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji) w związku z § 4 i § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz. U. Nr 230, poz. 1694, dalej: rozporządzenie), po rozpatrzeniu wniosku, odmówił udzielenia dofinansowania ze środków PFRON do pobytu osoby niepełnosprawnej na turnusie rehabilitacyjnym. Stwierdził, że limit środków finansowych, jakimi dysponuje ośrodek, jest niewystarczający na dofinansowanie pobytu skarżącego do turnusu rehabilitacyjnego, gdyż na dzień [...] marca 2011 r. zarejestrowano [...] wniosków o przedmiotowe dofinansowanie na łączną kwotę [...] zł, natomiast limit finansowy dla organu przyznany uchwałą Rady Miasta B. wynosi [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. C. wniósł ponownie o udzielenie dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego w 2011 r. Podniósł, że wyrokiem z dnia [...] maja 2011 r. uzyskał orzeczenie umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. Następnie uzupełnił odwołanie, załączając kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w B. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2011 r., sygn. akt [...], na podstawie którego M. C. zaliczono do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności od dnia [...] lutego 2010 r. na stałe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego złożenie wniosku o dofinansowanie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) winno być załatwione przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji. W ocenie organu odwoławczego, Dyrektor MOPS w B. nie naruszył prawa powołując się na przepis § 5 pkt 12 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne, które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności, i z uwagi na możliwości finansowe Ośrodka wydał decyzję odmowną. Organ odwoławczy rozpatrując w ramach kontroli instancyjnej przedmiotową sprawę nie stwierdził naruszeń prawa materialnego i proceduralnego.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył M. C. W skardze do sądu M. C. zarzucił organom administracyjnym błędnie ustalony stan faktyczny sprawy oraz wniósł o stwierdzenie bezczynności organu – Prezydenta Miasta B. Ponadto, strona wniosła o przyznanie jej dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego za 2011 r. Ponadto skarżący zaznaczył, iż w toku postępowania nie wzięto pod uwagę, iż posiada on umiarkowany stopień niepełnosprawności wydany na stałe, a taki właśnie stopień niepełnosprawności ma pierwszeństwo do przyznania pomocy we wnioskowanym zakresie, co wynika z pisma MOPS B. do skarżącego - w aktach.

Podkreślił, że organ (MOPS w B.) przekroczył wszelkie dopuszczalne terminy do wydania decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 1046/11 oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu, organy administracyjne nie naruszyły przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jak również przepisów rozporządzenia, a także dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. podejmując wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały w sposób wyczerpujący oraz rozpatrzyły cały materiał dowodowy.

Sąd wskazał, iż w dniu składania wniosku, skarżący nie dysponował orzeczeniem wskazującym na posiadanie umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, które stwierdzono dopiero wyrokiem SR w B. z dnia [...] maja 2011 r. Nie było zatem podstaw do zmiany statusu skarżącego za okres wcześniejszy. Organ ocenił przesłanki do przyznania świadczenia na podstawie danych wynikających z załączonych do wniosku dokumentów, co w ocenie sądu nie narusza prawa. Późniejsza zmiana stopnia niepełnosprawności, choć z oznaczeniem jej z datą wsteczną także nie zmieniała statusu skarżącego w dniu składania wniosku. Przyjęcie jako zasady weryfikacji wniosków w oparciu o dane z chwili jego składania, nie stanowi naruszenia reguł prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego i właściwego ustalenia stanu faktycznego.

Sąd podkreślił, że organ rozpatrując wniosek opiera się na dokumentach, które wymienione są w § 5 ust. 5 rozporządzenia. Ponadto organ dysponuje przyznanymi w konkretnej wysokości funduszami na realizację zadań i winien rozdzielić je jak największej liczbie uprawnionych. Liczba wniosków o dofinansowanie znacznie przekracza możliwości zaspokojenia istniejących potrzeb, zatem organ wyjaśniając szczegółowo, jakimi kryteriami kierował się przy przyznawaniu dofinansowania i jakie miał możliwości zaspokojenia potrzeb, działał w sposób prawidłowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w części oddalającej skargę złożył M. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że zmiana sytuacji prawnej skarżącego, jaka w związku z przedmiotem niniejszej sprawy nastąpiła w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I i II instancji, nie mogła zostać uwzględniona tak przy rozstrzyganiu sprawy przez organ II instancji, jak i przez WSA, co spowodowało naruszenie zasady prawdy obiektywnej, jak i wyczerpującego zebrania dowodów, przy uwzględnieniu faktu, że Sąd z urzędu może zastosować środki niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, a także może wyjść poza zakres sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 941/12 uchylił zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.

W uzasadnieniu wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uprawnienia do uzyskania świadczenia w postaci dofinansowania kosztów turnusu rehabilitacyjnego ma charakter decyzji administracyjnej. Podał, że zważywszy na ukształtowane przepisami ustawy o rehabilitacji i rozporządzenia uprawnienie do uzyskania świadczenia w postaci dofinansowania kosztów turnusu rehabilitacyjnego oraz konieczność przyjęcia domniemania formy decyzji administracyjnej i prawa do procesu osoby ubiegającej się o świadczenie, w sytuacji kiedy organ administracji orzeka w sposób jednostronny i władczy w kwestii tego świadczenia, mimo braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę, iż rozstrzygnięcie to ma charakter decyzji, uznać trzeba go za decyzję administracyjną. Ma ona charakter decyzji konstytutywnej, aczkolwiek uznaniowej.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej były zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o pewnej wartości, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do wydania takiej, a nie innej decyzji. Nadto stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zarzuty skarżącego w wyroku z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 941/12 uznał za niezasadne stanowisko Sądu I instancji, że organ odwoławczy nie naruszył reguł prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego i właściwego ustalenia stanu faktycznego, przyjmując jako zasady weryfikacji wniosków w oparciu o dane z chwili składania wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na uregulowania zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego stwierdził, że dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumpcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowaną normę prawną, a następnie do ustalenia konsekwencji prawnych tych faktów, fundamentalne znaczenie ma zasada zawarta w art. 7 k.p.a., zobowiązująca organ administracji do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgodnie natomiast z art. 77 § 1 k.p.a. organ w toku postępowania wyjaśniającego zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu wydać decyzję administracyjną.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie w przedmiocie uprawnienia do uzyskania świadczenia w postaci dofinansowania kosztów turnusu rehabilitacyjnego ma charakter decyzji administracyjnej. Na poparcie prezentowanego stanowiska Sąd II instancji w całej rozciągłości podzielił argumentację prawną zawartą w motywach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Gl 232/12, baza orzeczeń nsa.gov.pl.). Sąd II instancji zgodził się z poglądem, że zważywszy na ukształtowane przepisami ustawy o rehabilitacji i rozporządzenia uprawnienie do uzyskania świadczenia w postaci dofinansowania kosztów turnusu rehabilitacyjnego oraz konieczność przyjęcia domniemania formy decyzji administracyjnej i prawa do procesu osoby ubiegającej się o świadczenie, w sytuacji kiedy organ administracji orzeka w sposób jednostronny i władczy w kwestii tego świadczenia, mimo braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę, iż rozstrzygnięcie to ma charakter decyzji, uznać trzeba go za decyzję administracyjną. Wsparciem prezentowanego stanowiska są też poglądy prawne wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 maja 2012 r. (sygn. II GPS 1/12, opubl. ONSAiWSA 2012/4/62) dotyczące regulacji zawartej w art. 12a ustawy o rehabilitacji.

NSA uznając, że rozstrzygnięcie w przedmiocie dofinansowania do pobytu osoby niepełnosprawnej na turnusie rehabilitacyjnym ma formę decyzyjną, to oznacza, że załatwienie wniosku następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Zgodnie bowiem z art. 66 ustawy o rehabilitacji w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się m.in. kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy administracyjnej, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Wynika to z apelacyjnego charakteru orzekania przez organ II instancji oraz stosowanej zasady tempus regit actum. Jak podkreśla się w doktrynie "actum" w wypadku prawa administracyjnego jest wydanie decyzji konkretyzującej stosunek administracyjny (A. Zieliński "Zmiana stanu faktycznego lub zmiana stanu prawnego sprawy w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym", 1988 r.).

W orzecznictwie podkreśla się, że w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może ograniczać się do stanu faktycznego z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania (por. wyrok WSA z dnia 24 lutego 1992 r. sygn. akt II SA 49/92 powołany w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, wyd. C.H. Beck, 12 wydanie, str. 517").

Zatem ocena zasadności wniosku (żądania o przyznaniu świadczenia) wobec braku normy szczególnej – w stosunku do ogólnej zasady – iż organ administracji orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji, jest dokonywana według stanu na dzień orzekania, a nie na dzień złożenia wniosku.

W ocenie Sądu II instancji zważywszy na ukształtowane przepisami ustawy o rehabilitacji i rozporządzenia uprawnienie do uzyskania świadczenia w postaci dofinansowania kosztów turnusu rehabilitacyjnego, nie można przyjąć, że konkretyzacja stosunku administracyjno-prawnego wiąże się z innym momentem niż wydanie decyzji. Ma ona charakter decyzji kształtującej (konstytutywnej), aczkolwiek uznaniowej.

Za błędne, w tym stanie rzeczy powtarzając za stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA uwzględniającym skargę, należy uznać, że organ zgodnie z prawem ocenił przesłanki do przyznania przedmiotowego świadczenia na podstawie danych wynikających z wniosku i załączonych do wniosku dokumentów.

Wymogi formalne wniosku wynikają z § 5 ust. 5 rozporządzenia. Na podstawie tego przepisu do wniosku o dofinansowanie załącza się: 1) kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub kopię orzeczenia, lub kopię wypisu z treści orzeczenia traktowanego na równi z tym orzeczeniem albo kopię orzeczenia o niepełnosprawności; 2) wniosek lekarza, pod którego opieką znajduje się osoba niepełnosprawna, o skierowanie na turnus rehabilitacyjny. Treść § 5 ust. 5 rozporządzenia określa jedynie, jakiego rodzaju dokumenty stanowią podstawę do oceny przesłanek związanych z ustaleniem stopnia i rodzaju niepełnosprawności wnioskodawcy, określonych w ust. 11 tego paragrafu. Przepis ten natomiast nie zawiera żadnej normy szczególnej w stosunku do zasady ogólnej, zgodnie z którą organ orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego na dzień wydania decyzji. Generalnie przepis § 5 rozporządzenia określa tryb składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego. Z treści § 5 ust. 9 rozporządzenia wynika, że w przypadku powzięcia wątpliwości w sprawie przyznawania dofinansowania, organ powiadamia wnioskodawcę o konieczności złożenia w wyznaczonym terminie wyjaśnień w sprawie lub dostarczenia niezbędnych dokumentów. Użycie w § 5 ust. 9 rozporządzenia zwrotów: "w szczególności" oraz "mające wpływ na przyznanie dofinansowania" prowadzi do wniosku, że nie chodzi tu wyłącznie o wątpliwości związane z wysokością dochodu w rodzinie wnioskodawcy, lecz wszelkie wątpliwości, których wyjaśnienie jest niezbędne, a mające wpływ na przyznanie dofinansowania.

Zgodnie z § 5 ust. 11 rozporządzenia, przy rozpatrywaniu wniosku o dofinansowanie bierze się pod uwagę stopień i rodzaj niepełnosprawności wnioskodawcy i wpływ niepełnosprawności na możliwość realizacji przez wnioskodawcę kontaktów społecznych w codziennym funkcjonowaniu, a także uwzględnia się na korzyść wnioskodawcy fakt niekorzystania z dofinansowania w roku poprzednim. Natomiast w myśl § 5 ust. 12 rozporządzenia, pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne, które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności.

Z kolei w § 4 ust. 1 rozporządzenia określono, po spełnieniu jakich warunków osoba niepełnosprawna może ubiegać się o tego rodzaju dofinansowanie. Wśród tak określonych warunków oraz unormowań zawartych w § 5 rozporządzenia nie wskazano, iż podstawą do oceny wniosku jest stan faktyczny inny aniżeli istniejący w dacie wydania decyzji.

Skarżący w toku postępowania odwoławczego przedłożył wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] maja 2011 r. sygn. akt [...], w którym zmienione zostało orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzające je orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] lutego 2010 r. w ten sposób, że zaliczono M. C. do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym od [...] lutego 2010 r. na stałe.

Organ odwoławczy nie uwzględniając powyższego wyroku naruszył ogólną zasadę postępowania administracyjnego, w myśl której organ administracji orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. To zaś oznacza, że organ odwoławczy jest zobowiązany w swej ocenie uwzględnić zmianę stanu faktycznego, która nastąpiła po wydaniu decyzji przez organ I instancji, o ile okoliczności faktyczne wynikające z tego stanu sprawy mają wpływ na jej ostateczne rozstrzygnięcie.

Z treści § 5 ust. 12 rozporządzenia, wynika, z jakim stopniem i rodzajem stwierdzonej niepełnosprawności osoby niepełnosprawne mają pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania. Z treści tej normy prawnej nie wynika, aby określony w tym przepisie stopień i rodzaj niepełnosprawności miał wynikać z dokumentu załączonego do wniosku. Jeżeli skarżący w toku postępowania odwoławczego przedstawił dokumenty wskazujące na zmianę stwierdzonego u niego stopnia i rodzaju niepełnosprawności, a organ odwoławczy pomijając przy wydawaniu zaskarżonej decyzji tą okoliczność naruszył zasady zawarte w art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Natomiast sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych ograniczając się do kontroli prawidłowości poczynionych ustaleń przez organ administracji. Celem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie jest bowiem ustalenie stanu faktycznego, lecz ocena czy właściwe w sprawie organy ustaliły stan faktyczny zgodnie z regulacjami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Nie jest dopuszczalnym ustalanie stanu faktycznego przez Sąd we własnym zakresie, skoro ocena legalności zaskarżonej decyzji nie może polegać na zastąpieniu organów przez sąd.

Mając powyższe na uwadze oraz przy uwzględnieniu wiążących wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku NSA z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 941/12. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, że w analizowanej sprawie wydanie decyzji powinno zostać poprzedzone uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy miał obowiązek uwzględnić przy wydawaniu orzeczenia tą okoliczność, że Sąd Rejonowy w B. w wyroku z dnia [...] maja 2011 r. sygn. akt [...], zmienił orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzające je orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] lutego 2010 r. w ten sposób, że zaliczono M. C. do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym od dnia [...] lutego 2010 r. na stałe. Wobec powyższego obowiązkiem organu było dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zakres tego postępowania został szczegółowo wskazany w uzasadnieniu wyroku Sądu II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak to wyżej wskazano związany jest dokonaną oceną, a zakres okoliczności podlegających ustaleniu wskazuje, że organ winien ponownie przeprowadzić postępowanie w sprawie wniosku skarżącego w przedmiocie dofinansowania ze środków PFRON do pobytu osoby niepełnosprawnej na turnusie rehabilitacyjnym mając na uwadze konieczność wyjaśnienia kwestii podniesionych przez skarżącego zawartych ww. zarzutach uwzględnionych przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. Nadto, działając na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.), określając ich wysokość na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).