Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 198/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 1,1a i 3, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1 art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A.B. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do załatwienia wniosku A.B. z dnia [...] r. w zakresie nieudostępnionych informacji, tj. czego dotyczyły ogłoszenia w "Tygodniku Regionalna" w latach 2019-2021 oraz jaki był koszt i cel ogłoszenia zleconego w "Tygodniku Regionalna" nr [...] z dnia [...] r., a także ile płatnych reklam z informacją o przeprowadzanych remontach zlecono "Tygodnikowi Regionalna" w latach 2019-2021 - w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącej A.B. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2021 r. A.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza, zarzucając organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej, przez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.; dalej jako u.d.i.p.) w zakresie

w jakim przepis ten stanowi, że informacja, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, przez zastosowanie polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym zrealizowaniu wniosku

o dostępie informacji publicznej.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia jej wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r. w zakresie nieudostępnionych informacji,

tj. udzielenia informacji jaki był koszt zleconego ogłoszenia w Tygodniku [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., pn. "trwa remont ul. [...]" oraz jaki był cel umieszczenia płatnego ogłoszenia o tej treści. Czego dotyczyły zlecone płatne ogłoszenia przez UM w Tygodniku [...] w rozbiciu na lata 2019-2020-2021. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podała, że w dniu 30 sierpnia 2021 r. złożyła wniosek

o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:

1. jaki był koszt zleconych ogłoszeń w Tygodniku [...] w roku 2019

i czego one dotyczyły,

2. jaki był koszt zleconych ogłoszeń w Tygodniku [...] w roku 2020

i czego one dotyczyły,

3. jaki był koszt zleconych ogłoszeń w Tygodniku [...] w roku 2021

i czego one dotyczyły,

4. jaki był koszt zleconego ogłoszenia w Tygodniku [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., pn. "trwa remont ul. [...]". Proszę o informację jaki był cel umieszczenia płatnego ogłoszenia o tej treści. Ile płatnych reklam z informacją o przeprowadzonych remontach została zleconych Tygodnikowi [...] na przestrzeni lat 2019-2021,

5. ile, jaki był koszt, i w jakich innych gazetach zostały umieszczone płatne reklamy i ogłoszenia w latach 2019-2021, przez UM [...].

W dniu 15 września 2021 r. organ udostępnił skarżącej informację

w następującym zakresie:

1. kosztów ogłoszeń w Tygodniku [...] w roku 2019,

2. kosztów ogłoszeń w Tygodniku [...] w roku 2020,

3. kosztów ogłoszeń w Tygodniku [...] w roku 2021,

4. kosztów płatnych reklam i ogłoszeń w Tygodniku [...] oraz A. S.A.

Z kolei w odniesieniu do pytań:

1. czego dotyczyły ogłoszenia w Tygodniku [...] w roku 2019,

2. czego dotyczyły ogłoszenia w Tygodniku [...] w roku 2020,

3. czego dotyczyły ogłoszenia w Tygodniku [...] w roku 2021,

4. jaki był koszt zleconego ogłoszenia w Tygodniku [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., pn. "trwa remont ul. [...]"; jaki był cel umieszczenia płatnego ogłoszenia o tej treści i ile płatnych reklam z informacją o przeprowadzanych remontach zostało zleconych Tygodnikowi [...] na przestrzeni lat 2019-2021

- informacja publiczna nie została udzielona.

W ocenie skarżącej w sprawie doszło do częściowego udostępnienia informacji publicznej. Pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, udzielił jedynie częściowej odpowiedzi. W związku z tym w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie.

W ocenie organu w sprawie nie doszło do bezczynności, gdyż w stosownym terminie udostępniono skarżącej posiadane informacje. Odnosząc się zaś szczegółowo do twierdzeń zawartych w skardze, organ wskazał, że nie archiwizuje żadnej prasy,

w tym Tygodnika i nie miał możliwości udostępnienia skarżącej żądanych przez nią informacji, które dotyczyły przedmiotu ogłoszeń zlecanych przez organ na przestrzeni ostatnich 3 lat. Gazeta ta jest tygodnikiem, zatem wobec ilości jego wydań

w ciągu 3 lat, nie sposób czynić z powyższego zarzutu. Co więcej, organ wskazał, iż nie ma obowiązku prowadzenia odrębnego rejestru w rzeczonym zakresie. Z uwagi na powyższe, wyłącznie ogólnie, bez enumeratywnego wskazania na konkretne ogłoszenia, organ stwierdził, iż każdorazowo zlecane ogłoszenia dotyczyły spraw Gminy, przy czym były to zarówno ogłoszenia wynikające np. z realizacji zadań nałożonych ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jak i z konieczności informowania o innych sprawach o istotnym znaczeniu dla mieszkańców, co np. miało miejsce w przypadku ogłoszenia w Tygodniku nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., którego to celem było poinformowanie ogółu mieszkańców o trwających utrudnieniach w związku z realizowaną inwestycją. Przy czym także kosztu tego konkretnego ogłoszenia organ nie był w stanie podać skarżącej, gdyż nie pokrywa on kosztów indywidualnie, za każde jednorazowe ogłoszenie lub reklamę, zatem nie posiada on wiedzy, ile konkretnie środków zostało przeznaczonych na dane ogłoszenie. Organ jest z wyżej wskazanym tygodnikiem związany długoterminową umową, która daje mu korzyści w postaci wynegocjowanych rabatów i stałej ceny przez konkretny okres. Zgodnie z tą umową, w ramach stałej kwoty, Gmina wykupuje konkretną ilość miejsca na stronie w danym wydaniu tygodnika i każdorazowo, według potrzeb, na tej powierzchni zamieszcza ogłoszenia.

W związku z powyższym organ nie ma możliwości w żaden sposób wskazać ani ile kosztuje jedno zmieszczone ogłoszenie/reklama, ani też ile zamieszono ich

w konkretnym wydaniu tygodnika. W konsekwencji, jako że organ nie posiada informacji w żądanym przez skarżącą zakresie, nie miał możliwości jej udzielenia.

Wykonując swój obowiązek i odpowiadając na złożony przez skarżącą wniosek, organ udzielił skarżącej informacji w całości w posiadanym przez siebie zakresie,

tj. dotyczącą kosztów ogłoszeń poniesionych na publikację w poszczególnych latach.

Jednocześnie organ podkreślił, iż nie uchylał się od udostępnienia informacji publicznej i w ustawowym terminie odpowiedział na zadane przez skarżącą pytania, przy czym uczynił to w sposób, który umożliwiały mu informacje jakimi dysponuje. Fakt, iż stanowiło to wyłącznie częściową realizację wniosku skarżącej, nie był podyktowany złą wolą organu, a jedynie brakiem posiadana pozostałych żądanych informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a,

a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa, aktualnie ponaglenia (por. wyroki NSA z: 21 lipca 2011 r., I OSK 678/11, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05).

Niniejsza skarga dotyczy bezczynności Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku A.B. z dnia [...] sierpnia 2021 r. (data nadania) o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął do organu w dniu 31 sierpnia 2021 r. Tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosku określa u.d.i.p.

Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu należy rozumieć sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub

4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Przed przystąpieniem do oceny, czy organ pozostaje w zarzucanej mu bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, konieczne jest ustalenie, że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Niewątpliwie z punktu widzenia podmiotowego Burmistrz, jako organ jednostki samorządu terytorialnego, wykonujący zdania publiczne, stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Analizując wniosek skarżącej z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyroki NSA z: 30 października 2002 r., II SA 181/02; z 20 października 2002 r., II SA 1956/02; z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

Mając na uwadze powyższe uwagi, nie ulega wątpliwości, iż informacja

o ogłoszeniach w prasie i związanych z tym wydatkach ponoszonych przez jednostkę samorządu terytorialnego stanowi - w świetle art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. - informację publiczną.

W kontrolowanej sprawie organ odpowiedział na wniosek skarżącej w terminie określonym w art. 13 ust. 1u.d.i.p., nadając w dniu 14 września 2021 r. pismo z dnia

[...] września 2021 r. w którym wskazano jakie kwoty wydatkowano na ogłoszenia

w Tygodniku [...] w latach 2019-2021 oraz jakie kwoty wydatkowano w tym samym okresie w Tygodniku [...] i prasie wydawanej przez A. SA. Nie udzielono natomiast informacji czego dotyczyły ogłoszenia w Tygodniku [...] w latach 2019-2021, jaki był cel i koszt ogłoszenia w Tygodniku [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. p.n. "trwa remont ul. [...]", ile płatnych reklam z informacją o przeprowadzonych remontach zlecono Tygodnikowi w latach 2019-2021. W tym zakresie wniosek skarżącej organ zbył całkowitym milczeniem.

Zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się,

iż o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też wymijającej czy nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok NSA z 18 marca 2009 r.,

I OSK 1261/08, wyrok WSA w Lublinie z 16 grudnia 2010 r., II SAB/Lu 75/10, wyrok WSA w Łodzi z 23 października 2013 r., II SAB/Łd 107/13).

Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że aby można było uznać, iż podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznych w sposób należyty wywiązał się

z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność, powinien wyraźnie i stanowczo powiadomić wnioskodawcę

o nieposiadaniu owej informacji. W tym celu powinien złożyć wobec wnioskodawcy jasne oświadczenie o nieposiadaniu takich informacji, a nadto twierdzenie takie

w całości uwiarygodnić (por. wyrok NSA z 23 lutego 2021, III OSK 2802/21). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien złożyć oświadczenie jednoznaczne w swej treści, tak aby wnioskodawca nie musiał jej domniemywać lub domyślać się tego, czy w udzielonej odpowiedzi nie jest ukryta jakaś informacja dająca możliwość swobodnej zmiany stanowiska co do posiadania przez ów podmiot wnioskowanych informacji publicznych. Adresat wniosku musi więc wprost

i w jednoznaczny sposób wypowiedzieć się, że nie posiada żadnej z wnioskowanych informacji (por. wyroki NSA z: 24 listopada 2009 r., I OSK 851/09; z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). W orzecznictwie wskazuje się również, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, wynikających chociażby z zasad "dobrej administracji". Stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej winno zatem zawierać takie informacje, które pozwolą na ocenę rzetelności twierdzenia o nieposiadaniu wnioskowanych dokumentów. Podkreśla się w tym zakresie, że wnioskodawca nie może być pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie podmiotu zobowiązanego o nieposiadaniu żądanych informacji zwalniało

z zarzutu bezczynności w ich udostępnieniu. Akcentuje się przy tym, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów winno być nie tylko jasne

i konkretne, ale także zawierać wyjaśnienie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, mimo że powinien je posiadać. Przedstawione informacje winny być na takim poziomie szczegółowości, który pozwoli Sądowi dokonać oceny czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany rzeczywiście nie posiada żądanej informacji publicznej, mimo że powinien taką informację posiadać (por. wyroki NSA z: 24 listopada 2009 r.,

I OSK 851/09; z 27 marca 2012 r., I OSK 156/12). Tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony sądowej przed arbitralnymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych, który z różnych przyczyn może dążyć do niewykonania spoczywających na nim ustawowych obowiązków (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). W niniejszej sprawie dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, a mianowicie w odpowiedzi na skargę organ wskazał jaki był cel ogłoszenia

w Tygodniku [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. oraz wyjaśnił, iż nie dysponuje pozostałymi informacjami, przedstawiając w tym zakresie szczegółową argumentację. Podkreślić należy, iż odpowiedź na skargę nie zastępuje pisma informującego o tym, że organ nie jest w posiadaniu żądanych informacji wraz ze szczegółowym wskazaniem przyczyn. Odpowiedź na skargę jest bowiem pismem procesowym skierowanym do sądu, a nie aktem adresowanym do wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 29 maja 2019 r.,

I OSK 2459/17, wyrok WSA w Opolu z 15 maja 2005 r., II SAB/Op 7/05, wyrok WSA

w Szczecinie z 5 lutego 2015 r., II SAB/Sz 122/14, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.

z 4 lutego 2021 r., II SAB/Go 280/20). Ponadto częściowo nieprzekonywujące są twierdzenia organu, iż nie dysponuje informacją publiczną, a mianowicie czego dotyczyły ogłoszenia zlecone Tygodnikowi, gdyż nie archiwizuje tego czasopisma. Jest bowiem oczywiste, iż treść ogłoszeń musiała być przygotowywana i zlecana przez skarżony organ, a tym samym na podstawie korespondencji kierowanej do Tygodnika możliwe jest ustalenie żądanych we wniosku skarżącej okoliczności. Co najwyżej jeśli organ wykaże, iż żądana informacja w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste albo jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego, może uznać, iż żądane przez skarżącą informacje są informacjami przetworzonymi i konieczne jest wówczas wezwanie jej do wykazania, iż udzielenie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W związku z powyższym Sąd na postawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2021 r. w zakresie w jakim nie nastąpiło udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z żądaniem sformułowanym w skardze (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd uznał stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., iż powyższy organ rozpoznając wniosek skarżącej dopuścił się bezczynności (pkt II wyroku). Ponadto Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie

w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie

w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyroki WSA w Poznaniu z: 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ bowiem w ustawowym terminie częściowo udostępnił wnioskowane informacje. Stąd trudno doszukać się w działaniach organu oczywistego lekceważenia wniosku

i braku woli załatwienia sprawy. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Ponadto środki te mają charakter fakultatywny, a wobec postawy organu, zastosowanie wobec niego dolegliwości pieniężnej nie jest uzasadnione. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. III wyroku na podstawie art. 205 § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a., na które składa się zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. nr 2021, poz. 535).