Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 429/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. A. na czynność Narodowego Funduszu Zdrowia – Opolski Oddział Wojewódzki w Opolu z dnia 13 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania na leczenie uzdrowiskowe odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 lipca 2011 r. (nadanym przesyłką pocztową w dniu 22 lipca 2011 r.) E. A. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność odmowy skierowania go na leczenie uzdrowiskowe, podjętą przez Narodowy Fundusz Zdrowia – Opolski Oddział Wojewódzki w Opolu. Zaskarżona czynność dokonana została pismem z dnia 13 czerwca 2011 r., nr [...]. W skardze E. A. podniósł zarzut naruszenia art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) i wniósł w związku z tym o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz orzeczenie, że nie podlega ona wykonaniu.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 27 lipca 2011 r., skarga przesłana została do Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia celem nadania jej biegu na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W dniu 26 sierpnia 2011 r. (data nadania przesyłki pocztowej) skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wraz z odpowiedzią na skargę.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 4 października 2011 r. skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi do Sądu wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego jego czynnością. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

W wyznaczonym terminie, odpowiadając na to wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 12 listopada 2011 r. wskazał, że przed wniesieniem skargi do sądu nie wystosował wezwania do usunięcia naruszenia prawa, albowiem jak wyjaśnił, jego adresatem byłby Minister Zdrowia nie będący uczestnikiem postępowania, który wydał rozporządzenie z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie skierowań na leczenie uzdrowiskowe (§ 5 ust. 3, Dz. U. Nr 139, poz. 1135), na podstawie którego OW NFZ w Opolu dokonał czynności będącej przedmiotem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Badając dopuszczalności skargi wniesionej w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu uznać należało, że zaskarżona odmowa skierowania na leczenie uzdrowiskowe jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Sąd podzielił pogląd wyrażony na gruncie orzecznictwa, że wskazana czynność jest podejmowana w indywidualnej sprawie określonego podmiotu i dotyczy potwierdzenia uprawnienia tego podmiotu, wynikającego z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, świadczeniobiorcy przysługuje leczenie uzdrowiskowe na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Skierowanie to wymaga jednak potwierdzenia przez oddział wojewódzki Funduszu, na podstawie art. 33 ust. 2 cytowanej ustawy. Od jednostronnego działania oddziału wojewódzkiego NFZ zależy zatem, czy uprawniony podmiot skorzysta z przysługującego mu leczenia uzdrowiskowego (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 290/10 i z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 282/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a skargę do Sądu można jednak wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, po myśli art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.

Zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe (Dz. U. Nr 139, poz. 1135 ze zm.), które to zostało wydane na podstawie art. 33 ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i obowiązywało w dniu podjęcia zaskarżonej czynności, na niepotwierdzenie skierowania przez oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia skarżącemu nie przysługiwało odwołanie, o czym został on poinformowany w piśmie z dnia 13 czerwca 2011 r. Wobec braku środka zaskarżenia, w rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego było zatem, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie 14 dni, od chwili kiedy skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o podjęciu czynności, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący nie wykazał we wniesionej skardze, aby przed jej wniesieniem dopełnił wskazanej czynności i z tego względu wezwany został przez Sąd do uzupełnienia braków w tym zakresie. Odpowiadając na wezwanie oświadczył jednak jednoznacznie, że przed wniesieniem skargi nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji tego uznać należało, że skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a

Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., wniesioną skargę należało odrzucić. Na mocy tego przepisu sąd odrzuca bowiem skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a. Brak wyczerpania trybu zaskarżenia z art. 52 § 3 P.p.s.a. jest taką właśnie okolicznością, powodującą niedopuszczalność wniesienia skargi do sądu.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.