Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1366/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1 pkt 12 lit. e
journal: Dz.U. 2007 nr 245 poz 1810
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób  niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant Asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] odmawiające Spółce z o.o. A wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis w związku z dokonaniem w dniach 29 i 31 grudnia 2014 r. wydatków na dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu 28 stycznia 2015 r. spółka będąca zakładem pracy chronionej wystąpiła do organu podatkowego pierwszej instancji z wnioskiem o wydanie, na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1023), powoływanego dalej w skrócie jako: "rozporządzenie" zaświadczenia o pomocy de minimis potwierdzającego wydatek dokonany z zakładowego funduszu rehabilitacji.

Z ww. wniosku wynika, że spółka wydatkowała w we wskazanych wyżej dniach odpowiednio 18.349,48 zł i 37.500,00 zł na dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) ww. rozporządzenia.

Spółka wyjaśniła, że powyższe wydatki zostały poniesione w ramach realizacji indywidualnego programu rehabilitacji utworzonego dla niepełnosprawnego pracownika – W. K., zatrudnionego na stanowisku szefa ochrony. Poinformowała, że wydatki te są kontynuacją wydatku poniesionego w dniu 26 Listopada 2014 r. w kwocie 79.000 zł na zakup samochodu specjalnego, na który otrzymała zaświadczenie o pomocy de minimis. Obecnie spółka przystąpiła do realizacji drugiego etapu programu, tj. adaptacji zakupionego samochodu do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Spółka załączyła do faktur zakupu wykazy urządzeń i instalacji stanowiących wyposażenie samochodu oraz specyfikację prac adaptacyjnych.

Uzupełniając wniosek spółka przedstawiła sposób dostosowania zakupionego pojazdu do rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika. Dołączyła m.in. Indywidualny Program Rehabilitacji (IPR) niepełnosprawnego pracownika – W. K. i zakres pracy szefa ochrony.

W dniu z dnia 6 lutego 2015 r. organ podatkowy po raz drugi wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez: 1) szczegółowe wyjaśnienie i sprecyzowanie celowości dokonanych wydatków przeznaczonych na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, w szczególności z uwagi na indywidualny program rehabilitacji, mający na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach którego są finansowane koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, 2) wyjaśnienie na czym polega dostosowanie stanowiska pracy pracownika W. K. do rodzaju i stopnia jego niepełnosprawności, w związku z dokonanymi wydatkami.

W odpowiedzi z dnia 13 lutego 2015 r. spółka przekazała informacje odnośnie stanu zdrowia pracownika.

Organ podatkowy pierwszej instancji odmawiając wydania zaświadczenia wskazał, że w myśl obowiązujących przepisów prawa oraz biorąc pod uwagę celowość i oszczędność poniesionych wydatków, nie mogą one stanowić podstawy do wydatkowania z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a co za tym idzie również wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Dodatkowo organ podatkowy stwierdził, że spółka nie dochowała terminu 30 dni od dnia dokonania wydatku do przedstawienia informacji przez przedsiębiorcę, o którym stanowi § 9 ww. rozporządzenia, co jest warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis uzyskania zaświadczenia.

Spółka złożyła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji, w którym wniosła o jego uchylenie oraz wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia poprzez uznanie, iż sporne wydatki nie mogły być poniesione przez stronę w ramach realizacji indywidualnego programu rehabilitacji, gdyż nie stanowią one wyłącznie usprawnienia dla osoby niepełnosprawnej, a doprowadziły do powstania uniwersalnego stanowiska pracy nie mającego związku z niepełnosprawnością osoby, której dotyczyły, 2) § 9 ust. 1 rozporządzenia w związku z art. 12 § 6 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędne przyjęcie, że spółka nie dochowała 30-dniowego terminu na poinformowanie organu podatkowego o dokonaniu wydatku, gdyż terminowo nadany w placówce pocztowej wniosek strony dotarł do organu podatkowego po upływie 30 dni od dnia dokonania wydatku.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zażalenia i wskazanym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy obszernie przytoczył przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.) oraz do wydanego - na podstawie art. 33 ust. 11 tej ustawy - rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Odnosząc się kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o udzieleniu pomocy de minimis, organ odwoławczy stwierdził, że spółka w odniesieniu do obu wydatków dochowała terminu wynikającego § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Wyjaśnił, że z art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, wynika, że w sprawach nieuregulowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego.

W myśl art. 57 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. W analizowanej sprawie spółka nadała wniosek w placówce pocztowej w dniu 28 stycznia 2015 r.

Odnosząc się do meritum sprawy organ odwoławczy wskazał, że pracownik skarżącej spółki W. K. posiada lekki stopień niepełnosprawności. Jest zatrudniony w spółce od 2012 r. na stanowisku szefa ochrony.

W listopadzie 2014 r. został utworzony dla W. K. indywidualny program rehabilitacji (IPR). Z przedłożonych przez spółkę dokumentów wynika, że W. K., jako szef ochrony, odpowiada za organizację i realizację ochrony fizycznej osób i mienia w podległych obiektach. Do jego najważniejszych obowiązków należy m.in.: przeprowadzenie kontroli na podległych obiektach (w skali miesiąca): codzienna kontrola obiektów w czasie godzin pracy, min. 3 kontrole w godz. nocnych (w godzinach 22:00 - 6:00), min. 3 kontrole w godz. popołudniowych (w godzinach 17:00 - 22:00), min 2 kontrole weekendowe.

W ocenie organu odwoławczego zamontowanie w samochodzie radioserwera służącego do "obserwacji, podsłuchu i monitoringu" podległych pracowników nie może być uznane za wydatek służący rehabilitacji rozumianej jako przywracanie niezbędnej dla wykonywania określonej pracy sprawności.

W ramach indywidualnych programów rehabilitacji (IPR) mogą zostać sfinansowane koszty mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika objętego programem (§ 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych). Zasadność poniesienia wydatku musi być uzasadniona spodziewanym zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika. Organ nie podzielił stanowiska spółki, zgodnie z którym zakup i zamontowanie dla niepełnosprawnego pracownika w samochodzie ww. wyposażenia, jako jego narzędzia pracy, jest niezbędne ponieważ bez niego uciążliwe byłoby wykonywanie zadań wynikających z zakresu obowiązków szefa ochrony. Z wyjaśnień spółki wynika, że ww. sprzęt niezbędny jest do "nasłuchiwania rozmów wartowników" z dużej odległości w celu ich kontrolowania bez konieczności "zakradania się na sam obiekt, w bezpośrednie otoczenie wartowników". Należy mieć na uwadze, że obowiązki szefa ochrony, co wynika z zakresu obowiązków - sprowadzają się w głównej mierze do funkcji kierownicze organizatorskiej, dla wykonywania których nie jest niezbędny sprzęt służący do "obserwacji, podsłuchu i monitoringu" podległych pracowników zwłaszcza, że stanowisko każdego szefa ochrony wyposażone jest w samochód osobowy, radiotelefon przenośny oraz laptop.

Organ odwoławczy podniósł, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. uznał za zasadny zakup dla W. K. samochodu o większych gabarytach (zgodnie z wnioskiem Spółki z dnia 2 grudnia 2014 r.) w związku z pogarszającym się stanem zdrowia narządu ruchu, gdyż służyło to zmniejszeniu ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Natomiast montażu kamer, radioserwera oraz rozliczenia sprzętu i robót montażowych, w sytuacji jedynie potrzeby doposażenia dotychczasowego stanowiska pracy, nie można uznać za wydatek celowy i oszczędny w ramach indywidualnego programu rehabilitacji jako metody optymalnej w stosunku do zakładanych efektów.

Mając na uwadze powyższe, w opinii Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., wydatki te nie mogą być uznane za wydatki zmierzające do zmniejszenia, czy też wyeliminowania ograniczeń zawodowych osoby niepełnosprawnej wynikających z jej niepełnosprawności, a służą po prostu wypełnieniu obowiązków pracodawcy. W ocenie organu odwoławczego przedłożone przez spółkę dokumenty nie wskazują, by przedmiotowe zakupy miały szczególne cechy świadczące o indywidualnym przystosowaniu ich do potrzeb osoby niepełnosprawnej, w szczególności pracownika, którego dotyczy indywidualny program rehabilitacji. Nie można zatem uznać, że ww. zakupy dotyczyły indywidualnego sprzętu dla osoby niepełnosprawnej w ramach IPR skutkującym zmniejszeniu ograniczeń zawodowych pracownika. Dokonany zakup poprawia komfort i jakość pracy oraz efektywność sprawowania kontroli nad podległymi pracownikami (tj. większą niż przy standardowym wyposażeniu stanowiska). Usprawnienia, czy też zwiększenia efektywności pracy w przedsiębiorstwie nie można utożsamiać ze zmniejszeniem ograniczeń wynikających z niepełnosprawności.

W skardze na decyzję organu odwoławczego spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ze wskazaniem temuż organowi obowiązku wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania według obowiązujących przepisów.

Spółka zarzuciła naruszenie: 1) § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, poprzez uznanie, iż sporne wydatki nie mogły być poniesione przez stronę w ramach realizacji indywidualnego programu rehabilitacji, gdyż nie stanowią one wyłącznie usprawnienia dla osoby niepełnosprawnej, a doprowadziły do powstania uniwersalnego stanowiska pracy nie mającego związku z niepełnosprawnością osoby, której dotyczyły, podczas gdy nie istnieje jeden ustalony wzorzec redukcji ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, a każda sytuacja powinna być rozpatrywana odnośnie do precyzyjnie ustalanego stanu faktycznego sprawy; 2) art. 124 Ordynacji podatkowej tj. zasady przekonywania poprzez brak jasnych przesłanek, na jakich organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie, a w szczególności wewnętrzną sprzeczność przytaczanych argumentów; 3) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej tj. zasady pogłębiania zaufania do organu podatkowego poprzez niepoinformowanie Strony przez organ I instancji o braku zasadności wydatku, jeszcze przed jego dokonaniem przez Stronę, pomimo posiadania wszelkich informacji w zakresie planowanych przez Spółkę dalszych inwestycji w ramach realizacji spornego IPR; 4) art. 120 Ordynacji podatkowej tj. zasady legalności poprzez bezpodstawną odmowę realizacji prawa strony do otrzymania zaświadczenia o pomocy de minimis w sytuacji, gdy przepisy prawa przyznawały stronie to prawo.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W ocenie sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że spółka złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia w terminie.

Powyższa ocena była tym bardziej uzasadniona, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym w treści art. 33 ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.) nie można dopatrzeć się upoważnienia ustawowego do uregulowania w rozporządzeniu terminu do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 września 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 434/15).

W przepisie upoważniającym ustawodawca nie powierzył organowi władzy wykonawczej określenia w rozporządzeniu terminu prawa materialnego, którego dotrzymanie jest warunkiem uznania wydatku dokonanego z zakładowego funduszu rehabilitacji jako pomocy de minimis. Skoro więc minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego nie został prawidłowo upoważniony do wydania rozporządzenia, w którym zostałby zawarty materialnoprawny termin warunkujący przyznanie pomocy de minimis, to § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji w zakresie w jakiej uzależnia uznanie wydatku z zakładowego funduszu rehabilitacji za dokonany w ramach pomocy de minimis, od zachowania przez przedsiębiorcę 30 - dniowego terminu do powiadomienia organu obowiązanego do wydania zaświadczenia o dokonaniu tego wydatku, jako wydany poza upoważnieniem ustawowym, a zatem sprzeczny z art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji, nie może mieć zastosowania.

Sąd nie podzielił natomiast argumentów organu odwoławczego, które legły u podstaw odmowy wydania zaświadczenia.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na następujące rodzaje wydatków indywidualne programy rehabilitacji, zwane dalej "programami rehabilitacji", mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności.

Z przywołanego przepisu wynika, że celem wydatku winno być zmniejszenie ograniczeń zawodowych przez dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności.

Po pierwsze, nie można zgodzić się z wykładnią cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którą zakupiony sprzęt winien mieć szczególne cechy świadczące o indywidualnym przystosowaniu ich do potrzeb osoby niepełnosprawnej.

W ocenie sądu z analizowanego przepisu nie wynika, że ów sprzęt ma mieć cechy indywidualne. Każda rzecz, która przyczyni się do zmniejszenia lub wyeliminowania ograniczenia zawodowego osoby niepełnosprawnej niezależnie od tego, czy ma cechy indywidualne, czy jest sprzętem standardowym, spełnia warunki określone w § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia. Jako kryterium wyboru przedmiotów, które mogą być sfinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji wskazano cel a nie rodzaj wydatków.

Środki prowadzące do poprawy sytuacji osób niepełnosprawnych mogą być różne. Mogą to być także "normalne" przedmioty, takie jak pralka lub samochód, pozbawione specyfikacji dostosowujących je do używania przez osoby niepełnosprawne o określonych schorzeniach, czy dysfunkcjach. W konkretnym jednak przypadku przedmioty te muszą przyczyniać się realnie do eliminacji skutków niepełnosprawności pracowników" - wyrok NSA z dnia 11.01.2013r., sygn. akt II GSK 1146/11.

Aby ocenić, czy cel określony w cytowanym przepisie zostanie zrealizowany organy podatkowe winny porównać rodzaj niepełnosprawności pracownika dla którego stworzono indywidualny program rehabilitacji z przedmiotem wydatku. Dopiero takie porównanie pozwala ustalić, czy wydatek na dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracownika zmniejszy lub wyeliminuje ograniczenie zawodowe wynikające z niepełnosprawności pracownika.

Organ odwoławczy ograniczył się w tej kwestii do stwierdzenia, że pracownik posiada lekki stopień niepełnosprawności. Nie sprecyzował wyjaśnił w jaki sposób owa niepełnosprawność ogranicza możliwości wykonywania obowiązków szefa ochrony. W tej sytuacji zawarta w uzasadnieniu decyzji ocena, iż poniesione przez spółkę wydatki nie przyczynią się do zmniejszenia lub wyeliminowania ograniczenia zawodowego osoby niepełnosprawnej, jest oderwana od okoliczności faktycznych sprawy, a przez to dowolna i sprzeczna z zasadą swobodnej oceny dowodów oraz zasadą przekonywania.

Organ podatkowy nie odniósł się w uzasadnieniu do zawartych we wniosku oraz w zażaleniu argumentów skarżącej spółki, iż wydatki, który dotyczy wniosek są kontynuacją wydatku poniesionego w dniu 26 listopada 2014 r. w kwocie 79.000 zł na zakup samochodu, na który organ podatkowy wydał zaświadczenie o pomocy de minimis.

Wydatki objęte wnioskiem, który jest przedmiotem aktualnego postępowania dotyczą adaptacji (przystosowania) zakupionego pojazdu do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Nie wiadomo zatem dlaczego organ podatkowy uznał, że wydatek na nabycie samochodu realizuje cel polegający na zmniejszeniu lub eliminacji ograniczenia zawodowego wynikającego z niepełnosprawności pracownika, natomiast wydatki na wyposażenie samochodu, nie spełniają tego celu. Takie działanie organu podatkowego jest sprzeczne z zasadą zaufania i zasadą przekonywania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Z uzasadnienia zażalenia wynika, że objęcie pracownika indywidualnym programem rehabilitacji związane było z rozwojem choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa (potwierdzonym zaświadczeniem lekarskim o stanie zdrowia pacjenta z dnia 29 września 2014 r. wydanym dla potrzeby miejskiego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności) oraz nasileniem objawów powodowanych chorobami układu oddechowego i krążenia (nasilenie duszności, kaszlu powodujące zwiększenie dawek przyjmowanych leków), co w połączeniu z przebytą operacją na przepuklinę, w sposób istotny zakłócało sprawne funkcjonowanie w środowisku pracy i stanowiło poważne zagrożenie dla długoterminowej zdolności do świadczenia pracy.

W ocenie sądu całkowicie dowolna i nie poparta argumentami jest ocena organu podatkowego, zgodnie z którą obowiązki szefa ochrony sprowadzają się w głównej mierze do funkcji kierowniczych i organizatorskich, dla wykonywania których nie jest niezbędny sprzęt służący do "obserwacji, podsłuchu i monitoringu" podległych pracowników.

Ze złożonego do akt sprawy zakresu zadań szefa ochrony (karty 22-24 akt podatkowych) wynika, że do zadań W. K. należy przeprowadzanie kontroli na podległych obiektach, w tym codzienna kontrola obiektów w czasie godzin pracy – minimum trzy kontrole w godzinach nocnych między 22:00 a 6:00, minimum trzy kontrole w godzinach popołudniowych między 17:00 a 22:00 i minimum dwie kontrole weekendowe.

Wydaje się, że w celu realizacji tych kontroli wyposażenie samochodu w sprzęt służący niepełnosprawnemu pracownikowi – choremu na zwyrodnienie kręgosłupa, do kontrolowania podległych pracowników "na odległość", jest jak najbardziej zasadne.

Skoro w ocenie organu podatkowego uzasadnione wydatkowanie środków na nabycie samochodu dla pracownika, to konsekwentnie zasadne jest wyposażenie samochodu w urządzenia techniczne pozwalające szefowi ochrony na kontrolę wykonywania obowiązków przez podległych pracowników. Gdyby uznać, jak twierdzi organ podatkowy, że szef ochrony pełni głównie funkcje kierownicze i organizacyjne, to powstaje pytanie o zasadność nabycia samochodu.

W ocenie sądu organ podatkowy dokonał wadliwej – zawężającej wykładni § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia, stwierdzając, że sprzęt zakupiony z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych winien mieć cechy świadczące o indywidualnym przystosowaniu ich do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Ponadto wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, w szczególności nie przeanalizował rodzaju niepełnosprawności szefa ochrony i nie ustalił w jaki sposób ta niepełnosprawność ogranicza temu pracownikowi możliwość wykonywania obowiązków. Po trzecie z naruszeniem wymienionej w art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy dokonał nieuzasadnione selekcji obowiązków szefa ochrony i w konsekwencji w sposób dowolny ocenił, że wydatki na nabycie sprzętu do wyposażenia samochodu, nie maja związku z wykonywanymi obowiązkami. Wreszcie organ podatkowy naruszył art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się do argumentów strony podnoszonych w toku postępowania i zaniechanie wyjaśnienia przesłanek którymi się kierował stwierdzając, że wydatki na wyposażenie pojazdu nie mogą być uznane za pomoc de minimis, podczas gdy wydatek na nabycie samochodu został oceniony jako uzasadniony w świetle tego rodzaju pomocy.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi i koszty zastępstwa radcy prawnego, sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity z 2013 r., poz. 490).

ds