Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 25/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-08-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano radcy prawnemu wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie z wniosku A. T. – K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu K. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym tytułem podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Radca prawny K. S. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącej w wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżącej w postacie sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi. Wniosek ten zawiera też oświadczenie, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wnioskodawca oświadczył również, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi została przesłana skarżącej.

Radca prawny K. S. ponownie zwrócił się o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi w piśmie z dnia 31 lipca 2014 r.

Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 490) zwane dalej "rozporządzeniem".

Mając na uwadze treść § 14 ust 2 rozporządzenia sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi zaliczyć należy do pomocy prawnej świadczonej przez radcę prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Zgodnie z unormowaniem §14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego podejmowane w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, w sprawie innej niż wymienione w punkcie a i b cytowanego przepisu rozporządzenia, wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi wynosić będzie kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 295,20 złotych.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.