Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1470/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: zwolniono od kosztów , ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

sygn. akt I SA/Kr 1470/13 Kraków, dnia 23 grudnia 2013 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2013r., znak [..] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w pełnym zakresie, tj. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych i ustanowić radcę prawnego z urzędu.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2013r., znak [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług. Skarżący wnosił o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie.

Postanowieniem z dnia 16 października 2013r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zwolnił skarżącego od wpisu od skargi, w pozostałym zakresie wniosek o przyznanie prawa pomocy oddalając. Od postanowienia referendarza A.H. wniósł w terminie sprzeciw.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie. Utrzymuje się z renty ZUS w wysokości 1200 zł (w aktach sprawy I SO/Kr 12/13 przedstawia zeznanie podatkowe za 2012r. – przychód roczny z tego tytułu 13 832,34 zł). Ponadto skarżący korzysta z pomocy MOPS w K. – z zaświadczenia MOPS Filia 1 w K. z dnia 3 kwietnia 2013r. wynika, iż w okresie od listopada 2012r. do marca 2013r. skarżącemu przyznano świadczenia w formie – zasiłku stałego w łącznej kwocie 401 zł, zasiłku okresowego w łącznej wysokości 133,72 zł, zasiłków celowych w łącznej kwocie 595,00 zł. Łącznie suma powyższych świadczeń wyniosła 1 129,84 zł. Z Jak podaje, zamieszkuje w mieszkaniu byłej żony i jej siostry. Oświadczył, że po odliczeniu alimentów miesięcznie pozostaje mu do dyspozycji kwota 318 zł. Nie ponosi żadnych kosztów utrzymania mieszkania tj. mediów ponieważ po wykupieniu leków i wydatkach żywnościowych nie dysponuje żadna kwotą, którą mógłby wydatkować na cele mieszkaniowe. Wnioskodawca nie wykazuje we wniosku o przyznanie prawa pomocy faktu posiadania wartościowych ruchomości czy też oszczędności. Oświadcza, iż nie jest właścicielem samochodu, nie ma też konta bankowego. Skarżący jest osobą niepełnosprawną z orzeczoną niepełnosprawnością na stałe.

Na wezwanie Sądu skarżący przedstawił dodatkowe dokumenty. Pozwalają one stwierdzić, że lokal, w którym A.H. mieszka, nie jest jego własnością. Skarżący jest zobowiązany do łożenia na dwoje synów alimentów w łącznej kwocie 500 zł miesięcznie. Nadto kopie zeznań podatkowych za lata 2010 i 2011 uprawdopodabniają, że skarżący nie posiada żadnych oszczędności, ponieważ w dłuższym okresie czasu nie dysponował możliwością odłożenia znaczących sum pieniężnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. -oznaczona dalej jako p.p.s.a.) - od zarządzeń i postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż w wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie lub zarządzenie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc (wobec czego żądanie jego uchylenia, podniesione przez skarżącego, jest bezprzedmiotowe), a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W myśl przepisu art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane

w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2 tego przepisu), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych

i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.), zaś częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z przepisem art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej może nastąpić: w zakresie całkowitym- gdy osoba ta wykaże, że nie jest

w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym- gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy jest instytucją, stworzoną

z myślą o osobach, które z definicji nie są w stanie ponieść kosztów prowadzenia sprawy, nie rezygnując przy tym z koniecznego, niezbędnego dla egzystencji utrzymania, a odmowa przyznania tego prawa istotnie mogłaby zamknąć im drogę do sądu.

W ocenie Sądu skarżący wykazał, iż posiadany przez nią majątek jak również dochody przez niego uzyskiwane nie pozwalają jej ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W świetle dokumentów, które przedstawił, za wiarygodną uznać należy informację, że do dyspozycji miesięcznie pozostaje mu kwota 318 zł, co w żaden sposób nie może wystarczać na uiszczenie kosztów sądowych czy też na pozyskanie pomocy prawnej. Zatem zwolnienie od kosztów sądowych w pełnym zakresie oraz ustanowienie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu jest w niniejszej sprawie uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak

w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a.