Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2752/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 016 par. 3, art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 64d ust. 1 i 2, art. 140aa ust. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Gabriela Jyż sędzia NSA Cezary Pryca sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2421/15 w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. O. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: Sąd I instancji) oddalił skargę T. O. (dalej: Skarżący), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD), z dnia [...] lipca 2015r., wydaną w przedmiocie kary pieniężnej, za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

W dniu 27 listopada 2013 r., pomiędzy miejscowościami G. i B. na drodze wojewódzkiej nr [...], zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki Man, o nr rej. [...]. Pojazdem kierował K. J., który wykonywał przejazd z ładunkiem piasku, w imieniu T. O., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T. O. –P. W. T. O.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia 27 listopada 2013 r.

W dniu [...] stycznia 2014 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wydał decyzję, którą nałożył na Skarżącego karę pieniężną, w wysokości 15.000 złotych.

GITD, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymał w/w decyzję w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2053/14 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wskazując, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutu, o użyciu wag poza wskazanym w świadectwie legalizacji ponownej, miejscem ich zainstalowania lub użytkowania. Wskazał również, że w aktach administracyjnych, brak jest podstawowych dokumentów, mających zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia kwestii poprawności pomiarów przeprowadzonych w toku kontroli pojazdów tj. świadectwa homologacji i instrukcji użytkowania wag.

Rozpoznając ponownie sprawę GITD wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, następujące naruszenia:

- nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu - 8,8 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,8 t (10,0 % dopuszczalnej wartości),

- nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu – 28,5 (po odjęciu 2 % zaokrąglone do 0,11 w górę) - przekroczenie o 10,5 t. (ok. 58,3 % dopuszczalnej wartości),

- masa całkowita pojazdu - 45,1 t (po odjęciu 2 % zaokrąglone do 0,11 w górę dla każdej osi - przekroczenie dmc o 13,1 t (ok. 40,94 % dopuszczalnej wartości),

- podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Wskazał również, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, na stanowisku ważenia pojazdów, z dnia 5 marca 2013 r. Pojazd został zważony, przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych, typu SAW 10 C, o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli, ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w L., w dniu 5 lipca 2013 r., z przewidzianymi terminami ważności do dnia 31 lipca 2015 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono dwukrotnie, a za podstawę do stwierdzenia naruszeń, przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego.

Mając na uwadze wyniki pomiarów, wielkości procentowe przekroczeń dopuszczalnych norm, GITD stwierdził, że kontrolowany pojazd odpowiadał parametrom, na które kierowca winien posiadać zezwolenie kategorii VII.

Mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2053/14, wyjaśnił, że zawarty w świadectwach legalizacji wag SAW 10 C, o nr fabrycznych [...] 1 [...] zwrot, odnosił się do podmiotu, na wniosek którego, wydane zostały legalizacje, a nie do miejsca zainstalowania lub miejsca użytkowania wag, bowiem podmiot wystawiający legalizacje, zbyt nisko wpisał nazwę wnioskodawcy. Ponadto wskazał, że Miejski Zarząd Dróg i Inwestycji, ul. K. [...],[...] L., stanowi jednostkę organizacyjną Urzędu Miasta L. - zarządcę dróg, więc jednostka ta, nie mogła być miejscem zainstalowania łub użytkowania wag.

Organ uzupełnił także materiał dowodowy, o instrukcję obsługi wag SAW 10C., a powołując się na powyższą instrukcję obsługi wag stwierdził, że ważenia pojazdu dokonano prawidłowo, na poparcie swojej argumentacji przywołując orzeczenia sądów administracyjnych.

Podkreślił również, że Skarżący w toku postępowania, nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na dochowanie należytej staranności, w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc nie wskazał na przesłanki uzasadniające możliwość zastosowania art. 140aa ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2012 poz. 1137 ze zm., dalej: p.r.d.)

Sąd I instancji, wyrokiem z dnia 17 lutego 2016r. oddalił skargę złożoną przez Skarżącego.

Wskazując, iż sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2053/14 uchylił zaskarżoną decyzję uznał, iż organ administracji rozpoznając ponownie sprawę, był związany oceną prawną zawartą w powołanym wyroku, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. GITD zastosował się do zaleceń wskazanych w w/w wyroku, dotyczących obowiązku ponownego rozpoznania sprawy, bowiem wyjaśnił i odniósł się do zarzutu co do użycia wag poza wskazanym w świadectwie legalizacji ponownej, miejscem ich zainstalowania lub użytkowania, a także dołączył do akt instrukcję obsługi wag oraz odniósł się do pomiaru dmc i nacisku osi, których w niniejszej sprawie dokonano za pomocą wag nieautomatycznych SAW 10C/II.

Podkreślił, iż protokół ważenia kontrolowanego pojazdu, zawierał informację, że na drodze obowiązywał nacisk do 8 t,. w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono:

- nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu - 8,8 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,8 t (10,0 % dopuszczalnej wartości),

- nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu – 28,5 (po odjęciu 2 % zaokrąglone do 0,11 w górę) - przekroczenie o 10,5 t. (ok. 58,3 % dopuszczalnej wartości),

- masy całkowita pojazdu - 45,1 t (po odjęciu 2 % zaokrąglone do 0,11 w górę dla każdej osi - przekroczenie dmc o 13,1 t (ok. 40,94 % dopuszczalnej wartości),

- brak zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Sąd uznał, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, że kontrola drogowa, w toku której dokonano ważenia pojazdu, została przeprowadzona sposób prawidłowy, pomiarów dokonano za pomocą wag przenośnych do pomiarów statycznych posiadających stosowną legalizację, przed rozpoczęciem czynności kontrolnych kierowca miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wagi ze świadectwami legalizacji, został zapoznany z instrukcją ważenia a odczytu wskazań dokonano w jego obecności. Miejsce w którym dokonano kontroli legitymowało się odpowiednim dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków na osi. Pojazd został zważony dwukrotnie, a organ za podstawę stwierdzonego naruszenia przyjął wynik korzystniejszy dla kontrolowanego.

Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych uznał, że pomiary dokonywane za pomocą wag SAW 10C były wiarygodne, w odniesieniu do wyznaczenia nacisku na osi pojazdów, wyposażonych w większą liczbę osi niż 3, jak i do wyznaczenia masy całkowitej pojazdu.

Sąd podzielił także stanowisko GITD, że Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, bowiem okoliczności wyłączające odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie, powinien udowodnić podmiot wykonujący przejazd, gdyż to on wywodzi z tego korzystne dla siebie skutki.

Tym samym uznał, iż decyzje organów obu instancji nie naruszyły unormowań art. 7, 77 § 1 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U. 2013 poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na Skarżącego kary, za przejazd pojazdem nienormatywnym, bez wymaganego zezwolenia.

Skargę od powyższego wyroku złożył Skarżący zaskarżając wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: przepisów postępowania, wskazując, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na sentencję zaskarżonego wyroku (wynik sprawy), w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7 art. 8, art. 11 art, 15, art., 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie uwzględnienie skargi w sytuacji, w której decyzja GITD, działającego jako organ II instancji, z dnia [...] lipca 2015r., została wydana z naruszeniami szeregu przepisów postępowania administracyjnego, mającymi istotny wpływ na wynik sprawy tj.: zasady prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a,, zasady pogłębiania zaufania z art. 8 k.p.a., zasady przekonywania z art. 11 k.p.a., zasady dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a., zasady zbierania w sposób wyczerpujący i rozpatrywania całego materiału dowodowego w sprawie, a także zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a oraz z naruszeniem dyspozycji art, 107 § 3 k.p.a. w postaci braków uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, które to naruszenie przez WSA w Warszawie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

2.art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu przez WSA w W. stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3. art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 248 § 1 i 250 k.p.c. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez WSA w W. z urzędu, pomimo podnoszonych od początku postępowania administracyjnego przez Skarżącego, kluczowego nader istotnego uzupełniającego postępowania dowodowego dokumentów geodezyjnych złożonych przez Skarżącego, a to w celu wykazania swoich racji i tego, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i została wydana z naruszeniem szeregu ww. przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący wskazał argumenty przemawiające za zasadnością wskazanych zarzutów, kwestionując stosowanie jednej pary wag typu SAW 10C/11, do ustalenia masy całkowitej pojazdu, jak również nieprawidłowego przygotowania miejsca badania i posadowienia pary wag.

GITD, na rozprawie w dniu 23 października 2018r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie była skuteczna, mimo, że niektóre zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się uzasadnione.

Istota zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej sprowadza się do oceny, czy zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, uznające za prawidłowe ustalenie, przy użyciu jednej pary wag typu SAW 10C, masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, a także czy miejsce posadowienia wag nadawało się do umieszczenia na nim wag.

Z akt sprawy wynika, że kontroli drogowej został poddany czteroosiowy pojazd, który wykonywał po drodze krajowej przejazd z ładunkiem żwiru.

W wyniku pomiarów kontrolnych organ stwierdził przekroczenie dopuszczalnych norm m.in. w zakresie nacisku podwójnej osi napędowej o 8,2 tony, a więc o 45,56% dopuszczalnej wartości, oraz przekroczenie dopuszczalnych norm w zakresie masy całkowitej pojazdu o 11,9 tony, co stanowi 37,19% dopuszczalnej wartości. Ponadto ustalono, że podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że pomiary kontrolne organ wykonał przy użycie jednej pary wag typu SAW 10C.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji odwołując się do treści instrukcji wag, jako dokumentu stanowiącego podstawę do oceny prawidłowości dokonanych pomiarów kontrolnych, błędnie zaakceptował stanowisko organu, że w okolicznościach faktycznych sprawy dopuszczalne było ustalenie masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, przy użyciu jednej pary wag typu SAW 10C. W tym zakresie Sąd I instancji wadliwie wskazał, że ustalenie masy całkowitej kontrolowanego pojazdu odbyło się zgodnie z procedurą określoną w instrukcji dla wag SAW 10C, bowiem jak wynika z akt sprawy, wyniki pomiarów osi zostały zsumowane, co pozwoliło, jak twierdzi organ, na ustalenie nacisków na poszczególne osie pojazdu i w konsekwencji ustalenie masy całkowitej pojazdu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za uzasadniony, zarzut naruszenia przepisów postępowania, w zakresie dotyczącym ustalenia okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę do przyjęcia, że Skarżący dopuścił się przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Ustalenia te poczyniono bowiem na podstawie zsumowania pomiarów nacisku na poszczególne osie pojazdu, dokonanych za pomocą dwóch wag służących do pomiarów statycznych.

Jak wynika z instrukcji obsługi wag, waga SAW służy do pomiaru obciążenia kół o wartości do 15.000 kg i istnieje możliwość połączenia dwóch wag SAW przy pomocy przewodu, w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi (pkt 1.2). W pkt 2.4. instrukcji jest mowa o tym, że wagę SAW można eksploatować w następujących konfiguracjach: indywidualnie - przy pomiarach obciążenia jednego koła (nie dla obciążenia kół przy eksploatacji wymagającej homologacji), w konfiguracji dwóch wag - przy pomiarach obciążenia osi i w grupach od 4 do 6 wag - przy pomiarach obciążenia grupowego osi lub pomiarach wagi netto pojazdów dwu- lub trzyosiowych podczas jednej procedury pomiaru wagi. W pkt 2.5. Instrukcji przedstawiono, w sposób graficzny ustawienia pomiaru dla różnych typów pojazdów, nawiązujące do reguł określonych w pkt 2.4. i 2.5. Tak więc, nawet jeżeli pomiar obciążenia grupowego osi uznać za miarodajny dla ustalenia masy pojazdu, to z instrukcji wyraźnie wynika, że taki pomiar wymaga jednoczesnego użycia czterech do sześciu wag i można w ten sposób ustalić wagę netto pojazdu dwu - lub trzyosiowego. W niniejszej sprawie ważeniu za pomocą dwóch wag poddano natomiast pojazd czteroosiowy.

Podkreślić należy, ze w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę na to, że ze względu na ogólnodostępną wiedzę z zakresu fizyki dotyczącą tzw. masy addytywnej zachodzą poważne wątpliwości co do tego, czy suma wyników cząstkowych ważeń samochodu, a więc obiektu jednolitego, stanowi rzeczywistą masę tego obiektu (np. wyroki NSA z 21 marca 2017 r., II GSK 1891/15, z dnia 21.03.2017 r., sygn. akt II GSK 2276/15, z dnia 25 kwietnia 2018, II GSK 2489/16, z dnia 5 czerwca 2018, II GSK 2346/18, z dnia 19 grudnia 2017r. II GSK 261/16). Decyzje podjęte w postępowaniu administracyjnym, jak i skarga kasacyjna tych wątpliwości nie wyjaśniają. Organ nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że takie cząstkowe pomiary pozwalają na ustalenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu.

Tym samym należy stwierdzić, iż postanowienia instrukcji nie dają żadnych podstaw do stwierdzenia, że wagą przeznaczoną zasadniczo do pomiarów obciążenia jednego koła lub jednej osi (w konfiguracji dwóch wag) można, poprzez sumowanie tych pomiarów, ustalać masę całkowitą pojazdu.

W konsekwencji uznać należało za uzasadnione, zarzuty procesowe dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w zakresie, w jakim przyjęto, że wykonujący przewóz pojazdem nienormatywnym przekroczył dopuszczalną masę całkowitą pojazdu.

Nie zasadny okazał się natomiast podniesiony w ramach zarzutu określonego w punkcie 1, zarzut nieprawidłowego przygotowania miejsca badania i posadowienia wag, jak również łączący się z tym zarzutem, zarzut określony w punkcie 3 zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 248 § 1 i 250 k.p.c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy.

Skarżący zarzucił, iż Sąd I instancji nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, co do dokumentów geodezyjnych złożonych przez Skarżącego.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest uzasadniony. Nie mają bowiem waloru dowodu z dokumentu, w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., dowody, które w istocie mają charakter opinii biegłego, a taki charakter miały dokumenty geodezyjne przedstawione przez Skarżącego (por. wyrok NSA (7) z 25.09.2000 r., FSA 1/00, ONSA 2001/1, poz. 1, zob. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do wyroku NSA z 22.06.2012 r., II FSK 2466/10, OSP 2013/4, poz. 42). Tym samym dowód z tych dokumentów nie mógł być przeprowadzony, zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a., może to być jedynie dowód z dokumentów, który mógł być przeprowadzony jedynie wówczas, gdy było to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby to nadmiernego przedłużenia postępowania.

Nie ulegało natomiast wątpliwości, iż miejsce ważenia było wypoziomowane, było zbadane i zatwierdzone przez odpowiednie organy. Legitymowało się protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, z dnia 5 sierpnia 2013r., dokonanego przez uprawnionego geodetę i zatwierdzonego przez zarządcę drogi, a który to dokument, jest dokumentem urzędowym.

Za nie zasadny uznać również należało zarzut określony w pkt 3, to jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego istota, jak wynika ze sposobu, w jaki zarzut ten został sformułowany oraz uzasadniony, wiąże się z kwestią prawidłowości wyjaśnienia, rozpatrzenia i oceny przez Sąd I instancji stanu faktycznego wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Z punktu widzenia określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie można stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji uchybił. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku Skarżącej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku, choć skrótowe, realizuje powyższą funkcję i nie pozbawia Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia. Inną kwestią jest natomiast prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej decyzji, również w zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy, bowiem podważenie tych ustaleń może nastąpić jedynie w ramach sformułowanych zarzutów naruszenia odpowiednich przepisów postępowania.

Podkreślić należy, że zasadność zarzutu ustalenia za pomocą wag SAW 10C masy całkowitej pojazdu, nie uzasadniała uchylenia zaskarżonego wyroku. Wskazać bowiem należy, że jednym ze stwierdzonych naruszeń było ustalenie, przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójną oś napędową, o 58,3.%, to jest o 10,5 tony, na drodze o dopuszczalnym nacisku 8 ton.

Z treści art. 64d ust. 1 p.r.d. wynika, że zezwolenie kategorii VII wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Z kolei przepis art. 64d ust. 2 pkt 1 p.r.d. nie dopuszcza wydawania zezwoleń kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego przewożącego ładunek podzielny, ale przepis art. 140aa ust. 1 p.r.d. przewiduje nałożenie kary pieniężnej zarówno za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia, jak i za przejazd takich pojazdów niezgodnie z warunkami określonymi dla odpowiedniego zezwolenia. Tak więc nawet wówczas, gdy mamy do czynienia z sytuacją, w której pojazd jako nienormatywny kwalifikuje się do wydania zezwolenia kategorii VII, ale ze względu na rodzaj ładunku (podzielny) takiego zezwolenia nie może otrzymać, to przejazd takim pojazdem nienormatywnym podlega karze, na takich zasadach, jak przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII. Natomiast, zgodnie z art. 140 ab ust. 1 pkt. 3 c) karę pieniężną o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się, za brak zezwolenia kategorii VII, w wysokości 15.000 złotych, w pozostałych przypadkach, a więc w przypadku gdy nacisk jednej osi lub wielu osi, przekracza dopuszczalną wartość o więcej niż 20%. Jako że nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu przekraczał wartość 20% dopuszczalnej wartości, już za sam fakt przekroczenia tych wartości, nałożona kara pieniężna winna wynosić 15.000 złotych.

Z tego też względu mimo, iż zarzuty co do ustalenia masy całkowitej pojazdu okazały się uzasadnione, uznać należało, iż wyrok odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił, o kosztach orzekając stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od Skarżącego na rzecz GITD zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 3.600 zł.