Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1733/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub LInkowski, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odebrania zwierząt - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania P. w T. od decyzji Burmistrza B. Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., orzekającej o odmowie odebrania zwierząt - 5 koni rasy arabskiej - Panu A. W. działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Burmistrz B. orzekł o odmowie odebrania zwierząt - 5 koni rasy arabskiej Panu A. W., wskazując, iż do dnia wydania decyzji nie wpłynął wniosek o jej wydanie. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z zachowaniem ustawowego terminu, wniosło P. w T. Skarżący wskazał, iż w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, a ponadto zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, bowiem organ nie zawiadomił stron o wszczęciu postępowania, które ponadto nie zostało zakończone w terminie określonym przepisami prawa. Ponadto skarżący podkreślił, iż dokumentację co do stanu zdrowia zwierząt organ posiadał w aktach sprawy dotyczącej odbioru Panu A. W. 14 koni.

Rozpatrując powyższą sprawę Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2009 r. Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.), zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne lub państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku, dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.

Stosownie do art. 7 ust. 1 a ustawy decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu lub na wniosek Policji, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

W niniejszej sprawie P. w T., działając na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, zawiadomiło Burmistrza B. w dniu 26 maja 2011 r. (drogą elektroniczna) o odebraniu w dniu 23 maja 2011 r. Panu A. W. 5 koni. Wskazując ponadto, że w terminie 7 dni przesłany zostanie wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt.

Z treści odwołania wynika, iż wniosek o wydanie ww. decyzji został skierowany przez P. do Burmistrza B. w dniu 28 maja 2011 r. oraz ponownie w dniu 23 lipca 2011 r. Burmistrz B. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż do dnia wydania decyzji do organu nie wpłynął wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie odebrania zwierząt, zaś do rozstrzygnięcia sprawy "niezbędne są dokumenty lekarza weterynarii świadczące o naruszeniu art. 6 (...) ustawy. Ponieważ organ nie otrzymał żadnej dokumentacji od P. potwierdzającej stan faktyczny odbioru koni należało orzec jak w sentencji.". Mając na uwadze powyższe twierdzenia organu I instancji w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż Burmistrz B. zawiadomiony został w dniu 26 maja 2011 r. o odebraniu zwierząt właścicielowi przez P. w T. oraz Fundację V. Zawiadomienie nastąpiło w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt.

Zgodnie z powołanym art. 7 ust. 3 ustawy w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, policjant, a także upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, może odebrać mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia przez ten organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.

Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż zawiadomienie organu w powyższym trybie ma na celu podjęcie przez ten organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W związku z powyższym twierdzenia organu, jakoby do dnia wydania decyzji nie wpłynął w tej kwestii stosowny wniosek wraz z dokumentami potwierdzającymi traktowanie zwierząt w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy, a zatem brak było podstaw do odebrania koni właścicielowi nie znajduje żadnego uzasadnienia. Wskazać bowiem należy, iż to na organie administracji ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania i rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, w tym właśnie celu organowi służą środki prawne przewidziane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie organ nie podjął żadnego działania mającego na celu ustalenie stanu faktycznego, mimo posiadanej wiedzy o odebraniu właścicielowi zwierząt przez P. w T. oraz Fundację V. Niezależnie od powyższego wskazać także należy, iż w dniu 25 lipca 2011 r. do Burmistrza B. wpłynął wniosek P. w T. o odebranie zwierząt właścicielowi. Zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. wysłana została do stron postępowania w dniu 27 lipca 2011 r., a zatem po doręczeniu wniosku o odebranie zwierząt, niemniej jednak organ I instancji nie zmienił stanowiska w sprawie i nie przeprowadził w najmniejszym stopniu postępowania wyjaśniającego, umożliwiającego podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym w ocenie organu zaskarżona decyzja jest przedwczesna. Przepis art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt stanowi, iż przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Zgodnie z art. 4 pkt 9 i pkt 11 ustawy, przez pielęgnację należy rozumieć wszystkie aspekty relacji pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem, w szczególności uruchamiane przez człowieka zasoby materialne i niematerialne, aby uzyskać i utrzymać u zwierzęcia stan fizyczny i psychiczny, w którym najlepiej ono znosi warunki bytowania narzucone przez człowieka, natomiast przez rażące zaniedbanie należy rozumieć drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie.

Organ I instancji winien mieć na uwadze, iż przetrzymywanie zwierząt na terenie, na którym narażone są na uszkodzenia ciała, bez dbałości o ich stan sanitarny (brak odpchlenia i odrobaczenia, brak szczepień w tym obowiązkowych), brak zapewnienia właściwego pożywienia daje organom podstawy do uznania, iż warunki jakie stworzył swym zwierzętom właściciel były niewłaściwe w rozumieniu ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt i wyczerpują przesłanki z art. 7 ust. 1 ustawy.

Mając zatem na uwadze powyższe, organ i instancji ponownie prowadzać postępowanie winien wyjaśnić, czy w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy, a jeżeli tak, to organ obowiązany jest przeprowadzić postępowanie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan A. W., reprezentowany przez r.pr. G. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazano, iż wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez SKO, P. do dnia (tj. [...] lipca 2011 r.) wydania decyzji Burmistrza B. odmawiającej odebranie 5 koni rasy arabskich, nie złożyło wniosku o wydanie decyzji w tej sprawie. Nie przedstawiło również żadnej dokumentacji potwierdzającej zasadność odebrania koni, a tym samym zasadność wydania decyzji w tym przedmiocie. W związku z brakiem jakichkolwiek dowodów organ nie miał możliwości wydania decyzji o czasowym odebraniu koni.

Na marginesie wskazano także, iż działania P. są przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w G.

Ponadto do obecnej chwili P. odmawia właścicielowi informacji dotyczącej miejsca pobytu przedmiotowych koni, jak również odmawia jakichkolwiek informacji na temat stanu ich zdrowia.

Dodatkowo należy zauważyć, iż odwołanie złożone przez Fundację V. jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż p. A. W. nigdy nie został skazany prawomocnym wyrokiem. Ponadto fundacja V. opisując okoliczności przedmiotowej sprawy, błędnie opisuje zarówno fakty, jak również ilość odebranych koni " co jednoznacznie wskazuje na brak dostatecznej wiedzy na temat niniejszej sprawy. Reasumując, skoro P. wbrew swoim twierdzeniom nie złożyło wniosku o wszczęcie postępowania jak również nie dostarczyło żadnej dokumentacji uzasadniającej zły stan zdrowia przedmiotowych koni czy złych warunków bytowania, to decyzja Burmistrza B. o odmowie odebrania czasowego koni jest w pełni zasadna. Wniosek złożony przez P. w dniu 23 lipca 2011 r. tj. dzień po wydaniu decyzji Burmistrza nie zasługuje zaś na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji nie stwierdził, ażeby została ona wydana z naruszeniem prawa.

Artykuł 6 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.) stanowi, że przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień zwierząt, a w szczególności m.in. utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa. W myśl art. 7 ust. 3 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji) w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, policjant, a także upoważniony przedstawicie! organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, może odebrać mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia przez ten organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, z brzmienia niniejszego przepisu wynika wprost, że po zawiadomieniu organu przez podmioty w nim wskazane o odebraniu zwierzęcia, organ zobowiązany jest podjąć stosowną decyzję. A zatem uznać należy, iż postępowanie to toczy się z urzędu, a nie na wniosek podmiotu dokonującego odbioru zwierzęcia, który ma jedynie obowiązek powiadomienia organu o tym fakcie.

Wskazać przy tym należy, iż przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia w sytuacji o jakiej mowa w z art. 7 ust. 3 ustawy są dodatkowo określone w stosunku do regulacji z art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. dla zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy nie wystarczy spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2, ale konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu. Ponadto decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 ustawy, odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 ustawy, zapada wówczas gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Mimo, że w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 ustawy orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Tym samym postępowanie organu nie może się ograniczać wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia. Postępowanie w przedmiocie odebrania zwierzęcia jest postępowaniem administracyjnym do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. z zmianami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a ustawy, czyli dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów dotyczących wniesienia odwołania i rozpoznania odwołania. Słusznie wskazał zatem organ odwoławczy, uchylając decyzję organu i instancji, iż to ten organ zobowiązany był z urzędu w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego prawnej oceny.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działają na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.