Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3134/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 i art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kremer, Sędzia NSA Maciej Dybowski, Sędzia del. WSA Marzenna Glabas (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 395/14 w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako: "P.p.s.a."), oddalił skargę S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 20 grudnia 2013 r. S. S. zwrócił się do Prezydenta Miasta Jeleniej Góry o udostępnienie informacji publicznej w postaci trzech pism zawierających uwagi dotyczące zlecenia przez Prezydenta Miasta na rzecz K. realizacji zadania publicznego pt. "[...]", poprzez wykonanie ich kserokopii i przesłanie na wskazany adres, bez anonimizacji jakichkolwiek danych zawartych w tych dokumentach.

Wniosek tej samej treści i w tej samej dacie został złożony także przez K., w imieniu którego działał S. S. - prezes [...].

W odpowiedzi na wniosek Sekretarz Miasta, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, pismem z dnia 2 stycznia 2014 r., poinformował wnioskodawcę, że dane osobowe osób podpisujących pisma nie stanowią informacji publicznej, zwłaszcza, że osoby te zastrzegły anonimowość. Z kolei sprawa dotycząca udostępnienia kserokopii pism odnoszących się do oferty z dnia 26 kwietnia 2013 r. K. w J. została załatwiona pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r. Ponadto Miasto czuje się związane zastrzeżeniami anonimowości osób podpisujących przedmiotowe pisma i nie może doprowadzić do podważenia tego zaufania.

S. S. wniósł odwołanie od tego pisma do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w związku z naruszeniem:

- art. 107 § 1 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez wydanie rozstrzygnięcia pozbawionego obligatoryjnych elementów decyzji administracyjnej w postaci powołania podstawy prawnej, przedstawienia uzasadnienia prawnego, należytego uzasadnienia faktycznego oraz pouczenia o trybie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, mimo że w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej ustawa o dostępie do informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej, co godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 8 i 11 k.p.a.;

- art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że niniejsza sprawa wszczęta przez skarżącego wnioskiem z dnia 20 grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci trzech pism zawierających negatywne uwagi, dotyczące zlecenia przez Prezydenta na rzecz K. realizacji zadania publicznego, została uprzednio rozstrzygnięta pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r., mimo że skarżący nie był stroną tamtego postępowania;

- art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieuzasadnioną odmowę udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w postaci treści opinii, mimo że stanowią one informację publiczną w rozumieniu powołanych przepisów;

- art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne uznanie, że ochrona danych osobowych osób składających opinie przemawia za odmową udzielenia informacji publicznej w postaci treści tych opinii, mimo że stanowią one informację publiczną, a nazwa organizacji, jak również dane reprezentującej ją osoby fizycznej (ujawnione prawdopodobnie we właściwych rejestrach) nie stanowią chronionych danych osobowych.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że po pierwsze zaskarżone pismo Prezydenta Miasta nie ma formy decyzji administracyjnej, po drugie zaś organ ten nie miał podstawy prawnej wynikającej z przepisów prawa materialnego do wydania takiej decyzji. Kolegium podkreśliło, że Prezydent Miasta uznał, iż wniosek nie dotyczył udostępnienia informacji publicznej, a informacji o innym charakterze. W takim przypadku właściwą formą załatwienia sprawy jest pismo informujące o tym, że żądana do udostępnienia informacja nie jest informacją publiczną. Stąd też niezasadnie odwołujący zarzucił, że wypowiedź organu administracyjnego w takim przypadku powinna mieć formę decyzji administracyjnej, co skutkuje niedopuszczalnością odwołania z przyczyn proceduralnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie:

1/ przepisów postępowania:

- art. 104 oraz art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że rozstrzygnięcie organu I Instancji nie było decyzją administracyjną;

- art. 61, art. 7 w zw. z art. 70 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że wniosek o udzielenie informacji publicznej obejmował wyłącznie dane podmiotów, które złożyły negatywne uwagi dotyczące zlecenia przez Prezydenta Miasta na rzecz K. realizacji zadania publicznego pt. "[...]»", podczas gdy z jego literalnego brzmienia wynikało, że wniosek obejmuje całą treść tych uwag (w tym informacje o ich autorach);

- art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń w zakresie stanu faktycznego w sposób rażąco naruszający podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w szczególności zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i zasadę przekonywania;

- art. 134 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

2/ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 1 ust. 1, art. 6 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie Prezydent Miasta nie miał podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej oraz że rozstrzygnięcie w sprawie nie musiało mieć formy decyzji administracyjnej, mimo iż żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W motywach wskazanego na wstępie wyroku oddalającego skargę, Sąd I instancji podniósł, że przedmiotem kontroli było wyłącznie postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzające niedopuszczalność odwołania, zatem zawarte w skardze zarzuty natury merytorycznej nie mogły być przedmiotem oceny

w ramach tego postępowania, gdyż zaskarżone postanowienie nie dotyczy załatwienia sprawy, lecz samego postępowania w sprawie. Sąd wyjaśnił, że stosownie do art. 127 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Przepis ten realizuje konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą każda sprawa indywidualna, rozpoznawana i rozstrzygana decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Jednakże prawo odwołania służy stronie wyłącznie od takich rozstrzygnięć organów administracji, które w sposób władczy, jednostronny

i skierowany na zewnątrz rozstrzygają o prawach lub obowiązkach jednostki. Rozstrzygnięcia, od których służy odwołanie muszą spełniać choćby minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego dla decyzji administracyjnej (art. 107 §1 i § 3 k.p.a). Ponadto sprawa powinna kwalifikować się do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone odwołaniem pismo jest odpowiedzią na wniosek skarżącego

o udostępnienie informacji publicznej. Analiza jego treści prowadzi do wniosku, że ma ono charakter stricte informacyjny, bowiem jest jedynie wypowiedzią organu odnośnie do niemożliwości załatwienia wniosku strony z tego powodu, że dane osobowe osób podpisujących pisma nie stanowią informacji publicznej. Od takiego pisma nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, gdyż nie przewiduje go Kodeks postępowania administracyjnego, jak również ustawa o dostępie do informacji publicznej. Natomiast odwołanie jest wtedy między innymi niedopuszczalne, gdy ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia takiego środka zaskarżenia, Zatem zaskarżenie odwołaniem pisma organu z dnia 2 stycznia 2014 r., mającego charakter wyłącznie informacyjny, nie jest dopuszczalne. W związku z tym organ dokonując oceny odwołania strony we wstępnej fazie postępowania odwoławczego prawidłowo uznał, że zachodzi jego niedopuszczalność. Sąd I instancji wskazał też, że nie mogą odnieść zamierzonego skutku prawnego argumenty skarżącego dotyczące prawidłowości trybu procedowania przez organ, do którego wpłynął wniosek, albowiem w tym zakresie strona może skorzystać ze skargi na bezczynność organu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł S. S., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1, art. 6 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wobec nieuwzględnienia skargi i nieuchylenia zaskarżonego postanowienia, mimo iż istniały podstawy do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 2 k.p.a., wobec nieuwzględnienia skargi i nieuchylenia zaskarżonego postanowienia, mimo iż rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta posiadało konstytutywne elementy decyzji administracyjnej;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, mimo iż odwołanie skarżącego wniesione w niniejszej sprawie nie było niedopuszczalne.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że odmowa udzielenia informacji publicznej, szczególnie w sytuacji, gdy żądana informacja jest w oczywisty sposób informacją publiczną, powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej (art. 1 ust. 1, art. 6 oraz art. 16 ust. 1 ustawy). Skarżący wyjaśnił obszernie co stanowi informację publiczną i wskazał, że informacje, o których udostępnienie wnioskował, stanowią informację publiczną. Przyznał to również sam organ I instancji, bowiem informacje objęte wnioskiem zostały wcześniej udostępnione innemu podmiotowi – K. po ich częściowej anonimizacji. Skoro zaś informacje objęte wnioskiem stanowią informację publiczną, to, wbrew wywodom Sądu I instancji, Prezydent Miasta miał podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej. Skarżący kasacyjnie podniósł, że gdyby Sąd I Instancji dokonał prawidłowej oceny stanowiska zajętego przez Prezydenta Miasta i SKO, to dopatrzyłby się w nich naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co doprowadziłoby do uchylenia wydanych w sprawie aktów administracyjnych. Ponadto, w jego ocenie, rozstrzygnięcie organu I instancji posiadało konstytutywne elementy decyzji administracyjnej, tj.: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt; wskazanie adresata aktu; rozstrzygnięcie o istocie sprawy tj. faktyczną odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Powyższe jednoznacznie dowodzi, iż decyzja tego organu jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. Nawet jednak w przypadku wątpliwości co do spełniania przez tę decyzję wymagań określonych w art. 107 § 1 k.p.a. należało, zgodnie z dyspozycją art. 104 k.p.a., wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść uznania rozstrzygnięcia jako decyzji administracyjnej. Skarżący kasacyjnie podniósł, że przepis art. 104 k.p.a. statuuje ogólną zasadę, wedle której organ administracji publicznej załatwia sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Wyjątki od tej zasady winny być wyrażone wprost w przepisach k.p.a. lub ustaw szczególnych. Gdy istnieją przesłanki do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, organ administracji jest zobowiązany do załatwienia sprawy i wydania decyzji, nie może natomiast poprzestać na udzieleniu stronie informacji o braku możliwości pozytywnego załatwienia sprawy.

Reasumując, skarżący kasacyjnie stwierdził, że wobec konieczności wydania przez Prezydenta Miasta decyzji administracyjnej oraz spełnienia przez rozstrzygnięcie wydane przez ten organ warunków zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej, odwołanie nie było niedopuszczalne (art. 134 k.p.a.)..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących

podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2).

W skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku ze wskazanymi przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782, dalej powoływana jako u.d.i.p.) i przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Powołując się w podstawie skargi kasacyjnej na zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania należy, poza wskazaniem konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez Sąd, wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, iż miały istotny wpływ na treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie taki związek nie został wykazany.

Wszystkie zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w skardze kasacyjnej można sprowadzić do podstawowej kwestii, mianowicie, czy zakwestionowana odwołaniem, a następnie skargą, odpowiedź Prezydenta Miasta Jelenia Góra z dnia 2 stycznia 2014 r. była decyzją administracyjną, a co za tym idzie, czy podlegała ona zaskarżeniu odwołaniem, czy też była wyłącznie pismem informacyjnym, którego zaskarżenie w drodze odwołania jest niedopuszczalne

Należy zatem wyjaśnić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera autonomicznie uregulowany sposób procedowania w przypadku żądania udostępnienia informacji, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do tego postępowania stosuje się jedynie w przypadkach wskazanych w tej ustawie. Powtórzyć więc należy za Sądem I instancji i powołanym przez niego stanowiskiem doktryny, że przepisy u.d.i.p. w odniesieniu do sposobu działania podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej wskazują na:

1) zawiadomienie o braku zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej z powodu zamieszczenia jej w Biuletynie Informacji Publicznej;

2) zawiadomienie o braku możliwości niezwłocznego udostępnienia informacji publicznej;

3) powiadomienie określone w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., w formie pisma skierowanego do strony;

4) udostępnienie informacji publicznej;

5) decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub umarzającą postępowanie.

Przy czym wszystkie wskazane formy działania dotyczą sytuacji, gdy podmiot, do którego skierowano wniosek uzna, że żądana informacja ma walor informacji publicznej. Natomiast gdy wnioskowane informacje nie są informacją publiczną, to stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wyłączone. Nie jest w tej sytuacji możliwe wydanie decyzji odmownej, a prawidłowym działaniem adresata wniosku powinno być poinformowanie wnioskodawcy o tym, że informacja, której się domaga, nie jest informacją publiczną.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy te określają prawną formę działania organów w trybie u.d.i.p, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich, że decyzja jest wydawana, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz, że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., czyli w przypadku, gdy w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. Decyzje odmowne w sprawach z zakresu informacji publicznej wydaje się po pierwsze w przypadkach, które dotyczą informacji publicznej, ale odmawiają jej udostępnienia z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie wnioskowanej informacji o charakterze przetworzonym, wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.; po drugie, gdy żądane informacje publiczne nie mogą być udostępnione ze względu na dobra prawnie chronione (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p.). W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej przybiera formę pisma skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on tą informacją oraz, gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Takie pismo informacyjne ostatecznie załatwia wniosek zgłoszony w trybie u.d.i.p. Przy czym, jeżeli wnioskodawca nie zgadza się z taką oceną wniosku, to środkiem do kwestionowania zasadności stanowiska podmiotu zobowiązanego jest skarga na bezczynność kierowana do sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie. Prezydent Miasta Jelenia Góra uznał, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i zawiadomił o tym wnioskodawcę pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. Pismo to, jak słusznie uznał Sąd I instancji, miało charakter wyłącznie informacyjny i z całą pewnością nie było decyzją administracyjną, jak chce tego skarżący kasacyjnie. Jeszcze raz podkreślić bowiem należy, że adresat wniosku uznając, że żądana informacja nie jest informacja publiczną, nie może działać w formie decyzyjnej, ponieważ nie znajdowałoby to oparcia w obowiązujących przepisach. Z faktu, że w piśmie tym oznaczono organ administracji, wskazano adresata, poinformowano o stanowisku organu i opatrzono je podpisem osoby sporządzającej nie można automatycznie wyprowadzić wniosku, że jest to decyzja administracyjna. Treść tego pisma jednoznacznie bowiem wskazuje na jego informacyjny charakter, co prawidłowo wykazał Sąd I instancji.

Wobec powyższego, wniesienie odwołania od tego pisma (a nie decyzji) musiało skutkować stwierdzeniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze niedopuszczalności odwołania, a w dalszej kolejności - oddaleniem skargi na to rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji oddalając skargę nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1, art. 6 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ani też w zw. z art. art. 104 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 2 k.p.a., czy też w zw. z art. 134 k.p.a. Kontroli sądu poddane było bowiem wyłącznie postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, a zatem rozstrzygnięcie o charakterze procesowym. Sąd ten nie oceniał od strony merytorycznej zasadności stanowiska organu co do charakteru żądanej informacji, (tzn. czy jest to informacja publiczna, czy też nie), a jedynie sposób załatwienia przez ten organ wniosku skarżącego kasacyjnie. I w zakresie tej kontroli uznał, że pismo, którym odpowiedziano skarżącemu, ma charakter wyłącznie informacyjny oraz, że nie można mu przypisać cech decyzji administracyjnej. A skoro tak, to za prawidłowe uznał stanowisko organu odwoławczego, że tego typu pismo nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania i oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości powyższą ocenę.

Skoro zatem nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu z mocy art. 184 P.p.s.a.