Wyrok NSA oz. w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2966/98
NSA oz. w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2000-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 54 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ wynika, że 14-dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu zostaje zachowany w przypadku wydania przed jego upływem decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu, nie decyduje w tej materii moment doręczenia decyzji inwestorowi, lecz moment jej wydania.

TEZY

Z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ wynika, że 14-dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu zostaje zachowany w przypadku wydania przed jego upływem decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu, nie decyduje w tej materii moment doręczenia decyzji inwestorowi, lecz moment jej wydania.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Heleny Ł. na decyzję Wojewody Rz. z dnia 24 listopada 1998 r. (...) w przedmiocie sprzeciwu od zawiadomienia o zakończeniu budowy - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 listopada 1998 r., (...) Wojewoda Rz. nas podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania Heleny Ł. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Rz. z 25 września 1998 r., (...) w sprawie zgłoszenia sprzeciwu dotyczącego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego na działce nr 2323 w B. i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podano, że decyzją z 12 grudnia 1994 r., (...) Burmistrz Miasta i Gminy w T. udzielił Helenie Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego bez garażu, bezodpływowego osadnika ścieków, studni, budynku gospodarczo-inwentarskiego i budynku garażu wolnostojącego na działce położonej w B.

W dniu 15 września 1998 r. Helena Ł. zgłosiła do Urzędu Rejonowego w Rz. zamiar przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W załączeniu przedłożyła kserokopię protokołu kontroli technicznej instalacji elektrycznej oraz dokumenty inwentaryzacji powykonawczej przyłączy energetycznych, a w późniejszym terminie dziennik budowy.

Kierownik Urzędu Rejonowego decyzją z 25 września 1998 r., (...) wniósł sprzeciw w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy i zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego. Przyczyną złożenia protestu był brak inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej budynku mieszkalnego.

Przepis art. 57 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. Przepis art. 57 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że inwestor jest obowiązany uzupełnić dokumenty wymienione w punktach 1-3, jeżeli w wyniku ich sprawdzenia przez właściwy organ okaże się, że są one niekompletne lub posiadają braki i nieścisłości.

Błędne - w oczach organu II instancji - jest stanowisko inwestora, że obowiązują ją przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., według których nie było wymagane wykonanie inwentaryzacji powykonawczej budynku, bowiem zgłoszenie do użytkowania nastąpiło pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyła Helena Ł. i zarzucając naruszenie przez organy przepisu art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Rz. z 25 września 1998 r., (...) oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podano zaskarżona decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Rz. z dnia 25 września 1998 r., (...) jest z mocy art. 56 ust. 2 Prawa budowlanego nieważna, bowiem jej doręczenie skarżącej nastąpiło po upływie terminu określonego w art. 54 ust. 1 tegoż prawa. Miało ono miejsce w dniu 1 października 1998 r., a winno nastąpić najpóźniej w dniu 29 września 1998 r. Doręczenie decyzji zostało dokonane bez poświadczenia odbioru przez skarżącą. Skarżąca ma podstawy sądzić, że data i podpis na zwrotnym poświadczeniu odbioru pozostającym w dyspozycji Urzędu Rejonowego w Rz. zostały sfałszowane.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie z przyczyn, jaki legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przy czym z mocy art. 51 ustawy Sąd nie jest związany granicami skargi. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia do naruszenia przepisów prawa nie doszło.

Zgodnie z przepisem art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę można przystąpić (...) po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu, w drodze decyzji.

Z kolei art. 57 ust. 1 powołanej ustawy przewiduje, że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego inwestor jest obowiązany dołączyć:

- oryginał dziennika budowy,

- oświadczenie kierownika budowy,

- o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami,

- o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu,

- oświadczenia o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania,

- protokoły badań i sprawdzeń,

- inwentaryzację geodezyjną powykonawczą.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że Helena Ł. wybudowała obiekt, do którego wzniesienia jest wymagane pozwolenie na budowę. Do użytkowania go przystąpić mogła dopiero po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu. Inwestor dokonała tego stosownym pismem złożonym w Urzędzie Rejonowym w Rz. w dniu 15 września 1998 r.

Organ w terminie 14 dni od doręczenia pisma tj. w terminie do 29 września 1998 r. w drodze decyzji mógł zgłosić sprzeciw. Z literalnego brzmienia przepisu art. 54 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że 14-dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu zostaje zachowany w przypadku wydania przed jego upływem decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu, nie decyduje w tej materii moment doręczenia decyzji inwestorowi, lecz moment jej wydania. W przedmiotowej sprawie decyzja została wydana w dniu 25 września 1998 r., a więc z całą pewnością przed upływem określonego wyżej terminu. Za taką interpretacją analizowanego przepisu przemawia również jego interpretacja celowościowa. Przy przyjęciu, że o zachowaniu 14 dniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu decydowałby moment doręczenia inwestorowi decyzji o sprzeciwie organ nadzoru budowlanego nie miałby nigdy pewności skuteczności swojej decyzji wydanej w trybie art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Nadanie nawet w 8 dniu biegu powyższego terminu na adres inwestora nie gwarantowałoby jej przed upływem tego terminu w przypadku awizowania przesyłki i odebrania jej po upływie 14 dniowego terminu przez inwestora. Taka interpretacja byłaby sprzeczna z celem analizowanego przepisu i zasadami logicznego rozumowania.

Poza sporem pomiędzy stronami pozostaje również, że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego skarżąca nie dołączyła przewidzianej przez przepis art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, co skutkować musi uznaniem zgłoszonego sprzeciwu za uzasadniony.

Zarzuty podniesione w odwołaniu i skardze Heleny Ł. nie są uzasadnione. Podnoszona tam kwestia zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu została wyjaśniona wyżej. Drugi z podnoszonych zarzutów, dotyczący braku zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ z uwagi na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ jest również chybiony. Zgodnie z przepisem art. 103 par. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzja ostateczną stosuje się przepisy ustawy z wyjątkiem przepisu art. 48 dotyczącego nakazania rozbiórki obiektu budowlanego. Przyjmując nawet, że przedmiotowa sprawa została wszczęta pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r., nie została zakończona jednak decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r., dlatego stosować należy do jej rozstrzygnięcia przepisy tej właśnie ustawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego skarga - jako bezzasadna w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uległa oddaleniu.