Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3925/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w sprawie skargi E.B. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji


UZASADNIENIE

E. B. (dalej: "skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie.

Skarżąca jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji (wymieniając decyzje wydane w pierwszej i drugiej instancji). W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wniosek uzasadniają zarzuty przedstawione w skardze, które wykazują bezpodstawność nałożenia na nią opłaty abonamentowej w wysokości 1.158,00 złotych. Uiszczenie nałożonej opłaty będzie znaczącym wydatkiem w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej, w razie wydania dla niej pozytywnego wyroku uchylającego zaskarżone decyzje, odzyskanie zapłaconej kwoty będzie utrudnione, nastąpi po dłuższym czasie, a jednocześnie wiązać się dla niej będzie z dużym nakładem sił i środków.

Skarżąca podkreśliła, że na poparcie zarzutów zgłoszonych w skardze przedstawiła rzeczową, logiczną i odpowiednią do sytuacji procesowej argumentację, która winna być zweryfikowana na etapie dalszego postępowania. W ocenie skarżącej przedstawione w skardze zarzuty, uzasadniają na aktualnym etapie rozpatrywania sprawy, poddanie wydanego rozstrzygnięcia organu odwoławczego w wątpliwość, w stopniu uzasadniającym wstrzymanie jego wykonalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy.

Z treści powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co uniemożliwiło uwzględnienie złożonego wniosku. Argumentacja skarżącej sprowadza się do stwierdzenia, że egzekucja nałożonej na nią kary pieniężnej będzie znaczącym wydatkiem w prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca jednak nie przywołała okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku brak jest jakichkolwiek danych, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. Skarżąca do wniosku nie dołączyła również żadnych dokumentów potwierdzających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że brak było podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Należy jednocześnie podkreślić, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435).

Niezgodność rozstrzygnięcia wydanego przez organ z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2010 r. I FZ 432/10). Stąd też zarzuty dotyczące postępowania organu, jak również wydanego rozstrzygnięcia nie mogą przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia