Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3223/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1933/17 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1933/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nałożył na [...] S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Spółką") obowiązek całkowitej rozbiórki wolno stojącego nośnika reklamowego o wysokości 5,6 m w postaci ekranu LED o wymiarach ok. 3 m x 6,6 m, mocowanego do konstrukcji stalowej, umieszczonej na przyczepie samochodowej opartej na 8 szt. słupów stalowych utwierdzonych w betonowych płytach o wymiarach 0,45 m x 0,45 m ustawionych na powierzchni gruntu usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...] obr. [...] przy [...] w W.

W toku postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nałożył na skarżącą Spółkę jednorazową grzywnę w wysokości 50.000 zł, celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] października 2016 r.

Następnie pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. Spółka wniosła o umorzenie środka egzekucyjnego w postaci jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w trybie art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 125 § 2 w zw. z art. 20 § 1 pkt 4 oraz art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy odmówił umorzenia jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł nałożonej postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia [...] marca 2017 r. celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] października 2016 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż złożony wniosek o umorzenie grzywny w celu przymuszenia był bezzasadny, gdyż przedmiotowy nośnik nie został rozebrany. Wprawdzie we wniosku z dnia 13 kwietnia 2017 r. o umorzenie nałożonej grzywny Spółka wskazała, iż w dniu 13 kwietnia 2017 r. przedmiotowy nośnik został zdemontowany, jednakże kontrola przeprowadzona w dniu 21 kwietnia 2017 r. przez pracowników organu wykazała, że nośnik ten nie został rozebrany.

Na skutek zażalenia wniesionego przez Spółkę od powyższego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r., zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a.", w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające umorzenia grzywny w celu przymuszenia.

W toku postępowania organ odwoławczy ustalił, że grzywna w celu przymuszenia, nałożona postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. została ściągnięta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i wpłacona na rachunek bankowy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Następnie zacytował przepis art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyjaśnił, że z jego treści wynika, że ma on zastosowanie w sytuacji gdy nałożona grzywna w celu przymuszenia nie została uiszczona lub ściągnięta. Natomiast w sprawie przedmiotowa grzywna została ściągnięta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] po [...] kwietnia 2017 r., tj. po złożeniu przez Spółkę wniosku o jej umorzenie oraz po wydaniu przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r. Jednakże organ odwoławczy jako organ reformatoryjny ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego jakie zaszły po wydaniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zdaniem organu skoro przedmiotowa grzywna została już ściągnięta, to brak jest podstaw do zastosowania trybu z art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skargę na powyższe postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła Spółka, zaskarżając je w całości. Aktowi temu Spółka zarzuciła naruszenie: art. 125 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 8 i 11 k.p.a. Mając na uwadze powyższe naruszenia Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz orzeczenia o kosztach postępowania.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 125 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z przepisu tego wynika w sposób czytelny, że realizacja obowiązku w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego stanowi podstawę do odstąpienia od jego dalszego stosowania. Wykonanie obowiązku oznacza doprowadzenie do takiego stanu faktycznego w sprawie, który będzie zgodny z treścią nałożonego na zobowiązanego w tytule wykonawczym obowiązku. Nieuprawnionym byłoby w tym względzie traktowanie jedynie o częściowej realizacji danej powinności.

Dalej Sąd wyjaśnił, że pomiędzy postanowieniem organu pierwszej instancji, a rozpoznaniem zażalenia przez organ odwoławczy nastąpiła zmiana stanu faktycznego, gdyż po [...] kwietnia 2017 r. grzywna w celu przymuszenia nałożona postanowieniem z dnia [...] marca 2017r. została ściągnięta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w całości i wpłacona na rachunek bankowy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wynika to z treści pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. W aktach sprawy organu powiatowego znajduje się tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji pieniężnej [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz pismo przesyłające m.in. ww. tytuł Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...].

Zdaniem Sądu okolicznością bezsporną i niekwestionowaną przez Spółkę jest ściągnięcie nałożonej grzywny w celu przymuszenia, co słusznie organ odwoławczy uznał za zmianę stanu faktycznego, czyniącą zbędnym odnoszenie się do zarzutów zażalenia oraz przeprowadzania postępowania na okoliczność wykonania w całości przez Spółkę obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] października 2016r. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi Sąd zaznaczył, że w większości dotyczą one postanowienia organu pierwszej instancji, które - jak zostało to wyżej podkreślone - zapadło w odmiennym stanie faktycznym, co zwalnia Sąd od ich analizy. Jednakże Sąd podzielił argumentację zaprezentowaną przez organ pierwszej instancji, że z protokołu Nr [...] sporządzonego w dniu 21 kwietnia 2017 r. wynika, iż przedmiotowy nośnik reklamowy objęty nakazem rozbiórki nie został w całości rozebrany, na co wskazuje dokumentacja fotograficzna. Nie może zatem budzić wątpliwości, że jedynie wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym powoduje umorzenie nałożonych, a nieuiszczonych lub nieściągniętych grzywien w celu przymuszenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu Spółka zarzuciła:

1/ naruszenie przepisów postępowania tj.:

a) art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że fakt nieściągnięcia grzywny musi się utrzymywać w toku całego postępowania dotyczącego wniosku o umorzenie grzywny, a nie dotyczy dnia złożenia wniosku i jego rozpoznania przez organ pierwszej instancji;

b) art. 15 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i niezasadne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie fakt ściągnięcia przez Urząd Skarbowy grzywny po złożeniu wniosku o jej umorzenie i po rozpoznaniu go przez organ pierwszej instancji, stanowi zmianę stanu faktycznego, którą organ odwoławczy zobowiązany był wziąć pod uwagę przy rozpoznaniu wniesionego zażalenia;

2/ naruszenia przepisów postępowania tj.:

a) art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie, co skutkowało oddaleniem skargi;

b) art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez niezbadanie czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ administracji z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w k.p.a., wyrażonych w art. 77 i 80 k.p.a.;

c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez uznanie za prawidłowe i zgodne z prawem niezastosowanie przepisu art. 125 § 1 ww. ustawy, podczas gdy było to w pełni uzasadnione okolicznościami sprawy – inwestor wykonał przed ściągnięciem grzywny obowiązek nałożony decyzją rozbiórkową, stanowiącą podstawę wszczęcia egzekucji;

d) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż Sąd pierwszej instancji wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów pierwszej i drugiej instancji, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach;

e) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezasadne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie uległ zmianie stan faktyczny od dnia wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji do dnia wydania orzeczenia przez organ odwoławczy, w sytuacji w której fakt ściągnięcia w tym okresie grzywny przez Urząd Skarbowy nie stanowi zmiany stanu faktycznego w sprawie, co wskazuje na wydanie przez Sąd pierwszej instancji niezgodnego z prawem orzeczenia;

f) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji postępowania wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa, albo narusza prawo jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi;

Mając na uwadze powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie Spółka oświadczyła, iż zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Natomiast tak rozpoznawany środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem wniesiona skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej zaznaczyć należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 15 k.p.a., (który, co do zasady, nie może być kwalifikowany jako przepis prawa materialnego, bowiem jest to norma procesowa zamieszczona w ustawie procesowej k.p.a.). Zdaniem skarżącej Spółki nie sposób uznać, iż ściągnięcie nałożonej grzywny w celu przymuszenia już po złożeniu wniosku w trybie art. 125 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wydaniu postanowienia przez organ pierwszej instancji stanowi zmianę stanu faktycznego sprawy, którą organ drugiej instancji musi uwzględnić.

W sprawie niniejszej organ pierwszej instancji odmówił Spółce umorzenia grzywny w celu przymuszenia z uwagi na to, że obowiązek rozbiórki nie został wykonany w całości. Natomiast organ drugiej instancji utrzymał powyższe postanowienie w mocy, wskazując na inną przyczynę niezasadności wniosku. W ocenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek Spółki nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na to, że przedmiotowa grzywna została już ściągnięta, a kwestia niewykonania zobowiązania w całości w tej sytuacji nie może już być badana. Problem w tej sprawie sprowadza się zatem do tego, czy stanowisko Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest w okolicznościach tej sprawy prawidłowe.

Przepis art. 125 § 1 ww. ustawy stanowi, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Z powyższego wynika zatem, iż warunkiem umorzenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia jest wykonanie nałożonego obowiązku oraz jej nieuiszczenie lub nieściągnięcie. Brak któregoś z tych elementów powoduje, że wniosek złożony na podstawie art. 125 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjny nie może zostać uwzględniony.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organu drugiej instancji zajęte w zaskarżonym postanowieniu. W sprawie poza sporem jest, że na datę orzekania przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nałożona na Spółkę, postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., grzywna w celu przymuszenia została ściągnięta w całości przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W i wpłacona na rachunek wierzyciela. W tej sytuacji zasadnie przyjęto, że jedna z okoliczności, wynikająca z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, warunkująca umorzenie grzywny w celu przymuszenia w postaci "nieściągniętej" lub "nieuiszczonej" grzywny nie została spełniona. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Spółki, że zmiana stanu faktycznego już po złożeniu wniosku przez stroną bądź wydaniu postanowienia przez organ pierwszej instancji, nie może być brana pod uwagę przez organ drugiej instancji. W podniesionych zarzutach Spółka nie wskazała żadnego przepisu, z którego można byłoby wywieść, iż stanowisko Sądu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w tym zakresie nie odpowiada prawu. Z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wynikającą z art. 15 k.p.a., wiąże się prawo strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, po raz pierwszy w pierwszej instancji i następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego, co w rezultacie skutkuje obowiązkiem uwzględnienia zmiany stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji przyjąć trzeba, że warunek "nieściągniętej" lub "nieuiszczonej" grzywny musi być aktualny na datę orzekania przez organ drugiej instancji.

Mając zatem na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że zarówno zarzut naruszenia art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione. W konsekwencji również i pozostałe zarzuty, a to naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 3, art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 77 i 80 k.p.a., art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 151 p.p.s.a. nie mogły odnieść oczekiwanego przez Spółkę skutku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji trafnie oddalił skargę, gdyż – jak już wyżej wskazano – zaskarżone postanowienie organu drugiej instancji nie narusza prawa. Wobec tego w sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, niż oparte o normę art. 151 p.p.s.a. A zatem również i zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 2 lit. d i lit. f petitum skargi kasacyjnej nie mogły zostać uznane za usprawiedliwione. Skarga kasacyjna nie zawiera skutecznej argumentacji w tym zakresie.

Dodatkowo zauważyć należy, że powołany w powiązaniu z innymi przepisami w zarzucie oznaczonym w pkt 2 lit. a i lit. b. petitum skargi kasacyjnej przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli.

Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia, a to, iż wydał wyrok, który został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także i zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zawarty w motywach skargi kasacyjnej (strona 6 wniesionego środka odwoławczego). W orzecznictwie wskazuje się zasadniczo, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z 28 września 2010 r. I OSK 1605/09; z 13 października 2010 r. II FSK 1479/09, publik. CBOSA).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanego przepisu w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w niezbędnym zakresie, wszystkie elementy przewidziane art. 141 § 4 p.p.s.a., i poddaje się kontroli instancyjnej. Sąd pierwszej wyjaśnił, powołując się na stosowne przepisy, dlaczego uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Natomiast to, że nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów skargi, w tej sprawie nie stanowi okoliczności mającej wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji zaznaczył bowiem, że zarzuty skargi dotyczyły w przeważającej części postanowienia organu pierwszej instancji, podczas gdy organ drugiej instancji rozstrzygał sprawę w zmienionym stanie faktycznym. Natomiast skarga kasacyjna przywołując uchybienia Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie wykazała, że gdyby Sąd ten przeanalizował szczegółowo wszystkie podniesione w skardze zarzuty, to wynik sprawy mógłby być inny.

Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żaden z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie. Stąd zaszła konieczność oddalenia wywiedzionej skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż wnosząca skargę kasacyjną Spółka zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie wniosły o jej przeprowadzenie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.