Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 520/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 111 ust 4, art. 60b, art. 5 ust 3 pkt 1, art 5 ust 1
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 7,9,10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 5
journal: Dz.U. 2008 nr 23 poz 137
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby  wojskowej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. NSA Janusz Furmanek, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1099/10 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 1099/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

K. P., pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku technika pododdziału w [...] Batalionie Ratownictwa Inżynieryjnego w B., został skierowany w dniu [...] sierpnia 2009 r. przez Dowódcę Batalionu do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w celu określenia zdolności do pełnienia służby. Powyższe wynikało z faktu, że żołnierz przebywał na zwolnieniu lekarskim (L-4) w okresie o dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] maja 2010 r.

Skierowanie, w którym określono termin zgłoszenia się do komisji lekarskiej do dnia [...] września 2009 r., wysłano stronie listem poleconym. Po dwukrotnym awizowaniu, przesyłka pocztowa została jednak w dniu [...] września 2009 r. zwrócona do jednostki wojskowej, jako niepodjęta przez adresata.

W związku z powyższym, Dowódca [...] Batalionu Ratownictwa Inżynieryjnego w dniu [...] września 2009 r. ponownie skierował K. P. do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. Skierowanie to, jak wynika z wystawionego przez Pocztę Polską duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało doręczone zainteresowanemu w dniu [...] października 2009 r.

W dniu [...] października 2009 r. Dowódca [...] Batalionu Ratownictwa Inżynieryjnego zwrócił się do Przewodniczącego TWKL w W. o udzielenie informacji, czy zainteresowany stawił się przed komisją lekarską w wyznaczonym terminie. W odpowiedzi, Przewodniczący TWKL w W. poinformował, że do dnia [...] października 2009 r. K. P. nie zgłosił się (informacja z dnia [...] października 2009 r.).

Z uwagi na powyższe, w dniu [...] listopada 2009 r. Dowódca [...] Batalionu Ratownictwa Inżynieryjnego wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z wnioskiem o zwolnienie K. P. z zawodowej służby wojskowej w związku z nieusprawiedliwionym niezgłoszeniem się do komisji lekarskiej w określonym miejscu i czasie a Dyrektor Departamentu Kadr MON rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] orzekł o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] kwietnia 2010 r.

W odwołaniu od w/w rozkazu K. P. m. in. podnosił, że wprawdzie istotnie nie stawił się w wyznaczonym terminie przed TWKL w W., lecz niestawiennictwo to było usprawiedliwione przebywaniem przez niego w tym czasie na zwolnieniu lekarskim. Zainteresowany twierdził bowiem, że stawiennictwo przed komisją lekarską jest czynnością służbową, wynikającą z ustawy a zatem skuteczną tylko wtedy, kiedy nie ma żadnych przeciwwskazań natury prawnej, do których niewątpliwie należy zwolnienie lekarskie.

Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] lutego 2010 r. jedynie w części, dotyczącej daty zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, ustalając nową datę zwolnienia - na dzień [...] maja 2010 r., w pozostałej zaś części wymieniony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. P., którą wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze, skarżący zarzucił organowi naruszenie: art. 111 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.) w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2008 r. Nr 23, poz. 137), art. 60b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267 z późn. zm.) a także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na przebieg sprawy, w postaci: art. 7, 9, 10 i 80 k.p.a.

Odpowiadając na skargę, Minister Obrony Narodowej wnosił o jej oddalenie.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż nie naruszała ona prawa.

Sąd podniósł, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 111 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i oceny, czy przedłożenie przez skarżącego zwierzchnikowi zwolnienia lekarskiego, jest równoznaczne z usprawiedliwieniem niezgłoszenia się przez żołnierza do komisji lekarskiej w wyznaczonym terminie.

Powyższa wykładnia – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - winna być dokonana przez pryzmat treści art. 60b omawianej ustawy, który to przepis zawiera określenie skutków posiadania zwolnienia lekarskiego wskazując, iż: "na podstawie zaświadczenia lekarskiego następuje zwolnienie żołnierza zawodowego od zajęć służbowych".

Podkreślając zatem, że zaświadczenie lekarskie usprawiedliwia wyłącznie nieuczestniczenie przez żołnierza w jego zajęciach służbowych, które to zajęcia są zadaniami przypisanymi do zajmowanego stanowiska służbowego, Sąd Wojewódzki stanął na stanowisku, iż pojęcia "zajęcia służbowe" nie sposób skutecznie rozszerzać na obowiązek żołnierza polegający na stawieniu się na badanie przed komisją lekarską. Sąd podkreślił, że konieczność zbadania zdrowia żołnierza, pod kątem jego przydatności do służby, nie wynika z zajmowanego stanowiska służbowego. Każdy żołnierz, niezależnie od swojego stanowiska służbowego, winien bowiem legitymować się stanem zdrowia, który umożliwiać mu będzie pełnienie służby. Każdy więc żołnierz może zostać skierowany na badania lekarskie, niezależnie od pełnionej funkcji.

Powyższy pogląd – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – pozostawał w zgodzie z treścią art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który to przepis formułuje obowiązek skierowania żołnierza na badanie przed komisją lekarską w celu ustalenia jego zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w razie, gdy żołnierz nie wykonuje zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące. Ustawodawca – jak wywodził Sąd - wyraźnie wyodrębnił pojęcie "pełnienia zajęć służbowych", od obowiązku stawienia się przed komisją lekarską. Powyższy obowiązek powstaje bowiem dopiero wtedy, gdy żołnierz nie wykonuje zajęć służbowych z powodu przebywania na zwolnieniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie sposób zatem było wywodzić, iż zgłoszenie się do komisji lekarskiej następuje w ramach wykonywanych zajęć służbowych.

W tych warunkach, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r. (sygn. akt I OSK 1613/09), Sąd Wojewódzki uznał, że posiadanie przez skarżącego zwolnienia lekarskiego, obejmującego swym zakresem czas, w jakim miał on się zgłosić na badania przed komisją lekarską, nie usprawiedliwiało niezgłoszenia się przezeń do tej komisji. To zaś z kolei powodowało powstanie po stronie organu obowiązku zastosowania normy art. 111 omawianej ustawy i zwolnienia żołnierza ze służby wojskowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, Sąd Wojewódzki stwierdził, że organ, prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, dokonał poprawnej analizy stanu faktycznego i nie naruszył przepisów procedury administracyjnej. Za takie naruszenie nie mogło przy tym zostać uznane wyciąganie wniosków przez organ z adnotacji dokonanych przez lekarza na zwolnieniu lekarskim skarżącego, a dotyczących kwestii możliwości poruszania się.

Organ właściwie też ocenił zdolność skarżącego do stawienia się przed komisją lekarską zauważając, że w celu uzyskania kolejnych zwolnień lekarskich skarżący musiał udawać się do lekarza, który prowadził praktykę w miejscowości odległej od miejsca zamieszkania skarżącego o blisko [...] kilometrów.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, K. P. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:

I. prawa materialnego a to:

1) art. 111 ust.4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 5 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008r w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, poprzez ich błędną wykładnię jak również niewłaściwe zastosowanie,

2) art. 60 b cytowanej wyżej ustawy pragmatycznej w zw. z art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 31, poz. 267 z poźn. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

II. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na przebieg sprawy a to art. 80 k.p.a. w zw. z art.113 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Ponadto skarżący kasacyjnie podtrzymał też wszystkie zarzuty podniesione w skardze skierowanej do Sądu I Instancji.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z ustawą pragmatyczną (art. 6 ust. 11a) - cyt.- "karta opisu stanowiska służbowego jest dokumentem normatywnym sporządzanym dla każdego stanowiska służbowego występującego w etacie jednostki wojskowej, zawierającym w szczególności informacje dotyczące charakterystyki stanowiska, wymaganych kwalifikacji i podstawowych obowiązków służbowych na tym stanowisku."

Błędnie zatem – wg skarżącego – przyjął Sąd I instancji, że "zajęciami służbowymi są zadania przypisane do zajmowanego stanowiska". Zajęć służbowych w żaden sposób bowiem nie przypisuje się do stanowiska, gdyż są one elementem szkolenia. Pojęcie "zajęcia służbowe" nie jest więc tożsame z "pojęciem zadań służbowych" lub "obowiązków służbowych", choć niewątpliwie wchodzi w ich zakres.

Zajęciami służbowymi są natomiast – jak wywodził skarżący - np. planowe zajęcia z musztry, regulaminów, strzelania, zajęcia z ochrony przed środkami masowego rażenia i.t.p. W tych warunkach przyjmując pogląd Sądu, zaświadczenie lekarskie miałoby usprawiedliwiać niestawiennictwo żołnierza wyłącznie od powyższych zajęć, ale nie usprawiedliwiałoby już od obowiązków i zadań służbowych to jest np. od służby wewnętrznej i garnizonowej (np. służby wartowniczej, patrolowej).

Skarżący zwracał uwagę, że tego rodzaju rozumowanie było sprzeczne z art. 67 ust.1 w zw. z art. 60b ustawy pragmatycznej oraz art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, gdyż w analogicznej sytuacji pracownik, na podstawie zwolnienia lekarskiego, zwalniany jest z obowiązku wykonywania pracy w sposób dosłowny całościowo, a nie tylko w zakresie swoich obowiązków wynikających z unormowań wewnętrznych, to jest z zakresu obowiązków na zajmowanym stanowisku.

Podnoszono, że ustawodawca wielokrotnie w całej ustawie posługuje się terminem "obowiązki służbowe" bądź "zadania służbowe", między innymi w: art. 5 ust. 3, art. 25, art. 50, art. 50a, art. 52, art. 60 ustawy pragmatycznej. Natomiast pojęciem "zajęcia służbowe" operuje się w Regulaminie Ogólnym Sił Zbrojnych i Instrukcji Metodyki Szkolenia w Siłach Zbrojnych, jak również w wielu innych dokumentach normatywnych, dotyczących dydaktyki i szkolenia m. in. w ośrodkach szkoleniowych, szkołach, instytutach.

W rezultacie skarżący kasacyjnie twierdził, iż stawienie się przed komisją lekarską przez żołnierza zawodowego, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, było czynnością służbową, wykonaną notabene z urzędu - na zasadzie art. 5 ust. 3 ustawy i w związku z tym skarżący, na mocy zwolnienia lekarskiego, z mocy prawa był od tej czynności zwolniony. Zwolnienie wystawione na druku L-4 samo w sobie było zatem skutecznym usprawiedliwieniem jego absencji na komisji lekarskiej.

Akcentowano również, że Sąd I instancji dopuścił się błędnej interpretacji art. 60b ustawy pragmatycznej, stosując w postępowaniu literalny jego zapis, niestety niefortunnie zredagowany przez ustawodawcę, pomijając przepisy całej ustawy pragmatycznej, jako wykładni systemowej i zarazem celowościowej.

Odnośnie zarzutu procesowego twierdzono, że w postępowaniu naruszono art. 88 k.p.a. poprzez dowolną, zamiast swobodnej, ocenę dowodów. Sąd zaś I Instancji nie wyjaśnił dostatecznie sprawy, czym naruszył art. 113 P.p.s.a..

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w analizowanym stanie faktycznym nie zachodziły.

Zarzuty podniesione w wyżej opisanej skardze kasacyjnej zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.

Jako obrazę prawa materialnego wskazywano przy tym na: art. 111 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 5 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie a także na art. 60 b ustawy pragmatycznej w zw. z art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Natomiast naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarżący kasacyjnie upatrywał w naruszeniu: art. 80 k.p.a. w zw. z art.113 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, jak również w naruszeniu przepisów wymienionych w skardze wniesionej do Sądu Wojewódzkiego, tj. art.7, 9, 10 k.p.a.

Tak sformułowane zarzuty okazały się jednak nieuzasadnione.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych należy stwierdzić, że w tej kwestii w zasadzie wypowiedział się już Sąd Wojewódzki, który wyjaśnił, że organ, prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, poprawnie zanalizował stan faktyczny i nie naruszył przepisów proceduralnych. Wypada przy tym podzielić to stanowisko a zwłaszcza pogląd, że wyciągnięcie przez organ wniosków (dotyczących możliwości poruszania się przez żołnierza) na podstawie treści zaświadczenia lekarskiego zawierającego zwolnienie skarżącego kasacyjnie, nie stanowiło naruszenia reguł postępowania dowodowego w procedurze administracyjnej.

Zaświadczenie o zwolnieniu żołnierza od zajęć służbowych było dokumentem, w oparciu o który organ w sprawie dokonywał zasadniczych ustaleń faktycznych. Niezrozumiałym zatem wydaje się pogląd, że na podstawie tego rodzaju dokumentu organ był uprawniony do ustalenia faktu i terminu zwolnienia żołnierza z zajęć służbowych a nie mógł wziąć pod uwagę pozostałej treści zaświadczenia, odnoszącej się do faktu, że żołnierz w trakcie zwolnienia od zajęć służbowych mógł się poruszać (nie musiał leżeć).

Trafnie także Sąd Wojewódzki pozytywnie ocenił postępowanie organu, który – w kontekście niestawienia się przez skarżącego przed komisją lekarską – powiązał to niestawiennictwo z faktem, iż w celu uzyskania kolejnych zwolnień lekarskich skarżący musiał udawać się do lekarza, który prowadził praktykę w miejscowości odległej od miejsca zamieszkania skarżącego o blisko [...] kilometrów.

W tych warunkach należało stwierdzić, że zamknięcie rozprawy poprzedzającej wydanie zaskarżonego wyroku, zarządzone przez Przewodniczącego składu orzekającego w Sądzie Wojewódzkim, nie naruszało przepisu art. 113 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., gdyż sprawa została przez Sąd ten należycie wyjaśniona.

Powyższe wiąże się ściśle z zarzutami prawnomaterialnymi, opartymi na regulacjach zawartych w art. 60b i 111 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zwrócić przy tym należy uwagę, że wykładając treść w/w przepisów trzeba stosować zarówno wykładnię gramatyczną jak i celowościową.

Przepis art. 111 ust. 4 cytowanej ustawy pragmatycznej nakazuje zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej w skutek m. in. nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do komisji lekarskiej w określonym terminie i miejscu. Obowiązek zaś zgłoszenia się żołnierza zawodowego do wspomnianej komisji wynika z faktu, że - w myśl art. 5 ust. 1 w/w ustawy – wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby wojskowej.

W związku z tym, na zasadzie art. 5 ust. 3 pkt 1 omawianej ustawy, do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu (obligatoryjnie) tych żołnierzy zawodowych, którzy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące. Już zatem gramatyczna wykładnia tego ostatniego przepisu wskazuje, że skierowanie na badanie przez komisję lekarską i związany z tym obowiązek żołnierza zgłoszenia się do takiej komisji dotyczy żołnierzy niewykonujących (tj. aktualnie niewykonujących a nie tych, którzy nie wykonywali) zadań służbowych. Fakt ten zaś (a contrario) prowadzi do wniosku, iż zgłoszenie się przez żołnierza zawodowego do komisji lekarskiej nie jest traktowane jako zadanie służbowe.

Z tego powodu rozważania zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej a odnoszące się do interpretacji takich pojęć jak: "zadania służbowe", "obowiązki służbowe" czy "zajęcia służbowe" nie miały w tym przypadku istotnego znaczenia. Jak sam zresztą skarżący kasacyjnie zauważył, ustawodawca wielokrotnie w całej ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych posługuje się wymiennie tymi terminami. Ścisłe definiowanie i rozróżnianie tych pojęć było o tyle w tym przypadku mało przydatne, bowiem nie sposób przyjąć, że fakt korzystania przez żołnierza zawodowego ze zwolnienia lekarskiego usprawiedliwiać miałby jego niezgłosznie się do wojskowej komisji lekarskiej w związku właśnie z faktem przebywania przez żołnierza na wspomnianym zwolnieniu.

Rozumowanie odmienne, prezentowane przez skarżącego kasacyjnie, podważa całkowicie sens regulacji prawnej zawartej w art. 5 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 111 ust. 4 cytowanej ustawy a zatem podważa racjonalność samego ustawodawcy.

W związku z zarzutem kasacyjnym dotyczącym przepisu art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa) i akcentowaniem, że (cyt.) "w analogicznej sytuacji pracownik na podstawie zwolnienia lekarskiego L-4 jest zwalniany z obowiązku wykonywania pracy w sposób dosłowny całościowo, a nie tylko w zakresie swoich obowiązków wynikających z unormowań wewnętrznych" oraz zwracaniem uwagi na konieczność jednakowego traktowania w tej materii żołnierzy zawodowych i osób podlegających działaniu w/w ustawy, wyjaśnić wypada, że w trakcie procesu leczenia każdy pacjent, który korzysta ze zwolnienia lekarskiego od zajęć służbowych (w tym również osoby objęte w/w ustawą z dnia 25 czerwca 1999 r.) niejednokrotnie, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, jest obowiązany do stawienia się na wizytę kontrolną u lekarza prowadzącego lub na konsultację u innych lekarzy. W pewnych przypadkach osoba taka musi też, przed podjęciem na nowo obowiązków służbowych, poddać się badaniom okresowym, jak również jest obowiązana złożyć pracodawcy zaświadczenie lekarskie pozwalające jej na podjęcie w/w obowiązków (por. art. 211 pkt 5 oraz art. 229 § 2 kodeksu pracy). Niedopełnienie tych obowiązków przez pracownika jest przy tym traktowane jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, z wszystkimi konsekwencjami takiego stanu rzeczy.

Analogiczną funkcję jak w/w badania okresowe, czy zaświadczenie lekarza pozwalające na dopuszczenie pracownika do zajęć zawodowych, w stosunku do żołnierzy zawodowych spełnia m. in. orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej, zatem obowiązek zgłoszenia się do niej nie stanowi "zajęcia służbowego" w rozumieniu art. 60b ustawy pragmatycznej bowiem dopiero spełnienie tego obowiązku umożliwia ewentualnie żołnierzowi wykonywanie tego rodzaju zajęć zajęć.

Uznając zatem, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie były usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.