Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2708/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Wojciech Mazur, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka ( spr.), Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skarg Z. M., K. K., R. S., D.B., I. i A. Ż., M. W., M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego skargi oddala.


UZASADNIENIE

7/IV SA 2702 - 2706 i 2708 - 2709/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 155 kpa zmienił decyzję z dnia [...] maja 1997 r. w części dotyczącej załącznika graficznego do tej decyzji i zatwierdził zamienny projekt budowlany dla [...] Sp. z o.o. na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych typu E na terenie działki nr ew. [...] przy ulicy [...] w [...] gm. [...].

W uzasadnieniu podał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lutego 1997 r. Przedmiotem opracowania jest projekt zamienny dotychczasowych budynków wielorodzinnych typu D na budynki projektowane typu E w zakresie projektu budowlanego.

Projekt budowlany został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w dniu 13 lutego 2003 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", Z. M., K. K., A.i R S., D.B., W. i B. G., M. G., M. Z., I. i A. Ż., S. i J, C,, K, Z,-B, M. W., M. B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdził, że w odwołaniu skarżący powołali się jedynie na ogólną normę zawartą w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, nie podając jaki konkretnie przepis prawa zaskarżona decyzja narusza.

Zgodnie natomiast z obowiązującą linią orzecznictwa ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich powinna opierać się na wyłącznie obiektywnej ocenie przestrzegania obowiązujących przepisów, a w szczególności odnoszących się do wymagań techniczno-budowlanych. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne.

Organ II Instancji po ocenie materiału sprawy nie znalazł naruszeń prawa osób trzecich, a więc naruszeń przepisów prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli, Z. M., K. K., R. S., D. B., I. i A. Ż., M. W., M. B. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 34, 35 ust. 1 pkt. 2 prawa budowlanego oraz art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W konsekwencji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący ponieśli, że decyzja zmieniająca pozwolenie na budowę nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Pierwotne pozwolenie na budowę uprawniało inwestora do budowy osiedla domów jednorodzinnych i domów wielorodzinnych w formie małych domów mieszkalnych. Decyzja ta pozostawała w zgodności z wcześniejszą decyzją o warunkach zabudowy określającą w tożsamy sposób rodzaj dopuszczalnej inwestycji jako osiedla domów jednorodzinnych i domów wielorodzinnych w formie małych domów mieszkalnych.

Zaskarżona decyzja objęła dwie zmiany – załącznika graficznego i obejmuje sposób połączenia projektowanych domów mieszkalnych, druga dotyczy natomiast rodzaju zabudowy i polega na zezwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Z tych względów wydanie decyzji zmieniającej w tak oznaczonym zakresie pozostaje w sprzeczności z decyzją zabudowy terenu i planem zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Sąd podziela argumentację skarżących, iż wydając pozwolenie na budowę, organ architektoniczno – budowlany orzekający w niniejszej sprawie musiał zadość uczynić przepisom prawa, a w szczególności art. 34 i art. 35 ust 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jednakże Sad nie zgadza się z zarzutami skarżących, jakoby zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2003 r. Nr [...], a także poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2003 r. naruszały w/w przepisy prawa.

Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia [...] lutego 1997 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta określała przeznaczenie działek o nr ewid. [...];[...]i [...]przy ul. [...], na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w zabudowie wolnostojącej, bliźniaczej, szeregowej, dywanowej oraz na usługi nieuciążliwe wbudowane z dopuszczeniem mieszkalnictwa wielorodzinnego w formie małych domów mieszkalnych. Decyzja ta w swoich postanowieniach odwoływała się do Planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z roku 1986 i posługiwała się pojęciem "małego domu mieszkalnego" zaczerpniętym z w/w Planu.

Sąd nie podziela argumentów skarżących, iż decyzja o zamiennym pozwoleniu na budowę jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy terenu i planowania przestrzennego, co miało by skutkować jej uchyleniem.

Należy wskazać, iż w dacie rozstrzygania w niniejszej sprawie zarówno przez organ I instancji jak i przez organ II instancji, nie obowiązywały żadne przepisy prawa, które definiowałyby pojęcie "małego domu mieszkalnego".

Jedynie definicję "małego domu mieszkalnego" zawierała w art. 3 ustawa Prawo lokalowe z dnia 10 kwietnia 1974 r., która została uchylona z dniem 12 listopada 1994 r., na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, w której takie pojęcie nie występuje. Należy stwierdzić, iż definicja prawna "małego domu mieszkalnego" nie jest także zawarta ani w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ani w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Bezspornym jest, iż w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu organ użył sformułowania "małych domów mieszkalnych" w odniesieniu do mieszkalnictwa wielorodzinnego, a w pozwoleniu na budowę wydanym w dniu [...] marca 2003 r. wskazał na "budynki mieszkalne wielorodzinne". Ponieważ w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. w 1997 r., pojęcie "małych domów mieszkalnych" nie funkcjonowało w obrocie prawnym, to w ocenie Sądu nie można więc uznać, iż pozwolenie na budowę wydane dla "budynków mieszkalnych wielorodzinnych" pozostaje w sprzeczności z "dopuszczeniem mieszkalnictwa wielorodzinnego w formie małych domów mieszkalnych". Zdaniem Sądu decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji na tyle ogólnie określała warunki zabudowy objętego nią terenu, iż trudno jest mówić o sprzeczności z nią decyzji o pozwoleniu na budowę wydanym przez Starostę [...]w dniu [...] marca 2003 r. Ponadto wskazać należy, iż we wcześniejszych aktach prawnych regulujących omawianą problematykę, pojęcie "małego domu mieszkalnego" określane było jako "budynek obejmujący samodzielne lokale mieszkalne, stanowiące odrębną własność różnych osób".

Sąd nie podziela zdania skarżących, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2003 r. wprowadziła nowy ład architektoniczny. Decyzja ta odnosi się w dalszym ciągu do budynków mieszkalnych wielorodzinnych, których budowa została dopuszczona na niniejszym terenie zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zwiększenie budynków mieszkalnych w stosunku do pierwotnego pozwolenia na budowę, nie stanowi o utracie przez nie przymiotu "mieszkalnictwa wielorodzinnego", które dopuszczone zostało ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy, też zauważyć, że około dwukrotne zwiększenie planowanych budynków nie powoduje w ocenie Sądu automatycznej utraty przez te budynki przymiotu "małych domów mieszkalnych". Są to bowiem nadal budynki mieszkalne wielorodzinne, obejmujące samodzielne lokale mieszkalne, stanowiące odrębną własność różnych osób.

Zgodzić się natomiast należy z zarzutami skarżących, iż Starosta [...] wydając decyzję z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...], błędnie wskazał art. 155 kpa jako podstawę zmiany swojej wcześniejszej decyzji. Art. 36 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi bowiem samodzielną podstawę do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Uchybienie to nie stanowi jednak istotnego naruszenia prawa procesowego, a co za tym idzie nie stanowi podstawy do uchylenia w/w decyzji.

W toku postępowania odwoławczego badano okoliczności oceny uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 Prawa budowlanego). Przez pojęcie ochrony interesu osób trzecich należy pojmować obowiązek organu do zbadania w każdym przypadku udzielenia pozwolenia na budowę, czy dochodzi, względnie mogło dojść, do naruszenie interesów osób trzecich, ze szczególnym uwzględnieniem właścicieli sąsiednich nieruchomości. Jednakże kontrola ta odbywa się jedynie w zakresie naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Analizując zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, organ słusznie stwierdził, iż skarżący nie wskazali jaki konkretny przepis prawa został naruszony. Zaś zarzuty zmiany kubatury wewnętrznej i odejścia od koncepcji apartamentowców, a zatem zwiększenia gospodarstw domowych odnoszą się do jedynie do ewentualnego naruszenia interesu faktycznego skarżących a nie interesu prawnego.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.