Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 124/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi T. O. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r. 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r., który wpłynął do organu w dniu [...] lipca 2017 r. T.O. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową, o skorzystanie z uprawnień do wyłączenia stosowania wobec niego art. 15c ww. ustawy i wydanie w tym zakresie stosownej decyzji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ, powołując się na art. 36 K.p.a., poinformował wnioskodawcę, że jego sprawa nie zostanie załatwiona w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 K.p.a., co wynika z konieczności dokonania wszechstronnego i wnikliwego zbadania przedmiotowej sprawy, a to z kolei wymaga podjęcia szeregu czynności wyjaśniających.

Organ podniósł przy tym, że musi wystąpić do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA o stosowne informacje dotyczące wnioskodawcy. Ponadto ustalenia wymaga, czy wnioskodawca podlega regulacjom ustawy zaopatrzeniowej (art. 15c, art. 22a, art. 24a), a w przypadku potwierdzenia powyższego konieczne będzie wystąpienie do Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z prośbą o przekazanie informacji o przebiegu służby wnioskodawcy na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej. Ponadto niezbędne będzie wystąpienie do formacji, w których pełnił służbę, lub jej następcy prawnego, z prośbą o weryfikację okresów służby pod kątem ustawowego wymogu dotyczącego rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

W związku z powyższym organ podał, że rozpatrzenie wniosku będzie możliwe po zebraniu ww. dowodów, co powinno nastąpić do dnia [...] czerwca 2018 r.

Jednocześnie pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ zwrócił się do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA o stosowne informacje dotyczące wnioskodawcy.

Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA odpowiedział na powyższe wystąpienie organu pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., w którym poinformował, że T.O. ma ustalone prawo do emerytury, został zwolniony ze służby w Komendzie Wojewódzkiej w [...] w dniu [...] lutego 2004 r. Do emerytury zaliczono okresy wymienione w załączniku do pisma. Jednocześnie poinformowano, że ZER MSW na podstawie art. 15c i/lub 22a ustawy zaopatrzeniowej wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury, w związku z otrzymaną z IPN informacją, o pełnieniu przez ww. służby na rzecz totalitarnego państwa w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, dołączając kopię ww. decyzji potwierdzoną za zgodność z oryginałem wraz z poświadczoną kopią Informacji IPN o przebiegu służby wnioskodawcy.

W związku z otrzymaniem powyższe informacji, organ pismami datowanymi na [...] października 2017 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji oraz do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, o przekazanie informacji dotyczących przebiegu służby wnioskodawcy.

Przy piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r., Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu przekazał organowi kopie z akt osobowych dotyczące przebiegu służby T.O.. Jednocześnie poinformował, że w aktach nie odnaleziono dokumentów dotyczących służby po dniu 12 września 1989 r.

Natomiast, Komenda Głowna Policji, w odpowiedzi na wystąpienie organu, przy piśmie z dnia [...] marca 2018 r., przedstawiła informacje dotyczące przebiegu służby wnioskodawcy. Na podstawie zebranego materiału Komendant Główny Policji ocenił, że T.O. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji na co wskazują opinie służbowe oraz wnioski o mianowanie na kolejne wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe.

Podkreślono, że w analizowanych materiałach nie stwierdzono kar dyscyplinarnych, brak jest również dokumentów potwierdzających wprost udział wnioskodawcy w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia, jednak charakter zadań wykonywanych w jednostkach organizacyjnych Policji może wskazywać z dużym prawdopodobieństwem na możliwość zaistnienia takich sytuacji.

Pismem z [...] maja 2018 r. organ poinformował wnioskodawcę, że w sprawie została zebrana dokumentacja niezbędna do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, a w celu realizacji uprawnień strony z art. 10 i art. 81 K.p.a. może zapoznać się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma.

Jednocześnie, stosownie do treści art. 36 § 1 K.pa. organ poinformował wnioskodawcę, że rozpatrzenie wniosku powinno nastąpić do [...] stycznia 2019 r.

Pismem z [...] stycznia 2020 r. T.O. wniósł do organu ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 i 3 K.p.a., stwierdzając, że pomimo wyznaczenia przez organ terminu do rozpoznania jego wniosku z dnia [...] lipca 2017 r., do dnia wniesienia ponaglenia organ nie wydał decyzji, nie poinformował też o kolejnym terminie załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na to wystąpienie, organ pismem z [...] lutego 2020 r. poinformował wnioskodawcę, że sprawa z jego wniosku nie zostanie załatwiona w terminie przewidzianym w poprzednim piśmie organu, co wynika z konieczności oczekiwania na żądane materiały z Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Jednocześnie, stosownie do treści art. 36 § 1 K.pa. organ zawiadomił wnioskodawcę, że rozpatrzenie wniosku będzie możliwe po zebraniu wszystkich koniecznych dowodów, co powinno nastąpić do dnia [...] maja 2020 r.

Ponadto, pismem z [...] lutego 2020 r. organ zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przesłanie szerszej dokumentacji dotyczącej służby T.O. do dnia [...] lipca 1990 r., na potrzeby prowadzonego postępowania.

W dniu [...] stycznia 2020 r. T.O. skierował, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozpoznania jego wniosku złożonego na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

W skardze wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w terminie miesiąca oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie podkreślając, że mimo, iże organ zakreślił kolejny termin załatwienia sprawy do dnia [...] stycznia 2019 r., to do dnia wniesienia skargi skarżący nie otrzymał decyzji organu będącej odpowiedzią na jego wniosek. Jednocze3śnie zaznaczył, że w dniu [...] stycznia 2020 r. skierował do organu ponaglenie w trybie art. 37 § 1 i 3 K.p.a., które pozostało bez odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi wskazał, że wejście w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy zaopatrzeniowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2270), która w art. 8a ust. 1 i 2 zobowiązuje ministra właściwego do spraw wewnętrznych, aby w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach wyłączył stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13 b, ze względu na:

1. krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz

2. rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia,

wymaga od organu podjęcia szeregu czynności, w szczególności zebraniu materiału dowodowego i jego wnikliwej analizy. Do wydania decyzji nie wystarczy wniosek strony złożony w trybie określonym w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, aby wydać decyzję w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy musi dokonać wszechstronnego i wnikliwego zbadania przedmiotowej sprawy, co wymaga podjęcia przez organ administracji szeregu czynności wyjaśniających.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stan faktyczny i prawny (wynikający z ww. ustawy) organ podniósł, że wydłużenie terminu załatwienia sprawy jest uzasadnione, a organ potrzebuje - realnego w okolicznościach sprawy - czasu do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie. Właściwy czas na wydanie i uzasadnienie rozstrzygnięcia w sprawie jest bardzo istotny ze względu na materię, którą obejmuje ustawa, a mianowicie dotyczącą wysokości zaopatrzenia emerytalnego/rentowego/rentowego rodzinnego funkcjonariuszy i ich rodzin. Konstrukcja przepisów ustawy uniemożliwia zastosowanie art. 8a bez wcześniejszego ustalenia, czy skarżący w ogóle podlega reżimowi art. 15c, 22a, czy art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Zatem w przedmiotowej sprawie okoliczności zwalniające organ administracji publicznej z zarzutu bezczynności mają charakter prawny i proceduralny, a nie faktyczny, a tylko takie okoliczności zwalniają organ administracji publicznej z zarzutu bezczynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2013 r. II SAB/Lu 105/13, LEX nr 1333599).

Organ zaznaczył jednocześnie, że do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynęła znaczna liczba spraw (na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę około 4 800) wniesionych na podstawie przywołanego wyżej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a obiektywnie weryfikowalnymi czynnikami, które wpływają na terminy rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji.

Organ podniósł ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawach ze skarg na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosków w trybie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej w sprawach o sygn. akt II SAB/Wa 201/17, II SAB/Wa 509/17, II SAB/Wa 617/17, II SAB/Wa 553/17 oraz II SAB/Wa 13/18 odrzucił skargi stwierdzając, że sprawy te są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych i w związku z tym właściwe w tych sprawach są sądy powszechne, a nie wojewódzkie sądy administracyjne. W konsekwencji nie jest dopuszczalne w tych sprawach również wniesienie skarg na bezczynność.

Takie samo stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajął w sprawach o sygn. akt II SA/Wa 1815/17 oraz sygn. akt VIII SA/Wa 61/18 ze skarg na decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania art. 15 c, art. 22 a i art. 24 a ustawy zaopatrzeniowej, odrzucając skargi.

Organ przywołał też sygnatury spraw ze skarg na decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2020 r. organ poinformował Sąd, iż w dniu [...] sierpnia 2020 r. w sprawie z wniosku T.O. została wydana decyzja administracyjna

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej zwana jako "P.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w załatwieniu wniosku T.O. z dnia [...] lipca 2017 r.

Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z kolei w myśl art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie określonym w art. 36 § 1 (bezczynność). W niniejszej sprawie skarżący dopełnił ww. formalnoprawnej przesłanki do wniesienia skargi, bowiem pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. wniósł ponaglenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Z materiału aktowego wynika, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wydanie decyzji na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...). Organ gromadził materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia przez okres ponad 9 miesięcy. Następnie, pismem z [...] maja 2018 r. poinformował skarżącego, że w sprawie została zebrana dokumentacja niezbędna do wydania merytorycznej decyzji oraz pouczył go o uprawnieniach wynikających z art. 10 i art. 81 K.p.a., a także poinformował, że rozpatrzenie wniosku powinno nastąpić do [...] stycznia 2019 r. Jednak w tym zakreślonym przez organ terminie nie doszło do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji. Dlatego pismem z [...] stycznia 2020 r. T.O. wniósł do organu ponaglenie. W odpowiedzi na to ponaglenie organ pismem z [...] lutego 2020 r. poinformował skarżącego, że sprawa z jego wniosku nie zostanie załatwiona w terminie przewidzianym w poprzednim piśmie organu, co wynika z konieczności oczekiwania na żądane materiały z Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Jednocześnie, pismem z tej samej daty tj. [...] lutego 2020 r. organ zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przesłanie szerszej dokumentacji dotyczącej służby T.O. do [...] lipca 1990 r.

Z powyższego wynika, że mimo, iż w piśmie [...] maja 2018 r. organ poinformował skarżącego, że w sprawie została zebrana dokumentacja niezbędna do wydania merytorycznej decyzji to przez okres prawie 20 miesięcy nie zakończył sprawy i nie podejmował żadnych innych czynności w tej sprawie. Dopiero po wystąpieniu przez skarżącego z ponagleniem organ pismem z [...] lutego 2020 r. zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przesłanie dodatkowych materiałów dotyczących służby skarżącego. Decyzja administracyjna w tej sprawie została wydana natomiast dopiero w dniu [...] sierpnia 2020 r., a więc po upływie trzech lat od złożenia przez skarżącego wniosku.

Sposób procedowania organu w niniejszej sprawie wskazuje na naruszenie zasady szybkości i efektywności postępowania administracyjnego. Nie można bowiem zaaprobować stanu, w którym organ, podejmując określone czynności procesowe w dużych odstępach czasowych, nie załatwia wniosku strony przez okres 3 lat.

Należy zaznaczyć, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym (...) nie zawiera odrębnych od K.p.a. przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy, jak również nie wyłącza stosowania przepisów K.p.a. Kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z konieczności dokonania kwerendy akt nie zwalniają z zarzutu bezczynności. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów, czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarzut bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego jest uzasadniony. Przy czym zarówno czas trwania postępowania z wniosku skarżącego w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...), tj. 3 lata, jak i brak po stronie organu w toku postępowania zintensyfikowanych działań, które wskazywałyby jednoznacznie, że faktycznie zmierzał do jak najszybszego zakończenia postępowania, powodują, iż konieczne stało się stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie chodzi tylko o samo rażące naruszenie art. 35 § 3 K.p.a., który wyznacza terminy prowadzenia postępowania administracyjnego, czy przepisu art. 12 K.p.a. statuującego zasadę szybkości postępowania, które to uchybienia są oczywiste, ale przede wszystkim o rażące naruszenie art. 8 K.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do organu władzy publicznej.

Jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że wydanie decyzji w sprawie należącej do właściwości rzeczowej organu musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Tym niemniej, czasu opóźnienia w niniejszej sprawie nie można usprawiedliwić, bowiem organ przez wiele miesięcy nie kończył postępowania i w efekcie nie wydawał decyzji administracyjnej. Uczynił to dopiero w dniu [...] sierpnia 2020 r., a więc po wniesieniu skargi, lecz przed datą wyrokowania w niniejszej sprawie. Ta okoliczność powoduje, iż Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego w myśl art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., stwierdził jednak, że organ dopuścił się bezczynności - stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji z urzędu, skarżący zaś o to nie wnioskował. Sąd uwzględnił w szczególności okoliczność, że na dzień wyrokowania decyzja administracyjna została przez organ wydana.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku.