Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 220/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 2a-2h
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, , po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 395/19 w sprawie ze skargi Gminy Miasta Z. na indywidualną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Gminy Miasta Z. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 29 października 2019 r., o sygn. akt I SA/Łd 395/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi Gminy Miasta Z. (dalej jako: "Gmina" lub "skarżąca"), uchylił interpretację indywidualną, wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 marca 2019 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Przedstawiając stan sprawy Sąd ten podał, że we wniosku o interpretację skarżąca wskazała, że jest zarejestrowana jako podatnik podatku od towarów i usług. Do jednostek powołanych w celu realizacji zadań własnych z zakresu lokalnego transportu zbiorowego Miasta należą Miejskie Usługi Komunikacyjne w Z. (dalej: MUK) - jednostka budżetowa Miasta finansowana i rozliczana z budżetu Gminy Miasto Z.. Głównym przedmiotem działalności MUK jest zapewnienie mieszkańcom Miasta dostępu do lokalnego transportu zbiorowego. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej MUK - jednostka budżetowa Miasta (do 31 grudnia 2016 r. zarejestrowana jako podatnik VAT czynny, a od 1 stycznia 2017 r. nierozliczająca się jako odrębny podatnik) wykonywała i wykonuje zarówno czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług jak również czynności niepodlegąjące opodatkowaniu tym podatkiem. Część usług MUK świadczy odpłatnie, częściowo odpłatnie lub nieodpłatnie, bo z zastosowaniem ulg ustawowych oraz stosowanych na mocy aktów prawa miejscowego.

Gmina poinformował, że nabywane towary i usługi w Miejskich Usługach Komunikacyjnych w 2016 r. służyły, tak jak w 2017 oraz 2018 roku, działalności gospodarczej. MUK stosował prę współczynnik asekuracyjnie, ze względu na opłatę dodatkową za jazdę bez ważnego biletu i opłaty manipulacyjne. Jednostka, ale już jako Gmina, zwróciła się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej opisując stan faktyczny, który w roku 2016 był taki sam. jak w 2017 i 2018. Uzyskała odpowiedź, że przy opisanym stanie faktycznym nie musi stosować prewspółczynnika; elementy stanu faktycznego są takie same w poszczególnych latach, tj. w 2016, 2017 oraz 2018 roku.

W celu doprecyzowania zagadnienia ulg stosowanych w komunikacji miejskiej Miasta, Wnioskodawca wyszczególnił ulgi (przejazdy bezpłatne i ulgowe) wynikające z prawa powszechnie obowiązującego i uchwał Rady Miasta Z.

W dniu 22 grudnia 2016 roku dla Wnioskodawcy została wydana interpretacja indywidualna (w której uznano za prawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w odniesieniu do zakupów dokonywanych przez MUK nie będą miały zastosowania przepisy art. 86 ust. 2a-2h ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm, zwanej dalej u.p.t.u.) W związku z nowymi wyrokami sądów administracyjnych dotyczących obowiązku stosowania prewspółczynnika, po stronie Miasta pojawiła się kolejna wątpliwość, co do obowiązku stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. (dalej: "prewspółczynnik" lub "preproporcja") przy dokonywaniu odliczenia podatku naliczonego od zakupów dokonywanych przez MUK i związanych z działalnością tej jednostki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy na podstawie opisanego stanu faktycznego, w szczególności biorąc pod uwagę usługi przewozu świadczone nieodpłatnie z uwagi na obowiązek zastosowania ulg przysługujących na mocy przepisów prawa powszechnie obowiązującego:

1) MUK -jednostka budżetowa Miasta jako odrębny podatnik VAT czynny do 31 grudnia 2016 r. - w okresie do 31 grudnia 2016 r.;

2) MUK - jednostka budżetowa Miasta dokonująca rozliczeń nie jako odrębny podatnik, ale jako jednostka organizacyjna jednostki samorządu terytorialnego - Miasta Z. w okresie od 1 stycznia 2017 r.;

- była/jest zobowiązana do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., dalej: u.p.t.u.) - tzw. prę współczynnika, przy dokonywaniu odliczenia podatku naliczonego od zakupów dokonywanych przez MUK i związanych z opisaną działalnością? Czy w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe, to czy Miasto, jako "wyłączny" podatnik od 1.01.2017 r., ma prawo do zwrotu podatku (poprzez ewentualną korektę deklaracji) za rok 2016 r., w którym podatnikiem czynnym była jej jednostka budżetowa -MUK?.

Zdaniem Wnioskodawcy, MUK w okresie do końca 2016 roku, jak i w okresie od 1 stycznia 2017 r. (dokonując rozliczenia cząstkowego jako jednostka organizacyjna jednostki samorządu terytorialnego) nie były i nie są zobowiązane do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u., przy dokonywaniu odliczenia podatku naliczonego od zakupów związanych z wykonywanymi przez nią czynnościami. W związku z tym, w przypadku niewłaściwego zastosowania przepisów art. 86 ust. 2a-2h, Wnioskodawca ma prawo do korekty rozliczenia za 2016 rok.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z uznał przedstawione przez skarżącą stanowisko za nieprawidłowe. Stwierdził bowiem, że w świetle art. 15 ust. 6 ustawy, Gmina Miasto działająca przez jednostkę budżetową, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W konsekwencji czynności udostępniania przystanków komunikacyjnych, za które pobierana jest od przewoźników opłata, uznano za działalność inną niż działalność gospodarcza.

Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy nie zgodzono się z twierdzeniem, że zarówno w 2016 r., jak i 2017 r. oraz w 2018 roku, czynności polegające na zapewnieniu transportu miejskiego dla mieszkańców Miasta i okolicznych miejscowości, winny być uznane za świadczenia (działania) wyłącznie w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Czynności związane z zapewnieniem transportu miejskiego wykonywane były/są zarówno w ramach działalności gospodarczej, jak i działalności innej niż działalność gospodarcza.

Uchylając zaskarżoną interpretację w powołanym na wstępie wyroku WSA w Łodzi przyjął, że stosunek prawny pomiędzy Gminą a przewoźnikami zewnętrznymi użytkownikami przystanków ma charakter publiczno nie zaś cywilnoprawny. Opłaty te stanowią dochód gminy z przeznaczeniem na utrzymanie przystanków komunikacyjnych oraz dworców oraz realizację zadań określonych w art. 18 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 2016 ze zm. dalej u.p.t.z.) W ocenie Sądu udostępnianie przystanków za opłatą wynikającą z przepisu art. 16 ust. 4 u.p.t.z. stanowi działanie towarzyszące opodatkowanej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług w zakresie transportu zbiorowego i związane z tą działalnością, nie zaś odrębną sferę działalności gminy.

Dyrektor KIS złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od Gminy na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. zwana dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi Dyrektor KIS zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1. art. 86 ust. 1 w zw. art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę zastosowania polegające na bezpodstawnym uznaniu przez Sąd, iż: w stanie faktycznym niniejszej sprawy udostępnianie przez wnioskodawcę przystanków przewoźnikom zewnętrznym za opłatą wynikającą z art. 16 u.p.t.z. stanowi działanie towarzyszące opodatkowanej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług w zakresie transportu zbiorowego i jest związane z tą działalnością, co z kolei doprowadziło Sąd do błędnego uznania, iż; Gmina przy realizacji zadań własnych zaspokajania potrzeb ludności w zakresie transportu zbiorowego, działając za pośrednictwem swojej jednostki organizacyjnej – MUK , udostępniając korzystanie przez przewoźników zewnętrznych z przystanków w zamian za opłaty na podstawie art. 16 u.p.t.z. ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od ponoszonych wydatków (związanych z opisaną we wniosku działalnością) i nie jest w związku z tym zobowiązana do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u.

2. art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę zastosowania polegające na bezpodstawnym uznaniu przez Sąd, iż zarówno w 2016 r., jak i 2017 r., oraz w 2018 r. czynności polegające na zapewnieniu transportu miejskiego dla mieszkańców Miasta i okolicznych miejscowości, winny być uznane za świadczenia (działania) wyłącznie w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a w konsekwencji błędne uznanie przez Sąd, iż Miasto, które dokonuje scentralizowanych rozliczeń podatku VAT od dnia 1 stycznia 2017 r. nie jest zobowiązane do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u., MUK działający jako odrębny podatnik VAT do 31 grudnia 2016 r., nie był zobowiązany do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u.

Gmina nie skorzystała z wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, 567, 568, 695, 875) Przewodnicząca Wydziału I Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządzeniem z dnia 4 marca 2021r. skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Rację ma Sąd pierwszej instancji,że sporna w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie - czy Gmina przy realizacji zadań własnych zaspokojenia potrzeb ludności w zakresie transportu zbiorowego działając za pośrednictwem swojej jednostki organizacyjnej – MUK, udostępniając korzystanie przez przewoźników zewnętrznych z przystanków w zamian za opłaty na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, pozbawiona jest możliwości pełnego odliczenia podatku naliczonego od ponoszonych wydatków i czy w takiej sytuacji konieczne jest zastosowanie prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT ?.

Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że:

- opłaty za udostępnianie przewoźnikom przystanków i dworca mają charakter opłat publicznoprawnych, ponieważ są pobierane w ramach władztwa publicznego na podstawie podjętej przez radę gminy uchwały wydawanej w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 16 ust. 4 u.p.t.z.

- stosunek prawny pomiędzy Gminą a przewoźnikami zewnętrznymi - użytkownikami przystanków ma charakter publicznoprawny, nie zaś cywilnoprawny,

- opłaty te stanowią dochód gminy z przeznaczeniem na utrzymanie przystanków komunikacyjnych oraz dworców oraz realizację zadań określonych w art. 18 u.p.t.z.

Z tych względów – zdaniem Sądu pierwszej instancji - uznać należy, że udostępniane przystanków za opłatą wynikającą z przepisu art. 16 ust. 4 u.p.t.z. stanowi działanie towarzyszące opodatkowanej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług w zakresie transportu zbiorowego i związane z tą działalnością, nie zaś z odrębną sferą działalności gminy.

Prezentując powyższe stanowisko Sąd pierwszej instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 832/18 (opubl. CBOSA) jak i wyroki WSA i NSA wydane w stanach faktycznych dotyczących odliczenia podatku od nakładów na targowiska, gdy gmina pobiera jednocześnie opłatę targową.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznaje powyższy pogląd za wadliwy, gdyż zgodzić należy się z zarzutami skargi kasacyjnej, że pobór przedmiotowych opłat za korzystanie przez przewoźnika z przystanków i dworca wskazuje,że przystanki i dworzec wykorzystywane są zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, niemających jedynie charakteru towarzyszącego działalności gospodarczej gminy w sferze organizacji lokalnego transportu zbiorowego.

Należy podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w wyroku z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 1930/19 (opubl. CBOSA), że mimo tego, że opłata targowa i opłata za korzystanie z przystanków są należnościami publicznoprawnymi, to jednak różnią się od siebie na tyle istotnie, że ma to wpływ na ocenę ich poboru w kontekście stosowania art. 86 ust. 2a u.p.t.u.

Opłata targowa nie jest bowiem należna z tytułu wykorzystywania przez gminę targowiska, skoro jest nieekwiwalentnym zobowiązaniem podatkowym należnym gminie, powstającym z mocy prawa w następstwie prowadzenia przez osoby fizyczne, jak i osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej sprzedaży na targowisku. Decydujące przy tym jest faktyczne wykonywanie przez te osoby czynności sprzedaży w miejscu wskazanym przez gminę do prowadzenia takiej sprzedaży. Fakt, że od sprzedaży na targowiskach należne jest powyższe zobowiązanie podatkowe nie oznacza, że targowisko wykorzystywane jest zarówno do celów prowadzonej przez gminę działalności gospodarczej jak i do celów innych, nie mających charakteru działalności gospodarczej, gdyż gmina wykorzystuje targowisko jedynie na cele prowadzonej działalności gospodarczej (udostępniania powierzchni), a opłata targowa obciąża podmioty z samego faktu realizowanej na targowisku sprzedaży, czyli sprzedaży w miejscu wyznaczonym do tego przez gminę, niezależnie od tego czy podmioty te wykorzystują infrastrukturę targowiska.

Uwzględnić bowiem należy, że wykorzystywanie targowiska wiąże się z zawieranymi ze sprzedawcami umowami dzierżawy, z tytułu których ponoszone są opłaty czynszowe oraz z opłatami eksploatacyjnymi ponoszonymi również przez osoby dokonujące rezerwacji stanowisk handlowych, na którą składają się koszty utrzymania części wspólnych targowiska, a w szczególności, m.in.: oświetlenia targowiska, wywozu nieczystości komunalnych, sprzątania, odśnieżania, dostarczenia wody i odprowadzania ścieków oraz koszty wyposażenia i remontów targowiska. Jak bowiem wskazuje art. 15 ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz.613, ze zm.; dalej u.p.o.l.) pobieranie opłaty targowej jest niezależne od należności za korzystanie z urządzeń targowych, czy też konieczności ponoszenia opłat za usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.

Tymczasem sporna opłata za korzystanie z dworca (przystanków komunikacyjnych), mimo że ma charakter publicznoprawny, jest należnością – jak sama jej nazwa wskazuje – za korzystanie z określonej infrastruktury gminnej w postaci przystanków komunikacyjnych lub dworców (art. 16 ust. 1 i 4 u.p.t.z.). Co istotne, normatywnie określono także przeznaczenie tych opłat przez gminę. Na podstawie art. 16 ust. 7 u.p.t.z. opłaty te stanowią dochód właściwej jednostki samorządu terytorialnego, z przeznaczeniem na:

1) utrzymanie przystanków komunikacyjnych oraz dworców, oraz

2) realizację zadań własnych gminy w zakresie publicznego transportu zbiorowego - w przypadku gdy organizatorem jest gmina, do których należą budowa, przebudowa i remont:

- przystanków komunikacyjnych oraz dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest gmina;

- wiat przystankowych lub innych budynków służących pasażerom, posadowionych na miejscu przeznaczonym do wsiadania i wysiadania pasażerów lub przylegających do tego miejsca, usytuowanych w pasie drogowym dróg publicznych bez względu na kategorię tych dróg.

Tym samym istota tych opłat zbliża je do opłat za eksploatację mienia gminnego, bez jednak warunku ich stosownej ekwiwalentności charakterystycznej dla odpłatności o charakterze cywilnoprawnym. Jednak okoliczność, że celem spornej opłaty (w ramach realizacji przez gminę zadań organizatora publicznego transportu zbiorowego) jest partycypacja przewoźników w zapewnieniu infrastruktury do prawidłowego wypełniania tych zadań o charakterze działalności gospodarczej, powoduje, że tej sfery aktywności gminy o charakterze publicznoprawnym nie można "wyłączyć" z normy art. 86 ust. 2a u.p.t.u., poprzez stwierdzenie, że ma ona jedynie charakter towarzyszący działalności gospodarczej gminy w sferze organizacji lokalnego transportu zbiorowego.

Należy bowiem mieć na uwadze, że dla podmiotów takich jak gmina, występujących na gruncie podatku od towarów i usług w charakterze podatnika oraz niepodatnika (organu władzy publicznej), od 1 stycznia 2016 r. ustanowiono regulację szczególną określającą zasady odliczania podatku naliczonego w odniesieniu do zakupionych towarów i usług wykorzystywanych do celów mieszanych (podlegających i niepodlegających systemowi VAT). W przypadku gdy nabyte towary i usługi wykorzystywane są zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, a więc nie jest możliwe przypisanie nabytych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej (art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u.). W ten sposób ustanowiona została swoista zasada, że jeżeli dany wydatek (z tytułu nabycia towarów lub usług) wiąże się u takiego podatnika (gmina) z obydwoma sferami jego działalności (gospodarczej i pozagospodarczej), a nie jest możliwe przypisanie tego wydatku w całości do działalności gospodarczej, powstaje obowiązek rozliczenia tego podatku zgodnie z zasadami określonymi w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u., czyli według stosownie ustalonej proporcji (przy zastosowaniu, tzw. prewspółczynnika). "Wyjęcie" zatem z tej zasady określonych wydatków gminnych, które mieszczą się w kryteriach zastosowania tych norm, z uwagi na przyjęcie towarzyszącej jedynie działalności gospodarczej określonej działalności publicznoprawnej gminy, pozostaje w sprzeczności z art. 86 ust. 2a u.p.t.u., skoro – jak w tej sprawie – określone wydatki poniesione na stworzenie infrastruktury dworca – służą gminie na pozyskiwanie dwóch rodzajów dochodów: z tytułu działalności gospodarczej oraz działalności niegospodarczej (jako organu władzy publicznej), a nie jest możliwe przypisanie tego wydatku w całości do działalności gospodarczej. Jedynie zatem – jak w przypadku opłaty targowej – gdzie jej pozyskiwanie jest niezależne od wydatków na infrastrukturę targową, a więc nie można stwierdzić, że obowiązek ponoszenia opłaty targowej z tytułu sprzedaży w miejscu wskazanym przez gminę jako targowisko wiąże się bezpośrednio z tymi wydatkami służącymi działalności gospodarczej gminy, nie ma podstaw do stosowania proporcji rozliczenia tych wydatków zgodnie z art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u.

Należy podkreślić, że jeżeli - jak w tej sprawie - określone wydatki na infrastrukturę dworcową i przystanki autobusowe wiążą się bezpośrednio i nierozerwalnie z dochodami uzyskiwanymi przez gminę z wykorzystywania ich w działalności gospodarczej i z tytułu opłat za korzystanie z dworca i przystanków podatek naliczony z ich tytułu powinien być rozliczany na podstawie art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u., z uwagi na spełnienie przesłanki jednoczesnego wykorzystywania tej infrastruktury w działalności gospodarczej i pozagospodarczej, w ramach organizacji lokalnego transportu zbiorowego.

W świetle powyższego w orzecznictwie NSA ukształtował się np. pogląd, że jeżeli z tytułu udostępnienia przystanków gmina pobiera opłatę od przewoźników za zatrzymywanie się na przystankach o charakterze należności publicznoprawnej pozostającej poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług, to nie można uznać, że przystanki te są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej opodatkowanej i przyznać gminie prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego, pomijając regulację zawartą w art. 86 ust. 2a u.p.t.u. i art. 86 ust. 1 tej ustawy (por. wyroki NSA z 19 września 2019 r., sygn. akt I FSK 731/17, z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 1930/19, z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt I FSK 2052/18, opubl. CBOSA).

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony był odstąpić w tej sprawie od wykładni art.86 ust. 2au.p.t.u. zaprezentowanej w wyroku z 15 listopada 2018 r. sygn. akt I FSK 832/18.

W konsekwencji słuszne okazały się zarzuty błędnej wykładni i w konsekwencji błędnego zastosowania art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2a-2h oraz art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę Gminy, jako niezasadną, przy uwzględnieniu zaprezentowanej w niniejszym wyroku wykładni oraz zastosowania art.86 ust. 1 i art.86 ust. 2a-2h w zw.z art.15 ust. 6 u.p.t.u..

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących zwrot wpisu od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).