Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1076/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: odrzucono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 280 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.G. o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2015r., sygn. akt I SA/Kr 438/15, wydanym w sprawie skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 31 grudnia 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 września 2016r. (data prezentaty sądowej) W.G. złożył osobiście skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2015r., sygn. akt I SA/Kr 438/15. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę skarżącego na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 31 grudnia 2014r. nr [...]

W uzasadnieniu skargi o wznowienie podniósł, że pojawiły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem skarżącego, powyższy wyrok, w zakresie w jakim nie uwzględnia kwoty zmniejszającej ciężarów i świadczeń publicznych (podatków i innych danin publiczno-prawnych), gwarantujących co najmniej minimum egzystencji, jest niezgodny z art. 2 i art. 84 Konstytucji. Powołał się w tym zakresie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2015r., sygn. akt K 21/14). W dalszej części uzasadnienia skarżący podał, że powyższy wyrok w sposób bezsporny stwarza zagrożenie życia i prowadzi do eksterminacji, bowiem Sąd nie przedstawił wymaganej przez przepisy prawa "formuły ograniczeń", tzn. że działał z naruszeniem zasady legalizmu i wbrew obowiązującemu prawu. Jako podstawę wznowienia podał art. 77 ust. 2 Konstytucji. Ponadto skarżący zawarł w skardze skany treści orzeczenia tut. Sądu wskazując na ich nieprawdziwość. Skarżący wniósł o zabezpieczenie roszczeń. Powołał wyroki TK dot. godności człowieka i stwierdził, że wyrok tut. Sądu narusza konstytucyjne prawo do życia, gdyż przekracza i łamie "granicę śmierci", a tym samym łamie prawo do godności człowieka. Skarżący wskazał również, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, a Sąd powinien był pouczyć go, a następnie uzasadnić i podać podstawę prawną dotyczącą rozbieżności, pomiędzy przepisami prawa we Włoszech i w Polsce, co skutkowało nieuwzględnieniem, czy też zniszczeniem dowodów w sprawie. Jako nowy dowód w sprawie, skarżący przedłożył wyrok Trybunału we Włoszech z dnia 27 lipca 2012r.

Dnia 9 września 2016r. (data prezentaty sądowej) skarżący złożył pismo zatytułowane: "Uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie/wznowienia postępowania" wskazując, że zaskarżenie decyzji ZUS, wbrew stanowisku organu nie dotyczy ustawy podatkowej, lecz stanowi problem konstytucyjny (art. 2 i 84 Konstytucji) oraz powszechnie obowiązującej normy prawnej wyrażonej w odniesieniu do minimum egzystencji. W dalszej części uzasadnienia skarżący poczynił wywody nt. klauzul generalnych i zasad w ujęciu dyrektywalnym, konstytucyjnych zasad prawa i norm prawnych, zasady sprawiedliwości, interpretacji zgodnej z prawem, praw obywatelskich, ważnego interesu społecznego oraz ograniczenia i pozbawienia praw, powołując szerokie treści z piśmiennictwa. Podał również, że TK w wyroku z dnia 28 października 2015r., sygn. K 21/14 dokonał wymagalnej operacjonalizacji w ramach konkretnego stanu faktycznego, jakim jest minimum egzystencji i dla tego stanu faktycznego "zasada sprawiedliwości" zawiera dostatecznie precyzyjne i jednoznaczne przesłanki do formułowania ocen prawnych. Wykładnia legalna "zasady sprawiedliwości" w odniesieniu do minimum egzystencji oraz art. 2 Konstytucji dokonana przez TK i zasady prawa, jako normy prawnej jest powszechnie obowiązującą, tzn., że wszyscy adresaci są związani znaczeniem tej zasady.

Następnie w dniu 26 września 2016r. (data prezentaty sądowej) skarżący kolejny raz uzupełnił wniosek o ponowne rozpatrzenie/wznowienie postępowania. Podważył stanowisko ZUS, jako oparte na fałszu. Zdaniem skarżącego, ciężary i świadczenia publiczne, może ponosić tylko ten, kto jest w stanie sprostać tym obowiązkom. Konstytucyjnie ustanowioną granicą zdolności ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych jest granica ubóstwa (minimum egzystencji socjalnej). Podatek dochodowy jest pierwotnym w stosunku do innych danin i świadczeń publicznych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa ścisły związek pomiędzy dochodami, podatkiem dochodowym oraz składkami na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Zgodnie z ww. wyrokiem TK zdolność do ponoszenia ciężarów i danin publicznych jest uzależniona od dochodu, tzn. zdolności podatkowej zobowiązanego – wobec powyższego uznał on swoje stanowisko za słuszne i wystarczająco udowodnione. Do ww. pisma dołączono załącznik dot. symulacji podatku dochodowego, składek na ubezpieczenie zdrowotne, zgodnie z wyrokiem TK i w zakresie minimum egzystencji socjalnej.

W oparciu o powyższe okoliczności, skarżący wniósł o wydanie wyroku wraz z uzasadnieniem i ponowne rozpatrzenie/wznowienie postępowania.

Pismem tut. Sądu z dnia 21 października 2016r. skarżący został wezwany o:

- sprecyzowanie przesłanki w oparciu, o którą domaga się wznowienia postępowania w sprawie,

- wskazanie ustawowej podstawy wznowienia, określonej w Ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

- podanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi,

- sprecyzowanie, jakie istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, pojawiły się w sprawie, której wznowienia domaga się skarżący, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.

W dniu 2 listopada 2016r. (data prezentaty sądowej) skarżący osobiście złożył na Dzienniku Podawczym tut. Sądu dwa pisma zatytułowane "Uzupełnienie". Zawarł w nich m.in. informację, że w związku z aktualnym stanem zdrowia, problemami ze wzrokiem i skierowaniem na operację nie ma możliwości w pełni odpowiedzieć na pytania Sądu, wyraził gotowość odpowiedzi w formie ustnej. W pismach powielił wcześniejszą argumentację, wskazując na to, że wyroki WSA w Krakowie o sygn. akt I SA/Kr 438/15 i I SA/Kr 1954/15 nie uwzględniają minimum egzystencji socjalnej i są sprzeczne z orzeczeniem TK i niezgodne z art. 2 oraz art. 84 Konstytucji. Jest to zdaniem skarżącego nowa okoliczność w sprawie, która nie była znana Sądowi i nie wymaga jego zdaniem dodatkowego uzasadnienia i udowodnienia. Według niego, oba wyroki są dowodem łamania Konstytucji i to także stanowi nową okoliczność faktyczną w sprawie. Za nową okoliczność uznał on również to, że Konstytucja nie może być przez nikogo interpretowana z pominięciem specyfiki wykładni. Skarżący podniósł też, że to nie on ma wskazywać Sądowi wykładnie zawarte w orzecznictwie TK, co zostało przez Sąd pogwałcone. Przedstawił nadto nowe dowody dotyczące dochodów osobistych za ostatnie trzy lata, dokumentację medyczną, skierowanie do Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego na operację i decyzję Prezydenta Miasta K. o przyznaniu zasiłku celowego specjalnego w kwocie 400zł. na uregulowanie opłat za gaz w sezonie grzewczym 2016/2017. Natomiast, jako przesłankę wznowienia postępowania wskazał art. 145 k.p.a., podnosząc, że przypuszczalnie nie jest to jedyna podstawa wznowieniowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 270 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), dalej jako: "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy (Wznowienie postępowania), można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, powołując się na przesłanki określone w art. 271 - 273 p.p.s.a., przy czym podstawę wznowienia mogą stanowić tylko zdarzenia wymienione we wskazanych przepisach. Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się, na mocy art. 276 p.p.s.a., odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu.

Od strony formalnej, skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto zawierać stosownie do art. 279 p.p.s.a. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - 273 p.p.s.a., uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie podstawy wznowienia, winno polegać na dokładnym określeniu, zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu tychże okoliczności na rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast, w sytuacjach określonych w art. 272 § 1 i § 3 p.p.s.a., skargę winno się wnieść w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.

Dopiero skarga wniesiona w terminie i oparta na ustawowej przesłance wznowienia zobowiązuje Sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia. W razie stwierdzenia braku jednego z wymogów, o których mowa wyżej, Sąd skargę o wznowienie odrzuci, stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 438/15 z dnia 25 września 2015r.

Wezwanie to zostało sformułowane w taki sposób, aby ułatwić skarżącemu odpowiedź na wymienione punkty i tym samym umożliwić mu prawidłowe sprecyzowanie przesłanek, w oparciu o które, wznowienia postępowania się domaga. Co więcej, wezwanie to zawierało przywołane w pełnym brzmieniu odpowiednie przepisy prawa, regulujące procedurę wznowienia postępowania sądowego, co także miało ułatwić skarżącemu wywiązanie się z odpowiedzi na wezwanie.

Niemniej jednak, wnikliwa analiza pism, które skarżący składał na okoliczność wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, uzasadnia ocenę Sądu, że strona nie uzupełniła elementów obligatoryjnych skargi o wznowienie postępowania.

Stwierdzić należy, że wskazując, jako przesłankę wznowienia na przepis art. 145 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarżący błędnie wskazał oznaczenie ustawy, mimo, że w wezwaniu o uzupełnienie braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, został wyraźnie poinformowany o wskazaniu ustawowej podstawy wznowieniowej, określonej w Ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podkreślić należy, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego, ustawodawca wyczerpująco zadbał o uregulowanie kwestii wznowienia postępowania, zatem niedopuszczalne jest rozszerzanie czy uzupełnianie przesłanek dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego. Przepis powołany przez skarżącego nie może zatem stanowić przesłanki wznowieniowej, gdyż jak wskazano wyżej, wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego następuje tylko w przypadkach wymienionych w art. 271, art. 272 § 1, § 3 oraz art. 273 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. Żadna z podnoszonych przez skarżącego przesłanek wznowieniowych nie mieści się w ramach ustawowych podstaw wznowienia, o których mowa w ww. przepisach.

Reasumując, w ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego okoliczności nie mieszczą się w ramach ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Strona, mimo wyraźnego wezwania Sądu, nie uzupełniła braków skargi o wznowienie postępowania w zakresie wskazania ustawowej podstawy wznowienia, określonej w Ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący nie sprecyzował bowiem przesłanki, w oparciu o którą domagał się wznowienia, a ponadto nie podał okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Nie sprecyzował też, jakie istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, pojawiły się w sprawie, której wznowienia się domagał. Odnosząc się do wywodów poczynionych przez skarżącego, Sąd nie mógł ich zaliczyć do przesłanek powodujących prawidłowe i skuteczne uzupełnienie braków formalnych skargi o wznowienie postępowania.

Skoro więc skarżący nie wskazał żadnych ustawowych, obligatoryjnych podstaw do wznowienia postępowania, to skargę o wznowienie postępowania sądowego należało stosownie do dyspozycji art. 280 § 1 p.p.s.a. odrzucić.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.