Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1597/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47  ust. 1  pkt 2,  ust. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1822
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
article: art. 151,  art. 132
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – Skład Orzekający w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby – oddala skargę –


UZASADNIENIE

[...] Oddział Straży Granicznej w W. w dniu [...] maja 2016 r., skierował skarżącego M. K. do Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w B. celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w B. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], rozpoznała u skarżącego M. K.:

1. [...].

2. [...].

3. [...] i uznała skarżącego za trwałe niezdolnego do służby, kategoria C – niezdolny do służby.

W uzasadnieniu podała, że po zapoznaniu się z dokumentami kadrowymi, dotyczącymi przebiegu służby funkcjonariusza oraz orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej przy [...] Oddziale Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], dokonano ponadto analizy dokumentacji medycznej, uwzględnionej w części A, w pkt. 10 aktualnego orzeczenia. Badanie przedmiotowe przeprowadzono w dniu [...] sierpnia 2016 r. W jego trakcie ujawniono wiele istotnych odchyleń ze strony układu nerwowego wymagających diagnostyki. Wobec powyższego zawieszono postępowanie orzecznicze celem wykonania badań, które orzekany zdecydował się przeprowadzić w miejscu zamieszkania. Na podstawie informacji od skarżącego wyznaczono nowy termin badania. W dniu [...] grudnia 2016 r. podjęto postępowanie i przeprowadzono kolejne badanie. Odchylenia w badaniu neurologicznym utrzymywały się. Przeanalizowano dostarczoną nową dokumentację medyczną w tym wynik MR kręgosłupa szyjnego z dnia [...] października 2016 r. oraz opinię neurologiczną z dnia [...] listopada 2016 r. Ze względu na zmienny obraz badania neurologicznego na komisji i w dokumentacji ambulatoryjnej orzekanego, skierowano go na alternatywną konsultację neurologiczną, do SPWZOZ [...] w B., która potwierdziła odchylenia w badaniu przedmiotowym i konieczność poszerzenia diagnostyki. Po ustaleniu terminów zaplanowanych badań (MR [...]), zawieszono ponownie postępowanie orzecznicze do czasu uzyskania wyników. Zlecone badania zostały wykonane i orzekany otrzymał wyniki w dniu [...] stycznia 2017 r. Po uzyskaniu informacji ze szpitala [...] o odebraniu przez orzekanego wyników badań, komisja osobiście pozyskała powyższe wyniki w dniu [...] – [...] stycznia 2017 r. Na podstawie całości zgromadzonego materiału orzeczniczego komisja podjęła postępowanie i wydała orzeczenie. Schorzenia w pkt 1, 2, 3 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą, gdyż nie odpowiadają wymogom rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 206, poz. 1723) zał. 2. Schorzenia ad. pkt 2, 3 rozpoznania z uwagi na ich stopień zaawansowania nie powodują inwalidztwa u badanego. Schorzenie wymienione w pkt. 1 rozpoznania powoduje inwalidztwo i częściową niezdolność do pracy u badanego, gdyż jak wynika z dostarczonej dokumentacji medycznej a także z przeprowadzonego badania podmiotowego i przedmiotowego, wymaga ono dalszej pilnej rozszerzonej diagnostyki neurologicznej, w istotny sposób upośledza funkcjonowanie. Dla schorzenia wymienionego w pkt. 1 rozpoznania komisja ustaliła kat. C na podstawie rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U .z 2014 r., poz. 1898). Dla schorzenia wymienionego w p. 2 rozpoznania komisja ustala kat. B na podstawie powyższego rozporządzenia, gdyż nie ujawniono zmian w obrazie morfologicznym krwi. Dla schorzenia wymienionego w p. 3 rozpoznania komisja ustala kat. A na podstawie powyższego rozporządzenia, gdyż nie upośledza ono w istotnym stopniu funkcji narządu ruchu. Wobec powyższego komisja orzeka, że badany jest trwale niezdolny do służby i częściowo niezdolny do pracy zarobkowej oraz nie wymaga opieki innej osoby, zaś powyższe uzasadnia kwalifikację do drugiej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą.

W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia, jako wydanego z naruszeniem przepisów o postępowaniu i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przed organ pierwszej instancji lub:

2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uznanie go za zdolnego do służby z ograniczeniami, a w tym zakresie na podstawie art. 46 ustawy w zw. z art. 136 k.p.a. oraz w zw. z art. 4 ustawy wniósł o wezwanie go na termin badania uzupełniającego w toku postępowania odwoławczego, ,

3. o dopuszczenie i zaliczenie na poczet materiału dowodowego dowodów z dokumentów:

- zaświadczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2017 r. dr hab. n. med. J. A. (specjalista [...]),

- karty informacyjnej przebiegu rehabilitacji z dnia [...] stycznia 2017 r. sporządzonej przez M. D. ([...]),

- raportu rehabilitacyjnego z dnia [...] stycznia 2017 r. sporządzonego przez M. D. ([...]),

zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 39 ust. 4 pkt. 1) oraz ust. 5 pkt. 1) ustawy w zw. z art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. oraz w zw. z art. 4 ustawy, poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu wydanego orzeczenia do wszelkich dowodów z dokumentów, na podstawie których komisja lekarska oparła swoje rozstrzygnięcie oraz zaniechanie wskazania na dowody z dokumentów, którym odmówiła mocy dowodowej i dlaczego, ograniczając się jedynie do krótkiego stwierdzenia z przytoczeniem nazwy aktu prawnego, bez wskazania na konkretne przepisy prawa materialnego, a które to uchybienie w sposób oczywisty prowadzi do niemożliwości dokonania kontroli prawidłowości wydanego orzeczenia,

2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 oraz art. 39 ust. 4 pkt. 1) oraz ust. 5 pkt. 1) ustawy, poprzez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu zastosowanych kwalifikacji orzeczniczych wyjaśnienia w zakresie wyboru dokonanego pomiędzy kwalifikacją orzeczniczą "B" lub "C" odnoszącą się do stwierdzenia zdolności do służby, w szczególności na tle pozytywnej opinii zawartych w dokumentacji załączonej przez niego w toku procesu orzeczniczego.

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – Skład Orzekający w G. orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822), uchyliła zaskarżone orzeczenie i wydała nowe orzeczenie rozpoznając u M. K.:

A. Schorzenia powodujące inwalidztwo:

1. [...]

B. Schorzenia współistniejące:

2. [...],

3. [...],

4. [...],

5. [...]

i uznała skarżącego za trwałe niezdolnego do służby, kat. C.

W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że schorzenie wymienione w punkcie 1 jest powodem uznania orzekanego za niezdolnego do służby w Straży Granicznej, co ustalono na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu ( Dz.U. z 24 grudnia 2014 r. poz. 1898). Paragraf wymieniony przy rozpoznaniu przewiduje jedynie kategorię zdrowia C. Rozpoznanie to nie wynika z warunków pełnionej służby w SG i brak związku ze służbą w SG ustalono na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służba w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 206, poz. 1723), załącznik nr 2. Schorzenie wymienione w punkcie 2, zgodnie z rozporządzeniem wymienionym powyżej przewiduje kat. B, lub kat. C. Ponieważ orzekany nie zgłasza objawów wynikających z uszkodzenia odcinka szyjnego kręgosłupa przyznano kategorię zdrowia B. Schorzenie to nie pozostaje w związku ze służbą w SG na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służba w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. nr 206 poz. 1723), załącznik nr 2. Rozpoznania wymienione w p. 3, 4, i 5 nie pozostają w związku ze służbą i nie sięgają granic inwalidztwa, w myśl wymienionych powyżej rozporządzeń. Dalej podano, że skarżący został zaproszony do siedziby SOCKL na dzień [...] marca 2017 r. Tego dnia odbył konsultację neurologiczną, psychiatryczną i badanie przez członków komisji lekarskiej. W trakcie badania podmiotowego orzekany podał, że w 2008 r. przebył wypadek komunikacyjny, w wyniku którego doszło do złamania obojczyka i uszkodzenia śledziony, a w następstwie do usunięcia śledziony. Od stycznia 2016 r pojawiły się dolegliwości w postaci drętwienia i mrowienia w zakresie palców 1 i 2 ręki lewej, z czasem zauważył wyszczuplenie ręki lewej. Z tego powodu skorzystał z porady lekarskiej. Zlecono diagnostykę. W ramach przeprowadzonej diagnostyki wykonano RTG i MRI odcinka [...]. W badaniu [...] stwierdzono [...]. Wykonano również [...], w którym stwierdzono w [...], które wykazało istotne odchylenia od normy. Konsultowany był przez ortopedę, neurologa. Diagnozowany był również w kierunku [...]. Diagnostyka wykluczyła zachorowanie na [...]. W styczniu 2017 odbył konsultację neurochirurgiczną, według relacji badanego, bez wskazań do leczenia operacyjnego. Podjął zabiegi w gabinecie fizykoterapii. Po serii zabiegów miał odczucie chłodu kończyny górnej lewej. W dniu badania komisyjnego dolegliwości nie zgłaszał. W badaniu przedmiotowym z odchyleń od normy stwierdzono: [...] w obrębie kończyny górnej [...], w przebiegu [...] w 1/3 dalszej wyczuwalne zgrubienie po przebytym złamaniu, niewielkie zaniki mięśniowe obręczy barkowej po stronie lewej, wyszczuplenie lewej kończyny górnej głównie w zakresie ramienia oraz bliznę po [...]. Konsultujący neurolog we wniosku do konsultacji podał: [...] i uznał, że funkcjonariusz jest niezdolny do służby w SG, a schorzenie ogranicza zdolność do pracy. W przeprowadzonym badaniu [...] stan psychiczny orzekanego był w normie. Konsultujący psychiatra stwierdził, że funkcjonariusz wymaga diagnostyki psychologicznej pod kątem [...]. Procedowanie orzecznicze zawieszono do czasu wykonania badania psychologicznego. Ze względu na miejsce zamieszkania, badanie wykonano na terenie podległym [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] w O. Badanie psychologiczne przeprowadzono w SP ZOZ [...] z [...] Centrum Onkologii w O. Zakładzie Usług [...] Pracowni Badan [...]. Opinię z klinicznego badania [...] wydano w dniu [...] maja 2017 r. W wyniku badania psychologicznego nie stwierdzono istotnej patologii. W dalszym toku procedowania orzekany wystąpił z wnioskiem o dopuszczenie na potrzeby orzekania dokumentów w postaci: zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2017 r. na podstawie którego został uznany za zdolnego do podjęcia służby na zajmowanym stanowisku służbowym oraz wyników badań specjalistycznych, w tym opinii lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2017 r. wydanej przez lekarza specjalistę neurologa lek. I. M. oraz opinię [...] dr n. med. M. Z. Dokumenty nie są potwierdzone za zgodność z oryginałem. Z dokumentacji dołączonej do wniosku przesłanego do siedziby SOCKL, wynika coś zupełnie innego. Z datą [...] kwietnia 2017 r. istnieje druk pt. skierowanie do poradni specjalistycznej – [...] w celu przeprowadzenia badania profilaktycznego, u dołu widnieje pieczątka o treści: Badanie Profilaktyczne przeprowadził I. M., poniżej numery nieczytelne. Logika nakazuje rozumować, że lekarz, który kieruje pacjenta na badanie do [...], sam z całkowitą pewnością nie jest [...]. Ze wskazanego dokumentu w żadnym razie nie wynika, że dr M. jest [...], bowiem taka informacja powinna być zawarta na pieczątce imiennej lekarza . Na odwrocie tego skierowania widnieje tekst z prawdopodobną (bo jest nieczytelna) datą [...] kwietnia 2017 r. To co udaje się zinterpretować, to prawdopodobnie: nie zgłasza skarg ze strony [...],[...] neguje, zdolny. Jest jeszcze fragment tekstu, który jest nieczytelny. Pieczątka jest absolutnie nieczytelna. W dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej nie figuruje dokumentacja z poradni Służby Zdrowia [...] Oddziału Straży Granicznej, skąd pochodzi zaświadczenie lekarskie dopuszczające orzekanego do służby, z okresu prowadzonej diagnostyki neurologicznej. Nie wiadomo zatem, czy lekarze podpisujący zaświadczenia i skierowania na badania dysponowali wiedzą na temat badań diagnostycznych orzekanego. Skarżący wystąpił także z wnioskiem o wyłączenie od orzekania dr n. med. M. Z. Lekarka przeprowadzała bowiem badanie specjalistyczne na potrzeby RKL [...] w B. (skierowanie z dnia [...] grudnia 2016 r.) i wynik tej konsultacji był dla orzekanego niepomyślny. Nie ma żadnego potwierdzenia w dostarczonej przez orzekanego dokumentacji, że badanie na potrzeby profilaktyki przeprowadziła dr Z. Jeśli jednak dać wiarę, że tak było, nie ma potwierdzenia, że dr Z. badając funkcjonariusza na potrzeby badania profilaktycznego, dysponowała wiedzą na temat szeregu badań diagnostycznych, w tym obrazowych, które ten wykonał uprzednio. SOCKL wychodząc naprzeciw wnioskowi orzekanego wystąpiła z prośbą do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] w O. o przeprowadzenie konsultacji neurologicznej orzekanego, ponownie uwzględniając jego miejsce zamieszkania. Badanie takie miało miejsce w O. w dniu [...] lipca 2017 r. Wcześniej ze zlecenia [...], skarżący wykonał w dniu [...] maja 2017 r kontrolne badanie [...]. W trakcie bieżącej konsultacji, neurolog nie stwierdził odchyleń w badaniu neurologicznym. Złożył także wpis, że "świeże" badanie [...] z dnia [...] maja 2017 r. przedstawia obraz stabilny, stwierdzane ogniska hiperintensywne jak w badaniu poprzednim. Skarżący odbył także konsultację neurochirurgiczną w dniu [...] lipca 2017 r. i konsultujący uznał na podstawie aktualnego wyniku badania [...], że ogniska w płacie czołowym nie wymagają interwencji [...], a pacjent powinien mieć możliwość ambulatoryjnej kontroli. Należy domniemywać, że konsultację [...] funkcjonariusz odbył na własne życzenie. Fakt oczywistego, z medycznego punktu widzenia braku kwalifikacji do zabiegu operacyjnego [...], nie czyni zeń osoby zdrowej. Po dokładnej analizie dokumentacji, Komisja zdecydowała o konieczności powtórzenia badań w Pracowni EEG, EMG [...] Przychodni [...] w B. W dniu [...] sierpnia 2017 r. wykonano badanie przewodnictwa obustronnie [...] oraz badanie [...] ([...]),[...] ramienia lewego ([...]), zginacza promieniowego nadgarstka ([...]). W porównaniu z badaniem z dna [...] stycznia 2017 r. stwierdzono przewlekłą [...], ponadto istniejące zmiany związane z uszkodzeniem [...] na poziomie korzeni [...], dodatkowo istnieje [...]. Komisja zwróciła się do specjalisty [...] w SP ZOZ [...] w G. z prośbą o opinię na podstawie badań diagnostycznych. Treść opinii zawarta jest w dokumentacji. Lekarz neurolog podkreślił fakt istnienia zmian w obrazie [...], zmian w [...] i patologiczny zapis [...]. We wniosku do opinii, orzekany został uznany za niezdolnego do służby. Komisja poddała wnikliwej analizie dokumentację orzeczniczo – lekarską zebraną w sprawie. Na przestrzeni miesięcy trwającego procesu orzeczniczego wiadomo kolejno: funkcjonariusz zanim został skierowany na badanie komisyjne, miał dolegliwości, poddał się diagnostyce, zasięgał porad lekarzy specjalistów, korzystał z leczenia w gabinecie fizykoterapii. Z czasem przestał zgłaszać dolegliwości, a badający neurolog w lipcu br. nie stwierdził odchyleń w badaniu [...]. Niezaprzeczalnie natomiast istnieją zmiany w badaniach: [...] (wykonane dwukrotnie) [...] . Ogniska [...],[...],[...] oraz [...] stwierdzone w toku diagnostyki i potwierdzone w badaniach ponownych, dają podstawy do uznania funkcjonariusza za niezdolnego do służby. To, że orzekany pozostaje bezobjawowy, nie oznacza bynajmniej, że jest zdrowy. Skarżący nie zgłasza dolegliwości, chociaż badania diagnostyczne wykazują istotne odchylenia od normy. Zachodzi realna obawa, że istniejące zmiany mogą spowodować nawrót dolegliwości. W odpowiedzi na zarzuty orzekanego, dotyczące wyboru kategorii zdrowia przez komisję lekarską pierwszej instancji wskazano, że wybór między kat. C, a kat. B wynika z klasyfikacji schorzenia i jest podyktowany całością obrazu klinicznego, w odniesieniu do przydatności do służby. Z lekarskiego punktu widzenia jest to proces czytelny. Dokładne wyjaśnienie tej kwestii zawarte jest w uzasadnieniu do części C orzeczenia. Ponadto wskazano, że Komisja poddała dokładnej analizie cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, działają na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z dnia 18 grudnia 2014 r. poz. 1822), a w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, akt obowiązujący wersja od 01.06.2017 r (Dz. U. z dnia 27.06.2017 r. poz. 1257). Centralna Komisja Lekarska [...] Skład Orzekający w G., na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego, konsultacji [...], konsultacji [...], badania [...], badania [...] odbytych na potrzeby SOCKL oraz pozostałej dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej zebranej w toku procedowania orzeczniczego, po wnikliwej analizie, na posiedzeniu przyznała badanemu kategorię zdrowia C, uznała go za niezdolnego do służby, trwale niezdolnego do służby w Straży Granicznej. Inwalidztwo [...] bez związku ze służbą w Straży Granicznej istnieje od [...] sierpnia 2017 r. i jest czasowe. Badanie kontrolne wyznaczono na sierpień 2020 r., a przed badaniem komisyjnym należy odbyć konsultację [...]. Na marginesie zauważono, że orzeczenie komisji lekarskiej w tym wypadku zamyka drogę funkcjonariuszowi do pełnienia służby. Pozostaje jednak pytanie o ponoszenie odpowiedzialności w przypadku dopuszczenia do służby na zajmowanym stanowisku w Straży Granicznej funkcjonariusza, osoby niezdolnej do pełnienia służby, a przede wszystkim o ponoszenie konsekwencji, które z tego faktu w przyszłości mogą wyniknąć.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go orzeczenia w części dotyczącej zdolności do służby zarzucając:

I. naruszenie przepisów o postępowaniu, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 47 ust. 1 pkt. 2 i nast. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822) w zw. z art 4 ustawy w zw. z art 138 § 2 i nast. k.p.a., poprzez zawarcia w sentencji rozstrzygnięcia, którego nie przewiduje ustawa o komisjach lekarskich, i w konsekwencji dopuszczenia się wady kwalifikowanej wydanego orzeczenia, ponieważ przepis art 47 ustawy o komisjach lekarskich jest przepisem ścisłym, nie podlegającym modyfikacji, a tym samym popełnieniu błędu kwalifikowanego wydanego orzeczenia, który to skutkuje wyeliminowaniem go z obrotu prawnego.

2. art. 24 § 1 pkt. 4 k.p.a. w zw. z art. 84 § 2 k.p.a. w zw. z art. 4 oraz art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy, poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia przez skład lekarzy orzeczników Centralnej Komisji Lekarskiej w G. biorących jednocześnie udział w postępowaniu orzeczniczym w charakterze lekarzy biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. (dowód: sentencja orzeczenia oraz treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia strona 5, akapit ostatni).

3. art. 32 ust. 6 ustawy, poprzez wydanie orzeczenia przez Centralną Komisję Lekarską [...] w G. w trakcie, gdy poddany był procesowi rehabilitacji, a tym samym wydaniu orzeczenia pomimo pełnej świadomości, że proces leczenia orzekanego nie został zakończony, co potwierdzają dowody znajdujące się w aktach sprawy pod postacią szeregu kopii zaświadczeń lekarskich ZLA, które to organ odwoławczy pozyskał z urzędu.

4. art. 39 ust. 5 pkt. 1 ustawy, poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu wydanego orzeczenia do wszelkich dowodów z dokumentów, na podstawie których komisja lekarska oparła swoje rozstrzygnięcie oraz zaniechanie wskazania na dowody z dokumentów, którym odmówiła mocy dowodowej i dlaczego, ograniczając się jedynie do krótkiego stwierdzenia z przytoczeniem nazwy aktu prawnego, bez wskazania na konkretne przepisy prawa materialnego i omówienia tychże norm prawnych do ustalonego stanu faktycznego (subsumcja orzecznicza), a które to uchybienie w sposób oczywisty prowadzi do niemożliwości dokonania kontroli prawidłowości wydanego orzeczenia.

5. art. 16 w zw. z art. 39 ust. 5 pkt. 1 ustawy, polegające na próbie konwalidowania istotnych braków w treści uzasadnienia Orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] w B. przez Centralną Komisję Lekarską [...] w G., co należy uznać za naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania orzeczniczego i przejmowanie autonomicznej kontroli organu drugiej instancji, w zakresie obowiązków organu pierwszej instancji.

6. art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 – 8 k.p.a. oraz w zw. z art. 50 § 1 k.p.a. w zw. z 4 ustawy, polegające na przeprowadzeniu postępowania orzeczniczego w sposób uchybiający praworządności, zaniechaniu podjęcia z urzędu niezbędnych czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w konsekwencji czego doszło do załatwienia sprawy skarżącego w sposób istotny naruszający jego interes prawny, w szczególności poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do złożenia wyjaśnień (uzupełnienia stanu faktycznego), co do okoliczności w jakich odbyło się jego badanie przez dr n. med. Z., czy w trakcie przeprowadzania badania profilaktycznego na potrzeby ustalenia zdolności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym dysponowała pełną dokumentacją medyczną badanego, w tym badaniami diagnostycznymi i obrazowymi, a którą to wątpliwość organ nie wyjaśnił, dopuszczając jednocześnie w/w lekarza jako biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. w procesie orzeczniczym toczącym się przed organem drugiej instancji, a które to uchybienie zważywszy na podnoszony przez Centralną Komisję Lekarską [...] w G. fakt miał istotne znaczenie dla wyjaśnienia diametralnie odmienną ocenę dr n. med. Z. w zakresie oceny jego zdolności do służby wydaną w opiniach z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2017 r., bezpodstawne stwierdzenie, że uczestniczył w konsultacji [...] dr I. W. w dniu [...] sierpnia 2017 r. - vide pkt 10 orzeczenia "wyniki badań lekarzy specjalistów, (któremu to zdarzeniu - jako prawdzie przeczy skarżący), a jeżeli została ona przeprowadzona jako dowód w sprawie wyłącznie na podstawie zebranej w toku postępowania dokumentacji medycznej – naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w sprawie, tj.:

1. § 74 pkt. 3 z załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu z dnia 19 grudnia 2014 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 1898), poprzez niezrozumiałe użycie przez organ drugiej instancji określonej kwalifikacji orzeczniczej, w sytuacji gdy w objaśnieniach szczegółowych do § 74 pkt. 3 mowa jest o tym, że kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub poradni neurologicznej, gdy tymczasem skarżący nigdy nie był leczony w poradni neurologicznej, nie przebywał w szpitalu, a tym samym naruszeniu tego przepisu oraz braku wyjaśnienia zmiany kwalifikacji orzeczniczej, którą zastosowała Centralna Komisja Lekarska [...] w G. w stosunku do tej, która stanowiła wykaz chorób i schorzeń w punkcie 11 orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] w B.

2. § 55 pkt. 1 z załącznika do rozporządzenia, poprzez niezrozumiałe użycie przez organ drugiej instancji określonej kwalifikacji orzeczniczej, w sytuacji gdy w objaśnieniach szczegółowych do § 55 pkt. 1 mowa jest o tym, że kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub poradni neurologicznej, gdy tymczasem skarżący nigdy nie był leczony w poradni neurologicznej, nie przebywał w szpitalu, a tym samym naruszeniu tego przepisu, tym bardziej że dokumentacja obrazowa pełni jedynie funkcję pomocniczą.

3. § 73 pkt. 3 z załącznika do rozporządzenia, poprzez niezrozumiałe użycie przez organ pierwszej instancji określonej kwalifikacji orzeczniczej, w sytuacji gdy w objaśnieniach szczegółowych do § 73 pkt. 3 mowa jest o tym, że kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub poradni neurologicznej, gdy tymczasem skarżący nigdy nie był leczony w poradni neurologicznej, nie przebywał w szpitalu, a tym samym naruszeniu tego przepisu, tym bardziej że dokumentacja obrazowa pełni jedynie funkcję pomocniczą i nie może stanowić dowodu w sprawie orzekania o zdolności do służby.

W uzasadnieniu podał, że art. 47 ust. 1 pkt. 2 ustawy wymienia rodzaje możliwych rozstrzygnięć organu rozpoznającego odwołanie, a to:

1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo

2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo

3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Natomiast Orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej [...] w G. nie zawiera żadnego z wymienionych rozstrzygnięć. Z powyższym naruszeniem powiązane jest naruszenie art. 39 ust. 5 pkt. 1 ustawy, tym bardziej, że organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego w toku postępowania odwoławczego zastosował odmienne kwalifikacje schorzeń i chorób w stosunku do tych, które zawarte zostały w Orzeczeniu Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] w B. Ponadto strona postępowania nie może być zaskakiwana taką zmianą kwalifikacji, nie mogąc jednocześnie w toku postępowania odnieść się do określonej (nowej) oceny stanu zdrowia. Ponadto zarzut naruszenia przez CKL [...] w G. art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 84 § 2 k.p.a. wynika z treści protokołu badania przed komisją odwoławczą, a mianowicie że badanie zostało przeprowadzone również przez lekarzy orzeczników CKL [...] w G., którzy brali udział przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia. Nie ma przy tym znaczenia jaki rodzaj badania zostanie przeprowadzony przez tą komisję, a mianowicie czy to będzie badanie przedmiotowe, czy też badanie specjalistyczne. Ponadto naruszenie art. 32 ust. 6 ustawy jest na tyle oczywiste, iż nie wymaga szerokiego omówienia, bowiem Centralna Komisja podjęła się orzekania o zdolności do służby skarżącego w trakcie, gdy orzekany poddany był procesowi rehabilitacji, a tym samym orzeczenie wydano, pomimo pełnej świadomości, że proces leczenia orzekanego nie został zakończony, co potwierdzają dowody znajdujące się w aktach sprawy pod postacią szeregu kopii zaświadczeń lekarskich ZLA, które to organ odwoławczy pozyskał z urzędu. Zarzut naruszenia przez dyspozycji art, 39 ust. 5 pkt. 1 ustawy w jego ocenie należy upatrywać w niewywiązaniu się komisji lekarskiej z obowiązku jaki na niej ciążył na tle powyższego przepisu. Pomimo bardzo obszernego uzasadnienia, na próżno w nim poszukiwać wymagalnych elementów orzeczenia, których zawarcie pozwoliłoby na przeprowadzenie kontroli prawidłowego działania organu orzeczniczego. Naruszenie z kolei art. 16 w zw. z art. 39 ust. 5 pkt. 1 ustawy, polega na próbie konwalidowania istotnych braków w treści uzasadnienia Orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] w B. przez Centralną Komisję Lekarską [...] w G., co należy uznać za naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania orzeczniczego i przejmowanie autonomicznej kontroli organu drugiej instancji, w zakresie obowiązków organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 16 ustawy komisje lekarska orzekają w dwóch instancjach. Tym samym na każdym z tych organów ciążą te same obowiązki w zakresie wywiązania się z obowiązków, o których mowa w art. 39 ustawy (uzasadnienia wydanego orzeczenia). Niedopuszczalne jest zatem, aby organ odwoławczy próbował naprawiać błędy popełnione przez organ pierwszej instancji w tym zakresie. Ponadto organ naruszył podstawowe zasady procesowe, a które to naruszenia w sposób istotny przyczyniły się do wydania orzeczenia na jego niekorzyść. Przede wszystkim zaniechanie wezwania skarżącego do złożenia wyjaśnień (uzupełnienia stanu faktycznego) co do okoliczności w jakich odbyło się badanie przez dr n. med. Z. Organ odwoławczy również bezpodstawnie stwierdził, że skarżący uczestniczył w konsultacji neurologicznej dr I. W., co jest nieprawda. Z kolei naruszenie § 74 pkt. 3 z załącznika do rozporządzenia doszło poprzez niezrozumiałe użycie przez organ drugiej instancji określonej kwalifikacji orzeczniczej, w sytuacji gdy w objaśnieniach szczegółowych do § 74 pkt. 3 mowa jest o tym, że kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub poradni neurologicznej, gdy tymczasem nigdy nie był leczony w poradni neurologicznej, nie przebywał w szpitalu, a tym samym naruszeniu tego przepisu oraz braku wyjaśnienia zmiany kwalifikacji orzeczniczej, którą zastosowała Centralna Komisja Lekarska [...] w G. w stosunku do tej, która stanowiła wykaz chorób i schorzeń w punkcie 11 orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] w B. Do podobnego naruszenia doszło na tle § 55 pkt. 1 z załącznika do rozporządzenia, poprzez niezrozumiałe użycie przez organ drugiej instancji określonej kwalifikacji orzeczniczej, w sytuacji gdy w objaśnieniach szczegółowych do § 55 pkt. 1 mowa jest o tym, że kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub poradni neurologicznej, gdy tymczasem skarżący nigdy nie był leczony w poradni [...], nie przebywał w szpitalu, a tym samym naruszeniu tego przepisu, tym bardziej że dokumentacja obrazowa pełni jedynie funkcję pomocniczą. Ostatecznie błąd ten powielono również przy zastosowaniu § 73 pkt. 3 z załącznika do rozporządzenia, poprzez niezrozumiałe użycie przez organ pierwszej instancji określonej kwalifikacji orzeczniczej, w sytuacji gdy w objaśnieniach szczegółowych do § 73 pkt. 3 mowa jest o tym, że kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub poradni neurologicznej, gdy tymczasem skarżący nigdy nie był leczony w poradni neurologicznej, nie przebywał w szpitalu, a tym samym naruszeniu tego przepisu, tym bardziej że dokumentacja obrazowa pełni jedynie funkcję pomocniczą i nie może stanowić dowodu w sprawie orzekania o zdolności do służby.

W odpowiedzi na skargę, Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podała, że konieczność istnienia dokumentacji medycznej czy leczenia szpitalnego odnosi się do § 74 pkt 1 i 4 rozporządzenia Niemniej jednak, podczas postępowania przed komisją lekarską, skarżący miał przeprowadzone konsultacje i badania specjalistyczne, które były wykonywane również w poradniach neurologicznych. Zgodnie z przepisami ustawy o komisjach lekarskich, komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza Straży Granicznej do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym stanowisku oraz kryteria zawodowe. Powyższe wnioski zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Komisja lekarska w zakresie stwierdzenia zdolności do służby funkcjonariusza i zaliczenia do jednej z kategorii zdolności do służby, musi orzekać zgodnie z wiedzą medyczną oraz obowiązującymi przepisami. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że lekarze orzecznicy wydający Orzeczenie CKL działali jednocześnie w charakterze biegłych, ponieważ przeprowadzili badanie przedmiotowe. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Stąd też komisje lekarskie są właściwe także w zakresie badań i wydawania orzeczeń w sprawach dotyczących określenia zdolności do służby kandydatów i funkcjonariuszy. Wobec powyższego lekarze orzecznicy mieli prawo i obowiązek przeprowadzić badanie przedmiotowe skarżącego (m. in. wzrost, waga, ciśnienie krwi, ocena stanu przedmiotowego, wywiad).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone przeczenie lekarskie zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.), do postępowania odwoławczego prowadzonego przez Centralną Komisję Lekarską stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi, zaś w myśl art. 33 ust. 1 ustawy, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutowi ze skargi, Centralna Komisja Lekarska w sposób bardzo obszerny, szczegółowy i rzetelny oraz wyczerpujący – zdaniem Sądu – odniosła się do wszystkich badań lekarskich, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych, wywiadu chorobowego oraz innych dokumentów medycznych, czemu dała wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia lekarskiego, dokładnie analizując wszystkie dowody, w tym i te, na podstawie których orzeczono trwałą niezdolność do służby (art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy). Tym samym też, organ nie musiał wzywać skarżącego do złożenia "wyjaśnień". Na marginesie dodać należy, że nie ma – zdaniem Sądu – istotnego wpływu na wynik orzeczenia, czy dr I. W. uczestniczyła w konsultacjach, czy też nie.

Z kolei myśl art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania, uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe. Zatem skoro Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w B. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. rozpoznała u skarżącego:

1. [...].

2. [...].

3. [...],

to Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – Skład Orzekający w G. miała prawo – wbrew stanowisku skarżącego – miała prawo uchylić zaskarżone orzeczenie i wydać nowe orzeczenie rozpoznając u skarżącego:

B. Schorzenia powodujące inwalidztwo:

1. [...]

B. Schorzenia współistniejące:

2. [...],

3. [...],

4. [...],

5. [...].

Na marginesie dodać należy, że skoro komisja może wydać nowe orzeczenie, co dotyczy również nowego rozpoznania, to siłą rzeczy musi zastosować inne kwalifikacje schorzeń i chorób, tym samym – z czego skarżący czyni zarzut – skonwalidować orzeczenie komisji pierwszej instancji.

Nie może się również ostać zarzut o niezgodnym z prawem wydaniu orzeczenia przez skład lekarzy orzeczników Centralnej Komisji Lekarskiej biorących jednocześnie udział w postępowaniu orzeczniczym w charakterze lekarzy "biegłych", skoro na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy, członek komisji lekarskiej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu przed komisją lekarską z urzędu lub na wniosek osoby badanej albo osoby zainteresowanej, o której mowa w art. 41 ust. 3, jeżeli:

1) wydał zaskarżone orzeczenie;

2) jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym do drugiego stopnia lekarza, który wydał zaskarżone orzeczenie;

3) zaskarżone orzeczenie wydał lekarz pozostający z nim w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) zaskarżone orzeczenie wydał lekarz pozostający z nim w stosunku nadrzędności lub podrzędności służbowej.

Na marginesie godzi się dodać, że Sąd nie doszukał się w materiale dowodowym sprawy, aby ci sami lekarze, którzy wydali zaskarżone orzeczenie, badali do niniejszej sprawy skarżącego, a on sam tego nie wskazał.

Rację należy przyznać skarżącemu, że zgodnie z treścią art. 32 ust. 6 ustawy, w przypadku ostrego schorzenia, konieczności rehabilitacji lub ciąży rejonowa komisja lekarska nie wydaje orzeczenia o zdolności do służby albo pracy do czasu zakończenia leczenia lub zakończenia urlopu macierzyńskiego. Przewodniczący rejonowej komisji lekarskiej zawiadamia o tym podmiot, który skierował osobę badaną do komisji lekarskiej. Jednakże nic nie wskazuje na to i nie wynika to z dokumentacji, że proces rehabilitacji skarżącego dotyczy schorzenia pod postacią [...],[...], a to właśnie schorzenie jest przedmiotem skargi, w której skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go schorzenia w części dotyczącej zdolności do służby i w rzeczywistości tylko to schorzenie zostało uznane przez komisję, jako kategoria "C".

Wskazać również należy skarżącemu, że w myśl szczegółowych objaśnień do § 74 pkt 3 załącznika do rozporządzenia, kandydatów po przebytym [...] należy oceniać po upływie minimum 5 lat od zakończenia leczenia. [...] należy kwalifikować według pkt 2 lub 3 w zależności od nasilenia zespołu neurologicznego. Według tego punktu należy kwalifikować [...] ([...]). Zatem mija się z prawdą skarżący, że kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub poradni [...].

Natomiast Sąd uznaje za zbędne odnoszenie się do zarzutów dotyczących § 55 pkt 1 i § 73 pkt 3 załącznika do rozporządzenia, bowiem skarżący skarży – co już wyżej zaznaczono – orzeczenie w części dotyczącej niezdolności do służby, a § 55 pkt 1 jest kwalifikowany, jako kategoria "B", zaś schorzenia z § 73 pkt 3 nie rozpoznano u skarżącego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.