Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1087/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 145 , 151 7 , 8 , 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art 145 , 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: starszy sekretarz sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Akademii [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Akademii [...] w K. kwotę 680,00 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z 4 kwietnia 2017 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) po wznowieniu postępowania odmówił uchylenia decyzji w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Nr [...] z 19 listopada 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa hali sportowej z zapleczem socjalno-szatniowym oraz trybunami, instalacjami wewnętrznymi, jako dobudowa do istniejącego budynku [...] Liceum Ogólnokształcącego wraz z zagospodarowaniem terenu (komunikacja wewnętrzna na działce, budowa miejsc postojowych) oraz budowa zjazdu na działkę z ul. [...] (działka nr [...]) na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 19 listopada 2014 r. wydana została decyzja Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego jw. Wobec niezaskarżenia ww. decyzji w terminie i trybie ustawowo przewidzianym, stała się ona ostateczna w dniu 20 grudnia 2014 r.

W dniu 19 lutego 2016 r. został złożony wniosek przez Akademię Górniczo-Hutniczą im. [...] w K. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 4 k.p.a. W toku postępowania dodatkowo powołano się na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowieniem z 8 marca 2017 r. organ wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Organ wyjaśnił, że art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej oraz nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych upatruje w braku wiedzy przez organ wydający decyzję lokalizacyjną o braku dostępu inwestycji do drogi publicznej, z uwagi na fakt, że dostęp ten przebiega przez prywatne lub należące do AGH tereny, na których nie ustanowiono służebności przejazdu lub przechodu. Odnosząc się do powyższego, organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się opinia ZIKiT z 26 września 2014 r., znak: [...], z której wynika, że teren planowanej inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...] oraz pośredni od ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną - ul. [...], które to ulice pozostają w zarządzie ZIKiT.

Organ nadmienił, że ul. [...] zlokalizowana jest na działkach nr [...] i [...] obr. [...], bezpośrednio przylega do działki nr [...] obr. [...] stanowiącej teren przedmiotowej inwestycji i jest drogą publiczną w zarządzie ZIKiT, stąd użytkowanie drogi publicznej przez właścicieli i użytkowników działek bezpośrednio do niej przylegających nie wymaga od nich legitymowania się tytułem prawnym, w tym służebnością drogową do korzystania z tej drogi jako drogi publicznej celem obsługi komunikacyjnej swojej nieruchomości. Wprawdzie zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów ww. działki stanowiące pas drogowy drogi publicznej ulicy [...], stanowią własność osób fizycznych i prawnych, w tym Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w K., jednak na mocy art. 73 ust. 1 ustawy z 31 grudnia 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz.U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872) z mocy prawa przeszły na własność Gminy Miejskiej K. jako jednostki samorządu terytorialnego w imieniu której zarząd w zakresie dróg publicznych gminnych sprawuje ZIKiT. Ponadto, na działkach nr [...] i [...] obr. [...] została urządzona droga- ul. [...], która do kategorii dróg gminnych została zaliczona uchwałą Rady Narodowej Miasta K. Nr [...] z 28 maja 1986 r. (Dz.U. Nr 10 poz. 84). W przedmiotowej sprawie nie została zatem spełniona przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a, stanowiąca podstawę wznowienia.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyła Akademia Górniczo - Hutnicza im. [...] w K. podnosząc, że decyzja z 19 listopada 2014 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa poprzez błędne ustalenie, że ciąg drogowy jakim ma się odbywać dostęp inwestycji do drogi publicznej (tzw. ul. [...]) na całym jego przebiegu (200m) stanowi drogę publiczną, gdy tymczasem jak wynika wprost z uchwały nr [...] drogą publiczną jest jedynie jej odcinek o długości 100 m. Odwołująca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z 19 listopada 2014 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 19 czerwca 2017 r. znak: [...] [...] [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że w sprawie istniały podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co zostało uprzednio zweryfikowane przez SKO w K., jak również przez organ I instancji, a wnioskodawca zachował termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Nowymi okolicznościami w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w świetle wniosku o wznowienie, jest brak wiedzy organu I instancji w kwestii dostępu inwestycji do drogi publicznej, a w szczególności, że dostęp ten przebiega przez prywatne lub należące do AGH tereny, na których nie ustanowiono służebności.

Kolegium podzieliło wywody organu I instancji, że w świetle opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 26 września 2014 r. teren planowanej inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...] oraz pośredni do ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...], które to ulice pozostają w zarządzie ZIKIT. Ulica [...] zlokalizowana jest na działkach nr [...] i [...] obr. [...], bezpośrednio przylega do działki nr [...] obr[...] stanowiącej teren przedmiotowej inwestycji i jest drogą publiczną w zarządzie ZIKIT, a użytkowanie drogi publicznej przez osoby dysponujące tytułem do działek bezpośrednio do niej przylegających nie wymaga legitymowania się uprawnieniem do korzystania z tej drogi. Kolegium podzieliło pogląd sformułowany w zaskarżonej decyzji, że mimo, że z wypisu z ewidencji gruntów działki nr [...] i [...] obr. [...] stanowiące pas drogowy drogi publicznej ulicy [...] pozostają we własności osób fizycznych i prawnych, w tym Akademii Górniczo - Hutniczej im[...] w K., to jednak na mocy art. 73 ust. 1 ustawy z 31 grudnia 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną z mocy prawa przeszły na własność Gminy Miejskiej K. jako jednostki samorządu terytorialnego, w imieniu której zarząd w zakresie dróg publicznych sprawuje ZIKIT. Nie zmienia tej okoliczności brak stosownej w tym zakresie decyzji Wojewody [...] która ma charakter jedynie deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Nie ulega ponadto wątpliwości, że na działkach nr [...] i [...] obr. [...] została urządzona droga ul. [...], która została zaliczona do kategorii dróg publicznych.

Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Zagadnienie dostępu do drogi publicznej było weryfikowane w czasie orzekania, a obecnie podnoszone przez Stronę skarżąca okoliczności nie powodują, że wyszły na jaw nowe okoliczności dowodowe.

W związku z tym decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Brak jest również podstaw do wstrzymania wykonania powyższej decyzji ostatecznej, ze względu na niespełnienie przesłanki określonej w art. 152 k.p.a. Z kolei zarzut, iż objęta wznowionym postępowaniem decyzja z 19 listopada 2014 r. rażąco narusza prawo, ponieważ inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej w ogóle pozostaje poza zakresem postępowania w przedmiocie wznowienia.

Akademia Górniczo-Hutnicza im. [...] w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji z 19 listopada 2014 r., a także zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa polegające w szczególności na:

1) rażącym naruszeniu art. 7 w zw. z art. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie polegające na nie wzięciu pod uwagę przy ustalaniu statusu tzw. ul. [...] podjętej na podstawie ww. uchwały Rady Narodowej Miasta K. Nr [...] z 28 maja 1986 wraz załącznikami (oparcie decyzji jedynie na części informacji zawartych w jej załącznikach i to niebezpośrednio, ale na podstawie opinii jednostki podległej organowi);

2) rażącym naruszeniu art. 8 ust. 1 i 1a w zw. z art. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie polegające na niewzięciu pod uwagę przy ustalaniu statusu ul. [...] tego przepisu;

3) art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez przyjęcie, iż własność gminy przechodzą tereny zajęte pod drogi wewnętrzne mające tą samą nazwę, co droga publiczna;

4) oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na oświadczeniu pracownika skarżonego organu, co do statusu ul. [...] (opinia ZIKiT z 26 września 2014 r), naruszenie art. 80 k.p.a.;

5) art. 8 ust. 1 k.p.a, art. 107 § 3 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a, ze względu na niewyjaśnienie stanu sprawy przez organ, nierozpatrzenie i nieprzeprowadzenie zawnioskowanych dowodów w tym w szczególności z treści załączników do uchwały nr [...].

6) art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji ze względu na niewyjaśnianie stanu faktycznego sprawy w toku postępowania administracyjnego i błędne ustalenie istotnego sprawy stanu faktycznego;

7) art. 79a § 1 k.p.a, poprzez niezastosowanie i niepowiadomienie AGH o możliwości wypowiedzenia się co do zgłoszonego żądania wzięcia pod uwagę w sprawie treści załącznika nr [...] do uchwały oraz zebranych dowodów i materiałów;

8) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji z 19 listopada 2017 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ winien poddać analizie załączniki do uchwały o nadaniu ul. [...] statusu drogi publicznej w kontekście ustalenia jaki odcinek tej ulicy został w wyniku jej podjęcia zaliczony do dróg publicznych, a jaki miał status drogi wewnętrznej. W tym celu winien zapoznać się z zapisami załącznika nr [...] do tej uchwały, z którego wynika, drogą publiczną na podstawie tej uchwały stał się jedynie odcinek o długości 100 metrów oraz o powierzchni jezdni - 600 m2. Ponieważ ciąg drogowy nazywany ul. [...] ma długość 291 metrów oraz powierzchnię jezdni - 1739 m2 jest oczywistym, iż drogą publiczną ul. [...] jest tylko na swoim początkowym odcinku począwszy od ul. [...] do wjazdu na teren Politechniki K. (południowa gram: działki nr [...]), wzdłuż Parku imienia św. [...] (długość 100 metrów, powierzchnia jezdni - 602 m2). Konsekwencją powyższego jest to, iż inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej, a decyzja z 19 listopada 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (pkt 2). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 2 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 3 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 19 czerwca 2017 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. K. z 4 kwietnia 2017 r. , którą organ po wznowieniu postępowania odmówił uchylenia decyzji w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Prezydenta M. K. z 19 listopada 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa hali sportowej z zapleczem socjalno-szatniowym oraz trybunami, instalacjami wewnętrznymi, jako dobudowa do istniejącego budynku [...] Liceum Ogólnokształcącego wraz z zagospodarowaniem terenu (komunikacja wewnętrzna na działce, budowa miejsc postojowych) oraz budowa zjazdu na działkę z ul. [...] (działka nr [...]) na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 20 grudnia 2014 r.

Na wstępie należy wskazać, że "wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego" por. (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 536). Enumeratywny katalog wad postępowania stanowiących przesłanki wznowieniowe stanowiących podstawę do wzruszenia decyzji w tym wznowieniowym zawierają przepisy art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądnie strony (art. 147 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek Akademii Górniczo-Hutniczej im[...] w K. w oparciu o przesłankę z art. 145 § 5 k.p.a. Zgodnie z ww. przesłanką postepowanie wznawia się jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji , nieznane organowi, który wydał decyzje. W myśl natomiast art. 151 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję: odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b (pkt 1) względnie w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (pkt. 2 ). Mając na uwadze poczynione przez organ ustalenia faktyczne należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że w istocie w organy obu instancji rozpatrujące przedmiotową sprawę nie zweryfikowały w sposób prawidłowy istnienie ww. przesłanki wznowieniowej. Mają na uwadze, że postępowanie wznowieniowe jest dwuetapowe i wniesienie przez stronę podania o wznowienie na podstawie jednej z przesłanek wskazanych w a. 145 § 1, art. 145 a i 145 b k.p.a. nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. Postepowanie jest bowiem wznowione - stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. – dopiero po wydaniu przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero wydanie takiego postanowienia stanowi podstawę - stosownie do art. 149 § 2 k.p.a., do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. A zatem dopiero na tym etapie należy przeprowadzić postępowanie w którym organ ocenia zasadność podniesionego we wniosku wznowieniowym przesłanek. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż Kolegium, a wcześniej organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę zakończoną wydaniem decyzji pierwotnej nie dość wnikliwie zbadało przesłankę na której strona oparła wniosek wznowieniowy. Strona skarżąca powołując przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. wskazała bowiem, że działki nr [...] oraz nr [...] zgodnie z danymi z Ewidencji Gruntów i budynków z 4 .02. 2015 r. znajdują się co prawda w pasie drogowym ul. [...], stanowią jednak współwłasność osób fizycznych oraz skarżącej Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w K.. Obie ww. działki są użytkowane jako działki drogowe w zarządzie ZIKiT. Niezależnie od powyższego co do działki nr [...] powstaje wątpliwość czy jest ona położona w pasie drogi publicznej ul. [...] czy też w pasie drogi wewnętrznej oznaczonej jako ul. [...]. W tym miejscu trzeba dodać, że zgodnie z pismem ZIKiT z 26.09. 2014 r. teren przedmiotowej lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce Nr [...] ( hala sportowa z zapleczem jako dobudowa do budynku [...] L.O.), przedłożonym do akt administracyjnych I instancji, teren inwestycji ma "bezpośredni dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...] oraz pośredni od ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną – ul. [...]."

W konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji należy uznać za przedwczesne. Przy ponownym rozpoznania sprawy należy uwzględnić również położenie ul. [...], która z dwóch stron przylega do terenu inwestycji kubaturowej , a także jednoznacznie określić, czy działka [...] znajduje się w pasie drogowym ul. publicznej czy wewnętrznej. Nadto należy mieć na uwadze, że samo wskazanie w skarżonej decyzji na okoliczność, że kwestionowane przez stronę skarżącą działki przeszły na własność Gminy Miejskiej w K. jako jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa tj. przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z 13. 10. 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133.poz. 872), w sytuacji gdy nie zostały wydane odpowiednie decyzje Wojewody [...] (nawet jeżeli ich charakter jest tylko deklaratoryjny) wymaga wyczerpującego rozpatrzenia całości sprawy.

Należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązkiem organu, wynikającym z art. 9 k.p.a., jest też informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem aktualnego lub potencjalnego postępowania a także budzenie zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej - o czym stanowi przepis art. 8 k.p.a. W kontrolowanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uczyniło zadość ww. wymaganiom, w szczególności w zakresie trenu oznaczonego jako działki nr [...].

Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit c ustawy z 30.08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie I sentencji.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości [...] zł składa się: kwota [...]zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu, kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm).