Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1288/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Zygmunt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił A. C. wysokość podatku od nieruchomości położonej w K. przy ulicy A w kwocie [...]zł. Organ podatkowy pierwszej instancji do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjął grunty pozostałe – inne tereny zabudowane o powierzchni [...]m2., budynki niemieszkalne pozostałe o powierzchni [...]m2.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. C. zarzucił, iż podatek został naliczony niezgodnie ze stanem faktycznym. Podatnik podniósł, że w stanowiącym jego własność lokalu numer A, znajdującym się w budynku przy ulicy A nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza, a od [...]r. lokale znajdujące się w ww. budynku zostały pozbawione wszystkich mediów. Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, jako niezgodnej z przepisami Ordynacji podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podstawę wymiaru podatku od nieruchomości na 2006 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz uchwała rady Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2006, obowiązujących na terenie miasta K.. Dokonując oceny zastosowanych w ww. uchwale stawek podatku od nieruchomości organ odwoławczy stwierdził, że nie przekraczają one górnych granic ustawowych.

W dalszej kolejności podniesiono, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, a także osoby fizyczne będące wieczystymi użytkownikami gruntu. Zwrócono uwagę, że z dołączonego do akt sprawy odpisu z księgi wieczystej KW nr [...] wynika, iż A. C. jest współużytkownikiem wieczystym gruntu, na którym posadowiony jest budynek, mieszczący lokal będący przedmiotem odrębnej własności podatnika. Podkreślono, że organ podatkowy pierwszej instancji opodatkował lokal użytkowy stanowiący własność podatnika z zastosowaniem stawki przewidzianej dla budynków lub ich części pozostałych (stawka [...]zł. za 1 m2), nie zastosowano natomiast stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (stawka [...]zł. za 1 m2). Zaakcentowano również, że organ podatkowy pierwszej instancji, przy określaniu powierzchni lokalu, posłużył się złożonym przez A. C. zeznaniem w sprawie posiadanych nieruchomości z dnia [...]r. Zaznaczono, że z treści tego zeznania wynika, iż powierzchnia "innych budynków" wynosi [...] m2, a kolejne [...]m2 związane było wówczas z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozpatrywanym przypadku, co już zaznaczono, łączną powierzchnię [...]m2 organ podatkowy opodatkował stawką przewidzianą dla "innych budynków", wskazując iż całość lokalu nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. C., wnosząc o jej uchylenie, w dalszym ciągu kwestionował naliczenie podatku od powierzchni [...]m2 po [...]zł. za każdy metr, stwierdzając jednocześnie, że w "decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, bezspornymi są jedynie podane powierzchnie".

Podkreślił, że obiekt od momentu zakupu był przeznaczony dla celów naukowych i mieściły się w nim takie instytucja, jak: [...] Instytut Naukowy, Polska Akademia Nauk Oddział w K., Instytut [...]. Podkreślił, że wymienione jednostki organizacyjne, na podstawie art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych były zwolnione z podatku od nieruchomości. Zaznaczył także, że w księdze wieczystej nieruchomości wpisano, jako ciężar, nieodpłatne prawo użytkowania do końca roku [...] na rzecz [...] Instytutu Naukowego i PAN oddział w K.. Zaakcentował, że do końca [...]r. Polska Akademia Nauk Oddział w K zajmowała całą powierzchnię jego lokalu.

Powoływanie się przez organ na jego zeznanie z dnia [...]r. uznał za nieporozumienie, ponieważ dysponuje potwierdzoną w dniu [...]r. kopią wykazu nieruchomości, gdzie w pkt [...] uwzględnił jedynie "grunty pozostałe [...]m2".

Podatnik zaznaczył, że w jego lokalu, oznaczonym numerem A, nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza, ponieważ "budynek się do tego nie nadaje bez zmiany przeznaczenia". Wskazał również, że działka gruntu numer B została wyłączona z opracowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym nie może uzyskać decyzji w sprawie warunków zabudowy w celu zmiany sposobu użytkowania obiektu, który znajduje się obecnie w katastrofalnym stanie technicznym (m.in. odłączone media, zamurowane drzwi wejściowe).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym skarżący wyjaśnił, że ani on, ani żaden inny podmiot w 2006 r. nie prowadził działalności naukowej w budynku przy ulicy A. Skarżący jednak uważa, że skoro nie doszło w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do zmiany sposobu użytkowania działki, należy uznać, że w dalszym ciągu jest ona przeznaczona na działalność naukową, a co za tym idzie nie podlega podatkowi od nieruchomości. Skarżący nadto okazał postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. o wznowieniu postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata [...]–[...]z tej przyczyny, że w nieruchomości nie prowadzono działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest uzasadniona.

Spór między organami podatkowymi, a stroną skarżącą dotyczy prawidłowości wymiaru A. C. podatku od nieruchomości za 2006 r., w odniesieniu do stanowiącego jego odrębną własność lokalu, usytuowanego w budynku położonym w K. przy ulicy A.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanym okresie (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.), podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, a także osoby fizyczne będące wieczystymi użytkownikami gruntu. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 5 wymienionej ustawy, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Podstawę opodatkowania stanowi natomiast dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2).

Z akt sprawy wynika, iż A. C. przez cały 2006 r. był współużytkownikiem wieczystym w [...] części działki gruntu oznaczonej numerem ewidencyjnym B w K. przy ulicy A oraz właścicielem wyodrębnionego lokalu oznaczonego numerem A, o powierzchni [...]m2, znajdującego się w budynku, położonym na ww. działce gruntu. Odrębna własność lokali nr C, D oraz nr A, w budynku przy ulicy A, ustanowiona została na podstawie aktu notarialnego, sporządzonego w Kancelarii Notarialnej E. S. w K., w dniu [...]r., za Repertorium [...] nr [...]. Z aktu tego wynika, że budynek przy ulicy A był budynkiem biurowym. Z akt sprawy wynika również, że w budynek ten był i jest obiektem niemieszkalnym oraz, że od [...]r. w budynku nie była prowadzona działalność gospodarcza (fakt niesporny). Wpisy do dołączonego do akt sprawy odpisu księgi wieczystej KW nr [...] potwierdzają dodatkowo, iż A. C., jako właściciel lokalu użytkowego nr A, uczestniczy we współwłasności nieruchomości w [...] części.

W dniu [...]r. A. C. złożył organowi podatkowemu pierwszej instancji Informację w sprawie podatku od nieruchomości za [...]r., w którym to dokumencie wskazał w pozycji: "pozostałe grunty, w tym zajęte na prowadzenie statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego" – [...]m2, a w pozycji: "Budynki pozostałe – niemieszkalne niezwiązane aktualnie z prowadzeniem działalności gospodarczej" – [...]m2. Wielkości podane w ww. Informacji z dnia [...]r., pokrywają się z wielkościami powierzchni wskazanymi przez A. C. w Zeznaniu w sprawie posiadanych nieruchomości z dnia [...]r., gdzie – w odniesieniu do nieruchomości przy ulicy A – podatnik wskazał należącą do niego łączną powierzchnię budynku – [...] m. kw. (z tego [...] m2 wówczas przeznaczone na działalność gospodarczą oraz [...] m2 – "inne budynki") oraz łączną powierzchnię gruntu – [...]m2 (z tego [...] m2, jako grunty związane wówczas z działalnością gospodarczą oraz [...] m2 – grunty pozostałe).

W ocenie Sądu podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości została zatem przez organ podatkowy ustalona w sposób prawidłowy, z czym zresztą strona skarżąca nie polemizuje, a nawet stwierdza, że w decyzji organu pierwszej instancji "bezspornymi są jedynie podane powierzchnie".

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – podatek ten nie może przekroczyć górnych stawek określonych w ustawie. W aktach sprawy znajduje się uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...]r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2006, obowiązujących na terenie miasta K.. w ust. [...] lit [...] tejże uchwały postanowiono, iż roczna stawka podatku od nieruchomości od budynków lub ich części – pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, wynosi [...]zł. od 1 m2 (dla porównana przyjęte w tej uchwale stawka na 2006 r. dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi [...]zł.). Natomiast, zgodnie z postanowieniami ust. [...] lit. [...] ww. uchwały, stawka podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, wynosi w 2006 r. [...]zł. od 1 m2. Bezsporną okolicznością jest to, że podane stawki, w odniesieniu do wskazanych wyżej kategorii nieruchomości, nie przekroczyły ustawowych limitów.

W decyzji z dnia [...]r., w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2006, organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podatnikowi:

- podatek w wysokości [...]zł. od "grunty pozostałe – inne tereny zabudowane", przyjmując jako podstawę opodatkowania, powierzchnię gruntu – [...]m2 i stawkę podatku w wysokości [...]zł. za 1 m2,

- podatek w wysokości [...]zł. od budynków "niemieszkalne pozostałe", przyjmując jako podstawę opodatkowania [...]m2 powierzchni budynku oraz stawkę w wysokości [...]zł. za 1 m2.

Zastrzeżenia skarżącego odnoszą się do drugiej z wymienionych pozycji. Podkreśla on, że w przedmiotowym obiekcie nie była prowadzona działalność gospodarcza, a z uwagi na jego dotychczasowe przeznaczenie (działalność naukowa), powierzchnia ta winna korzystać ze zwolnienia podatkowego.

Jak wynika z dotychczasowych ustaleń organ podatkowy pierwszej instancji nie zastosował w decyzji wymiarowej stawki przewidzianej dla nieruchomości (w spornym przypadku w stosunku do części budynki) przeznaczonej na cele działalności gospodarczej, na co wyraźnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy. Podatnik powołuje się na zwolnienia podatkowe związane z działalnością naukową, ale nie dotyczą one rozpatrywanego przypadku.

Art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawiera zamknięty katalog zwolnień przedmiotowych od podatku od nieruchomości, w którego zakresie (punkty 1 - 14) nie mieści się nieruchomość należąca do podatnika (stosownie do tego przepisu ze zwolnienia od podatku od nieruchomości korzystają m.in.: budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową...[pkt 1], budowle infrastruktury portowej...[pkt2], budynki, budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego [pkt4] i in).

Z kolei ust. 2 art. 7 dotyczy zwolnień podmiotowych, tzn. wymienia kategorie podmiotów, które korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. W katalogu tym wymienione są m.in. takie podmioty korzystające ze zwolnienia (pod pewnymi warunkami), jak: uczelnie (pkt 1) szkoły (pkt 2), placówki naukowe Polskiej Akademii Nauk (pkt 3), prowadzący zakłady pracy chronionej (pkt 4) i in., do żadnej jednak z tych kategorii nie można zaliczyć podatnika. Okoliczność, iż w przedmiotowym budynku działał w przeszłości [...] Instytut Naukowy, a podatnik zapewnił do końca [...]r. prawo nieodpłatnego użytkowania swego lokalu przez [...] oddział Polskiej Akademii Nauk, nie ma wpływu na wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r.

Organ podatkowy dokonał prawidłowej kwalifikacji należącej do podatnika części budynku (jak też przypadającego nań gruntu), uwzględniając okoliczność, iż przedmiotowa nieruchomość nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (w tym w formach, które w ww. uchwale rady zostały uprzywilejowane podatkowo, jak – udzielanie świadczeń zdrowotnych, obrót materiałem siewnym), nie jest nieruchomością mieszkalną, nie stanowi również budowli. Zasadnym zatem było zaliczenie przedmiotowej nieruchomości do grupy "pozostałych" i przyjęcie stosownej dla tej grupy stawki.

Fakt, iż nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, wyłącza jedynie możliwość kwalifikowania tejże nieruchomości, jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) i zastosowania stawki podatkowej według najwyższej skali; nie oznacza to jednak zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości takiego gruntu lub budowli, uwolnienia od stosowania innych stawek podatku niż przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Kontrola sądowa - zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że Sąd bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub też naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia decyzji organu, ale tylko takie, które jest naruszeniem na tyle istotnym, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).