Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1022/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: ART. 161 PAR. 1 PKT 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Eugeniusz Wasilewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi R.N. na bezczynność Wójta Gminy Z. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 maja 2015 r. 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 3. zasądza od Wójta Gminy Z. na rzecz R.N. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. (złożonym do organu w dniu [...] maja 2015 r.) R. N. zwrócił się do Wójta Gminy Z. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Dlaczego informacje o wydarzeniach w Gminie ukazują się na stronie Urzędu Gminy po ich zaistnieniu lub nie ukazują się w ogóle?

2. Kto w Urzędzie jest odpowiedzialny za prowadzenie strony internetowej Urzędu Gminy oraz czy można zgłaszać informacje w celu ich upublicznienia i kto odpowiada za ich publikację?

3. Dlaczego przed sesją (co najmniej siedem dni wcześniej) nie jest podawana do publicznej wiadomości treść uchwal, które będą podejmowane przez Radę Gminy?

4. Dlaczego samochód służbowy wykorzystywany jest przez kierowcę na jego dojazd do pracy (do Urzędu Gminy) w czasie nieobecności Wójta w Urzędzie Gminy w Z.?

5. Dlaczego samochód służbowy Urzędu Gminy nie jest garażowany w istniejącym garażu na terenie Urzędu Gminy? Ile kosztuje garażowanie w W.?

6. Czy jest prowadzony rejestr wykorzystania samochodu służbowego: trasa, data, godzina, kto korzysta i w jakim celu oraz rejestr napraw i tankowania samochodu, przez kogo i kiedy?

7. Czy istnieje wykaz delegacji służbowych wraz z celem ich wydania (komu, kiedy i kwota)?

8. Proszę o wykaz telefonów komórkowych służbowych: model, koszt zakupu i opłaty miesięczne oraz o podanie osób, które je otrzymały, wraz z krótkim uzasadnieniem przydziału.

9. Dlaczego nie podano numerów telefonów do Radnych Gminy, a w szczególności do przewodniczących Komisji Gminnych oraz nie podano wykazu dyżurów Radnych na terenie Urzędu Gminy?

10. Dlaczego Wójt Gminy, od początku kadencji, nie był na dyżurach we wtorki i w czwartki w Urzędzie Gminy, pomimo że ma taki obowiązek?

11. Czy Wójt Gminy usprawiedliwił swoją nieobecność w pracy i kto kontroluje wypełnianie przez niego obowiązków?

12. Jakie były przyczyny, że zaraz na początku kadencji Rada Gminy podniosła Wójtowi wynagrodzenie?

13. Dlaczego w budżecie Gminy nie przesunięto nadmiernych środków finansowych wydawanych na utrzymanie urzędników oraz na promocje Gminy i nie przeznaczono na infrastrukturę drogową? Najlepszą promocją każdej miejscowości są drogi, oświetlenie, zapewnienie infrastruktury mieszkaniowej, zdrowotnej oraz kanalizacyjnej i sanitarnej!

14. Kto i dlaczego zdjął znak zakazu wjazdu pojazdów powyżej 10 ton na drogę gminną w N., w wyniku czego doprowadził do jej zniszczenia, ewidentnie działając na szkodę Gminy?

15. Czy Urząd Gminy wystąpił o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości gminnych przez właścicieli urządzeń przesyłowych oraz o płacenie bieżących opłat?

16. Czy projekty UE i inne były wykonywane przez zatrudnionych w tym celu pracowników Gminy, czy były zlecane do wykonania na zewnątrz i czy było to robione każdorazowo?

17. Czy nie występuje nadmierne zatrudnienie urzędników w Urzędzie Gminy i nadmierne ich wynagrodzenie oraz czy osoby zatrudnione mają odpowiednie kwalifikacje zawodowe do pełnienia funkcji?

Następnie pismem z dnia 21 września 2015 r. R. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy Z. i wniósł o zobowiązanie wójta do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, o zobowiązanie wójta do ukarania winnego niezałatwienia sprawy pracownika oraz o zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi, ani organ nie wydał decyzji odmownej na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, wobec faktu, że w dniu [...] października 2015 r. udzielił odpowiedzi na pytania złożone we wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana jako "P.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art.3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2011, s. 109).

Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej bądź też nie podjął rozstrzygnięcia stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), powoływanej dalej jako "u.d.i.p.", obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy Z. , będąc organem władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Informacją taką jest w szczególności informacja o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ustawie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.).

Wyjaśnić również należy, że udostępnienie informacji publicznej dokonywana jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie.

W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Żądane przez skarżącego informacje mają bowiem charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwróciła, jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku o jej udzielenie. Organ winien zakończyć wszczęte wnioskiem skarżącego postępowanie w sposób przewidziany prawem, udzielając informacji publicznej albo wydając decyzję ojej odmowie, gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji, jednakże tego nie uczynił.

Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest jednak stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe.

Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi wystąpią okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Wójt Gminy Z. załatwił bowiem wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej dopiero w dniu [...] października 2015 r., a więc informacja o udzieleniu odpowiedzi dotarła do skarżącego po wniesieniu skargi. Oznacza to, że w dacie rozpoznawania niniejszej sprawy przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności. Stąd też postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność stało się bezprzedmiotowe i Sąd zobowiązany był do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a zdanie drugie P.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.