Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 9/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 7,  art. 8, art. 39
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U. z 2013 r. poz. 267, ze zm. (obecnie Dz.U. z 2016 r. poz. 23 – dopisek Sądu)] - zwanej dalej K.p.a., utrzymująca w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu z dnia 6 grudnia 2013 r., nr [...], odmawiającą skarżącemu pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów naprawy junkersa oraz zakup odzieży, tj. kurtki i obuwia zimowego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 6 i 29 listopada 2013 r., złożonym w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w Opolu, R. S. wniósł o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu żywności, środków czystości, higienicznych, pielęgnacyjnych, firanek, zasłon oraz na pokrycie kosztów naprawy junkersa, uszkodzonego przez firmę hydrauliczną i zakup odzieży (tj. kurtki, spodni, butów), leków i bielizny osobistej.

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, decyzją z dnia 6 grudnia 2013 r., nr [...], Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu, przyznał R. S. zasiłek celowy na zakup leków w wysokości 101,00 zł i na dofinasowanie do zakupów środków czystości, higienicznych i pielęgnacyjnych oraz firanek, zasłon i odzieży tj. spodni oraz bielizny osobistej w kwocie 50,00 zł.

Kolejną decyzją z tego samego dnia o nr [...], Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu, odmówił przyznania wnioskodawcy pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów naprawy junkersa oraz na zakup odzieży tj. kurtki i obuwia zimowego. Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazał art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 7 pkt 1,5,6, art.8 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 9, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 36 pkt 1 lit.c, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 4, art. 110 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz.182, z późn. zm.) oraz § 1 pkt 1 lit. a i b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych dochodów oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r. poz. 823 - zwanego dalej rozporządzeniem). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że z przeprowadzonego w dniu 29 listopada 2013 r. wywiadu środowiskowego oraz dołączonych do wywiadu dokumentów wynika, że R. S. jest osobą samotną, której w myśl art. 8 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r., z uwagi na nieprzekroczenie kryterium dochodowego, przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Podkreślił, że kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej zostało ustalone w § 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, w wysokości nieprzekraczającej 542,00 zł, a dla osoby w rodzinie - 456,00 zł. Zatem, dochód osiągany przez R. S. w kwocie 542,00 zł nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy organ wskazał, że R. S. zwrócił się o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego na cele, na które została przyznana pomoc, albowiem decyzją z dnia 4 lipca 2013 r. przyznano mu zasiłek celowy na pokrycie kosztów naprawy junkersa, z kolei decyzją z dnia 7 listopada 2013 r. przyznano dofinansowanie do zakupu odzieży zimowej, tj. kurtki i obuwia zimowego. W świetle powyższego organ uznał, że odmowa przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów naprawy junkersa oraz na zakup odzieży, tj. kurtki i obuwia zimowego, z uwagi na otrzymanie przez R. S. pomocy w powyższym zakresie, była uzasadniona.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. podnosił, że jest ona dla niego krzywdząca, albowiem wywiad środowiskowy nie został przeprowadzony w terminie lecz kilkanaście dni później, co oznacza, że organ pozostawał w bezczynności. Wniósł o ponowne przeprowadzenie wywiadu w "normalnym terminie bez opóźnień".

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, po czym przytoczył mające zastosowanie przepisy ustawy o pomocy społecznej. Podał, że prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza aktualnie kwoty 542,00 zł, ustalonej zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), stanowiącej kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Organ wskazał również, że pojęcie dochodu zdefiniowane zostało w art. 8 ust. 3 ustawy, natomiast w ust. 4 art. 8 ustawy wskazano, jakich rodzajów przychodu nie wlicza się do dochodu ustalanego zgodnie z ust. 3. Wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Świadczenie to przyznawane jest na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, którą należy pojmować jako potrzebę usprawiedliwioną ze względu na m. in. zachowanie życia i zdrowia. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji nie naruszył prawa odmawiając przyznania R. S. zasiłku celowego na pokrycie kosztów naprawy junkersa oraz na zakup odzieży, tj. kurtki i obuwia zimowego. W tym zakresie wyjaśnił, że z ustaleń poczynionych 29 listopada 2013 r. w trakcie aktualizacji wywiadu środowiskowego oraz z zebranej dokumentacji w sprawie wynika, że R. S. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, a orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 8 listopada 2011 r. wydano na stałe. Jego dochód w październiku 2013 r. składał się z zasiłku stałego z pomocy społecznej w wysokości 389,00 zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153,00 zł. W toku aktualizacji wywiadu rodzinnego R. S. zgłosił potrzebę przyznania mu zasiłku celowego na pokrycie kosztów naprawy junkersa oraz na zakup odzieży, tj. kurtki i obuwia zimowego. Organ podkreślił, że z aktualizacji wywiadu rodzinnego wynika, że wnioskodawca jest objęty pomocą i Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Opolu pokrywa każdego miesiąca wiele potrzeb zgłoszonych przez niego. Zauważył nadto, że rozstrzygnięcie dotyczące przyznania zasiłku celowego zapada w ramach uznania administracyjnego. Organ rozpoznający wniosek o udzielnie takiej pomocy musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Pomoc społeczna zależy bowiem nie tylko od potrzeb osoby ubiegającej się o świadczenie, ale także od aktualnej sytuacji finansowej ośrodka pomocy społecznej. W sytuacji, gdy środki będące w dyspozycji organu nie wystarczają dla wszystkich potrzebujących, rzeczą organu jest wyważenie przyznawanej pomocy, czyli uwzględnianie sytuacji osób uprawnionych do świadczeń odpowiednio do swoich możliwości. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego Kolegium podkreśliło, że zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że w odróżnieniu od form obowiązkowych właściwy organ może, lecz nie musi go przyznać w przypadku ustalenia, że występują przesłanki wymienione w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, a z przepisu tego nie wynika indywidualne roszczenie o przyznanie pomocy społecznej w formie w nim przewidzianej. W ocenie Kolegium, odmowa przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów naprawy junkersa oraz na zakup odzieży, tj. kurtki i obuwia zimowego była uzasadniona, albowiem wnioskodawca uzyskał w lipcu i listopadzie 2013 r. pomoc w formie zasiłku celowego na te cele. Organ podkreślił, że MOPR w Opolu w grudniu 2013 r. na realizację zasiłków celowych dysponował kwotą ok. 30.000, co przy wypłacie około ok. 120 świadczeń umożliwiało udzielenie zasiłku przeciętnie w kwocie około 150,00 zł. Dodał, że w pierwszej kolejności pomocą objęte są rodziny i osoby nieposiadające dochodu, a następnie te, których dochód jest niższy od kryterium dochodowego. W tej sytuacji organ pierwszej instancji uwzględnił większość potrzeb zgłoszonych przez R. S. we wnioskach z 6 i 29 listopada 2013 r. oraz ustalonych podczas aktualizacji wywiadu środowiskowego, albowiem decyzjami z dnia 6 grudnia 2013 r., nr [...], przyznał stronie zasiłek celowy na zakup: leków w kwocie 101,00 zł i dofinansowanie do zakupu środków czystości, higienicznych, pielęgnacyjnych, firanek, zasłon, odzieży, tj. spodni oraz bielizny osobiste w wysokości 50,00 zł - łącznie w wysokości 151,00 zł oraz nr [...], zasiłek celowy na zakup żywności w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 100,00 zł. Biorąc pod uwagę fakt, że strona otrzymała pomoc w powyższym zakresie, a nadto od dawna regularnie korzysta z różnych form pomocy społecznej, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia.

Na powyższą decyzję R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego aktu.

Z przedłożonych sądowi akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia 7 listopada 2013 r., nr [...], Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu, przyznał R. S. zasiłek celowy na zakup laski dla osoby niewidomej w wysokości 90,00 zł oraz na dofinansowanie do zakupu leków, kosztu przejazdu liniami kolejowymi do Kliniki Okulistycznej w [...] w dwie strony, odzieży zimowej, tj. kurtki, obuwia zimowego, środków czystości i środków higienicznych w wysokości 160 zł, z kolei decyzją z dnia 4 lipca 2013 r., nr [...], zasiłek celowy na zakup leków w kwocie 76,00 zł, na dofinasowanie do zakupu środków czystości, środków higienicznych, środków pielęgnacyjnych w kwocie 14,00 zł, oraz na dofinansowanie pokrycie kosztów naprawy junkersa w wysokości 50,00 zł.

Wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Op 9/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...].

Następnie, postanowieniem z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Op 9/15, WSA w Opolu odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem zapadłego w przedmiotowej sprawie, z kolei Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt I OZ 262/16, uchylił zaskarżone postanowienie i przywrócił skarżącemu termin do złożenia wniosku o sporządzenie i dręczenie uzasadnienia wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego i trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie naruszona ona przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu z dnia 6 grudnia 2013 r., nr [...], mocą której odmówiono skarżącemu pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów naprawy junkersa oraz zakupu odzieży, tj. kurtki i obuwia zimowego.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o odmowie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182, ze zm. – zwanej dalej ustawą), regulujące rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania. Zauważyć w związku z tym należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, służy ona wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). W myśl art. 3 ust. 2 ustawy, zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Zgodnie z przepisem art. 7 ustawy pomocy udziela się osobom i rodzinom m. in. z powodu ubóstwa, bezrobocia, niepełnosprawności, czy też długotrwałej lub ciężkiej choroby.

Powołane przepisy określają ogólne zasady pomocy społecznej, z których wynika, że przyznanie pomocy społecznej jest zależne zarówno od całokształtu sytuacji życiowej osoby bądź rodziny, jak również zakresu środków przeznaczanych na ten cel. Oznacza to, że przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, nawet jeśli jest ona związana z którąkolwiek okolicznością określoną w art. 7 ustawy, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej będących dysponentami środków publicznych, przeznaczonych na realizację zadań pomocy społecznej. Pomoc społeczna oparta jest bowiem na zasadzie pomocniczości. Jej celem jest wspieranie osób w trudnej sytuacji życiowej i nie może być ona traktowana jako stałe źródło dochodu służące zaspokajaniu wszystkich zgłoszonych potrzeb. Tym samym nawet w sytuacji, gdy istnieją podstawy do udzielenia pomocy osoba uprawniona musi liczyć się z tym, że organ może odmówić przyznania jej żądanego świadczenia, albo że zostanie ono przyznane w rozmiarze różnym od tego, jaki został określony we wniosku i który wnioskodawca uważa za odpowiedni. Poza tym w myśl art. 11 ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego.

W odniesieniu do rozpoznawanej sprawy odnotować trzeba, że skarżący, prowadzący jednoosobowe gospodarstwo domowe, w złożonych wnioskach domagał się udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego. Z uwagi na treść wniosku podnieść przyjdzie, że świadczenie w postaci zasiłku celowego jest jedną z form pomocy społecznej określonych w art. 36 ustawy. W myśl art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy zasiłek ten może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie tego rodzaju zasiłku w każdym przypadku uzależnione jest jednak od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, a które aktualnie określane jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 poz. 823) i zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi 542,00 zł. Stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy, przysługuje zatem osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542,00 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego podejmowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza treść art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy, w których w odniesieniu do zasiłku celowego ustawodawca użył zwrotu "może być przyznany". Dokonując kontroli legalności rozstrzygnięcia opartego o uznanie administracyjne Sąd bada, czy postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, czy zgodnie z nimi ustalono stan faktyczny sprawy i czy rozstrzygnięcie wynika z tych ustaleń.

Mając na uwadze powyższe, w kontrolowanej sprawie stwierdzić należy, że skarżący jako osoba niepełnosprawna i posiadająca niewielkie dochody, bez wątpienia był uprawniony do ubiegania się o przyznanie pomocy społecznej. Trudna sytuacja życiowa skarżącego związana jest bowiem z wystąpieniem okoliczności uzasadniających przyznanie pomocy wskazanych w art. 7 ustawy. Jednocześnie dochód skarżącego, ustalony zgodnie z zasadami określonymi w art. 8 ustawy, nie przekracza kwoty ustalonego kryterium dochodowego. Jednakże odmowa przyznania skarżącemu zasiłku celowego znajdowała umocowanie prawne. W ocenie Sądu, podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego nastąpiło przy tym po dokonaniu wnikliwych ustaleń co do okoliczności faktycznych, na podstawie oceny uwzględniającej zgromadzony materiał dowodowy. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej, przy czym rozstrzygnięcie podjęto po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, wymaganego na mocy art. 106 ust. 4 ustawy. W postępowaniu tym ustalono zarówno sytuację osobistą, jak i majątkową skarżącego. W tym celu zebrano konieczne dowody m.in. w postaci wywiadu środowiskowego, oświadczenia skarżącego o jego sytuacji majątkowej, decyzji o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego w kwocie 389,00 zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153,00 zł, jak też co do potrzeb, których dotyczył wniosek.

Trzeba również dostrzec, że na podstawie zebranego i ocenionego materiału dowodowego trafnie zauważyły organy, że skoro skarżący otrzymał na mocy decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu z dnia 7 listopada 2013 r., nr [...], zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup laski dla osoby niewidomej (90,00 zł) oraz na dofinansowanie do zakupu leków, kosztu przejazdu liniami kolejowymi do Kliniki Okulistycznej w [...] w dwie strony, odzieży zimowej, tj. kurtki, obuwia zimowego, środków czystości i środków higienicznych w wysokości 160,00 zł oraz z dnia 4 lipca 2013 r., nr [...], zasiłek celowy na zakup leków (76,00 zł), na dofinansowanie do zakupu środków czystości, środków higienicznych, środków pielęgnacyjnych (14,00 zł) oraz na dofinansowanie kosztu naprawy junkersa (50,00 zł) to istniała podstawa do odmowy przyznania zasiłku w zakresie objętym wnioskiem z dnia 6 i 29 listopada 2013 r.

Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozpoznania wniosku strony i podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Nie zostały przy tym ujawnione jakiekolwiek okoliczności mogące poddawać w wątpliwość ustalony stan faktyczny. Okoliczności takich nie wskazał również skarżący. Z tego też względu nie sposób, zarzucić organowi odwoławczemu, jak też organowi I instancji, że nieprawidłowo rozpoznał sprawę co do istoty. Oceniając zatem legalność decyzji wydanych w niniejszej sprawie nie można uznać, że merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego było dowolne i naruszało regulacje ustawy. Brak jest tym samym podstaw do zarzucenia organom dowolności przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Odmawiając świadczenia organy zbadały sprawę i podały w sposób zrozumiały informację dotyczącą wielkości środków pieniężnych przeznaczonych w skali miesiąca na pomoc w formie zasiłków celowych oraz liczbę wnioskodawców domagających się pomocy. Ponadto przedstawiły kryterium jakie było uwzględniane przy rozdziale posiadanych środków i wskazały na przeciętną wysokość przyznawanych zasiłków. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji zauważyć ponadto należy, że przytoczenie w niej wskazanych okoliczności potwierdza, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu dokonało powtórnej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz - zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. - przedstawiło w uzasadnieniu okoliczności i fakty przemawiające za uznaniem decyzji organu pierwszej instancji za zgodną z prawem.

Reasumując stwierdzić trzeba, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia, a motywy uzasadniające jego treść zostały przedstawione zostały w uzasadnieniu wydanych decyzji w sposób odpowiedni. Ponadto, skoro z zaskarżonej decyzji, podobnie jak z decyzji pierwszoinstancyjnej wyraźnie wynika, jakie czynniki zadecydowały o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia, to nie można postawić organom zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego i dopuszczenia się dowolności przy rozpatrywaniu wniosku.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.