Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 972/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 7,  art.  8, art. 11, art.  77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 124  ust. 2, art. 122a,  art. 152  ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: § 2 ust. 1 pkt 7 bądź § 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Z. R. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...],

na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej; "u.p.b." oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 8 listopada 2019 r., złożonego przez T. S.A. w W. (dalej: "Inwestor") działającej przez pełnomocnika, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pod nazwą: "Stacja bazowa telefonii komórkowej T. S.A. nr [...] G. " o wysokości całkowitej 64,3 m n.p.t. i azymutach sektorów: 60°, 190°, 310°, zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym W. gm. S..

Organ I instancji po przywołaniu art. 35 ust 1 u.p.b., dokonując analizy dokumentów sprawy, uzupełnionych przez Inwestora na wezwanie (postanowienie

z dnia [...] listopada 2019 r.) stwierdził, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy S. uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] w dniu [...] grudnia 1996 r. (Dz. Urz. Województwa K. z [...] r. Nr [...], poz. [...]) działka nr [...] stanowi w części teren oznaczony symbolem 23MN według ustaleń planu: projektowana zabudowa jednorodzinna, a w części teren upraw rolnych. Przedmiotowa inwestycja lokalizowana jest na terenie upraw rolnych. Odwołując się do treści § 3 ust. 4 ustaleń planu, wskazał, że na obszarach rolnych dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz tras i urządzeń komunikacyjnych. Powyższe stwierdzenia Organ odniósł do zgłoszonego we wniosku przedsięwzięcia i brzmienia art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2019 poz. 2410 tj.), co doprowadziło Go wniosku, że budowa przedmiotowej stacji nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto, Organ wypowiedział się odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia, którą zawiera omawiany projekt budowlany stwierdzając, że wynika z niej, iż na podstawie przeprowadzonych obliczeń pola elektroenergetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania. W związku z tym Organ stwierdził, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. 2019 poz. 1839) rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w przywołanym rozporządzeniu i nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Dla wytyczonych w opracowaniu maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania anten miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie ww. rozporządzenia.

Powyższe rozważania doprowadziły Organ do wniosku, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak wskazał Organ przedłożony projekt budowlany zawiera również opracowaną przez H. K. analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach i gęstości mocy większych lub równych 4,35 W/m2 sporządzoną w oparciu o Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). Z analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludności nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkania zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi oraz będzie spełniać wymagania określone w w/w rozporządzeniu. W rozpatrywanym przypadku zdaniem Organu przedmiotowa inwestycja w świetle przedłożonych dokumentów spełniła wymagania określone w przepisie art. 35 ust. 1 u.p.b. jak i wynikające z uregulowań art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 u.p.b oraz art. 20 ust. 4 u.p.b.

2. Z. R. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), pismem z dnia 15 kwietnia 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 3 lipca 2020 r. złożył odwołanie wskazując na niekompletność przedłożonych projektów budowlanych oraz nieprzeprowadzenie przez Organ I instancji właściwej analizy parametrów technicznych projektowanych anten.

Wojewoda działając w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. wezwał Spółkę do uzupełnienia dokumentacji projektowej dotyczącej powyższego zamierzenia budowlanego poprzez:

- wyjaśnienie sposobu ustalenia wartości średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego wynoszącej zgodnie z treścią projektu budowlanego 4,35 W/m2,

- jednoznaczne wskazanie, w oparciu o który akt prawny dokonano obliczeń dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych - w załączonej do projektu budowlanego "Analizie środowiskowej instalacji radiokomunikacyjnej [...]" wskazano rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.

w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), podkreślając, że aktualnie obowiązującymi przepisami określającymi normy wartości pól elektromagnetycznych w środowisku (od 1 stycznia 2020 r.) są przepisy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448),

- załączenie kart katalogowych anten przewidzianych do zamontowania oraz odniesienie się do zarzutów przedstawionych w treści uzupełnienia do odwołania (pismo z dnia 3 lipca 2020 r.) w szczególności dotyczących ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, które może prowadzić do przekroczenia dopuszczalnych norm promieniowania, uwzględnienia maksymalnych możliwości emisyjnych urządzenia oraz maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, mogących mieć wpływ na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

W odpowiedzi na wezwanie Inwestor poinformował, że 4,35W/m2 to wartość wyliczona na częstotliwości 870MHz i faktycznie jest błędna. Poprawna wartość (przyjmując założenie wyliczenia zasięgów dla maksymalnie niekorzystnego wariantu, czyli po stronie bezpiecznej), wyliczona dla najniższej częstotliwości z planowanych pasm wyniesie 3,95W/m2 (czyli f/200, zgodnie z aktualnym rozporządzeniem).

W załączeniu przedłożono również zaktualizowaną analizę środowiskową zaznaczając, że zmiana nie powoduje zmiany wniosków wynikających z dotychczasowych obliczeń. Inwestor dodał, że skorygowano podstawę prawną - w skorygowanej analizie środowiskowej oraz załączył karty katalogowe anten. Pełnomocnik spółki dodał, że analiza (zarówno pierwotna, jak i załączona) pokazuje obwiednię dla pola wynikowego, tj. uwzględniając kumulatywne wyniki gęstości pola od wszystkich anten. Oświadczył, że same kierunki głównych wiązek promieniowania (w kwalifikacji przedsięwzięcia) nie kumulują się, w myśl rozporządzenia dla każdej anteny wyliczenia są osobne.

3. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], utrzymując w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a decyzję Organu I instancji w całości, Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania, ustalił w szczególności, zgodnie z dołączonym do wniosku projektem budowlanym, że konstrukcję projektowanej stacji bazowej stanowi wieża stalowa, o wysokości trzonu 62,5 m n.p.t. i wysokości całkowitej wraz z odgromnikami 64,3 m n.p.t. Wieża ta jest konstrukcją nośną dla 3 anten sektorowych oraz 2 anten radioliniowych wraz z urządzeniami pomocniczymi. Zasilanie stacji odbywać się będzie projektowaną linią kablową wyprowadzoną ze złącza pomiarowego, które zostanie zrealizowane przez Zakład Energetyczny E. przy granicy działki nr [...]. Poziom zawieszenia, azymuty, a także równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) dla każdej z anten sektorowych inwestor określił w projekcie budowlanym i zawartych w nim opracowaniach (projekt budowlany str. 21, str. 69, str. 80).

Organ odwoławczy dodał, że dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 1996 roku (Dz. Urz. Woj. K. Nr [...], poz. [...] z [...] r.) oraz że działka nr [...] o powierzchni [...] ha znajduje się częściowo na terenie oznaczonym w miejscowym planie jako "tereny upraw rolnych" oraz w części na terenie oznaczonym symbolem 23MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Realizacja projektowanego masztu przewidziana jest na terenach rolnych, a zgodnie z § 3 pkt 4 miejscowego planu na obszarach rolnych dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz tras i urządzeń komunikacyjnych.

Oceniając zgodność projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b.

w związku z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Organ II instancji uznał, że w związku z ustaleniami miejscowego planu, wskazującymi na rolnicze przeznaczenie działki nr [...] w części, w której zaplanowano realizację inwestycji oraz możliwość lokalizowania na nich sieci i urządzeń infrastruktury technicznej planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodał, że działka nr [...] stanowi grunty orne klasy IVb pochodzenia mineralnego, które zgodnie z ustaleniami Organu odwoławczego nie wymagają uzyskania decyzji zezwalającej na ich wyłącznie z produkcji rolniczej.

Według Organu II instancji, zgodnie z załączonym do wniosku projektem budowlanym, zamiarem inwestycyjnym jest stacja bazowa usytuowana w odległości 6 m od działki drogowej nr [...], stanowiącej własność Gminy S. , poprzez którą zapewniony jest dostęp do drogi publicznej, działki nr [...]. Z opracowań złożonych przez Inwestora wynika, że równoważne moce promieniowane izotropowo (EIRP) wyznaczone dla pojedynczych anten sektorowych wynoszą dla trzech projektowanych anten po 10189W, zatem mieszczą się w przedziale od 10000W do mniej niż 20000W (projekt budowlany str. 69, str. 80). Anteny sektorowe zostaną zawieszone na wysokości 58,8 m n.p.t., na trzech azymutach, odpowiednio: 60°, 190° i 310°, po jednej antenie na każdym z azymutów.

Organ wyższego stopnia wskazując, że równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla każdej z projektowanych anten sektorowych wynosi ponad 10000W, co oznacza, że zachodzi konieczność zbadania, czy w odległości do 300m od projektowanego środka elektrycznego anten, w osi głównej wiązki promieniowania anten znajdują się miejsca dostępne dla ludności i przywołując definicję zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219), dalej: "p.o.ś" wskazał, że wiązka główna emitowana przez antenę nie może się znaleźć w żadnym punkcie swojego przebiegu w miejscach dostępnych dla ludności.

Wojewoda dodał, że zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami ustalając miejsca dostępne dla ludności należy uwzględnić istniejący stan zagospodarowania

i zabudowy nieruchomości. W oparciu o dołączoną do projektu przez Inwestora kwalifikację przedsięwzięcia rzeczonej instalacji radiokomunikacyjnej stwierdził, że dla każdej z mocy EIRP anten sektorowych na danym azymucie określono, w odległości do 300m od środka elektrycznego anten, przebieg osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności z uwzględnieniem wysokości zawieszenia anteny, azymutu (kierunku wiązki każdej anteny), maksymalnego pochylenia, jak również ukształtowania terenu. Z części graficznej kwalifikacji wynika, że osie główne wiązki promieniowania anten oprócz działki nr [...], na której usytuowana jest stacja bazowa, znajdują się nad terenem działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (azymut 60°), [...], [...], [...], [...], [...] (azymut 190°) oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (azymut 310°).

W części graficznej kwalifikacji przedstawiono również otoczenie analizowanej lokalizacji projektowanej stacji bazowej potwierdzając brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych - widok w płaszczyźnie poziomej oraz widok w płaszczyźnie pionowej sporządzony dla wysokości zawieszenia anten 58,8 m n.p.t. dla najbardziej niekorzystnych warunków, tj. z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia głównej wiązki promieniowania wynoszącego 8° w odległości do 300 m od środka elektrycznego anten.

Zdaniem Organu II instancji szczegółowa analiza ww. rysunków

z uwzględnieniem map z zasobów geodezyjnych Starostwa Powiatowego w K. potwierdza, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 300 m, mierzonej od środka elektrycznego anteny na każdym z azymutów nie występują miejsca dostępne dla ludności. Analizowany teren na azymutach 60°i 190° jest niezabudowany. Na azymucie 310°, w odległości 200-260m, oś główna wiązki promieniowania anteny przebiega nad budynkami gospodarczymi zlokalizowanymi na działkach nr [...], [...] i [...]. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu, przy maksymalnym projektowanym pochyleniu anteny (8°) wynosi na azymucie 60° - 16,85 m, na azymucie 190° - 16,21 m, zaś na azymucie 310° - 18,22 m. Natomiast minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad budynkami gospodarczymi wynosi 18,37 m.

Organ odwoławczy dodał, że przedłożony projekt, na którym oparł swoje rozstrzygnięcie Starosta [...], zawiera ponadto analizę środowiskową instalacji radiokomunikacyjnej sporządzoną dla rzeczonej stacji bazowej telefonii komórkowej w miesiącu styczniu 2020 r. Zaznaczając, że 1 stycznia 2020 roku weszło w życie nowe Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) Organ wskazał, że dopuszczalna maksymalna wartość poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności wynosi obecnie, w zależności od zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego, f/200 W/m2 lub 10 W/m2 (Tabela 2 Lp. 10 i 11 załącznika do rozporządzenia). Ponadto w odpowiedzi na pismo Wojewody z 10 lipca 2020 r. znak [...] Inwestor załączył zaktualizowaną Analizę środowiskową instalacji radiokomunikacyjnej [...] wykonaną dnia 23 lipca 2020 r.

W części graficznej sporządzonego opracowania przedstawiono prognozowany obszar oddziaływania poszczególnych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 3,95 W/m2, emitowany łącznie przez wszystkie projektowane anteny stacji bazowej. Maksymalny sumaryczny zasięg występowania pól elektromagnetycznych określony dla maksymalnych wielkości z jakimi stacja według Inwestora może pracować wynosi 14,2 m na wszystkich trzech azymutach i przebiega w taki sposób, że jego najmniejsza wysokość nad terenem wynosi 56,4 m na każdym z azymutów. Ww. sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych oprócz działki nr [...], na której projektowana jest stacja [...], znajduje się nad terenem działek drogowych o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Ww. obszar jest niezabudowany.

W ocenie Organu wyższego stopnia materiał dowodowy sprawy wskazuje zatem, że w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej, określonym w art. 3 pkt 20 u.p.b., znajdują się działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Zdaniem Wojewody powyższe ustalenia potwierdzają, że obszary przekraczające wartości dopuszczalne znajdują się znacznie powyżej poziomu terenu - na wysokości ponad 56m, zatem w ocenie Organu prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 3,95W/m2 znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowanych w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Oznacza to, że projektowana stacja bazowa nie ograniczy w żaden sposób możliwości korzystania i użytkowania pozostających w obszarze jej oddziaływania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem. Ponadto przebywanie w odległości 14,2 m od stacji na poziomie terenu oraz w przestrzeni do wysokości 56,4 m ponad tym terenem jest bezpieczne dla zdrowia.

Według Organu II instancji dokonane ustalenia potwierdzają, że projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku co oznacza, że nie będzie również negatywnie wpływać na zdrowie ludzi.

Wojewoda dodał, że w świetle dokonanych ustaleń brak jest również podstaw prawnych do uznania stacji bazowej projektowanej w miejscowości W. , na działce nr [...] za przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko i wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.).

Ponadto Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że do projektu budowlanego, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 9 u.p.b., dołączono oświadczenie projektanta posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2, stwierdzające że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj. nie zalicza się do rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że teren inwestycji nie podlega ochronie z tytułu występowania obszarów lub obiektów objętych formami ochrony ustalonymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 55).

Podsumowując analizę dokumentacji opisywanego zamierzenia, Organ II instancji stwierdził, że projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia, w tym akceptację lokalizacji stacji przez Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia [...] lutego 2019 r., znak [...] [...] Do projektu dołączono informację BIOZ.

Według Organu II instancji usytuowanie projektowanego masztu w znacznej odległości od najbliżej istniejącej zabudowy mieszkalnej (ok. 160 m) nie ma wpływu na obszar oddziaływania obiektu i krąg stron postępowania w świetle § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065).

Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania odwoławczego Inwestor w odpowiedzi na pismo organu wojewódzkiego z dnia 10 lipca 2020 r. dostarczył karty katalogowe projektowanych do zawieszenia anten, a ponadto przedłożył nowe opracowanie w postaci "Analizy środowiskowej instalacji radiokomunikacyjnej [...]" z dnia 23 lipca 2020 r. sporządzone przez H. K.. W dokumencie tym dokonano prawidłowego wyliczenia gęstości mocy S (zgodnie z Tabelą 2 Lp. 10 - f/200, stanowiącą załącznik do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448). Zmiana ta nie wpłynęła na wnioski wynikające z obliczeń.

Wypowiadając się w odniesieniu do pozostałych zarzutów Wojewoda wyjaśnił, odnośnie podnoszonego przez Stronę nakładania się lub nachodzenia się wiązek, co może spowodować, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne, że w orzecznictwie funkcjonuje utrwalone stanowisko dotyczące interpretacji § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazujące, że niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja składa się z trzech anten sektorowych, zwróconych w różnych kierunkach, a możliwość zmian kierunków anten sektorowych jest niemożliwa. Tym samym, na gruncie przedmiotowej sprawy,

w ocenie Wojewody, nie ma możliwości przekroczenia dopuszczalnych wielkości mocy promieniowania.

Dodatkowo w odniesieniu do wskazanej przez Skarżącego konieczności uwzględnienia w projekcie maksymalnych pochyleń mechanicznych (8°) i elektrycznych (10°) anten, tzw. tiltów, Organ II instancji argumentował, że wskazanie zakresu inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę należy do Inwestora, zaś rolą organu jest wyłącznie ocena zgodności tej inwestycji z przepisami prawa. Przedstawione zarzuty skupiają się niejako na domniemaniu złej woli Inwestora, który w ocenie Odwołującego się nie zastosuje rozwiązań wskazanych w projekcie.

Organ odwoławczy końcowo dodał, powołując się na uregulowania art. 122a

i 152 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, że Inwestor, po zrealizowaniu inwestycji, jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, poprzez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Dopiero, gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone stacja bazowa będzie mogła być użytkowana.

4. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrotu kosztów według norm przepisanych zarzucił decyzji naruszenie prawa:

- art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie analizy rzeczywistych parametrów technicznych. Ponadto przyjęcie, iż żadna inwestycja nie będzie wymagać decyzji o środowiskowych uwarunkowanych albowiem pochylenie anten zawsze można dostosować do danego terenu. W niniejszej sprawie maksymalne pochylenie anten, według Skarżącego, wynosi 18°;

- art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędne interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy tiltów anten;

- § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462, dalej "rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r.") poprzez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlane z w/w przepisami;

- niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

- nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

- niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przywołał poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyrokach: sygn. akt II OSK 1271/18 z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 672/20 z dnia 18 marca 2020 r., (w tym stanowisko organu administracji), sygn. akt II OSK 1271/18 z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 212/18 z dnia 5 grudnia 2019 r. i stwierdził, że istota skargi sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy winien być analizowany zamiar inwestora w zakresie dotyczącym maksymalnych mocy oraz pochyleń anten, a także czy dane te ustalić trzeba na podstawie danych katalogowych anten lub oświadczeń inwestora.

5. W odpowiedzi na skargę Organ Odwoławczy wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

6. Pismem z dnia 28 kwietnia 2021 r., uzupełnionym pismem z dnia 6 września 2021 r. Inwestor w replice do skargi argumentował w kontekście braku kart katalogowych, że brak jest przepisów obligujących inwestorów do stosowania konkretnych materiałów i urządzeń. Podobnie, Jego zdaniem, ma się sytuacja dokonywania wyliczeń maksymalnych poziomów mocy i pochyleń, niezależnie od złożonego przez Inwestora wniosku zauważając, że taki obowiązek wynika wyłącznie

z rozstrzygnięć sądów administracyjnych. Nie zgodził się również z twierdzeniem Skarżącego o niedokonaniu analizy rzeczywistych parametrów technicznych przedsięwzięcia tłumacząc, że Wojewoda poddał analizie właśnie rzeczywiste parametry, a nie parametry maksymalne, albowiem te ostatnie nie są rzeczywistymi,

a potencjalnymi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 24 kwietnia 2012 r. wskazał, że nie zawiera on uzasadnienia, a projekt spełnia wymogi § 11 ust. 2 pkt 11 tego rozporządzenia. Uzasadniając swoje racje odnośnie sumowania równoważnej mocy promieniowania izotropowego anten Uczestnik postępowania powołał poglądy zaczerpnięte z wyroku WSA w Poznaniu z dnia 8 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 363/20.

7. Postanowieniem z dnia 26 maja 2021 r. Sąd dopuścił do udziału

w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania organizację społeczną O. w R., dalej: "Stowarzyszenie". Podmiot ten w replice do stanowiska Inwestora przywołał stosowne poglądy zaczerpnięte z orzecznictwa NSA (por. wyrok z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 326/21 i z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 3350/18).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

8. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

9. Na wstępie przypomnieć należy, że art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), stanowi, że sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy w rozumieniu powołanego przepisu należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004 r., s. 240-241).

Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

10. Mając na uwadze wskazany wyżej zakres kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżona decyzja Organu II instancji narusza prawo w stopniu skutkującym jej uchyleniem.

Nakreślając ramy prawne sprawy należy wymienić w pierwszej kolejności art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 poz. 1333 ze zm.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) (uchylony).

2. (uchylony).

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę.

Z kolei art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.b. wskazuje, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Z treści art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

- przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1);

- przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2).

Zgodnie z definicją zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Ocena przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

w niniejszej sprawie podlegała rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (DZ.U. z 2019 r., poz. 1839), dalej "rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r.", natomiast ustalenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. po. 2448), dalej: "rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r.".

11. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. Spółce Akcyjnej w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (w tym 3 sztuki anten sektorowych model: ADU4517R0v06, dwie anteny radioliniowe i dwa moduły radiowe), wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jej użytkowania oraz zagospodarowaniem terenu.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w sprawach tego rodzaju jak rozpoznawana przed wydaniem decyzji organ powinien zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, tj. nie można stwierdzić, czy planowana inwestycja należy, czy też nie należy, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu odpowiednio § 2 ust. 1 pkt 7 bądź § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. Jest to istotne, gdyż od kwalifikacji zamierzonego przedsięwzięcia zależy tryb postępowania, a mianowicie – ewentualna konieczność poprzedzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę postępowaniem środowiskowym.

12. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że niesporne jest w sprawie, iż dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 1996 roku (Dz. Urz. Woj. K. Nr [...], poz. [...] z [...] r.), że działka nr [...] o pow. [...] ha znajduje się częściowo na terenie oznaczonym

w miejscowym planie jako "tereny upraw rolnych" oraz w części na terenie oznaczonym symbolem 23MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Realizacja projektowanego masztu przewidziana jest na terenach rolnych. Zgodnie z § 3 pkt 4 miejscowego planu na obszarach rolnych dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz tras i urządzeń komunikacyjnych.

Nie są objęte sporem również ustalenia Organów administracji dotyczące uregulowania art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług

i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm.), które stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ustawodawca przesądził, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W związku z ustaleniami miejscowego planu, wskazującymi na rolnicze przeznaczenie działki nr [...] w części, w której zaplanowano realizację inwestycji, oraz możliwość lokalizowania na nich sieci i urządzeń infrastruktury technicznej Organy niewadliwie uznały, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podając z jakich względów z uwagi na parametry inwestycji jest ona zgodna z planem miejscowym.

Nie jest również kwestionowana okoliczność, iż stację bazową usytuowano

w odległości 6 m od działki drogowej nr [...], stanowiącej własność Gminy S. , poprzez którą zapewniony jest dostęp do drogi publicznej, działki nr [...].

13. Zastrzeżenia Sądu wzbudzają natomiast niepełne ustalenia Organ II instancji przeprowadzone w toku postępowania odwoławczego dotyczące maksymalnych parametrów anten i czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania anten, które mają być zainstalowane w ramach tego konkretnego przedsięwzięcia.

Organ II instancji prawidłowo dostrzegając, iż w analizie środowiskowej z dnia 29 maja 2019 r., jak wynika z jej treści, wymieniono uchylone z dniem 31 grudnia 2020 r. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, przeprowadził na podstawie art. 136 k.p.a. dodatkowe postępowanie w celu jednoznacznego wskazania przez Inwestora czy sporządzona dokumentacja dotycząca omawianego zamierzenia budowlanego co do obliczeń dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych została dokonana w oparciu o uregulowania obowiązującego od dnia 1 stycznia 2020 r. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r.

Niewadliwe było również wezwanie Inwestora do wyjaśnienia sposobu ustalenia wartości średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego wynoszącej zgodnie z treścią projektu budowlanego 4,35 W/m2, jak i do załączenie kart katalogowych anten przewidzianych do zamontowania oraz o odniesienie się przez Inwestora do zarzutów przedstawionych w treści uzupełnienia do odwołania (pismo z dnia 3 lipca 2020 r.) w szczególności dotyczących ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, które może prowadzić do przekroczenia dopuszczalnych norm promieniowania oraz maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, mogących mieć wpływ na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Odnosząc się do wezwania o wyjaśnienie kwestii uwzględnienia maksymalnych możliwości emisyjnych urządzenia, zdaniem Sądu należy w części przyznać rację stanowisku Inwestora wyrażonemu, co należy zaznaczyć, po wydaniu zaskarżonej decyzji, traktując je jako rozwinięcie prawidłowej acz lakonicznej argumentacji Organu odwoławczego znajdującej się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, o czym będzie mowa niżej.

14. W tym miejscu należy natomiast zwrócić uwagę, jak to wskazywało Stowarzyszenie w piśmie z dnia 20 sierpnia 2021 r., że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 326/21 (dostępne w Internecie pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i wszystkie pozostałe) trafnie wypowiedział się w sprawie tego rodzaju jak rozpoznawana, że nieuprawnione jest stanowisko, że to inwestor określa maksymalne parametry urządzeń tak aby planowane przedsięwzięcie nie oddziaływało znacząco na środowisko. Takie stanowisko Spółki (inwestora) nie ma oparcia w prawie i w zasadzie stanowi próbę podważenia w ogólności zasadności przeprowadzania, a nawet obowiązywania procedury środowiskowej, której celem jest przecież ustalenie w sposób prawny wymagań dla danego przedsięwzięcia w taki sposób, który będzie minimalizował skutki możliwego negatywnego oddziaływania na środowisko. Aktualnie, to zadanie zgodnie z prawem należy do organów administracyjnych, a nie inwestora. Nie są to bowiem kwestie, które są pozostawione dowolności działań (wskazań) inwestora, choć oczywiście w wymiarze faktycznym nie można wykluczyć, że wolą inwestora będzie użytkowanie urządzeń w sposób, który nie będzie powodował przekroczenia norm wpływających na ocenę z punktu widzenia znaczącego oddziaływania na środowisko.

A także, że nie wystarczy (...) wskazanie przez inwestora danych promieniowania, które niejako sam inwestor przyjął niezależnie od tego jakie maksymalne parametry może osiągnąć dane urządzenie będące przedmiotem postępowania. Bez znaczenia jest więc twierdzenie, że maksymalne pochylenia anten w praktyce nie są wykorzystywane. (...) Priorytetową kwestią jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Znajduje bowiem potwierdzenie w obowiązującym prawie twierdzenie, że konieczne jest całkowite wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Dlatego (...) organ, wydając decyzję pozwalającą na budowę stacji bazowej, musi mieć pewność, iż emitowane promieniowanie nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności.

Sąd orzekający w sprawie podziela również poglądy NSA i czyni je swoimi wskazując, że w sprawach takich jak rozpoznawana należy wyjaśnić, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Nie jest także wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten niejako deklarowanego przez Inwestora. Również ta okoliczność powinna podlegać wyjaśnieniu. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez Inwestora, Organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem, w tym w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludzi, także w kontekście treści planu miejscowego (por. wyrok NSA z dnia z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 3350/18).

15. Ustalenia Organu odwoławczego powinny były nastąpić z poszanowaniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postaci dopełnienia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 k.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) – przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a., a także czyniąc zadość zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., jak i zasadzie pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.). Podkreślić bowiem należy, iż strona ma prawo otrzymać rzetelną, logiczną i konsekwentną co do rozstrzygnięcia i wywodów je uzasadniających wiedzę o motywach rozstrzygnięcia jej sprawy, dającą się posiąść na podstawie lektury uzasadnienia decyzji zawierającego rzeczywiste motywy działania organu i jego tok rozumowania w sprawie, a odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Tymczasem Organ odwoławczy, mimo posiadania kart katalogowych anten sektorowych i analizy projektu budowlanego i zwłaszcza zawartości kwalifikacji przedsięwzięcia zawierającej wyniki analizy maksymalnych planowanych parametrów pracy instalacji, zakładającej kąt pochylenia w przedziale 0-8° (k. 69 projektu złożonego w Organie I instancji przy piśmie z dnia 6 lutego 2020 r.), w odpowiedzi na zarzuty odwołania wadliwie stwierdził, że w odniesieniu do wskazanej przez Skarżącego konieczności uwzględnienia w projekcie maksymalnych pochyleń mechanicznych (8°) i elektrycznych (10°) anten, tzw. tiltów, wskazanie zakresu inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę należy do Inwestora, zaś rolą organu jest wyłącznie ocena zgodności tej inwestycji z przepisami prawa. A przedstawione zarzuty skupiają się niejako na domniemaniu złej woli Inwestora, który w ocenie Odwołującego się nie zastosuje rozwiązań wskazanych w projekcie.

Organ II instancji pominął istotny dla sprawy fakt, że deklarowany w projekcie maksymalny kąt pochylenia do 8° zgodnie z kartą katalogową anten sektorowych model: ADU4517R0v06 może być uzyskany mechanicznie poprzez montowany oddzielnie do anteny komponent model: ASMDT0D01, a dodatkowo z karty katalogowej specyfikacji anten wynika, że ten model anten może być pochylony elektrycznie maksymalnie do 10°. Nie wyjaśniono przy tym, czy pochylenie mechaniczne będzie współistniało równolegle z pochyleniem elektrycznym, co dawałoby pochylenie nawet do 18°, na co wskazywano w zarzutach skargi. Mogłoby to istotnie zmieniać parametry przyjęte dotychczas przy ustalaniu maksymalnych możliwości pochyleń anten, co może mieć istotne znaczenie co najmniej w kontekście oddziaływania pola promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w (art. 124 ust. 2 p.o.ś.).

Organ odwoławczy ustalił natomiast na podstawie kwalifikacji przedsięwzięcia, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 300 m, mierzonej od środka elektrycznego anteny na każdym z azymutów nie występują miejsca dostępne dla ludności. Analizowany teren na azymutach 60° i 190° jest niezbudowany. Na azymucie 310°, w odległości 200-260m, oś główna wiązki promieniowania anteny przebiega nad budynkami gospodarczymi zlokalizowanymi na działkach nr [...], [...] i [...]. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu, przy maksymalnym projektowanym pochyleniu anteny (8°) wynosi na azymucie 60° - 16,85 m, na azymucie 190° - 16,21 m, zaś na azymucie 310° - 18,22 m. Ponadto minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad budynkami gospodarczymi wynosi 18,37 m.

Organ II instancji ustalił również, że z części graficznej kwalifikacji wynika, że osie główne wiązki promieniowania anten oprócz działki nr [...], na której usytuowana jest stacja bazowa, znajdują się nad terenem działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (azymut 60°), [...], [...], [...], [...], [...] (azymut 190°) oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (azymut 310°). Odnotował również, że w części graficznej kwalifikacji przedstawiono także otoczenie analizowanej lokalizacji projektowanej stacji bazowej potwierdzając brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych - widok w płaszczyźnie poziomej oraz widok w płaszczyźnie pionowej sporządzony dla wysokości zawieszenia anten 58,8 m n.p.t. dla najbardziej niekorzystnych warunków, tj. z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia głównej wiązki promieniowania wynoszącego 8° w odległości do 300 m od środka elektrycznego anten.

16. Tym samym zadeklarowana w projekcie budowalnym konfiguracja anten, która posłużyła analizie występowania obszaru pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu z dnia 17 grudnia 2019 r., została przeprowadzona dla tiltu anteny model ADU4517R0v06 w zakresie 0°-8°. Tymczasem według karty katalogowej tego typu anten wynika, iż zestaw montażowy dla anteny przewiduje nachylenie mechaniczne w zakresie 0°-8° oraz nachylenie elektryczne w zakresie 0°-10°.

Przyjmując, że powyższe przedstawione przez Inwestora w skanach kart katalogowych dane są zgodne z prawdą, należałoby uznać, iż w projekcie dokonywano obliczeń dla odmiennych parametrów niż te które faktycznie deklaruje producent anten.

Implikuje to wnioskowanie, że skoro powyższe dane służyły stosownym obliczeniom i na ich podstawie dokonano analizy występowania miejsc dostępnych dla ludności i obszaru występowania pola elektromagnetycznego, owe wyliczenia i wnioski przedstawione w projekcie budowlanym nie mogą być uznane za sformułowane na podstawie prawidłowych danych.

Okoliczności powyższe powinny zatem podlegać ponownemu zweryfikowaniu przez Organ wyższego rzędu, a w razie stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez Inwestora, ocena obejmować winna oddziaływanie anten od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej i do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.

Tym samym w projekcie budowalnym powinny być zawarte faktyczne

i prawidłowe parametry anten a ujawnione rozbieżności pomiędzy projektem a ich faktyczną specyfikacją powinny być należycie wyjaśnione i ewentualnie skorygowane.

17. Dopiero badając rzeczywiste oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej, dla której obowiązujące normy określa obecnie rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. wyznaczające bezwzględnie obowiązujący normatyw – dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych mający charakter "techniczny" w tym znaczeniu, że na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy, bada się oczywiście nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania.

Organ wyższego stopnia w tym względzie odwołał się wyłącznie do zaktualizowanej analizy środowiskowej Inwestora z dnia 23 lipca 2020 r. uprzednio przytaczając wartości z rozporządzenia i stwierdził co w opracowaniu tym przedstawiono, a więc że "prognozowany obszar oddziaływania poszczególnych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 3,95 W/m2 emitowany łącznie przez wszystkie projektowane anteny stacji bazowej". W innym miejscu uzasadnienia dodał, że "W sporządzonej analizie środowiskowej, przedstawiając interpretacje wyników potwierdzono, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 3,95W/m2 będą występowały wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności". Po czym odpowiadając na zarzuty odwołania stwierdził, że w omawianym dokumencie dokonano prawidłowego wyliczenia gęstości mocy S, zgodnie z Tabelą 2 Ip. 10 - f/200, stanowiącą załącznik do rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2019 r. Zdaniem Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika czy sprawdzenie projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w ogóle miało miejsce.

18. Wątpliwości Sądu wzbudzają również wnioski Organu odwoławczego, co do ustalenia przebiegu osi głównej wiązki promieniowania anteny na azymucie 310° wyłącznie nad budynkami o charakterze gospodarczym, położonymi na działkach nr [...], [...] i [...], w sytuacji gdy w projekcie zagospodarowania terenu w części tekstowej wskazane wyżej działki w obszarze oddziaływania rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych nie zostały w ogóle wymienione, w tym jako zagrożone występowaniem ponadnormatywnego natężenia pola elektromagnetycznego w przestrzeni niedostępnej dla ludności (str. 11 projektu),

a z przywoływanego przez Organ załącznika graficznego, czy też innych wydruków map znajdujących się w materiale dowodowym sprawy nie wynika jaką funkcję spełnia zabudowa na tych nieruchomościach. Nie można również odnaleźć w aktach administracyjnych wyników przeprowadzonej inwentaryzacyjnej wizji lokalnej, o której mowa w oświadczeniu pełnomocnika Inwestora z dnia 23 maja 2019 r. o braku podstaw do uznania rzeczonego przedsięwzięcia za mogące zawsze jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z akt sprawy nie wynika także by Organ wojewódzki dokonywał takie ustalenia we własnym zakresie.

Brak jest również w zaskarżonym rozstrzygnięciu oceny sposobu zabezpieczeń przedsięwzięcia przed niekontrolowaną zmianą kierunku anteny lub tiltu, w kontekście możliwości zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury).

19. Odrębnego komentarza wymagają podnoszone przez Inwestora w replice do skargi twierdzenia, że żaden przepis nie wskazuje tego, aby inwestor miał obowiązek przy realizacji inwestycji na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę zastosowania tych urządzeń, których karty katalogowe w toku postępowania administracyjnego przedstawił. Powyższe, zdaniem Uczestnika postępowania powoduje, że opieranie się na maksymalnych mocach urządzeń i maksymalnych pochyleniach w oparciu o karty katalogowe konkretnych urządzeń w rzeczywistości ma się nijak do inwestycji, która następnie jest realizowana.

W tym miejscu zauważyć należy, że stacja bazowa telefonii komórkowej, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stanowi całość techniczno-użytkową wraz z jej instalacjami i urządzeniami. Niezależnie od sposobu jej umieszczenia - czy to na istniejącym budynku, czy na innym obiekcie budowlanym, czy jest obiektem wolnostojącym - jest ona obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego i stanowi całość techniczno-użytkową. Realizacja tego typu przedsięwzięcia wymagana zatem uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt. II SA/Bd 251/18).

Podkreślając, że postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle sformalizowane i opiera się na analizie przedłożonego przez inwestora projektu budowalnego, który musi spełniać określone wymogi, stanowisko przedstawione przez Inwestora jest nie do obrony nie tylko z punktu widzenia ustaleń, które muszą być dokonane przed organami administracji, a wynikających z rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2019 r., w związku z art. 124 ust. 2 p.o.ś., ale również z punktu widzenia uregulowań art. 122a p.o.ś. i art. 152 ust 2 p.o.ś., skoro po zrealizowaniu inwestycji, inwestor jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne poprzez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

20. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ odwoławczy powinien uwzględnić uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności:

- zweryfikować wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, przedstawionych dla każdego azymutu trzech anten sektorowych, przy pochyleniu anten wynikających z tiltów katalogowych;

- zweryfikować opis istniejącej zabudowy pod wiązką promieniowania każdej anteny

i możliwe oddziaływanie na miejsca dostępne dla ludności;

- wyjaśnić kwestie tiltów maksymalnych i minimalnych współistnienia bądź nie pochylenia mechanicznego i elektrycznego;

- ocenić kwestię zabezpieczeń przed niekontrolowaną zmianą kierunku anteny lub tiltu.

Wydanie decyzji powinno poprzedzać przeprowadzenie wnikliwej analizy parametrów technicznych i użytkowych planowanego przedsięwzięcia, w tym wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie tych ustaleń dokonać oceny, co do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

21. Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie dostrzegając innych wad zaskarżonego rozstrzygnięcia uznał, że Wojewoda naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7, 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 u.p.b. i art. 124 ust. 2 p.o.ś. w sposób mogący mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z przedstawionych powodów Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

22. O kosztach postępowania należnych Skarżącemu od Organu orzeczono

w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota [...]zł odpowiada równowartości uiszczonego wpisu sądowego od skargi.