Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 607/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-10-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Zbigniew Śiusarczyk Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Marcin Morawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2004 roku, nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały, II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Ol 607/04

UZASADNIENIE

Wojewoda wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta B. nr "[...]" z dnia 30 czerwca 2004r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego wydzielone części miasta B., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu podano, iż do postępowania związanego z podjęciem przedmiotowej uchwały mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż sprawa uchwalenia planu została wszczęta przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 25 ustawy z 7 lipca 1994r. jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także w wyniku uwzględnienia wniosków, protestów lub zarzutów, czynności o których mowa w art. 18 tej ustawy ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Wskazano, iż rada miasta uwzględniła zarzut wniesiony do projektu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wniesiony przez Spółkę z o.o. "A" w P. Jednakże nie ponowiła czynności, o których mowa w art. 18 ust. 2 powołanej ustawy, a w związku z tym przedmiotowa uchwała jest w całości nieważna.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta B. wniosła o jej oddalenie Podano, iż pierwotnie w projekcie planu teren byłej mleczarni przy ul. K. na skutek zarzutu Spółki "A" w P. został oznaczony symbolem H z przeznaczeniem na funkcję handlową. Projekt w takiej treści został uzgodniony, zaopiniowany a następnie wyłożony do publicznej wiadomości. Uchwałą z dnia 25 września 2003r. Rada Miasta uwzględniła wniesione protesty, w wyniku czego postanowiono nie wprowadzać funkcji handlowej dla tego terenu. Po dokonaniu zmiany w planie ponowiono niezbędne czynności i wyłożono projekt planu do publicznej wiadomości. Na skutek ponownego zarzutu użytkownika wieczystego nieruchomości Rada Miasta wyraziła zgodę na przywrócenie funkcji handlowej przedmiotowego terenu. W międzyczasie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie pawilonu handlowego wzniesionego na tym terenie.

Uwzględniając zatem zarzut Rada Miasta świadomie zdecydowała się usankcjonowanie funkcji handlowej, która już zaistniała, aby nie narażać organów władzy na odpowiedzialność odszkodowawczą. W takim kształcie projekt planu został uchwalony. W związku z tym w ocenie autora skargi zarzut podnoszony przez Wojewodę jest niezasadny. Wyjaśniono bowiem, iż gdyby nawet hipotetycznie przyjąć iż nawet ponowne wyłożenie projektu planu z przewidzianą funkcją handlową mogło spowodować protesty to nie zmieniłoby to zapisów planu w części dotyczącej funkcji przedmiotowego terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu prawnego nie zostały naruszone przepisy prawa, obowiązujące w dacie jego wydania.

W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podnieść należy, iż w dacie podejmowania uchwały kwestię uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego regulowały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 póz. 717), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Jednakże w myśl art. 85 ust. 2 tej ustawy do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uwagi na fakt, iż w uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego podjęto w dniu 23 kwietnia 2002r., zatem przy jego uchwalaniu należało stosować przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.). Art. 18 ust. l i 2 powołanej ustawy reguluje w sposób szczegółowy zarówno właściwość organów, jak i wymogi które winny być spełnione przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym zgodnie z art. 25 jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także w wyniku uwzględnienia wniosków, protestów i zarzutów, czynności o których mowa w art. 18 ust. 2 ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Natomiast niezachowanie powyższej procedury skutkuje nieważnością uchwały w całości lub w części (art. 27 ust. l ustawy).

Z akt sprawy wynika, iż plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony zaskarżoną uchwałą obejmuje między innymi teren po byłej mleczarni, położony przy ul. K. w B. Objęty jest on ustaleniami ogólnymi planu, a także ustaleniami szczegółowymi zawartymi w § 10 uchwały oraz w Załączniku graficznym nr 4. W projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu w dniach od 6 grudnia do 30 grudnia 2002r. teren ten został oznaczony literą H z przeznaczeniem pod funkcję handlową. Na skutek uwzględnienia protestów w kolejnej wersji planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 27 października do 18 listopada 2003r. zmieniono zapis dla przedmiotowego ternu oznaczając go symbolem PSU z funkcją produkcyjno-składową oraz usługową. Jednakże po uwzględnieniu zarzutu Spółki "A" w P. - użytkownika wieczystego działek wchodzących w skład tego terenu -ponownie wprowadzono oznaczenie przedmiotowego terenu literą H z przeznaczeniem na funkcję handlową. Zmieniony w ten sposób projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie został wyłożony do publicznego, lecz od razu skierowany pod obrady Rady i uchwalony zaskarżoną uchwałą.

Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie fakt niezachowania procedury, o której mowa w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 25 tej ustawy nie budzi żadnych wątpliwości. W odpowiedzi na skargę jej autor przyznał bowiem, iż zmieniony projekt uchwały nie został przedłożony do publicznego wglądu. W świetle zatem przytoczonych wyżej przepisów ustawy, które mają charakter bezwzględnie obowiązujący stwierdzić należy, iż zaskarżona uchwała dotknięta jest wadą nieważności.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w odpowiedzi na skargę wyjaśnić należy, iż nie mają one żądanego znaczenia z punktu widzenia przepisów prawa. Skoro bowiem wyżej przytoczone przepisy określają wymogi, które muszą być zachowane przy uchwalaniu planu, w tym konieczność powtórzenia określonych czynności w przypadku zmiany projektu planu na skutek uwzględnienia wniosków, zarzutów czy protestów, to żadne okoliczności faktyczne nie uzasadniają odstąpienia od stosowania tych przepisów. Uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego rada gminy nie może z góry zakładać, które protesty lub zarzuty zostaną uwzględnione, a które nie i w związku z tym stosować przepisy prawa tylko w ograniczonym zakresie. Pomijając fakt, iż narusza to powołane wyżej regulacje ustawowe (co skutkuje nieważnością uchwały), to godzi także w Konstytucyjną zasadę równego traktowania wszystkich obywateli. W takim przypadku bowiem jednym podmiotom umożliwia się wniesienie zarzutów i protestów do projektu planu, zaś innych z góry pozbawia się takiego uprawnienia.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 147 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej uchwały w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.