Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1795/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 25, art. 40c ust. 1, art. 13g ust. 1 b pkt 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 27 ust. 1, par. 7 ust. 2, par. 8 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, par. 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 3.
journal: Dz.U. 2007 nr 188 poz 1345
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi  samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli  metrologicznej tych przyrządów pomiarowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] - Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.pa., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i 1b pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19. poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. d) i e), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e), lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 28 400,00 złotych - utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2009 r. we [...] na ul. M. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kierowcą pojazdu był P. B., który wykonywał przejazd w imieniu oraz na rzecz przedsiębiorcy T. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "N.". W wyniku zważenia kontrolowanego pojazdu we [...] na ul. D. – Z. stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 11,03 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 3,03 t;

- nacisk 29,01 t na potrójnej osi - przekroczenie o 7,21 t;

- masa zespołu pojazdów 46,53 t - przekroczenie o 6,53 t.

Przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W wyniku stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne, zawiadamiając o tym T. Z. jako stronę postępowania.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na T. Z. karę pieniężną w kwocie 28400 (dwadzieścia osiem tysięcy czterysta) złotych.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w związku z koniecznością przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności stanowiska do ważenia pojazdów z przepisami regulującymi tę materię.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy WITD decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] nałożył na T. Z. karę pieniężną w wysokości 28 400, złotych, którą organ II instancji decyzją z dnia [...].10.2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania ponownie uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w związku z koniecznością wyjaśnienia istniejących jeszcze dalej wątpliwości dotyczących miejsca ważenia kontrolowanego pojazdu.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] nałożył na T. Z. karę pieniężną w wysokości 28 400, 00 złotych podnosząc, że z informacji przekazanej przez Z. we [...] wynika, że miejsce do ważenia pojazdów przy ul. D. we [...] spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 188 poz. 1345) – zwane dalej rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r.. W piśmie tym Z mianowicie wyjaśnił, że stanowisko do ważenia na ul. D. (teren Z.) ma wymiary 22x3,8m, protokół pomiarów pochylenia stanowiska dotyczy całego stanowiska, a z § 3 pkt 16 wskazanego rozporządzenia wynika, że strefa wagi jest to odcinek jezdni obejmujący pomost oraz zespoły najazdowe o długości 8m z każdej strony pomostu. W przypadku używanej przez Z. wagi VLM długość strefy ważenia wynosi 16,5m (sensor - pomost ma długość 0,5m). Pozostały odcinek 22- 16.5--5.5m można uznać za powierzchnię jezdni poza strefą ważenia. Protokół pochylenia stanowiska obejmuje swoim zakresem cały ten obszar, co oznacza, że pochylenie jezdni poza strefą ważenia w stosunku do strefy ważenia wynosi 0%. Długość stanowiska do ważenia w dniu kontroli wynosiła 22 m, spełniając tym samym warunek § 9.1 cyt. rozporządzenia. Jak wskazał Z. połowa tego odcinka (sensory - pomost wagi ułożone są w połowie stanowiska) wynosi 11 m, natomiast suma rozstawów osi jest mniejsza niż 11 m (rozstawy poszczególnych osi zawarte są w protokole ważenia). Ponadto do akt załączony został protokół pomiaru pochylenia stanowiska do ważenia przy ul. D. z 26.06.2009 r. oraz szkic wykonany przez uprawnionego geodetę podczas pomiarów pochylenia z podaniem punktów pomiarowych oraz przeliczenie danych z podaniem danych końcowych z 26.06.2009r.,

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. T. Z. podważył wyniki ważenia pojazdu. Jego zdaniem z akt sprawy nie wynika, czy miejsce ważenia spełniało wymagania konieczne do ważenia pojazdów przy pomocy wag do pomiarów dynamicznych.

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę przywołał treść art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, art. 13g ust. 1, art. 13g ust. 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także lp. 6 pkt 6 lit. d) i e), pkt 7 lit. d) i e) oraz lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Wywiódł, że ulica M. we [...] należy do sieci dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, a w przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t. Wskazał, że we wskazanym załączniku określone są wysokości kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach.

Oceniając miejsce ważenia – GITD podniósł, że legitymuje się ono protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 26 czerwca 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnej wagi do pomiarów dynamicznych typu VLM o nr fabrycznym 018. Waga legitymowała się w chwili kontroli ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G. do 30.04.2011 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Pojazd zważono dwukrotnie, przyjęto wyniki ważenia korzystniejsze dla strony.

W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 11,03 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 3,03 t;

- nacisk 29,01 t na potrójnej osi - przekroczenie o 7,21 t;

- masa zespołu pojazdów 46,53 t - przekroczenie o 6,53 t;

- przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Uzasadniając wymiar nałożonej kary organ wskazał na sposób jej wyliczenia i jego podstawę prawną. Nadto wyjaśnił, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r.. wprowadziło szereg wymagań, które powinno spełnić miejsce ważenia, aby można było na nim korzystać z wag do pomiarów dynamicznych. Wobec tego, że z protokołu pomiaru terenu nie wynikało, czy miejsce to było badane pod kątem zgodności ze wskazanym rozporządzeniem, GITD dwukrotnie uchylał decyzję organu I instancji i przekazywał ją do ponownego rozpatrzenie przez organ I instancji celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego W toku przeprowadzonych postępowań wyjaśniających, organ pozyskał z Z. we [...] szereg dokumentów, tj. 1). potwierdzenie Inspektora Nadzoru o użyciu asfaltobetonu jako materiału na wykonanie nakładki niwelującej nierówności, 2) definicję wyrażenia "beton" wraz z podaniem norm, 3) protokół pomiaru pochylenia terenu z podanymi spadkami, 4) fotografie stanowiska do ważenia oraz 5) świadectwo legalizacji ponownej wagi, 5) pismo z dnia 4 stycznia 2011 r. z Z. we [...], z którego wynika, że: a) stanowisko do ważenia pojazdów na ul. D. miało wymiary 22x3,8m, b) protokół z pomiarów pochylenia terenu dotyczył całej strefy ważenia (tj. odcinka jezdni obejmującego pomost oraz zespoły najazdowe o długości 8 m z każdej strony pomostu), c) w przypadku wagi VLM długość strefy ważenia wynosi 16,5 m (sensor - pomost ma długość 0,5 m), d) długość stanowiska do ważenia wynosząca w dniu kontroli 22 m spełniała warunek § 9 rozporządzenia, ponieważ połowa tego odcinka (sensory - pomost wagi ułożone są w połowie stanowiska) wynosiła 11 m, natomiast suma rozstawu osi była mniejsza niż 11 m.

Zdaniem organu odwoławczego – oświadczenie zarządcy drogi o zgodności stanowiska ważenia pojazdów z wymogami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. – stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 Kpa, dowodzący tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jego zdaniem, stanowisko ważenia wraz ze strefą ważenia (wyznaczoną poprzez maty najazdowe) spełniało wszystkie wymagania do korzystania na nim z przenośnych wag do pomiarów dynamicznych. Zostało ono przebadane pod tym kątem oraz właściwie opisane. Organ dodał również, że pojęcie "betonu" obejmuje swym zakresem również określenie "asfalt". Jak wskazał w nomenklaturze technicznej asfalt jest potocznym terminem określającym "asfaltobeton", który w postaci betonu asfaltowego jest używany jako materiał podstawowy w konstrukcji nawierzchni drogowych i utwardzonych nawierzchni lotniczych. Zaznaczył, że podobnym pojęciem posłużono się w decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 października 1998 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do wyrobów związanych z budową dróg (Dz. Urz. L 287, z 24.10.1998). Podniósł również, że według polskich norm definicja "betonu" zawiera w sobie grupę materiałów, które w zależności od użytego spoiwa mogą dzielić się na następujące rodzaje: 1) beton cementowy tj. materiał powstały ze zmieszania cementu, kruszywa grubego i drobnego wody oraz ewentualnych domieszek i dodatków, który uzyskuje swoje właściwości w wyniku hydratacji (wg normy PN-EN 206-1:2003) 2) beton asfaltowy, tj. wbudowana mieszanka mineralno-asfaltowa spełniająca wymagania wobec betonu asfaltowego (wg normy PN-S-96025.2000). Zdaniem organu z powyższych definicji należy zatem wysnuć wniosek, że "beton" obejmuje także beton asfaltowy - czyli "asfalt", co oznacza, że zarzut odwołującego się, jakoby beton asfaltowy ("asfalt") mógł nie być właściwym materiałem do wykonania miejsca do ważenia pojazdów jest całkowicie chybiony, zarówno z punktu widzenia technicznego, jak i prawnego.

W konkluzji, organ odwoławczy podniósł, że w świetle zebranego materiału dowodowego, stwierdzić należy, że procedura ważenia przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r. T. Z. zwany dalej skarżącym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 75 § 1 Kpa poprzez dopuszczenie dowodu sprzecznego z prawem, polegającego na przeprowadzeniu pomiarów nacisku osi i masy pojazdu członowego o nr rej. [...]/[...], przy pomocy wag przenośnych do pomiarów dynamicznych w punkcie ważenia pojazdów, który nie odpowiadał wymaganiom określonym w szczególności w § 8 ust. 2 i § 9 ust.1 i 2 oraz § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Wniósł o uchyleniu wydanej decyzji, umorzenie postępowania w niniejszej sprawie oraz orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że w jego ocenie, podczas wykonania pomiaru nie było możliwe precyzyjne ustalenie nacisku osi pojazdu i jego masy całkowitej. Stwierdził, że organ dokonując kontroli polegającej na ważeniu pojazdów w miejscu, mieszczącym się przy ul. D. we [...] nie dysponował stosownym dokumentem, potwierdzającym, iż miejsce to poddane zostało odpowiednim badaniom i w dniu kontroli spełniało wszystkie wymagania, określone we wskazanym wyżej akcie prawnym. Jego zdaniem miejsce na którym, przy pomocy wagi przenośnej do pomiarów dynamicznych zważono jego pojazd nie odpowiadało wymaganiom określonym w § 8 ust. 2, gdyż nie zostało dowiedzione by miejscowe odchylenia od płaszczyzny na tym stanowisku nie przekraczały 9 mm. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organów, że z zebranych w postępowaniu wyjaśniającym dokumentów, wynika, by w miejscu ważenia pojazdu spełnione były warunki określone w § 9 ust.1 i 2 rozporządzenia.

Jego zdaniem, organ posługując się dowodem uzyskanym podczas pomiaru, przeprowadzonym w miejscu, które nie odpowiadało wymaganiom jakościowym, naruszył art. 75 § 1 kpa. Skarżący zaznaczył, że kontrola drogowa, polegająca na sprawdzeniu nacisku osi i masy pojazdu przy pomocy wag przenośnych to szereg skomplikowanych czynności, które powinny przebiegać w miejscach odpowiednio przygotowanych, wypoziomowanych, wyposażonych i zbadanych pod kątem stawianych im wymagań (np. § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r.). Wskazując na § 27 ust. 2 cyt. rozporządzenia wywiódł, że miejsca ważenia pojazdów powinny być zaopatrzone w odpowiednią dokumentację techniczną, potwierdzającą wykonanie badań i spełnienie wszystkich wymagań, określonych we właściwych przepisach prawa. Podniósł, że pojazd, ze względu na swoje gabaryty nie może być zważony w całości jednocześnie, lecz "na raty". Ważeniu poddawana jest kolejno każda oś pojazdu z osobna, a wyniki uzyskane z pomiaru każdej z nich są sumowane. Pomiar musi być zatem dokonany bardzo dokładnie, a pojazd podczas takiego sprawdzania musi być właściwie ustawiony. Między innymi, pomiar musi odbywać się przy wyłączonym silniku i przy zwolnionym hamulcu postojowym. Bardzo ważne dla wyniku pomiaru jest, ustawienie kół pojazdu w czasie pomiaru w jednym poziomie, ponieważ wszelkie odchylenia od tego poziomu mają wpływ na wynik uzyskany na pomoście wagi. Wagi przenośne, które podczas pomiarów układane są w zagłębieniach w jezdni, powinny być ułożone na twardym i równym podłożu oraz w taki sposób, by ich pomost znajdował się w jednakowej płaszczyźnie z powierzchnią jezdni w strefie ważenia, ponieważ na tym pomoście podczas ważenia ustawiane są koła pojazdu. Każde odchylenie, zarówno powyżej poziomu jezdni jak i poniżej ma niewątpliwy wpływ na wynik. Podkreślił, że nie kwestionuje, iż wagi przenośne, użyte w dniu 18 listopada 2009 r. do ważenia pojazdu spełniały wymagania, określone we właściwych przepisach oraz posiadały legalizację Urzędu Miar, jednakże fakt ten w jego ocenie nie upoważnia, do używania tych przyrządów swobodnie i w dowolnych miejscach, gdyż miejsca używania nieautomatycznych wag przenośnych do ważenia pojazdów muszą odpowiadać warunkom określonym w obowiązującym prawie. Dokumenty legalizacyjne zaś w jego ocenie, odnoszące się do miejsca ważenia pojazdu, mieszczącego się przy ul. D. we [...] mogą potwierdzać w ocenie skarżącej wyłącznie fakt, że stanowisko to odpowiada normie określonej w § 8 ust. 1 i ust. 3 pkt 1) i 2) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r., nie potwierdzają natomiast, jego zdaniem spełnienia wymagań, określonych między innymi w § 8 ust. 2 i § 9 ust.1 i ust.2 tego aktu prawnego, a zatem stanowisko to nie może spełniać norm, określonych w tych przepisach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2011 nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) dalej u.d.p. stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Zgodnie z art. 40 c ust. 1 u.d.p. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej, zgodnie z art. 13 g ust.1, ust. 1b i 2 u.d.p., w załączniku nr 2. Załącznik ten odnosi kary pieniężne do trzech kategorii dróg, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, do 10,0 t oraz do 11,5 t i przyporządkowuje wysokość kar w kategorii danej drogi dla danego rodzaju osi, jednoznacznie określając dopuszczalne wartości nacisku danych osi na danej drodze, niepowodujące nałożenia kary. Załącznik stanowi integralną część ustawy o drogach publicznych i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg obowiązani są znać i stosować.

W myśl art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 108, poz. 908 ze zm.) – ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (ust. 1). Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (ust. 2 pkt 1). Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (ust. 11).

Stosownie do art. 13g ust. 1b pkt 1 u.d.p. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

W rozpoznawanej sprawie inspektorzy administracji drogowej stwierdzili przekroczenie dopuszczalnych norm nacisku pojedynczej osi napędowej o 3,03 t, nacisku potrójnej osi o 7,21 t. oraz dopuszczalnej masy zespołu pojazdów o 6,53 t. Wyniki ważenia zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...], podpisanym przez podmiot kontrolowany.

Skarżący kwestionuje wyniki ważenia kontrolowanego pojazdu, twierdząc, że pomiary nacisku osi i masy pojazdu członowego zostały przeprowadzone w punkcie ważenia, który nie odpowiadał wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Niesporne jest natomiast to, że pomiar przeprowadzony został przy użyciu wag do pomiarów dynamicznych legitymujących się ważną legalizacją.

Z § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. wynika, że waga przenośna może być stosowana w różnych miejscach jej ustawienia, spełniających odpowiednio wymagania określone w § 7-9. Pomost wagi przenośnej może być umieszczony w dole fundamentowym albo ustawiony na jezdni wraz z zespołami najazdowymi (§ 7 ust. 2). Strefa ważenia wagi powinna być wyróżniona na jezdni ( § 8 ust. 1). Powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu i leżeć w jednej płaszczyźnie z dopuszczalnymi miejscowymi odchyleniami od tej płaszczyzny nieprzekraczającymi ±9 mm (§ 8 ust. 2). Pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu nie powinno przekraczać: 1) 1 % w kierunku ruchu pojazdów; 2) 2 % w kierunku prostopadłym do kierunku ruchu pojazdów (§ 8 ust. 3). Powierzchnia jezdni lub zespołu najazdowego poza strefą ważenia na długości od styku ze strefą ważenia do styku z kołami skrajnej osi pojazdu o największym rozstawie, gdy koła drugiej skrajnej osi znajdują się na pomoście, powinna leżeć w płaszczyźnie strefy ważenia (§ 9 ust. 1). Powierzchnia jezdni poza strefą ważenia może być pochylona względem płaszczyzny strefy ważenia maksymalnie o 0,5 % (§ 9 ust. 2). Centryczny przejazd pojazdu przez pomost bez możliwości zjazdu kołami poza boczną krawędź pomostu powinien być zapewniony poprzez: 1) odpowiednie ukształtowanie lub oznakowanie bocznych krawędzi jezdni przed pomostem, 2) zainstalowanie w wadze urządzenia sygnalizującego w sposób optyczny lub akustyczny zjazd kołami poza boczną krawędź pomostu (§ 9 ust. 3).

Z regulacji tych wynika, że miejsce ważenia przenośnymi wagami do pomiarów dynamicznych podlega licznym ograniczeniom, a ich spełnienie powinno być opisane i udokumentowane.

W ocenie Sądu, dwukrotnie uzupełniane przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające w przedmiocie ustalenia zgodności miejsca ważenia przy ul. D. we [...] z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. doprowadziło do ustalenia na podstawie zgromadzonych dowodów, że miejsce to odpowiada tym warunkom.

Zarzuty skarżącego kwestionujące ustalenia organów w zakresie spełnienia przez miejsce ważenia warunków określonych we wskazanym rozporządzeniu, a także podważające wiarygodność przyjętych przez organy dowodów w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie.

Nie można bowiem zgodzić się z zarzutem skarżącego, o przekroczeniu dopuszczalnych miejscowych odchyleń od płaszczyzny powierzchni jezdni w strefie ważenia, o których mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Z pisma z dnia [...] stycznia 2011 r. Z. we [...] – zarządcy drogi przy ul. D. we [...] wynika bowiem, że znajdujący się w aktach sprawy protokół z pomiarów pochylenia terenu dotyczył całej strefy ważenia, tj. odcinka jezdni obejmującego pomost oraz zespoły najazdowe o długości 8 m z każdej strony pomostu. Zarządca wskazał również w tym piśmie, że w przypadku używanej przez Z. wagi VLM długość strefy ważenia wynosi 16,5m (sensor - pomost ma długość 0,5m). Pozostały odcinek 22- 16.5--5.5m zdaniem zarządcy można uznać za powierzchnię jezdni poza strefą ważenia. W konkluzji zarządca stwierdził, że protokół pochylenia stanowiska obejmuje swoim zakresem cały ten obszar, co oznacza, że pochylenie jezdni poza strefą ważenia w stosunku do strefy ważenia wynosi 0%. Z uwagi zatem na dopuszczalne miejscowe odchylenia wynoszące +- 9 mm, sytuacja w której pochylenie jezdni poza strefą ważenia w stosunku do strefy ważenia wynosi 0% oznacza, że miejsce ważenia spełnia warunek z § 8 ust. 2 rozporządzenia.

Również z zarzutem niespełnienia przez miejsce ważenia warunków określonych w § 9 ust.1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. nie sposób się zgodzić. Ze wskazanego bowiem wyżej pisma Z., do którego został załączony szkic bazy Z. przy ul. D. wykonany przez uprawnionego geodetę w dniu 26.06.2009 r. (k. 34 akt administracyjnych) podczas pomiarów pochylenia z podaniem punktów pomiarowych oraz przeliczenie danych z podaniem danych końcowych wynika, że długość stanowiska do ważenia w dniu kontroli wynosiła 22 m. Połowa tego odcinka (sensory - pomost wagi ułożone są w połowie stanowiska) wynosiła 11 m. Zważyć zaś należy, że w protokole kontroli z dnia 18 listopada 2009 r. wskazany został zakres odległości między osiami kontrolowanego pojazdu, gdzie suma rozstawów osi jest mniejsza niż 11 m, spełniając tym samym warunek określony w § 9 ust. 1 rozporządzenia. Odnośnie zaś spełnienia przez miejsce ważenia warunku z § 9 ust. 2, zważyć należy, za organami administracji, że protokół z pomiaru pochylenia stanowiska ważenia pojazdów obejmuje obszar szerszy, niż strefę ważenia (wynoszącą 16,5m), a więc także i powierzchnię jezdni poza tą strefą (wynosząca 5.5m), z którego nie wynikają jakiekolwiek pochylenia powierzchni jezdni poza strefą ważenia względem płaszczyzny strefy ważenia. Stwierdzić zatem należy, że i warunek z § 9 ust. 2 został spełniony przez miejsce ważenia pojazdu.

Nie można się również zgodzić z zarzutem skarżącego, że organy administracji drogowej ustalając spełnienie przez miejsce ważenia określonych warunków – posłużyły się jedynie protokołem pomiaru pochylenia stanowiska do ważenia pojazdu z dnia 26 czerwca 2009 r. – czym naruszyły art. 75 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego wskazany protokół zawiera jedynie wyniki z pomiaru pochylenia stanowiska do ważenia pojazdu, a nie odnosi się do warunków jakościowych jakim winno odpowiadać to miejsce stosownie do § 8 ust. 2 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Z takim twierdzeniem skarżącego, w ocenie Sądu nie można się zgodzić. Po pierwsze, jak już wyżej wykazano, protokół ten potwierdza również spełnienie warunku z § 9 ust. 2 rozporządzenia, po drugie spełnienie warunków z § 8 ust. 2 i § 9 ust. 1 wynika również ze znajdującego się w aktach sprawy szkicu miejsca ważenia pojazdu sporządzonego przez uprawnionego geodetę. Spełnienie wskazanych warunków zostało również potwierdzone na piśmie przez Z. we [...], zarządcę drogi przy ul. D., przy której znajduje się miejsce ważenia stanowiące teren bazy Z..

Mając powyższe względy na uwadze, stwierdzić należy, że i zarzut skarżącego o naruszeniu przez organy § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. uznać należy za niedopuszczalny, albowiem jak już wykazano Z. jako zarządca drogi przy ul. D. dysponuje dokumentacją opisującą geometrię powierzchni strefy ważenia i powierzchni poza tą strefą stosownie do § 8 i § 9 ust. 1 i 2.

Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że zebrany materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości wskazał na stwierdzone w sprawie naruszenia.

Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów załącznika do ustawy o drogach publicznych.

W konsekwencji, w ocenie Sądu należy uznać, iż organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.