Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1350/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5 i 10 lit. c, art. 27a, art. 40a ust. 1 pkt. 1- 5,
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1a
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 8 ust 1, srt. 17 ust 1,
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi M. Spółka jawna z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środka spożywczego zafałszowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (organ II instancji) decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania – skarżącej - M.W. [...] Spółka Jawna, K. od decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] (organ I instancji), wymierzającej karę pieniężną w wysokości 30 000,00 zł, za fałszowanie daty minimalnej trwałości jaj, w związku z jej przekroczeniem ponad 28 dni po zniesieniu, uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz wymierzył skarżącej karę pieniężną, w wysokości 30.000 zł.

Organ wskazał, że w dniach [...] września, [...] września i [...] października 2010 r., inspektorzy WIJHARS w [...], działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli przeprowadzili kontrolę w M.W. [...] Spółka Jawna, K. (Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2010 r.).

W toku kontroli skontrolowano jakość handlową jaj, w tym partie jaj:

• jaja spożywcze klasy A klasy wagowej M, data zniesienia 21września 2010 r., data minimalnej trwałości 28 października 2010 r., wielkość partii 117.360 sztuk jaj, wartość partii 18.777,66 zł netto;

• jaja spożywcze klasy A klasy wagowej M, data zniesienia 27.09.2010 r., data minimalnej trwałości 28.10.2010 r., wielkość partii 158.400 sztuk jaj, wartość partii 25.270,60 zł netto;

• jaja spożywcze klasy A klasy wagowej L, data zniesienia 27.09.2010 r., data minimalnej trwałości 28.10.2010 r., wielkość partii 3.408 sztuk jaj, wartość partii 613,40 zł netto;

• jaja spożywcze klasy A klasy wagowej XL, data zniesienia 27.09.2010 r., data minimalnej trwałości 28.10.2010 r., wielkość partii 192 sztuk jaj, wartość partii 38,40 zł netto.

Kontrolujący pobrał próbki w/w artykułów w celu sprawdzenia oznakowania.

W wyniku kontroli, stwierdzono, że w magazynie wyjścia wyrobów gotowych skarżącej, znajdują się błędnie oznakowane jaja. Data minimalnej trwałości wybita na skorupie jaj była dłuższa niż 28 dni od dnia ich zniesienia.

Organ uznał, że w/w partie jaj nie spełniają wymagań jakości handlowej ze względu na błędne oznakowanie wskazujące na zafałszowanie, w znaczeniu art. 3 pkt 10 lit. c ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, tj. strona umieściła na skorupie datę minimalnej trwałości jaj, która zdaniem Organu I instancji była niezgodna z art. 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 589/2008 z dnia 23 czerwca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj, a tym samym wprowadziła konsumenta w błąd, co stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W związku z czym, na podstawie art. 40a ust. 4 w związku z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] wydał decyzję o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł., za fałszowane daty minimalnej trwałości jaj, w związku z przekroczeniem okresu 28 dni od dnia zniesienia.

W odwołaniu od w/w decyzji Skarżąca zarzuca naruszenie przepisów ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, że nadruk na jajach był datą minimalnej trwałości oraz, że data była fałszowana. Podnosi, że:

- data nadrukowana na jajach nie zawierała informacji, iż jest to data minimalnej trwałości, a przepisy nie nakładają obowiązku nadruku takich informacji, dlatego strona nie zgadza się ze stwierdzeniem, że nadruk na jajach był datą minimalnej trwałości;

- fakt znajdowania się jaj w magazynie wyrobów gotowych nie świadczy, że jaja te były przeznaczone do spożycia, ponieważ w magazynie tym znajdują się również jaja przeznaczone do przemysłu, klasy B oraz jaja w kategorii 3, co jest zgodne z planem zakładu zatwierdzonym przez PIW.

- o przeznaczeniu jaj decyduje ostateczna kontrola jakości w dniu wysyłki;

- z uwagi na prawidłową wagę jaj w danej klasie oraz, że na jajach znajdowała się data 28.10.2010 r., jaja należało przeznaczyć do przemysłu spożywczego lub dokonać wywozu poza terytorium UE;

- znajdowanie się zakwestionowanych jaj w magazynie wyrobów gotowych nie dowodzi, iż skarżąca miała jakikolwiek zamiar ich sprzedaży;

- ponadto wskazała, że fałszowanie daty minimalnej trwałości nie miało miejsca, a pomyłka wyniknęła z zaprogramowaniu drukarki; fałszerstwo zgodnie z definicją to nielegalny proces duplikowania lub kopiowania wartościowych rzeczy, lub podrabianie, przerabianie znaków identyfikacyjnych, dat produkcji lub dat przydatności towaru lub urządzenia, a zgodnie z przepisami prawa nie można popełnić przestępstwa związanego z fałszerstwem nieumyślnie, dlatego jej zdaniem zarzut fałszowania nie znajduje uzasadnienia. Biorąc to pod uwagę stwierdziła, że w firmie M.W. [...] Spółka Jawna nikt nie dokonywał umyślnie podrabiania, przerabiania dat produkcji, czy dat przydatności do spożycia;

- Wojewódzki Inspektor JHARS w [...] bezpodstawnie przyjął, że M.W. [...] Spółka Jawna umyślnie nieprawidłowo ustala daty minimalnej trwałości w celu odniesienia korzyści majątkowej poprzez wydłużanie terminu minimalnej trwałości;

- nastąpiło naruszenie przepisów ustawy o jakości przez niepoinformowanie kierownika jednostki o kontroli oraz braku informacji o prawach i obowiązkach kontrolowanego;

- wnoszenie o ukaranie właścicieli jest błędne gdyż inspektor winien ustalić osoby odpowiedzialne za nadruk błędnej daty na jajku.

Biorąc pod uwagę powyższe strona wnosiła: "o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lutego 2011 r. w całości", a w przypadku nie uwzględnienia tej prośby o zmniejszenie wymiaru kary".

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych uznając, że rozstrzygnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., nie zostało przedstawione w sposób precyzyjny działając na podstawie art. 138 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i wydał nową, w której jasno i precyzyjnie została sformułowana osnowa decyzji. W zaskarżonej decyzji organ II instancji podtrzymał argumenty przedstawione przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie MW [...] Sp. j. wnosiła o :

1. uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo w całości, zarzucając :

- błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, że : - nadruk na jajach był datą minimalnej trwałości jaj,

- data była fałszowana,

- wprowadzono do obrotu zafałszowanego artykułu rolno spożywczego.

Wskazano na naruszenie art. 6. art. 7 , art. 8 i art. 75 par 1 kpa., art. 28 pkt 4 i 25 pkt 1 i a ustawy o kontroli jakości handlowej

2. zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Wskazano, że magazynie wyrobów gotowych faktycznie znajdowały się jajka z nadrukowaną data 28 października 2010 r. Nie była to jednak nadrukowana informacja ,że jest to data minimalnej trwałości. Obowiązujące przepisy w tym zakresie nic nakładają obowiązku nadruku takich informacji zatem zarzut ,że nadruk na jajach był datą minimalnej trwałości jest niezgodny z prawdą. Fakt znajdowania się jajek w magazynie wyrobów gotowych nie dowodzi, że jajka te były przeznaczone do spożycia. W magazynie tym znajdują się jajka również do przemysłu, jajka klasy II i jajka oznaczone kategorią 3. Jest to zgodne z planem zakładu zatwierdzonym przez IMW.

O przeznaczeniu ostatecznym jajek z magazynu wyrobów gotowych decyduje zakładowa kontrola jakości. Ostateczna kontrola jakości jest przeprowadzona w dniu wysyłki gdyż straty wagi jaj w terminie 28 dni dochodzą do 4 gram co potwierdzają badania w katedrze Biologicznych Podstaw Produkcji Zwierzęcej Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Główny inspektor nie odniósł się do tego zarzutu merytorycznie jedynie stwierdził, że nie ma to żadnego znaczenia. W związku z tym, że wagi jaj były prawidłowe a na jajkach znajdowała się data 28 październik 2010 r. jajka należało przeznaczyć do przemysłu spożywczego lub dokonać wywozu towaru poza terytorium UE.

Skarżąca eksportuje jaja do Angoli, co jest zgodne z działalnością firmy jak również zgodne pkt 30 preambuły rozporządzenia WK nr 589 z dnia 23 czerwca ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady \VT, nr 1234/2007 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaja, który stanowi, że Kraje trzecie mogą mieć inne ustalenia dotyczące jaj. Przy dostawach do Angoli termin przydatności wynosi 180 dni. Skarżąca uznaje, że przeprowadzona kontrola nie wykazała, miała jakikolwiek zamiar sprzedaży zakwestionowanych jaj do obrotu artykułów rolno-spożywczych a to, że jaja stoją w magazynie niczego nie dowodzi.

Zarzut Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych, który został podtrzymany przez Głównego Inspektora Jakości dotyczący fałszowania daty minimalnej trwałości jest całkowicie bezpodstawny bowiem nikt nie fałszował żadnej daty. Pracownicy skarżącej oświadczyli, że w tym dniu wynikła pomyłka w zaprogramowaniu drukarki. Mając na uwadze powyższe jej zdaniem zarzut fałszowania nie znajduje uzasadnienia bowiem nikt w firmie MW [...] Sp.j. nie dokonywał umyślnie podrabiania, przerabiania dat produkcji czy dat przydatności do spożycia. Na jajkach była tylko data 28 października 2010 bez żadnych dodatkowych informacji, takich informacji nie było również na paletach w których znajdowały się jajka zatem nie można tutaj mówić o fałszowaniu.

Wskazała, że Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych bezpodstawnie przyjął, że skarżąca zafałszowała artykuł rolno spożywcze a sam fakt zafałszowania wystarczy bez względu na winę umyślną lub nieumyślną do nałożenia kary. Zarzuty te są wszystkie bezpodstawne i opierają się na błędnym ustaleniu stanu faktycznego przez kontrolujących i niewłaściwej interpretacji zaistniałej sytuacji. Zgodnie z przepisami prawa karnego nie można popełnić przestępstwa związanego z fałszerstwem nie umyślnie. Jej zdaniem kontrolujący bezpodstawnie przyjęli, że zakwestionowane jaja były wprowadzone do obrotu rolno spożywczego oraz że spółka miała taki zamiar. Brak jakiegokolwiek dowodu, który pozwalałaby na takie twierdzenie. Nie ustalono podczas kontroli, że działania które opisano są umyślnym działaniem spółki w celu osiągnięcia korzyści majątkowych.

Biorąc pod uwagę tak duży obrót skarżącej twierdzenia, że działania wspólników miały na celu osiągnięcie korzyści majątkowej uważam za całkowicie chybione.

Jej zdaniem nałożenia tej kary nie jest poparte żadnymi dowodami. Całe postępowanie dowodowe Wojewódzkiego Inspektora Kontroli Jakości Artykułów Rolno Spożywczych opiera się na domysłach i błędnym ustaleniu stanu faktycznego co skutkowało wydaniem spornej decyzji. Zauważyła, iż w sprawach karnych jest zasada domniemania niewinności a winę trzeba udowodnić co w tej sprawie nie miało miejsca.

Wskazała, że poprzez działania kontrolujących na podstawie, których dokonano zakazu wysyłki jaj poza teren została narażona na straty

Uznała, że nałożona kara nie jest poparta żadnymi dowodami, a całe postępowanie dowodowe nie zasługuje na uwzględnienie

Odnośnie naruszenia przepisów ustawy o kontroli jakości zarzucam naruszenie przepisów ustawy poprzez nie poinformowanie kierownika jednostki o kontroli jak również nikt nie poinformował o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

Jej zdaniem nastąpiło naruszenie art. 28 pkt 4 i 25 pkl 1 i 2 ustawy o kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych bowiem wnoszenie o ukaranie właścicieli jest błędne gdyż inspektor winien ustalić osoby odpowiedzialne za nadruk błędnej daty na jajku a taka sytuacja nie miała miejsca.

Podniosła, że kontrola została rozpoczęta o godzinie 9.00, a upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli doręczono M. M. o godzinie 13.00. Kierownikiem zakładu jest inna osoba niż wskazano w protokole, a kontrola nie odbyła się w obecności Kierownika.

Wszystkie wskazane dowody nie zostały uwzględnione przez organ wydający decyzje oraz nie ma żadnego odniesienia do złożonych oświadczeń i wyjaśnień wobec czego zarzut naruszenie art. 6. 7 .8 i 75 par 1 kpa jest zasadny.

Wobec powyższego wnoszono jak na wstępie.

W odpowiedź na skargę organ II instancji potrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2011 r., wymierzająca ostateczni M.W. [...] Spółka Jawna, K. karę pieniężną w wysokości 30 000,00 zł za fałszowanie daty minimalnej trwałości jaj.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych

i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji

i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego, w tym ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. Oznacza to, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze muszą spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Przepis art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia stanowi, że oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego.

W myśl art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd,

w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie:

a) oszukańczym lub podstępnym praktykom;

b) fałszowaniu żywności, oraz

c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd.

Stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów.

Z powyższych przepisów wynika, że oznakowaniem są wszelkie informacje w postaci napisów, opisu, znaku towarowego, firmy, elementów graficznych lub symboli w tym i daty. Z obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego producent nie może być zwolniony.

Artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to m.in. produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej (art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych).

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 589/2008 datę minimalnej trwałości, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2000/13/WE, ustala się na nie więcej niż 28 dni od dnia zniesienia. Jeżeli wskazany jest okres zniesienia, to datę minimalnej trwałości ustala się od pierwszego dnia tego okresu.

Data minimalnej trwałości powinna zostać określona zgodnie z art. 13 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 589/2008 niezależnie od tego czy jaja spożywcze są pakowane czy sprzedawane luzem. W przypadku sprzedaży jaj luzem data minimalnej trwałości powinna być umieszczona w sposób łatwo widoczny i czytelny dla konsumenta (art. 16 lit. e rozporządzenia Komisji (WE) Nr 589/2008). Natomiast opakowania zawierające jaja klasy A posiadają na zewnętrznej powierzchni dobrze widoczne i czytelne oznaczenia daty minimalnej trwałości (art. 12 ust. 1 lit. e rozporządzenia Komisji (WE) Nr 589/2008).

Faktem, któremu nie zaprzecza skarżąca, cztery partie jaj klasy A, tj. partia 117.360 szt. jaj klasy wagowej M (data zniesienia 21.09.2010 r.), partia 158.400 szt. jaj klasy wagowej M (data zniesienia 27.09.2010 r.), partia 3.408 szt. jaj klasy wagowej L (data zniesienia 27.09.2010 r.), partia 192 szt. jaj klasy wagowej XL (data zniesienia 27.09.2010 r.), były oznakowane na skorupie datą 28.10.2010. Dokumenty Identyfikacji Handlowej nr , [...] z dnia 27.09.2010 r. i nr [...] z dnia 28.09.2010 r. stanowią załącznik nr 5 do protokołu kontroli nr [...] z dnia 01.10.2010 r. Z dokumentów tych jasno wynika, że przedmiotowe jaja były jajami klasy spożywczej A.

Zgodnie z powyższymi przepisami data minimalnej trwałości powinna być ustalona na nie dłuższą niż 28 dni od dnia zniesienia. Z analizy dat zniesienia zakwestionowanych partii jaj wynika, że data minimalnej trwałości umieszczona na skorupie przekracza dopuszczalny okres 28 dni od dnia zniesienia, tj. dla partii 117.360 sztuk jaj spożywczych klasy A i klasy wagowej M o 10 dni, dla partii 158.400 sztuk jaj spożywczych klasy A i klasy wagowej M o 4 dni, dla partii 3.408 sztuk jaj spożywczych klasy A i klasy wagowej L o 4 dni, dla partii 192 sztuk jaj spożywczych klasy A i klasy wagowej XL o 4 dni.

Jaja należało przeznaczyć do przemysłu spożywczego lub dokonać wywozu poza terytorium UE co potwierdziła skarżąca.

Co do zarzutu, że fałszowanie daty minimalnej trwałości nie miało miejsca, a pomyłka wyniknęła z zaprogramowania drukarki uznał, że organy słusznie stwierdziły, że oznakowanie jaj wskazuje na zafałszowanie w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Zdaniem Sądu organy prawidło wskazały, że samo stwierdzenie faktu wprowadzenia zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego do obrotu jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary. Przy odpowiedzialności karno-administracyjnej nie ma przy znaczenia, czy zafałszowanie nastąpiło z winy (umyślnej lub nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie co zostało już wielokrotnie stwierdzone przez wojewódzkie sądy administracyjne i potwierdzone przez NSA.

Zgodnie z art. 1 lit. n rozporządzenia Komisji (WE) Nr 589/2008 "wprowadzanie do obrotu" oznacza posiadanie jaj do celów sprzedaży, w tym oferowanie na sprzedaż , przechowywanie, pakowanie, etykietowanie, dostawę lub jakąkolwiek inną formę przekazania, zarówno bezpłatnie, jak i za opłatą.

Zgodnie z art. 90 ust. 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. Nr 57, poz. 507 z późn. zm.) uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003 r. zostało zarządzone i przeprowadzone referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz.U.03.66.613) W związku z powyższym Prezydent został upoważniony do ratyfikowania Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. Traktat został przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony w dniu 23 lipca 2003 r. przez Prezydenta R P i ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864.

Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego.

Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym.

Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw.

Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. (Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim").

Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego jest konsekwencją przyjęcia bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego (normy prawa wspólnotowego od dnia ich wejścia w życie, stają się automatycznie częścią porządku prawnego obowiązującego w państwach członkowskich, obok prawa krajowego, bez potrzeby ich inkorporacji) polega na tym, że organy krajowe zobowiązane są do działania na podstawie norm prawa WE, które może stanowić podstawę podejmowanych przez nie decyzji. Dotyczy wszystkich wiążących norm prawa wspólnotowego, bez względu na to, w jakim akcie się znajdują. Odnosi się wiec zarówno do traktatów, jak i do źródeł prawa pochodnego, takich jak rozporządzenia, decyzje i dyrektywy. Zasada bezpośredniej skuteczności oznacza, że normy wspólnotowe tworzą prawa i obowiązki wprost dla obywateli i mogą oni się na nie powoływać w postępowaniu przed organami wewnętrznymi . Zasada bezpośredniego skutku jest ściśle związana z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego. O ile doktryna bezpośredniego skutku zmierza do zagwarantowania, że z przepisów wspólnotowych wynikają przysługujące jednostce prawa, o tyle doktryna pierwszeństwa ma na celu zapewnienie, że bezpośrednio skuteczne prawa mają pierwszeństwo przed jakimkolwiek przepisem prawa krajowego lub krajową praktyką. Doktryna bezpośredniego skutku została stworzona przez ETS na bazie postanowień Traktatu. Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym sprowadza się do dyrektywy skierowanej do organów wyznaczonych do stosowania prawa (sądów i organów administracyjnych) nakazującej im w przypadku konfliktu niestosowanie przepisów sprzecznych z bezpośrednio stosowalnymi normami wspólnotowymi, niezależnie od tego jaki jest charakter i status prawny tych przepisów. Sytuacja ta miała ulec zmianie po wejściu w życie Konstytucji Europejskiej. Projekt tego dokumentu w art. 10 stanowił, iż Konstytucja i prawo przyjęte przez instytucje Unii w wykonywaniu powierzonych jej kompetencji mają pierwszeństwo przed prawem Państw Członkowskich. Przepis ten jest bezwarunkowy i odnosił się do wszelkich aktów zarówno prawa pierwotnego jak i wtórnego. Niemniej jednak zakończenie bytu tego projektu rozwiązało pewne wątpliwości państw członkowskich kwestionujących okoliczność, że to ETS miałby mieć "ostatnie słowo" przy rozstrzyganiu konfliktów prawa krajowego

i wspólnotowego.

Z uwagi na zasadę interpretacji prawa wewnętrznego w sposób umożliwiający sprawne funkcjonowanie gospodarki w ramach integracji europejskiej, oczekuje się od organów publicznych narodowych (w szerokim pojęciu znaczenia pojęcia organów publicznych) tego interpretacji prawa wewnętrznego zgodnej z prawem europejskim (por. ETS Marleasing, C-106/89, 13 listopad 1991 r., Zb. Orz. s. I-4135). Jest to obowiązek wynikający z art. 5 TUWE; dotyczy on wszystkich państw UE, nie tylko państw przystępujących obecnie. Obowiązek ten ma na celu zapewnienie kompatybilności prawa wewnętrznego i prawa europejskiego. To powoduje, że nie mogą być aprobowane wyniki interpretacji przepisów prawa wewnętrznego w kierunku prowadzącym do rezultatu odmiennego, niż wynikający z prawa wspólnotowego.

Zgodnie z obowiązującą Konstytucją (art. 241 ust. 1), umowy międzynarodowe, ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską na podstawie obowiązujących w czasie ich ratyfikacji przepisów konstytucyjnych i ogłoszone

w Dzienniku Ustaw, uznaje się za umowy ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie i stosuje się do nich przepisy art. 91 Konstytucji, jeżeli z treści umowy międzynarodowej wynika, że dotyczą one kategorii spraw wymienionych w art. 89 ust. 1 Konstytucji. Art. 9 Konstytucji stanowi, że Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego, a jej art. 91 ust. 2 przesądza, że umowa międzynarodowa, ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Od 1 maja 2004 r., tj. w chwili przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. W pierwszym rzędzie musi być wzięty pod uwagę fakt, że istotna część tworzonego i obowiązującego od tej chwili prawa będzie determinowana regulacjami wspólnotowymi – także w zakresie ustaw krajowych (ponieważ stanowić będą one w znaczącej mierze implementację uregulowań europejskich). Do tej jakościowo zmienionej sytuacji prerogatywy konstytucyjnych organów tworzących władzę ustawodawczą powinny być odpowiednio dostosowane. Prawo Unii Europejskiej staje się wraz z postępującym procesem integracji coraz bardziej znaczącym – pod względem ilościowym i jakościowym – segmentem prawa obowiązującego w każdym państwie członkowskim.

Zasada interpretacji prawa wewnętrznego w sposób przyjazny prawu europejskiemu – także w działaniach Trybunału Konstytucyjnego – oparta jest na art. 91 ust. 1 Konstytucji, przy czym "ratyfikowaną umową międzynarodową" jest – do dnia 1 maja 2004 r. Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.), a w szczególności jego art. 68 i 69 (tak też powołany wyżej wyrok K. 15/97), zaś od 1 maja 2004 r. – Traktat między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej. "Bezpośrednie stosowanie umowy międzynarodowej", o którym mowa w Konstytucji obejmuje między innymi wykorzystanie takiej umowy przy konstruowaniu przez Trybunał Konstytucyjny wzorca konstytucyjnej kontroli prawa. Reasumując: przy konstrukcji wzorca konstytucyjności interpretacja (wykładnia) przyjazna prawu europejskiemu wymaga kierowania się dwoma wskazaniami: po pierwsze – wykładnię taką podejmować można pod warunkiem (i tylko wtedy), gdy prawo polskie nie wskazuje na wyraźnie odmiennie ujęcie problemu (strategii jego rozwiązywania) w okresie poprzedzającym formalną akcesję, po wtóre zaś – w razie istnienia kilku możliwości interpretacyjnych, należy wybrać tę najbliższą dorobkowi wspólnotowemu (acquis communautaire).

W oparciu o art. 90 ust. 1 Konstytucji "Rzeczpospolita Polska może na podstawie umowy międzynarodowej przekazać organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu kompetencje organów władzy państwowej

w niektórych sprawach". Przytoczone unormowanie stanowi przejaw suwerennego otwarcia się ustrojodawcy konstytucyjnego na możliwe poszerzenie katalogu aktów prawa mającego powszechnie obowiązywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Należy przypomnieć, że jeszcze przed ustanowieniem Konstytucji z 2 kwietnia 1997 r. Rzeczpospolita Polska – przystępując do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i akceptując jurysdykcję Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – wyraziła zgodę na przekazanie pewnych kompetencji jurysdykcyjnych, stanowiących do tej pory wyłączną domenę sądów krajowych.

Nadrzędność Konstytucji w stosunku do całego porządku prawnego,

w obszarze suwerenności Rzeczypospolitej Polskiej, przejawia się w kilku płaszczyznach.

Po pierwsze, proces integracji europejskiej związany z przekazywaniem kompetencji w niektórych sprawach organom wspólnotowym (unijnym) ma oparcie w samej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mechanizm przystąpienia Rzeczypospolitej do Unii Europejskiej znajduje wyraźną podstawę prawną w regulacjach konstytucyjnych. Jego ważność i skuteczność uzależniona jest od spełnienia konstytucyjnych elementów procedury integracyjnej, w tym również – procedury przekazywania kompetencji.

Po drugie, nadrzędność Konstytucji znajduje potwierdzenie w konstytucyjnie określonym mechanizmie kontroli konstytucyjności Traktatu akcesyjnego oraz aktów stanowiących jego integralne składniki. Mechanizm ten został oparty na tych samych zasadach, na jakich Trybunał Konstytucyjny orzekać może o zgodności z Konstytucją ratyfikowanych umów międzynarodowych. W takiej sytuacji przedmiotem kontroli stają się także, jakkolwiek pośrednio, inne akty prawa pierwotnego Wspólnot i Unii Europejskiej stanowiące załączniki do Traktatu akcesyjnego.

Po trzecie, przepisy (normy) Konstytucji jako aktu nadrzędnego

i stanowiącego wyraz suwerennej woli narodu nie mogą utracić mocy obowiązującej bądź ulec zmianie przez sam fakt powstania nieusuwalnej sprzeczności pomiędzy określonymi przepisami (aktami wspólnotowymi a Konstytucją). W takiej sytuacji krajowy ustawodawca zachowuje prawo samodzielnego zadecydowania o sposobie rozwiązania tej sprzeczności, w tym również o celowości ewentualnej zmiany samej Konstytucji.

Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego w stosunku do prawa krajowego jest silnie eksponowana przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

Taki stan rzeczy jest uzasadniany celami integracji europejskiej oraz potrzebami tworzenia wspólnej europejskiej przestrzeni prawnej. Zasada ta stanowi niewątpliwie wyraz dążeń do zagwarantowania jednolitego stosowania i egzekucji prawa europejskiego. Nie ona jednak – na zasadzie wyłączności – determinuje ostateczne decyzje podejmowane przez suwerenne państwa członkowskie w warunkach hipotetycznej kolizji pomiędzy wspólnotowym porządkiem prawnym a regulacją konstytucyjną. W polskim systemie prawnym decyzje tego typu winny być podejmowane zawsze z uwzględnieniem treści art. 8 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie

z art. 8 ust. 1 Konstytucji pozostaje ona najwyższym prawem Rzeczypospolitej.

Niemniej jednak ani art. 90 ust. 1, ani też art. 91 ust. 3 nie mogą stanowić podstawy do przekazania organizacji międzynarodowej (czy też jej organowi) upoważnienia do stanowienia aktów prawnych lub podejmowania decyzji, które byłyby sprzeczne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. W szczególności wskazane tu unormowania nie mogą posłużyć do przekazania kompetencji w zakresie, który powodowałby, iż Rzeczpospolita Polska nie może funkcjonować jako państwo suwerenne i demokratyczne. W tej kwestii pogląd Trybunału Konstytucyjnego pozostaje zbieżny, co do zasady, ze stanowiskiem Federalnego Sądu Konstytucyjnego Niemiec (por. wyrok z 12 października 1993 r. w sprawie 2BvR 2134, 2159/92 Maastricht) oraz Sądu Najwyższego Królestwa Danii (por. wyrok z 6 kwietnia 1998 r. w sprawie I 361/1997 Carlsen przeciwko premierowi Danii).

Zagwarantowane w art. 91 ust. 2 Konstytucji pierwszeństwo stosowania umów międzynarodowych, ratyfikowanych na podstawie upoważnienia ustawowego lub podjętego w trybie ogólnokrajowego referendum upoważniającego (zgodnie z art. 90 ust. 3), w tym: umów o przekazaniu kompetencji "w niektórych sprawach" – przed postanowieniami ustaw niedających się współstosować – nie prowadzi wprost (i to w żadnym zakresie) do uznania analogicznego pierwszeństwa tychże umów przed postanowieniami Konstytucji. Konstytucja pozostaje zatem – z racji swej szczególnej mocy – "prawem najwyższym Rzeczypospolitej Polskiej" w stosunku do wszystkich wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. Dotyczy to także ratyfikowanych umów międzynarodowych o przekazaniu kompetencji "w niektórych sprawach". Z racji wynikającej z art. 8 ust. 1 Konstytucji nadrzędności mocy prawnej korzysta ona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z pierwszeństwa obowiązywania i stosowania.

Polski ustrojodawca konstytucyjny stoi na gruncie jednolitości systemu prawnego bez względu na to, czy składające się na ten system akty prawne stanowią efekt działania prawodawcy krajowego czy też powstały jako uregulowania międzynarodowe (o różnym zasięgu i charakterze) objęte konstytucyjnym katalogiem źródeł prawa. W myśl art. 91 ust. 1 Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, staje się elementem składowym systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Jest też bezpośrednio stosowana (chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy). Przewidziane w art. 90 ust. 1 Konstytucji umowy międzynarodowe o przekazaniu niektórych kompetencji organów władzy państwowej "w niektórych sprawach" organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu stanowią jedną z kategorii umów międzynarodowych podlegających ratyfikacji.

Mając na uwadze powyższe, strona posiadając jaja w magazynie wyrobów gotowych wprowadziła do obrotu jaja zafałszowane i bezzasadne jest twierdzenie strony, że znajdowanie się zakwestionowanych jaj w tym magazynie nie dowodzi iż firma miała zamiar ich sprzedaży. Fakt znajdowania się jaj w magazynie wyrobów gotowych świadczy, że jaja te były przeznaczone do spożycia, ponieważ w magazynie tym znajdują się również jaja przeznaczone do przemysłu, klasy B oraz jaja w kategorii 3, co jest zgodne z planem zakładu zatwierdzonym przez PIW, natomiast o przeznaczeniu jaj decyduje ostateczna kontrola jakości w dniu wysyłki.

Strona podpisała odbiór upoważnienia do kontroli nr [...] z dnia [...] września 2010 r., w którym zawarte są pouczenia o prawach i obowiązkach kontrolowanego, tym samym pokwitowała odbiór pouczenia.

Przepis art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia stanowi, że oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego.

W myśl art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd. w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywana przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie:

a) oszukańczym lub podstępnym praktykom:

b) fałszowaniu żywności, oraz

c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w bład.

Stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów.

Artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to m.in. produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej (art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych).

Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt, kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia z wyjątkiem takich przypadków jak audyt, w których jest konieczne uprzednie zawiadomienie podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo paszowe lub żywnościowe oraz, że kontrole urzędowe mogą być również przeprowadzane ad hoc.

Stosownie do art. 27a ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 nr 173 poz. 1807, z późn. zm.), zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się w przypadku gdy kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej.

Należy wskazać, że wielkość zakwestionowanych partii jaj spożywczych klasy A wyniosła: 117.360 sztuk jaj klasy wagowej M (data zniesienia 21.09.2010 r., data minimalnej trwałości 28.10.2010 r" wartość partii 18.777,66 zł netto), 158.400 sztuk jaj klasy wagowej M (data zniesienia 27.09.2010 r., data minimalnej trwałości 28.10.2010 r. wartość partii 25.270,60 zł netto), 3.408 sztuk jaj klasy wagowej L (data zniesienia 27.09.2010 r., data minimalnej trwałości 28.10.2010 r. wartość partii 613,40 zł netto) i 192 sztuk jaj klasy wagowej XL (data zniesienia 27.09.2010 r., data minimalnej trwałości 28.10.2010 r., wartość partii 38,40 zł netto).

Stwierdzone nieprawidłowości wskazują na znaczny stopień naruszenia przepisów dotyczących jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Zdaniem sądu producent działał umyślnie, tj. świadomie wprowadził do obrotu jaja, z datą minimalnej trwałości 28 października 2010 r. Z racji ciążącej odpowiedzialności za produkt, który podmiot wprowadza do obrotu, jest on zobowiązany postępować z rozwagą, tak by nie naruszyć obowiązującego prawa. Strona wprowadzając do obrotu przedmiotowe partie jaj spożywczych klasy A zafałszowanych mogła odnieść nienależną jej korzyć majątkową.

Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1 000 zł.

Oznacza to, że jeśli została przeprowadzona kontrola, w trakcie której stwierdzono, że podmiot wprowadził do obrotu artykuły zafałszowane, wojewódzki inspektor JHARS ma obowiązek wymierzyć mu karę pieniężną, która nie może być niższa niż 1000 zł i nie może być wyższa niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary. Tak też uczynił co w opisanym stanie prawnym i faktycznym nie budzi wątpliwości Sądu.

Organ prawidłowo uznał, że przychód w roku 2009 wyniósł 49 156 048,61 zł,

a obrót na koniec drugiego kwartału 2010 r. za jaja wyniósł 19 776 740,41 zł. Oznacza to, że wymierzona kara stanowi jedynie 0,06 % przychodu i mieści się

w skali wymiaru kar.

Należy uznać, że kara pieniężna, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jest sankcją administracyjną, którą organ kontrolny jest zobowiązany zastosować w każdym przypadku stwierdzenia wprowadzenia do obrotu artykułu zafałszowanego. Stosownie do art. 40a ust. 4 tej ustawy, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1-3, wymierza, w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów.

Należy mieć na uwadze, że rolą kary pieniężnej, którą przewiduje art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jest ukaranie przedsiębiorcy. W związku z tym, kara ma być odstraszająca, tzn. jej wysokość musi być dotkliwa dla przedsiębiorcy.

Organy słusznie stwierdziły, że oznakowanie jaj wskazuje na zafałszowanie w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, a nie fałszerstwo w rozumieniu przepisów prawa karnego. W związku z powyższym nie znajduje uzasadnienia argument skarżącego, że wymierzenie kary pieniężnej powinno nastąpić dopiero po udowodnieniu winy, ponieważ w sprawach karnych jest zasada domniemania niewinności, co w tej sprawie nie miało miejsca.

W toku postępowania administracyjnego strona miała zagwarantowane prawo do czynnego udziału, z którego skorzystała składając wyjaśnienia, które stanowią załączniki do protokołu kontroli. W piśmie z dnia 28 września 2010 r. strona oświadczyła, że nadrukowana data wyniknęła z omyłkowego zaprogramowania drukarki, a prawidłowa data to 18 października 2010 r. W toku postępowania administracyjnego strona miała zagwarantowane prawo do czynnego udziału, z którego skorzystała. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ukarania właścicieli, a nie osób odpowiedzialnych za nadruk błędnej daty na skorupie jaj, zdaniem sądu kara za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wymierzana jest wprowadzającemu do obrotu, w tym przypadku wprowadzającym do obrotu jest M.W. [...] Spółka Jawna, a nie pracownik wykonujący czynności nadruku daty.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji.