Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2203/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1, art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 194 ust. 1a, art. 195 ust. 1 i ust. 2, art. 197 pkt 8
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec zarządcy nieruchomości kary dyscyplinarnej w postaci nagany 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej J. S.kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. o zastosowaniu wobec zarządcy nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci nagany, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wydając wspomnianą decyzję organ działał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: K.p.a.) w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248, poz. 1494).

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W związku ze skargami z dnia [...], [...] i [...] czerwca, [...] lipca, [...] sierpnia oraz [...] września 2009 r. członków wspólnoty mieszkaniowej przy ul. W. w B., w których zarzucono zarządcy nieruchomościami J. S. (dalej skarżąca, zarządca nieruchomości) naruszenie przepisów prawa, Minister Infrastruktury wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec skarżącej i skierował sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Wyżej wymienione skargi obejmowały następujące zarzuty:

1) niepodejmowanie działań w kwestii związanej z samowolnym wyłączeniem instalacji co. w części lokali,

2) nieprawidłowe naliczanie opłat za zużyte ciepło na potrzeby ogrzania lokali mieszkalnych i nie przedłożenie do wglądu właścicieli dokumentów rozliczeniowych,

3) nie powiadamianie właścicieli o podjętej uchwale drogą indywidualnego zbierania głosów w sprawie zmiany wysokości wynagrodzenia zarządcy,

4) nie podjęcie działań wobec właściciela lokalu nr 1, który wykonał prace remontowe ingerujące w część wspólną nieruchomości,

5) brak określenia części wspólnych nieruchomości, co skutkowało nieporozumieniami pomiędzy właścicielami lokali w nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Minister Infrastruktury orzekł o zastosowaniu wobec skarżącej kary dyscyplinarnej w postaci nagany, przychylając się do wniosku Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. W ww. decyzji stwierdzono, że skarżąca, wykonując czynności zawodowe, naruszyła przepisy prawa dotyczące zarządzania nieruchomościami w stopniu uzasadniającym orzeczenie kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca nie zgodziła się z ww. decyzją, uznała ją za nietrafną.

Wobec powyższego Minister Infrastruktury skierował sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zalecił zbadanie czy skarżąca wykonując czynności przedstawione w pismach członków wspólnoty mieszkaniowej przy ul. W. w B. wypełniła obowiązki określone w art. 186 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.; dalej: u.g.n.). Skarżącej postawiono te same zarzuty.

Komisja odpowiedzialności Zawodowej, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdziła, że skarżąca naruszyła przepisy prawa w stopniu uzasadniającym orzeczenie kary dyscyplinarnej i wystąpiła o zastosowanie wobec zarządcy nieruchomości kary dyscyplinarnej określonej ustawą o gospodarce nieruchomościami, tj. kary nagany.

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżąca została poinformowana o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego (art. 10 k.p.a.).

W uzasadnieniu wspomnianej na wstępie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podał, że w okresie objętym skargą członków wspólnoty, skarżąca odpowiadała zawodowo za wykonywane czynności zarządzania nieruchomością położoną przy ul. W. w B. na podstawie zawartej w dniu [...] września 2002 r. umowy o powierzenie zarządu nieruchomością wspólną. Umowa ta została zawarta pomiędzy wspólnotą mieszkaniową ww. nieruchomości, a firmą C. reprezentowaną przez zarządcę nieruchomości J. P. (obecnie S.). Do sprawowania zarządu ww. nieruchomością zastosowanie znajdują przepisy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Organ zauważył, że postawiony wobec skarżącej zarzut dotyczący niepodejmowania działań w kwestii związanej z samowolnym wyłączeniem instalacji co. w części lokali (pkt 1) został odrzucony, natomiast potwierdził się drugi zarzut. Członkowie wspólnoty mieszkaniowej zarzucili zarządcy nieruchomości nieprawidłowe rozliczanie kosztów ciepła i podnieśli, że w okresie od 2003 r. do 2008 r. przy rozliczaniu ciepła nie uwzględniano mieszkania nr [...]. Natomiast skarżąca w toku postępowania wyjaśniającego nie zaprzeczyła, że taki fakt miał miejsce, jednakże tłumaczyła to pomyłką, a nie celowym działaniem. Ponadto w pisemnych wyjaśnieniach stwierdziła, że na początku zarządzania nieruchomością w rozmowie z właścicielką lokalu nr [...], która stale przebywa w Niemczech, niewłaściwie zrozumiała jej słowa, że nie korzysta z centralnego ogrzewania. Jednakże na skutek skargi niezwłocznie podjęła się korekty rozliczenia kosztów co. za okres od 2003 r. do 2008 r. Rozliczenie zostało dokonane, a poszkodowani właściciele otrzymali stosowne wyrównania wraz z odsetkami.

W ocenie organu, naprawienie szkody nie zmienia faktu, iż przez 5 lat zarządca nieruchomości niewłaściwie rozliczała koszty co. we wspólnocie mieszkaniowej, tzn. wykonywała czynności zarządzania niestarannie narażając część właścicieli na dodatkowe koszty. Wobec powyższego organ stwierdził naruszenie przez skarżącą przepisu art. 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niedochowanie szczególnej staranności i naruszenie interesu osób, na rzecz których wykonywane były czynności zarządzania przedmiotową nieruchomością. Nadto, zauważył, że w chwili złożenia skargi wspólnota mieszkaniowa nie posiadała regulaminu rozliczania ciepła, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 45a ust. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r., poz. 1059). Uchwała w sprawie zatwierdzenia regulaminu rozliczania energii cieplnej została podjęta w dniu [...] grudnia 2009 r.

Dalej Minister TBiGM wyjaśnił, że został również potwierdzony zarzut z pkt 3, dotyczący niepowiadamiania właścicieli o podjętej uchwale drogą indywidualnego zbierania głosów, w sprawie zmiany wysokości wynagrodzenia zarządcy. Wskazał, że z analizy materiałów z zebrania rocznego dnia [...] marca 2009 r. wynika podjęcie uchwał:

- nr [...] w sprawie przyjęcia sprawozdania wspólnoty mieszkaniowej za 2008 r. (za przyjęciem uchwały głosowali właściciele mający 66,55 % udziałów),

- nr [...] w sprawie udzielenia absolutorium (za głosowało 66,55 %),

- nr [...] w sprawie ustalenia zaliczki na pokrycie kosztów (za przyjęciem głosowało 81,95%),

- nr [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia zarządcy (za głosowało 58,14 %),

- nr [...] w sprawie udzielenia szczególnego pełnomocnictwa dla zarządcy (za przyjęciem głosowało 73,88 %).

Z protokołu z zebrania wynika, że w zebraniu uczestniczyła niewystarczająca do podjęcia uchwał liczba właścicieli. Natomiast pozostałe głosy zostały zebrane indywidualnie. Organ zauważył, że z list do głosowania nie wynika, kto głosował na zebraniu oraz kiedy były zbierane głosy w trybie indywidualnym. Nadto brakuje dokumentów potwierdzających wykonanie obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 3 ustawy o własności lokali. Skarżąca w toku postępowania wyjaśniającego stwierdziła, że zawiadomienie o podjętej uchwale zostało wrzucone do skrzynek pocztowych członków wspólnoty mieszkaniowej, zgodnie z zasadą podjętą przez wspólnotę oraz że posiada ona zgodę wspólnoty mieszkaniowej na taką formę doręczeń korespondencji (zgoda otrzymana na zebraniu rocznym w 2009 r.). Organ zauważył, że z analizy omawianego protokołu nie wynika, aby wspólnota mieszkaniowa udzieliła takiej zgody.

Minister TBiGM stwierdził, że sposób informowania (o wynikach głosowań drogą indywidualnego zbierania głosów poprzez wywieszane na tablicy ogłoszeń, wrzucanie do skrzynek pocztowych) właścicieli był nieprawidłowy. W przypadku zaskarżenia uchwały do sądu zarządca nieruchomości nie jest w stanie udowodnić, czy i kiedy właściciel został poinformowany o wynikach głosowania. Natomiast brak jednoznacznej oceny co do ważności podjętych uchwał może powodować niepotrzebne napięcia wśród właścicieli oraz utrudniać zarządzanie. Organ dodał również, że uchwała nr [...] w sprawie ustalenia wysokości wynagrodzenia zarządcy została formalnie przegłosowana. Jednakże brakuje potwierdzenia poinformowania właścicieli na piśmie o wynikach głosowania.

Wobec powyższego, stwierdzono fakt stałego naruszania art. 23 ust. 3 ustawy o własności lokali, nie tylko przy podejmowaniu uchwały o wynagrodzeniu zarządcy nieruchomości.

Organ wyjaśnił, że zarzut z pkt 4 nie został rozpatrzony z uwagi na upływ czasu, o którym mowa w art. 194 ust. 1 c ustawy o gospodarce nieruchomościami, natomiast zarzut z pkt 5 nie został potwierdzony.

Ponadto Minister TBiGM stwierdził, że skarżąca naruszyła wymogi art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiącego, że w umowie o zarządzanie nieruchomością zamieszcza się oświadczenie o posiadanym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami. Braku tego oświadczenia nie tłumaczy fakt, że w chwili zawierania umowy w dniu [...] września 2002 r. obowiązek jego zamieszczenia jeszcze nie istniał (istnieje od dnia 22 września 2004 r.), bowiem konieczne było sporządzenie stosownego aneksu do umowy. Zdaniem organu, samo posiadanie ubezpieczenia OC (kserokopie polis ubezpieczeniowych OC zarządcy nieruchomości od 2006 r. do chwili obecnej, które spełniają wymagania art. 186 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami) bez załączonego do umowy stosownego oświadczenia w tym zakresie, nie stanowi o wypełnieniu wymogów art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Organ stwierdził wykonywanie przez skarżącą czynności zarządzania na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością nie spełniającej wymogu art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tym samym naruszając postanowienia art. 186 ust. 1 ww. ustawy.

Zdaniem organu, skarżąca naruszyła przepisy prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie kary dyscyplinarnej. Po przeanalizowaniu błędów popełnionych przez zarządcę nieruchomości, a w szczególności zakresu i wagi tych błędów, uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do wieloletniego, ciągłego naruszenia podstawowych przepisów prawa dotyczących zarządzania nieruchomościami, jak również w sposób istotny zostały naruszone prawa właścicieli lokali. Dlatego też organ przychylił się do wniosku Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i zastosował wobec zarządcy nieruchomości karę nagany, o której mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu, zastosowana kara wydaje się być odpowiednią i współmierną do wagi popełnionych naruszeń art. 185 ust. 2 i 186 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 23 ust. 3 ustawy o własności lokali.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do tut. Sądu skarżąca, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji, zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. i art. 40 § 2 k.p.a. i art. 90 § 2 pkt 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. i art. 195 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co skutkowało naruszeniem prawa do obrony skarżącej poprzez: wezwanie na posiedzenie Komisji Odpowiedzialności Zawodowej (poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji) jedynie jej, zawiadomienie jedynie skarżącej o zakończeniu postępowań wyjaśniających oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniach wyjaśniających oraz administracyjnych, doręczenie decyzji jedynie skarżącej i zaniechanie dokonania ww. czynności wobec pełnomocnika skarżącej.

2) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., w zw. z art. 194 ust. 1 lit. c ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez bezpodstawne pociągnięcie skarżącej do odpowiedzialności zawodowej z tytułu domniemanych okoliczności, o których Minister dowiedział po upływie 3 od ich zaistnienia,

3) art. 145§ 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. art. 6 k.p.a., art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 188 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca nie wypełniła obowiązków, o których mowa w art. 185 ust. 2 oraz art. 186 ust. 1 tej ustawy, co powodowało konieczność pociągnięcia jej do odpowiedzialności zawodowej, gdy tymczasem obowiązki te wypełniła;

4) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 5 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 4 i § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości w zw. z art. 197 pkt 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przedstawienie skarżącej przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej w postępowaniach wyjaśniających zarzutów i wpisanie ich do protokołów końcowych, przy czym zarzuty te nie zostały sformułowane przez Ministrów w zawiadomieniach o wszczęciu postępowań z tytułu odpowiedzialności zawodowej;

5) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 188 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zachowania skarżącej powodowały konieczność pociągnięcia jej do odpowiedzialności zawodowej i wymierzenia jej kary nagany, bez rozważenia społecznej szkodliwości jej zachowań w kontekście aksjologii kar dyscyplinarnych;

6) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżącą uchybiła treści art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zamieszczając w umowie o zarządzanie nieruchomością oświadczenia o posiadanym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami, co naruszało zakaz reformationis in peius.

Zdaniem skarżącej, przeprowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające oraz administracyjne było prowadzone w sposób uniemożliwiający jej prawa do obrony oraz prawa do jej zastępowania przez pełnomocnika. Podała, że w obu postępowaniach wyjaśniających była reprezentowana przez obrońcę D. S. (męża), a obrońcy nie były doręczane żadne pisma (decyzje, zawiadomienia o zakończeniu postępowań wyjaśniających oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, zawiadomienie o posiedzeniu Komisji w dniu [...] kwietnia 2011 r.). Powyższe uchybienia, w ocenie skarżącej, uniemożliwiły obrońcy wzięcie czynnego udziału w czynnościach, formułowania pism, wniosków dowodowych, doprowadziły do przeprowadzenia posiedzenia komisji pod nieobecność obrońcy. Dla potwierdzenia swych tez, powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2010r., I SA/Wa 129/10. W niniejszym wyroku Sąd stwierdził, m. in. że "Nie powiadomienie przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej obrońcy z urzędu o terminie kolejnego posiedzenia narusza prawo i mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnictwo do działania obrońcy z urzędu w postępowaniu wyjaśniającym wygasa dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej i zakończeniu tym samym sprawy w postępowaniu administracyjnym".

Skarżąca zauważyła, że w postępowaniach administracyjnych była reprezentowana przez pełnomocnika, którego ustanowiła w dniu [...] listopada 2009 r. Odnosząc się do treści tego pełnomocnictwa (zastrzeżenia, iż dotyczy ono postępowania wyjaśniającego), zauważyła, że było ono składane w trakcie postępowania wyjaśniającego kiedy działać za nią mógł tylko obrońca a nie pełnomocnik, a fakt powołania pełnomocnika miał związek z wolą skarżącej bycia zastępowaną przez swego męża w całym postępowaniu administracyjnym. Nadto zaznaczyła, że z omawianym pełnomocnictwie, ustanowiony przez nią pełnomocnik miał działać w postępowaniu Ministra Infrastruktury, nie zaś w czynnościach wyjaśniających Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, co oznacza, że w obu postępowaniach administracyjnych była reprezentowana przez pełnomocnika.

W ocenie skarżącej, organ naruszył art. 194 ust. 1 lit c ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem podstawą odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącej uczynił okoliczności (niewłaściwe rozliczanie w okresie od 2003 r. do 2008 r. kosztów co.), które uległy prekluzji. Informacje o zaistnieniu okoliczności, które mogły stanowić podstawę odpowiedzialności zawodowej skarżącej, Minister powziął w lipcu 2009 r., dlatego też, zdaniem skarżącej, przysługiwało mu prawo rozpatrywania zdarzeń związanych z rozliczaniem ciepła, które miały miejsce nie wcześniej, aniżeli w lipcu 2006 r. Skarżąca zauważyła, że ani w lipcu 2006 r., ani w późniejszych okresach nie dopuściła się deliktu dyscyplinarnego związanego z rozliczaniem co., a jedynie kontynuowała rozliczanie na zasadach przyjętych w 2002 r., przy czym rozliczenie to zostało na skutek omyłki oparte już w tym czasie na błędnym założeniu. Czyn zabroniony zaistniał w 2002 r. i jako taki powinien być przedmiotem rozważań w kontekście odpowiedzialności zawodowej, natomiast zachowania skarżącej, które nie było czynem zabronionym, bowiem materializowało się w utrzymywaniu sytuacji, która zaistniała w 2002 r. Skarżąca w tym zakresie powołała się na orzecznictwo oraz doktrynę.

Identycznie skarżąca oceniła kolejny zarzut dotyczący braku regulaminu rozliczania ciepła. Podała, że 3 maja 2005 r. wszedł w życie art. 45 lit. a ust. 10 ustawy Prawo energetyczne, wprowadzający obowiązek statuowania wewnętrznego regulaminu rozliczania ciepła. Tak więc ten dzień wyznaczał moment dokonania czynu, a późniejsze utrzymanie tej sytuacji nie powinno rzutować na jej odpowiedzialność zawodową. Ponadto organ nie wskazał, czy odpowiedzialności w analizowanym zakresie doszukiwał się w tym, że we wspólnocie mieszkaniowej w dniu 3 maja 2005 r. nie funkcjonował tego rodzaju regulamin, czy też w i tym, że w okresie późniejszym stan ten był utrzymywany.

Zdaniem skarżącej, taka sama argumentacja znajdowała zastosowanie w odniesieniu do kolejnego zarzutu dotyczącego obowiązku zawarcia w umowie zarządzania oświadczenia o posiadanym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami. Skarżąca zauważyła, że ww. obowiązek został wprowadzony w dniu 22 września 2004 r. Analizowany obowiązek zaktualizował się jeszcze przed lipcem 2006 r., dlatego też zarzut był niezasadny.

Skarżąca podkreśliła, że czas popełnienia czynu zabronionego wyznacza moment realizacji jego ustawowych znamion, a występowanie po tym czasie negatywnych konsekwencji danego zachowania nie może świadczyć o tym, że dany delikt nie został dokonany wraz z realizacją jego znamion. Odniosła się w tym zakresie do występku kradzieży i komentarza do kodeksu karnego.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odnośnie naruszenia art. 23 ust. 3 ustawy o własności lokali, bowiem ustawodawca w treści tego unormowania nie przesądził, w jaki sposób winno być realizowanie powiadamianie właścicieli o treści uchwał podjętych z udziałem głosów zebranych indywidualnie, wskazując jedynie, iż powiadomienie powinno przybrać formę pisemną. W ocenie skarżącej, zadość analizowanemu unormowaniu czyniła przyjęta przeze nią praktyka polegająca na dostarczaniu uchwał do skrzynek pocztowych każdego z członków Wspólnoty Mieszkaniowej oraz wywieszaniu treści uchwał na tablicach informacyjnych w każdej klatce. Dodała, że kwestia zawiadomienia właściciela o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów, to nic innego, jak tylko złożenie oświadczenia woli o stosownej treści i podlega ocenie w kontekście treści art. 61 § 1 k.c. Dla przyjęcia skuteczności złożenia właścicielowi oświadczenia woli, wystarczające winno być zatem ustalenie, iż uchwała doszła do adresata w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jej treścią, nie zaś ustalenie, iż właściciel zapoznał się z treścią uchwały. Skarżąca zwróciła również uwagę, na możliwość złożenia oświadczenia woli poprzez przesłanie go e-mailem, jak również umożliwienie doręczania pism procesowych w postępowaniu cywilnym za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

Skarżąca stwierdziła, że zagadnienia prawidłowości doręczenia oraz ważności uchwał wspólnoty mieszkaniowej nr [...], [...], [...], [...] i [...] oraz innych było przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie sygn. akt [...] z powództwa wspólnoty przeciwko pozwanej M. G. o zapłatę, od którego to wyroku apelację tej ostatniej prawomocnie oddalono wyrokiem Sądu Okręgowego w J. G. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie sygn. akt [...]. Prawidłowość podjęcia tych uchwał została potwierdzona przez sąd powszechny (wyroki z uzasadnieniami zostały załączone do skargi).

Ponadto, w ocenie skarżącej jej prawdo do obrony zostało naruszone poprzez sformułowanie skonkretyzowanych zarzutów przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej podczas, gdy w zawiadomieniach Ministrów o wszczęciu postępowania, zarzuty te były sformułowane w sposób ogólnikowy. Opisy zarzutów wpisane do protokołu kontroli, diametralnie odbiegały od tych, których rozpoznanie zlecone zostało Komisji przez Ministrów. Zatem przypisano skarżącej delikty, które nie mogły być przedmiotem rozpoznania tego rodzaju zarzutów.

W ocenie skarżącej, jej zachowania będące przedmiotem niniejszego postępowania, wynikały z omyłek, a zwykłe pomyłki nie stanowią deliktu dyscyplinarnego, tak więc nie znamionowała ich bezprawność. Wyjaśniła, że omyłka w rozliczaniu kosztów co. była niezamierzona i wynikała z niewłaściwego zrozumienia przez nią przekazu pochodzącego od M. J.. Nadto po wystąpieniu państwa G. z żądaniem weryfikacji stanu instalacji znajdującej się w lokalu [...], w dniu [...] czerwca 2009 r. doprowadziła do przyjazdu do Polski właścicielki tej nieruchomości lokalowej, w piśmie z [...] maja 2009 r. poinformowała użytkowników energii cieplnej o podjętych krokach, a w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. dokonała kompleksowego rozliczenia tego medium.

Skarżąca zauważyła, że organ stwierdzając o naruszeniu art. 45a ust. 10 ustawy Prawo energetyczne oraz art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie wziął też pod uwagę tego, że członkowie wspólnoty mieszkaniowej nigdy nie kwestionowali przyjmowanej metody naliczania kosztów centralnego ogrzewania wedle metrażu. Natomiast w czasie zarządzania nieruchomością posiadała ubezpieczenie z tytułu odpowiedzialności cywilnej, a w 2009 r. funkcjonował regulamin rozliczania kosztów centralnego ogrzewania, w tym też czasie aneksowano również umowę o zarządzanie poprzez zawarcie w jej treści stosownego oświadczenia skarżącej. Powyższe oznacza, że już w toku trwania postępowania organu I instancji usunięte zostały analizowane niedociągnięcia, co organ winien wziąć pod uwagę.

Te same uwagi odniosła do kolejnego zarzutu, że skarżąca miała uchybić przepisowi art. 23 ust. 3 ustawy o własności lokali. Organ nie dostrzegł bowiem, że uchwały wspólnoty nigdy nie zostały zaskarżone, i że osoby, które w czerwcu i lipcu 2009 r. sformułowały zarzuty pod jej adresem, nigdy nie zmierzały do procesowego podważenia tych uchwał, a ich celem było dążenie do wyrządzenia skarżącej dolegliwości i przejęcia w zarząd tej jednostki organizacyjnej. Na powyższe zwrócił uwagę także Sąd Rejonowy w Z. w wyroku z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt [...] (wyrok z uzasadnieniem został załączony do skargi).

Ponadto skarżąca stwierdziła, że organy nie zajęły się zagadnieniem społecznej szkodliwości zachowań, jak również nie wyjaśniły dlaczego wymierzona skarżącej kara nagany, w ich mniemaniu, będzie najwłaściwsza dla osiągnięcia celów indywidualno i generalno-prewencyjnych orzeczonej sankcji dyscyplinarnej

Odnosząc się do naruszenia zakazu reformationis in peius skarżąca stwierdziła, że w decyzji organu I instancji nie wskazano jakoby dopuściła się naruszenia art. 185 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez zaniechanie zamieszczenia w umowie o zarządzaniu nieruchomością oświadczenia o posiadanym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami. Tym samym organ II instancji nie miał możliwości przyjęcia, iż analizowanym zachowaniem skarżąca uchybiła przepisom, skoro tego rodzaju ustalenie nie zostało wcześniej skarżącej przypisane.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazał, że postępowanie z. tytułu odpowiedzialności zawodowej składa się z kilku części, w tym z postępowania wyjaśniającego przeprowadzanego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej. Postępowanie wyjaśniające rozpoczyna się z chwilą skierowania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, natomiast kończy się przekazaniem do organu przez ww. komisje protokołu końcowego wraz z aktami sprawy. Zgodnie z art. 195 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami obrońca ustanowiony lub wyznaczony z urzędu jest uprawniony do udziału w postępowaniu wyjaśniającym, a nie w całości postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej o ustanowieniu w dniu [...] listopada 2009 r. pełnomocnika do całego postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, organ stwierdził, że przeanalizował dokumenty złożone przez stronę, w tym pisma oznaczone datą [...] listopada 2009 r. oraz załączniki do tych pism. W ocenie Ministra, nie zawierały one jakiekolwiek informacje o ustanowieniu pełnomocnika na jakimkolwiek etapie postępowania. Natomiast na posiedzeniu komisji w dniu [...] grudnia 2009 r. skarżąca ustanowiła swojego męża obrońcą w postępowaniu wyjaśniającym. Zdaniem organu, z ww. oświadczenia wynika, że skarżąca udzieliła pełnomocnictwa mężowi wyłącznie do reprezentowania jej w sprawie toczącej się przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej w zakresie postępowania wyjaśniającego w I instancji, a nie w całości postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Dlatego też obrońca został poinformowany o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, ale nie otrzymał decyzji organu I instancji, bowiem był pełnomocnikiem strony. Organ zauważył, że w toku postępowania prowadzonego na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca nigdy nie wskazała, aby mąż był jej obrońcą. Nadto pismami z dnia [...] października 2010 r. i [...] lutego 2011 r. Przewodniczący Komisji Odpowiedzialności Zawodowej zwracał się do skarżącej o informację dotyczącą ustanowienia obrońcy oraz ponownie poinformował o możliwości zwrócenia się o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Organ podniósł, że w pismach z dnia [...] listopada 2010 r., [...] i [...] kwietnia 2011 r., jak również na posiedzeniu Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w dniu [...] kwietnia 2011 r., skarżąca nie wskazała, aby ustanowiła obrońcę.

Zdaniem organu, obszerny wywód skarżącej o niemożności ponoszenia odpowiedzialności zawodowej z uwagi na przedawnienie (art. 194 ust. 1c ustawy o gospodarce nieruchomościami), prowadzi do absurdalnej konkluzji, że zarządcę nieruchomości obowiązują wyłącznie te przepisy prawa, które weszły w życie nie później niż 3 lata od daty złożenia skargi przez członków wspólnoty mieszkaniowej. Tym samym zarządcę nieruchomości aktualnie i w przyszłości miałyby nie obowiązywać np. przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o własności lokali, ustawy Prawo budowlane, jako że weszły w życie przed 2006 r.

Organ dodał, że przyjęty przez zarządcę nieruchomości sposób powiadamiania o treści podjętych uchwał, polegający na dostarczaniu dokumentu do skrzynki pocztowej tworzy sytuację niepewności prawnej członków wspólnoty mieszkaniowej, szczególnie w sprawach uchwał niosących za sobą trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu, że treść uchwał doszła do wszystkich adresatów, tzn. czy faktycznie korespondencja została dostarczona do skrzynek pocztowych.

W kwestii zarzutu braku legitymacji Komisji Odpowiedzialności Zawodowej do formułowania zarzutów wobec zarządcy nieruchomości, Minister zwrócił uwagę, że podstawą odpowiedzialności zawodowej zarządcy nieruchomości jest nieprawidłowe wykonywanie czynności zarządzania nieruchomością (art. 188 ust. 1 w związku z art. 186 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Szczegółowe zarzuty są zawarte w skardze, będącej impulsem do wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej i stanowiącej integralną część pisma kierującego sprawę do Komisji. Natomiast z urzędu sprawdzane jest zawsze wykonanie przez zarządcę nieruchomości obowiązków wskazanych w art. 185 ust. 2 i ust. 4, art. 186 ust. 2 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zdaniem organu, twierdzenia skarżącej dotyczące omyłki podczas rozliczania kosztów co. i podjęcia natychmiastowego działania przez nią, są niezgodne z ustalonym stanem faktycznym. Bowiem najmniej w marcu 2004 r. właściciele lokali zwrócili zarządcy nieruchomości uwagę na rozbieżności dotyczące ogrzewanych powierzchni, a zarządca podjęła działania w tej sprawie dopiero po skierowaniu przez poszkodowanych skargi z dnia [...] czerwca 2009 r. do Ministerstwa Infrastruktury. Wieloletnie unikanie rozwiązania bardzo ważnego problemu finansowej, do którego powstania skarżąca bezpośrednio się przyczyniła, nie może zostać zakwalifikowane jako pomyłka, bowiem cechuje się celowym działaniem wbrew interesom wspólnoty mieszkaniowej. Organ podkreślił, że zarządzanie nieruchomością jest procedurą ciągłą, niezwykle złożoną a pomyłki zarządca winien niezwłocznie naprawiać.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego oceny społecznej szkodliwości zachowań, organ zauważył, że zgodnie przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami organ ocenia wyłącznie naruszenie przez zarządcę nieruchomości konkretnych przepisów prawa oraz warunków umowy o zarządzanie nieruchomością, a społeczna szkodliwość nie ma przy tym znaczenia.

W kwestii umotywowania wysokości orzeczonej kary, Minister TBiGM wyjaśnił, że zgodnie z art. 188 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami każde, najdrobniejsze nawet nie wywiązanie się zarządcy nieruchomości z obowiązków zawodowych, skutkować może orzeczeniem kary dyscyplinarnej. Przewinienia skarżącej obejmowały udokumentowane 4 zarzuty, w tym bardzo poważny zarzut obejmujący nieprawidłową gospodarkę finansowo-ekonomiczną oraz nie zapewnienie właściwej gospodarki energetycznej w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego. Dlatego też, zdaniem organu, nie mogła zostać orzeczona minimalna kara, tj. kara upomnienia.

Organ zauważył, że nie naruszył zasady reformationis in peius, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją, orzekają o tej samej karze, czyli sytuacja prawna strony w żaden sposób nie uległa zmianie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w oparciu o powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej była decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, którą po rozpoznaniu wniosku J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. o zastosowaniu wobec zarządcy nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci nagany, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżonej decyzji zarzucono w skardze przede wszystkim naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 107 § 1 i , 3, art. 139 oraz art. 127 § 3 K.p.a. w zw. z następującymi przepisami prawa materialnego: art. 185 ust. 2 oraz art. 186 ust. 1, art. 188, a także art. 197 pkt 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 5 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 4 i § 13 ust. 1 pkt 5 w prawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości.

Stosownie do treści przepisu art. 194 ust. 1a u.g.n. inicjatywa w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej należy do ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie Minister Infrastruktury z urzędu wszczął postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec zarządcy nieruchomości J. S., choć sygnałem do jego wszczęcia było doniesienie osób, które negatywnie oceniły działalność pośrednika w ich sprawie.

Z treści przywołanego wyżej przepisu prawa wynika także, że po wszczęciu postępowania minister przekazuje sprawę do Komisji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Natomiast z brzmienia przepisu art. 195 ust. 1 i ust. 2 u.g.n. wynika jednoznacznie, że postępowanie wyjaśniające toczy się z udziałem osoby, w stosunku do której zostało wszczęte postępowanie dotyczące odpowiedzialności zawodowej, a nadto, że osoba w stosunku do której toczy się to postępowanie może ustanowić obrońcę lub zwrócić się o ustanowienie obrońcy z urzędu. Obrońca ustanowiony lub wyznaczony z urzędu jest uprawniony do udziału w postępowaniu wyjaśniającym.

W treści art. 197 pkt 8 u.g.n. znajduje się ustawowe upoważnienie dla właściwego ministra do określenia w drodze rozporządzenia sposobu i trybu przeprowadzania postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, sposobu ustalania i rodzaju kosztów tego postępowania, a także do określenia organizacji Komisji Odpowiedzialności Zawodowej oraz regulaminu jej działania, wysokości wynagrodzenia członków Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i obrońców z urzędu oraz sposobu jego ustalania. W wykonaniu tej ustawowej delegacji Minister Infrastruktury w dniu 11 stycznia 2008 roku wydał rozporządzenie w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U. Nr 11, poz. 66).

Korzystając z przyznanego jej uprawnienia – J. S. ustanowiła obrońcę w postępowaniu przed Komisją (swojego męża), który jednak nie był zawiadamiany o podejmowanych przez Komisję czynnościach.

Z akt sprawy wynika również, że na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – Minister zwrócił się do Komisji o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Działanie takie uznać należy za słuszne, ponieważ postępowanie o zastosowanie kary dyscyplinarnej z tytułu odpowiedzialności zawodowej prowadzone przez organ administracji opiera się na wynikach postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Komisję, dlatego też, tak jak przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, tak też w postępowaniu prowadzonym z wniosku o ponowne jej rozpatrzenie, niezbędne jest zwrócenie się do tej Komisji o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.

Przeprowadzając ponownie postępowanie wyjaśniające, Komisja nie dopełniła obowiązku powiadomienia obrońcy o terminie czynności podejmowanych przez nią w trakcie postępowania toczącego się na skutek wniosku J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. mimo znajdującego się w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego ustanowienie obrońcy i pomimo dodatkowego sygnalizowania przez skarżącą w postępowaniu przed Komisją, że korzysta z pomocy obrońcy.

W wyroku z dnia 20 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 1046/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie, a także podmiotu, któremu organ przekazał ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego jest zawiadamianie o tych czynnościach także obrońcy ustanowionego z urzędu w postępowaniu wyjaśniającym stanowiącym podstawę do wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji. Dodatkowo, Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku wyraził pogląd, że brak powiadomienia obrońcy o czynnościach podejmowanych przez Komisję w trakcie postępowania wyjaśniającego niewątpliwie stanowi o naruszeniu zasad postępowania związanych z prawem do korzystania z pomocy obrońcy w tym postępowaniu.

Podzielając w całości stanowisko zaprezentowane w zacytowanym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że niezawiadomienie przez Komisję ustanowionego obrońcy o posiedzeniu zespołu Komisji oraz o podejmowanych czynnościach narusza wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu oraz prawo do korzystania z pomocy obrońcy w tym postępowaniu.

Przy czym charakter postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami, dotyczący przecież jakże istotnej sfery danej osoby oraz jego skutków w postaci możliwości nałożenia kar dyscyplinarnych enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 u.g.n., powoduje, że niepowiadomienie obrońcy o czynnościach podejmowanych przez Komisję niwecząc przyznaną przez prawodawcę gwarancję strony do korzystania z pomocy obrońcy - w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowi takie naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie sformułowanej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu - w ocenie Sądu – mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W tym miejscu odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż z treści pełnomocnictwa wynika wprost, że pełnomocnik został ustanowiony jedynie w postępowaniu przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej (co podniósł organ) nie są zatem zasadne zarzuty dotyczące braku jego udziału w innych czynnościach w postępowaniu.

Natomiast ustosunkowując się do zarzutu skargi odnośnie przedawnienia okoliczności, które stanowiły podstawę wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej wskazać należy, że stosownie do art. 194 ust. 1c u.g.n. nie wszczyna się postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, jeżeli do dnia otrzymania przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa informacji o zaistnieniu okoliczności mogących stanowić podstawę odpowiedzialności zawodowej upłynęły 3 lata, licząc od dnia zaistnienia tych okoliczności. Z akt sprawy wynika, że w związku ze skargami z dnia [...], [...] i [...] czerwca, [...] lipca, [...] sierpnia oraz [...] września 2009 r. Minister otrzymał informację o okolicznościach stanowiących podstawę odpowiedzialności zawodowej zaistniałych od 2009 r., Minister zaś wszczął postępowanie [...] października 2010 r.(data pisma Ministra Infrastruktury kierującego sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego), a więc przed upływem okresu, o którym mowa w powołanym przepisie. Zatem zarzut przedawnienia wspomnianych okoliczności uznać należy za bezprzedmiotowy.

Również z zarzutem kwestionującym legalność zaskarżonej decyzji nie sposób się zgodzić, gdyż upoważnienie ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do orzekania, w drodze decyzji, o zastosowaniu kar dyscyplinarnych z tytułu odpowiedzialności zawodowej znajduje wprost oparcie w przepisie art. 195a ust. 1 u.g.n. Natomiast rozporządzeniami Prezesa Rady Ministrów odpowiednio z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury, a następnie z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej powierzone zostało najpierw Ministrowi Infrastruktury, a następnie Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej kierowanie m.in. działem budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w administracji rządowej.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ weźmie pod uwagę powyższe wywody, w tym fakt ustanowienia przez stronę obrońcy w postępowaniu przed Komisją (por. pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą z dnia [....] grudnia 2009 r.).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.