Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 521/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

J. M.("skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W piśmie tym wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Motywując ww. wniosek skarżący wskazał, że z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko materialnej, ale przede wszystkim rozpatrywanej w kategoriach pozamaterialnych, stawiającej pod znakiem zapytania byt rodziny skarżącego, nie wspominając

o losach prowadzonej przezeń działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady,

a przesłanką uzasadniającą zastosowanie tej instytucji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności, o których stanowi ww. przepis, strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o ich występowaniu w sprawie. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do informacji świadczących o tym, że

w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre ("trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda") wymagają bowiem skonkretyzowania

w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl),

a argumentacja ta – w celu jej weryfikacji – częstokroć wymaga przedłożenia stosownych dokumentów i wykazania relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 373/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skąpa argumentacja wniosku, nie wskazująca na konkretne informacje potwierdzające możliwość wystąpienia przesłanek z art. 61 ustawy p.p.s.a., uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, gdyż sąd nie może działać za stronę, szukając okoliczności uzasadniających jej wniosek.

Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem.

Skarżący powołał się na wysokość określonego decyzją zobowiązania, jako na tę okoliczność, która może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Rozpatrując powyższe twierdzenie pod względem możliwości uznania go za uzasadniające przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje jednak stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Dodać przy tym należy, że w sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawcy należy również wskazać, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa, które może nastąpić

w związku z wykonaniem aktu administracyjnego, wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się – tak jak w niniejszej sprawie – na ewentualną możliwość likwidacji firmy bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I FZ 105/11

i z 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny czy w danej sytuacji może nastąpić skutek w postaci zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest zatem, by wykazano nie tylko wysokość zobowiązania, jakie należy uiścić w związku z wydaniem ostatecznej decyzji, ale również wysokość majątku podmiotu zobowiązanego do jego wykonania. Tymczasem skarżący nie podał żadnych informacji dotyczących własnej sytuacji majątkowej (osiąganych dochodów, posiadanych aktywów czy stanu rachunków bankowych). Nie wskazał też stanu rodzinnego, mimo argumentacji, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wpłynąć na byt jego rodziny. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Materiał znajdujący się w aktach sprawy również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę wniosku.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.