Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 717/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Izabela Bąk – Marciniak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] Starosta K. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r.Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.)

po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...].02.2010r.

zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę

spółce S. P. Sp. z o.o.,

ul. P. [...], [...] W.,

obejmującą samoobsługową stację paliw, kat. obiektu XX, wg projektu indywidualnego, w zakresie:

- wiata nad dystrybutorami, pow. zabudowy 100,11 m2, pow. użytkowa 100,11 m2, kubatura 540,6 m3,

- budynek techniczny-kontener, pow. zabudowy 3,24 m2, pow. użytkowa 2,5 m2, kubatura 7,45m3,

- cztery zbiorniki paliwowe (w tym dwa o pojemności 50 m3 i dwa o pojemności 20 m3),

- dwa pylony reklamowe, tablica informacyjna, trzy maszty flagowe,

- instalacje: paliwowa, elektryczna, kanalizacja deszczowa,

- plac manewrowy i dojazdy,

na działkach położonych w obrębie S. M., gm. S. M., oznaczonej nr

geodezyjnym [...], [...], [...],z zachowaniem warunków, zgodnie z art. 36 ust.l oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor spółka S. P. Sp. z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika A. O., złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie wymienionym w sentencji decyzji. Do wniosku załączył projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ stwierdził, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 34, 35 ustawy Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi, a w szczególności : jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy S. M. zatwierdzonym przez Radę Gminy S. M. uchwałą Nr [...] z dnia [...].05.2000r. (Dz. Urzęd. Woj. W. Nr [...], poz. [...] z dnia [...].06.2000r.), z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną przez Wójta Gminy S. M. Nr [...] z dnia [...].01.2010r., z wymaganiami ochrony środowiska, z przepisami techniczno-budowlanymi, jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem izby samorządu zawodowego.

W toku postępowania inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył wniosek z dnia [...].04.2010r. o odmowę przyznania statusu strony Panu W. M. i Pani W. M.. We wniosku powołał się na art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i uznał, że nieruchomość stanowiąca własność wymienionych osób nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i obiekt nie będzie w przyszłości oddziaływać na ich nieruchomość.

W myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Z rejestru gruntów wynika, że Pani W. M. wraz z Panem W. M. są współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...], [...], [...], [...], zlokalizowanej w sąsiedztwie nieruchomości przewidzianej pod budowę przedmiotowej stacji paliw.

Należy stwierdzić, że Pani W. M. jako właścicielka sąsiednich nieruchomości brała udział w postępowaniu o wydanie w/w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która dotyczyła m. in. oceny oddziaływania inwestycji na środowisko a więc również oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Ponadto dopiero w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i na podstawie analizy materiału dowodowego, w tym decyzji środowiskowej oraz raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko będącego podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tutejszy organ ustalił, że obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu w/w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obejmuje nieruchomości nr ewid. [...], [...], [...]. Natomiast nie dotyczy nieruchomości sąsiednich, w tym działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] będących własnością Pani W. M. i Pana W. M.. Za podstawę powyższych ustaleń organ przyjął okoliczność, że inwestycja nie będzie powodowała negatywnego oddziaływania poza terenem działek, na których będzie zlokalizowana inwestycja, nie powoduje też ograniczeń w zagospodarowaniu czy zabudowie tych nieruchomości, również w odniesieniu do przepisów techniczno -budowlanych jako aktów wykonawczych do ustawy Prawo budowlane. Wynika to z treści dokumentów i opracowań: z w/w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której wskazano że inwestycja nie będzie powodowała negatywnego oddziaływania poza terenem działek, na których będzie zlokalizowana inwestycja, a także z raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko będącego podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w którym wskazano, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na tereny otaczające. Z uwagi na to, że ustalenie organu w tym zakresie mogło być kwestionowane przez zainteresowanych i mając to na względzie organ uwzględnił właścicieli nieruchomości sąsiednich jako strony postępowania.

Organ zapewnił stronom udział w postępowaniu (art. 10 Kpa).

Wobec powyższego zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła W. M. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M. Sz. podnosząc:

- rażące naruszenie prawa materialnego - art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 28 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 29 k.p.a.,

- rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 143 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 107 § 3 w związku z art. 8, 9, 11 k.p.a.

W uzasadnieniu wskazała na naruszenie art.28 ust.2 i 4, art.29 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie stron postępowania ograniczające krąg stron do inwestora, właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Ponadto zarzuciła brak postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości odwołującej. Pominięcie interesu prawnego odwołującej związanego z ochroną jej prawa własności nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją, brak uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] Wojewoda W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż wnioskiem złożonym w Starostwie Powiatowym w K. w dniu [...] lutego 2010 r. S. P. Sp. z o.o. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji wymienionej w sentencji.

Postanowieniem z [...] marca 2010 r., znak: [...], Starosta K. wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia złożonej dokumentacji. Następnie, po dokonaniu uzupełnień przez inwestora, organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowaniu w omawianej sprawie oraz zgodnie z art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy.

Pismem z [...] marca 2010 r. W. M., działając w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wniosła o zawieszenie postępowania w omawianej sprawie do czasu ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. M. z [...] stycznia 2010 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji paliw płynnych, zlokalizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], obręb S. M., gmina S. M..

Postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], Starosta K. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę samoobsługowej stacji paliw. W wyniku złożonego zażalenia, ww. postanowienie było przedmiotem postępowania odwoławczego przeprowadzonego przez Wojewodę W., który postanowieniem z [...] maja 2010 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Decyzją nr [...] z [...] maja 2010 r. Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce S. P. Sp. z o.o., ul. P. [...], [...] W. pozwolenia na budowę obejmującą samoobsługową stację paliw, kat. obiektu XX, wg projektu indywidualnego, w zakresie: wiata nad dystrybutorami; budynek techniczny - kontener; cztery zbiorniki paliwowe; dwa pylony reklamowe, tablica informacyjna, trzy maszty flagowe; instalacje: paliwowa, elektryczna, kanalizacja deszczowa; plac manewrowy i dojazdy, na działkach położonych w obrębie S. M., gm. S. M., oznaczonej nr geodezyjnym [...], [...], [...].

Ponadto organ II instancji stwierdził, iż w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stąd przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w cytowanym wyżej przepisie, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Odnośnie zarzutu odwołującej dotyczącego rażącego naruszenie prawa materialnego -art. 28 ust. 2 art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 29 k.p.a., organ stwierdził, iż Pani W. M. w postępowaniu zakończonym badaną decyzją Starosty K. przysługiwał przymiot strony. Skarżąca została zawiadomiona przez organ I instancji o wszczęciu postępowania w omawianej sprawie, a także o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgodnie z art. 10 k.p.a. Ponadto doręczono Jej decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z [...] kwietnia 2010 r., od której Pani W. M. skutecznie złożyła odwołanie. Organ podkreślił, iż w decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia z [...] stycznia 2010 r. (znak: [...]) Wójt Gminy S. M. nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie trans granicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), tj. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Tym samym przeprowadzenie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją pozwolenia na budowę nie wymagało udziału społeczeństwa, dlatego też art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego nie ma zastosowania. W ocenie organu odwoławczego krąg stron w przedmiotowym postępowaniu został ustalony adekwatnie do realizowanej inwestycji.

Zgodnie z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia cytowanego wyżej przepisu organ stwierdził, iż w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowej inwestycji, w związku z czym brak było zagadnienia wstępnego zarówno do zawieszenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, jak i do wstrzymania wykonania tego postanowienia. Zarzut jakoby zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie, w ocenie organu odwoławczego, nie był zasadny.

Skarżący w odwołaniu zarzucił także naruszenie przez Starostę K. art. 7. 8, 9, 11 oraz 107 § 3 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do uznania tych zarzutów jako zasadnych. Wyjaśnić zwłaszcza należy, iż skoro organ stwierdził, że złożone przez inwestora dokumentacja jest wystarczająca do wydania decyzji, nie miał on obowiązku poszerzania materiału dowodowego w sprawie. Ponadto organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie z wniosku złożonego przez S. P. Sp. z o.o., [...] lutego 2010 r., wezwał bowiem inwestora po dokonanej analizie złożonej dokumentacji do jej uzupełnienia, ustalił krąg stron, zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w omawianej sprawie, a także zawiadomił zgodnie z art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego.

Istotne jest także, iż planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S. M. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Nr [...] z [...] maja 2000 r. (Dz. Urz. Woj. W.. nr [...], poz. [...]), który dla działek położonych w miejscowości S. M. oznaczonych nr geodezyjnym [...], [...], [...], na których realizowana ma być inwestycja, ustala teren przeznaczony pod aktywizację gospodarczą z przeznaczeniem pod kompleksowe zagospodarowanie całego terenu związane z funkcją handlowo-usługowa oraz rozrywkowo-rekreacyjną z preferencją dla dużych inwestorów. Ponadto inwestor posiada ostateczną decyzję Wójta Gminy S. M. z [...] stycznia 2010 r. (znak: [...]) oraz spełnia wymagania zawarte w art. 35 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przedsięwzięcie planowane przez inwestora jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wnioskodawca złożył wszelkie wymagane prawem dokumenty, w związku z czym ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, skoro wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto organ zauważył, iż w odwołaniu poza stwierdzeniem, iż "odwołująca nie zgadza się na przedmiotową inwestycję" skarżący nie wskazali żadnych uciążliwości, które mogłyby powstać w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, wykonanie omawianego przedsięwzięcia nie wpłynie na sposób zagospodarowania nieruchomości stanowiących współwłasność Pani W. M., tym bardziej, na co również należy zwrócić uwagę, są to w większości grunty orne.

W związku z powyższym organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z cytowanym na wstępie art. 35 Prawa budowlanego, po spełnieniu warunków określonych we wskazanym przepisie organ zobowiązany jest zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję złożyła W. M. reprezentowana przez pełnomocnika i domagała się

I. uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wojewodzie W.do ponownego rozpatrzenia,

II. wstrzymania wykonania decyzji Starosty K. Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2010 roku, znak sprawy [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce S. P. sp. z o.o., ul. P. [...], [...] W., pozwolenia na budowę obejmującą samoobsługową stację paliw wraz z: wiatą nad dystrybutorami, kontenerem technicznym, pylonami reklamowymi, 4 zbiornikami paliwa, tablicą informacyjną i 3 masztami flagowymi oraz instalacjami: paliwową, elektryczną i kanalizacji deszczowej, dojazdami i placem manewrowym, na działkach położonych w obrębie .S M., gm. S. M., oznaczonych nr ewid. [...], [...] i [...], do czasu prawomocnego zakończenia sprawy oraz zasądzenia od Wojewody W. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 10 § 1 kpa w związku z art. 138 § 2 kpa, poprzez nie uchylenie decyzji organu I instancji w całości i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, mimo iż organ I instancji nie zawiadomił pełnomocnika skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przez co nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

II. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 7 kpa w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 77 § 1 kpa, poprzez niezasadne uznanie, że organ administracyjny I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego na okoliczność oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości skarżącej, co implikuje naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa własności skarżącej oraz poprzez nie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w rzeczonym zakresie i przez to nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

III. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy -art. 8 kpa, poprzez pominięcie w przedmiotowej sprawie interesu prawnego skarżącej związanego z ochroną jej prawa własności nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją;

IV. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy -art. 138 § 2 kpa, poprzez nie uchylenie decyzji organu I instancji w całości, mimo iż

naruszała ona przepisy postępowania wskazane w punkcie II i III powyżej oraz bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

V. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8, 9 i 11 kpa i w zw. z art. 138 § 2 kpa, poprzez nie uchylenie decyzji organu I instancji w całości i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w sytuacji, gdy organ I instancji poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz niewskazanie konkretnych przepisów wykonawczych, na podstawie których oceniona została poprawność sporządzonego projektu budowlanego, co praktycznie uniemożliwia ocenę rzetelności zatwierdzonego decyzją organu I instancji projektu budowlanego, dopuścił się rażącego naruszenia wyżej wymienionych przepisów postępowania mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając prezentowaną wcześniej argumentację w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 7 września 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy tym kontrola o jakiej mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tego artykułu). Omawiając zakres kognicji sądu administracyjnego trzeba wskazać na przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) w myśl którego, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W konsekwencji zatem bada prawidłowość zastosowanych przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stąd przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej prawidłowo sprawdził, czy spełnione zostały wymogi zawarte w cytowanym wyżej przepisie, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

W trakcie postępowania odwoławczego organ zawiadomił wszystkie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w tym także pełnomocnika skarżącej. Ponadto skarżącej w postępowaniu zakończonym badaną decyzją Starosty K. przysługiwał przymiot strony. Skarżąca została zawiadomiona przez organ I instancji o wszczęciu postępowania w omawianej sprawie, a także o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgodnie z art. 10 k.p.a. Ponadto doręczono Jej decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z [...] kwietnia 2010 r., od której skarżąca skutecznie złożyła odwołanie. Prawidłowo także organ podkreślił, iż w decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia z [...] stycznia 2010 r. (znak: [...]) Wójt Gminy S. M. nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie trans granicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), tj. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Tym samym przeprowadzenie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją pozwolenia na budowę nie wymagało udziału społeczeństwa, dlatego też art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego nie miał zastosowania.

W ocenie Sądu krąg stron w przedmiotowym postępowaniu został ustalony adekwatnie do realizowanej inwestycji. Ponadto jak słusznie podkreśliły organy obu instancji wykonanie niniejszego przedsięwzięcia nie ma wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości stanowiących współwłasność skarżącej, tym bardziej, że w większości są to grunty orne.

Należy także zaznaczyć, iż planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S. M. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr [...] z [...]maja 2000r., który dla działek położonych w miejscowości S.M. oznaczonych nr geodezyjnym [...], [...], [...], na których realizowana ma być inwestycja, ustala teren przeznaczony pod aktywizację gospodarczą z przeznaczeniem pod kompleksowe zagospodarowanie całego terenu związane z funkcją handlowo – usługową oraz rozrywkowo – rekreacyjną z preferencją dla dużych inwestorów. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm prawa budowlanego i warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego. Podniesiony w skardze zarzut, iż funkcjonowanie stacji paliw spowoduje między innymi zwiększenie ruchu samochodowego, co implikuje zwiększenie uciążliwości związanych z hałasem i zanieczyszczeniami, które będą przenikać na teren nieruchomości skarżącej i utrudniać korzystanie z niej zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, w ocenie Sądu nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji pozwolenia na budowę, zwłaszcza w sytuacji, gdy zapisy obowiązującego planu miejscowego dla działek, na których realizowana będzie przedmiotowa inwestycja, jednoznacznie ustalają przeznaczenie terenu jako funkcję handlowo – usługową oraz rozrywkowo – rekreacyjną z preferencją dla dużych inwestycji. Tym bardziej zaznaczyć należy, iż w sąsiedztwie od strony południowo -zachodniej przedmiotowego terenu istnieje już centrum handlowe "F." z parkingiem na ok.1000 samochodów ( w skład którego wchodzą market budowlany C., galeria handlowa "F.", sklep "M. M.", sklep artykułów przemysłowych). Natomiast od wschodniej strony przedmiotowego terenu znajduje się obszar, na którym powstaje obiekt sieci handlowej "M." .

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz.1118 ze zm.) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przedsięwzięcie planowane przez inwestora w ocenie Sądu jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także inwestor złożył wszelkie wymagane prawem dokumenty, w związku z czym ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, skoro wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

A zatem w ocenie Sądu w toku postępowania organy administracji obu instancji prawidłowo, dokładnie i w sposób wyczerpujący wyjaśniły stan faktyczny, zebrały materiał dowodowy i przeprowadziły postępowanie mając na względzie słuszny interes stron. Ponadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym Sąd na podstawie przepisu art.151 ppsa skargę oddalił.