Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1810/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 32 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1314/12 w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od K. T. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu [...] września 2011 r. K. T. wystąpił do Wojewody Dolnośląskiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniając go faktem prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Wojewoda Dolnośląski orzekł o odmowie udzielenia aplikującemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi korzyści gospodarce narodowej.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji wyjaśnił, iż cudzoziemiec przebywał ostatnio na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na mocy decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...].01.2010r. nr [...] na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Składając przedmiotowy wniosek K. T. powołał się na fakt prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia [...].09.2009 r. działalności gospodarczej pod nazwą "[...]". W treści wniosku cudzoziemiec wskazał, iż był karany sądownie oraz, iż nie ciążą na nim żadne zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych, postanowień i decyzji administracyjnych. Ponadto cudzoziemiec podał, iż w ciągu ostatnich 5 lat nie odbywał żadnych podróży zagranicznych.

Zdaniem organu przeprowadzone postępowanie, zarówno przez organ I, jak i II instancji w przedmiotowej sprawie wykazało, iż działalność gospodarcza prowadzona przez K. T. w chwili obecnej nie pozwala na stwierdzenie, iż przynosi korzyści gospodarce narodowej.

Przedmiotem prowadzonej przez skarżącego działalności jest działalność fizjoterapeutyczna, paramedyczna oraz pomoc społeczna bez zakwaterowania dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych. W ocenie organu nie jest to działalność, która przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii oraz nie wprowadza korzystnych innowacji na terytorium Polski. Cudzoziemiec oraz jego pełnomocnik nie wykazali przeprowadzenia znaczących inwestycji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na czym polega wkład K. T. w rozwój technologiczny kraju.

Organ II instancji podkreślił, iż istotną okolicznością w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest wysokość dochodów osiąganych z prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej. Podatek od dochodu osiąganego przez taki podmiot gospodarczy stanowi bowiem jedną z korzyści, jakie Państwo Polskie osiąga z tytułu zezwolenia osobom nie posiadającym polskiego obywatelstwa na uzyskiwanie dochodów w naszym kraju. Zasadne jest zatem promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe. Wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu Państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że wysokość dochodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności oraz wysokość płaconego przez skarżącego podatku dochodowego ([...] zł za 2009 r. i [...] za 2010 r.) nie klasyfikuje prowadzonej działalności do grupy działalności przynoszącej korzyści dla gospodarki. Podkreślił, że sam fakt wywiązywania się z zobowiązań podatkowych wobec budżetu nie stanowi przejawu korzystności prowadzonej działalności dla gospodarki, ponieważ obciążenia z tytułu podatków są obligatoryjne i stanowią nieodłączny element prowadzonej działalności. W ocenie organu, skarżący nie wykazał również, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza znacząco przyczynia się do poprawy sytuacji na lokalnym rynku pracy oraz do spadku bezrobocia. Strona nie wykazała ponadto, iż wykonywana usługa (masaże lecznicze, terapeutyczne, klasyczne- zgodnie z informacją dot. działalności gospodarczej) jest na tyle innowacyjna, unikalna, pożądana w skali masowej i niemożliwa do zastąpienia przez innych usługodawców, by zaniechanie jej dystrybucji na terenie Polski przez "[...]" uderzyło w polskiego masowego konsumenta i prowadziło do zaniechania rozwoju lokalnej branży usługowej.

Na powyższą decyzję cudzoziemiec złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazując iż decyzja jest upokarzająca, kompromitująca ten Urząd Państwa. Zdaniem skarżącego spełnia on wymogi by przedłużyć pobyt, o czym świadczą zarobki w 2010 r. – dochody [...] zł. Zlekceważony został wypadek przy pracy i konsekwencje jakie z niego wynikają, drogie leczenie zagraniczne. Z tego powodu skarżący nie mógł pracować, udowodnić zarobków. Zlekceważono wnioski o pobyt tolerowany i połączenie rodziny i nie dano żadnej odpowiedzi. Ponadto skarżący wskazał, iż po zakończeniu leczenia, co wymaga dużych środków pieniężnych, jego działalność gospodarcza będzie korzystna, licznie udokumentowane kryteria rozwoju technologii i podatki od dochodów będą korzystne. Skarżący wskazał, iż nie doceniona została referencja i pismo polecające, które świadczy o wysokim profesjonaliźmie, niezbędnych kwalifikacjach i spełnieniu przepisów na prolongację pobytu.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że sporną w sprawie pozostaje kwestia czy działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego jest korzystna dla gospodarki narodowej.

Sąd I instancji wskazał, że ustawodawca posługując się pojęciem "działalność korzystna dla gospodarki narodowej", nie przedstawił definicji tego pojęcia. Ustawodawca nie wskazał również zamkniętego katalogu cech charakteryzujących "działalność korzystną dla gospodarki narodowej" wymieniając w przepisie, że działalność w szczególności powinna się przyczyniać do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy. Powołane cechy stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie pozostawia wątpliwości fakt, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza (gabinet rehabilitacyjny) nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji w gospodarce narodowej. Powołane okoliczności w żaden sposób nie zostały wykazane przez skarżącego. Zdaniem Sądu I instancji organ słusznie zauważył, że oceniając przesłankę "korzystności", należy również mieć na uwadze wysokość osiąganych przez skarżącego dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Sąd wywiódł, że z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentował, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w roku 2009 skarżący z prowadzonej działalności osiągnął dochód w wysokości [...] zł, natomiast w 2010 r. – dochód [...] zł. W związku z powyższym skarżący zasilił budżet państwa podatkiem dochodowym w wysokości [...] zł za 2009 r. i zaledwie [...] zł za 2010 r. Ponadto na dzień wypełniania ankiety tj. [...].09.2011 r. skarżący wypracował przychód w wysokości [...] zł.

W ocenie Sądu I instancji, organy administracji nie naruszyły przepisów prawa stwierdzając, że dochody uzyskiwane przez skarżącego nie uzasadniają udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, ponieważ nie są to dochody przynoszące znaczną korzyść gospodarce. Świadczenie usług z zakresu fizjoterapii i paramedycyny umożliwia osiągnięcie dochodu wystarczającego do regulowania bieżących wydatków skarżącego. Skarżący nie generuje jednak z prowadzonej działalności dochodów, które w globalnym ujęciu mogą zadecydować o wzroście inwestycji na rodzimym rynku. Również wysokość płaconych podatków nie wskazuje, że działalność gospodarcza skarżącego w jakikolwiek sposób może wpływać korzystnie na rozwój polskiej gospodarki. Sąd podzielił opinię organów administracji zgodnie, z którą fakt uiszczania przymusowych danin na rzecz państwa polskiego nie oznacza wprost, że podmiot gospodarczy prowadzi działalność korzystną dla gospodarki narodowej. Skarżący nie wykazał również, iż tworzy nowe miejsca pracy i jego działalność służy poprawie sytuacji na lokalnym rynku pracy. Działalność skarżącego polega bowiem na samozatrudnieniu.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów orzekających, iż sam fakt zarejestrowania przez cudzoziemca działalności gospodarczej nie nakłada na organ administracji publicznej obowiązku udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przy rozpatrywaniu tego typu wniosków należy brać pod uwagę przede wszystkim możliwości absorpcyjne polskiego systemu ekonomicznego, zapobieganie poszerzaniu się strefy nierejestrowanych obrotów pieniężnych i wynikających stąd zagrożeń dla bezpieczeństwa systemu podatkowego, sytuację na rynku pracy, obciążenia dla krajowego systemu zabezpieczeń socjalnych.

Sąd I instancji wskazał, że organ prawidłowo na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż działalność gospodarcza skarżącego "[...]" na dzień wydania zaskarżonej decyzji pozostawała zawieszona, skarżący nie generował żadnych zysków, nie kształtował w żaden sposób rynku pracy i nie wprowadzał korzystnych innowacji na rynek polski.

Sąd podkreślił, że oceniając czy dana działalność przynosi korzyści, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1175 ze zm.), należy brać pod uwagę wynikające z tej działalności korzyści, istniejące w momencie ubiegania się cudzoziemca o zezwolenie na zamieszkanie, a nie hipotetyczne korzyści, które działalność ta może przynieść w przyszłości. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, iż działalność gospodarcza strony nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, a tym samym spełniona została przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy. Dokonane ustalenia nie pozwalają bowiem na stwierdzenie, iż zakres oraz rozmiar prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej wpływa korzystnie na rozwój polskiej gospodarki i nie dają rękojmi generowania znaczących korzyści w przyszłości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

- naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 155 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja naruszyła przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować jej uchyleniem w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na rażącym przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów w związku z dowolną oceną materiału dowodowego, a tym samym naruszeniem zasady praworządności i pogłębiania zaufania, poprzez uznanie przez Sąd, że organy zasadnie przyjęły, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza nie przyczynia się w znaczny sposób do spadku bezrobocia na terytorium RP i nie jest korzystna dla gospodarki narodowej,

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 1 § 1 i ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i nieuchylenie jej, pomimo dokonania przez organy administracyjne wielu naruszeń wskazanych przepisów prawa materialnego oraz wskazanych przepisów postępowania,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, ze prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza nie jest korzystna dla gospodarki narodowej i że nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, wprowadzania korzystnych innowacji oraz tworzenia nowych miejsc pracy,

- naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. oraz art. 3 Dyrektywy Rady Unii nr 2000/43/WE z dnia 29 czerwca poprzez ich nie zastosowanie i naruszenie zasad równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe i etniczne.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że prowadzona przez skarżącego kasacyjnie działalność gospodarcza może doprowadzić do tworzenia nowych miejsc pracy, co może odegrać ważną rolę na regionalnym rynku pracy. W ocenie skarżącego kasacyjnie utworzenie choćby jednego miejsca pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i wpływa korzystnie na gospodarkę narodową, w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Podkreślono, że jednym z kryteriów oceny wpływu prowadzonej dzielności na gospodarkę narodową może być wysokość dochodów uzyskiwanych przez skarżącego kasacyjnie i związana z nią wysokość wpłacanych do budżetu państwa podatków. W ocenie skarżącego kasacyjnie już sam fakt wywiązywania się z obowiązków podatkowych, czy nienaruszania innych przepisów regulujących prowadzona działalność gospodarczą winien być wystarczającym do uznania, że została spełniona przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Argumentowano, że prowadzona przez skarżącego kasacyjnie działalność ma szlachetny charakter, cechuje się innowacyjnością, jest korzystna, w tym wpływa na rozwój technologiczny zarówno regionu, w którym jest prowadzona jak i całego kraju. Wskazano, że praca skarżącego kasacyjnie spotkała się z pochwałami ze strony klientów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Pierwszy zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej sprowadza się w istocie do tego, że Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń, iż działalność gospodarcza prowadzona przez [...] nie jest działalnością korzystną dla gospodarki narodowej.

Przesłankę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach może stanowić tylko taka działalność gospodarcza, która jest korzystna dla gospodarki narodowej. Jakkolwiek pojęcie "działalność korzystna dla gospodarki narodowej" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, to wymienione w przepisie przykładowe cechy takiej działalności - przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzanie korzystnych innowacji i tworzenie nowych miejsc pracy - stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II OSK 201/05, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 112).

W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie powołuje się między innymi na okoliczność ewentualnego utworzenia w przyszłości nowych miejsc pracy. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, że obecnie odgrywa znaczącą rolę, jako pracodawca choćby na regionalnym rynku pracy. Nie sposób bowiem uznać, że ewentualna możliwość utworzenia niedookreślonej na chwilę obecną miejsc pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i dlatego wpływa korzystnie na gospodarkę narodową, w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Do chwili obecnej skarżący kasacyjnie nie stworzył ani jednego miejsca pracy, a co istotne w chwili wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji działalność gospodarcza prowadzona przez [...] była zawieszona, a więc praktycznie nie była prowadzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie więc przyjął, że ewentualna możliwość zatrudnienia przez skarżącego w przyszłości pracowników nie może wpłynąć na poprawę sytuacji na rynku pracy, a przez to nie przynosi wymiernych korzyści gospodarce narodowej.

W zaskarżonym wyroku słusznie przyjęto również, iż jednym z kryteriów oceny wpływu prowadzonej działalności na gospodarkę narodową może być wysokość dochodów otrzymywanych przez skarżącego i związana z nią wysokość wpłacanych do budżetu państwa podatków. Zwrócić jednak należy uwagę, że w 2009 r. skarżący kasacyjnie osiągnął dochód wynoszący [...] zł, natomiast w 2010 r. w kwocie [...] zł. Budżet państwa został zasilony podatkiem w 2009 r. w wysokości [...] zł, a w 2010 r. w wysokości [...] zł. Trudno więc przyjąć, że podatek w takiej wysokości może przemawiać za stwierdzeniem, iż działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego kasacyjnie jest dzielnością korzystną dla gospodarki narodowej w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślić należy, że sam jednak fakt wywiązywania się z obowiązków podatkowych czy nienaruszania innych przepisów regulujących prowadzoną działalność gospodarczą jest niewystarczający do uznania, że została spełniona przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (por. wyrok NSA z 25 lipca 2007 r., II OSK 1162/08).

Mając powyższe względy na uwadze nie można uznać za zasadne twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że organy administracji oceniły materiał dowodowy w sposób dowolny i uznały, że działalność prowadzona przez skarżącego nie przynosi korzyści gospodarce narodowej, w rozumieniu art. 53 ust.1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, naruszając w ten sposób art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a., jak również zarzutu dotyczącego braku należytego skontrolowania przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji.

Powyższe wskazuje także na niezasadność skargi kasacyjnej w odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Nie można podzielić także zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 3 Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne. Wymóg prowadzenia przez cudzoziemca działalności korzystnej dla gospodarki narodowej nie stanowi przejawu dyskryminacji cudzoziemców w zakresie prowadzenia przez nich działalności gospodarczej, a jedynie stanowi jedną z przesłanek do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i wynika z potrzeby administracyjnej regulacji pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wymaga stwierdzenia, że uzasadnione jest zamieszkanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Przede wszystkim jednak należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, dyrektywa ta nie dotyczy obowiązujących w Państwach Członkowskich Unii przepisów i warunków dotyczących wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców na terytorium Państw Członkowskich i wszelkiego traktowania, związanego ze statusem prawnym obywateli państw trzecich i bezpaństwowców. Skarżący kasacyjnie zaś jest obywatelem Ukrainy, czyli obywatelem państwa trzeciego, w rozumieniu powołanej dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie oświadczenie, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zawarł w skardze kasacyjnej.

K. T. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. została przyznana pomoc prawna w zakresie całkowitym, to jest zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a). Zwolnienie zatem strony od obowiązku uiszczania kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku ponoszenia pozostałych kosztów postępowania wskazanych w art. 205 p.p.s.a., co zostało wyrażone w treści art. 248 p.p.s.a (por. Komentarz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod redakcją R. Hausera str. 808 i 761).

W związku z powyższym w oparciu o treść art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). zasądzono od K. T. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.