Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 865/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 29 ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c)
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 8, art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 140
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 55
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c. art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 19 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], a także postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], decyzję Prezydenta Miasta Ł z dnia [...] nr [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym i zjazdem, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, oznaczonej jako działki nr [...],[...] i [...].

Odwołanie od ww. decyzji złożył K.Z., właściciel niezabudowanej działki nr [...], sąsiadującej z terenem inwestycji.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, w związku ze zmianą od dnia 15 listopada 2008 r. stanu prawnego, wskazał na konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, w tym ponownego ustalenia stron postępowania.

Kolejną decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na realizację inwestycji, polegającej jednak już tylko na budowie wieży stacji bazowej z przyłączem i zjazdem, a nie obejmującej instalacji anten nadawczo-odbiorczych. Organ stwierdził, że obszar oddziaływania tak ograniczonej inwestycji obejmuje jedynie działki, na terenie których jest ona realizowana. Wobec powyższego K.Z. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji.

W dniu 7 marca 2009 r. K.Z. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu żądania podniósł, iż decyzja ta wydana została w oparciu o wadliwą decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wadliwość obydwu decyzji wynika z faktu, iż zostały one wydane z pominięciem jego osoby jako strony postępowania, mimo że jest właścicielem działki sąsiadującej z terenem inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 §1 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone własną ostateczną decyzją z dnia [...].

Następnie decyzją z dnia [...], organ I instancji odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...], ze względu na brak podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W odwołaniu od ww. decyzji K.Z. oświadczył, że podtrzymuje wszystkie zarzuty, jakie zawarł we wniosku o wznowienie postępowania.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaaprobował stanowisko organu I instancji, że K.Z. nie przysługiwał w postępowaniu przymiot strony, należało zatem wydać decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Organ II instancji podniósł, że w myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Celem tego przepisu jest zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego jedynie do podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do tego zagospodarowania. Analiza obszaru oddziaływania inwestycji na etapie jej realizacji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania obiektu.

W ocenie Wojewody [...] obszar oddziaływania inwestycji obejmuje jedynie działki, na których inwestycja jest realizowana. K.Z., jako właściciel działki sąsiadującej z terenem inwestycji, nie znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, nie posiada zatem przymiotu strony w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...].

Organ wskazał, że pozwolenie na budowę obejmuje jedynie wieżę stacji bazowej telefonii cyfrowej wraz z przyłączem energetycznym i zjazdem. Z dokumentacji załączonej przez inwestora do wniosku wynika, że projektowana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W związku z tym nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227). Obszar oddziaływania inwestycji został więc określony prawidłowo - uznano, że mieszczą się w nim jedynie działki nr [...],[...] i [...]. Obszarem oddziaływania nie są natomiast objęte żadne inne działki, w tym stanowiąca własność skarżącego działka nr [...].

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył K.Z..

W uzasadnieniu skargi podniósł, że niekonstytucyjna jest zmiana przepisów prawa, powodująca w trakcie trwania postępowania administracyjnego pozbawienie właściciela sąsiedniej nieruchomości statusu strony, poprzez fakt, że dana inwestycja rozpatrywana pierwotnie jako całość, czyli budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej GSM (wieża wraz z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi), oddziałująca na środowisko w bezpośrednim sąsiedztwie, nagle traktowana jest rozłącznie - jako niewpływająca na sąsiedztwo budowa masztu wraz z zasilaniem, z pominięciem urządzeń, które faktycznie stanowią o istocie celu budowy i istnienia masztu. Skarżący wyraził przy tym zdziwienie, że sam maszt, jako wyodrębniona budowla, wymaga przyłącza energetycznego znacznej mocy. W jego ocenie prąd nie jest potrzebny dla istnienia samej wieży, lecz dla zasilania urządzeń, które na tej wieży mają być zainstalowane (jako całość o określonym przeznaczeniu techniczno-gospodarczym). Skarżący uznał, że stacja bazowa jako całość oddziałuje na jego działkę i przysługuje mu przymiot strony postępowania.

W ocenie skarżącego organ I instancji, rozpatrując ponownie sprawę, powinien ocenić ją wg przepisów prawa obowiązujących na dzień wniesienia wniosku przez inwestora, a nie wg stanu prawnego na dzień orzekania w sprawie. Ponadto organ winien orzec w zakresie ściśle określonym wnioskiem inwestora, tj. w zakresie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, a nie w zakresie ograniczonym jedynie do samej wieży stacji bazowej.

Skarżący stwierdził, że brak jakiegokolwiek odniesienia się w decyzjach zarówno Wojewody [...], jak i Prezydenta Miasta Ł., do postawionych przez niego zarzutów, narusza zasady postępowania określone w k.p.a., a w szczególności art. 107 § 3.

K.Z. podniósł również, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] może być dotknięta jeszcze jedną wadą prawną. Wydana została bowiem w oparciu o wcześniejszą decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, określonego inaczej, niż w końcowym pozwoleniu na budowę, bo określonego jako stacja bazowa telefonii cyfrowej. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę danego obiektu w oparciu o decyzję o lokalizacji obiektu określonego inaczej (oczywistą jest różnica pomiędzy stacją bazową, a wieżą GSM), skutkuje nieważnością decyzji o pozwoleniu na budowę.

K.Z. zaznaczył również, że planowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami nieobowiązującego już planu zagospodarowania przestrzennego, przewidującego zakaz lokalizacji nowych obiektów związanych z usługową działalnością gospodarczą i produkcyjną o szkodliwym lub uciążliwym oddziaływaniu na środowisko i dopuszczającym wyłącznie nieszkodliwą działalność usługową związaną z rolnictwem. Plan już wprawdzie nie obowiązuje, ale jego zapisy winny być brane pod uwagę przy respektowaniu zasady dobrego sąsiedztwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do art. 135 powołanej ustawy sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosując się postanowień przytoczonych wyżej przepisów Sąd w składzie niniejszym ocenił nie tylko zgodność z prawem zaskarżonej decyzji o odmowie uchylenia, we wznowionym postępowaniu, ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, lecz również legalność wcześniejszych aktów wydanych w toku postępowania, zainicjowanego wnioskiem inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym i zjazdem.

Przede wszystkim podkreślić należy, że z analizy akt administracyjnych nie wynikają w sposób jednoznaczny parametry techniczne przedmiotowej inwestycji. Owe parametry projektowanej instalacji - przede wszystkim anten emitujących pole elektromagnetyczne - mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w kontekście regulacji zawartych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

Nie można bowiem wykluczyć, że charakter planowanego przedsięwzięcia oraz nie do końca zbadane negatywne oddziaływanie inwestycji tego rodzaju na zdrowie ludzi, uzasadniało, w myśl przepisów art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...) , wydanie przez właściwy organ, po zasięgnięciu opinii inspektora sanitarnego, postanowienia stwierdzającego potrzebę (lub jej brak) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Ocenę takową przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę – art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...). Skoro jednak w przedmiotowej sprawie inwestor nie złożył takiej decyzji wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, organ architektoniczno-budowlany, będący przecież w niniejszej sprawie jednocześnie organem ochrony środowiska, winien w ramach oceny wniosku, stwierdzić potrzebę, bądź jej brak, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a wyciągnięte w ramach tej oceny wnioski winny zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże Prezydent Miasta Ł., udzielając w dniu [...] pozwolenia budowlanego, całkowicie pominął tę kwestię. Zobowiązał wprawdzie przed jej wydaniem inwestora, postanowieniem z dnia [...], do odniesienia się przez projektanta do wymogu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...), poprzez określenie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i związanych z tym odległości, w których mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludzi, to jednak organ oparł się na tym opracowaniu, stwierdzającym arbitralnie, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie dokonując żadnej jego oceny. Tymczasem opracowanie takie, sporządzone do tego przez projektanta niezainteresowanego, co oczywiste, przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania stacji bazowej na środowisko, jest jednym z dowodów w sprawie, jego treść winna więc zostać poddana kontroli organu. Tym bardziej, że ocena oddziaływania inwestycji na środowisko jest obecnie jednym z kluczowych zagadnień w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a jego znaczenia dla ustalenia stron postępowania nie sposób wręcz przecenić. Ewentualnie dokonana w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko weryfikacja raportu w sprawie tego oddziaływania, o czym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...), stanowiłaby bowiem jedno z kryteriów ustalenia obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Właściwe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu jest z kolei niezbędne do określania stron postępowania w sprawie udzielania pozwolenia na budowę, stosownie do normy zawartej w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Należy poza tym podkreślić, że nawet przyjęcie, że inwestycja nie oddziałuje znacząco na środowisko (którego to wniosku z akt administracyjnych nie sposób wysnuć), i że zasięg zagrożeń powodowanych przez emisję fal elektromagnetycznych nie będzie na środowisko oddziaływał negatywnie, nie oznacza, że zagrożenia takie w ogóle nie występują, w szczególności na nieruchomościach sąsiadujących z terenem inwestycji. Obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. O obszarze oddziaływania obiektu za każdym razem będą decydowały indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, a w procesie zmierzającym do jego wyznaczenia nie chodzi jedynie o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz także o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamierzeniem budowlanym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2008 r., II SA/GL 348/07). Tymczasem w niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane obydwu instancji ograniczyły się do stwierdzenia, że skoro emisja fal elektromagnetycznych, będąca efektem eksploatacji stacji bazowej (już po zainstalowaniu anten) nie przekracza dopuszczalnych norm w miejscach dostępnych dla ludzi, to nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Emisja takich fal nie jest i nie może być jednak jedyną przesłanką oceny oddziaływania inwestycji na działkę skarżącego. Oddziaływanie to może wynikać z innych przyczyn, utrudniając korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2007 r., VII SA/Wa 1129/06). Nawet gdyby rzeczywiście okazało się, że szkodliwe oddziaływanie przedmiotowej inwestycji występuje jedynie na wysokościach niedostępnych dla ludzi (czego, jak już wcześniej Sąd podnosił, nie można wyczytać z dołączonych do skargi akt administracyjnych), to i tak w określonych odległościach od urządzeń stacji bazowej należy się liczyć z koniecznością ograniczeń w możliwościach rozbudowy istniejących domów mieszkalnych ponad określoną wysokość, a w przypadku budowy nowych domów – z koniecznością ograniczenia ich wysokości. To zaś wiąże się z ograniczeniami praw własności właścicieli nieruchomości, na teren których oddziaływanie inwestycji istnieje. Ocena wypływu konkretnej inwestycji na otoczenie obejmuje bowiem cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem obiektu na nieruchomości znajdujące się w jego otoczeniu. Należy więc przyjąć, że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego inwestycję, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położnych na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu są stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Zupełnie oddzielnym zagadnieniem jest, czy artykułowane przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są usprawiedliwione z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych. Jednakże realizacja tych zarzutów może odbywać się wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania obiektu czynnego udziału w postępowaniu.

Kolejną kwestią, budzącą uzasadnione wątpliwości Sądu, jest relacja pomiędzy decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzją o pozwoleniu na budowę. Z niekwestionowanej w tym zakresie przez organ treści skargi, jak również z dokumentów znajdujących się w aktach, można wywodzić, że zakresy tych decyzji tylko częściowo pokrywają się ze sobą. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy bowiem inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, a decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę odnosi się jedynie do wieży stacji bazowej wraz z przyłączem energetycznym i zjazdem. Doszło zatem do nieuprawnionej weryfikacji treści decyzji lokalizacyjnej. Tymczasem w myśl art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 1717 ze zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ ten nie może zatem dokonywać weryfikacji decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, nie wolno mu także postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji. W niniejszej sprawie tak się jednak stało.

Z poruszonym wyżej zagadnieniem wiąże się również problem dotyczący dokonania przez Prezydenta Miasta Ł., w decyzji z dnia [...], zgodnie zresztą z wytycznymi organu odwoławczego zawartymi w decyzji z dnia [...], formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego na dwie części - na etap budowy samej wieży stacji bazowej i etap instalowania na tej wieży anten nadawczo odbiorczych i stosowania do tak podzielonych części odmiennych regulacji prawnych, odnoszących się do pozwolenia na budowę i do zgłoszenia.

W ocenie organów bowiem zmiana przepisów ustawy Prawo budowlane, dokonana w myśl art. 140 pkt 4 lit. a) tiret drugie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...), polegająca na uchyleniu litery c) w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, spowodowała, że montowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, wymagające do dnia 15 listopada 2008 r. dokonania zgłoszenia, po tej dacie przestało być w jakikolwiek sposób reglamentowane przepisami prawa. Dlatego też organy architektoniczno-budowlane orzekły, w powtórnie przeprowadzonym postępowaniu, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę – ale już samej wieży stacji bazowej wraz z przyłączem i zjazdem, bez uwzględnienia anten nadawczo-odbiorczych. To z kolei spowodowało, że skarżący przestał być uznawany za stronę postępowania, mimo, iż przeprowadzone ono zostało ponownie po rozpatrzeniu przez organ odwoławczy jego odwołania od decyzji z dnia [...]. Uznano bowiem, że obiekt budowlany w postaci samej metalowej konstrukcji wieży nie oddziałuje w żaden sposób na jego nieruchomość.

Taki sposób załatwienia wniosku inwestora, w ocenie Sądu w składzie niniejszym, był błędny. Przede wszystkim inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej – a więc wieży wraz z koniecznymi do funkcjonowania stacji antenami, przyłączem energetycznym i zjazdem. Na realizację takiej zresztą inwestycji uzyskał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Za niedopuszczalne zatem należało samowolne modyfikowanie przez organy treści i zakresu wniosku inwestora. To wnioskodawca bowiem wyznacza przedmiot i granice sprawy, jego wniosek wiąże organ w tej sprawie.

Skoro zatem inwestor złożył wniosek dotyczący całości inwestycji, niedopuszczalne było samodzielne modyfikowanie zakresu takiego wniosku przez organ administracji. W ocenie Sądu stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie. Tak więc wszystkie elementy stacji bazowej, jako konieczne do jej funkcjonowania, stanowią jedną całość. Skoro wniosek inwestora dotyczył inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej (czyli wieży ze wszystkimi urządzeniami koniecznymi do prawidłowego funkcjonowania stacji), a w myśl art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego - to samowolne ograniczenie przez organy zakresu wydanego pozwolenia na budowę jedynie do samego masztu nie mogło znaleźć aprobaty Sądu.

Nie do obrony jest również zaprezentowany w trakcie postępowania administracyjnego pogląd organów, że po zmianie przepisów z dniem 15 listopada 2008 r., montaż samych anten nadawczo-odbiorczych, emitujących pola elektromagnetyczne, nie jest już prawnie regulowany. Umknęło uwadze organów, że zgodnie z treścią art. 140 pkt 3 lit. b) ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...) dodany został ust. 3 do art. 29 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego pozwolenia na budowę wymagają m.in. przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienione zostały w rozporządzeniu w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...). Uznać więc należało, że błędy tkwiące w postępowaniu wywołanym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę doprowadziły do wydania wadliwej decyzji o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po wznowieniu postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też Sąd uchylił wszystkie rozstrzygnięcia organów wydane w granicach tej sprawy po złożeniu przez skarżącego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W tej sytuacji, w przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku, zaistnieje sytuacja, w której Wojewoda [...] zobowiązany będzie rozpoznać ww. odwołanie. Wydając rozstrzygnięcie organ weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym wyroku, mając na uwadze przede wszystkim wskazania dotyczące ewentualnej konieczności przeprowadzenia w niniejszym postępowaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, opierając się na jasnych i wynikających z akt administracyjnych parametrach technicznych inwestycji. Organ, ustalając krąg stron tego postępowania, weźmie też pod uwagę fakt, że w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę należy ustalić obszar oddziaływania obiektu w oparciu o wszystkie przepisy odrębne (w tym również dotyczące prawa własności wynikające z kodeksu cywilnego). Wyznaczenie obszaru oddziaływania powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji inwestycji, biorąc pod uwagę potencjalną możliwość szkodliwego jej oddziaływania. Wszystkie te rozważania winny ponadto znaleźć wyraz w treści uzasadnienia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami stawianymi przez art. 107 § 3 k.p.a.

Na koniec niniejszych rozważań należy dodać, że wbrew twierdzeniom skarżącego organy winny w niniejszej sprawie wydać rozstrzygnięcie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie podejmowania decyzji. W przypadku bowiem zmiany przepisów znajdujących w danej sprawie zastosowanie, przy braku przepisu przejściowego regulującego tę kwestę odmiennie, organy muszą stosować się przepisów obowiązujących w dniu wydania rozstrzygnięcia. Przepis art. 6 k.p.a. nakazuje im bowiem działać na podstawie przepisów prawa, a więc przepisów obowiązujących podczas wydawania decyzji.

Nie ma również racji skarżący, domagając się zastosowania w sprawie nieobowiązującego już planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan ten nie obowiązuje, organy nie mogą uzależniać swoich rozstrzygnięć od jego zapisów. Dlatego też wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą organ jest związany.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

LF