Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 389/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 26 listopada 2019 r. nr XVIII/281/2019 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszary w Tarnowie Podgórnym – etap I 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 19 pkt 1 i 2; 2. zasądza od Gminy Tarnowo Podgórne na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępwoania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Wielkopolski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr XVIII/ 281/2019 z dnia 26 listopada 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszary w Tarnowie Podgórnym – etap I. ( dalej jako " uchwała" ) i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej - ze względu na istotne naruszenie prawa oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale Wojewoda zarzucił, że została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, które dają podstawę do stwierdzenia nieważności

W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że uchwale w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, przyjęto "pas technologiczny napowietrznych linii energetycznych średniego napięcia SN 15 kV o szerokości po 7, 5 m od przewodu w obu kierunkach, zgodnie z rysunkiem planu oraz "do czasu skablowania istniejących napowietrznych linii energetycznych zakaz lokalizowania budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi oraz lokalizowania drzew w pasie technologicznym napowietrznych linii energetycznych średniego napięcia 15 kV, zgodnie z rysunkiem planu". Skarżący wskazał, że na rysunku planu stanowiącym załączniki 1a – 1e, 1g oraz 1h do uchwały nie został wyznaczony przebieg linii energetycznej średniego napięcia 15kV ani pas technologiczny od tych linii.

W toku postępowania nadzorczego Wójt Gminy Tarnowo Podgórne w piśmie z dnia 11 lutego znak WZP.6721.2018 wyjaśnił, że zapisy dotyczące przebiegu linii średniego napięcia 15kV oraz wyznaczony dla tej linii pas technologiczny nie dotyczą tego planu i nie powinny się znaleźć w ustaleniach planu.

W powyższym świetle, w ocenie skarżącego, opisane uchybienie stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego i rodzi konieczność stwierdzenia jego nieważności we wskazanej części.

W odpowiedzi na skargę organ uwzględnił zarzut i wniósł o nieobciążanie go kosztami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. uwzględnienie z przyczyn podanych w skardze. Art. 28 u.p.z.p. stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Art. 28 ust. 1 omawianej ustawy ustanawia dwie przesłanki dla kontroli zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną - sprowadzającą się do konieczności uwzględnienia zasad sporządzania planu; formalnoprawną - obejmującą wymóg zachowania procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie (tak NSA w wyroku z dnia 11 września 2008 r. II OSK 215/08). Zasady sporządzania planu w doktrynalnym ujęciu interpretowane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony organ. Dotykają one problematyki związanej ze sporządzaniem planu, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki - art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1), zawartych w nim ustaleń lub inaczej - przedmiotu planu (art. 15 ust. 2 i ust. 3), a także standardów dokumentacji planistycznej tj. materiałów planistycznych, skali opracowania kartograficznego, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu zagospodarowania przestrzennego - zwane w dalszej części rozporządzeniem, zob. też: Z. Niewiadomski (red.]: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa C.H. Beck 2005, s. 253-254).

Jednocześnie należy wspomnieć, że część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia stanowi, iż na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Treść powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, iż część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., II OZ 191/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.

Tymczasem w przedmiotowej uchwale w § 19 ust. 1 i 2 wprowadzony został zapis "pas technologiczny napowietrznych linii energetycznych średniego napięcia SN 15 kV o szerokości po 7, 5 m od przewodu w obu kierunkach, zgodnie z rysunkiem planu oraz do czasu skablowania istniejących napowietrznych linii energetycznych, zakaz lokalizowania budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi oraz lokalizowania drzew w pasie technologicznym napowietrznych linii energetycznych średniego napięcia 15 kV, zgodnie z rysunkiem planu", który nie jest kompatybilny z załącznikami nr 1a - 1 e, 1g oraz 1h do uchwały. Bowiem na rysunku do planu, stanowiącymi ww. załączniki, nie został wyznaczony przebieg linii energetycznej średniego napięcia 15 kV ani pas technologiczny od tych linii.

W tym miejscu należy wskazać, że postanowienia planu należy odczytywać łącznie, uwzględniając zarówno część tekstową, jak i graficzną. Wobec tego, nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu, a rysunkiem. Uchybienie to kwalifikować należy jako naruszenie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem dotyka problematyki związanej ze sporządzaniem planu, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, Wojewoda, zasadnie przyjął, że poprzez zestawienie treści § 19 ust. 1 i 2 uchwały z ustaleniami załącznika nr 1a – 1 e, 1g oraz 1h, istnieje ewidentna sprzeczność pomiędzy częścią tekstową uchwały, a jej częścią graficzną, gdyż część graficzna nie odzwierciedla wyznaczenia przebiegu linii energetycznej średniego napięcia 15 kV ani pasa technologicznego od tych linii, dopuszczalnego przez część tekstową. Trudno zatem mówić o jednoznaczności ustaleń zaskarżonej uchwały, skoro rysunek planu nie odpowiada części tekstowej planu. Biorąc pod uwagę fakt, że nieco inaczej kształtuje się normatywność części tekstowej, a nieco inaczej - części graficznej planu, będącej jego integralnym elementem (art. 14 ust. 2 i art. 20 ust. 1 in fine u.p.z.p.), oznaczać to może, że powstałe w ten sposób nieścisłości mogą spowodować dysfunkcjonalność w stosowaniu norm planistycznych. Wspomniana część graficzna stanowi bowiem wyjaśnienie (uzupełnienie) części tekstowej. W tym przypadku na załączniku graficznym nie została wyrysowana linia energetyczna średniego napięcia 15 kV wraz z pasem technologicznym jej przebiegu. Zatem słusznie Wojewoda uznał, że sprzeczność taka stanowi istotne naruszenie prawa.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustaleń § 19 ust. 1 i 2. Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), zasądzając zwrot opłaty za czynności radcy prawnego ([...] zł).

Zgodnie bowiem z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność lub dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.