Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 449/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 § 2 pkt 4, art. 15, , art. 127 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 22 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego) A.K. (dalej: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując jednocześnie, że skarżąca nie złożyła w toku sprawy administracyjnej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w związku z czym nie przysługuje jej skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę nosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.

W piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że skarga do sądu administracyjnego nie jest konkurencyjnym środkiem zaskarżenia wobec prawa złożenia zażalenia lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na drodze postępowania przed sądem administracyjnym mogą być zaskarżone wyłącznie postanowienia ostateczne wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. To ograniczenie wynika z zasady dwuinstancyjności (art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a."), która ma pierwszeństwo przed zasadą prawa skargi do sądu (por.: B. Adamiak. J. Borkowski., Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Warszawa 2005 r., Wyd. 7, str. 570).

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Jednocześnie w myśl art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. przez ministra rozumie się m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. W tym miejscu należy zauważyć, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w myśl art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414, z późn. zm.) jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw transportu.

W świetle powyższego przyjąć zatem należy, że od decyzji wydanych w I instancji przez wskazany powyżej organ stronie postępowania przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, by skarżąca prawidłowo pouczona w zaskarżonej decyzji przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a.

Odnotować wprawdzie należy, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego składała pisma zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" (pisma z 3 lipca 2015 r. oraz z 15 września 2015 r.), ale poprzedzały one chronologicznie wydanie zaskarżonej decyzji z 8 października 2015 r. i zostały prawidłowo przez organ zakwalifikowane jako zwykłe pisma strony w postępowaniu administracyjnym. Tym samym stwierdzić należy, że wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi na decyzję I instancji nastąpiło bez skutecznego wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

Wobec powyższego zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą brak wykorzystania przysługującego środka zaskarżenia, w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2017 r., sygn. akt II GSK 136/07).

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.