Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 672/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 PAR 1 PKT 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.K. i E.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 213/18 o odrzuceniu skargi B.K. i E.K. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nielegalnie wykonanych prac budowlanych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 213/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę B.K. i E.K. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nielegalnie wykonanych prac budowlanych.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wnieśli skargę na ww. postanowienie organu z dnia [...] stycznia 2018 r. Postanowienie to zostało im doręczone w dniu 2 lutego 2018 r. Natomiast skargę wnieśli w dniu 4 marca 2018 r., kierując ją omyłkowo na adres Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., który przekazał ją właściwemu organowi w dniu 12 marca 2018 r.

W ocenie Sądu przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że termin do wniesienia skargi upływał skarżącym z dniem 5 marca 2018 r. Nadto wskazał, że skarga została nadana do organu niewłaściwego w przedostatnim dniu ustawowego terminu, który jednocześnie był dniem wolnym od pracy (niedziela). Organ ten mógł zatem zapoznać się ze skargą dopiero kolejnego dnia – czyli w ostatnim dniu ustawowego terminu. Organ przekazał zaś skargę organowi właściwemu dnia 12 marca 2018 r., a więc po upływie terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu data dokonania tej czynności jest w niniejszej sprawie datą wniesienia skargi przez skarżących.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że złożyli skargę w terminie z art. 53 § 1 p.p.s.a., a z uwagi na błąd techniczny została ona wysłana do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zaś ten organ wykazał się opieszałością i przekazał skargę organowi właściwemu dopiero w dniu 12 marca 2012 r., a nie niezwłocznie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Z treści art. 53 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei w myśl z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast norma art. 58 § 1 pkt 2 stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W realiach tej sprawy bezspornym jest, że zaskarżone postanowienie zostało skarżącym doręczone w dniu 2 lutego 2018 r., zatem ustawowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 5 marca 2018 r. Bezspornym jest także, że na skutek omyłki przedmiotowa skarga została wysłana w dniu 4 marca 2018 r., drogą elektroniczną, do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., który to organ przekazał skargę organowi właściwemu – Podlaskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, przy piśmie z dnia 7 marca 2018 r., już po upływie terminu do wniesienia skargi.

Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję oznacza, że w przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, organ ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data przekazania skargi przez organ właściwemu organowi administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z 9.06.2017 r. II OZ 629/17; z 19.06.2018 r. II GZ 225/18; z 27.02.2009 r. I FSK 1597/08; z 12.01.2009 r. II OSK 1918/08; z 11.03.2009 r. I OSK 234/09, z 10.10.2007 r. II OSK 1433/07). Wprawdzie żaden z przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprost nie przewiduje obowiązku przekazania do organu skargi błędnie skierowanej, to jednak takie działanie jest podejmowane celem nadania jej właściwego biegu. Nie oznacza to jednak, że strona nie ponosi konsekwencji prawnych wynikających z tego, że skarga nie została złożona zgodnie z wymogami ustawy. Trzydziestodniowy termin przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. W zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło wskutek nieprawidłowo dokonanej czynności związanej z wysłaniem skargi do innego organu, niż ten który wydał zaskarżoną decyzję, to Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na dokonaną w tej sprawie ocenę nie ma wpływu kwestia ewentualnej, akcentowanej przez skarżących opieszałości organu niewłaściwego w przekazaniu skargi organowi właściwemu. Dla prawidłowości odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. znaczenie ma bowiem to, czy skarga została wniesiona po terminie. A w niniejszej sprawie z taką sytuacją mamy do czynienia. Z tej przyczyny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.