Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 346/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Utrzymano w mocy postanowienie - art. 260 par. 1 ustawy - P.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 249a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprzeciwu Z. R. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 października 2018 r. o umorzeniu postępowania z wniosku z dnia 8 października 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 X 2018 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu umorzył postępowanie z wniosku Z. R. (dalej: skarżący) z dnia 8 X 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu postanowienia powołano się na treść art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako "ppsa", zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jak wynika z postanowienia kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy była już rozstrzygnięta postanowieniem z dnia 25 IX 2018 r. odmawiającym prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowenie adwokata i umarzającym postepowanie w zakresie dotyczącym zwolnienia kosztów sądowych (wniosek skarżącego z dnia 24 IX 2018 r.). Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez tutejszy Sąd postanowieniem z 15 X 2018 r. Wyjaśniono przy tym, że ponownie złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 8 X 2018 r. nie wskazuje, by zmieniły się jakiekolwiek okoliczności w stosunku do tych, które stanowiły podstawę poprzedniego rozstrzygnięcia w kwestii przyznania prawa pomocy. Tym samym postępowanie, jako zbędne, podlegało umorzeniu.

W sprzeciwie od ww. postanowienia skarżący zażądał zmiany tego postanowienia oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że wnioski nie są tożsame ani podobne. Poprzedni wniosek był wniesiony w skardze i rozpoznany w toku postępowania, zaś obecny wniosek złożono na urzędowym formularzu po zakończeniu postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zakwestionowane sprzeciwem postanowienie nie narusza przepisów prawa.

Wniosek skarżącego z dnia 8 X 2018 r. nie mógł podlegać rozpoznaniu przede wszystkim z tego powodu, że został złożony jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jest wniosku z 24 IX 2018 r. Prawomocne postanowienie Sądu w tej kwestii zostało bowiem wydane w dniu 15 X 2018 r.

Słusznie też zauważono w kwestionowanym postanowieniu, że wniosek skarżącego z dnia 8 X 2018 r. nie wskazuje na jakąkolwiek zmianę okoliczności uznanych za istotne w sprawie przyznania prawa pomocy, które stanowiły podstawę poprzedniego orzeczenia.

Sąd zwraca uwagę, że w świetle ustawowych warunków przyznania prawa pomocy bez znaczenia jest, czy wniosek o prawo pomocy złożony został w skardze czy w odrębnym piśmie. Nie ma też znaczenia, czy złożono go w toku postępowania, czy też po jego zakończeniu. Nie są to okoliczności istotne dla przyznania prawa pomocy.

W konsekwencji słusznie stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 8 X 2018 r. jest zbędne w rozumieniu art. 249a ppsa.

W tym stanie rzeczy, Sąd podzielając stanowisko i argumentację referendarza sądowego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie na zasadzie art. 260 § 1 ppsa.