Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 760/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.3 par.2 pkt 5, art.134 par.1, art.147 par.1, art.200, art.205 par.2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.91 ust.1, art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2023 poz 40
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
article: art.15 ust.1-2, art.20 ust.2, art.28 ust.1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant referent Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi E. K., P. K. na uchwałę Rady Gminy Kozłowo z dnia 29 czerwca 2022 r., nr LX/448/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów w obrębie geodezyjnym Kozłowo, Zakrzewo I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Kozłowo na rzecz E. K. i P. K. solidarnie kwotę 814 zł (osiemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr LX/448/2022 z dnia 29 czerwca 2022 r., Rada Gminy w Kozłowie (dalej jako: "Rada Gminy", "organ"), uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów w obrębie geodezyjnym Kozłowo, Zakrzewo, zwany dalej: "Planem".

W skardze, złożonej na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Olsztynie, E. K. i P. K. (dalej jako: "strony", "skarżący"), wnieśli o stwierdzenie jej nieważności w części dot. działek położonych w Gminie Kozłowo, oznaczonych numerami geodezyjnymi: (...) o pow. 1,0032 ha – własność E. K., (...) o pow. 1,2603 ha – współwłasność E. K. i A. K., (...) o pow. 0,5042 ha – własność E. K., (...) o pow. 05,84 ha – własność P. K.

Skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie:

1) art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady ochrony własności i nadmierne, bezprawne i bez przesłanki celu publicznego ograniczenie prawa własności skarżących opisanych wyżej działek;

2) art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2002 r., poz. 503), dalej jako: "u.p.z.p." , poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie procedury planistycznej z naruszeniem przepisów prawa i nieuwzględnieniu uwag do projektu;

P. K. zarzucił też naruszenie zasady równości i zasady proporcjonalności, nadużycie władztwa planistycznego oraz ograniczenie prawa własności działki nr (...), poprzez:

a) wykluczenie możliwości zabudowy przedmiotowej działki zabudową inną, niż zagrodowa,

b) wyłączenie ok. połowy powierzchni działki z możliwości zabudowy, poprzez rozdzielenie jej nieprzekraczalną linią zabudowy

w sytuacji, gdy powoduje to nadmierną uciążliwość i czyni ww. działkę mało użyteczną, nie istnieje interes publiczny, który uzasadniałby tego typu ograniczenie,

a działki w najbliższej okolicy zabudowane są domami jednorodzinnymi.

E. K. zarzuciła także naruszenie:

1) zasady równości i zasady proporcjonalności, nadużycie władztwa planistycznego oraz ograniczenie prawa własności działki nr (...) oraz nr (...), poprzez:

a) wykluczenie możliwości zabudowy przedmiotowej działki zabudową inną niż zagrodowa,

b) wyłączenie ok. połowy powierzchni działki z możliwości zabudowy, poprzez rozdzielenie jej nieprzekraczalną linią zabudowy;

2) zasady równości i zasady proporcjonalności, nadużycie władztwa planistycznego oraz ograniczenie prawa własności nieruchomości, poprzez zaprojektowanie przebiegu dróg wewnętrznych 9KDW oraz 15 KDJ w taki sposób, że dzielą one należącą do skarżącej

i A. K. nieruchomość o nr geod. (...) na trzy części przedzielone drogami, w efekcie czego możliwa do wykorzystania przez współwłaścicieli powierzchnia nieruchomości ulega znacznemu zmniejszeniu lub też, z uwagi na zbyt małą powierzchnię, nie będzie mogła być wcale wykorzystana (fragment oddzielony drogą 15 KDJ).

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie przedmiotowej uchwały w zaskarżonym zakresie, wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały oraz

o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2002 r., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący stwierdzili, że zaskarżony Plan narusza prawo własności określone w Konstytucji RP. W trakcie uchwalania Planu inwestor, który planował zakup działki pod dużą inwestycję (market spożywczy), kilkakrotnie wskazywał Gminie swoje zamiary, które zostały całkowicie zlekceważone przez organ.

Wskazano, że przecięcie drogami wewnętrznymi nieruchomości oznaczonej jako dz. nr (...) na trzy części spowoduje, że działka ta nie będzie mogła być wykorzystana pod planowaną zabudowę jednorodzinną.

Odnośnie do działki nr (...) skarżący wskazali, że wykluczenie zabudowy tej działki zabudową inną niż zagrodowa oraz wyłączenie połowy zabudowy poprzez ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy powoduje naruszenie zasady równości i zasady proporcjonalności. Teren ten został niejako wrzucony pomiędzy zabudowę produkcyjno-usługową na południu i zachodzie oraz zabudowę usługową i domów jednorodzinnych na wschodzie. Wyłączenie tego obszaru spod zabudowy usługowej powoduje stratę dla mieszkańców Gminy oraz dla samej Gminy.

Wykluczenie spod zabudowy innej niż zagrodowa działki nr (...) i wyłączenie połowy działki z zabudowy przez określenie nieprzekraczalnej linii zabudowy powoduje dla właścicielki nadmierną uciążliwość i czyni działkę mało użyteczną. W okolicy znajdują się domy jednorodzinne, co oznacza, że jest to atrakcyjny kierunek.

Co do zarzutu naruszenia zasady równości i proporcjonalności oraz ograniczenia prawa własności działki nr (...), poprzez wykluczenie zabudowy inną niż zabudowa zagrodowa i wyłączenie niemal całej działki z zabudowy przez ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskazano, że teren ten jest atrakcyjny pod budowę domów jednorodzinnych, co potwierdza fakt, że działki w najbliższej okolicy zabudowane są domami jednorodzinnymi. Skarżący planował wybudować na niej własny dom, a Plan wyklucza taką możliwość, bowiem zaplanowana została nieprzekraczalna linia zabudowy o szerokości 20m.

W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi podniesiono, że, w ocenie organu, droga wewnętrzna 9KDW oraz ciąg pieszo-jezdny 15 KDJ wypełniają ustawowy obowiązek konieczności udostępnienia w sposób odpowiedni dla charakteru, przeznaczenia i zabudowy danego terenu, zapewniając dostęp do dróg publicznych. Droga 9KDW została poprowadzona po stronie działki (...) ze względu na przebiegającą wzdłuż jej południowo-zachodniej granicy napowietrzną sieć średniego napięcia 15 kV. Odcięta przez ciąg pieszo-jezdny 15 KDJ część działki nr (...) nie uniemożliwia jej zagospodarowania. Sąsiednie działki mogą być wspólnie wykorzystane jako jedna nieruchomość.

W przypadku działki nr (...), Rada Gminy wskazała, że część tej działki stanowią grunty rolne, a na przeznaczenie ich na inne cele, skarżący nie otrzymali zgody właściwego ministra ds. rolnictwa. Ponadto, tereny te stanowią bufor przestrzenny pomiędzy wyznaczoną zabudową mieszkaniową jednorodzinną i mieszkaniowo-usługową,

a zabudową produkcyjną. Teren ten położony też jest naprzeciwko cmentarza gminnego. Linia zabudowy została zaś wyznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami dotyczącymi dróg publicznych – art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1693 z późn. zm.).

W przypadku działek nr (...) i nr (...) organ stwierdził, że ustalenia Planu były podyktowane przede wszystkim umiejscowieniem tego terenu wśród rozproszonej zabudowy zagrodowej oraz gruntów rolnych i leśnych. Wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej mogłoby spowodować konflikty społeczne i narażałoby potencjalnych nabywców na uciążliwości m.in. zapachowe związane z produkcją rolniczą. Linia zabudowy została zaś wyznaczona zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi dróg publicznych.

Mając na uwadze powyższe argumenty, w ocenie organu, nie sposób przyjąć, że

w sprawie skarżący wykazali, aby Gmina naruszyła w sposób istotny zasady sporządzania planu miejscowego i nadużyła swojego władztwa planistycznego, zatem skarga powinna podlegać oddaleniu.

Pismem z dnia 23 listopada 2022 r., skarżący, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, wskazali, że absurdem jest, że droga została poprowadzona przez działkę nr (...) w sytuacji, gdy istnieją inne alternatywne możliwości, które zostały opisane i przedstawione w załączniku do pisma. Wskazano, że nieuzasadnione jest stanowisko organu, że

w sąsiedztwie działki nr (...) występują niewielkie działki, które mogą być wykorzystywane jako jedna nieruchomość. Skarżąca nie jest bowiem właścicielem jakiejkolwiek działki przylegającej do działki nr (...), więc nie ma mowy o jakimkolwiek "wspólnym wykorzystywaniu". Działka ta będzie bardzo wąska i jej fragment na samym rogu będzie bardzo malutki i nie będzie można nic na niej wybudować.

Działka nr (...), zdaniem skarżących, znajduje się w terenie zabudowanym, niezrozumiałe jest więc ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy 20m. Wskazano, że zaledwie 1/3 tej działki to grunty rolne klasy III. W pozostałym zakresie to klasa IV. Na działce obok prowadzona jest działalność usługowa. Przed i za tą działką są działki

z przeznaczeniem na działalność usługową. Tylko działka skarżącej ma być działką zagrodową.

W ocenie skarżących, nie ma żadnych przeszkód, aby działki nr (...) i nr (...) były działkami z przeznaczeniem usługowo-mieszkaniowym. Są położone na wsi, zatem niezrozumiały jest zarzut uciążliwości zapachowych.

Pismem z dnia 25 stycznia 2023 r., organ przekazał Sądowi wnioskowany wcześniej załącznik nr 1 do uchwały w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów w obrębie geodezyjnym Kozłowo, Zakrzewo.

Wyjaśniono jednocześnie, że działki nr (...), nr (...), nr (...) i nr (...) są położone na terenach niezabudowanych. Odnosząc się do zobowiązania przez Sąd na rozprawie do wskazania dotyczącego, czy są zaznaczone drogi symbolem KDJ w części tekstowej Planu, organ odpowiedział, że w części tekstowej Planu brak jest jednostki planistycznej KDJ i w tym zakresie istnieje sprzeczność pomiędzy częścią tekstową a częścią graficzną Planu.

W piśmie do Sądu z dnia 16 lutego 2023 r., pełnomocnik skarżących stwierdziła, że organ nie załączył mapy gminy Kozłowo, stanowiącej załącznik do planu w skali 1:1000,

a załączone wydruki nie są tożsame z rysunkiem Planu. Przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały, skarżąca podejmowała negocjacje w sprawie kupna od niej działki nr (...) pod zabudowę marketu spożywczego. Uchwalenie Planu zawiesiło działania w tej sprawie.

W piśmie z dnia 27 lutego 2023 r., pełnomocnik skarżących wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do pisma dokumentów, w tym decyzji Starosty z dnia 18 maja 2018 r. o warunkach zabudowy, z której wynika, że ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy o szerokości 6m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej

(§ 2).

Zakres kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - art. 3

§ 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały w oparciu

o powyższe kryteria wykazała, że skarga jest zasadna.

W myśl art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 40), dalej jako: "u.s.g.", uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne

z prawem są nieważne.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie skarżący wywodzą swój interes prawny z prawa własności nieruchomości, wskazując na jego naruszenie. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c.

Ustawodawca nie określił rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. Należy przyjąć, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa, jak podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały, czy naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów.

Podejmując zaskarżoną uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów w obrębie geodezyjnym Kozłowo, Zakrzewo, Rada Gminy zobligowana więc była działać w zakresie przyznanych jej ustawowo kompetencji wynikających z przepisów prawa, przestrzegając zasad stanowienia prawa lokalnego, określonych w przepisach.

Oceny, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności, należy dokonać przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania,

a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną"), którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego", których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna

i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (zob. wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, oraz z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, CBOSA).

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie wystąpiła niespójność tekstu Planu z jego częścią graficzną, a także niespójność wewnętrzna w obu tych elementach.

W części tekstowej Planu, w § 4 stwierdzono – "ustala się przeznaczenie terenów elementarnych oznaczonych symbolami zgodnie z rysunkiem planu...pkt 26 - KPJ – teren ciągu pieszo-jezdnego;".

Natomiast w § 41 tej samej części tekstowej Planu, zatytułowanym "Ustalenia dotyczące zasad zagospodarowania terenów elementarnych oznaczonych w planie symbolem literowym KDJ wpisano: "Dla terenów elementarnych oznaczonych w planie symbolami cyfrowo-literowymi 1KPJ" do "39KPJ ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: teren ciągu pieszo-jezdnego...".

Tymczasem zaś, w części graficznej Planu - w legendzie, znalazło się oznaczenie: "KPJ - teren ciągu pieszo - jezdnego", natomiast na rysunku Planu znajdują się tereny oznaczone symbolem "KDJ", a nie "KPJ".

Powyższe oznacza, co przyznał sam organ, sprzeczność pomiędzy częścią tekstową a częścią graficzną Planu, a także sprzeczność wewnętrzną części graficznej

i tekstowej.

Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 zd. pierwsze u.p.z.p. - wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W myśl zaś art. 20 ust. 2 zd. drugie u.p.z.p. - część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Zgodnie zaś z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projekty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U. z 2021, poz. 2404), dalej jako: "rozporządzenie", na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń.

Powyższe przepisy oznaczają, że część graficzna planu musi być zgodna z częścią tekstową i ma moc wiążącą. Oznacza to, że postanowienia planu należy odczytywać łącznie, uwzględniając zarówno część tekstową, jak i graficzną, a wobec tego nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu a rysunkiem. Normy prawne zapisane w planie miejscowym wyprowadza się bowiem zarówno z części opisowej, jak i części graficznej.

Natomiast sprzeczność, brak korelacji i spójności między tymi częściami, a nawet wewnętrzna sprzeczność w tych częściach, w szczególności w zakresie przeznaczenia danego terenu, muszą być traktowane w kategorii istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego.

Plan miejscowy jest aktem prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie

i musi spełniać wysokie wymagania stawiane tego typu aktom oraz odpowiadać standardom legalności. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien zatem zawierać regulacje czytelne, jasne, spójne, niewykluczające się wzajemnie

i niestwarzające wątpliwości interpretacyjnych (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia

13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Bd721/21, CBOSA).

Jeśli plan miejscowy nie odpowiada tym wymaganiom, to może to stanowić zagrożenie dla standardów państwa prawa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych, co bez wątpienia wystąpiłoby na tle stosowania przedmiotowego Planu.

Zauważyć należy, że przeznaczenie terenu musi być w planie określone w sposób jednoznaczny, czytelny i precyzyjny, co nie ma miejsca w sytuacji, gdy pomiędzy rysunkiem planu a tekstem zachodzi oczywista niespójność, która zachodzi też wewnątrz tekstu planu i wewnątrz jego grafiki.

Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Tereny ciągów pieszo - jezdnych oznaczono w tekście Planu symbolem KPJ - § 4 pkt 26 i § 41, z wyjątkiem oznaczenia w początkowej części przepisu § 41. Natomiast tereny te w części graficznej planu oznaczono w legendzie KPJ, a w samej części graficznej KDJ.

Powyższe oznaczenia potwierdzają ewidentną niespójność w zakresie określenia

i przeznaczenia terenów o symbolu "KDJ" i "KPJ" zarówno w części tekstowej, jak

i graficznej Planu.

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że skoro pomiędzy oboma obligatoryjnymi elementami Planu (częścią tekstową i graficzną), a także w samej części tekstowej

i graficznej istnieje ewidentna rozbieżność, to występuje konieczność eliminacji z obrotu prawnego stwierdzonych niezgodności, jako istotnie naruszających zasady sporządzania planu miejscowego wynikające z art. 15 art. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 1 i § 8 rozporządzenia.

Naruszenia te muszą zostać ocenione jako istotne, gdyż dotyczą niespójności obligatoryjnych części Planu, a przepisy u.p.z.p. nie przewidują instytucji prostowania błędów lub oczywistych omyłek w planach miejscowych. Muszą one prowadzić też do stwierdzenia nieważności Planu w całości ze względu na ich zakres. Właściwa interpretacja art. 28 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że stwierdzenie nieważności całej uchwały może mieć miejsce wówczas, gdy naruszenia wskazane w tym przepisie odnoszą się do całej uchwały lub jej przeważającej części. Jeśli część niewadliwa mogłaby funkcjonować samodzielnie, mogłaby zostać pozostawiona. W przedmiotowej sprawie tak nie jest. Istotne uchybienia w Planie dotyczą innych terenów, niż tylko działki skarżącej

nr 248/3. W przypadku stwierdzenia nieważności tylko zapisów dotyczących terenów

15 KDJ w obrębie działki skarżącej, Plan nie mógłby funkcjonować.

Reasumując, organ musi rozważyć i ustalić precyzyjnie, od którego momentu procedura planistyczna została naruszona i ściśle jej przestrzegać.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności wskazać należy, że przy ponownym uchwalaniu Planu, organ winien w sposób jednoznaczny ustalić kwestie dotyczące nieprzekraczalnej linii zabudowy i tego, czy przedmiotowe nieruchomości położone są w strefie zamieszkałej czy niezamieszkałej.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, dotyczących przekroczenia władztwa planistycznego, poprzez uchwalenie na terenie nieruchomości skarżących o nr (...), nr (...) i nr (...) zabudowy zagrodowej, wskazać należy, że Gmina ma prawo decydować

o przeznaczeniu terenów, tym bardziej, że znajdują się one wśród terenów zabudowy zagrodowej (działka nr (...) i nr (...)), czy też obok zabudowy zagrodowej (działka

nr (...)). Organ wskazał, że zabudowa zagrodowa na działce nr (...) stanowi bufor przestrzenny pomiędzy wyznaczoną zabudową mieszkaniową jednorodzinną

i mieszkaniowo-usługową, a zabudową produkcyjną. Ponadto, teren położony jest naprzeciwko cmentarza gminnego.

Nie oznacza to, że Rada Gminy nie może uwzględniać uzasadnionych wniosków stron. W szczególności, wskazać należy na stanowisko Gminy, że na terenie działek

nr (...) i nr (...) niemożliwa jest zabudowa mieszkaniowa ze względu na uciążliwości zapachowe. Osoby budujące domy znają teren, na którym mają zamiar budować i jego ewentualne niedoskonałości, czy uciążliwości. Sam skarżący twierdzi, że na działce

nr (...) planował wybudować dom. Tym samym, zna warunki, w jakich będzie ta zabudowa funkcjonowała.

Jednakże na obecnym etapie postępowania, powyższe uwagi pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie z uwagi na przyczyny stwierdzenia nieważności uchwały wskazane wcześniej.

Wobec powyższego, kontrolując zaskarżoną uchwałę, Sąd, stosownie do art. 147

§ 1 p.p.s.a. stwierdził jej nieważność.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r.

poz. 1800 z późn. zm.).