Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 202/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 4 a), art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2, ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 a), art. 152, art. 200;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 października 2012r. nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę [...],- zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 30 listopada 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 4 pkt 4, art. 4 pkt 22 lit. a), art. 5, art. 33 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265) oraz pkt 1.1 i pkt 6.1.4 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz art. 15 ust. 7a ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r.), utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Poznaniu nr [...] z dnia 19 października 2012 r., mocą której nałożono na A. A. i A. A. – wspólników spółki cywilnej A karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Organy administracyjne orzekały w następującym stanie sprawy.

W dniu 21 lutego 2012 r. na autostradzie A2 w miejscowości L. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...], nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem kierował M. M., który podał, że wykonywał krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne surowca do produkcji karmy z miejscowości W. do S. na rzecz spółki A. Podczas kontroli kierowca okazał wypis nr 1 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane na rzecz przedsiębiorców: A. A. i A. A. – wspólników spółki cywilnej A. Dodatkowo kierujący zeznał, że w ww. firmie zatrudniony jest na umowę zlecenie. W toku kontroli dokonano również oględzin zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego - tachografu. Podczas oględzin stwierdzono brak ważnego przeglądu okresowego urządzenia. W tachografie nie stwierdzono ważnej tabliczki pomiarowej potwierdzającej przeprowadzenie badania okresowego tachografu. Ostatnie badanie zgodnie z umieszczoną tabliczką pomiarową wykonano w dniu 21 lipca 2009 r. Kierowca nie okazał żadnych dokumentów potwierdzających wykonanie przeglądu urządzenia. Organ I instancji uzyskał ponadto informację z Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wskazującą na brak uprawnień wspólników do wykonywania transportu drogowego oraz informację ze Starostwa Powiatowego w Poznaniu, z której wynika, że spółka A – A. A. i A. A. nie posiadają licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Natomiast zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane ww. przedsiębiorcom w dniu 4 lutego 2011 r. utraciło ważność w dniu 4 lutego 2012 r.

W związku z powyższym Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Poznaniu decyzją z dnia 19 października 2012 r., wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nałożył na Strony karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przyjął, że w dniu kontroli drogowej wykonywany był przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, za co na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym oraz pkt 6.1.4. załącznika nr 3 do ww. ustawy wymierzył karę pieniężną w wysokości [...] zł. Ponadto za stwierdzone wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji organ wymierzył karę [...] zł (2 x [...] zł) na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym oraz pkt 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy. Organ wyjaśnił przy tym, że strona w toku postępowania potwierdziła, że nie spełniła wymogu z art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym, tj. w ramach przewozu drogowego kierowcą pojazdu była osoba nie będąca pracownikiem przedsiębiorstwa, zatem przewóz ten należało zakwalifikować jako wykonywanie transportu drogowego, a nie przewóz na potrzeby własne.

Na mocy art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym karę pieniężną w wysokości [...] zł organ zmniejszył do wysokości [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając:

1) naruszenie art. 4 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 22 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegające na przyjęciu, że kierujący pojazdem nie był pracownikiem strony bez uprzedniego ustalenia, czy stosunek łączący stronę oraz kierującego pojazd nie był faktycznie stosunkiem pracy, a jedynie stosunkiem cywilnoprawnym na podstawie umowy zlecenia;

2) naruszenie art. 92a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji polegające na wymierzeniu stronie postępowania poszczególnych kar pieniężnych w wymiarze zbliżonym do maksymalnego bez uzasadnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy określaniu wymiaru tych kar.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 listopada 2012 r. organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonane przez organ pierwszej instancji.

W odniesieniu do naruszenia z pkt 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli i oględzin zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe tachografu stwierdzono brak ważnego przeglądu okresowego urządzenia. Bezsporny jest fakt, że na dzień kontroli okres 24 miesięcy liczony od dnia ostatniego sprawdzenia tachografu, tj. od 21 lipca 2009 r. został przekroczony (ważność upłynęła w dniu 21 lipca 2011 r.) zgodnie z tabliczką pomiarową. Kierowca w toku trwającej kontroli nie okazał żadnego dokumentu ani żadnej innej cechy legalizacyjnej, z której wynikałoby, że taka kontrola została przeprowadzona w wymaganym terminie. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał, że organ I instancji właściwie ocenił stan faktyczny w zakresie naruszenia z lp. 6.1.4 i słusznie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Natomiast odnośnie do naruszenia z pkt 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". W niniejszym przypadku kierowca M. M. w świetle tego przepisu nie może być uznany za pracownika Skarżących, gdyż na dzień kontroli łączyła kierowcę ze stronami umowa cywilnoprawna - umowa zlecenia. Natomiast organ nie był uprawniony do ustalania, czy strony z kontrolowanym kierowcą pomimo zawartej umowy zlecenia, faktycznie łączył stosunek pracy. W konsekwencji nie można było uznać, że kierowca M. M. na dzień kontroli drogowej był pracownikiem stron, a tym samym w chwili kontroli drogowej nie mógł być wykonywany przewóz na potrzeby własne, lecz transport drogowy, w zakresie którego strona winna posiadać licencję. Z uwagi na brak licencji na wykonywanie transportu drogowego zasadne było zatem nałożenie kary pieniężnej z lp. 1.1 – 2 razy po [...] zł, a następnie ograniczenie łącznej wysokości kary pieniężnej do kwoty [...] zł.

W skardze na powyższą decyzję Strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, powtarzając w całości zarzuty odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w granicach określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), stwierdził naruszenie prawa uzasadniające wyeliminowanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego, aczkolwiek z przyczyn które nie zostały w skardze podniesione.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, czyniąc zadość wymogom z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Dokonane przez organy ustalenia znajdują wyraz w treści decyzji zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, jak również znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Jednocześnie należy zauważyć, że zasadniczo okoliczności faktyczne sprawy ustalone przez organy nie były w istocie kwestionowane przez Skarżących. Istota sprawy sprowadzała się natomiast do ich właściwej kwalifikacji i oceny ich skutków prawnych z punktu widzenia zastosowanych przez organy przepisów będących podstawą nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego niezgodnie z przepisami.

Ze zgromadzonego materiału sprawy i dokonanych na ich podstawie ustaleń organów wynika, że w dniu kontroli drogowej, tj. 21 lutego 2012 r. kierowca M. M. wykonywał przewóz drogowy na rzecz Skarżących - wspólników spółki cywilnej A, na podstawie umowy zlecenia. Zarówno kierowca w trakcie kontroli, jak i Skarżący w toku postępowania nie okazali licencji na wykonywanie transportu drogowego. Ponadto podczas oględzin stwierdzono brak ważnego przeglądu okresowego urządzenia rejestrującego – tachografu. W związku z powyższym nałożone zostały kary pieniężne za dwa naruszenia: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji – kwotę [...] zł oraz za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji – kwotę po [...] zł na każdego ze wspólników spółki cywilnej, tj. kwotę łącznie [...] zł. Sumę kar na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265), zwanej dalej u.d.t., ograniczono do kwoty [...] zł.

Odnośnie do pierwszego naruszenia polegającego na braku ważnego przeglądu okresowego urządzenia rejestrującego – tachografu należy wskazać, że okoliczności faktyczne będące podstawą wymierzenia w tym przypadku kary pieniężnej były bezsporne. Jak wynika z protokołu kontroli drogowej w tachografie nie stwierdzono ważnej tabliczki pomiarowej potwierdzającej przeprowadzenie badania okresowego tachografu. Ostatnie badanie zgodnie z umieszczoną tabliczką pomiarową wykonano w dniu 21 lipca 2009 r. Zarówno kierowca w czasie kontroli, jak i Skarżący w toku postępowania nie okazali żadnych dokumentów potwierdzających wykonanie przeglądu urządzenia. W konsekwencji za powyższe naruszenie zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł na podstawie art. 92 a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.t.d. oraz pkt 6.1.4. załącznika nr 3 do tejże ustawy.

W odniesieniu natomiast do drugiego ze stwierdzonych przez organy naruszeń przede wszystkim należy stwierdzić, że chybione w ocenie Sądu są zarzuty Skarżących co do wadliwej oceny stanu faktycznego, który miał uzasadniać nałożenie wspomnianej kary. Sąd podkreśla, że z okoliczności sprawy, w szczególności z zeznań kierowcy pojazdu składanych bezpośrednio po zatrzymaniu do kontroli, w sposób jednoznaczny wynikało, że świadczył on usługi na rzecz Skarżących na podstawie cywilnoprawnej umowy zlecenia, nie zaś stosunku pracy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedłożona przez Strony umowa zlecenia zawarta z kierowcą jest jednoznaczna w swej treści, przy czym w kwestiach nieregulowanych umową odnosi się do przepisów Kodeksu cywilnego. Organy kontroli drogowej, jak też sąd administracyjny nie są upoważnione ani zobowiązane do wiążącego ustalania charakteru zawartej pomiędzy stronami umowy. Nie można oczywiście wykluczyć, że wolą stron było zawarcie umowy o pracę, a nie umowy zlecenia. Przeczą jednak temu zeznania kierowcy, z których wynika, że dopiero miał zamiar przedstawić świadectwa pracy, aby być zatrudnionym. Ponadto podkreślenia wymaga, że od podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem gospodarczym wymaga się, aby swe działania prowadził nie tylko uczciwie, lecz także w taki sposób, który chroni ten podmiot przed niepotrzebnymi negatywnymi konsekwencjami prawnymi, a więc z ochroną własnych interesów. W tym zakresie mieści się niewątpliwie prawidłowe zawieranie umów z kontrahentami oraz pracownikami. Nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania jest stanowisko Skarżących, że umowa przedstawiona w toku postępowania łącząca spółkę z M. M. stanowi umowę o pracę. Przeczy temu nie tylko nazwa umowy, czy brak określenia wymiaru czasu pracy, ale też wysokość wynagrodzenia niemieszcząca się w ustawowym minimum wynagrodzenia pracowników, a także wspomniane wyżej zeznania kierowcy po kontroli. W rezultacie wbrew twierdzeniom skargi analiza treści umowy nie uzasadnia w żadnym razie tezy, że kierowca M. M. w dniu kontroli faktycznie był związany umową przewidzianą Kodeksem pracy. Należy zauważyć przy tym, że strona skarżąca – poza własnym oświadczeniem - nie przedstawiła w toku postępowania żadnego dowodu przeciwnego na tę okoliczność, np. potwierdzenia zgłoszenia kierowcy do ubezpieczenia społecznego. W pełni uzasadnione zatem jest przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji stanowisko, że okoliczność charakteru umowy łączącego kierowcę i spółkę została dla potrzeb tego postępowania dostatecznie wykazana.

Tym samym, z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie transport wykonywany był przez osobę niezwiązaną w chwili kontroli pracowniczym węzłem prawnym, zasadnie nie zakwalifikowano go jako przewozu na potrzeby własne. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 4a u.t.d. jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do tego przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Istotny w niniejszej sprawie przewóz należało zatem zakwalifikować jako wykonywanie transportu drogowego. W konsekwencji prawidłowo również - co do zasady - wymierzono karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W myśl bowiem art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W niniejszej sprawie, okolicznością bezsporną pozostawało, że Skarżący w dniu kontroli, tj. 21.02.2012 r. nie posiadali stosownej licencji. Okoliczność ta wynika przy tym nie tylko ze zgromadzonego materiału dowodowego (w szczególności informacji przekazanych ze Starostwa Powiatowego oraz Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego), ale również została potwierdzona zarówno przez kierującego pojazdem, jak i samych Skarżących. Jednocześnie Skarżący zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego nie wykazali, że wykonywany w dniu kontroli przewóz zwolniony był z obowiązku posiadania licencji. Powyższe musiało zatem skutkować nałożeniem kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wysokość tej kary – [...] zł organy ustaliły zgodnie z pkt 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organy niezasadnie jednak – zdaniem Sądu, wymierzyły tę karę każdemu ze wspólników spółki cywilnej (tj. [...] zł łącznie za tę nieprawidłowość), uzasadniając to m.in. stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.2008 r., sygn. akt II GSK 5/08 (LEX nr 507022).

Należy zauważyć, że powołana uchwała, w której NSA przyjął, że wykonywanie transportu drogowego w ramach spółki cywilnej wymaga posiadania odpowiedniej licencji przez każdego ze wspólników nie uzasadnia stanowiska, że jeden przewóz drogowy wykonywany przez wspólników spółki cywilnej może być traktowany jak wiele odrębnych działań podjętych przez odrębnych przedsiębiorców. Nie jest trafny pogląd, że skoro przedsiębiorcą jest każdy ze wspólników z osobna, to każdy z nich z osobna odpowiada za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów prawa, a zatem każdy z nich podlega odrębnie ukaraniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 386/12 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) ze wspomnianej uchwały NSA z dnia 15 października 2008 r. nie wypływają takie wnioski. Stanowisko zawarte w uchwale co do tego, że każdy ze wspólników spółki cywilnej, w ramach której jest wykonywany transport drogowy, musi posiadać licencję na wykonywanie tego transportu, wcale nie oznacza zanegowania wspólnego ich działania w tym zakresie. Podmiotami wykonującymi transport drogowy są wspólnicy spółki cywilnej, a nie spółka. Nie można jednak zgodzić się z poglądem, że naruszenia przepisów u.t.d., stwierdzone w trakcie jednej kontroli, obciążają każdego ze wspólników oddzielnie, jako odrębny podmiot, z pominięciem okoliczności, że powiązani oni byli umową spółki i realizowali wspólne przedsięwzięcie gospodarcze. Należy zwrócić uwagę, że spółka cywilna, choć nie jest odrębnym podmiotem prawa, to jednak oznacza zobowiązanie do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego (art. 860 § 1 k.c.), a więc do wspólnego działania, które jest jednym działaniem dwóch lub więcej wspólników, nie zaś sumą ich działań indywidualnych.

W powołanym wyżej wyroku NSA wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że przewóz wykonywany w ramach spółki cywilnej jest jednym przewozem podlegającym zarachowaniu łącznie na rzecz wszystkich wspólników, a nie przewozem każdego z nich z osobna. To z kolei prowadzi do wniosku, że sprawa o ukaranie za naruszenie przepisów o transporcie drogowym podczas wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej jest jedną sprawą administracyjną dotyczącą wspólnego naruszenia (naruszeń) dokonanych podczas jednego wspólnego przewozu (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1134/11, wyroki NSA z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt: II GSK 325/11, II GSK 1376/11, II GSK 1990/11, oraz wyrok NSA z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1291/11, wyrok z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2052/11 - wszystkie opublikowane na stronie internetowej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł więc do przekonania, że działanie organów transportu drogowego polegające na nałożeniu na dwóch wspólników dwóch oddzielnych kar pieniężnych za jedno naruszenie, którego dopuścili się wspólnie realizując wspólne przedsięwzięcie, było nieprawidłowe. W sytuacji bowiem gdy naruszenie ustawy, o którym mowa w art. 92a u.t.d., można przypisać wspólnikom spółki cywilnej, to w sprawie powinna być wydana jedna decyzja administracyjna, skierowana łącznie do wszystkich wspólników, nakładająca jedną karę. Kara określona w takiej decyzji powinna przy tym mieścić się w granicach określonych w art. 92a ust. 2 u.t.d., a za jej uiszczenie są odpowiedzialni wszyscy wspólnicy spółki cywilnej.

Powyżej stwierdzona wadliwość decyzji ma istotny wpływ na wynik sprawy i powoduje konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, albowiem nieprawidłowo kształtują one wysokość kary za naruszenie z pkt 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i w konsekwencji wysokość orzeczonej łącznie kary za stwierdzone naruszenia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę wynikające z powyższych rozważań wskazania i wykładnię przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punktach: I i III sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 oraz art. 152 P.p.s.a.

O kosztach Sąd postanowił w punkcie II sentencji wyroku zgodnie z art. 200 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 a) w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).