Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 445/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru
article: par. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 65 poz 600
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej  kulturze rolnej
article: art 133, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 77 par. 1, art 107 par 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 653/07 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. po rozpoznaniu sprawy ze skargi H.B. na decyzję Dyrektora W.-M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził na rzecz H.B. zwrot kosztów postępowania sądowego.

Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

W dniu 20 kwietnia 2006 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. wpłynął wniosek H.B. o przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych na 2006 r. z tytułu jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej. Wnioskodawca zadeklarował powierzchnię gruntów rolnych 50,15 ha składającą się z działek o numerach od A do H. W wyniku kontroli administracyjnej tego wniosku H.B. dnia 23 listopada 2006 r. dokonał jego korekty, w której zmniejszył powierzchnię użytków rolnych na działce B z 2,53 ha do 2,44 ha.

W dniu 5 września 2006 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej. Stwierdzono, że na działce oznaczonej lit.D o pow.0,51 ha, na której zadeklarowana była uprawa "mieszanki traw na gruntach ornych" nie jest prowadzona działalność rolnicza, a na działce oznaczonej lit.H o pow.13,74 ha, na której także zadeklarowana była uprawa "mieszanki traw na gruntach ornych" stwierdzono powierzchnię uprawnioną do płatności wynoszącą 0,57 ha. Wobec powyższego stwierdzono, że pomimo zadeklarowania do płatności bezpośredniej gruntu o powierzchni 50,15 ha, płatność ta przysługuje do powierzchni 36,38 ha.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. odmówił przyznania H.B. płatności bezpośrednich na 2006 r. Organ powołał się na art.138 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz.Urz. UE L 04.345.1) i wskazał, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 30%, lecz nie więcej niż 50%, nie przyznaje się płatności w danym roku. Ponieważ w sprawie różnica między powierzchnią zadeklarowaną a zgłoszoną wyniosła 37,85%, organ odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej. Organ wskazał także, że zgodnie z art. 51 ust.2 rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla system pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych system wsparcia dla rolników (Dz.Urz. UE L 04.141.18) różnica przekraczająca 30% między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną skutkuje także odmową przyznania płatności uzupełniającej na dany rok kalendarzowy.

W odwołaniu od tej decyzji H.B. wniósł o jej uchylenie i przyznanie płatności bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił, że kontrola w dniu 5 września 2006 r. została przeprowadzona tylko co do działek od A do G, natomiast nie objęła działki H. Kontrola tej działki miała być przeprowadzona następnego dnia, ale jej nie przeprowadzono. Wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo ekologiczne oraz hodowlę danieli i bydła. Z tego powodu część działek w 2006r. była koszona, a część przeznaczona pod wypasanie danieli. Daniele żyją cały rok na wolności i żywią się trawą nawet, jeżeli znajduje się ona pod śniegiem. Wobec tego trawę sieje się i pielęgnuje, lecz nie kosi, tylko zostawia na zimę. Drzewka z niskimi gałęziami potrzebne są dla danieli do ochrony przed upałami.

Dyrektor W.-M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 23 cytowanego wyżej rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 796/2004 kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować rzeczywisty stan rzeczy. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności - 50,15 ha a powierzchnią stwierdzoną -36,38 ha wynosi 37,85%. Organ powołał się też na § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. nr 65 z 2004 r. poz. 600), który przewiduje wyjątki od zasady, iż grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami oraz na art.8 cytowanego wyżej rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 796/2004 określający, kiedy działka, na której znajdują się drzewa, uważana jest za działkę rolną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. H.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie płatności. Podkreślił specyfikę hodowli danieli oraz fakt, że działka H mająca dostęp do wody oraz pojedyncze drzewa niezbędne do ochrony zwierząt przed upałami i wiatrami była do tej hodowli najlepsza. W 2006 r. część tej działki o pow. 5,5 ha była koszona a pozostała część wypasana bydłem. Skarżący podniósł, że działka H w ogóle nie była kontrolowana. Kontrola w dniu 5 września zakończyła się przed skontrolowaniem działki H, a następnego dnia już nie była kontynuowana. Na szkicu użytym do kontroli jego gospodarstwa brakuje działki H. Działka D nie była uprawiana dlatego, że obora sąsiada znajdująca się na jej granicy zawaliła się i zagrodziła dostęp do działki, co uniemożliwiło wjazd na działkę i uprawę.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ wskazał, że skarżący był obecny w trakcie kontroli i uczestniczył w postępowaniu.

Opierając się na powyższych ustaleniach Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007 r. powołując się na art. 145 § 1 p.1 lit.c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270 z późn. zmianami, dalej zwana p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co wynika z art.7 i 77 § 1 k.p.a. Naruszenie tych przepisów doprowadziło do podjęcia rozstrzygnięcia z naruszeniem art.80 kpa z uwagi na dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że art. 138 ust.1 cytowanego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 oraz art. 51 ust.2 cytowanego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004, co do możliwości odmowy przyznania dopłat, były zastosowane prawidłowo. Postępowanie wyjaśniające w sprawie płatności bezpośrednich nie może być prowadzone z pominięciem zasad postępowania administracyjnego, bowiem zgodnie z art. 1 p.1 kpa przepisy tego kodeksu stosuje się do postępowań przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach administracyjnych. Sprawa o przyznanie płatności bezpośrednich jest sprawą administracyjną. Istotą sporu było ustalenie, czy na działkach D i H była prowadzona działalność rolnicza i czy w 2006 r. działki te były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej i były na nich prowadzone uprawy. Istotny dowód w sprawie stanowi protokół kontroli z dnia 5 września 2006 r. Z protokołu tego nie wynika na jakiej podstawie kontrolerzy uznali, że z działki H o pow.13,74 ha tylko 0,57 ha uprawnia do dopłat. Również zdjęcia fotograficzne zamieszczone na dyskietce CD nie pozwalają na takie ustalenie. Brak jest najistotniejszego wyjaśnienia, na jakiej podstawie ustalono, że powierzchnia zadeklarowana jest większa od stwierdzonej. Materiał dowodowy nie potwierdza też porośnięcia całej działki H drzewami i krzewami. Z akt nie wynika jakie parametry i liczebność drzew kwalifikują do dopłat i jakie przepisy to regulują. W tej sytuacji stwierdzenie porośnięcia działki H drzewami i krzewami jest gołosłowne, a postępowanie nie spełnia wymogów art.7 i 77 k.p.a. Sąd wskazał też, że obowiązkiem organu jest nie tylko powołanie stosowanych przepisów prawa, ale także wskazanie, dlaczego cytowane normy prawne znajdują w sprawie zastosowanie. Organ tego obowiązku zaniechał, a także nie wskazał, dlaczego w sprawienie nie znajdują zastosowania wyjątki przewidziane w § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. dopuszczające uznawanie za rolne gruntów porośniętych drzewami i krzewami.

Organ nie ustalił także daty kontroli działki H, a okoliczność przeprowadzenia tej kontroli jest sporna. Kontrola została zakończona pod nieobecność producenta, zaś protokół jest przez niego podpisany, co świadczy o tym, że podpisany był in blanco. Do zarzutu braku kontroli na działce H organ nie ustosunkował się.

Protokół i dokumentacja fotograficzna zawierają liczne błędy i poprawki, zaś sporna działka H o pow.13,74 ha widnieje tylko na dwóch zdjęciach nr 8 i nr 9, co nie pozwalana stwierdzenie stanu upraw na tej działce.

Organ nie ustalił też, czy istotnie miał miejsce fakt zagruzowania wjazdu na działkę D oraz, czy okoliczność ta nie mogłaby być uznana za usprawiedliwioną i niewpływającą na prawo do dopłat. Wobec tylu niejasności rozstrzygnie merytoryczne było przedwczesne.

W skardze kasacyjnej Dyrektor W.-M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O., zaskarżył wyrok WSA w całości wnosząc o uchylenie wyroku i oddalenie skargi H.B.

Kasator zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

-art. 2 ust.1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach do grunt rolnych i płatności cukrowej (Dz.U. nr 6 z 2004 r. poz. 40 z późn. zmianami),

- § 4 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej,

- § 8 cytowanego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004

oraz naruszenie przepisów postępowania:

- art.145 ust.1 p.1 lit.c p.p.s.a. przez ustalenie rzekomych naruszeń postępowania, które nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy,

- art. 133 p.p.s.a. przez wydanie wyroku z pominięciem materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy tj. zdjęć nr 2, 4, 5, 6, 7, 18 i 19 przedstawiających sporną działkę H.

W uzasadnieni u skargi kasacyjnej organ zarzucił, że Sąd pominął materiał dowodowy w postaci zdjęć nr 2, 4, 5, 6, 7, 18 i 19 przedstawiających sporną działkę H. Z tych zdjęć wynika zachwaszczenie działki H. Działkę D dokumentuje zdjęcie nr 1. Stan gruntów określa protokół kontroli oraz oświadczenia strony, która sama wyjaśniła, że nie kosi trawy i zostawia ją na zimę dla danieli. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo ustalił, że strona nie wykonywała na działkach D i H zabiegów agrotechnicznych, a działki te to odłóg nieuprawiany także w latach wcześniejszych.

Argumenty skarżącego o konieczności zachowania na działkach elementów niezbędnych do hodowli danieli nie znajdują uzasadnienia w § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 7 kwietnia 2004 r. i w art. 8 rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004. Z § 1 p.2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa wynika ponadto obowiązek koszenia okrywy roślinnej i jej usuwanie przynajmniej raz w roku do dnia 31 lipca. Skarżący był obecny przy kontroli, co potwierdził podpisem na protokole. Skarżący nie przedstawiał dowodów w toku postępowania i przyjął postawę negacji ustaleń organu, a konieczne jest stosowanie racjonalnego rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny /dalej zwany NSA/ rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez NSA, poza nieważnością postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają podstawy kasacyjne, w których należy przywołać konkretne przepisy prawa, które naruszył Sąd I instancji oraz określić sposób naruszenia tych przepisów.

Rozpoznawana skarga została oparta na obydwu ustawowych podstawach, o których stanowi art. 174 p.p.s.a.

Wobec faktu, że podstawą wyroku był art.145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. rozważania nad zasadnością skargi kasacyjnej należy zacząć od zbadania trafności zarzutu dotyczącego naruszenia tego właśnie przepisu prawa.

Kasator postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art.145 ust.1 p.1 lit.c p.p.s.a. przez ustalenie rzekomych naruszeń postępowania przez organy administracji, które nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy oraz art. 133 p.p.s.a. przez wydanie wyroku z pominięciem materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy tj. zdjęć nr 2, 4, 5, 6, 7, 18 i 19 przedstawiających sporną działkę H.

NSA wskazuje, że w postępowaniu kasacyjnym ograniczonym do postaw powołanych w skardze kasacyjnej kwestionowanie orzeczenia sądowego wydanego na podstawie art.145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. powinno opierać się na uzasadnionym poglądzie, że naruszenie tego właśnie przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść wyroku. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. skuteczny jest wtedy, gdy kasator wykaże, że albo w postępowaniu administracyjnym w ogóle nie doszło do naruszenia przepisów postępowania albo, że do naruszenia doszło, jednak uchybienia nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

W sprawie niniejszej podstawą uchylenia decyzji był właśnie art.145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a., a Sąd I instancji stwierdził naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające oparciu decyzji na wadliwie poczynionych ustaleniach wywiedzionych z niekompletnego i niejasnego materiału dowodowego.

Rozważając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. wskazać należy, że przepis ten nakłada na Sąd obowiązek uwzględnienia skargi poprzez uchylenie decyzji, w razie stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć należy, że w ocenie Sądu sprawa nie została należycie wyjaśniona, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, czy na działce H była prowadzona działalność rolnicza oraz na jakiej podstawie organ uznał, że była ona prowadzona tylko na powierzchni 0,57 ha. Sąd uznał także, że nie została należycie wyjaśniona kwestia porośnięcia drzewami i krzewami działki H, zaś w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono, dlaczego stwierdzony stopień zadrzewienia działki uznano za niedopuszczalny w świetle przepisów polskich i europejskich, które wyjątkowo, ale jednak dopuszczają porośnięcie działki rolnej drzewami i krzakami. Sąd wskazał także, że w świetle zgromadzonego materiału tj. treści protokołu kontroli oraz dwóch zdjęć przedstawiających działkę H i oświadczeń rolnika nie jest jasne, czy działka H była w ogóle kontrolowana i jakim była stanie.

Kasator zarzucił wadliwość tego stanowiska Sądu wywodzącą się pominięcia, z naruszeniem art. 133 p.p.s.a., znajdujących się w aktach zdjęć o numerach 2, 4, 5, 6, 7, 18 i 19 przedstawiających sporną działkę H.

Zarzut ten jest nieuzasadniony. W aktach znajduje się płyta CD zawierająca materiał zdjęciowy z kontroli. Materiał ten był badany przez Sąd I instancji, a zasadność ocen dokonanych przez Sąd, co do tego materiału, została skontrolowana przez NSA.

Zgodnie z oznaczeniami widniejącymi na zdjęciach oraz informacjami zawartymi w protokole kontroli /s.3-2/6/, działka H o pow.13,74 ha przedstawiona jest tylko na zdjęciach 8 i 9. Oba zdjęcia są w dużym zbliżeniu i zasadnie Sąd uznał, że nie mogą one dokumentować w sposób wiarygodny sytuacji na działce o powierzchni 13,74 ha. Zarzut pominięcia przez Sąd pozostałych zdjęć dokumentujących inne działki nie jest więc uzasadniony, bowiem fotografie te nie mają znaczenia dla oceny spornej działki H. Zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a. przez pominięcie znajdującego się w aktach materiału dowodowego nie jest zatem uzasadniony.

Wszystkie dalsze wywody uzasadnienia skargi kasacyjnej opierają się na poglądzie kasatora, że działki H i D nie były koszone i były zachwaszczone. Wywody te nie zawierają zarzutów, co do stanowiska Sądu i wyjąwszy opisaną wyżej kwestię zdjęć i nie wskazują, w jaki sposób Sąd dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. uznając, że sprawa z naruszeniem art.7, art.77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. nie została należycie wyjaśniona. Skarga nie zawiera żadnej argumentacji podważającej stwierdzone przez Sąd naruszenia kpa polegające na oparciu decyzji na niejasnym i niedbałym protokole kontroli, braku pewnej informacji, czy działka H w ogóle była kontrolowana, braku wyjaśnienia na jakiej podstawie organ przyjął, że tylko 0,57 ha z całej powierzchni działki H było uprawiane, braku ustaleń, co do dopuszczalnej liczby drzew i krzewów na tej działce, nierozważenia zasadności ich istnienia przy hodowli danieli, oraz braku ustalenia, czy wyłączenie z uprawy działki D było zawinione przez rolnika. Wobec nieprzedstawienia przez kasatora zasadnych zarzutów, co do wskazanych przez Sąd licznych uchybień postępowania dowodowego prowadzących do niewyjaśnienia stanu faktycznego, należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd prawa procesowego za nieuzasadniony. W opisanym stanie sprawy uchylenie zaskarżonych decyzji ze względu na naruszenie przez organ przepis postępowania administracyjnego było zgodne z prawem, a zatem do naruszenia art.145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. nie doszło.

Kasator postawił zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię. Zarzut ten sprowadza się do wskazania trzech przepisów prawa tj. art. 2 ust.1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach do grunt rolnych i płatności cukrowej (Dz.U. nr 6 z 2004r. poz. 40 z późn. zmianami), § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej i § 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, które zdaniem kasatora naruszył Sąd I instancji przez błędną wykładnię, jednak bez wyjaśnienia na czym naruszenie polegało.

Niezbędnym elementem prawidłowo sformułowanej podstawy kasacyjnej objętej art.174 p.1 p.p.s.a. jest - poza przytoczeniem naruszonego przepisu - wskazanie sposobu jego naruszenia, a także wskazanie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie i jak w ocenie strony przepis powinien być rozumiany i stosowany.

Kasator jednak ograniczył się do powołania naruszonych jego zdaniem przepisów prawa, nie precyzując w żaden sposób, na czym to naruszenie prawa przez Sąd miałoby polegać, na czym polegał błąd wykładni stosowanej przez Sąd i jak wskazane przepisy powinny być rozumiane. W tym stanie rzeczy wobec niesprecyzowania stanowiska kasatora, co do treści tego zarzutu kasacyjnego oraz związania NSA granicami skargi kasacyjnej ten zarzut kasacyjny nie może być uznany za zasadny, bowiem nie wiadomo, co zarzuca Sądowi kasator. Na marginesie tylko wskazać należy, że Sąd I instancji wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów w ogóle nie stosował, więc nie mógł ich naruszyć. WSA, jak wskazano wyżej uchylił obie decyzje z powodów procesowych tj. powodu nienależytego wyjaśnienia sprawy, zaś kwestii stosowania prawa materialnego nie rozważał, bowiem wobec nieustalenia stanu faktycznego stosowanie prawa materialnego byłoby przedwczesne. Również z tego względu zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego, których Sąd ten nie stosował jest niezasadny.

W tym stanie rzeczy NSA uznał, że zarzuty kasacji oparte były na nieuzasadnionych podstawach, co skutkuje jej oddaleniem.

Zważywszy powyższe działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA oddalił skargę kasacyjną.