Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 491/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art.125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Kędzierzyn-Koźle na decyzję Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 21 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części dofinansowania przyznanego na realizację projektu postanawia zawiesić postępowanie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 lipca 2014 r. nr [...], Zarząd Województwa Opolskiego utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 2 czerwca 2014 r., nr [...], którą nałożył na Gminę Kędzierzyn-Koźle, korektę finansową w wysokości 5% wartości wydatków kwalifikowanych w części współfinansowanej z EFRR w zakresie zamówienia publicznego na "Dostawę i montaż wyposażenia dydaktycznego, komputerowego, elektronicznego i meblowego dla projektu pn. Kompleksowe wyposażenie dydaktyczne szkół podstawowych i gimnazjalnych w Kędzierzynie-Koźlu–II postępowanie" oraz ustalił przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 33.142,14 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, tj. 4 listopada 2010 r. do dnia zwrotu.

Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 z późn. zm.), art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 oraz art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712, z późn. zm.), art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 855, z późn. zm.), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.).

Na powyższą decyzję Zarządu Województwa Opolskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Kędzierzyn-Koźle, kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem, wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...]. Gmina zarzuciła naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2014 r. o finansach publicznych w związku z art. 7 ustawy Prawo zamówień publicznych, polegające na przyjęciu, że Gmina Kędzierzyn-Koźle w stanie faktycznym sprawy dopuściła się naruszenia procedur określonych Prawem zamówień publicznych. Ponadto skarżąca zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału poprzez przyjęcie, iż postępowanie o udzielenie zamówienia i samo zamówienie zostało udzielone przez Gminę z naruszeniem przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Opolskiego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Zgodnie ze wskazanym przepisem rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.

W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, iż zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o ten przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym). Wskazana w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. podstawa zawieszenia postępowania uległa istotnemu rozszerzeniu w stosunku do uregulowań zawartych w art. 177 § 1 pkt 1 K.p.c. W szczególności przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym, pytania prawnego w celu podjęcia stosowanej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, str. 281 – 282).

Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. Przy czym, w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które maja być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (zob. art. 269 P.p.s.a.) - (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2011, Wydanie 4, s. 377).

Przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712, z późn. zm.), która jest następstwem stwierdzenia nieprawidłowości w jego realizacji, za którą nałożono korektę finansową, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej nie było przy tym prowadzone odrębne postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji administracyjnej.

Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, w myśl którego określenie kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu winno być poprzedzone wydaniem decyzji w sprawie ustalenia i nałożenia korekty finansowej (m.in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1776/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jednak zajmowane jest również stanowisko przeciwne, według którego ustalenie i nałożenie korekty finansowej jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie w tej sprawie i bezcelowe oraz pozbawione podstaw prawnych jest wydawanie decyzji w przedmiocie korekty finansowej (np. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 2080/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznającemu niniejszą sprawę wiadomym jest z urzędu, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 1705/13 uznał powyższą kwestię za zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości i postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. przedstawił je składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia, formułując je następująco: "Czy ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.) wymaga wydania decyzji administracyjnej?".

Wyjaśnienie powyższego zagadnienia będzie więc miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 30 lipca 2014 r., sygn.. akt II GSK 1546/14, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 30 lipca 2014 r., sygn.. akt III SA/Po 343/14). Wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia są zamieszczone w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a., odsyłającego do art.187§ 1 i 2 P.p.s.a, moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęcie przez poszerzony skład tego Sądu, uchwały wyjaśniającej, czy ustalenie i nałożenie korekty finansowej z tytułu powstania nieprawidłowości, wymaga wydania decyzji poprzedzającej postępowanie w sprawie odrębnej decyzji administracyjnej o zwrocie środków, może mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania.

W konsekwencji za zasadne należało uznać zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do czasu rozpoznania przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższego pytania prawnego, W związku z czym orzeczono jak w sentencji.