Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 32/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 listopada 2009 r. o stwierdzenie w trybie nadzoru nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] w sprawie odmowy prawa do emerytury policyjnej postanawia -odrzucić skargę-


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 grudnia 2009 r. J. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 listopada 2009 r. o stwierdzenie w trybie nadzoru nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] w sprawie odmowy prawa do emerytury policyjnej. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi pozostawanie w zwłoce w rozpoznaniu wniosku z dnia 10 listopada 2009 r. i niewydania przewidzianego prawem rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę w zakresie tego wniosku.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga J. R. jest niedopuszczalna.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu, tj. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ppsa).

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), Kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości sądów szczególnych lub innych organów (art. 2 k.p.c.).

Ze skargi J. R. wynika jednoznacznie, iż odnosi się ona do spraw z zakresu zaopatrzenia emerytalnego służb mundurowych, które to sprawy podlegają rozpoznaniu przez sąd powszechny.

Z powyższego wynika, że w sprawach zaopatrzenia emerytalnego, a do takich należy niniejsza sprawa, właściwy jest sąd powszechny.

Jeżeli zatem w sprawie decyzji ustalającej prawo do świadczeń emerytalno – rentowych właściwy jest sąd powszechny, to również właściwy jest ten sąd w sprawie bezczynności organu. Trudno byłoby bowiem zaakceptować i uzasadnić tezę o powiązaniu kognicji sądu z określonym działaniem organu, w tym sensie, iż w sprawach dotyczących tego samego stosunku prawnego, zależnie od działania organu, właściwy byłyby raz sąd powszechny, a w sprawach dotyczących bezczynności organu, kognicja ta przechodziłaby na sądy administracyjne.

Na marginesie Sąd zauważa, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest organem właściwym do stwierdzania, w trybie nadzoru, nieważności decyzji wydanych przez Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA ustalających prawo do świadczeń emerytalno – rentowych bądź odmawiających prawa do tych świadczeń. Od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA dotyczących zaopatrzenia emerytalnego służy, na podstawie art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) odwołanie do właściwego sądu na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

W sprawach zaopatrzenia emerytalnego jedynie organ, który wydał zaskarżoną decyzję bądź sąd powszechny może zmienić decyzję organu rentowego.

W związku z tym należy stwierdzić, iż skarga jest niedopuszczalna i mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.