Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 98/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Sprawy jakości, certyfikacja, dozór
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 1 pkt 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1252
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 września 2020 r.; sygn. akt IV SA/Wr 145/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] w przedmiocie obciążenia opłatą z tytułu kosztów pobrania próbki oraz przeprowadzenia oceny prawidłowości oznakowania środka spożywczego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na rzecz A. Sp. z o.o. w W. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 2 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 145/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie obciążenia opłatą z tytułu kosztów pobrania próbki oraz przeprowadzenia oceny prawidłowości oznakowania środka spożywczego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji i zasądzi na rzecz spółki koszty postępowania.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] czerwca 2019 r. przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. pobrali w ramach urzędowej kontroli żywności i monitoringu do badania fizykochemicznego oraz oceny prawidłowości znakowania 1 próbkę środka spożywczego pod nazwą "Suplement diety [...] FORTE" w aptece "[....]" w Ś. Stwierdzono, że próbka środka spożywczego jest prawidłowa pod względem badanych parametrów. Jednakże w wyniku przeprowadzonej oceny prawidłowości oznakowania suplementu diety stwierdzono nieprawidłowość, polegającą na zamieszczeniu na opakowaniu pośrednim i bezpośrednim nazwy handlowej (fantazyjnej) produktu – "[...] FORTE". Według organu pierwszej instancji człon "[...]" może być kojarzony ze stanem chorobowym – grypą, jak również może sugerować konsumentom właściwości lecznicze suplementu diety. Ponadto sformułowanie "Forte" jest określeniem powszechnie stosowanym w oznakowaniu leków i oznacza "we wzmocnionej dawce". Stanowi to naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a, lit. b i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (...) – Dz. Urz. UE L 304 z 22 listopada 2011 r., s. 18 ze zm.

W związku ze stwierdzonymi niezgodnościami z przepisami prawa żywnościowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś., na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2019 r., poz. 1252 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b) i pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 października 2017 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności (Dz. U. z 2017 r., poz. 2012 ze zm.) decyzją z [...] października 2019 r. obciążył stronę opłatą za pobranie próbki i ocenę prawidłowości oznakowania suplementu diety w łącznej wysokości 69,00 zł.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, nazwa produktu "[...]" stanowi w istocie rodzaj niedopuszczalnego oświadczenia medycznego czy leczniczego i nie sposób dopatrzyć się w niej cech oświadczenia zdrowotnego. Nazwa ta z pewnością nie jest neutralna pod względem odniesienia jej do stanu zdrowia ludzi i wyraźnie odwołuje się do jednostki chorobowej, jaką jest grypa. Sugeruje tym samym właściwości lecznicze czy też zapobiegania tej chorobie. Spółka dopuściła się więc naruszeń przepisów prawa żywnościowego, umieszczając zwrot "[...]" w nazwie produktu, sugerując jego właściwości lecznicze. Zasadne było więc obciążenie Spółki opłatą w kwocie 69,00 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Wskazał, że skarżąca spółka została obciążona kosztami czynności kontrolnych, bowiem kontrolujący uznali, że doszło do niezgodności z przepisami prawa żywnościowego. Opis stwierdzonych nieprawidłowości z podaniem przepisów prawnych, które naruszono zawarto w piśmie organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2019 r. – orzeczenie o jakości zdrowotnej środka spożywczego do sprawozdania z badań z dnia [...] lipca 2019 r. W końcowej ocenie produktu wskazano: "zdyskwalifikowany". Orzeczenie to nie zawiera jednak elementów koniecznych dla decyzji administracyjnej, wynikających z art. 107 § 1 k.p.a. Mianowicie nie zawiera oznaczenia strony, rozstrzygnięcia, pouczenia o środkach zaskarżenia oraz podpisu pracownika organu upoważnionego do wydawania decyzji. Orzeczenie to nie zostało również doręczone stronie postępowania. Natomiast zgodnie z właściwością miejscową organu wobec strony postępowania, orzeczenie to przekazano do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. st. Warszawie "do wykorzystania służbowego zgodnie z posiadanymi kompetencjami" przy piśmie z dnia [...] września 2019 r. Opis stwierdzonych nieprawidłowości wraz z podaniem przepisów prawnych zawiera również uzasadnienie decyzji z dnia [...] października 2019 r., obciążającej skarżącą spółkę kosztami czynności kontrolnych.

Natomiast w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy brak jest decyzji administracyjnej właściwego organu, stwierdzającej w swoim rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa żywnościowego przez nieprawidłowe oznakowanie produktu.

Sąd przypomniał, że ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tj. Dz.U. z 2019 r., poz.1252) przewiduje wydawanie decyzji w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu lub nakazu wycofania z obrotu produktu niespełniającego wymagań zdrowotnych i w zakresie znakowania środków spożywczych (art. 8) oraz decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego (art. 32 ust. 1). Skoro zatem w chwili orzekania przez organy obu instancji nie pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja administracyjna właściwego organu, stwierdzająca naruszenie przepisów prawa żywnościowego, to organy nie miały podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności wykonane w ramach urzędowej kontroli żywności. Przedwczesne było tym samym wszczęcie postępowania i orzekanie w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności kontrolne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, o którym mowa w przepisie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej "p.p.s.a.") tj.: przepisów art. 75 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (dalej zwana: "u.b.ż.ż." oraz § 2 ust. 1 pkt 2 lit. b), § 4 ust. 1 pkt 2 lit b) i pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 października 2017 roku w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności (zwanego dalej: "rozporządzeniem MZ") oraz art. 83 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/ 74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), (dalej zwane: "rozporządzeniem nr 2017/625") poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że warunkiem obciążenia skarżącej opłatą za pobranie prób suplementu diety i ocenę jego oznakowania jest wydanie ostatecznej decyzji stwierdzającej naruszenie przepisów prawa żywnościowego, w sytuacji gdy w/w naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu przepisy prawa będące podstawą wydania decyzji w sprawie obciążenia Skarżącej jako podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzanie suplementu diety do obrotu nie przewidują takiego wymogu i jako samodzielną przesłankę wydania decyzji obciążającej ten podmiot opłatą wskazują stwierdzenie przez kontrolujących, w toku czynności podjętych w ramach urzędowych kontroli żywności, niezgodności z przepisami prawa żywnościowego;

II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (zwany dalej: "k.p.a.") wyrażające się w błędnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że jedynym dowodem pozwalającym na ustalenie, że doszło do naruszenia przez Skarżącą przepisów prawa żywnościowego dotyczących znakowania suplementów diety i wydanie przez Organ decyzji obciążającej Skarżącą opłatą za pobranie prób suplementu diety i ocenę jego oznakowania, jest ostateczna decyzja administracyjna właściwego organu stwierdzająca w swoim rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa żywnościowego przez nieprawidłowe oznakowanie produktu i w konsekwencji przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że zachodzą podstawy do uwzględniania skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2020 r.;

III. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a., art. 127 § 1 k.p.a, art. 104 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. oraz poprzez nie rozważanie w toku rozpatrywania sprawy, stanowiące w istocie niezbadanie istoty sprawy oraz nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, kluczowej dla niniejszej sprawy kwestii dotyczącej tego, czy prawidłowo kontrola (ocena) znakowania suplementu diety o nazwie "[...] FORTE", wykazała nieprawidłowość polegającą na zamieszczeniu na opakowaniu pośrednim i bezpośrednim produktu nazwy handlowej "[...] FORTE", w której człon "[...]" może być kojarzony ze stanem chorobowym i tym samym przypisuje produktowni właściwości lecznicze i czy prawidłowo zostało przez organ przyjęte, że art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1924/2006") nie upoważnia Skarżącej do znakowania suplementu diety nazwą handlową "[...] FORTE", bowiem artykuł ten dotyczy znakowania oświadczeniami zdrowotnymi, a nie przypisywania produktom właściwości leczniczych.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi spółki, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi i na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok uchylający kwestionowane decyzje organów obu instancji odpowiada prawu, mimo błędnego uzasadnienia.

Należy się zgodzić ze skarżącym organem, że błędne jest stanowisko Sądu I instancji, że do wydania decyzji w sprawie obciążenia skarżącej spółki opłatą za przeprowadzenie badań laboratoryjnych produktu żywnościowego lub suplementu diety wymagane jest podjęcie przez organ kontrolujący wcześniejszej decyzji stwierdzającej naruszenie przepisów o bezpieczeństwie żywnościowym i zdrowotnym i wydanie ostatecznej decyzji stwierdzającej naruszenie przepisów prawa żywnościowego.

Zdanie Naczelnego Sądu Administracyjnego do wydania tego rodzaju decyzji o obciążeniu strony opłatami za wykonanie badań wystarczy samodzielna przesłanka polegająca na stwierdzeniu przez kontrolujących, w toku czynności podjętych w ramach urzędowych kontroli żywności, niezgodności z przepisami prawa żywnościowego; między innymi naruszenie norm bezpieczeństwa żywnościowego lub niezgodności składników i ich z deklarowanym składem chemicznym produktu. Aby spełniły się przesłanki zastosowania przepisu art. 36 ust.1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r., poz.1412) to wynik badań laboratoryjnych musi być dla kontrolowanego negatywny.

W decyzji organu I instancji, jako podstawa prawna ustalenia opłaty wskazany został art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz § 5 ust. 1 pkt 2b i pkt 3 a także § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach kontroli żywności (Dz. U. z 2009 r. Nr 78, poz. 656 ze zm.). W ocenie NSA pozostałe wskazane w decyzji przepisy nie mają bezpośredniego znaczenia dla ustalenia wysokości opłaty

Zgodnie z treścią art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, podmioty działające na rynku spożywczym podlegające urzędowym kontrolom organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej są obowiązane do pokrywania opłat uwzględniających koszty związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności, jeżeli w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności z przepisami prawa żywnościowego, w tym jeżeli zachodzi konieczność pobrania próbek żywności albo materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań i wykonania badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia niezgodności. W § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach kontroli żywności, zawarte zostało odwołanie do § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b tego rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że opłaty za czynności wykonywane przez pracowników Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności obejmują koszty wykonania czynności oceny spełniania przez środki spożywcze wymagań zdrowotnych, a także spełniania przez materiały lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością wymagań określonych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylającego dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG (Dz. Urz. UE L 338 z 13.11.2004, str. 4) oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 54 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w tym:

a. oceny cech organoleptycznych,

b. pobrania próbek środków spożywczych lub materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań laboratoryjnych.

Ustawodawca w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia odróżnia wymagania zdrowotne od wymagań związanych z oznakowaniem żywności (Dział II ustawy). W ustawie tej wyodrębnia się też wymagania higieniczne. Z kolei w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach kontroli żywności, do wymagań zdrowotnych zaliczane są także wymagania związane z prawidłowym oznakowaniem żywności.

Zdaniem NSA, dla potrzeb ustalenia w rozporządzeniu wysokości opłat, dopuszczalne jest uznanie, że wymagania zdrowotne obejmują też kwestie związane z oznakowaniem produktu. Jest to pewne uproszczenie dokonane na potrzeby obliczania wysokości opłat. Wprawdzie w tytule działu III ustawy wymagania higieniczne i zdrowotne zostały wyodrębnione, ale w samym dziale nie ma podziału na dwa rozdziały o takich nazwach, tylko wymagania związane z oznakowaniem żywności są jedynym z dwunastu rozdziałów tego działu.

Treść § 2 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w powiązaniu z treścią § 5 ust. 1 pkt lit. b i pkt 3 tego rozporządzenia wskazuje na powiązanie ze sobą czynności pobrania próbek i wykonaniem analiz ze stwierdzeniem nieprawidłowości w oznakowaniu produktu. Zdaniem NSA, uwzględniając treść art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia uznać należy, że możliwe jest pobranie opłaty za czynność pobrania próbek środków spożywczych lub materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań laboratoryjnych (§ 2 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia) jeśli w wyniku pobrania tych próbek zostanie stwierdzone, że oznakowanie produktu jest nieprawidłowe. Jeśli natomiast nieprawidłowości w oznakowaniu produktu nie zostały poczynione w wyniku analizy pobranych próbek, tylko są to ustalenia niezwiązane z wynikami tych analiz, to nie ma podstaw prawnych do ustalania opłat za pobranie próbek.

W niniejszej sprawie nie zostało ustalone przez organ administracji, że nieprawidłowości w oznakowaniu produktu zostały stwierdzone w wyniku pobrania i analizy składu tego produktu. Tym samym brak było podstaw do nałożenia opłaty na skarżącą Spółkę.

W konsekwencji, zdaniem NSA, za niezasadny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia z dnia 25 sierpnia 2006 r. oraz § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłata za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności.

Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł być zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Istotą sprawy nie była kwestia prawidłowości ustaleń faktycznych, tylko kwestia wykładni przepisów stanowiących podstawę nałożenia na skarżącą kasacyjnie spółkę opłat.

Nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Jak to zostało już wyżej wskazane, istotą sprawy była kwestia wykładni przepisów stanowiących podstawę nałożenia na skarżącą spółkę opłat. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, podmioty działające na rynku spożywczym są obowiązane do pokrywania opłat za czynności kontrolne, jednak wyłącznie uwzględniających koszty związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności, jeżeli w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności z przepisami prawa żywnościowego, w tym jeżeli zachodzi konieczność pobrania próbek żywności albo materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań i wykonania badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia niezgodności. Jeżeli stwierdzone niezgodności można było wykryć bez badań laboratoryjnych, to koszty pobierania próbek do badań nie rodzi obowiązku po stronie podmiotu kontrolowanego ponoszenia opłat na podstawie art. 75 ust.1 ustawy o bezpieczeństwie żywności.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu braku usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt.2 p.p.s.a.

.