Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 452/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.) Sędzia NSA Zofia Flasińska asesor WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. N. kwotę 500,- (pięćset) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 452/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lutego 2001 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i przyłączy w W. przy ul. [...] ( działki o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...]).

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym o ustaleniu warunków zagospodarowania przestrzennego orzeka się na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego zaś zgodnie z art. 43 tej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu. Zgodnie z obowiązującym planem szczegółowym zagospodarowania terenu Osiedla M. zamierzona inwestycja położona jest w jednostce bilansowej o symbolu F3-MN, UHURUG, dla której plan ten przewiduje tereny dla adaptowanej i projektowanej zabudowy jednorodzinnej. Dojazd do działek przewidziany jest poprzez projektowaną ulicę oznaczoną na planie symbolem 19KUD. Wobec zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W.

Po rozpoznaniu skargi złożonej przez B. O. – wyrokiem z dnia 11 września 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie dokonał pełnej analizy ustaleń miejscowego planu szczegółowego osiedla M. zatwierdzonego uchwałą z dnia [...].05.1994r. pod kątem możliwości zrealizowania projektowanej inwestycji na działkach nr [...] i [...] i zupełnie nie odniósł się do zarzutu skarżącej zawartego w odwołaniu, że ich łączna powierzchnia nie spełnia wymogu powierzchni minimalnej działek powstałych w wyniku scalenia. ( 800 m2)

Rozpoznając ponownie sprawę – decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – na podstawie art. 138§2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu tego stanowiska organ odwoławczy podał, że w dniu 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80 poz. 717). Art. 87 ust. 3 tej ustawy stanowi, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję wygasł i na przedmiotowym terenie brak jest obowiązującego planu zagospodarowania. Wobec konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości zgodnie z wymogami art. 4 ust. 2, 59, 60 w zw. z art. 53 ust. 4 i art. 61 w/w ustawy organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł A. N.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ odwoławczy błędnie ustalił, że wygasł miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dniem 31 grudnia 2003 r. albowiem na terenie ul. [...] został uchwalony w dniu [...].12.2003 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego nie było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy z powodu braku tegoż planu. Dodatkowo skarżący podniósł, że organ odwoławczy winien zastosować – przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu planowanej inwestycji przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. o planowaniu przestrzennym albowiem art. 85 ustawy z dnia 27.03.2003 r. stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej uwzględnienie. Przyznało, że dla terenu objętego inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia [...].12.2003 r. i opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...] nr [...] poz. [...] a realizowana inwestycja nie narusza obowiązującego planu.

Uczestniczka postępowania – B. O. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Art. 7 kpa nakazuje organom administracji publicznej dokładne wyjaśnienia stanu faktycznego. Okoliczność mająca kluczowe znaczenie dla rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy zostały przez organ odwoławczy błędnie ustalone. Niesporne w niniejszej sprawie jest, że organ odwoławczy wadliwie ustalił, że na terenie objętym planowaną inwestycją brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wobec wygaśnięcia planu z [...].05.1994 r. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego na terenie ul. [...] i [...] od dnia 26.05.2002 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego M. część IIb zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia 7.12.2001 r. i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...] nr [...] poz. [...]. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 23.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. .( Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm. ).

Błędne ustalenie przez organ w/w faktu skutkowało naruszeniem art.138§2 kpa.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji.. Art. 138 kpa przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko takie zostało ugruntowane na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyrokach NSA z 22.03.1996 S.A./Wr 1996/95 (ONSA 1997 nr 1 poz. 35), z dnia 14.08.1987 IVSA 385/87. Wydanie zatem decyzji kasatoryjnej – na podstawie art. 138§2 kpa powinno być wyjątkiem od zasady. Za powyższym przemawia także dane organowi odwoławczemu przez ustawodawcę w art. 136 kpa uprawnienie do przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy nie można przyjąć, że w przypadku gdy na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. A zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138§2 kpa.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy winien orzekać na podstawie przepisów ustawy z dnia 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 85 ustawy z dnia 23.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11.09.2003 r. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została wydana dnia [...] maja 2001 r. W tej dacie – w myśl art. 16 kpa stała się ona decyzją ostateczną. Natomiast w dacie jej uchylenia jako ostatecznej obowiązywały przepisy ustawy z dnia 23.03.2003 r, która weszła w życie 11 lipca 2003 r. W konsekwencji powyższego uchylenie tej decyzji przez Sąd skutkowało koniecznością rozpoznania odwołania B. O. na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Prawidłowo zatem organ odwoławczy w decyzji z [...].03.2004 r. wskazał jako podstawę prawną orzekania przepisy tej właśnie ustawy a zarzut skarżącego naruszenia przepisu art. 85 jest nieuzasadniony.

Przepisy ustawy z dnia 23.03.2003 r. w art. 59 wskazują w jakich przypadkach wymagane jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organ odwoławczy rozpoznający ponownie odwołanie B. O. winien wziąć pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez ten organ. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia organu będą też podnoszone przez skarżącego okoliczności, że planowana inwestycja jest już częściowo zrealizowana.

Wskazane wyżej uchybienia wskazują, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7 i 107§3 i 138§2 kpa oraz art. 87ust. 3 ustawy z dnia 23.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako niezgodną z prawem należało uchylić.

Mając powyższe na uwadze – na mocy art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr153 poz. 1270) oraz art. 200 tej ustawy Sąd orzekł jak w sentencji.