Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1087/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2; art. 141 par. 4; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c; art. 174; art. 176; art. 184; art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.1 par. 1; art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 7; art. 8; art. 77; art. 80; art. 107 par. 1; art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 5 lit. a, b, c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1798/10 w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwoty 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1798/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2010 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji oparł się na następującym stanie sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2010 roku, nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż dziewięć osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy przytoczył treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, iż [...] lutego 2010 roku poddano kontroli drogowej pojazd marki Opel [...]. Na dachu pojazdu umieszczono baner z napisem "[...] przewóz osób [...]", co zostało udokumentowane za pomocą zdjęć wykonanych aparatem fotograficznym. Kierujący okazał do kontroli wypis nr [...] z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej P.B. prowadzącemu działalność gospodarczą [...], a przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, iż wykonywał transport drogowy osób na rzecz skarżącego - na podstawie umowy o pracę. Podał też, że po odbytym kursie z pasażerem wydaje mu wydruk z kasy fiskalnej zarejestrowanej na skarżącego.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego wskazał, iż przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) nie definiują pojęcia urządzenia technicznego, zatem niezbędne było posłużenie się wykładnią językową a także celowościowo-funkcjonalną tego terminu. Zdaniem organu odwoławczego czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonego na dachu pojazdu urządzenia za urządzenie techniczne w myśl art.18 ust. 5 lit. c) u.t.d., było to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu. Takie urządzenie pełni bowiem rolę znaku identyfikującego wykonującego okazjonalny transport drogowy osób. W celu skutecznej ochrony przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne wprowadzać w błąd potencjalnych klientów, co do rodzaju przewozu.

Organ II instancji stwierdził ponadto, iż jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego urządzenia. Analiza sporządzonej w czasie kontroli dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wskazywała, że umieszczone na dachu zatrzymanego pojazdu urządzenie służyło prowadzonej działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę na powyższą decyzję wskazał, że konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych od przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było między innymi wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem z naruszeniem przepisu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.

W sprawie bezspornym było, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny i umieścił na dachu pojazdu "plafon", jednak skarżący nie zgodził się z definicją "urządzenia technicznego" przyjętą przez organ. Sąd, za organem, przyjął, że przez urządzenie techniczne należy rozumieć takie urządzenie, którego umieszczenie na dachu pojazdu może wywołać wrażenie (sugerować), że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu i tym samym upodabnia pojazd do taksówki. W związku z tym WSA uznał, że zamontowane na dachu urządzenie jest urządzeniem technicznym w rozumieniu cyt. przepisu, a w konsekwencji organ zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną.

Sąd I instancji podkreślił, że żaden z organów nie był związany powołaną decyzją Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I ani przyjętą przez ten organ wykładnią cyt. przepisu, więc zarzut naruszenia przepisu art. 8 Kpa. uznał za niezasadny.

Za nieuzasadnione uznał też WSA zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.).

P.B. skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

- art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez jego błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie, a także błędną wykładnię co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd I instancji, że "plafon na płycie magnetycznej bez obwodu elektrycznego" jest "lampą lub innym urządzeniem technicznym";

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), poprzez przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, który organ I i II instancji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, co doprowadziło do wewnętrznie sprzecznych i wykluczających się wniosków zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku;

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 8 w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo wadliwie prowadzonego przez organy obu instancji postępowania administracyjnego, którego wynikiem było wydanie sprzecznej decyzji w stosunku do decyzji wydanej w takiej samej sprawie (tożsamość przedmiotowa) i dotyczącej tej samej osoby (tożsamość podmiotowa) przez inny organ administracji publicznej, bez bliższego wyjaśnienia zmiany stanowiska, logicznie sprzeczne poglądy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz nieustosunkowanie się organów do wszystkich wniosków i twierdzeń pełnomocnika skarżącego, w szczególności do odmiennej wykładni przepisu art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d.

- art. 3 § 1 i 145 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, pomimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości. Niedokładne zebranie materiału dowodowego, a w związku z tym niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez organ w niniejszej sprawie oraz pominięcie istotnego dowodu dla strony w postaci Aneksu Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku, do certyfikatu bezpieczeństwa Nr [...] Przemysłowego Instytutu Motoryzacji doprowadziło w konsekwencji do wydania zaskarżonego wyroku w oparciu o dowolnie ustalone przesłanki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., przy czym we wszystkich zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, z wyjątkiem zarzutu drugiego, strona skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 p.p.s.a., a w zarzucie pierwszym naruszenie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl natomiast § 2 kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei powołany przez skarżącego przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Sąd pierwszej instancji nie naruszył żadnego z tych przepisów, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów nie może być uznany za uzasadniony.

Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący nie sprecyzował na czym naruszenie tego przepisu polegało, poza twierdzeniem, że sąd pierwszej instancji przyjął stan faktyczny bez wyczerpującego rozpatrzenia go przez organy i bez jego właściwej oceny. Takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej określonym w art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej i wymienionymi w niej podstawami zaskarżenia musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego. Zakładając, iż skarżący kwestionuje prawidłowość sporządzenia uzasadnienia kontrolowanego wyroku stwierdzić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed prowadzącymi je organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn prawnych skarga została oddalona. Dotyczy to w szczególności prawidłowości przyjętych za podstawę wyroku ustaleń obejmujących wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął za podstawę wyroku ustalenia dotyczące umieszczenia na dachu kontrolowanego pojazdu baneru z napisem [...]. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu z kontroli pojazdu oraz zdjęciach pojazdu sporządzonych przez przeprowadzającego kontrolę inspektora transportu drogowego. Pod wskazanym numerem telefonu można zamówić usługę przewozu.

Umieszczenie na dachu pojazdu baneru reklamowego spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust 5 lit. c) u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia "lamp lub Innych urządzeń technicznych". Według Sądu pierwszej instancji przy wykładni przepisu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. znaczenie ma cel wprowadzenia omawianego zakazu, którym jest zakazanie próby identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd, dodając, że ustawa o transporcie drogowym wprowadziła odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, co także podkreślił sąd pierwszej instancji. Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów osób jest wprowadzony art. 18 ust.5 lit. c) u.t.d. zakaz umieszczania na pojeździe oświetlenia i oznakowania charakterystycznego dla taksówki, w przypadku gdy pojazdem do 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany jest przewóz okazjonalny w transporcie drogowym.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej ratio legis wprowadzonego zakazu (tak jak i pozostałych zakazów określonych odpowiednio w art.18 ust. 5 lit. a), lit. b) i lit. c) u.t.d.) było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. np. uzasadnienie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia 2010 r. TS 24/10, wyrok NSA z 1 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 600/2009 ).

Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

Interpretując pojęcia "lampy lub innych urządzeń technicznych" umieszczonych na dachu pojazdu, o których mowa w art. 18 ust. 5 c u.t.d., wskazówek dla wykładni użytych zwrotów należy poszukiwać, jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w art.18 ust. 5 tej ustawy. Jak już wskazano zakaz ten wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców nie mających stosownej licencji oraz ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do wykonywanego przejazdu. Stosując ten rodzaj wykładni uznać należy, że nie ma znaczenia prawnego ustalenie czy lampa umieszczona na dachu pojazdu była podłączona do instalacji elektrycznej, czy też nie, jak i dokładne rozróżnienie przedmiotów określanych przez ustawodawcę, jako lampa lub inne urządzenie techniczne. Istota problemu sprowadza się, bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu pojazdu urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony nim pojazd wykonuje przewóz w oparciu o licencje na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty odnoszące się do kwestii ustaleń faktycznych obejmujących wyposażenie kontrolowanego pojazdu w urządzenia, o których mowa w art. 18 ust.5 lit. c) u.t.d. Prawidłowość zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji ustaleń nie może podważyć przedstawiony przez stronę Aneks Nr [...] do certyfikatu bezpieczeństwa wydany przez Przemysłowy Instytut Motoryzacji, wskazujący, że na dachu pojazdu zamontowany był plafon na płycie magnetycznej (bez obwodu elektrycznego). W świetle wyżej przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni art. 18 ust.5 lit. c) u.t.d., istotne było jedynie czy zainstalowane na pojeździe urządzenie upodobniało go do pojazdów, którymi wykonywany jest transport drogowy taksówką. Do oceny, czy w sprawie tej organy miały do czynienia z niedozwolonym urządzeniem, w rozumieniu tego przepisu, wystarczające było oparcie ustaleń na wykonanej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej i danych wskazanych w protokole kontroli, co słusznie zauważył organ II instancji, uznając nieprzydatność przedstawionego Aneksu jako dowodu w sprawie.

W świetle dotychczasowych wywodów brak jest podstaw do uznania, że stanowiące podstawę wyroku ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., zostały poczynione przez organy administracji publicznej i zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 7, art.77, art. 80 i art. 107§1 i § 3 k.p.a.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła ponadto naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wadliwie prowadzonego przez organy postępowania w niniejszej sprawie, którego wynikiem było wydanie sprzecznej decyzji w stosunku do decyzji wydanej w takiej samej sprawie i dotyczącej tej samej osoby przez inny organ administracji publicznej, bez bliższego wyjaśnienia zmiany stanowiska.

Wbrew temu zarzutowi nie narusza zasady równości wobec prawa z art. 32 ust.1 Konstytucji RP, jak i zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów Państwa określonej w art. 8 k.p.a., stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organ nie naruszył prawa wydając decyzję w stosunku do skarżącego w takim samym przedmiocie, sprzeczną z decyzją Komendanta Rejonowego Policji. Stanowisko to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w sposób wystarczający uzasadnił.

Jak trafnie zauważył WSA, oparcie się Głównego Inspektora Transportu Drogowego na wcześniejszej decyzji innego organu byłoby niezgodne z zasadą praworządności. Nie ma bowiem podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutu odmawiającego uprawnionemu organowi prawa do własnej oceny stwierdzonego w czasie kontroli stanu faktycznego a następnie dokonania subsumcji tego stanu pod określony przepis prawa.. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje związania jednego organu wcześniej wydanymi decyzjami innego organu. Decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji została wydana w indywidualnej sprawie, w oparciu o prawidłowo poczynione ustalenia w konkretnym stanie faktycznym, w którym doszło do naruszenia art.18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Przepis ten, jest normą bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że w razie stwierdzenia jego naruszenia organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej.

W świetle przedstawionych wywodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2010 r. została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zaistniały zatem przesłanki do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony.

Skarga kasacyjna zarzuca nadto Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., przy czym zarzut naruszenia tego przepisu postawiony w obrębie tej podstawy kasacyjnej wiąże się ściśle z zarzutami procesowymi. W konsekwencji, dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena zarzutów procesowych zawiera argumentację wskazującą, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował wymieniony w tym zarzucie przepis prawa materialnego.

Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 204 pkt. 1 p.p.s.a.