Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 259/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.),, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. R. i M. R. na decyzję Wojewody o z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...]. Nr [...] II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących J. i M. małżonków R. 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt.1 kpa oraz art. 80ust.1pkt.2, art.81ust.1pkt.1i2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz.2016 ze zm.) Wojewoda po rozpoznaniu odwołania J. i M. R. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] znak:[...] odmawiającą im zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku letniskowego z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami wodnokanalizacyjnym oraz energetycznym, a także zbiornika na ścieki sanitarne na działkach gruntu nr [...] i [...] położonych w R. Gm. O. L.

W uzasadnieniu oba organy administracyjne stwierdziły, że projektowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który został zmieniony uchwałą Rady Miasta w O. L. z dnia [...], Nr [...] w ten sposób, że m.in. z terenu [...] wydzielono działkę nr [...] o pow. 1,80ha, obejmującą przedmiotowe działki skarżących i przeznaczono ją pod zabudowę letniskową z ograniczeniem, że minimalna wielkość działki pod zabudowę wynosi dla nowych nabywców 1000m2. Organy ustaliły jednocześnie, że działka skarżących nr [...] ma powierzchnię 656m2 i została nabyta w dniu 5 lipca 2005r., a więc w okresie obowiązywania zmienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego nie może być zabudowana domkiem letniskowym.

W skardze na powyższą decyzję J. i M. małż. R. podnieśli, że nie są "nowymi nabywcami" w rozumieniu przepisów planu miejscowego, bowiem przedmiotową działkę w wielkości ustalonej w rejestrze gruntów już w 1993r. nabyli od H. i A. małż. P., którzy z kolei nabyli ją od pierwotnego właściciela L. J. K. w dniu 9 listopada 1993r., a więc 5 lat przed uchwałą Rady Miasta w O. L. ograniczającą powierzchnię zabudowy działki. Zdaniem skarżących "nowymi nabywcami" są H. i A. małż P., gdyż to oni nabyli przedmiotowe działki wprost od pierwotnego właściciela gruntów rolnych, a ponieważ miało to miejsce przed wprowadzeniem zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki te stały się działkami przeznaczonymi pod zabudowę letniskową bez względu na ich powierzchnię. Zdaniem skarżących, skoro zbywcy mieli prawo do zabudowy letniskowej działek, to i skarżący, nabywając własność działek nabyli również prawo ich zabudowy. Również z zaświadczenia Urzędu Gminy w O. L. z dnia 29 czerwca 2006r. oraz z pisma Urzędu Miasta i Gminy w O. L. skierowanego do Starostwa Powiatowego z dnia 25 listopada 2005r. wynika, iż obie działki położone są w terenie przeznaczonym pod zabudowę letniskową.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 35 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz.2016 ze zm.) nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania określone w pkt. 1 tego przepisu, a w szczególności, gdy projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami w tym m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracyjny wydając decyzję odmowną powinien zatem ustalić w sposób nie budzący wątpliwości - zgodnie z art.7, 77 i 80 kpa - że projektowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym planem miejscowym.

Zebrane w niniejszej sprawie materiały dowodowe nie dają podstaw do przyjęcia, że projektowana inwestycja polegająca na budowie budynku letniskowego z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami narusza plan miejscowy z tego powodu, że jest przewidywana na działkach o pow. mniejszej niż 1000m2. Zdaniem Sądu nie wynika to w szczególności z zapisu §2pkt.1 uchwały Rady Miasta w O. L. z dnia 18 czerwca 1998r., Nr XXXVII/194/98 w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy O. L. - "wielkość działki minimum 1000m2 dla nowych nabywców", na który powołują się organy administracyjne obu instancji.

Analizując treść powyższego zapisu planu stwierdzić należy, że jest on nieprecyzyjny, gdyż nie określa w sposób jasny jakich istniejących działek dotyczy. Ustalenie szczególnych warunków zagospodarowania terenu w miejscowym planie jest możliwe bowiem wyłącznie do działek wyodrębnionych geodezyjnie. Tymczasem §2 przedmiotowej uchwały odnosi się do nieistniejącej na mapach geodezyjnych działki nr [...] o pow. 1,80ha, którą "wydziela się" nadając symbol 86 UT. Z aktu notarialnego umowy sprzedaży z dnia 9 listopada 1993r., Rep. [...] (k.21) wynika, że powierzchnię 1, 80ha miała działka nr [...], która została podzielona na 31 odrębnych działek gruntu, które do chwili obecnej zaewidencjonowane są pod numerami od [...] do [...]. Istnieje zatem działka nr [...], ale jest to działka o powierzchni mniejszej niż 1,80ha, a więc nie do niej odnoszą się postanowienia paragrafu 2 .

Stwierdzić należy, że rada gminy w uchwale zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może "wydzielić" działki i nadać jej numeru ewidencyjnego. Przepis art. 15ust.1 pkt.8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz.717 ze zm.) zobowiązuje wprawdzie organy gminy do określenia w planie miejscowym szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, ale postępowanie w tym przedmiocie odbywa się w trybie i na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie scalania i podziału nieruchomości (Dz.U. Nr 86, poz.736). Uchwała rady gminy w przedmiocie planu miejscowego określa więc zasady scalenia i podziału nieruchomości, ale nie tworzy nowych działek. Z tego względu - zdaniem Sądu - §2 uchwały Rady Miasta w O. L. z dnia 18 czerwca 1998r., powinien być wskazówką dla właściwych organów dokonujących podziału lub scalania gruntów objętych postanowieniami tego planu. Z zapisu "wielkość działki minimum 1000m2 dla nowych nabywców" nie można natomiast wywodzić zakazu zabudowy letniskowej na istniejących już, ewidencyjnie wyodrębnionych działkach o mniejszej powierzchni. O tym, że obiekty budowlane mogą być realizowane na działkach mniejszych niż 1000m2 świadczy również treść wypisu z rejestru gruntów z dnia 12 października 2005r. dotyczący przedmiotowej działki nr [...] (k. 14 akt administracyjnych).

Skoro zatem treść planu nie zakazuje w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości budowy na działkach o pow. do 1000m2 figurujących w ewidencji gruntów nie ma podstaw do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę projektowanych obiektów.

Z powyższych względów należało uchylić zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145§1pkt.1lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).