Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 477/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.228 § 1 pkt 2, art.223 § 2 pkt 1, art.150.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 477/11

UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z 7 lipca 2009 r., na podstawie m.in. art. 21 § 3 i art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako O.p.) oraz art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a/ ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004, nr 54, poz. 535 ze zm.) określił skarżącemu J. H. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazane okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada roku 2006, w kwotach odmiennych od deklarowanych.

Decyzja ta została wysłana w dniu 9 lipca 2009r. listem poleconym na adres korespondencyjny skarżącego tj. G., ul. [...]. Z uwagi na nieobecność adresata, przesyłkę tę w dniu 13 lipca 2009r. pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym w G., o czym powiadomiono skarżącego pozostawiając awizo w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka ta nie została podjęta przez skarżącego. Uznana została za doręczoną skarżącemu w trybie art. 150 § 1 O.p. w dniu 27 lipca 2009r.

Postanowieniem z 13 marca 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 233 § 2 pkt 1 O.p. stwierdził, że odwołanie strony zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej rozpoczął się w dniu skutecznego doręczenia przesyłki tj. w dniu 27 lipca 2009r. i upłynął z dniem 10 sierpnia 2009r. Odwołanie strony z dnia 7 stycznia 2011r. (data nadania w urzędzie pocztowym) zostało wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu zawitego.

Wskazano przy tym, że postanowieniem z 14 marca 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (por. sprawa WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 476/11).

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając skarżonemu postanowieniu:

1/ naruszenie art. 121 i art. 122 O.p. i art. 161 § 1 O.p. w związku z art. 223 O.p. poprzez nieuwzględnienie faktu, że skarżący złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia i w związku z nieuzasadnioną odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uznanie, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu;

2/ naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony.

W uzasadnieniu pełnomocnik strony podkreślił, że w okresie kiedy organ pierwszej instancji wydał decyzję, skarżący przebywał na urlopie poza miejscem swego zamieszkania i w tym okresie nie miał realnej możliwości pozyskania informacji o wydanej i przesłanej do niego decyzji; (...) brak usprawiedliwionej nieświadomości nie można w związku z tym uznać za choćby lekkie niedbalstwo (...).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

I.

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli orzeczenie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym Sąd ma zarówno prawo jak i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

II.

Zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej, wydając postanowienie stwierdzające, że odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako O.p.), nie naruszył prawa, w tym art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 233 § 2 pkt 1 O.p.

Sąd nie podziela żadnego z zarzutów wskazanych w skardze. W sprawie nie naruszono art. 121 i art. 122 O.p. jak również nie naruszono dyspozycji art. 162 § 1 O.p., który w tej sprawie nie ma zastosowania. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie wydane w trybie art. 228 O.p. i nie rozpoznawano w niej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ta kwestia była przedmiotem orzekania przez Dyrektora Izby Skarbowej w postanowieniu z 14 marca 2011r., nr [...] (por. I SA/Gd 476/11).

Nie doszło również do naruszenia żadnego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, który w rozpoznawanej sprawie nie stanowi podstawy wydanego orzeczenia.

III.

Zgodnie z art. 223 § 2 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie.

W badanej sprawie, mając na uwadze tryb doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, termin do wniesienia odwołania tj. termin 14 dni należy liczyć z upływem 27 lipca 2009r.; tak więc termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącemu z dniem 10 sierpnia 2009r. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nadane zostało na poczcie w dniu 7 stycznia 2009r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu skarżonego postanowienia decyzja wymiarowa została wysłana w dniu 9 lipca 2009r. listem poleconym na adres korespondencyjny skarżącego tj. G., ul. [...], przy czym z uwagi na nieobecność strony, przesyłkę tę pozostawiono w urzędzie pocztowym w G. w dniu 13 lipca 2009r. - na okres 14 dni - do dyspozycji adresata, o czym powiadomiono skarżącego pozostawiając awizo w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka ta nie została podjęta przez skarżącego, a tym samym uznana została za doręczoną w trybie art. 150 § 1 O.p., jak wskazano, w dniu 27 lipca 2009r.

Skoro wniesiono odwołanie w sprawie po terminie, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że zostało ono wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, zgodnie z dyspozycją art. 228 O.p., przy czym – co należy podkreślić wobec treści zarzutów skargi - w tym trybie organ nie prowadzi postępowania dowodowego.

W świetle art. 228 O.p. konsekwencją stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest pozostawienie go bez rozpatrzenia. Oznacza to, że podatnik pozbawiony zostaje prawa do kontroli instancyjnej wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia, dlatego też postanowienia dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinny być wydawane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po analizie zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego. W badanej sprawie warunki te zostały spełnione. Przekroczenie terminu jest oczywiste i udokumentowane w sposób nie budzący wątpliwości.

W tym miejscu przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 października 2009 r., w sprawie I FSK 854/08, w którym postawiono następującą tezę: treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy; każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Tym samym organ podatkowy nie tylko jest uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. (wyrok opubl. w systemie LEX nr 5370580).

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie niezgodne jest z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż postanowienie to wydane zostało z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę.

EK