Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 435/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 4, art. 35 ust. 1, ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: par. 12 ust. 1, ust. 10, par. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, par. 14, par. 19 ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 2 pkt 1 lit. b, par. 29, par. 57, par. 60 ust. 1, par. 271 ust. 1, par. 273 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: par. 68 ust. 3 pkt 7 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 393
law: Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - t.j.
article: art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. B.A.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2020 r., poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", i art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa zmieniająca", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 104 k.p.a., art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), powoływanej dalej jako: "Prawo budowlane", oraz art. 25 ustawy zmieniającej, Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, z siedzibą w Ł., pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażami oraz zewnętrznymi instalacjami: elektryczną i elektrotechniczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na terenie nieruchomości przy ul. B. 199/205, dz. nr 89/22 i 89/32, obręb [...] w Ł.

W uzasadnieniu organ ten wskazał, że w dniu 1 grudnia 2020 r. do Prezydenta Miasta Ł. wpłynął wniosek inwestora S.M. - Prezesa Zarządu A. Sp. z o.o., sp. k. z siedzibą w Ł. o udzielenie pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażami oraz zewnętrznymi instalacjami: elektryczną oraz elektrotechniczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na terenie nieruchomości przy ul.B. 199/205, dz. nr 89/22 i 89/32, obręb [...] w Ł. Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor złożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy dla inwestycji, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. W dniu 7 stycznia 2021 r. inwestor uzupełnił przedłożony wniosek o decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] r., o przeniesieniu warunków zabudowy na wnioskodawcę.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w Ł. pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażami oraz zewnętrznymi instalacjami: elektryczną oraz elektrotechniczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na terenie nieruchomości przy ul. B. 199/205, dz. nr 89/22 i 89/32, obręb [...] w Ł. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek wraz z projektem budowlanym spełnia wymagania określone przepisami art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w związku z czym należało go zatwierdzić i udzielić pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji C. Sp. z o.o. D. Sp. k. z siedzibą w Ł. (następca prawny C. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Ł.) wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, podnosząc zarzuty naruszenia: art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowalnego w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie", art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego w związku z § 14 rozporządzenia oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego w związku z § 26 i § 28 ust. 1 tego rozporządzenia, wraz ze szczegółowym ich uzasadnieniem.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Wojewoda [...] wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 30 listopada 2020 r. wpłynął do organu I instancji w dniu 1 grudnia 2020 r., w związku z czym w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowalne w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 września 2020 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), powoływanej jako: "Prawo budowalne". Po przywołaniu następnie treści 35 ust. 1 Prawa budowalnego organ ten stwierdził, że decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając na uwadze powyższe, Wojewoda wskazał, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją polega na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami zlokalizowanych w Ł., ul. B. 199/205 (działki nr 89/22 i 89/32, w obrębie [...]). Budynek oznaczony jako A znajduje się przy wschodniej granicy działki, natomiast budynek B przy zachodniej. Budynki w przeważającej większości są swoim lustrzanym odbiciem. Odległość pomiędzy nimi wynosi 34,5 metra. Są to proste bryły, z częścią balkonów ulokowanych we wnękach, z podcieniami w części wejściowej i wjazdów do indywidualnych garaży, posiadają po 9 kondygnacji, 8 naziemnych i jednej podziemnej. W obu budynkach przewiduje się wyłącznie funkcję mieszkalną, pomieszczenia niemieszkalne służą wyłącznie zapewnieniu funkcji podstawowej, są to pomieszczenia infrastruktury i pomieszczenia przynależne. Działka inwestycyjna jest ogrodzona, uzbrojona, zabudowana. Na działce znajduje się budynek częściowo jednokondygnacyjny, częściowo dwukondygnacyjny, pełniący funkcje biurową i magazynową. Istniejący budynek jest wyposażony w instalacje wewnętrzne i zewnętrzne w terenie, instalacje: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, ciepłowniczą i energetyczną. Istniejący budynek zostanie rozebrany, projekt rozbiórki jest przedmiotem odrębnego opracowania. Dostęp do drogi publicznej (do ulicy B.) zapewniony jest za pośrednictwem wewnętrznej drogi (dz. nr 89/94) w północnej granicy działki inwestycyjnej. W okolicy występuje zabudowa o funkcji jak planowana (zabudowa mieszkalna wielorodzinna), która pozwoliła na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Sąsiedztwo nieruchomości przy ul. B. 199/205 stanowi zabudowa mieszkalna wielorodzinna (o wysokości IV-VII kondygnacji i wysokościach od ok. 12,7 m do ok. 24,3 m) i obiekty handlowo-usługowe o różnych gabarytach.

Następnie Wojewoda podkreślił, że dla przedmiotowej inwestycji wydana została w dniu [...] r. decyzja nr [...] o warunkach zabudowy, przeniesiona na nowego inwestora decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Organ odwoławczy odwołując się do jej ustaleń wskazał, że odnośnie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego decyzja (WZ) ustala:

- linie zabudowy - nieprzekraczalna - zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1; -warunek spełniony;

- wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - od 0,23 do 0,39; - warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż powierzchnia działek objęta WZ to: 3281,79 m2, powierzchnia zabudowy budynków A i B łącznie to 1237,16 m2 co stanowi 0, 38;

- szerokość elewacji frontowych (ściany szczytowe budynków): od 10 do 18,5 m - warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż wynosi ona 17,64 m (dla budynku A) i 17,74 m (dla budynku B) - vide: projekt architektonicznobudowlany str. 35;

- wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynków, gzymsów lub atfyk: od 21 m do 24,5 m - warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż wysokość budynków (zarówno budynku A jak i budynku B) do attyki wynosi 24,5 m;

- geometria dachu: spadki połaci dachowych wyznacza się zgodnie z wnioskiem od 0° do 5° warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż zaprojektowano dachy płaskie (projekt architektoniczno-budowlany str. 54, pkt. 1.3 forma architektoniczna).

Z kolei w zakresie warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji przyjęto, że obsługa komunikacyjna inwestycji: na warunkach istniejących przez zjazd z ul. B. i działki 93/5, 86/2, 89/87 (część d. działki nr 89/82), 89/94 (część d. działki nr 89/31) i 89/93 (część d. działki nr 89/31), na których ustalono odpłatne służebności gruntowe, polegające na prawie przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnego właściciela oraz użytkownika wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem - warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż wjazd oraz dojście na działkę odbywać się będzie w dwóch miejscach od strony północnej granicy działki z drogi dojazdowej, drogi wewnętrznej na działce nr ew. 89/94. Dla obsługi planowanej inwestycji należy zapewnić stanowiska postojowe (garażowe) dla samochodów osobowych poza pasami dróg publicznych minimum w liczbie 1 stanowisko postojowe/1 mieszkanie, lecz nie mniej niż 1 stanowisko postojowe/60 m2 powierzchni mieszkań. Powierzchnia użytkowa wszystkich parkingów (garaży) poniżej 0,5 ha. Z projektu budowlanego wynika, iż garaże podziemne znajdują się w podziemiach budynków oraz w przestrzeni podziemnej pomiędzy projektowanymi budynkami. Ilość lokali mieszkalnych to 68 w budynku A i 61 w budynku B. Przewidziano 104 miejsca parkingowe w przestrzeni podziemnej, na powierzchni 2602,28 m2 i 18 miejsc naziemnych na terenie inwestycji oraz 8 garaży. Mieszkań w sumie zaprojektowano 129. Powierzchnia lokali mieszkalnych to 3376,84 m2 (bud. A) i 3363,65 m2 (bud. B). Aby wyliczyć minimalną ilość miejsc parkingowych, należy podzielić powierzchnię lokali mieszkalnych (budynek A + budynek B), co daje 6740,49 m2 przez 60 m2 powierzchni mieszkań. Minimalna ilość miejsc parkingowych to 112, zaś na terenie inwestycji zaprojektowano ich w sumie 130.

Wychodząc z powyższych ustaleń Wojewoda [...] stwierdził, że przedłożony projekt budowalny jest zgodny z postanowieniami decyzji z dnia [...] r. (prawidłowa data decyzji: [...] r.) o warunkach zabudowy, przeniesionej na nowego inwestora decyzją z dnia [...] r.

W następnej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu. Odnosząc się do § 12 tego rozporządzenia wskazał, że teren inwestycji od północy graniczy z działką o numerze ewid. 89/94. W ewidencji gruntów i budynków widnieje zapis, że działka ta (drogowa) stanowi własność C. Sp. z o.o., Sp. k. Projektowane budynki od północy zaprojektowane zostały w granicy z tą działką (o numerze ewid. 89/94), co jest zgodne z zapisami warunków technicznych, gdyż działka ta jest działką drogową. Organ podkreślił, że za działkę drogową, o której mowa w § 12 ust. 10 rozporządzenia, może być uznana tylko działka ewidencyjna, będąca w całości drogą zarówno publiczną, jak również wewnętrzną, działka wyodrębniona geodezyjnie, oznaczona w ewidencji gruntów symbolem "dr". Stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków zewnętrznym wyrazem przynależności jakiegoś obszaru do użytku gruntowego o nazwie "drogi" jest oznaczenie go na mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego symbolem "dr". W § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) tego rozporządzenia wskazano, iż tereny komunikacyjne - drogi oznaczone są w ewidencji symbolem "dr". Niewątpliwie działka drogowa o numerze ewid. 89/94 te warunki spełnia. Tym samym niezasadnym jest zarzut odwołania dotyczący niezgodności przedmiotowego projektu budowalnego z § 12 rozporządzenia.

Następnie Wojewoda stwierdził, że od strony zachodniej działka inwestycyjna graniczy z działką o numerze ewid. 89/33, budynek B zlokalizowany został w największym zbliżeniu w odległości 4 m od tej granicy. Projektowane budynki są ustawione dłuższymi bokami wzdłuż krótszych boków terenu inwestycji, budynek A wzdłuż wschodniej oraz budynek B wzdłuż zachodniej granicy. Po wschodniej stronie teren inwestycji graniczy z działką o numerze ewid. 89/62, budynek A zlokalizowany został w największym zbliżeniu w odległości 4 m od granicy z tą działką.

Następnie mając na uwadze kwestię przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych zlokalizowanych na działkach sąsiednich, organ ten wskazał, że zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Powyższe uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Przedstawiony projekt budowlany zawiera analizę oddziaływania obiektu na nieruchomości pod kątem spełnienia warunków technicznych i odnośnie przesłaniania, która wskazuje, iż obszar, dla którego występować może przesłanianie, wnioskowanej inwestycji wynosi około 23 metry. Dla działki 89/33 oznacza to odsunięcie potencjalnej zabudowy o około 19 metrów od jej wschodniej granicy, co oznacza, że nadal pozostaje obszar około 18 metrów przeznaczony pod ewentualną zabudowę. W chwili obecnej nie występuje dla tej działki zjawisko przesłaniania - działka nie jest zabudowana. Od strony północnej działki nr 89/19 i 89/34 są przesłaniane na fragmencie w części południowej na głębokości około 10 metrów (na części jej długości). Nie uniemożliwia to jej potencjalnej zabudowy, działki mają ponad 38 metrów głębokości. W chwili obecnej działki są zabudowane budynkiem magazynowym - przesłanianie nie występuje. Od strony wschodniej działka nr 89/62 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, ale w odległości około 32 metrów. Istniejący budynek, jak i budynek projektowany, mają wysokość nieprzekraczającą 25 metrów - przesłanianie nie występuje. Działka nr 89/37 nie jest zabudowana - przesłanianie nie występuje. Podobnie jak w przypadku analizy zacieniania działka nr 89/37 nie może zostać zabudowana - spełnia częściowo funkcje działki drogowej, która obsługuje komunikacyjnie zrealizowane osiedle mieszkaniowe przy ul. B. 209. Z tego też względu projektowana inwestycja nie ogranicza możliwości potencjalnej zabudowy na tej działce.

W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że spełnione są również warunki w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 ust. 1 rozporządzenia). Z projektu budowlanego wynika, iż projektowany zespół budynków zacienia sąsiednie działki budowlane od strony - zachodniej (działka o nr 89/33) północnej (działki o nr 89/19 i 89/34) oraz wschodniej (działki nr 89/62 i 89/37 w ich północnej części). Na działce 89/33 zacienianie występuje w czasie około trzech godzin porannych i tylko w północno - wschodnim narożniku. Projektowana inwestycja nie zacienia niezbudowanej działki 89/33 w sposób uniemożliwiający jej potencjalną zabudowę, również potencjalna zabudowa na tej działce nie powodowałaby zacieniania wnioskowanego budynku. Dla działek 89/19 i 89/34 analiza wskazuje na zacienianie w ich południowych częściach, pozostawiając nadal możliwość realizacji potencjalnej inwestycji przy lokalizacji w części północnej tych działek. Potencjalna inwestycja na tych działkach nie będzie zacieniać wnioskowanej inwestycji. W części wschodniej na działce nr 89/62 istnieje siedmiokondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny w odległości około 29 metrów od granic wnioskowanej nieruchomości. Działka 89/37 nie może zostać zabudowana - spełnia częściowo funkcje działki drogowej, która obsługuje komunikacyjnie zrealizowane osiedle mieszkaniowe przy ulicy B. 209.

Jednocześnie organ podkreślił, że projekt budowlany jest zgodny z § 29 rozporządzenia w zakresie odprowadzenia wód opadowych bezpośrednio na teren działki inwestora, inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej oraz dostęp do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Zaprojektowano instalacje zewnętrzne, według odrębnych opracowań i wewnętrzne, tj: wodociągowa, CO, kanalizacyjna, elektryczna i teletechniczna, wentylacji mechanicznej mieszkań oraz garażu, wentylacji oddymiania garażu i zapobiegania zadymieniu ciągów komunikacyjnych, instalacja hydrantowa, szczegółowe rozwiązania według projektów branżowych. Na PZT pokazano połączenie z sieciami zewnętrznymi, w tym przebieg przyłączy, m.in. od strony działki nr 89/37. Żaden przepis prawa nie zobowiązuje inwestora do dołączenia do projektu budowlanego warunków ZWIK, których brak przywołuje odwołujący. Natomiast dostęp do drogi publicznej zapewniony jest przez działkę drogową nr 89/94 i dalej aż do istniejącego zjazdu z ulicy B. W związku z tym zarzuty odwołania dotyczące braku dostępu nieruchomości do drogi publicznej nie znajdują odzwierciedlenia w aktach przedmiotowej sprawy. Wjazd oraz dojście na działkę odbywać się będzie w dwóch miejscach od strony północnej granicy działki z drogi dojazdowej. Wjazdy na działkę prowadzą do garaży znajdujących się w parterach budynków oraz miejsc postojowych znajdujący się między nimi.

Organ wskazał przy tym, że w myśl § 14 rozporządzenia zaprojektowany został wewnętrzny układ drogowy w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 5 m między projektowanymi budynkami. Ciąg pieszo-jezdny między projektowanymi budynkami stanowi również drogę pożarową. Z PZT wynika, iż na terenie inwestycji zaprojektowano 18 naziemnych miejsc parkingowych. Stosownie do treści § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych od placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego nie może być mniejsza niż: 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Z akt sprawy wynika, przedłożony projekt budowlany spełnia te wymagania. Odległość naziemnych miejsc parkingowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi wynosi, w największym zbliżeniu, 11 m. Stosownie do treści § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia stanowiska postojowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Z projektu budowlanego wynika, iż dwa naziemne stanowiska postojowe zlokalizowane są w granicy z działką o numerze ewid. 89/94, a część w odległości mniejszej niż 6 m. Jest to zgodne z przepisami warunków technicznych, gdyż § 19 ust. 7 stanowi, iż zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż działka o numerze ewid. 89/94 jest działką drogową.

Wojewoda wskazał następnie, że w rozdziale 7 rozporządzenia zdefiniowane zostały zasady usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Z § 271 ust. 1 warunków technicznych określono generalną zasadę, z której wynika, iż minimalna odległość pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynków ZL, niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej E, winna wynosić 8 m. Zdaniem organu, zwrócić uwagę należy, iż odległości te muszą być zachowane między projektowanym budynkiem na danej działce budowlanej, a budynkiem usytuowanym na działce sąsiedniej. Załączony projekt budowlany zawiera rozdział dotyczący warunków ochrony przeciwpożarowej (str. 58-63 pkt 1.9 zagadnienia ochrony przeciwpożarowej). Zarówno budynek A, jak i B lokalizowane są z zachowaniem wymaganej odległości ponad 4 m od granic działek. Od innych obiektów odległości te wynoszą ponad 12 m. Z projektu budowlanego wynika ponadto, iż projekt budowlany spełnia wymagania określone w § 273 ust. 1 rozporządzenia, projektowane budynki A i B rozgranicza droga wewnętrzna i miejsca parkingowe, a budynki oddalone są od siebie o około 34,5 m.

Wobec powyższego, Wojewoda [...] stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w przedstawionym projekcie budowlanym, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany spełnia również wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa 1 Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2018 r., poz. 1935 ze zm.).

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością D. Spółka komandytowa z siedzibą w Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia poprzez niestwierdzenie w ramach sprawdzania dokonywanego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego naruszenia ww. przepisów rozporządzenia polegającego na zaprojektowaniu budynku w granicy z działką 89/94 z obrębu [...], jak również w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką ew. nr 89/37 z obrębu [...], tj. bez zachowania minimalnych odległości określonych w ww. przepisie rozporządzenia oraz niezastosowanie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w celu usunięcia tego naruszenia,

b) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia poprzez niestwierdzenie w ramach sprawdzania dokonywanego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego naruszenia ww. przepisów rozporządzenia, polegającego na zaprojektowaniu zgrupowania stanowisk postojowych (łącznie 18 stanowisk postojowych) w granicy z działką 89/94 z obrębu [...], tj. bez zachowania minimalnych odległości określonych w powyższym przepisie rozporządzenia oraz niezastosowanie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art.136 § 1 k.p.a. w celu usunięcia tego naruszenia,

c) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia poprzez niestwierdzenie w ramach sprawdzania dokonywanego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego naruszenia przepisów rozporządzenia polegającego na niezapewnieniu działkom inwestycyjnym, na których realizowana ma być inwestycja, dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania inwestycji oraz odpowiadającego wymaganiom dotyczącym ochrony przeciwpożarowej, tj. zaprojektowanie jedynych wjazdów do garażu podziemnego, przez działkę, dla której inwestor nie posiada tytułu prawnego, a ustanowiona służebność nie obejmuje części terenów, który umożliwiłyby wjazd i wyjazd pojazdów z garaży podziemnych, oraz niezastosowanie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w celu usunięcia tego naruszenia,

d) art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez niestwierdzenie w ramach sprawdzenia dokonywanego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego naruszenia ww. przepisów polegającego na pomięciu uzasadnionych interesów prawnych osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu, tj. znacznym ograniczeniu prawa skarżącego (jako użytkownika wieczystego nieruchomości) do zabudowy działki 89/33 z obrębu [...] zgodnie z jego zamierzeniami budowlanymi, oraz niezastosowanie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 136 k.p.a. w celu usunięcia tego naruszenia;

2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. znak: [...], która pozostaje niezgodna z przepisami prawa i jako taka powinna zostać usunięta z obrotu prawnego,

b) art. 136 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w zakresie weryfikacji niezgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa, w sytuacji w której organ I instancji nie wyjaśnił tych istotnych okoliczności sprawy;

c) art. 7, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak: jw.

Z powyższych względów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka w pierwszej kolejności podniosła, że ściany budynku stanowiącego inwestycję (budynek usytuowany od wschodu) zarówno od strony wschodniej, jak i południowej, stanowią ściany z oknami. Tym samym, zgodnie z dyspozycją § 12 ust. 1 rozporządzenia powinny być usytuowane w odległości min. 4 m od granicy z działką ew. nr 89/37 z obrębu [...], stanowiącą działkę budowlaną. Odległość ta jednak w części narożnika budynku (południowo-wschodnie naroże budynku) jest mniejsza niż wymagana przepisami rozporządzenia. Zaprojektowanie budynku w takiej lokalizacji, bez uprzedniego uzyskania odstępstwa od przepisu zawartego w § 12 ust. 1 rozporządzenia, stanowi o oczywistej sprzeczności projektu zagospodarowania terenu z warunkami technicznymi. W ocenie skarżącej Spółki, Prezydent Miasta Ł., jak również Wojewoda [...], błędnie uznali, że działka ew. nr 89/94 z obrębu [...], stanowi działkę drogową, a zatem ustalone w § 12 ust. 1 rozporządzenia minimalne dopuszczalne odległości sytuowania budynków od działki nie mają zastosowania. Prezydent w uzasadnieniu swej decyzji całkowicie pominął kwestie wyjaśnienia powodów, dla których dopuścił zlokalizowanie budynków w granicy z działką nr 89/94 z obrębu [...]. Wojewoda [...] skupił się natomiast na fakcie, że zgodnie z ewidencją gruntów działka oznaczona jest jako "dr". Bez znaczenia, w ocenie organu, było, że działka stanowi własność prywatną, a co więcej, ustanowiona na niej służebność na rzecz każdoczesnego właściciela działki ew. nr 89/22 i 89/32 z obrębu [...], dotyczy wyłącznie wąskiego pasa działki. Strona skarżąca stwierdziła, że przepisy prawa nie definiują pojęcia działki drogowej, o której mowa w § 12 ust. 10 rozporządzenia. Zdaniem Spółki, za takie działki należy uznawać działki stanowiące drogi publiczne, tj. drogi zaliczone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ww. ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. 1). W przypadku jednak działek niestanowiących drogę publiczną (tj. niewchodzących w pas drogowy ww. dróg) ocena czy mamy do czynienia z działką drogową, nie jest jednoznacznie określona w przepisach prawa. Z kolei drogę wewnętrzną, na prywatnym gruncie, właściciel może w każdym czasie zagospodarować w sposób odmienny niż na cele związane z obsługą komunikacyjną. Dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą jako jedyne determinować możliwości uznania danej działki za działkę drogową.

Z kolei uzasadniając zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia poprzez uznanie, że inwestycja spełnia wymogi § 19 ust.2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia określającego minimalne odległości stanowisk postojowych od granicy działki, strona skarżąca wskazała, że zgodnie z częścią rysunkową projektu zagospodarowania terenu zaprojektowane w ramach inwestycji naziemne miejsca postojowe zlokalizowane zostały w granicy z działką ew. nr 89/94 z obrębu [...]. Zaprojektowane miejsca składają się z dwóch pasów terenu przeznaczonych pod stanowiska postojowe oddzielone wąskim pasem zieleni, a takie zorganizowanie miejsc postojowych musi być traktowane łącznie, tj. jako parking o 18 miejsca postojowych łącznie, a nie jako dwa oddzielne parkingi posiadające po 9 miejsc postojowych każde. Tym samym, zaprojektowane miejsca postojowe powinny być zlokalizowane w odległości min. 6 m od granicy z działką ew. nr 89/94 z obrębu [...]. Nie może tu mieć również zastosowania § 19 ust. 7 rozporządzenia, gdyż w ocenie skarżącej Spółki działka ew. nr 89/94 z obrębu [...] nie może być uznawana za działkę drogową.

Następnie, w odniesieniu do zarzutu naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia, strona skarżąca wskazała, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym sporządzonym dla inwestycji, dostęp do działek inwestycyjnych jest zapewniony przez dwie bramy wjazdowe (rozsuwane) oraz dwie furtki. Ponadto na teren działki, możliwym jest wjazd bezpośrednio do garaży, zlokalizowanych w budynkach. Wrota garażowe zlokalizowane są bezpośrednio w granicy z działką ew. nr 89/94 z obrębu [...]. Dostęp do działek inwestycyjnych możliwy jest wyłącznie poprzez działkę ew. nr 89/94 z obrębu [...], niestanowiącą własności inwestora, na której została ustanowiona służebność przejścia i przejazdu. Z treści aktu ustanowienia służebności jednoznacznie wynika, jaka część działki ew. nr 89/94 z obrębu [...] obciążona jest służebnością na rzecz właściciela działek 89/82 i 89/31 z obrębu [...]. Oczywistym jest tym samym, że dojście oraz dojazd do inwestycji może odbywać się wyłącznie przez pas gruntu prowadzący do dwóch bram wjazdowych, przy czym wjazdy nie mogą kolidować z istniejącymi miejscami parkingowymi. Uwzględniając treść służebności wskazano, że dostęp do ww. działek ewidencyjnych może odbywać się wyłącznie przez zaprojektowane dwie bramy wjazdowe. Ustanowiona służebność nie obejmuje pasów gruntu prowadzących do furtek oraz do garaży w budynkach. Rozwiązania projektowe dla inwestycji dotyczące zapewnienia dojść i dojazdów nie uwzględniają w znacznym stopniu treści ustanowionej służebności. Zdaniem strony skarżącej, nie można tym samym uznać, żeby zaprojektowane dojścia i dojazdy będą umożliwiały korzystanie z budynków w sposób określony w § 14 ust. 1 rozporządzenia. Jednocześnie, zdaniem skarżącej Spółki, nie można również uznać, aby takie rozwiązanie projektowe uwzględniało wymogi dotyczące ochrony przeciwpożarowej, albowiem nie można przecież przyjąć, że garaż podziemny, do którego dostęp przez wrota garażowe możliwy jest wyłącznie przez działkę stanowiącą działkę prywatną, co do której właściciele budynku nie będą mieli tytułu prawnego, spełnia, określone w rozdziale 8 rozporządzenia, wymagania przeciwpożarowe dla garaży. Ostatecznie, nie można również uznać, aby budynki, w których znaczna część wymaganych miejsc postojowych zaprojektowana jest w garażu podziemnym, do których brak jest prawnego dostępu, tj. brak ustanowienia prawa dojazdu przez działkę, przez którą dostęp byłby możliwy, posiada wymaganą, określoną w decyzji o warunkach, zabudowę, liczbę miejsc postojowych.

W dalszej kolejności, uzasadniając zarzut pominięcia uzasadnionych interesów prawnych osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania inwestycji, strona skarżąca stwierdziła, że uwzględniając zasadę równego traktowania, oraz prawną ochronę własności, nie można tym samym zaakceptować sytuacji, w której pierwszy inwestor na danym terenie jest uprawniony do takiego jego zagospodarowania, które w znaczny sposób ograniczy możliwości zabudowy terenów sąsiednich. Każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Zatem inwestor, który pierwszy zabudowuje swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień. Prawidłowo interpretowana zasada wolności budowlanej wiąże się również z objęciem ochroną prawa do zabudowy, przysługującego właścicielowi nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem strony skarżącej, wpływ inwestycji na możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej konkretyzuje się przede wszystkim w przepisach techniczno-budowlanych. W omawianej sytuacji podstawowe znaczenie mają wymagania rozporządzenia, a w szczególności te uregulowania, które określają możliwości sytuowania obiektów w relacji do innych obiektów lub granic działek budowlanych. Są to zwłaszcza § 19, § 40 i § 60 ust. 1 i 3 rozporządzenia. Przepisy te mogą wymusić na właścicielu sąsiedniej nieruchomości obniżenie wysokości planowanej zabudowy bądź konieczność odsunięcia się, w znacznym stopniu od granicy działki, co jest istotną ingerencją w prawo do zabudowy tej nieruchomości. Dlatego też pozwolenie na budowę, zwłaszcza dla inwestycji położonej w minimalnej, dopuszczalnej przepisami rozporządzenia, odległości od granicy z nieruchomością sąsiednią pozostającą poza dyspozycją inwestora, powinno uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania wszystkich stron i ochrony własności oraz dyspozycje zawarte w przepisie art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, jak i w przepisach art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego. Wobec powyższych rozważań, strona skarżąca stwierdziła, że na działce ew. nr 89/33 z obrębu [...] planuje zrealizować zabudowę o funkcji mieszkaniowej. Dopuszczenie usytuowania budynków w tak znacznym zbliżeniu do działki w sposób oczywisty w znacznym stopniu ogranicza możliwości zabudowy przez skarżącą. Nie ulega wątpliwości, że Wojewoda, w zupełności pominął nałożony na niego ustawowy obowiązek wyważenia interesów inwestora i właściciela działki sąsiedniej, tj. dz. ew. nr 89/33 z obrębu [...]. Z uzasadnienia decyzji Nr [...] wynika, że Wojewoda miał świadomość, iż realizacja inwestycji w zatwierdzonym kształcie w znacznym, niewspółmiernym stopniu ograniczy prawo zabudowy działki 89/33 z obrębu [...]. Konieczność odsunięcia zabudowy o prawie 20 m, podczas gdy inwestor projektowaną zabudowę realizować ma w minimalnej, dopuszczonej odległości, 4 m od granicy działki, wyłącznie potwierdza, że interesy właścicieli działek sąsiednich nie tylko nie są wyważone, ale realizacja inwestycji w znacznym stopniu ograniczy możliwości zabudowy terenów sąsiednich, co stoi w sprzeczności z przepisami prawa oraz z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że w jego ocenie odsunięcie potencjalnej zabudowy o prawie 19 m nie będzie wystarczające, ponieważ budynki o tak znacznej wysokości będą zacieniać w większym stopniu, niż przewidziany, teren działki ew. nr 89/33 z obrębu [...] oraz planowaną na działce zabudowę. Organy obu instancji nie dostrzegły tych nieprawidłowości, co skutkowało zatwierdzeniem projektu budowlanego inwestycji, która w sposób niesymetryczny ogranicza zabudowę na działce nr 89/33 z obrębu [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 6 września 2021 r. uczestnik postępowania – A. sp. z o.o. sp. k. siedzibą w Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, odniosła się do zarzutów zawartych w skardze. Odnośnie zarzutu dotyczącego zaprojektowania budynku bez zachowania minimalnych odległości określonych w przepisach prawa budowalnego, uczestnik stwierdził, że wyrazem przynależności jakiegoś obszaru do użytku gruntowego o nazwie "drogi" jest oznaczenie go na mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego symbolem "dr", a działka 89/94 z obrębu [...] oznaczona została w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". Odnośnie zarzutu dotyczącego zaprojektowania stanowisk postojowych bez zachowania minimalnych odległości określonych w przepisach Prawa budowlanego, Spółka stwierdziła, że opiera się on na błędnym stanowisku strony skarżącej jakoby działka 89/94 z obrębu [...] nie stanowiła działki drogowej, a zatem prawidłowo określona została ilość stanowisk postojowych oraz ich odległość od działek sąsiednich. Odnośnie zarzutu dotyczącego niezapewnienia dojścia i dojazdu do drogi publicznej uczestnik wskazał, że dostęp do drogi publicznej zapewniony został poprzez ustanowienie służebności przejazdu i przechodu przez działkę o numerze ewidencyjnym 89/94 z obrębu [...]. Taki sposób uregulowania dostępu do drogi publicznej spełnia wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]2018 r. Z kolei odnosząc się do zarzutu pominięcia uzasadnionych interesów prawnych osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania inwestycji Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem skarżącej, jakoby właściciel nieruchomości, który jako pierwszy zabuduje swoją nieruchomość, jest niejako faworyzowany, a zrealizowane przez niego zamierzenie budowalne automatycznie ogranicza działalność budowalną na działkach sąsiednich. W okolicznościach sprawy, realizacja przez wnioskodawcę budowy, której dotyczy zaskarżona decyzja, w dalszym ciągu pozwoli na realizację na działce o nr 89/33 inwestycji budowalnej, w tym wielorodzinnej. Z kolei analiza zacienienia działki przedstawiona przez stronę skarżącą jest nieczytelna, brak przy niej jakichkolwiek oznaczeń czy komentarzy.

W replice strony skarżącej z dnia 6 grudnia 2021 r. na pismo uczestnika postępowania, skarżąca Spółka powtórzyła większość zarzutów wskazanych w skardze i podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 23 listopada 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że organ i uczestnicy postępowania, z wyjątkiem A. Sp. z o.o. sp. k. w Ł., nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony i uczestnicy postępowania zostali zawiadomieni w drodze zarządzenia z dnia 21 grudnia 2021 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron i uczestników postępowania w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony i uczestnicy postępowania zostali powiadomieni o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i zapewniono im możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 23 listopada 2021 r.).

Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach, co tym samym uzasadnia oddalenie skargi.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażami oraz zewnętrznymi instalacjami: elektryczną oraz elektrotechniczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na terenie nieruchomości przy ul. B. 199/205, dz. nr 89/22 i 89/32 obręb [...] w Ł.

Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz.1333 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, na mocy zaś ust. 4 – w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W powołanym art. 35 ustawy Prawo budowlane został określony zakres działania organu administracji architektoniczno–budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno–budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno–budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że organ I instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany, po jego uzupełnieniu, jest zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego i spełnia wymagania określone art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 tej ustawy. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu dwóch wskazanych na wstępie budynków mieszkalnych z garażami oraz zewnętrznymi instalacjami, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela te ustalenia oraz uznaje dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego w sprawie za zgodną z regulacjami k.p.a., w tym zwłaszcza z art. 80 k.p.a.

W tym względzie, w pierwszej kolejności zgodzić się należy z organami orzekającymi w sprawie, że projekt budowlany przedłożony organowi I instancji do zatwierdzenia został sporządzony zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Ł. o warunkach zabudowy, przeniesioną na inwestora decyzją z dnia [...] r.

W rozważanym aspekcie wskazać bowiem należy, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, trafnie wywiódł, że w kwestii: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego decyzja (WZ) ustala: linie zabudowy - nieprzekraczalna (zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1) i warunek ten uznał za spełniony; wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - od 0,23 do 0,39 i ten warunek także uznał za spełniony. Z projektu budowlanego wynika bowiem, iż powierzchnia działek objęta WZ to: 3281,79 m2, powierzchnia zabudowy budynków A i B łącznie to 1237,16 m2, co stanowi 0,38. Jednocześnie organ zasadnie wskazał, że szerokość elewacji frontowych (ściany szczytowe budynków) określona jako: od 10 do 18,5 m i że warunek ten też został spełniony, bowiem z projektu budowlanego wynika, iż wynosi ona 17,64 m (dla budynku A) i 17,74 m (dla budynku B). Trafnie także organ podniósł, że wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynków, gzymsów lub atfyk wynosi: od 21 m do 24,5 m i warunek ten został spełniony. Z projektu budowlanego wynika bowiem, iż wysokość budynków (zarówno budynku A jak i budynku B) do attyki wynosi 24,5 m. Ponadto organ prawidłowo wskazał, że gdy idzie o geometrię dachu - spadki połaci dachowych wyznacza się zgodnie z wnioskiem od 0° do 5°, to i także ten warunek został spełniony. Z projektu budowlanego wynika bowiem, iż zaprojektowano dachy płaskie (projekt architektoniczno-budowlany str. 54, pkt. 1.3 forma architektoniczna).

Jednocześnie Sąd za prawidłową uznaje ocenę spełnienia przez przedłożony projekt budowalny warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym względzie organ trafnie wywiódł, że obsługa komunikacyjna inwestycji: na warunkach istniejących przez zjazd z ul. B. i działki 93/5, 86/2, 89/87 (część d. działki nr 89/82), 89/94 (część d. działki nr 89/31) i 89/93 (część d. działki nr 89/31), na których ustalono odpłatne służebności gruntowe, polegające na prawie przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnego właściciela oraz użytkownika wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem i w konsekwencji na tej podstawie trafnie wskazał, że warunek ten został spełniony. Jak wynika z projektu, wjazd oraz dojście na działkę odbywać się będzie w dwóch miejscach od strony północnej granicy działki z drogi dojazdowej, drogi wewnętrznej na działce nr ew. 89/94. Dla obsługi planowanej inwestycji, jak prawidłowo wskazał organ, należy zapewnić stanowiska postojowe (garażowe) dla samochodów osobowych poza pasami dróg publicznych minimum w liczbie 1 stanowisko postojowe/1 mieszkanie, lecz nie mniej niż 1 stanowisko postojowe/60 m2 powierzchni mieszkań. Powierzchnia użytkowa wszystkich parkingów (garaży) poniżej 0,5 ha. Z projektu budowlanego wynika, jak trafnie wskazał organ, iż garaże podziemne znajdują sięw podziemiach budynków oraz w przestrzeni podziemnej pomiędzy projektowanymi budynkami. Ilość lokali mieszkalnych to 68 w budynku A i 61 w budynku B. Przewidziano 104 miejsca parkingowe w przestrzeni podziemnej, na powierzchni 2602,28 m2 i 18 miejsc naziemnych na terenie inwestycji oraz 8 garaży. Mieszkań w sumie zaprojektowano 129. Powierzchnia lokali mieszkalnych to 3376,84 m2 (bud A) i 3363,65 m2 (bud. B). W tej sytuacji minimalna ilość miejsc parkingowych to 112, zaś na terenie inwestycji zaprojektowano ich w sumie 130. Powyższe ustalenia organu odwoławczego nie budzą zastrzeżeń Sądu.

W dalszej kolejności Sąd podziela stanowisko organów administracji, wedle których planowana inwestycja pozostaje zgodna z warunkami techniczno-budowalnymi, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, określonymi przepisami ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

W tym aspekcie należy zauważyć, że jak trafnie podniósł organ odwoławczy, teren inwestycji od północy graniczy z działką o numerze ewid. 89/94. W ewidencji gruntów i budynków widnieje zapis, iż działka ta (drogowa) stanowi własność C. Sp. z o.o., Sp. k. Projektowane budynki od północy zaprojektowane zostały w granicy z tą działką (o numerze ewid. 89/94), co jest zgodne z zapisami warunków technicznych, gdyż działka ta jest działką drogową. Nie sposób odmówić przy tym racji organowi odwoławczemu, że za działkę drogową, o której mowa w § 12 ust. 10 rozporządzenia, może być uznana tylko działka ewidencyjna, będąca w całości drogą zarówno publiczną, jak również wewnętrzną, działka wyodrębniona geodezyjnie, oznaczona w ewidencji gruntów symbolem "dr". Stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków zewnętrznym wyrazem przynależności jakiegoś obszaru do użytku gruntowego o nazwie "drogi" jest oznaczenie go na mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego symbolem "dr". W § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) tego rozporządzenia wskazano, iż tereny komunikacyjne - drogi oznaczone są w ewidencji symbolem "dr". Zgodzić się zatem należy z organami, że działka drogowa o numerze ewid. 89/94 te warunki spełnia.

W rozważanym aspekcie należy także podnieść, że organ trafnie wskazał, iż od strony zachodniej działka inwestycyjna graniczy z działką o numerze ewid. 89/33, budynek B zlokalizowany został w największym zbliżeniu w odległości 4 m od tej granicy. Projektowane budynki są ustawione dłuższymi bokami wzdłuż krótszych boków terenu inwestycji, budynek A wzdłuż wschodniej oraz budynek B wzdłuż zachodniej granicy. Po wschodniej stronie teren inwestycji graniczy z działką o numerze ewid. 89/62, budynek A zlokalizowany został w największym zbliżeniu w odległości 4 m od granicy z tą działką. W ramach poczynionych przez organ w tym zakresie ustaleń Sąd nie dopatrzył się również uchybień uzasadniających uwzględnienie skargi, zgodnie z jej argumentacją dotyczącą naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia.

W dalszej kolejności Sąd za prawidłowe uznał ustalenia Wojewody dotyczące kwestii przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych zlokalizowanych na działkach sąsiednich. W tym względzie w ślad za organem tym należy powtórzyć, że zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Powyższe uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m.

Wychodząc z tych ustaleń należy stwierdzić za organem, że przedstawiony projekt budowlany zawiera analizę oddziaływania obiektu na nieruchomości pod kątem spełnienia warunków technicznych i odnośnie przesłaniania, która wskazuje, iż obszar, dla którego występować może przesłanianie, wnioskowanej inwestycji wynosi około 23 metry. Dla działki 89/33 oznacza to odsunięcie potencjalnej zabudowy o około 19 metrów od jej wschodniej granicy, co oznacza – jak prawidłowo przyjął Wojewoda - że nadal pozostaje obszar około 18 metrów przeznaczony pod ewentualną zabudowę. Trafnie przy tym organ ten podkreślił, że w chwili obecnej nie występuje dla tej działki zjawisko przesłaniania - działka nie jest zabudowana. Od strony północnej działki nr 89/19 i 89/34 są przesłaniane na fragmencie w części południowej na głębokości około 10 metrów (na części jej długości). Zgodzić się zatem należy z Wojewodą, że nie uniemożliwia to jej potencjalnej zabudowy, działki mają ponad 38 metrów głębokości. W chwili obecnej działki są zabudowane budynkiem magazynowym i przesłanianie nie występuje. Od strony wschodniej działka nr 89/62 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, ale w odległości około 32 metrów. Istniejący budynek, jak i budynek projektowany, mają wysokość nieprzekraczającą 25 metrów, a zatem organ trafnie wskazał, że przesłanianie nie występuje. Przesłanianie nie występuje też w odniesieniu do działki nr 89/37, gdyż nie jest ona zabudowana i podobnie rzecz się ma w przypadku analizy zacieniania -działka nr 89/37 nie może zostać zabudowana - spełnia częściowo funkcje działki drogowej, która obsługuje komunikacyjnie zrealizowane osiedle mieszkaniowe przy ul.B. 209. Z tego też względu projektowana inwestycja – jak trafnie przyjął Wojewoda - nie ogranicza możliwości potencjalnej zabudowy na tej działce.

Sąd za prawidłową uznaje również dokonaną przez organ ocenę spełnienia w sprawie warunków w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, określonych w § 57 i § 60 ust. 1 rozporządzenia.

Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień w zakresie ustaleń organu dotyczących zgodności projektu budowlanego z § 29 rozporządzenia w zakresie odprowadzenia wód opadowych bezpośrednio na teren działki inwestora.

Rację mają przy tym organy, w tym zwłaszcza Wojewoda, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej oraz dostęp do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Zaprojektowano instalacje zewnętrzne, według odrębnych opracowań i wewnętrzne, tj: wodociągowa, CO, kanalizacyjna, elektryczna i teletechniczna, wentylacji mechanicznej mieszkań oraz garażu, wentylacji oddymiania garażu i zapobiegania zadymieniu ciągów komunikacyjnych, instalacja hydrantowa, szczegółowe rozwiązania według projektów branżowych. Na PZT pokazano połączenie z sieciami zewnętrznymi, w tym przebieg przyłączy, m.in. od strony działki nr 89/37. Trafnie przy tym organ wywiódł, że żaden przepis prawa nie zobowiązuje inwestora do dołączenia do projektu budowlanego warunków ZWIK, których brak przywołuje odwołujący. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, że dostęp do drogi publicznej zapewniony jest przez działkę drogową nr 89/94 i dalej aż do istniejącego zjazdu z ulicy B. W związku z tym zarzuty skargi dotyczące braku dostępu nieruchomości do drogi publicznej nie znajdują odzwierciedlenia w aktach przedmiotowej sprawy.

Zdaniem Sądu, na aprobatę zasługują również ustalenia organu w kwestii zgodności projektu z § 14 rozporządzenia. Trafnie organy przyjęły w tym względzie, że zgodnie z tą regulacją rozporządzenia zaprojektowany został wewnętrzny układ drogowy w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 5 m między projektowanymi budynkami. Ciąg pieszo-jezdny między projektowanymi budynkami stanowi również drogę pożarową.

Zauważyć przy tym należy, że z PZT, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, wynika, iż na terenie inwestycji zaprojektowano 18 naziemnych miejsc parkingowych. Stosownie do treści § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych od placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego nie może być mniejsza niż: 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Niewątpliwie ma rację organ, że przedłożony projekt budowlany spełnia te wymagania. Jak zauważył organ, odległość naziemnych miejsc parkingowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi wynosi, w największym zbliżeniu, 11 m. Stosownie do treści § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia stanowiska postojowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. W tym aspekcie podnieść należy za Wojewodą, że z projektu budowlanego wynika, iż dwa naziemne stanowiska postojowe zlokalizowane są w granicy z działką o numerze ewid. 89/94, a część w odległości mniejszej niż 6 m. Niewątpliwie jest to zgodne z przepisami warunków technicznych, gdyż § 19 ust. 7 stanowi, iż zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż działka o numerze ewid. 89/94 jest działką drogową, na co trafnie uwagę zwrócił organ odwoławczy i Sąd ustalenia organu w tym zakresie w pełni podziela.

W dalszej kolejności odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, w pełni akceptować należy także stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania przeciwpożarowe (§ 271 ust. 1 i § 273 ust. 1 rozporządzenia). Jak prawidłowo przyjął organ, projekt spełnia wymogi określone w tych przepisach, gdyż projektowane budynki A i B rozgranicza droga wewnętrzna i miejsca parkingowe, a budynki oddalone są od siebie o około 34,5 m.

Wreszcie podzielić należy stanowisko Wojewody [...], według którego w przedstawionym projekcie budowlanym, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art.20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany spełnia również wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa 1 Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2018 r., poz. 1935 ze zm.). Ponadto do dokumentacji zostało załączone oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Mając na względzie dokonaną powyżej ocenę legalności kontrolowanych decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na spełnienie określonych w przepisach wymagań (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Zarzuty zawarte w skardze dotyczące powołanych przepisów prawa materialnego, w szczególności Prawa budowlanego oraz ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., okazały się niezasadne. W większości są one powtórzeniem, rozwinięciem i kontynuacją zarzutów odwołania, do których organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

is