Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 730/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r., nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz E. O. kwotę [...] zł /... złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 730/11

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej (dalej – DIC) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm., dalej – O.p.), art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 1 pkt 4, art. 20 ust. 2, art. 22 ust. 2, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 z 2004 r. poz. 257 ze zm., dalej – u.p.a. z 2004 r.) w związku z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3 z 2008 r. poz. 11, dalej – u.p.a.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 38 ust. 2, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej – u.p.t.u.), po rozpatrzeniu odwołania E. O. (dalej – strona, skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (dalej – NUC) z dnia [...] uchylającej decyzję z dnia [...] oraz określającej kwotę podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że dnia 2 marca 2006 r. według dokumentu SAD Nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzony ze Szwajcarii samochód osobowy marki BMW 320D Touring, rok produkcji 2001, nr nadwozia [...]. Do zgłoszenia celnego zostały dołączone m.in.: faktura Nr [...] z dnia [...] określająca wartość przedmiotowego pojazdu na kwotę 1.000 CHF i deklaracja elementów dotyczących wartości celnej D.W.1. Zastosowano zerową preferencyjną stawkę celną. W wyniku rewizji celnej stwierdzono używany i uszkodzony samochód osobowy marki BMW o numerze nadwozia zgodnym z opisem w polu 31 dokumentu SAD, pozostałe dane przyjęto z załączonych dokumentów.

Zgłoszenie celne zostało przez organ celny przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym zgodnie z art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zmianami; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne Rozdział 2 Tom 4, str. 307, dalej - WKC).

W wyniku uzyskania negatywnego wyniku weryfikacji deklaracji o pochodzeniu zawartej na fakturze Nr [...], przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne, NUC przeprowadził postępowanie celne i decyzją z dnia [...] określił niezaksięgowaną kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 250 zł uznając, iż dla przedmiotowego pojazdu nie można było zastosować preferencyjnej stawki celnej.

Następnie decyzją z dnia [...] określił kwotę podatku akcyzowego w wysokości 1.431 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 931 zł.

Po otrzymaniu z Prokuratury Apelacyjnej pisma z dnia 5 października 2010 r. wraz z dokumentami uzyskanymi od Konfederacji Szwajcarii w ramach międzynarodowej pomocy prawnej dotyczącymi podmiotów dokonujących sprzedaży samochodów na terenie Szwajcarii, z których wynika, że eksporter o nazwie A. nie istnieje, NUC przeprowadził postępowanie wyjaśniające w części dotyczącej ponownego ustalenia wartości celnej samochodu. W dniu [...] wydał decyzję, w której określił niezaksięgowaną kwotę długu celnego w wysokości 826 zł. Z powodu niedoręczenia tej decyzji, z uwagi na upływ terminu do powiadomienia o niezaksięgowanej kwocie długu celnego, decyzją z dnia [...] wydaną w trybie art. 208 § 1 O.p., umorzono postępowanie w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] NUC na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] a decyzją z dnia [...] uchylił ją w części dotyczącej określenia kwot podatków: akcyzowego i od towarów i usług i określił ponownie te podatki w następujących kwotach: akcyzowy - 5.626 zł, od towarów i usług - 3.660 zł.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, wskazując, że w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Rozpatrując sprawę, DIC przeprowadził postępowanie uzupełniające w przedmiocie informacji na temat istnienia firmy A. i ustalił, że informacja odnośnie faktu, że w/w firma jest podmiotem nieistniejącym lub niemożliwe jest jej odnalezienie została pozyskana z systemu Intra KC - Arkusz Informacji dla Kontroli Celnej. Izba Celna otrzymała informację dotyczącą negatywnej weryfikacji dokumentów zakupu, deklaracji eksportera potwierdzających pochodzenie używanych pojazdów samochodowych przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne. Wśród wskazanych jednostek znajduje się firma A.

Decyzją z dnia [...], DIC utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie NUC. Powołując się na przepisy art. 221 ust. 3 i 4, art. 243 WKC i art. 56 ustawy Prawo celne, art. 22 ust. 2 u.p.a. i art. 38 ust. 2 u.p.t.u. stwierdził, że organy celne mają możliwość określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości po upływie okresu przedawnienia powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego a więc po upływie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponieważ w niniejszej sprawie upłynął termin na powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego, a istniała podstawa do zweryfikowania podatków należnych z tytułu importu przedmiotowego pojazdu, NUC w zaskarżonej decyzji dokonał ponownego określenia wartości celnej w przedmiotowym postępowaniu.

W ocenie DIC, NUC prawidłowo uznał, że w sprawie tej wystąpiła przesłanka wznowienia, określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. a mianowicie przesłanka zaistnienia nowych istotnych okoliczności faktycznych nieznanych organowi w dniu wydawania decyzji. Takie okoliczności wynikają z pism szwajcarskiej administracji celnej i dotyczą ustalenia, że firma A. nie istniała w dniu wystawienia rachunku sprzedaży pojazdu marki BMW 320D Touring. Fakt nieistnienia firmy A. w dniu sprzedaży samochodu marki BMW 320D Touring miał dla organów celnych charakter nowy w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, DIC wskazał, że co prawda w roku 2006 (w dniu wydania decyzji ostatecznej) organy celne posiadały dane na temat nieistnienia lub niemożliwej do odnalezienia firmy A., jednak posiadane informacje były zbyt ogólnikowe aby jednoznacznie uznać je za nową okoliczność w sprawie. Informacje te byłyby istotne dla niniejszej sprawy, gdyby zawierały więcej danych, tj. czy sprzedawca w ogóle nie istniał na rynku szwajcarskim, bądź też od kiedy nie istniał (wskazanie daty). Na podstawie znanych wówczas danych, NUC nie mógł wysuwać wniosków i sam oceniać, czy firma ta nie istniała w chwili sprzedaży pojazdu. Szwajcarskie organy celne wskazały bowiem jedynie, że sprzedawca był pod wskazanym adresem nieosiągalny, co nie można w żaden sposób utożsamiać z faktem nieistnienia tej firmy.

Dalej DIC wyjaśnił, że zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zmianami; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdział 2 tom 6, str. 3, dalej – rozporządzenia wykonawcze) - jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w artykule 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Wcześniej jednakże organ powinien zażądać zgodnie z art. 178 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, przedstawienia uzupełniających informacji. Jeżeli wątpliwości te pozostają, organ celny przed podjęciem ostatecznej decyzji powiadamia daną osobę na piśmie, o ile się o to zwróciła, o powodach tych wątpliwości i zapewnia jej odpowiednią możliwość udzielenia odpowiedzi. Ostateczna decyzja wraz z uzasadnieniem przekazywana jest zainteresowanemu na piśmie (art. 181 a ust. 2 rozporządzenia).

DIC wskazał, że w przedmiotowej sprawie podstawą do zastosowania w/w przepisu są pisma szwajcarskich władz celnych wraz z załącznikami, z których wynika, że firma A. (eksporter) jest firmą nieistniejącą oraz porównanie zadeklarowanej wartości transakcyjnej z wartością pojazdu na rynku eksportera, z którego wynika, że cena pojazdu podobnego na rynku szwajcarskim jest dużo wyższa od ceny wynikającej z przedmiotowego zgłoszenia celnego. Wystąpienie uzasadnionych wątpliwości pozwoliło, aby organ celny ustalił wartość celną inną metodą, niż metoda wartości transakcyjnej określona w art. 29 ust. 1 WKC.

Powołując się na uregulowania zamieszczone w art. 30, art. 31 WKC i wyjaśnieniach Komitetu ujętych w ramach Studium 1.1 ("Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych"), DIC zgodził się z NUC, że żadna z metod wskazanych w art. 30 ust. 2 lit. a-d nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanym przypadku i dlatego wartość celną przedmiotowego pojazdu należało ustalić z wykorzystaniem danych dostępnych we Wspólnocie, zgodnie z art. 31 ust. 1 WKC (metodą "ostatniej szansy"). DIC uznał, iż zasadne było oparcie się przez NUC na opinii biegłego z dnia 2 lutego 2011 r. skorygowanej w dniu 16 lutego 2011 r. r. w której wartość rynkową brutto biegły określił na kwotę 24.000 zł.

Biorąc to pod uwagę a także treść przepisów art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 4 i ust. 8, art. 75 ust. 1 - 3 u.p.a. oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, DIC uznał, że NUC prawidłowo określił kwotę podatku akcyzowego w kwocie 5.626 zł. DIC uznał także, że NUC prawidłowo na podstawie art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 1 i art. 41 ust. 1 u.p.t.u. określił kwotę podatku od towarów i usług na kwotę 3.660 zł.

Odnosząc się do wyjaśnień strony, iż sprowadzony pojazd został wyprodukowany na terenie Unii Europejskiej i przedłożonego przez nią pisma firmy BMW potwierdzającego zasadność zastosowania preferencji celnych przysługujących pojazdom wyprodukowanym na terenie Unii Europejskiej, DIC zwrócił uwagę, że pismo firmy BMW odnosi się do miejsca produkcji pojazdu, natomiast "deklaracja na fakturze" dotyczy "unijnego, preferencyjnego pochodzenia" pojazdu. Pojęć tych nie można utożsamiać, szczególnie, gdy mamy do czynienia z określaniem pochodzenia w ramach umów preferencyjnych. "Deklaracja na fakturze" jest dokumentem określonym w umowie międzynarodowej, która przewiduje tryb kontroli autentyczności oraz zasadności wystawiana takich dokumentów.

DIC uznał za niesłuszne również zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p.

Na powyższą decyzję DIC, E. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie jej w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu oraz naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i nieprawidłową ocenę dowodów.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca przypomniała przebieg postępowania w sprawie oraz poglądy sądów i piśmiennictwa na temat wykładni przepisów.

W ocenie skarżącej, DIC dokonał nieprawidłowej analizy dowodów i okoliczności faktycznych w świetle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez oparcie się w postępowaniu wznowieniowym na piśmie Prokuratury Apelacyjnej dotyczącym eksportera zakupionego przez nią pojazdu. Według strony, taki tryb postępowania skłania do wniosku, iż ujawnione w skarżonej decyzji stanowisko organu celnego wskazuje na chęć wykorzystania trybu nadzwyczajnego do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej (VAT + akcyza), czemu tego rodzaju postępowanie nie służy. Skarżąca stoi na stanowisku, że ujawnienie "nowych okoliczności faktycznych", o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Dowodem takim nie może być ogólna informacja przekazana przez Prokuraturę Apelacyjną wraz z pismami władz celnych Konfederacji Szwajcarii, z której wynika, iż eksportera A. należy określić jako "nieistniejącego", skoro identyczną wiedzę w tym zakresie potwierdził NUC we wniosku o udzielenie pomocy w sprawach celnych przez władze celne Szwajcarii z dnia 7 czerwca 2006 r.

Zarzut naruszenia art. 191 O.p. skarżąca oparła na zbyt swobodnej ocenie dowodów (nadinterpretacji) przez organy obu instancji. Ocena materiału dowodowego została bowiem przeprowadzona w sposób szczątkowy, a wręcz intencjonalnie wybiórczy.

W odpowiedzi na skargę, DIC wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym (“wznowieniowym"), który określono przepisami rozdz. 17 Działu IV O.p. Wskazany tryb postępowania wyznacza w niej granice kognicji zarówno organów podatkowych jak i sądu administracyjnego. Wynika to z faktu, że postępowanie nadzwyczajne w pierwszym rzędzie ma na celu weryfikację prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu pierwotnym (tj. zwyczajnym). Istota tego postępowania sprowadza się do rozstrzygnięcie kwestii występowania przesłanek określonych wprost w ustawie oraz dopuszczalności “uruchomienia" trybu nadzwyczajnego z uwagi na skutki terminów przedawnienia zobowiązań publicznoprawnych dochodzonych w trybie przepisów procesowych zawartych w O.p. (por.: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Oficyna Wyd. UNIMEX Wrocław 2003 r., str. 802 - 803). Jak wskazuje się w jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice sprawy zakreśla wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania. We wstępnej fazie tego postępowania (tj. bezpośrednio po wznowieniu) organ administracyjny ustala – wyłącznie – czy w ogóle wystąpiły przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Przesłanki te mają charakter kwalifikowany a ich katalog jest zamknięty. Stwierdzenie braku wystąpienia tych przesłanek wiąże się z koniecznością odmowy uchylenia ostatecznej decyzji.

Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości.

Podobnie, charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym – po wznowieniu postępowania administracyjnego, jest to, że diametralnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego będącego przedmiotem takiej analizy w sytuacji kontroli decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwykłym (por. np. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., I GSK 1190/09 i I GSK 1161/09 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 października 2010 r., I SA/Sz 417/10, publikowane jak wszystkie inne powołane w uzasadnieniu orzeczenia tych sądów na stronach internetowych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy wznowił postępowanie podatkowe na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Z treści powołanego przepisu wynika, że wymaga on kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji, w ocenie organów podatkowych w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka nowych istotnych okoliczności faktycznych nieznanych organowi w dniu wydawania decyzji a okoliczności te wynikają z pism szwajcarskiej administracji celnej i dotyczą ustalenia, że firma A. nie istniała w dniu wystawienia rachunku sprzedaży pojazdu marki BMW 320D Touring. Organy obu instancji stwierdziły, że fakt nieistnienia firmy A. w dniu sprzedaży samochodu marki BMW 320D Touring miał dla organów celnych charakter nowy w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego.

Zdaniem Sądu, ocena powyższa jest błędna a wskazane przez organy okoliczności nie są okolicznościami nowymi.

W aktach sprawy znajduje się pismo Szwajcarskich Władz Celnych z dnia 29 listopada 2006 r., w którym podano, że wystawca rachunku z dnia 21 lutego 2006 r. nie był osiągalny pod podanym adresem i z tego powodu nie można było sprawdzić pochodzenia pojazdu. Tak więc pojazd jest takim, którego pochodzenia nie można określić i jego dokument pochodzenia jest nieważny (k. 11 akt administracyjnych). Pismo to nadesłano w odpowiedzi na pismo Urzędu Celnego o udzieleniu pomocy w sprawach celnych przez Władze Celne Szwajcarii, w którego uzasadnieniu podano, że "zgodnie z informacjami przesłanymi przez Referat Zarządzania Ryzykiem Izby Celnej, Władze Celne w Szwajcarii w trakcie postępowania weryfikacyjnego ustaliły, że firma A. nie istnieje lub niemożliwe jest jej odnalezienie" (k.10).

Z powodu uzyskania informacji podanych w piśmie z dnia 29 listopada 2006 r. (negatywnego wyniku weryfikacji deklaracji o pochodzeniu zawartej na fakturze) NUC przeprowadził postępowanie celne i decyzją z dnia [...] określił niezaksięgowaną kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 250 zł uznając, iż dla przedmiotowego pojazdu nie można było zastosować preferencyjnej stawki celnej a następnie decyzją z dnia [...] określił kwotę podatku akcyzowego w wysokości 1.431 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 931 zł.

Zgodzić się zatem należy ze skarżącą, że NUC wydając decyzję z dnia [...] miał wiedzę o nieistnieniu firmy wystawiającej rachunek a pismo z Prokuratury Apelacyjnej i przekazane przez nią dokumenty potwierdziły tylko posiadaną przez ten organ wiedzę.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawarte w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r., w sprawie I SA/Gl 682/10, że jeżeli w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu pod. wyrok tego sądu z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 673/09).

Z powyższych względów, Sąd nie zgadza się z argumentacją DIC zawartą w zaskarżonej decyzji: że "co prawda w dniu wydania decyzji ostatecznej organy celne posiadały dane na temat nieistnienia lub braku możliwości odnalezienia firmy A., jednak posiadane informacje były zbyt ogólnikowe aby jednoznacznie uznać je za nową okoliczność w sprawie. Informacje te byłyby istotne dla niniejszej sprawy, gdyby zawierały więcej danych, tj. czy sprzedawca w ogóle nie istniał na rynku szwajcarskim, bądź też od kiedy nie istniał (wskazanie daty). Na podstawie znanych wówczas danych, NUC nie mógł wysuwać wniosków i sam oceniać, czy firma ta nie istniała w chwili sprzedaży pojazdu."

Odnosząc się natomiast do kwestii wartości zakupionego przez skarżącą pojazdu, zauważyć należy, że jeżeli organ miał wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana przez stronę wartość celna stanowi faktycznie zapłaconą przez nią sumę to nic nie stało na przeszkodzie, by zastosował przepis art. 181a rozporządzenia wykonawczego do WKC w postępowaniu zwykłym, w którym wydana została decyzja z dnia [...]. Powołana regulacja nie wymaga bowiem aby do zastosowania innej metody ustalania wartości celnej pojazdu niż metoda wartości transakcyjnej konieczne było spełnienie innych warunków niż powzięcie uzasadnionych wątpliwości czy zadeklarowana wartość towaru jest wartością faktycznie zapłaconą za towar, takich jak stwierdzenie faktu nieistnienia wskazanego w dokumencie sprzedaży – sprzedawcy.

Z podanych względów i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c), art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.