Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 704/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40, art. 37
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. B. – M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga A. B. – M. (dalej: skarżąca, strona) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 czerwca 2021 r. w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych w budynku obory.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia 29 listopada 2019 r. Aneta B. – M. wystąpiła

z wnioskiem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej PINB, organ I instancji) o sprawdzenie legalności budynku obory zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości D. gm. Z.. Przeprowadzone w dniu 13 stycznia 2020 r., czynności kontrolne przez inspektorów PINB potwierdziły, że na przedmiotowej działce znajduje się budynek obory o wym. 13,8 × 4,6 m. Według oświadczenia właścicielki działki nr [...], obora została wybudowana w 1952 r. (data wyryta w cegle w szczycie budynku), a w dacie budowy obory działki nr [...] i [...] nie były wyodrębnione i stanowiły jedną działkę.

Właścicielka nieruchomości M. F. oświadczyła, że nie posiada żadnych dokumentów dotyczących przedmiotowego budynku obory. Powyższe ustalenia skutkowały wszczęciem postępowania administracyjnego.

Następnie PINB, postanowieniem Nr [...] z 07.04.2020 r., nakazał M. F. sporządzenie w terminie do dnia 30.09.2020 r., inwentaryzacji wraz z oceną stanu technicznego obory zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] położonej

w miejscowości D. gm. Z..

W dniu 30.09.2020 r. do organu nadzoru budowlanego I instancji została złożona inwentaryzacja architektoniczno-budowlana m.in. spornego obiektu budowlanego sporządzona przez inż. B. G. (nr upraw. [...]).

PINB w R. decyzją Nr [...]z 22.10.2020 r., nakazał M. F. (dalej również inwestor) wykonanie, w terminie do dnia 30.06.2021 r., rynien

i rur spustowych o/ 10 na budynku obory zlokalizowanym na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości D. z odpływem wód opadowych na teren własnej działki oraz uzupełnienie zaprawą cementową niewypełnionych spoin

w ścianie budynku. W wyniku postępowania odwoławczego Mazowiecki WINB decyzją Nr [...] z 31.12.2020 r., uchylił w/w rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę PINB w R. decyzją z 2 marca 2021 r. Nr [...], działając na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38 poz. 229 ze zm.), w zw. z art. 103 ust 2 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 lipca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U.

z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), nakazał M. F., wykonanie

w terminie do dnia 30 marca 2022 r., na budynku obory zlokalizowanej na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z., wymiany pokrycia dachowego wykonanego z eternitu na pokrycie nie zawierające azbestu dopuszczone do obrotu, oraz uzupełnienie zaprawą cementową niewypełnionych spoin w ścianie przedmiotowego budynku.

Jednocześnie poinformował, że po wykonaniu ww. robót budowlanych, należy złożyć wniosek o wydanie decyzji na użytkowanie.

Uzasadniając organ I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie należy zastosować art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Stwierdził jednocześnie, powołując się na pismo z 27 października 2020 r. z Urzędu Gminy w Z., że "dla nieruchomości położonej na działce o nr ew. [...] w miejscowości D. brak jest obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustalenia ogólnymi (...) pkt 2.8 dopuszczał legalizację na warunkach stałych budynków wzniesionych bez pozwolenia na budowę, jeżeli nie koliduje to z ustaleniami planu tj. gdy teren, na którym obiekt został wzniesiony nie jest rezerwowany na Inne cele inwestycyjne. Organ (...) stwierdza, że w świetle powyższego możliwa jest legalizacja budynków: stodoły obory I garażu dobudowanego do obory na nieruchomości położonej na działce [...] w miejscowości D. (...), z uwagi na fakt, że teren nie jest rezerwowany na Inne cele Inwestycyjne (...)."

Ponadto zauważył, że w wyniku sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym w R. I Wydział Cywilny sygn. akt I [...] o rozgraniczenie między działkami [...] i [...], zapadło ostateczne rozstrzygnięcie i w wyniku ustalenia nowych granic obecnie obora zlokalizowana jest w odległości ok. 0,75 m od granicy działki [...], a zatem wody opadowe odprowadzane są na teren własnej działki.

Końcowo zaznaczył, że po zrealizowaniu przedmiotowych robót na wniosek inwestora PINB, wyda pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem A. B.– M. (dalej skarżąca) złożyła odwołanie, wnosząc zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby zobowiązać inwestora do takiej zmiany geometrii pokrycia dachowego na budynku obory, aby spadek wody z opadów deszczu i śniegu był w całości odprowadzany wyłącznie na działkę nr [...], a termin wykonania tego obowiązku oraz obowiązku wymiany pokrycia dachowego z eternitu został wyznaczony na dzień 30 listopada 2021 r.

Zaskarżoną decyzją z 9 czerwca 2021 r., Nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej Mazowiecki WINB, organ odwoławczy) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej Prawo budowlane) postanowił o:

uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 40 Prawa budowlanego

z dnia 24.10.1974 r. i orzekł: o nakazaniu M. F., wykonanie w terminie do dnia 30.03.2022 r., w budynku obory zlokalizowanym na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z. robót budowlanych polegających na:

- wymianie pokrycia dachowego wykonanego z eternitu na pokrycie niezawierające azbestu dopuszczone do obrotu,

- zamontowaniu rynien i rur spustowych na w/w budynku obory, tak aby wody opadowe były odprowadzone na teren własnej nieruchomości,

- uzupełnieniu zaprawą cementową niewypełnionych spoin w ścianie budynku.

Jednocześnie o wykonaniu powyższych obowiązków należy poinformować PINB

w R..

Według ustaleń organu odwoławczego przedmiotowy budynek obory został wybudowany samowolnie przed dniem 01.01.1995 r., co potwierdzają m.in. oświadczenia stron postępowania. Ponadto data budowy obory została wyryta

w cegle w szczycie budynku – 1952 r. W świetle powyższych ustaleń jak wyjaśnił organ odwoławczy, sprawę należało rozpatrzyć w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., a mianowicie art. 37 Prawa budowlanego z 1974r., który odnosi się do samowolnie wykonanych obiektów.

Przytaczając treść powołanego art. 37, Mazowiecki WINB, wyjaśnił, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08.10.2007 r. sygn. akt II OSK 1318/06, skutki samowoli budowlanej na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.10.1974 r. - Prawo budowlane oceniać należy w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 16.12.2013r. sygn. akt II OPS 2/13 wskazano, że przepisami

o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy.

Dalej wskazał, iż prawidłowo PINB ustalił, że dla działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. uchwalonym Uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Z. Nr [...] z dnia 29.10.1982 r., który utracił ważność z mocy ustawy z dniem 31.12.2003 r. teren, na którym położona jest w/w nieruchomość znajdował się w strefie o symbolu [...] przewidzianym na teren upraw rolnych z istniejącą rozproszoną zabudową zagrodową. Organ wojewódzki w toku postępowania odwoławczego ustalił także, że w zasobach archiwalnych gminy brak jest informacji o planach obowiązujących w

latach 1952-1982 r. W świetle powyższego zdaniem Mazowieckiego WINB

w sprawie nie można mówić o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Z kolei odnosząc do drugiej przesłanki wskazanej w art. 37 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z 1974 r., organ odwoławczy wskazał, iż nakazując rozbiórkę organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wykazać, że dalsze akceptowanie samowolnie posadowionego obiektu mogłoby spowodować groźbę dla życia lub zdrowia przebywających w pobliżu osób lub realne niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 911/05.

Analizując złożoną dokumentację inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej, organ odwoławczy uznał za zasadne nakazanie wymiany pokrycia dachowego wykonanego z eternitu na pokrycie niezawierające azbestu dopuszczone do obrotu oraz uzupełnienie zaprawą cementową niewypełnionych spoin w ścianie budynku. Jednocześnie Mazowiecki WINB stwierdził, że PINB w R. wydając zaskarżoną decyzję nie nakazał inwestorce wykonania zamontowania rynien i rur spustowych

z odpływem na teren własnej działki. Powyższe wynika z inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej m.in. spornego obiektu budowlanego sporządzonej przez inż. B. G.. Zdaniem organu powyższe uchybienie nie stanowi jednak podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wojewódzki organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że w celu prawidłowego odprowadzania wód opadowych z dachu budynku spornej obory nie jest konieczna przebudowa dachu

z dwuspadowego na jednospadowy, co podniesiono w odwołaniu. W tym celu wystarczające jest założenie rynien i rur spustowych na dachu w/w obiektu budowlanego. Mazowiecki WINB nie podzielił także zarzutu dotyczącego zbyt długiego terminu na wykonanie obowiązku.

W skardze A. B.– M. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

a) rażące naruszenie przez organy I i II instancji przepisów proceduralnych to jest art. 7, art. 8, art. 77 i art. 78 k.p.a. przez celowe pominięcie dowodów (map

z zasobu geodezyjnego) na które powoływała się skarżąca w toku postępowania,

b) rażące naruszenie przez organy I i II instancji prawa materialnego, to jest ustawy Prawo budowlane w związku przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczącymi zagrożenia pożarowego,

c) nieuzasadnione pominięcie przez organ I instancji sprawy istotnego ograniczenia przez samowolnie postawioną oborę w granicy między działkami o numerach [...]

i [...] możliwości zabudowy działki skarżącej nr [...].

Ponadto zarzuciła celowe nierzetelne wyjaśnienie okoliczności sprawy

i nierówne traktowanie stron postępowania.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Mazowieckiego WINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu rozwinęła postawione zarzuty, wskazując przy tym, że obora na działce [...] został postawiona dopiero po roku 1977 r. w niewielkiej odległości od granicy z działką [...]. Podniosła, iż w pierwszej kolejności obowiązująca jest przesłanka do rozbiórki tego budynku.

Zaznaczyła również, że okoliczność samowolnego wzniesienia budynku obory ogranicza możliwość zabudowy działki sąsiedniej, stanowiącej własność skarżącej.

W piśmie procesowym – uzupełniającym skargę, skarżąca powołała orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w myśl postanowień art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), nie dowiodła bowiem, że została ona wydana w okolicznościach wskazanych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej p.p.s.a.). W szczególności Sąd nie stwierdził wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też wreszcie z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie bezsporne jest, że budynek obory posadowiony na działce nr [...], położonej w miejscowości D. [...] gm. Z., został wybudowany samowolnie pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Skarżąca negowała datę budowy jako rok 1952, ale konsekwentnie zaznaczała, iż samowola budowlana podlega pod przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. (d: akta administracyjne: wniosek do PINB, pismo procesowe z 20 stycznia 2020 r., pismo procesowe z 23 grudnia 2019 r.).

Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub

w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne nie stosuje się przepisu art. 48. Do takich obiektów stosuje się bowiem przepisy dotychczasowe. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że do obiektu, który wybudowano przed dniem 1 stycznia 1995 r. stosuje się przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., w tym także przepisy określające warunki techniczno-budowlane wydane w oparciu o delegację zawartą w tej ustawie.

W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego uwzględniły dowód

z oględzin, sporządzoną inwentaryzację, oświadczenie inwestora oraz okoliczność, iż obora została wybudowana przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1994 r. oraz stanowisko skarżącej, nie negującej obowiązku zastosowania przepisów Prawa budowlanego z 1974 r.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że orzekające w kontrolowanej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały w decyzjach tryb doprowadzenia do zgodności z prawem przedmiotowego budynku określony

w przepisach Prawa budowlanego z 1974 r.

Zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., na którym oparta została zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie

w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Warunkiem zastosowania tego przepisu określającego tryb legalizacji samowoli budowlanej jest wykluczenie przez właściwy organ nadzoru budowlanego zaistnienia w sprawie przesłanek wskazanych w art. 37 tej ustawy, a w szczególności zamieszczonych jej ust. 1. W ocenie Sądu z obowiązku tego orzekające w sprawie organy wywiązały się w sposób należyty.

Stosownie do art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Stosując art. 37 ust. 1 pkt 1) tej ustawy organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że oceny zgodności budowy obiektu budowlanego z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy dokonać w oparciu

o przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przepisy planu miejscowego obowiązujące w dacie orzekania. Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że dla działki nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uprzednie nieobowiązujący plan dopuszczał zabudowę zagrodową. W tej sytuacji niewątpliwie nie można mówić o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

W ocenie Sądu prawidłowo organy przyjęły także, że podstawy orzeczenia rozbiórki obory, do której dążyła skarżąca, nie mógł stanowić także art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 roku. Przepis ten pozwala bowiem na wydanie tego rodzaju nakazu w sytuacji, gdy budynek powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zwrócić należy także uwagę, że przepis ten określa możliwość rozbiórki w sposób fakultatywny, a zatem nie jest więc wystarczające do uznania zaistnienia wskazanej w nim przesłanki stwierdzenie, że samowolnie wybudowany obiekt narusza warunki techniczne obowiązujące w dacie jego realizacji.

Wskazać należy, że w tym przypadku zastosowanie winny znaleźć przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w czasie tej budowy. Budynek obory jak wynika z inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej posiada ściany murowane z bloczków betonowych na zaprawie cementowo-wapiennej, więźba dachowa drewniana, belki stropowe drewniane oraz stolarka jest w stanie dostatecznym. Autor inwentaryzacji posiadający uprawnienia, w zaleceniach wskazała uzupełnienie niewypełnionych spoin zaprawą cementową oraz zamontowanie rynien i rur spustowych z odpływem na teren własnej działki. Biegła zaznaczyła również, że pokrycie dachowe kryte jest eternitem falistym. Wszystkie powyższe zalecenia wynikające z inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie stwierdzić należy, że sam fakt stwierdzenia usytuowania budynku obory blisko granicy sąsiedniej działki nie przesądza jeszcze

o niedopuszczalnym pogorszeniu warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Zgodzić się należy ze skarżącą, że obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymane w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, jak nakazywał art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W przepisie tym wskazano, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi i normami. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r. można mówić jednak tylko wtedy, kiedy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1032/06, Lex nr 368207).

Skarżąca nie wykazała, aby w jakikolwiek sposób budynek obory usytuowany na działce [...] powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Również aby

w jakikolwiek sposób powodował niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych.

Nie ma racji skarżąca wskazując w skardze, że sporny budynek obory ogranicza jej możliwość zabudowy działki [...]. Nie zostało wykazane żadnymi dokumentami np. decyzją o odmowie warunków zabudowy, aby faktycznie takie usytuowanie budynku blisko granicy miało wpływ na zagospodarowanie działki skarżącej. Na działce skarżącej znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 220 m² (duga kondygnacja w stanie surowym zamkniętym – według oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy). Z kolei z wyrysu mapy załączonego do protokołu oględzin wynika, że także na działce [...] (skarżącej) usytuowane są budynki gospodarcze.

W przekonaniu Sądu takich innych ważnych przyczyn pozwalających organowi na orzeczenie rozbiórki spornego budynku nie stanowiły jednak okoliczności podniesione przez skarżącą w odwołaniu od decyzji PINB, a następnie w skardze. W szczególności przyczyną taką nie mógł być planowany przez skarżącą w bliżej nie określonej przyszłości zamiar zabudowy jej działki, a także niczym nie uzasadnione przekonanie, że legalizacja samowolnie wybudowanego budynku obory przekreśli możliwość realizacji takiego zamiaru. Przyczyny takiej nie mógł stanowić także nieestetyczny i psujący otoczenie wygląd tego budynku. Wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. ochrona uzasadnionego interesu osoby trzeciej, na którą można się powołać przy zastosowaniu przepisu art. 37 ust. 2 tej ustawy, bowiem obejmuje przede wszystkim kwestie: zapewnienia dojazdu (dojścia) do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego oraz uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby. Żadnego zaś z tych zagrożeń nie powodował przedmiotowy budynek gospodarczy. Wbrew zarzutom skargi ściana murowana od struny działki skarżącej nie stwarza zagrożenia pożarowego. Trudno jest także doszukać się naruszenia interesu społecznego we wdrożeniu postępowania legalizacyjnego względem spornego budynku gospodarczego. W dodatku przewidziana przepisem art. 37 ust. 2 ustawy możliwość orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego ma charakter fakultatywny, a zatem niezbędne jest niebudzące wątpliwości uzasadnienie posłużenia się przez organ tym unormowaniem. Tym samym jedynie za czysto hipotetyczną należało uznać możliwość zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W konsekwencji brak szerszego odniesienia się przez Mazowiecki WINB do możliwości zastosowanie w kontrolowanej w sprawie tego przepisu należy zakwalifikować jedynie jako naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego podniesionych w skardze. Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, aby organy nadzoru budowlanego dopuściły się nierównego traktowania stron postępowania administracyjnego. Samo podniesienie takiego zarzutu nie warunkuje uchyleniem decyzji, a analizując przebieg postępowania przed organami administracyjnymi Sąd nie znalazł argumentów na poparcie tej tezy.

Mazowiecki WINB stwierdzając uchybienia w rozstrzygnięciu PINB, wydał decyzje w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nakazując inwestorce wykonanie robót budowlanych i zakreślając termin wykonania tych robót.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.