Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 194/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1 i par. 4, art. 193, art. 23 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 44 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 11
journal: Dz.U. 2003 nr 152 poz 1475
law: Rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów
article: art. 109 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia 7 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę. .


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie decyzją z dnia 7 grudnia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 stycznia 2012 r., nr [...] określającą B. K. zamieszkałemu w [...] przy ul. [...], wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok w kwocie: [...] zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w 2004 r. B. K. prowadził w [...] pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie handlu - "S." sprzedaż artykułów spożywczych i przemysłowych, opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W 2004 r. B. K. był również zarejestrowany, jako podatnik podatku od towarów i usług. W dniu 29 kwietnia 2005 r. Strona złożyła w Urzędzie Skarbowym w [...], zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2004 (PIT-36), w którym wykazała należny podatek w kwocie [...] zł oraz nadpłatę podatku w kwocie [...] zł.

W dniu 5 grudnia 2007 r. B. K. złożył w Urzędzie Skarbowym w [...] korektę zeznania podatkowego (PIT-36) za 2004 r., w której wykazał zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie [...] zł oraz kwotę do zapłaty [...] zł. Korekta została złożona w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w trakcie przeprowadzonej w okresie od 6 lipca 2007 r. do 31 lipca 2007 r. kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. W dniu 14 kwietnia 2008 r. B. K. złożył kolejną korektę zeznania podatkowego za 2004 r., w której wykazał dane, jak w złożonym w dniu 29 kwietnia 2005 r. zeznaniu podatkowym (PIT-36) za 2004 r.

W dniach od 7 do 22 stycznia 2010 r. została przeprowadzona u B. K. kontrola podatkowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2004.

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2010 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia B. K. zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od fizycznych za 2004 r. W toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji ustalił, iż:

w lutym 2004 r. w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, podatnik błędnie zaewidencjonował przychód w wysokości [...] zł, podczas gdy wysokość przychodu netto wynikająca z raportów kasowych za ten miesiąc wynosi [...] zł,

w dniu 27 marca 2004 r. w podatkowej księdze przychodów i rozchodów pod pozycją [...] podatnik zaewidencjonował wydatek w wysokości [...] zł netto z tytułu opłaty za usługi komunalne. Wydatek ten został udokumentowany dowodem księgowym wystawionym na D. J. a zatem nie potwierdza on, że wydatek został poniesiony przez podatnika. W ocenie organu pierwszej instancji, powyższy błąd nie stanowi jednak o nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej w roku podatkowym 2004 w części dotyczącej kosztów, gdyż błędnie wpisana kwota kosztów uzyskania przychodów nie przekracza 0,5% kosztów wykazanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów,

w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, podatnik zewidencjonował koszty zakupu towarów handlowych w łącznej wysokości [...] zł, podczas gdy z dowodów źródłowych stanowiących podstawę wpisów w księdze podatkowej wynika, iż podatnik poniósł wydatki z tytułu zakupu towarów handlowych w kwocie [...] zł.

Nadto ustalono, iż z zapisów dokonanych przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów skonfrontowanych z dowodami źródłowymi wynika, iż koszt własny sprzedaży towarów handlowych opodatkowanych stawką 22% VAT jest wyższy niż wykazany przychód z tytułu sprzedaży tych towarów, przy czym zebrany w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy nie potwierdza istnienia jakichkolwiek okoliczności mających wpływ na tak otrzymany wynik ze sprzedaży. Odnosząc się do wynikającej z zapisów dokonanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów średniej marży na sprzedaż towarów handlowych opodatkowanych stawką 3% VAT, tj. marży w wysokości [...]%, oraz średniej marży na sprzedaż towarów opodatkowanych stawką 7% VAT, tj. marży w wysokości [...]%, organ pierwszej instancji stwierdził, iż marże te nie znajdują odzwierciedlenia w obliczeniach ich wysokości, dokonanych przez organ podatkowy w zakresie sprzedaży udokumentowanej, jak również w zeznaniach podatnika złożonych do protokołu przesłuchania kontrolowanego w dniu 15 stycznia 2010 r.

Organ pierwszej instancji uznał, iż wynikająca z podatkowej księgi przychodów i rozchodów marża handlowa, wykazana w wysokości odbiegającej od marż poszczególnych grup towarowych, stosowanych przy sprzedaży udokumentowanej, uzasadnia wniosek co do tego, że księga podatkowa nie odzwierciedla stanu rzeczywistego w zakresie wysokości przychodów. Zdaniem organu pierwszej instancji, powyższe oznacza z kolei, że podatnik w 2004 r. w rzeczywistości dokonywał sprzedaży towarów handlowych z marżą inną niż marże wynikające z obliczeń dokonanych na podstawie danych z podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz inną niż zeznana do protokołu sporządzonego w dniu 15 stycznia 2010 r. W związku ze stwierdzeniem sprzeczności w powyższym zakresie, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dał też wiary zeznaniom podatnika złożonym w dniu 15 stycznia 2010 r. do protokołu przesłuchania kontrolowanego w przedmiocie wysokości stosowanych marż na sprzedaż towarów handlowych.

W związku z dokonanymi ustaleniami, w protokole badania podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2004 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż prowadzona przez podatnika w 2004 r. podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna, i - stosownie do art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8 poz. 60 ze zm., zw. dalej O.p.) - określił, iż nie uznaje tej księgi za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów w części dotyczącej przychodów ze sprzedaży towarów handlowych za okres od 1 styczna 2004 r. do 31 grudnia 2004 r.

Z uwagi na fakt, iż dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania, organ pierwszej instancji określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania. Po uwzględnieniu charakteru prowadzonej przez podatnika działalność gospodarczej, jak również warunków, w jakich działalność ta była prowadzona organ pierwszej instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania metod oszacowania podstaw opodatkowania, wymienionych w art. 23 § 3 O.p. Wobec powyższego, na podstawie art. 23 § 4 O.p. postanowił oszacować podstawę opodatkowania z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej w oparciu o następujące wielkości: koszt własny sprzedanych towarów handlowych opodatkowanych stawką 22%, 7% i 3% VAT oraz średnie marże na sprzedaż towarów handlowych opodatkowanych poszczególnymi stawkami podatku VAT, obliczone na podstawie danych wynikających z wystawionych przez podatnika faktur VAT na sprzedaż towarów handlowych oraz dowodów ich zakupu, jak również wyliczoną średnią marżę na sprzedaż wyrobów tytoniowych (papierosów), ustaloną na podstawie danych wynikających z faktur zakupu, uwzględniających detaliczną cenę ich sprzedaży.

Organ pierwszej instancji dokonując szczegółowego wyliczenia ustalił, iż łączna wartość dokonanej w 2004 r. przez B. K. sprzedaży towarów handlowych wynosi [...] zł. Zatem niezaewidencjonowana przez podatnika w 2004 r. wartość sprzedaży towarów handlowych wyniosła [...] zł. Biorąc powyższe pod uwagę organ pierwszej instancji ustalił, iż łączny przychód, pomniejszony na należny podatek od towarów i usług, osiągnięty przez podatnika w 2004 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej wynosi [...] zł.

Nadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał również, iż przysługujące podatnikowi odliczenie podatku z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne wynosi [...] zł, nie zaś jak podatnik w złożonej w dniu 14 kwietnia 2008 r. korekcie zeznania (PIT-36) za 2004 r.- [...] zł. W złożonej w dniu 14 kwietnia 2008 r. korekcie zeznania (PIT-36) za 2004 r. podatnik wykazał również odliczenie od dochodu z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości [...] zł, podczas gdy odliczenie to podatnikowi nie przysługuje, gdyż z przedłożonych w toku postępowania dokumentów nie wynika, aby podatnik dokonywał wpłat na własne ubezpieczenie społeczne oraz osób współpracujących.

Wobec takich ustaleń faktycznych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 30 stycznia 2012 r. wydał decyzję określają B. K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego osób fizycznych za 2004 rok w kwocie [...] zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, B. K., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł od powyższej decyzji odwołanie zarzucając jej naruszenie:

1) art. 21 § 3 i art. 208 § 1 w związku z art. 70 § 1, art. 59 § 1 pkt 9, art. 211 i art. 212

O.p. poprzez wydanie i doręczenie stronie decyzji po upływie 5-cio letniego okresu przedawnienia dla zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004, co skutkuje tym, że postępowanie za rok 2004 winno być umorzone przez organ pierwszej instancji przed wydaniem i doręczeniem decyzji.

2) art. 21 § 3 w związku z art. 120, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 oraz art. 193 § 1 O.p. - poprzez podejście do materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co spowodowało w ocenie skarżącego bezpodstawne określenie przez organ podatkowy innej aniżeli zadeklarowana przez podatnika wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., co dotyczy w szczególności skorzystania z oświadczenia podatnika, a także dokonania oceny na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, przez co dokonane przez organ kontrolujący ustalenia mają charakter nierzetelnych i dowolnych.

3) art. 193 § 1 oraz art. 23 § 1 pkt 2, art. 23 § 2, art. 23 § 4 i § 5 w zw. z art. 193 § 4 O.p. - poprzez szacowanie podstawy opodatkowania, gdy organ pierwszej instancji nie dowiódł w żadnym zakresie nierzetelności ksiąg podatkowych podatnika.

4) art. 23 § 3 pkt 2 oraz art. 23 § 4 O.p. - poprzez nieuzasadnione odrzucenie jednej z metod szacowania, która winna zdaniem odwołującego, w przypadku powszechnej działalności gospodarczej znaleźć zastosowanie i dokonanie szacowania w sposób dowolny, pozbawiony zasad logiki i zasad doświadczenia życiowego oraz informacji opartych na faktach powszechnie znanych i dostępnych organowi podatkowemu.

Nadto, pismem z dnia 23 października 2012 r. strona podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu oraz załączyła kopię informacji podpisanej przez Komendanta Komisariatu Policji o prowadzonych wobec B. K. postępowaniach, w których występował on, jako pokrzywdzony. Zdaniem strony, treść tego pisma przeczy twierdzeniom organu podatkowego, iż nie miały miejsca włamania i kradzieże w miejscu prowadzenia działalności przez podatnika.

W piśmie z dnia 23 października 2012 r. strona wyraziła dodatkowo stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego B. K. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., gdyż w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego z dnia 14 stycznia 2008 r. Nadto tytuł wykonawczy, który mógłby w przedmiotowej sprawie skutecznie przerwać bieg terminu przedawnienia musiałby być wystawiony na podstawie zeznania złożonego przez podatników w dniu 14 kwietnia 2008 r., co jednak nie nastąpiło.

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji wskazał, iż wbrew twierdzeniu strony, odpis tytułu wykonawczego [...] został skutecznie doręczony zobowiązanemu w trybie art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.), w dniu 5 lutego 2008 r. W tym samym dniu, B. K. został również zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, w Banku S. w [...]. Pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomił Bank S. w [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, celem pokrycia należności objętej tytułem wykonawczym [...] z dnia 14 stycznia 2008 r. W dniu 12 maja 2008 r. uchylono przedmiotowe zajęcie z uwagi na wycofanie tytułu wykonawczego, w związku ze złożeniem w dniu 14 kwietnia 2008 r. przez podatnika korekty zeznania podatkowego (PIT-36) za 2004 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania B. K. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. został przerwany w dniu 5 lutego 2008 r. wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, i biegnie on na nowo od dnia 6 lutego 2008 r., co oznacza iż termin ten upływa dopiero z dniem 6 lutego 2013 r. W związku z powyższym, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z dnia 30 stycznia 2012 r. organ pierwszej instancji w żaden sposób nie naruszył powołanych przez stronę przepisów prawa.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał również zarzut strony, iż organ pierwszej instancji naruszył wskazane w odwołaniu przepisy Ordynacji podatkowej poprzez szacowanie podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy nie dowiódł nierzetelności ksiąg podatkowych podatnika.

Powołując treść odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 z późn. zm.), organ odwoławczy wskazał kiedy księgi podatkowe uważa się za rzetelne oraz za niewadliwe oraz kiedy organ podatkowy nie uznaje ich za dowód w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie stwierdził, iż organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że prowadzona przez podatnika w 2004 r. podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna i w protokole badania podatkowej księgi przychodów i rozchodów z dnia 3 listopada 2011 r. nie uznał jej za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów w części dotyczącej przychodów ze sprzedaży towarów handlowych za okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dowiódł, iż w 2004 r. podatnik w rzeczywistości dokonywał sprzedaży towarów handlowych z marżami innymi aniżeli marże wynikające z obliczeń dokonanych na podstawie danych wykazanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów skonfrontowanych z dokumentami źródłowymi. Na podstawie przedłożonych w toku postępowania podatkowego dowodów księgowych, dokumentujących zakup towarów handlowych oraz sporządzonych spisów z natury na dzień 1 stycznia 2004 r. i na koniec roku podatkowego 2004, organ podatkowy wyliczył prawidłowo koszt własny sprzedanych przez podatnika towarów handlowych w kwocie [...] zł oraz na tej podstawie, przy uwzględnieniu wykazanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów danych dotyczących wysokości uzyskanego w 2004 r. przychodu ze sprzedaży towarów handlowych - marżę w wysokości [...]% .Natomiast, na podstawie danych dotyczących wielkości dokonanej przez B. K. sprzedaży towarów handlowych, wynikających ze sporządzonych miesięcznych raportów fiskalnych z kas rejestrujących, znajdujących odzwierciedlenie w ewidencji jak i w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz wyliczonych wartości kosztu własnego sprzedanych towarów handlowych, organ pierwszej instancji prawidłowo wyliczył, iż koszt własny sprzedanych towarów handlowych opodatkowanych stawką 22% VAT jest wyższy niż wykazany przychód ze sprzedaży tych towarów, natomiast średnia marża na sprzedaż towarów handlowych opodatkowanych stawką 7% VAT wynosi [...]%, zaś na sprzedaż towarów handlowych opodatkowanych stawką 3% VAT wynosi [...]%.

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji, iż

podatnik w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie przedłożył jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt występowania w 2004 r. kradzieży, zniszczeń, czy ubytków towarów handlowych. W podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2004 r. także brak jest zapisów potwierdzających te okoliczności. Występowanie zniszczeń, jak i ubytków towarów handlowych oraz fakt dokonania kradzieży nie znajduje także potwierdzenia w przedłożonych przez podatnika dowodach źródłowych. B. K. nie zgłaszał żadnych włamań, kradzieży w punkcie handlowym w [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wskazał, iż powyższe ustalenia organu pierwszej instancji pozostają w zgodzie z treścią pisma Komisariatu Policji w [...] z dnia 23 marca 2012 r. którego kopię strona załączyła do pisma z dnia 23 października 2012 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż sprzedaż towarów opodatkowanych stawką 22% VAT poniżej cen ich zakupu nie ma racjonalnego uzasadnienia, bowiem działalność gospodarcza z definicji jest działalnością zarobkową, a więc nastawioną na zysk.

Nadto organ odwoławczy wskazał, iż marża podana przez podatnika nie znajduje potwierdzenia w wysokości średniej marży wyliczonej przez organ podatkowy na podstawie danych wynikających z podatkowej księgi przychodów i rozchodów skonfrontowanych z dowodami źródłowymi. Mając na względzie fakt, iż B. K. w 2004 r. rejestrując sprzedaż za pomocą kas fiskalnych używał nazw towarów bardzo ogólnych z pominięciem poszczególnych opisów artykułów i wielkości ich opakowań, a dane na fakturach sprzedaży również nie są szczegółowe, stanowisko organu pierwszej instancji, iż na tej podstawie nie jest możliwe wyliczenie marż handlowych dla wszystkich sprzedawanych przez podatnika towarów, jest zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w pełni uzasadnione.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż porównanie marż ustalonych przez organ podatkowy na podstawie faktur VAT sprzedaży, dowodów zakupu (faktur VAT, dowodów wewnętrznych) oraz obliczonych na podstawie danych wynikających z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, jak też marż zeznanych przez B. K., daje bezsprzecznie podstawę do stwierdzenia rozbieżności pomiędzy treścią zapisów dokonanych przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, a stanem rzeczywistym. Porównanie to organ odwoławczy przedstawił w ujęciu tabelarycznym.

Powyższe zdaniem organu drugiej instancji oznacza, że podatnik w 2004 r. w rzeczywistości dokonywał sprzedaży towarów handlowych z marżą inną niż marże wynikające z obliczeń dokonanych na podstawie danych z podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W związku ze stwierdzeniem sprzeczności w powyższym zakresie, Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie nie dał też wiary wspomnianemu zeznaniom podatnika złożonym do protokołu przesłuchania kontrolowanego z dnia 15 stycznia 2010 r. w zakresie wysokości stosowanych marż na sprzedaż towarów handlowych.

Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu, iż organ pierwszej instancji naruszył art. 21 § 3 w związku z art. 120, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 oraz art. 193 § 1 O.p. Wskazał, iż działania organu podatkowego pierwszej instancji były podejmowane na podstawie przepisów prawa, organ podatkowy dopełnił wymogu wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy i na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodnego ocenił, czy dane okoliczności zostały udowodnione. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, iż organ pierwszej instancji kwestionował jedynie wysokość marży handlowej, wykazanej przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2004 r. nie zarzucał zaś, że podatnik nie ewidencjonował w ogóle sprzedaży towarów handlowych. Twierdzenie strony, jakoby podatnik lub zatrudniony przez niego pracownik mógł co najwyżej ewidencjonować sprzedaż w niewłaściwych stawkach podatku VAT nie zostało jak wskazał organ odwoławczy, poparte żadnymi dowodami, chociażby poprzez wskazanie, które to towary miałyby być ewidencjonowane w nieprawidłowy sposób.

Odnośnie zarzutu strony, że organ podatkowy powinien był wystąpić o potwierdzenie prowadzenia spraw kradzieży punktu handlowego do Komendy Powiatowej Policji w [...], która sprawuje nadzór nad Komisariatem Policji w [...], organ odwoławczy opisując szczegółowo przebieg postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego w tej kwestii wskazał, iż organ pierwszej instancji wystąpił o udzielenie informacji na temat włamań i kradzieży w prowadzonym przez podatnika punkcie handlowych nie tylko do Komisariatu Policji w [...], lecz również właśnie (i to w pierwszej kolejności) do Komendy Powiatowej Policji w [...]. Z dokonanych ustaleń wynika, iż na szkodę B. K. prowadzono jedynie postępowanie w 2006 r. w sprawie wyłamania paneli ściennych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wskazał dalej, iż organ pierwszej instancji w żadnym miejscu zaskarżonej decyzji nie stwierdził - jak podniósł to odwołujący, iż podatnik osiągnął przychody bezkosztowo. W przedmiotowej decyzji, za podstawę opodatkowania w zakresie źródła przychodów, jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza B. K., organ pierwszej instancji przyjął dochód podatnika z tego źródła przychodów, jako nadwyżkę sumy ustalonych przez ten organ na podstawie art. 23 Ordynacji podatkowej przychodów nad kosztami ich uzyskania, nie zaś przychód podatnika z tego źródła przychodów.

Organ odwoławczy wskazał dalej, iż stanowisko strony, że w prowadzonym postępowaniu nie zaistniały wymagane prawem przesłanki dla wszczęcia przez organ podatkowy procedury szacowania dochodu, również nie zasługuje na uwzględnienie. Organ prawidłowo uargumentował zastosowanie instytucji oszacowania podstawy opodatkowania rozbieżnościami pomiędzy wysokością marży obliczonej na podstawie danych wynikających z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a marżami wyliczonymi na podstawie kosztu własnego sprzedanych towarów handlowych, opodatkowanych poszczególnymi stawkami podatku VAT. Organ odwoławczy podkreślił, iż prowadzona przez podatnika ewidencja sprzedaży uniemożliwiała wyliczenie marż handlowych dla wszystkich sprzedawanych przez podatnika towarów, zaś organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji wyczerpująco uzasadnił wybór metody oszacowania podstawy opodatkowania.

W ocenie, Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie oszacowanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, podstawy opodatkowania z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej w oparciu o następujące wielkości: koszt własny sprzedanych towarów handlowych opodatkowanych stawką 22%, 7% i 3% VAT oraz średnie marże na sprzedaż towarów handlowych opodatkowanych poszczególnymi stawkami podatku VAT, obliczone na podstawie danych wynikających z wystawionych przez podatnika faktur VAT na sprzedaż towarów handlowych oraz dowodów ich zakupu, jak również wyliczoną średnią marżę na sprzedaż wyrobów tytoniowych (papierosów), ustaloną na podstawie danych wynikających z faktur zakupu, uwzględniających detaliczną cenę ich sprzedaży, pozwala na określenie podstawy opodatkowania w wysokości maksymalnie zbliżonej do rzeczywistej.

Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż łączna wartość dokonanej w 2004 r. przez B. K. sprzedaży towarów handlowych wynosi [...] zł.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika, iż szacując podstawę opodatkowania, organ podatkowy zignorował fakt, iż ustalone w ten sposób marże na sprzedaż dotyczyły sprzedaży towarów odbiorcom hurtowym, dla których marża handlowa jest odmienna od marży stosowanej wobec odbiorców detalicznych, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie zauważył, że obliczona przez organ podatkowy wysokość przychodu podatnika z tytułu sprzedaży w 2004 r. towarów handlowych na podstawie tak ustalonych marż jest dla podatnika korzystna z uwagi na okoliczność, iż w obrocie gospodarczym sprzedaż towarów na rzecz podmiotów hurtowych jest z reguły dokonywana z marżą niższą niż dla odbiorców detalicznych.

Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wskazał, iż także pozostałe ustalenia organu pierwszej instancji, dokonane w zaskarżonej decyzji, w szczególności, iż podatnik bezzasadnie wykazał w zeznaniu podatkowym (PIT-36) za 2004 r. odliczenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, są prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, B. K. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 233 § 1 pkt. 1 O.p. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo istnienia podstaw do jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, z uwagi na naruszenie przez organ I instancji:

a) art. 21 § 3 i art. 208 §1 w związku z art. 70 § 1,art. 59 § 1 pkt.9, art. 211 i 212 O.p. - poprzez wydanie w dniu 30 stycznia 2012 roku i doręczenie Stronie w dniu 1 lutego 2012 roku decyzji tj. po upływie 5-cio letniego okresu przedawnienia dla zobowiązania w podatku dochodowym za 2004 rok, co skutkuje tym, iż postępowanie za rok 2004 winno być umorzone przez organ I instancji przed wydaniem i doręczeniem decyzji objętej skargą, na podstawie art. 208 § 1 O.p.

2) przepisów art. 120, art. 121 O.p. - wskutek sanowania przez organ II instancji wadliwych decyzji administracyjnych rażąco naruszających prawo i obciążanie ich negatywnymi konsekwencjami podatnika, który działa w pełnym zaufaniu do organów administracji publicznej,

3) art. 70 § 4 O.p. w związku z naruszeniem art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) poprzez przyjęcie za prawnie skuteczne wszczęcie egzekucji wobec nieistniejącej zaległości podatkowej,

4) art. 70 § 4 O.p. w związku z naruszeniem art. 44 kpa- poprzez uznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, iż doszło do prawnie skutecznego przerwania biegu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został rzekomo skutecznie zawiadomiony.

Nadto, kierując się zasadą ostrożności procesowej, strona wniosła zarzuty naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie:

1) art. 21 § 3 w związku z naruszeniem art.art. 194 § 1, 193, 180, 181, 187, art. 191 O.p. oraz art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym osób fizycznych - poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy,

2) art. 21 § 3 O.p. w związku z naruszeniem art. 191 O.p., art. 9 ust.1 i ust.2, art. 14 ust.1, art. 24b ust.1 oraz art. 26 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez dokonywanie ustaleń w przedmiocie " nadwyżki sumy ustalonych przez organ na podstawie art. 23 O.p. przychodów nad kosztami ich uzyskania", bez uprzedniego ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w zakresie obrotu w rozumieniu art. 14 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 z późn. zm.).

3) art. 21 § 3 O.p. w związku z naruszeniem § 21 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów zw. dalej rozporządzenie, art. 180, art. 181 oraz art. 193 § 1 O.p. - poprzez uznanie za dokument źródłowy innych aniżeli wymienione w § 21 rozporządzenia dokumentów (tj. uznanie za dokument źródłowy poszczególnych faktur sprzedaży, a nie miesięcznego zestawienia sporządzonego na podstawie ewidencji o której mowa w art. 109 ustawy o podatku od towarów i usług) i dokonanie oceny na podstawie zebranego w sprawie materiału opartego na tychże dokumentach, nie stanowiących podstawy wpisu do podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a więc materiału nie stanowiącego rzetelnego materiału dowodowego.

4) art. 193 § 1 oraz art. 23 § 1 pkt.2, art. 23 § 2, art. 23 § 4 i § 5 w związku z art. 193 § 4 O.p. oraz § 21 rozporządzenia - poprzez szacowanie podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy organ I instancji nie dowiódł w żadnym zakresie nierzetelności ksiąg podatkowych Podatnika,

5) art. 23 § 3 pkt.2 oraz 23 § 4 O.p. – poprzez dokonanie ustaleń w zakresie całkowitej sprzedaży podatnika w oparciu o "(...) wyliczenie marż handlowych dla niektórych towarów - towarów, dla których sprzedaż została udokumentowana fakturami VAT ".Jak wskazał skarżący, organ podatkowy podjął się wyliczenia przychodów ze sprzedaży Podatnika w wielkości najbardziej zbliżonej do rzeczywistej, przyjmując za "bazę" analizę ekonomiczną transakcji, stanowiących kilka procent całej zrealizowanej sprzedaży.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.,), zwaną p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął prawidłowe

w jego ocenie ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych, jako najdalej idącego. Termin przedawnienia zobowiązań podatkowych przypadał na dzień 31 grudnia 2010r. W zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wskazał, że nie nastąpiło przedawnienie spornych zobowiązań podatkowych, gdyż doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia. Zastosowano bowiem środek egzekucyjny (zajęcie rachunku bankowego – zawiadomienie z dnia 15 stycznia 2008r.), o którym Skarżący został poinformowana w dniu 5 lutego 2008r., czyli przed upływem terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

W świetle art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż w dniu 14 stycznia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuł wykonawczy [...] obejmujący należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. w łącznej wysokości [...] zł.

Pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomił Bank S. w [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, celem pokrycia należności objętej tym tytułem wykonawczym.

W dniu 5 lutego 2008 r. Pan B. K. został zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku S. w [...].

W dniu 12 maja 2008 r. uchylono przedmiotowe zajęcie z uwagi na wycofanie tytułu wykonawczego, w związku ze złożeniem w dniu 14 kwietnia 2008 r. przez podatników korekty zeznania podatkowego (PIT-36) za 2005 r. Nie mniej jednak w ocenie Sądu skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia został zachowany. Został on przerwany w dniu 5 lutego 2008 r. wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony i biegnie on na nowo od dnia 6 lutego 2008 r.

Odnośnie twierdzenia skarżących, iż odpis tytułu wykonawczego i zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, nie zostały skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu 5 lutego 2008 r Sąd powyższe stanowisko uznaje za bezzasadne. Z akt sprawy wynika bowiem, iż doręczenie zawiadomienia nastąpiło w trybie art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pism oraz z koperty wynika, iż do zobowiązanego zostały bezsprzecznie wysłane przez Urząd Skarbowy w [...] zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego z dnia 15 stycznia 2008 r., w tym zawiadomienie Nr [...] wraz z odpisem dwóch tytułów wykonawczych, którymi były objęte dochodzone należności. Podkreślenia wymaga również fakt, iż na drugiej stronie przesłanego zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego Nr [...] pouczono zobowiązanego, iż wraz z tym zawiadomieniem przesyła się mu, jako załączniki, odpisy tytułów wykonawczych, wymienionych w tym zawiadomieniu, a więc odpis tytułu wykonawczego nr [...] i nr [...] z dnia 14 stycznia 2008 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przesyłka była awizowana w dniu 22 stycznia 2008 r., Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, przesyłka została awizowana powtórnie w dniu 30 stycznia 2008 r. Przesyłka została zwrócona do Urzędu Skarbowego w [...] w dniu 06 lutego 2008 r.

Reasumując Sąd stwierdza, że zastosowany przez organ, w styczniu 2008r. środek egzekucyjny, wywołał skutek materialnoprawny w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.

Wbrew zarzutom skargi z materiału dowodowego wynika że B. K. nie dokonał dobrowolnie żadnej wpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004, jak i za 2005 r., wynikających ze złożonych w dniu 5 grudnia 2007 r. korekt zeznań podatkowych PIT-36 za 2004 i 2005 rok, nie tylko w dniu

10 stycznia 2008 r. i w dniu 17 stycznia 2008 r. Dokonane przez podatnika wpłaty w kasie Urzędu Skarbowego w [...], w dniu 17 stycznia 2008 r. nie dotyczyły podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Z pokwitowania wpłaty [...] nr [...] z dnia 17 stycznia 2008 r. wynika bowiem niezbicie, że kwota [...] zł została przez podatnika wpłacona na poczet podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r., Wpłata postanowieniem z dnia 18 stycznia 2008 r., znak: [...], została zaliczona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług.

Twierdzenie skarżących, jakoby egzekucja wszczęta była do nieistniejącej zaległości podatkowej, gdyż na dzień wysłania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zawiadomień do banku o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego podatnik wpłacił całą zaległość podatkową jest więc nieuzasadnione.

Organ odwoławczy nie naruszył art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, gdyż - wbrew twierdzeniu strony skarżącej- nie istniały podstawy do jej uchylenia. Decyzja organu nie narusza prawa, w tym art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom podniesionym w skardze organy podatkowe obu instancji rozstrzygnęły sprawę w oparciu o niezbędny materiał dowodowy. Organ odwoławczy nie zignorował faktu - jak twierdzi strona - iż " w obiegu prawnym " znajduje się protokół badania ksiąg podatnika - rejestrów VAT, sporządzony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Protokół ten stanowi jeden z dowodów zgromadzonych w sprawie, który wraz z innymi dowodami w całości został poddany ocenie przez organy podatkowe obu instancji. Co ważne w uzasadnieniu skargi Skarżący w istocie nie wskazują jaki materiał dowodowy organy pominęły.

W ocenie Sądu także kolejny z zarzutów nie znajduje swojego uzasadnienia

a mianowicie zarzut naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 1, art. 24b ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez dokonywanie ustaleń w przedmiocie nadwyżki przychodów nad kosztami ich uzyskania bez uprzedniego ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w zakresie obrotu w rozumieniu art. 14 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Podkreślić należy, iż po pierwsze, w aktach sprawy znajduje się - na co już zwrócono uwagę - protokół kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia przez B. K. podatku od towarów i usług za badany okres. Najistotniejsze jednak jest to, że postępowanie podlegające kontroli Sądu w niniejszej sprawie dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych, nie zaś podatku od towarów i usług.

W decyzji określającej Skarżącym wysokości zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. za podstawę opodatkowania w zakresie źródła przychodów, jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza B. K., organy prawidłowo przyjęły dochód podatnika z tego źródła przychodu nie zaś obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodzić się trzeba z organem, że z żadnego z przepisów prawa nie wynika zakaz określania podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych przed określeniem obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych definiuje pojęcie przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej i nakazuje, aby u podatników opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uznać przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Na marginesie organy podatkowe nie naruszyły tego przepisu, gdyż do przychodów z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej nie zaliczył należnego podatku od towarów i usług.

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniu strony skarżącej, stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, co do prawidłowości ustalenia przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy jest w pełni spójne. W decyzji odwoławczej organ podatkowy drugiej instancji w sposób czytelny wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał dane wykazane w sporządzonych przez B. K. spisach z natury na początek i na koniec roku podatkowego 2004 za rzetelne i w związku z tym nie miał podstaw do kwestionowania wykazanych w nich wielkości. Organy zakwestionowały wysokość marży handlowej, wykazanej przez podatnika w podatkowej księdze przychodów rozchodów za 2004 r.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut oparcia przez organy na dokumentach źródłowych innych niż wymienione w § 21 rozporządzenia dokumentów, tj. uznanie za dokument źródłowy poszczególnych faktur sprzedaży, a nie miesięcznego zestawienia sporządzonego na podstawie ewidencji, o której mowa w art. 109 ustawy o podatku od towarów i usług i dokonanie oceny na podstawie zebranego w sprawie materiału opartego na tychże dokumentach. Podkreślić należy, iż nierzetelność podatkowej księgi przychodów i rozchodów może być wykazana prze Organ podatkowy przy pomocy wszystkich dopuszczalnych dowodów, które okażą się wiarygodne i przekonywujące. Formalna poprawność zapisów w księdze podatkowej nie pozbawia organu podatkowego prawa do analizowania jej zapisów z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, dokonane przez organ podatkowy pierwszej instancji ustalenia na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, zaakceptowane przez organ odwoławczy, stanowiły bezsprzecznie podstawę do uznania prowadzonej przez podatnika w 2005 r. podatkowej księgi przychodów i rozchodów za nierzetelną.

W ocenie Sądu nie znajdują usprawiedliwienia także zarzut dotyczące ustalenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania w sytuacji, gdy organy nie dowiodły w żadnym zakresie nierzetelności ksiąg podatkowych podatnika, w sytuacji

nie zakwestionowania rzetelności dokumentów źródłowych stanowiących podstawę dla wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Zgodnie z art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Księgi uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (art. 193 § 2 tej ustawy). Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów (art. 193 § 3 ustawy). Organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy (art. 193 § 4 ustawy). Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to w protokole badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów (art. 193 § 6 ustawy).

Kwestia rzetelności i niewadliwości podatkowej księgi przychodów i rozchodów uregulowana została także w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152. poz. 1475 z późn. zm.). Zgodnie z § 11 ust. 1 tego rozporządzenia, podatnik jest obowiązany prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Za niewadliwą uważa się księgę prowadzoną zgodnie z przepisami rozporządzenia i objaśnieniami do wzoru księgi (§ 11 ust. 2 rozporządzenia). Księgę uważa się za rzetelną z zastrzeżeniem ust. 4, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (§ 11 ust. 3 rozporządzenia). Księgę uznaje się za rzetelną również, gdy niewpisane lub błędnie wpisane kwoty przychodu nie przekraczają łącznie 0,5% przychodu wykazanego w księdze za dany rok podatkowy lub przychodu wykazanego w roku podatkowym do dnia, w którym naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej stwierdził te błędy (§ 11 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia). Przepisy ust. 4 § 11 rozporządzania stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia braku zapisów lub błędnych zapisów dotyczących kosztów uzyskania przychodu (§ 11 ust. 5 rozporządzenia).

Rzetelne księgi podatkowe powinny zawierać zgodny z rzeczywistością obraz wszystkich zdarzeń gospodarczych mogących mieć wpływ na wysokość podatku, które to zdarzenia powinny być w nich utrwalone. Nierzetelne są więc księgi, które zawierają niezgodne z prawdą wpisy lub opuszczenia w księgowaniu.

Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy organy zasadnie uznał, że prowadzona przez podatnika w 2004 r. podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna. W protokole badania podatkowej księgi przychodów i rozchodów z dnia 3 listopada 2011 r. organ nie uznał jej dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów.

Nie budzi wątpliwości Sądu także stanowisko organów, w zakresie ustalenia, że prowadzona przez podatnika w 2004 r. podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna również w części dotyczącej przychodów ze sprzedaży towarów handlowych za okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. Podatnik w rzeczywistości bowiem dokonywał sprzedaży towarów handlowych z marżami innymi aniżeli marże wynikające z obliczeń dokonanych na podstawie danych wykazanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów skonfrontowanych z dokumentami źródłowymi.

Na podstawie przedłożonych w toku postępowania podatkowego dowodów księgowych dokumentujących zakup towarów handlowych oraz sporządzonych spisów z natury na dzień 1 stycznia 2004 r. i na koniec roku podatkowego 2004, organ podatkowy wyliczył prawidłowo koszt własny sprzedanych przez podatnika towarów handlowych. Natomiast, na podstawie danych dotyczących wielkości dokonanej przez B. K. sprzedaży towarów handlowych, wynikających ze sporządzonych miesięcznych raportów fiskalnych z kas rejestrujących, znajdujących odzwierciedlenie w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), jak i w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz wyliczonych wartości kosztu własnego sprzedanych towarów handlowych, organ prawidłowo wyliczył, iż koszt własny sprzedanych towarów handlowych opodatkowanych stawką 22% VAT i 7% VAT jest wyższy niż wykazany przychód ze sprzedaży tych towarów, zaś średnia marża na sprzedaż towarów handlowych opodatkowanych stawką 3% VAT wynosi [...]%. Zebrany w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy nie potwierdza istnienia jakichkolwiek okoliczności mających wpływ na fakt sprzedaży towarów handlowych po cenach niższych od kosztu własnego Podatnika. Podkreślić należy za organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że podatnik nie przedłożył jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt występowania w 2004 r. ubytków towarów handlowych. W przedłożonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów brak jest zapisów potwierdzających ten fakt. Występowanie ubytków towarów handlowych nie znajduje także potwierdzeń w przedłożonych przez podatnika dowodach. Odnośnie wskazywanych przez podatnika kradzieży towarów handlowych zauważyć należy, iż w piśmie dnia 4 maja 2011 r. Komendant Komisariatu Policji poinformował organ podatkowy, iż w latach 2004, 2005, 2006 B. K. nie zgłaszał żadnych włamań, kradzieży w punkcie handlowym w [...], jedynie prowadzone było postępowanie w sprawie wyłamania paneli ściennych. Powyższa informacja Komendanta Policji pozostaje w zgodzie z treścią kolejnego pisma z tego Komisariatu którego kopię strona załączyła do pisma z dnia 23 października 2012 r. złożonego w postępowaniu odwoławczym w trybie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Oba te pisma dowodzą, iż poza wyżej wymienionym zgłoszeniem w sprawie wyłamania paneli ściennych, w 2006 r. Komisariat Policji w [...] nie otrzymał od B. K. żadnych innych zgłoszeń dokonania w punkcie handlowym w [...] włamań i kradzieży.

Twierdzenie Strony, jakoby podatnik lub zatrudniony przez niego pracownik mógł co najwyżej ewidencjonować sprzedaż w niewłaściwych stawkach podatku VAT nie zostało poparte żadnymi dowodami, chociażby poprzez wskazanie, które to towary miałyby być ewidencjonowane w nieprawidłowy sposób. Zwrócić należy uwagę w tym miejscu, iż sposób ewidencji sprzedaży przez podatnika za pomocą kas rejestrujących (według grup towarowych: nabiał, warzywa, owoce, napoje, soki, pieczywo) powoduje w praktyce, iż dokonanie ustaleń w powyższym zakresie na podstawie posiadanych przez organ podatkowy dowodów jest niemożliwe.

Sąd w pełni akceptuje stanowisko organów, iż sprzedaż towarów opodatkowanych stawką 22% i 7% VAT poniżej cen ich zakupu nie ma racjonalnego uzasadnienia, bowiem działalność gospodarcza z definicji jest działalnością zarobkową.

Bezsporne jest to że B. K. w 2004 r. rejestrując sprzedaż za pomocą kas fiskalnych używał nazw towarów bardzo ogólnych z pominięciem poszczególnych opisów artykułów i wielkości ich opakowań, a dane na fakturach sprzedaży również nie są szczegółowe, stanowisko organu że wobec takiego stanu rzeczy nie jest możliwe wyliczenie marż handlowych dla wszystkich sprzedawanych przez podatnika towarów, jest w pełni uzasadnione. Stosowany przez podatnika rodzaj ewidencji sprzedaży uniemożliwia bowiem ustalenie, jaki konkretnie towar i w jakiej wielkości (objętości) został sprzedany w ramach użytej jego nazwy ogólnej. Organ prawidłowo przy tym uznał, iż istnieje możliwość wyliczenia marż handlowych dla niektórych towarów (towarów, dla których sprzedaż została udokumentowana fakturami VAT). Organ pierwszej instancji na podstawie dowodów źródłowych (faktur, dowodów wewnętrznych na zakup towarów handlowych oraz wystawionych przez podatnika faktur na sprzedaż towarów handlowych) prawidłowo ustalił, stosowane przez niego marże na sprzedaż towarów

Uzasadnione jest stanowisko organu pierwszej instancji, iż porównanie marż ustalonych przez organ podatkowy na podstawie faktur VAT sprzedaży, dowodów zakupu (faktur VAT, dowodów wewnętrznych) oraz obliczonych na podstawie danych wynikających z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, jak też marż zeznanych przez B. K., daje bezsprzecznie podstawę do stwierdzenia rozbieżności pomiędzy treścią zapisów dokonanych przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, a stanem rzeczywistym. W konsekwencji wynikająca z podatkowej księgi przychodów i rozchodów marża handlowa, wykazana w wysokości odbiegającej od marż poszczególnych grup towarowych, stosowanych przy sprzedaży udokumentowanej, uzasadnia wniosek co do tego, że księga podatkowa nie odzwierciedla stanu rzeczywistego w zakresie wysokości przychodów, a więc jest w tym zakresie nierzetelna.

W świetle powyższego, twierdzenie strony skarżącej, jakoby organy podatkowe nie dowiodły nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów jest więc bezzasadne.

Twierdzenie skarżących, jakoby obok nierzetelnej księgi przychodów i rozchodów za 2004 r. funkcjonowały rzetelne księgi w zakresie podatku od towarów i usług za ten rok, jest również bezzasadne.

Bezzasadny jest również zarzut, naruszenia przez art. 23 § 3 pkt 2 oraz art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie ustaleń w zakresie całkowitej sprzedaży podatnika w oparciu o wyliczenie marż handlowych dla niektórych towarów - towarów, dla których sprzedaż została udokumentowana fakturami VAT oraz poprzez nieuzasadnione odrzucenie jednej z metod szacowania, która winna znaleźć zastosowanie.

Organ podatkowy pierwszej instancji a za nim organ odwoławczy uzasadnił określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, zgodnie z przepisem art. 23 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, tj. wykazując, że dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania o czym mowa była powyżej. Organy uzasadnił zastosowanie instytucji oszacowania podstawy opodatkowania rozbieżnościami pomiędzy wysokością marży obliczonej na podstawie danych wynikających z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a marżami wyliczonymi na podstawie kosztu własnego sprzedanych towarów handlowych, opodatkowanych poszczególnymi stawkami podatku VAT. Zasadnie zwrócił uwagę, iż regułą jest, iż podstawa opodatkowania jest ustalana na podstawie dokumentacji prowadzonej przez podatnika i innych dowodów pozwalających na jej określenie. Organ ten wykazał, iż w przedmiotowej sprawie określenie podstawy opodatkowania w ten sposób nie było możliwe. Prowadzona przez podatnika podatkowa księga przychodów i rozchodów była nierzetelna, dane wynikające z tej księgi, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, nie pozwalały na ustalenie rzeczywistej wielkości podstawy opodatkowania. Podkreślić należy, co już wykazano, iż prowadzona przez podatnika ewidencja sprzedaży uniemożliwiała wyliczenie marż handlowych dla wszystkich sprzedawanych przez podatnika towarów.

Wbrew twierdzeniu skarżących, organy w zaskarżonej decyzji wyczerpująco uzasadnił wybór metody oszacowania podstawy opodatkowania. Po dokładnej analizie stanu faktycznego, uwzględnieniu charakteru prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, jak również warunków, w jakich działalność ta była prowadzona, organ ten wykazał, że w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania metod oszacowania podstawy opodatkowania, wymienionych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, a zastosowana przez niego metoda oszacowania pozwala ustalić podstawę opodatkowania zbliżoną do rzeczywistej, a więc zgodnie z art. 23 § 5 tej ustawy.

Podsumowując tę część wywodu Sąd stwierdza, że dochód został oszacowany prawidłowo. Szacowanie, stosownie do treści art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej zmierzało do określenia podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej. Organy dokonały wyboru metody szacowania wypełniającej wymogi sformułowane w orzecznictwie sądów administracyjnych: "To do organu należy wybór metody szacowania podstawy opodatkowania, a sąd dokonując kontroli takiej decyzji ogranicza się do sprawdzenia, czy wybór metody nie był dowolny i nie doprowadził do ustaleń sprzecznych z logiką i zasadami doświadczenia życiowego" (wyrok NSA II FSK 1540/11 z dnia 8 marca 2012 r.) oraz: "Aby wybór metody mógł określać podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej wysokości, musi uwzględniać zgromadzony w konkretnej sprawie materiał dowodowy który pozwoli na możliwe rzeczywiste określenie szacowanej wartości. Przy czym wybór metody determinowany jest materiałem faktycznym, jakim dysponuje organ, jak również charakterem działalności wykonywanej przez stronę." (wyrok WSA w Kielcach I SA/Ke 148/12 z dnia 10 maja 2012 r.).

Wybrana przez organy metoda oszacowania podstawy opodatkowania biorąc pod uwagę materiał dowodowy, jest nie tylko racjonalna i realna, ale pozwala na ustalenie podstawy opodatkowania w wysokości maksymalnie zbliżonej do rzeczywistej, co jest zgodne z art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, że oszacowanie podstawy opodatkowania z prowadzonej podatnika działalności gospodarczej w oparciu o koszt własny sprzedanych towarów handlowych opodatkowanych stawką 22%, 7% i 3% VAT oraz średnich marż na sprzedaż towarów handlowych opodatkowanych poszczególnymi stawkami VAT, obliczone na podstawie danych wynikających z wystawionych przez podatnika faktur VAT na sprzedaż towarów handlowych oraz dowodów ich zakupu, jak również wyliczoną średnią marżę na sprzedaż wyrobów tytoniowych (papierosów), ustaloną na podstawie danych wynikających z faktur zakupu, uwzględniających detaliczną cenę ich sprzedaży, pozwala na określenie podstawy opodatkowania w wysokości maksymalnie zbliżonej do rzeczywistej.

W tym stanie sprawy uznać należało, iż wnioski jakie wyprowadziły organy podatkowe z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacja prawną. Reasumując, Sąd podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne organów podatkowych poczynione w rozpoznawanej sprawie. Sąd podkreśla, że w tak ustalonym stanie faktycznym rozstrzygniecie organu podatkowego nie narusza prawa.

Z uwagi na wyżej przedstawioną ocenę zaskarżonej decyzji, która wskazuje, że organ przy jej wydaniu nie naruszył prawa, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.