Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1232/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 201 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Dnia 24 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2022 roku sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od września do grudnia 2003 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. orzekł o utrzymaniu w mocy własnego postanowienia z 5 marca 2021 r. o zawieszeniu postępowania wznowionego postanowieniem z 17 listopada 2020 r. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w P. z 9 marca 2007 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z 24 maja 2006 r. o określeniu wobec P. K. zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od września do grudnia 2003 r.

Jako podstawę prawną w zaskarżonym postanowieniu powołano art. 216 § 1 oraz art. 201 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "o.p.".

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, co następuje.

Decyzją z 24 maja 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił wobec strony zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od września do grudnia 2003 r.

Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z 9 marca 2007 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z 24 maja 2006 r.

Postanowieniem z 25 czerwca 2007 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Po 968/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił skargę na decyzję z 9 marca 2007 r.

Pismem z 16 stycznia 2020 r. strona wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z 9 marca 2007 r. Jako podstawę prawną wznowienia powołano art. 240 § 1 pkt 11 o.p., odwołując się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r. wydanym w sprawie o sygn. akt C-189/18, dalej: "wyrok TSUE o sygn. akt C-189/18", który zdaniem strony ma wpływ na treść kwestionowanej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z 9 września 2020 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z 9 marca 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z 24 maja 2006 r.

Decyzją z 9 listopada 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. utrzymał w mocy swoją decyzję z 9 września 2020 r.

Strona wniosła na decyzję z 9 listopada 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P..

Pismem z 7 września 2020 r. strona ponownie wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z 9 marca 2007 r., tym razem jako podstawę prawną wznowienia powołując art. 240 § 1 pkt 5 o.p., tzn. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Pismem z 17 listopada 2020 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 9 marca 2007 r., a następnie postanowieniem z 5 marca 2021 r. orzekł o zawieszeniu tego postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Zaskarżonym postanowieniem z 22 czerwca 2021 r. organ orzekł o utrzymaniu w mocy swego postanowienia z 5 marca 2021 r. wskazując, co następuje.

Zawieszone postępowanie wszczęto wskutek drugiego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 9 marca 2007 r. Do dnia wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia z 22 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie rozpoznał skargi na decyzję organu z 9 listopada 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję z 9 września 2020 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z 9 marca 2007 r. Merytoryczne rozpatrzenie przez organ drugiego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 9 marca 2007 r. będzie możliwe dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, będąc w tym sensie zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p. stanowiącego, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd.

W skardze na postanowienie z 22 czerwca 2021 r. strona zarzuciła naruszenie:

1. art. 122 w zw. z art. 191 i art. 180 § 1 o.p. przez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 120, art. 121, art. 123, art. 124, art. 187 i art. 200 o.p. przez nierespektowanie zasad ogólnych postępowania i brak poszanowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu;

3. art. 201 § 1 pkt 2 o.p. przez błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania z uwagi na koniczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd administracyjny; przesłanka taka nie zachodzi, gdyż sprawa rozpoznawana przez sąd nie ma związku z podstawą wznowienia powołaną w drugim wniosku o wznowienie postępowania.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Sąd podziela argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W związku z ich omówieniem powtarzanie ich byłoby zbędne.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje.

Kluczowe dla rozstrzygnięcia jest, czy organ zgodnie z prawem zawiesił wznowione 17 listopada 2020 r. postępowanie zakończone ostateczną decyzją z 9 marca 2007 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z 24 maja 2006 r. o określeniu wobec skarżącego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od września do grudnia 2003 r. w sytuacji, gdy trwało postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi skarżącego na wydaną we wznowionym postępowaniu decyzję z 9 listopada 2020 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z 9 września 2020 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z 9 marca 2007 r.

W pierwszym wniosku o wznowienie postępowania, wskutek którego wydano zaskarżoną do Sądu decyzję z 9 listopada 2020 r., jako podstawę wznowienia powołano art. 240 § 1 pkt 11 o.p. (orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji), natomiast w drugim wniosku - art. 240 § 1 pkt 5 o.p. (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznanych organowi, który wydał decyzję).

Organ prawidłowo zawiesił wznowione 17 listopada 2020 r. postępowanie co do zbadania istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji z 9 marca 2007 r., zasadnie uznając, że zaszła przesłanka z art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd.

Zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania wydano 22 czerwca 2021 r., gdy Sąd jeszcze nie wydał orzeczenia ze skargi na decyzję z 9 listopada 2020 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z 9 marca 2007 r.

Organ prawidłowo uznał w tej sytuacji, że rozstrzygnięcie Sądu ze skargi na decyzję z 9 listopada 2020 r. uznającą, że nie istnieje przesłanka z art. 240 § 1 pkt 11 o.p., jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p.

W przypadku bowiem gdyby Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję z 9 listopada 2020 r. uchylił ją, jak i poprzedzającą ją decyzję z 9 września 2020 r., z uwagi na uznanie, że wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 240 § 1 pkt 11 o.p., to wtedy organ ponownie prowadząc postępowanie co zaistnienia do tej przesłanki mógłby być zobowiązany do uchylenia decyzji z 9 marca 2007 r. na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 o.p. i orzeczenia co do istoty sprawy. W takiej sytuacji nie byłoby już w obrocie prawnym decyzji z 9 marca 2007 r., a więc organ postępowanie co do przesłanki wznowienia określonej w drugim wniosku o wznowienie (art. 240 § 1 pkt 5 o.p.) musiałby umorzyć jako bezprzedmiotowe (art. 208 § 1 o.p.).

W przypadku natomiast gdyby Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję z 9 listopada 2020 r. oddalił skargę (co zresztą nastąpiło, ale już po wydaniu zaskarżonego postanowienia), to nie byłoby przeszkód do podjęcia zawieszonego postępowania co do zbadania zaistnienia przesłanki wznowienia określonej w drugim wniosku o wznowienie (z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.).

Z tego względu zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania jest zgodne z prawem, gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania.

Wobec tego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Sąd oddalił skargę.