Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 193/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 44h ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody z dnia 22 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu T. B-U. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

J. J. wystąpił do Urzędu Miasta w G. o podanie adresu zamieszkania A. S. twierdząc, że został zobowiązany przez Sąd Rejonowy w G. do wskazania adresu wymienionej osoby. Urząd Miasta wezwał J. J. o podanie bliższych danych A. S. np. imion rodziców, daty urodzenia, ostatniego miejsca zamieszkania, oraz do uiszczenia opłaty. W odpowiedzi wnioskodawca stwierdził, że wyżej wymieniony jest radcą prawnym i jego dane osobowe znajdują się w dyspozycji Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. Ponadto zaznaczył, że nie ma środków do dokonania opłaty.

Decyzją z dnia 9 lutego 2010 r. Prezydent Miasta, w oparciu o art. 44i ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) – zwanej dalej również ustawą, odmówił wnioskodawcy udostępnienia adresu A. S.

Organ meldunkowy podniósł w uzasadnieniu, że J. J. - mimo wezwania - nie podał żadnych bliższych danych A. S. Zdaniem organu udostępnienie danych osoby niewłaściwej mogłoby spowodować naruszenie jej dóbr osobistych.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Wojewoda decyzją z dnia 22 marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 44h ust. 2 pkt 1 i art. 44h ust. 9 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawca nie dostarczył bliższych danych o A. S. W sytuacji, gdy w Gminnej Bazie Ewidencji Ludności figuruje więcej niż jedna osoba o wskazanym imieniu i nazwisku organ pierwszej instancji sam nie mógł ustalić, o czyje dane występował wnioskodawca. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że w gestii organu nie leży pozyskiwanie bądź pośredniczenie w pozyskiwaniu dodatkowy informacji o A. S. od innych jednostek. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek podania takich informacji o osobie wskazanej we wniosku, aby organ mógł na ich podstawie w sposób jednoznaczny ustalić jej tożsamość.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. J. podniósł, że organy nie odniosły się do treści jego wniosku. Jego zdaniem organy naruszyły przepis "postępowania materialnego".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna.

Przepis art. 44 h ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych zawiera zamknięty katalog osób prawnych i osób fizycznych uprawnionych do udostępnienia im danych osobowych ze zbiorów meldunkowych, a ponadto warunki jakie powinien spełniać uprawniony do uzyskiwania danych.

Zgodnie z ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych odmowa udostępnienia danych albo cofnięcie zgody na ich udostępnienie, następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. art. 44 i ust. 5 i 7 ustawy).

Skarżący występując o udostępnienie danych dotyczących miejsca zamieszkania danej osoby wskazał jedynie jej imię i nazwisko. Do wniosku dołączył wezwanie Sądu Rejonowego w G. do uzupełnienia braków formalnych pozwu w sprawie z powództwa przeciwko A. S. o zapłatę. Sąd ten informował jednocześnie, że wskazany w pozwie adres jest siedzibą kancelarii radców prawnych.

W toku postępowania organ meldunkowy stwierdził, że w gminnym zbiorze meldunkowym znajdują się dane dwóch osób o tym samym imieniu i nazwisku. W związku z tym pismem z dnia 24 lipca 2009 r. wystąpił do wnioskodawcy o podanie bliższych informacji, jak np. imion rodziców, daty urodzenia lub poprzedniego miejsca zamieszkania. W odpowiedzi wnioskodawca poprosił o przedłużenie terminu wskazania bliższych danych i poinformował, że wystąpił w tej sprawie do Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. Mimo upływu 5 miesięcy wnioskodawca nie udzielił takich informacji, podnosząc jedynie, że organ meldunkowy może zwrócić się do OIRP w G.

W tych okolicznościach organ meldunkowy wydał decyzje odmowną, gdyż nie był w stanie ustalić o dane jakiej osoby występował wnioskodawca. W ocenie Sądu takie postępowanie było prawidłowe. W świetle art. 44h ust. 2 ustawy dane ze zbiorów meldunkowych, mogą być udostępnione:

1) osobom i jednostkom organizacyjnym - jeżeli wykażą w tym interes prawny;

2) jednostkom organizacyjnym - jeżeli po ich wykorzystaniu w celach badawczych, statystycznych, badania opinii publicznej lub rynku, dane te zostaną poddane takiej modyfikacji, która nie pozwoli na ustalenie tożsamości osób, których dane dotyczą;

3) innym osobom i podmiotom - jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą.

W okolicznościach sprawy organ pierwszej instancji nie mógł ustalić o danej jakiej osoby chodzi wnioskodawcy, a w dalszej kolejności w jakim, z dwóch wskazanych w art. 44h ust. 2 pkt 1 lub 3 ustawy, trybie wnioskodawca chce udostępnienia danych. Udostępnienie danych wszystkich osób o danym imieniu i nazwisku, niewątpliwie prowadziłoby do ujawnienia danych osobowych osoby trzeciej. Nie można także, zarzucić organowi, że nie czynił starań w celu wyjaśnienia sprawy. Organ prawidłowo wezwał wnioskodawcę do podania bliższych danych wskazanej osoby.

Słuszny jest też pogląd organu odwoławczego, że organ administracji nie ma obowiązku we własnym zakresie prowadzić dochodzenia celem ustalenia o jaką osobę chodziło wnioskodawcy. Brak jest podstawy prawnej do tego typu działania. Ten obowiązek obciąża wnioskodawcę. Jak wnika z akt sprawy wnioskodawca próbował pozyskać dodatkowe informacje, ale ich prawdopodobnie nie uzyskał.

W sytuacji, gdy organ pierwszej instancji wydał decyzję merytoryczną bez uiszczenia przez wnioskodawcę stosownej opłaty, Sąd uznał, że zastosowanie znalazł art. 267 k.p.a. Brak jednak informacji w tym zakresie, wręcz przeciwnie organ odwoławczy powołał się na brak opłaty w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Te nieprawidłowości nie miały jednak wpływu na wynik sprawy.

Na marginesie sprawy Sąd wskazuje, że podziela pogląd, wyrażony w wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r. III SA/Gd 402/09 (baza LexPolonica nr 2213464), że podstawą do legitymowania się interesem prawnym jest przepis prawa materialnego, a nie - okoliczność, że skarżący złożył w sądzie wniosek czy pozew, czy też - że zamierza to zrobić. Podstawą do wykazywania, że dana osoba ma interes prawny w żądaniu udostępnienia danych osobowych innej osoby nie jest również zobowiązanie sądu do uzupełnienia braków formalnych pozwu czy wniosku.

Mając na uwadze poczynione uwagi Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O wynagrodzeniu przyznanemu pełnomocnikowi z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 14 ust. 2 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).