Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1027/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit a, art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń - kwiecień i lipiec 2010 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za maj i czerwiec 2010 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] w sprawie określenia S. B. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń - kwiecień i lipiec 2010 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za maj i czerwiec 2010 roku.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec S.B., prowadzącego działalność gospodarcza pod nazwą A. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. ustalono, że Podatnik niezasadnie dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach VAT, dokumentujących zakup złomu od podmiotów:

- D. L., [...-...] R., ul. A. 30, NIP: [...],

- B. K. K., [...--...] Ł., ul. B. 25, NIP: [...],

- C. A. S., [...-...] Ł., ul. C. 66, NIP: [...].

W dniu [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec 2010 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za maj i czerwiec 2010 r.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że biorąc pod uwagę całość zebranego materiału dowodowego należy uznać, że faktury VAT wystawione przez D. L., K. K. i A. S. na rzecz S. B. nie dokumentują rzeczywistych transakcji. W opinii Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. ww. podmioty nie były faktycznie dostawcami towaru, a zatem faktury VAT dokumentujące zakupy złomu od wskazanych firm nie uprawniają Podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] podzielił wyrażone w nim stanowisko, zgodnie z którym faktury VAT wystawione przez D. L., K. K. oraz A. S. były dokumentami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń. Organ podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu nie jest kwestionowany fakt, że Podatnik nabył złom, płacił za zakupiony towar i wykorzystał do prowadzonej działalności gospodarczej. Według Dyrektora Izby Skarbowej, Podatnik faktycznie dysponował zakupionym towarem, co wyjaśnił również w swojej decyzji organ kontroli skarbowej. Sporne faktury VAT nie uprawniają jednakże do odliczenia podatku naliczonego w nich wykazanego, gdyż wymienieni w nich sprzedawcy nie byli nimi faktycznie, a to oznacza, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pod względem podmiotowym.

Odnosząc się do możliwości odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez D. L. organ wskazał, że z jego zeznań wynika, iż w rzeczywistości nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a jego firma generowała tylko fikcyjne faktury. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dał wiarę ww. zeznaniom i uznał je za wiarygodne, z uwagi na ich spójność i logiczność. Ponadto zostały złożone dobrowolnie, bez udziału adwokata, a podejrzany miał świadomość, że może odmówić składania wyjaśnień oraz udzielania odpowiedzi na pytania. Podkreślenia wymaga również, że D. L. przyznał się do stawianych mu zarzutów sam siebie obciążając, zaś pozostały materiał dowodowy potwierdza wyjaśnienia składane przez D. L..

Powyższe zeznania korespondują bowiem z zeznaniami pozostałych świadków tj.: A. B. oraz A. Z., zwłaszcza w świetle prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł., sygn. akt [...], którym D. L. został uznany za winnego tego, że:

- "w okresie od września 2008 r. do co najmniej czerwca 2010 r. w Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z A. B. (...), D. K., M. G. (...) oraz innymi, w chwili obecnej nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na uszczuplaniu należności publiczno-skarbowych w postaci podatku VAT, poprzez tworzenie fikcyjnych podmiotów gospodarczych, fałszowanie dokumentów księgowych i składanie nieprawdziwych deklaracji VAT-7",

- "w okresie od września 2008 r. do co najmniej czerwca 2010 r. w Ł., działając w zorganizowanej grupie przestępczej (...), w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu tego samego zamiaru, jako podatnik podatku od towarów i usług w ramach działalności gospodarczej "D. L. ul. A.30, [...-...] R." złożył w Urzędzie Skarbowym Ł. deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od września 2008 roku do czerwca 2010 roku, w których podał nieprawdę co do posiadania podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od faktur VAT zakupu złomu wystawionych w tym samym czasie przez nieistniejące w rzeczywistości, nieustalone w chwili obecnej podmioty gospodarcze, narażając w ten sposób podatek od towarów i usług na uszczuplenie wielkiej wartości w kwocie 1.160.479 złotych."

Na nierzetelność faktur VAT wystawionych przez D. L. na rzecz Podatnika wskazał również Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w ostatecznej decyzji z dnia [...] wydanej dla D.L. , którą określono wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. - czerwiec 2010 r. oraz orzeczono o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku VAT, z faktur wystawionych m.in. na rzecz firmy S. B..

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazano, że D. L. nie dokonywał czynności opodatkowanych w zakresie handlu złomem oraz nie nabył prawa do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7 złożonych m.in. za miesiące od stycznia do czerwca 2010 r. Prowadzona działalność polegała wyłącznie na wprowadzaniu do obrotu tzw. "pustych" faktur, dokumentujących fikcyjne transakcje w zakresie handlu złomem. Działania D. L. stwarzały pozory prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej, zalegalizowanej uzyskaniem wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i numeru identyfikacyjnego REGON oraz potwierdzeniem zarejestrowania podmiotu jako czynnego podatnika VAT. Dowodem na to są nie tylko jego zeznania, w których przyznaje się do wystawiania "pustych" faktur, ale również brak jakiejkolwiek dokumentacji, z której wynikałoby, że dokonywał transakcji sprzedaży złomu, które "uwiarygadniał" fakturami. W związku z powyższym, faktury wystawione przez firmę D. L. nie dokumentują sprzedaży złomu, a kwoty z nich wynikające nie podlegają wykazaniu w deklaracjach VAT-7 (nie mogą stanowić zobowiązania podatkowego).

Przechodząc do analizy odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B. K. K., organ odwoławczy dał wiarę zeznaniom właściciela ww. firmy, z których wynika, iż nie prowadził on żadnej działalności gospodarczej, a firma B. generowała tylko fikcyjne faktury. Zeznania te korespondują z zeznaniami pozostałych świadków – A. B. i A. Z., w szczególności w świetle aktu oskarżenia z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt [...] przeciwko m.in. Panu K. . oskarżonemu m.in. o to, że:

- "w okresie od sierpnia 2009 r. do co najmniej kwietnia 2010 r. w Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z A. B. (...), D.K., M. G. (...) oraz innymi, w chwili obecnej nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na uszczuplaniu należności publiczno-skarbowych w postaci podatku VAT, poprzez tworzenie fikcyjnych podmiotów gospodarczych, fałszowanie dokumentów księgowych i składanie nieprawdziwych deklaracji VAT-7",

- "w okresie od sierpnia 2009 r. do co najmniej kwietnia 2010 r. w Ł., działając w zorganizowanej grupie przestępczej (...), w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu tego samego zamiaru, jako podatnik podatku od towarów i usług w ramach działalności gospodarczej B. K. K., Ł., ul. B. 25 złożył w Urzędzie Skarbowym Ł. deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od sierpnia 2009 roku do kwietnia 2010 roku, w których podał nieprawdę co do posiadania podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od faktur VAT zakupu złomu wystawionych w tym samym czasie przez nieistniejące w rzeczywistości, nieustalone w chwili obecnej podmioty gospodarcze, narażając w ten sposób podatek od towarów i usług na uszczuplenie wielkiej wartości w kwocie 929.185 złotych. (...)."

Na nierzetelność faktur VAT wystawionych przez K. K. na rzecz Podatnika wskazał również Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w ostatecznej decyzji z dnia [...] wydanej dla K. K., którą określono wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. - czerwiec 2010 r. oraz orzeczono o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku VAT, z faktur wystawionych m.in. na rzecz firmy S. B..

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazano, że K. K. nie dokonywał czynności opodatkowanych w zakresie handlu złomem oraz nie nabył prawa do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7 złożonych m.in. za miesiące od stycznia do czerwca 2010 r. Prowadzona działalność polegała wyłącznie na wprowadzaniu do obrotu tzw. "pustych" faktur, dokumentujących fikcyjne transakcje w zakresie handlu złomem. W tym celu K. K. stworzył pozory prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej, tj. uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, NIP, REGON oraz podpisywał faktury VAT. Dowodem na to są nie tylko jego zeznania, w których przyznaje się do wystawiania "pustych" faktur, ale również brak jakiejkolwiek dokumentacji, z której wynikałoby, że dokonywał transakcji sprzedaży złomu, które "uwiarygadniał" fakturami. W związku z powyższym faktury wystawione przez firmę Pana K. K. nie dokumentują sprzedaży złomu, a kwoty z nich wynikające nie podlegają wykazaniu w deklaracjach VAT-7 (nie mogą stanowić zobowiązania podatkowego).

Dokonując kontroli odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez C. A. S. organ wskazał, że z zeznań właścicielki ww. firmy wynika, że w rzeczywistości nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a firma C. generowała tylko fikcyjne faktury. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dał wiarę ww. zeznaniom i uznał je za wiarygodne, stwierdzając, że są one spójne i logiczne. Ponadto zostały złożone dobrowolnie, bez udziału adwokata, a podejrzany miał świadomość, że może odmówić składania wyjaśnień oraz udzielania odpowiedzi na pytania. Co zaś najistotniejsze, pozostały materiał dowodowy potwierdza wyjaśnienia złożone przez właścicielkę firmy C.. Powyższe zeznania korespondują bowiem z zeznaniami pozostałych świadków tj.: A. B. oraz A. Z..

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dał im wiarę, w szczególności w świetle prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł., sygn. akt [...], którym A. S. została uznana za winną tego, że:

- "w okresie od stycznia 2010 r. do co najmniej czerwca 2010 r. w Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z A. B., K. K.. D. L. oraz innymi, w chwili obecnej nieustalonymi osobami, brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełniania przestępstw polegających na uszczuplaniu należności publiczno-skarbowych w postaci podatku VAT, poprzez tworzenie fikcyjnych podmiotów gospodarczych, fałszowanie dokumentów księgowych i składanie nieprawdziwych deklaracji VAT-7 (...). ",

- "w okresie od stycznia 2010 r. do co najmniej czerwca 2010 r. w Ł., działając w zorganizowanej grupie przestępczej (...), w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu tego samego zamiaru, jako podatnik podatku od towarów i usług w ramach działalności gospodarczej "A. S., Ł., ul. D. 34" złożyła w Urzędzie Skarbowym Ł. deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od stycznia 2010 roku do czerwca 2010 roku, w których podała nieprawdę co do posiadania podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od faktur VAT zakupu złomu wystawionych w tym samym czasie przez nieistniejące w rzeczywistości, nieustalone w chwili obecnej podmioty gospodarcze, narażając w ten sposób podatek od towarów i usług na uszczuplenie wielkiej wartości w kwocie 385.663 złotych (...). "

Na nierzetelność faktur VAT wystawionych przez firmę C. na rzecz Podatnika wskazał również Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. w niżej wymienionych decyzjach wydanych dla A.S.:

1. z dnia [...] r., którą określono wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec - lipiec 2010 r. oraz orzeczono o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku VAT, z faktur wystawionych m.in. na rzecz firmy S. B.,

2. z dnia [...] r, wydanej w trybie wznowienionym na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i 5 ustawy Ordynacja podatkowa, którą:

• uchylono ww. decyzję z dnia [...] w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2010 r. i orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ustawy o VAT za kwiecień, maj i czerwiec 2010 r.,

• określono zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i czerwiec 2010 r. w kwocie 0 zł i orzeczono o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ustawy o VAT za kwiecień, maj i czerwiec, uznając jednocześnie, że podatek należny wynikający z faktur VAT wystawionych za marzec i lipiec 2010 r. pozostał w wysokościach wynikających z decyzji wydanej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. w dniu [...]

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. wskazał m.in., że w dacie wydania rozstrzygnięcia z dnia [...] r. organ nie posiadał wiedzy, że podpisy na deklaracjach VAT-7 za miesiące marzec -czerwiec 2010 r. złożone rzekomo przez A. S. nie zostały wykonane przez właściwą i uprawnioną do tego osobę oraz nie dysponował fakturami wystawionymi przez C. na rzecz kontrahenta - innego niż S. B.. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Podobnie jak w decyzji z dnia [...] w ww. rozstrzygnięciu wskazano, że faktury sprzedaży wystawione przez firmę C., w tym również na rzecz Podatnika, nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych.

W opinii organu biorąc pod uwagę ustalenia w zakresie rzekomych dostawców złomu do firmy S. B. oraz zeznania ich właścicieli, tj.: D. L., K. K. oraz A.S., składane zarówno przez organami podatkowymi jak i przed organami ścigania, zasadne jest uznanie, że faktury, które ww. osoby wystawiały na rzecz firmy Podatnika nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, gdyż dostawca towaru widniejący na zakwestionowanych dokumentach w rzeczywistości nie dokonał sprzedaży na rzecz firmy A. Organ podkreślił, że D. L., K.K. i A. S. w trakcie prowadzonych wobec nich postępowań karnych przyznali, że prowadzili fikcyjną działalność polegającą jedynie na podpisywaniu niewypełnionych faktur VAT oraz pustych kart papieru. Powyższe zostało również potwierdzone w toku postępowania kontrolnego, które przeprowadził wobec D. L. i K. K. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. oraz w trakcie postępowania podatkowego, które wobec A.S. prowadził Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.. Właściciele firm, które figurowały jako wystawcy zakwestionowanych faktur - przesłuchani w charakterze stron prowadzonych wobec nich postępowań - potwierdzili wszystkie informacje, które podali do protokołów przesłuchań spisanych w toku prowadzonego postępowania karnego o sygnaturze akt [...]. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że sporne faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego, ponieważ dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane przez ich wystawców.

Przytoczone powyżej zeznania świadków, przesłuchanych na okoliczność działalności firm, których dane znajdują się na zakwestionowanych fakturach, świadczą o procederze firmowania przez D. L., K. K. i A. S. działalności gospodarczej prowadzonej w rzeczywistości przez zupełnie inne osoby.

Organ wskazał też na przesłuchania pracowników S. B., którzy w 2010 r. byli zatrudnieni w firmie A. tj.:J. G. (zatrudnionego na stanowisku kierowcy), J. S. (zatrudnionego na stanowisku kierowcy), oraz W. P. (zatrudnionego na stanowisku specjalisty do spraw zakupu).

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zgodził się z ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kwestionującym prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez ww. podmioty. W konsekwencji organ pierwszej instancji na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: u.p.t.u., zasadnie pozbawił Podatnika prawa do podatku naliczonego wynikającego z tych faktur i określił prawidłową wysokość: zobowiązań podatkowych za styczeń, luty, marzec, kwiecień i lipiec 2010 r. oraz nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za maj i czerwiec 2010 r. na podstawie art. 99 ust. 12 u.p.t.u.

Ponadto, zdaniem organu odwoławczego S. B., dokonując zakupów towarów wskazanych na spornych fakturach, wiedział lub powinien wiedzieć, że wystawcy zakwestionowanych faktur nie są faktycznie właścicielami sprzedanego towaru.

Zauważył, że w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec Podatnika przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za 2009 r. S. B. przesłuchany w charakterze Strony w dniu 28 stycznia 2011 r. zeznał, że nie zna D. L. ani K. K. i nigdy nie był w miejscu prowadzenia przez nich działalności gospodarczej. Według Podatnika sprawami związanymi z zakupem złomu zajmował się handlowiec zatrudniony w firmie, tj. W. P., którego obowiązkiem było sprawdzenie dokumentów rejestracyjnych nowych kontrahentów. S. B. wskazał, że nigdy nie sprawdzał swoich kontrahentów w urzędach skarbowych, nie interesował się również źródłem pochodzenia złomu nabytego od ww. dostawców. Zgodnie z twierdzeniem Podatnika cyt.: "(...) takich pytań się nie zadaje. " Ponadto S. B. zauważył, że cyt.: "Nie potrafię konkretnie wskazać, który kierowca dokonywał przewozu złomu. W większości przypadków złom był dowożony moimi samochodami. (...) Płatności były dokonywane głównie gotówką, czasem przelewem. (...) Nie wiem, kto odbierał gotówkę, gdyż płatności zawsze dokonywał mój handlowiec Pan P.."

Również W. P.- zatrudniony w firmie A. na stanowisku specjalisty do spraw zakupu, nie dochował należytej staranności przy wyborze kontrahentów., co wynika z protokołu jego przesłuchania z dnia 27 kwietnia 2011 r.

W ocenie organu, rzeczą Podatnika (pracodawcy) jest takie zorganizowanie prowadzonej działalności, a więc również nadzoru i kontroli nad pracownikami, aby wyeliminować nierzetelności przy zawieraniu transakcji handlowych (w tym przypadku zakupu złomu). Dlatego też zasadne jest twierdzenie, że Pan B. zaniedbał organizację i nadzór nad swoim pracownikiem, więc to Jego obciążają skutki prawne na gruncie podatkowym.

Niewątpliwie to przedsiębiorca ponosi ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, doborem pracowników i kontrolą realizowanych przez nich obowiązków. Uznanie zatem braku odpowiedzialności pracodawcy z powyższego tytułu skutkowałoby przerzuceniem takiej odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców na Państwo, czego nie można zaakceptować.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania i za niezasadny uznał zarzut nieskutecznego zakwestionowania przez organ pierwszej instancji rzetelności ewidencji prowadzonej przez podatnika w 2010 r. wskazując, że nawet brak formalnego stwierdzenia przez organ nierzetelności prowadzenia ksiąg - zgodnie z art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej - nie może mieć wpływu na wynik prowadzonego postępowania w przypadku, gdy z protokołu kontroli wynikają okoliczności kwestionowane przez organ, a strona nie została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do tych ustaleń poprzez wniesienie zastrzeżeń.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., kwestionowanej decyzji zarzucając naruszenie:

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to między innymi: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie badania czy w sprawie podatkowej S. B. wystąpił brak dobrej wiary nabywcy towarów w chwili zawierania transakcji zakupu złomu od firm D. L.,B. i C., art. 121 § 1, a także art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz rozstrzyganie wątpliwości faktycznych i prawnych na niekorzyść strony postępowania;

- przepisów prawa materialnego, a to między innymi: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 99 ust. 12 tej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Mając na uwadze powyższe podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna. Zarzuty koncentrują się wokół naruszeń przepisów prawa formalnego oraz prawa materialnego a zatem rozpatrzenie tych pierwszych jest konieczne ażeby móc dokonać oceny przyjętych ustaleń za wyczerpujące dla zrealizowania hipotezy zastosowanej normy prawa materialnego, czyniąc decyzję zasadną bądź odmówić jej takiego przymiotu.

Przystępując do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, wskazać należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 Op.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Op.). Według art. 181 Op. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 Op.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, LEX nr 30848). Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B.Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208).

Mając na uwadze wskazane regulacje prawa formalnego Sąd uznaje ustalony w sprawie stan faktyczny za prawidłowy. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie sposób zaakceptować stanowiska autora skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez stronę oraz jakichkolwiek innych przepisów traktujących o postępowaniu podatkowym, które sąd bierze pod uwagę z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy. Nie ma podstaw by przyjąć , że pozostały poza zakresem zainteresowania organów niewyjaśnione okoliczności , a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony.

Organy odmawiając stronie prawa odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur dokumentujących zakup złomu wystawionych przez 3 podmioty , a mianowicie D. L., B. K. K. oraz C. A. S. - zdaniem sądu prawidłowo oceniły zgromadzony materiał dowodowy, który jest zupełny i wystarczający dla przyjęcia stanowiska, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych zawartych z wymienionymi w nich podmiotami. Podkreślenia przy tym wymaga , że o kierunku gromadzenia materiału dowodowego rozstrzyga organ jako dominus litis, a jego zakres wyznacza hipoteza normy prawa materialnego, w tym przypadku art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

U podstawy dokonanej przez organy oceny legły następujące ustalenie , które zyskały aprobatę sądu:

Z materiału dowodowego wynika , że firma D. L. , była elementem działania grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na uszczupleniu należności budżetowych w podatku VAT poprzez tworzenie fikcyjnych podmiotów gospodarczych , fałszowanie dokumentów księgowych i składanie nieprawdziwych deklaracji VAT-7. Jak wskazuje zgromadzony materiał dowodowy ustalenia te poczynione zostały w oparciu dokumenty włączone do akt niniejszej sprawy pochodzące z postępowań prowadzonych przeciwko temu podmiotowi, są to w szczególności zeznania D. L. z 2 lutego 2011 r. złożone w Prokuraturze Apelacyjnej w Ł. , wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z 22 czerwca 2012 r. sygn. [...] a także przeprowadzone przesłuchanie w/w przed organem kontroli skarbowej . Wynika z nich jednoznacznie , że D.L. firmował działalność innych osób , a jego rola polegała na składaniu podpisów na czystych kartkach lub czystych bloczkach z fakturami, które dostarczał mu A. B. . Nie prowadził żadnych ewidencji i nie składał żadnych deklaracji VAT, podpisy na okazanych mu kserokopiach deklaracji nie są jego podpisami. Działalność gospodarczą założył za namową A. B. , od którego otrzymał także środki pieniężne na otworzenie działalności. Zeznał także ,że wszystkimi dokumentami jego firmy dysponował B. , także dotyczącymi posiadanego konta w A. Bank. On również poleciła L. zgłoszenie zaginięcia dokumentów firmowych na Komisariat [...] KMP w Ł. w związku z kontrolą podatkowa w jednej z firm , z którą rzekomo L. miał współpracować. Jak ustalono w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej L. nie zatrudniał pracowników , nie dysponował żadnymi środkami technicznymi pozyskiwania złomu . Zapytany o kontakty z firmą strony zeznał ,że nie zna firmy A. a także , że nie miał styczności z jej przedstawicielem W. P.. Z kolei z zeznań A. B. złożonych przed organem kontroli skarbowej w dniu 12 kwietnia 2011 r. wynika, że inicjatorem pomysłu założenia działalności gospodarczej na L. był A. Z. , który dysponował wszystkimi dokumentami firm Lenarta przekazanymi mu przez A. B. , on w rzeczywistości ją prowadził . Od również rozliczał tą działalność , a D.L. podpisywał jedynie dokumenty przedstawione mu przez Z.. Także opisany wcześniej wyrok skazujący D.L. nie pozostawia wątpliwości co do jego roli i charakteru prowadzonej działalności nakierowanej na popełnienie oszust podatkowych narażających budżet państwa na znaczne straty. Spektakularnego znaczenia nabiera także włączona do akt sprawy decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] wydana dla D.L., mocą której określono wysokość zobowiązań podatkowych w podatku VAT za okres styczeń 2009 do czerwca 2010 r. i orzeczono o obowiązku zapłaty w oparciu o art. 108 ust. 1 VAT , między innymi z faktur wystawionych na rzecz firmy A. S. B.. Z jej uzasadnienia wynika, że prowadzona działalność przez D.L. polegała na wprowadzaniu do obrotu tzw. pustych faktur dokumentujących fikcyjne transakcje w zakresie obrotu złomem , stwarzając pozory prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej.

Podobnie, organy zgromadziły znaczny materiał dowodowy dotyczący B. – D. K., opisany na str. 9-13 zaskarżonej decyzji , z którego wynika ,że K. K. był firmantem działalności innych osób, a sposób prowadzenia jego firmy jest analogiczny jak firmy D. L., z udziałem tych samych osób trzecich tj. A. B. oraz A. Z.. Rola K. K. polegała na stwarzaniu pozorów faktycznego prowadzenia działalności w ramach firmy B. , którego zadaniem było podpisywanie dokumentów in blanco, który nie obracał złomem , nie zatrudniał pracowników, nie dysponował środkami jego pozyskiwania, nie prowadząc żadnej dokumentacji księgowej ( rejestry) , nie podpisywał deklaracji VAT-7 , a za podpisywanie faktur otrzymywał 1000 zł miesięcznie. Także i w odniesieniu do tego podatnika Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzja z [...] określił zobowiązanie w podatku VAT za okres czerwiec 2009 – czerwiec 2010 oraz orzekł o obowiązku zapłaty tego podatku w oparciu o art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, m.in. z faktur wystawionych na rzecz skarżącego . Transakcje przedsięwzięte przez ten podmiot z firmą S . B., jak ocenił organ, nie dokumentują sprzedaży złomu. Co istotne K. K. przyznał się do wystawiania pustych faktur.

Kolejnym podmiotem , którego transakcje poddano weryfikacji z punktu widzenia ich rzetelności, a zatem i posiadania uprawnienie do odliczenia zawartego w nich podatku VAT , jest firma C. A. S..

Materiał dowodowy pozwalający ocenić charakter działania tego podmiotu zawierają m.in. zeznania A. S. z 4 maja 2011 r. , w których opisała jaką pełniła w nim rolę wskazując ,że wszystkimi sprawami w zakresie skupu i sprzedaży złomu zajmował się A. B. , który namówił ją do założenia firmy , Ona jedynie podpisywała puste kartki ( A4) a dokumenty związane z posiadanym kontem w tym numery PIN a także karty płatnicze posiadał A. B. . W ramach prowadzonej działalności nie dokonywała żadnego obrotu pieniędzmi. Nie prowadziła żadnych ewidencji , nie wypełniała i nie składała deklaracji podatkowych. Po zabezpieczeniu dokumentacji przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego zeznała " (...) wyciągnęłam wnioski , że w trakcie prowadzonej działalności byłam przysłowiowym "słupem" i zostałam wykorzystania do nielegalnego handlu złomem".

Organ załączył także protokół przesłuchania A. S. w Prokuraturze Apelacyjnej w Ł. , wskazujący na potwierdzenie zeznań złożonych przed organami podatkowymi co do statusu zarejestrowanej na nią firmy oraz roli jaką odgrywała w obrocie złomem za jej pośrednictwem. Z zeznaniami tymi korespondują zeznania A. B. złożone 2 września 2010 r. w tej samej prokuraturze . Także i A. S. skazana została opisanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z 22.czerwca 2012 r. będąc uznaną winną uczestniczenia wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w procederze mającym na celu popełnianie przestępstw , celem których było działanie na szkodę budżetu państwa – uszczuplenie należności w podatku VAT .

Szczególnego znaczenia nabierają także zeznania pracownika strony W.P. zatrudnionego na stanowisku specjalisty do spraw złomu z 28 czerwca 2013 r. oraz z 27 kwietnia 2011 . Wynika z nich , że nie łączyły A. ze wskazanymi firmami żadne umowy, nie interesował się źródłem pochodzenia złomu , warunki dostawy były ustalane przez telefon, ktoś dzwonił ale nie zna nazwisk; odbierano złom z placu nie wiedząc do kogo należał, płacąc gotówką za odbierany towar , nie odbierano pokwitowania , przekazując pieniądze osobie od której otrzymywano fakturę. W. P. nigdy nie był na miejscu prowadzenia działalności przez opisane 3 podmioty , które wskazywane były na wystawianych dla skarżącego fakturach jako sprzedawcy złomu. Faktury zawsze były podszykowane , nigdy nie były przy W. P. podpisywane. Zeznając w Prokuraturze Apelacyjnej wskazał , że nie przywiązywał wagi odbierając towar , że na składach nie był on oddzielony i należał do inny firm. Nigdy nie legitymował osób , którym płacił gotówką. Nawet gdy odbierał towar a transakcja miała być na inną firmę to cenę ustalał zawsze z K. lub Panem M.. Jak zauważył organ te właśnie osoby były również skazane wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z 22 listopada 2012 r. , które utworzyły w celu wyłudzenia fikcyjne firmy – D. L., K. K. oraz A. S. .

Dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym , zdaniem sądu uprawniona jest jego ocena na gruncie art. 191 Op. , że faktury wystawione na rzecz skarżącego przez te podmioty nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz , że dostawy złomu widniejącego na fakturach nie dokonali wskazani sprzedawcy.

Na str. 26 zaskarżonej decyzji organ jednoznacznie konstatuje ,że towary nabyte przez podatnika od K. K., D. L. i A. S. faktycznie nie pochodziły od tych podmiotów.

Nie sposób podzielić stanowisko autora skargi , że skoro organy przyjęły ,że wskazane podmioty firmowały działalność A. Z. , to de facto jako uprawnieni do wystawiania faktur działali jako pośrednicy ( np. komisanci ) na zlecenie tego ostatniego. Powyższe ma dowodzić , że wystawca faktur dokonał dostaw towaru na rzecz strony w sporządzonej w swoim imieniu fakturze, a to uprawnia do odliczenia podatku w niej wykazanego.

Argumentacja ta nie jest do zaakceptowania albowiem organy dowiodły nierzetelność tzw. podmiotową w zakwestionowanych fakturach w zakresie dostawy na rzecz strony, iż to nie rzeczone podmioty wystawiały zakwestionowane faktury .

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia norm prawa materialnego opisanych w skardze stwierdzić należy ,że również i one są nieuzasadnione. Strona powołuje się na naruszenie przez organy , m. innymi art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit a oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, a w uzasadnieniu forsowanego poglądu odwołuje się do regulacji prawa unijnego oraz poglądów Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, akcentując konieczność oceny działań podatnika z punktu widzenia świadomości co do zawieranych transakcji, ocenianych na moment ich zawierania – czy skarżący działał w dobrej wierze a zatem nie wiedział i nie mógł się dowiedzieć jaki charakter miały te transakcje.

Obowiązujące w poruszanej kwestii regulacje ustawy o VAT odnoszone do ich brzemienia jakie posiadały w 2010 r., są następujące:

Przepis art. 86 VAT stanowił, że "w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124" (ust. 1), a "kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług" (ust. 2 pkt 1 lit a). Wskazany z kolei art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT , zawierał ograniczenie w obniżeniu podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego m.in., gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Zważyć przy tym należy , że przepis cytowanego art. 86 polskiej ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług odzwierciedla regulacje zawarte w art. 17 VI Dyrektywy oraz art. 167 i art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1). Prawo do odliczenia podatku naliczonego, czy też - jak określa to przepis ustawy - prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jest zatem podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej.

Z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej organy państwa są obowiązane respektować przepisy prawa unijnego regulujące zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług a także uwzględniać wykładnię tych przepisów dokonywaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W postanowieniu z 6 lutego 2014 r. w sprawie C-33/13 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśnił, że "Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby podatnikowi odmówiono prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego z tytułu towarów otrzymanych przez niego, na tej podstawie, iż biorąc pod uwagę przestępstwa lub nieprawidłowości, jakich dopuścił się wystawca faktury dotyczącej tej dostawy, uznaje się, że nie została ona rzeczywiście dokonana przez rzeczonego wystawcę, chyba że zostanie wykazane na podstawie obiektywnych przesłanek – bez wymagania od podatnika podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem – że podatnik ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazana dostawa wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej, co ustalić powinien sąd odsyłający".

W ślad za przytoczonym postanowieniem Trybunału oraz wcześniejszymi wyrokami z 31 stycznia 2013 r. w sprawach C-642/11 Stroj trans EOOD i C-643/11 ŁWK – 56 EOOD oraz z dnia 21 czerwca 2012 r. sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében kft oraz Péter Dávid, należy przyjąć, że prawo podatników do odliczenia od podatku VAT, który są zobowiązani zapłacić, podatku VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dostawy towarów i usług otrzymanych przez nich, stanowi zasadę podstawową wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego przez ustawodawcę Unii Europejskiej.

Wobec tego , że odmowa prawa do odliczenia stanowi wyjątek od zasady podstawowej, jaką jest istnienie takiego prawa, organ podatkowy zobowiązany jest wykazać w sposób prawnie wymagany istnienie obiektywnych przesłanek prowadzących do wniosku, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja, mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia, wiązała się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności. W taki też sposób regulacje te postrzegane są przez Naczelny Sąd Administracyjny ( por. wyrok NSA z 23.04.2014 r. sygn. akt I FSK 714/13 ).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy nie sposób zgodzić się ze stroną , że organy skupiły się w niniejszej sprawie wyłącznie na ustaleniu fikcyjności transakcji podlegającej na sprzedaży złomu przez wskazane podmioty – dostawców skarżącego , pomijając w ogóle czy też nie odnosząc się z należytą uwagą do sfery dochowania przez podatnika należytej staranności przy kontaktach handlowych z nimi , jako przesłanki pozbawienia prawa skorzystania z odliczenia podatku wyszczególnionego w zakwestionowanych fakturach.

Przyjęte przez organy ustalenia zyskały aprobatę sądu , o czym wcześniej , i były wystarczające dla prowadzenia rozważań i wykładni przepisów polskiej ustawy o VAT w zgodzie z przepisami unijnymi i ich interpretacją dokonywaną przez Trybunał.

Analizę taką organ podatkowy przeprowadził dając temu wyraz na stronie 24 do 26 uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Jako punkt wyjścia dla aprobaty tej oceny wskazać należy na to ,że podatnik odmówił przesłuchania w charakterze strony za badany okres co spowodowało konieczność odwołania się do jego wyjaśnień złożonych w zakresie prowadzonej kontroli za rok 2009 . Przesłuchany 28 stycznia 2011 r. wyjaśnił ,że nie zna ani K. ani L. . Nigdy nie sprawdzał swoich kontrahentów , nie interesował się źródłem pochodzenia złomu, wskazując , że zakupem złomu w jego firmie zajmował się W. P.. Płatności dokonywane były głownie gotówką , przy czym nie wie kto ją odbierał , albowiem płatnościami zajmował się W.P.. Tym samym, zdaniem sądu, wykazał się daleko niewystarczającą ostrożnością wymaganą w branży obrotu złomem , w której działał jako profesjonalista , i która jak powszechnie jest wiadomym narażona jest na popełnianie nadużyć w odniesieniu do regulacji ustawy o VAT .

Podobnie zasadnie organ ocenił działania W. P., jako wyraz niedochowania należytej staranności, który miał świadomość nieprawidłowości w zakresie zawieranych transakcji handlowych w imieniu strony , ze wskazanymi podmiotami. Niewątpliwie ryzyko związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa ponosi przedsiębiorca , i to on nadzoruje dobranych do współpracy pracowników. Nie do pomyślenia jest sytuacji przerzucania na pracowników odpowiedzialności za prowadzenie firmy i w ten sposób uwalnianie się do należytego wykonywania obowiązków jako podatnik , od których zależą przyznane uprawnienia na gruncie ustawy podatkowej. Akceptacje sądu zyskuje pogląd organu , że zaniedbania w nadzorze na pracownikiem W. P. obciążają skarżącego. Tenże P. miał pełną świadomość podejmowanych na rzecz pracodawcy czynności , które nie mogą uwolnić skarżącego od utraty przysługującego mu prawa do odliczenia podatku VAT .

Zważyć należy , że stosunki gospodarcze pomiędzy przedsiębiorcami charakteryzują się pewnymi standardami; zasadą jawności działania wyrazem czego jest dostępność do wszelkich ewidencji traktujących o ich podmiotowości i organizacji , transparentności , wzajemnego poszanowania , przestrzegania zasad rozliczeń pieniężnych otrzymywanych z tytułu dostaw i świadczonych usług via rachunki bankowe a także przestrzegania zasady ograniczonego zaufania w odniesieniu do przebiegu transakcji , które charakteryzują się odstępstwem od powszechnie zawieranych. Takie sytuacje wymagają zachowania daleko idącej ostrożność , tym bardziej kiedy jej nieprzestrzeganie może wpływać negatywnie np. na sferę rozliczeń z budżetem państwa.

Z tego punktu widzenia ocena dokonana przez organy stwierdzająca , że pracownik skarżącego W. P. nie dochował należytej staranności w doborze kontrahentów firmy A. jest usprawiedliwiona wyartykułowanymi okolicznościami, tj.: dokonywaniem zakupu potwierdzanego fakturami pochodzącymi od innych firm niż umówione wcześniej , o czym dowiadywano się po załadownia towaru ( złomu), wskazując na te "inne firmy" , którymi były B., C. a także D. L. ; dokonywanie załadunku poza punktami skupu należącymi do tych podmiotów gospodarczych; uzgadnianie ceny złomu z innymi osobami ( M. G. i D.K.) nie będącymi właścicielami przedsiębiorstwa sprzedawcy wskazanego na fakturze; przekazywanie ceny za załadowany towar w gotówce osobie , której tożsamości nie ustalono , uznając za wystarczające jej oświadczenie , że jest ona właścicielem wskazanego podmiotu lub jego przedstawicielem . Znamiennym przy tym jest , jak oświadcza W. P. o legalności transakcji zaświadcza fakt otrzymania towaru.

Odwołując się zatem do poglądów Trybunału Sprawiedliwości wyrażanych w cytowanych wyrokach, zdaniem sądu strona w przytoczonych okoliczności powinna była wiedzieć a co najmniej przewidywać , że realizowane przez nią dostawy są ryzykowne na co wskazywały okoliczności ich zawierania i przeprowadzania, i że mogą wiązać się z przestępstwem popełnianym w dziedzinie podatku VAT, a pomimo tego godziła się na nie. Z ryzykiem tym wiązała się również możliwość utraty prawa odliczenia podatku odnotowanego w otrzymanych fakturach od dostawcy paliwa.

W ocenie sądu organy stosując powołane w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisy ustawy o VAT uczyniły zadość ich wykładni zgodnej z dokonywaną przez TSUE. Powyższe pozbawia racji zarzuty stawiane organom , które miały dopuścić się ich naruszenia.

Nie doszło tym samym także do naruszenia art. 99 ust. 13 VAT albowiem organ miał pełne podstawy ażeby określić zobowiązania podatkowe za poszczególne miesiące roku kontrolowanego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w innej wysokości niż wynikało to ze złożonej deklaracji.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 .270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.

AKE.