Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 50/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 180 par. 1 art. 181 art. 187 art. 191 art. 196 par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 6
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2006 r. sprawy ze skargi H.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił H.B. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 rok w kwocie [...] zł od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu w wysokości [...].

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w wyniku przeprowadzonego postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu [...] ustalającą H.B. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 rok w wysokości [...] od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, jednak, w wyniku uwzględnienia odwołania podatniczki od tej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji, a dotyczące sposobu ustalenia podstawy opodatkowania, wymagało uzupełnienia materiału dowodowego lub też jego korekty. Organ I instancji, po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, skorygował podstawę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych za lata 1999-2000.

Postępowanie przeprowadzone za rok podatkowy 1999 wykazało, że wydatki poniesione przez małżonków H. H. B. w tym roku nie znalazły pokrycia w przychodach z ujawnionych źródeł.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ kontroli skarbowej ustalił, że H.B. przybyła z [...] do Polski w [...] roku. Z początku przebywała w [...] u koleżanki, prowadząc jej dom w zamian za utrzymanie. W [...] roku przeniosła się do [...], zamieszkała u znajomych w [...] i pomagała im w prowadzeniu działalności gospodarczej (handel odzieżą). W [...] urodziła dziecko, a w [...] tego samego roku wyszła za mąż za ojca dziecka – D.T.. Obywatelstwo polskie otrzymała w dniu [...]. W [...] rozwiodła się z D.T. i w połowie tego roku rozpoczęła działalność gospodarczą w zakresie handlu odzieżą. W [...] ponownie wyszła za mąż za H.B. W latach [...] zaprzestała prowadzenia własnej działalności gospodarczej. W tym czasie zajmowała się wychowaniem dziecka oraz pomocą w prowadzeniu działalności handlowej męża. W latach [...] prowadziła działalność gastronomiczną. Natomiast mąż podatniczki – H.B. przybył do Polski z [...] w [...]. na zaproszenie brata. Do końca [...] przebywał w Polce na warunkach wizy turystycznej, będąc w tym czasie na utrzymaniu brata. Na początku [...] uzyskał pozwolenie na pracę i został zatrudniony w hurtowni brata. W [...] roku ożenił się z H.B., a w [...] otrzymał kartę stałego pobytu. W latach [...] prowadził działalność gospodarczą polegającą na handlu odzieżą, opodatkowaną na zasadach karty podatkowej. Ponadto, organ ten ustalił, że w [...] małżonkowie B. ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...] na którą składały się:

- wydatki na utrzymanie rodziny (wyżywienie, ubranie, mieszkanie, ogrzewanie, oświetlenie, opłaty za używanie TV, utrzymanie samochodu) w kwocie [...],

- wynagrodzenie dla opiekunki dziecka w kwocie [...],

- koszty najmu domu w kwocie [...],

- zaliczka na zakup domu położonego w [...] przy ul. [...], wynikająca z przedwstępnej umowy sprzedaży w kwocie [...],

- opłata notarialna w kwocie [...],

- strata z działalności gospodarczej prowadzonej w spółce cywilnej "A" w kwocie [...] ,

- wpłata środków własnych do spółki "A" w kwocie [...],

- koszt zakupu samochodu osobowego marki [...] w kwocie [...],

- opłata skarbowa od umowy kupna samochodu w kwocie [...],

- zapłacony podatek w formie karty podatkowej w 1999 r. przez H.B. w kwocie [...].

Dalej z uzasadnienia omawianej decyzji wynika, że – na postawie składanych dokumentów i oświadczeń w trakcie toczącego się postępowania kontrolnego – za źródło poniesionych wydatków uznano następujące przychody osiągnięte przez małżonków B. w 1999 roku:

1/ kwotę [...] stanowiącą przychód uzyskany ze sprzedaży samochodu,

2/ kwotę [...] stanowiącą przychód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej przez H.B.

Tak więc, łączny przychód H.H.B. w 1999 r. wyniósł [...]. Ponadto, organ ten wskazał, że małżonkowie B. w piśmie z dnia [...]. oświadczyli, że na dzień [...] posiadali środki finansowe w wysokości [...] oraz [...], które - ich zadaniem - były źródłem pokrycia poniesionych wydatków w 1999 r., co podatnicy zawarli także w oświadczeniu majątkowym na dzień [...] z dnia [...] i potwierdzili, składając zeznania w trakcie przesłuchania.

Organ podatkowy nie dał wiary twierdzeniu podatników, co do posiadania przez nich [...] oszczędności, gdyż nie przedstawili oni żadnych dowodów, oświadczając jedynie w piśmie z dnia [...] że oszczędności te miałyby pochodzić z dochodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej przez obojga małżonków B. (H. rozpoczęła działalność w połowie [...]. i zakończyła ją po koniec [...], natomiast jej mąż H. rozpoczął działalność od [...]) oraz z prezentów ślubnych otrzymanych od gości weselnych w kwocie [...]. Natomiast na okoliczność źródeł pochodzenia oszczędności w wysokości [...] podatniczka oświadczyła, że podczas pobytu w [...] w [...] otrzymała od swoich rodziców posag w kwocie [...], pochodzącej ze sprzedaży gruntu położonego w [...], z której to kwoty, do Polski przywieźli z mężem w [...] jej połowę, tj. [...], natomiast pozostałe [...] - w [...]. Podatniczka wyjaśniła, że podczas przewozu dolarów amerykańskich do Polski nie zgłosili ich wwozu na granicy właściwym organom oraz nie zgłosili organowi skarbowemu okoliczności otrzymania darowizny. Z oświadczeń składanych przez podatniczkę – H.B. w trakcie toczącego się postępowania wynika, że otrzymany posag stanowił później wspólne oszczędności jej i męża. Na potwierdzenie otrzymania powyższej kwoty od rodziców podatniczka przedstawiła następujące dowody:

1/ oświadczenie ojca N.D. (napisane w języku [...] i przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego), w którym ten oświadcza, że przekazał córce H.B. pieniądze w dwóch ratach, pierwszą – [...] w 1996 r. i drugą, również [...] - w 2000 r.,

2/ umowę przekazową (napisaną w języku [...] i przetłumaczoną na język polski przez tłumacza przysięgłego), w której N.D. zwraca się z prośbą do "A" w [...] o potwierdzenie, że posiadał działkę o powierzchni [...], którą sprzedał M.D. za [...], które stanowiły równowartość [...].

Dalej organ ten wskazał, że w zastrzeżeniach do protokołu kontroli z dnia [...]. podatnicy podnieśli między innymi, że zarówno w 1999 jak i 2000 r. nie wystąpiły u nich przychody z nieujawnionych źródeł, a według ich wyliczenia mieli nawet nadwyżkę przychodów nad wydatkami. Mianowicie H.B. w latach 1999-2000 miał nadwyżkę przychodów nad wydatkami w wysokości [...], która z kolei pokrywała niedobór przychodów nad wydatkami w wysokości [...] jego żony. Ponadto wskazali, że - zgodnie z przepisami o kontroli granicznej obowiązującymi w 1996 i 2000 w Polsce, tj. kiedy mieli przywieźć posag H.B. z [...] - przewóz dewiz do Polski o równowartości do [...] nie podlegał obowiązkowemu zgłoszeniu na granicy.

Organ kontroli skarbowej uznał, że wyjaśnienia małżonków B. nie zasługują na uwzględnienie, gdyż na okoliczność posiadania oszczędności na dzień [...] w wysokości [...] podatnicy nie przedstawili żadnych dowodów. Dochody osiągane przez H.B. z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie mogły być źródłem oszczędności zgromadzonych na dzień [...] ponieważ przed [...] nie mogła posiadać majątku ani oszczędności, gdyż - jak sama zeznała w dniu [...]. - po rozwodzie z pierwszym mężem nie dokonywała podziału majątku, albowiem niczego się nie dorobili. Także dochody podatniczki w [...] z prowadzonej działalności handlowej nie mogły się kształtować w wysokości [...] miesięcznie, gdyż jej miesięczne przychody w tym roku kształtowały się w wysokości [...], które należałoby pomniejszyć o koszty nabycia towarów handlowych, transport, opłaty targowe i wynagrodzenie zatrudnionego pracownika, a ponadto, podczas przesłuchania w dniu [...] podatniczka zeznała, że: "w [...] zarobione pieniądze przeznaczyłam na wydatki bieżące związane z utrzymaniem domu i rodziny oraz na zakup towarów." Także, ze złożonego zeznania PIT - 28 za [...] wynikało, że podatniczka średnio miesięcznie osiągała przychód w wysokości [...], którą to kwotę należało pomniejszyć o ww. koszty poniesione w tym roku, natomiast w latach [...] nie prowadziła własnej działalności gospodarczej, zajęła się bowiem wychowaniem syna i czasami pomagała drugiemu mężowi w prowadzeniu działalności handlowej.

Dokonując analizy dochodów osiąganych przez męża podatniczki – H.B. organ kontroli skarbowej stwierdził, że nie mogły one być źródłem wskazywanych oszczędności, gdyż, jak oświadczył sam podatnik, z prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej w [...] osiągał średnio miesięcznie dochód [...], co w sumie w [...] po potrąceniu wydatków tego roku, nie mogło mu dać oszczędności rzędu [...], gdyż podatnik złożył wniosek o opodatkowanie w formie karty podatkowej w urzędzie skarbowym w dniu [...] (dzień ten był równoznaczny z rozpoczęciem działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej), stąd też jego przychód w tym roku mógł wynieść co najwyżej [...]. Również oświadczenie H.B. w zakresie osiągniętego dochodu za 1998 r. nie było zgodne z tym, co wskazuje w zastrzeżeniach do protokółu kontroli z dnia [...] oraz w piśmie z dnia [...].Jeśli bowiem w tym roku jego średni miesięczny dochód wyniósł [...], to roczny dochód był rzędu [...], co po odjęciu wydatków poniesionych na utrzymanie rodziny i zakup samochodu nie może dać kwoty [...], którą wskazuje podatnik w zastrzeżeniach do protokołu kontroli z [...]., zaś w latach [...] musiał on utrzymać trzyosobową rodzinę, gdyż podatniczka w tym czasie nie prowadziła własnej działalności. Organ ten nie dał również wiary twierdzeniom podatniczki, że razem z mężem posiadali na dzień [...] oszczędności w wysokości [...] będące jej posagiem, gdyż:

1/ nie przedstawili dowodu wwozu powyższej kwoty do Polski,

2/ nie zgłosili faktu otrzymania powyższej darowizny w urzędzie skarbowym, celem opodatkowania jej,

3/ na dokumentach odręcznie sporządzonych w języku [...] (przetłumaczonych na język polski), mających potwierdzić fakt ich przekazania, brak było dat ich sporządzenia,

4/ na dokumentach brakowało potwierdzenia przez osobę urzędową, że w urzędzie stawiła się osoba wymieniona jako N.D., także że je sporządziła i podpisała,

5/ dokumenty te nie zostały potwierdzone notarialnie,

6/ z zeznania złożonego przez H.B. w trakcie przesłuchania w dniu [...]. wynika, że z [...] sprowadzonych z [...] w [...], wymienił w różnych kantorach [...] w roku [...], nie określił jednak, ile złotych uzyskał z tej wymiany.

W trakcie postępowania odwoławczego od pierwszej z wydanych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] podatnicy złożyli w dniu [...] i w dniu [...] dodatkowe dowody, składające się z:

1/ podania z prośbą o poświadczenie (napisane w języku [...] i przetłumaczone na język polski), w którym ojciec podatniczki N.D. zwraca się do "A" o zaświadczenie, że cyt.: "W 1996 roku jego córka B.C. przyjechała do rodziny i mówiła, że chciałaby zostać na stałe w Polsce. W związku z tym sprzedałem działkę, która znajduje się w gminie [...] o powierzchni [...] za [...] stanowiących równowartość [...]. Te pieniądze przekazałem córce."; na podaniu tym widnieje pieczęć okrągła z godłem [...], pieczęć prostokątna o kolorze czerwonym z napisem: Stwierdza się zgodność z oryginałem dnia [...] Numer [...], pieczęć okrągła o czerwonym kolorze z godłem [...] i napisem: [...] oraz pieczęć imienna o kolorze czerwonym z napisem: Notariusz [...],

2/ zaświadczenia z ambasady [...] w Polsce poświadczające, że H. i H. B. posiadali paszporty wydane przez ambasadę w [...], ważne do [...]; po upływie terminu ważności paszporty te zostały anulowane i skasowane,

3/ kserokopii paszportu H.B. ważnego od [...]. do [...] oraz H.B. ważnego od [...] do [...],

Oceniając te dowody, organ kontroli skarbowej nie dał wiary, że małżonkowie B. mogli posiadać oszczędności rzędu [...] na dzień [...], które ich zdaniem były źródłem pokrycia wydatków poniesionych w [...], gdyż - według organu – nadal brakowało dowodu na to, że ww. darowizna została wwieziona na teren Polski w [...], zaś podanie ojca H.B., poświadczone przez [...], potwierdza jedynie jego oświadczenie o przekazaniu córce darowizny w wysokości [...], nie potwierdza natomiast momentu wwozu tych pieniędzy do Polski. Z kolei zaświadczenie wydane przez ambasadę [...] i kserokopie paszportów potwierdzają tylko fakt ich posiadania oraz podróży małżonków i pobytu w [...], ale nie potwierdzają przewiezienia do Polski USD otrzymanych od ojca w [...] i później - w [...].

Organ nie dał także wiary temu, że źródłem oszczędności na dzień [...] miała być kwota [...] uzyskana przez małżonków B. od gości weselnych, ponieważ podatnicy nie przedstawili na tą okoliczność żadnych dowodów materialnych, które chociażby uprawdopodobniłyby ten fakt.

Tak ustalony stan faktyczny, w ocenie organu kontroli skarbowej, wskazywał, że H.H.B. nie udowodnili, iż na dzień [...] byli w stanie zgromadzić w Polsce oszczędności rzędu [...] i [...], jak też przechowywać te oszczędności w domu, skoro H.B. od 1996 r. posiadała rachunek bankowy

Tak więc, według organu kontroli skarbowej, wysokość przychodów H.H.B. w 1999 r., nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, wyniosła [...] (przychody 1999 r. w kwocie [...], wydatki poniesione w 1999 r. w wysokości [...].

Kierując się zaś dyspozycją przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiącego, że małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiągniętych przez nich dochodów, jak też mając na względzie oświadczenia złożone przez małżonków B. o pozostawaniu we wspólności majątkowej małżeńskiej, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił H.B. wysokość przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 1999 r. na kwotę [...], tj. stosownie do jej udziału we wspólności (50 % od przychodów w kwocie [...]) i zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości [...].

Od wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji H.B. złożyła odwołanie, w którym zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem przepisów:

1) prawa materialnego, określonych w art. 20 ust. 3 i art. 30 ust.1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

2) prawa procesowego, określonych w art. 121, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 i w art. 191 Ordynacji podatkowej, w stopniu mającym decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Naruszenie wskazanych przepisów, według podatniczki, polegało na:

- dokonaniu dowolnej oceny oświadczenia o stanie posiadanych przez nią i jej męża zasobów finansowych i źródeł ich pochodzenia,

- braku oceny wszystkich dowodów, które zostały zgromadzone w sprawie, mianowicie oświadczeń nadesłanych z [...] przez jej ojca,

- myleniu przez nią i męża pojęć dochodu z przychodem oraz wydatków i straty w składanych oświadczeniach, przez niezrozumienie ich treści w trakcie wypełniania formularzy, przez co zaniżono im wysokość źródeł pokrycia poniesionych wydatków,

- odmowie ponownego przesłuchania jej w charakterze strony z udziałem tłumacza, gdyż odmowa przesłuchania jej przez organ I instancji stwarza iluzję ze strony tego organu, iż uwzględnia się prawa strony do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

- żądaniu przez organ, bez podania podstawy prawnej, dowodów potwierdzających przywóz dewiz do Polski w roku [...].

W uzasadnieniu odwołania podatniczka stwierdziła, że nie rozumie języka polskiego w stopniu dostatecznym do zapoznania się z dowodami i materiałami zgromadzonymi w toku kontroli, a tym bardziej nie jest w stanie wypowiedzieć się merytorycznie w sprawie materiału dowodowego, dlatego też wnosi o ponowne przesłuchanie jej jako strony z udziałem tłumacza języka [...].

Ponadto, podatniczka, po zapoznaniu się z aktami sprawy w postępowaniu odwoławczym, złożyła organowi odwoławczemu wniosek z dnia [...]. o przesłuchanie w charakterze świadka H.V. – brata męża, na okoliczność wwozu pieniędzy otrzymanych w posagu od ojca, gdyż wiedział on, w jakim celu wyjechała z mężem do [...] i widział przywiezione przez nich dolary amerykańskie, a okoliczność ta ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W wyniku rozpoznania odwołania H.B. od decyzji organu kontroli skarbowej, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie tego organu. Uzasadniając zaś swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy podniósł, że dokonane przez organ I instancji ustalenia dotyczące poszczególnych pozycji wydatków poniesionych przez małżonków B. w 1999 r. są bezsporne, ponieważ istnieją dowody ich poniesienia, a w przypadku kosztów bieżącego utrzymania podatnicy sami określili ich wysokość. Tak więc, suma wydatków, stanowiąca podstawę do ustalania przychodów, o których mowa jest w przepisie art. 20 ust. 3 ustawy podatkowej, wyniosła [...]. Według tego organu, nie budzi żadnych zastrzeżeń ustalenie na podstawie materiału dowodowego zebranego w trakcie postępowania, że małżonkowie B. uzyskali w roku 1999 łączny przychód w wysokości [...], a niedobór środków na pokrycie wydatków poniesionych w 1999 r. wyniósł kwotę [...].

Jednak według organu odwoławczego, małżonkowie B. nie uprawdopodobnili ani też nie udowodnili w żaden sposób, iż na dzień [...] przechowywali w domu oszczędności rzędu [...] ponieważ:

- podatnicy w trakcie prowadzonego postępowania nie przedstawili dowodu potwierdzającego przewiezienie w [...] z [...] do Polski [...]; z dowodów przedstawionych przez nich w języku [...] i przetłumaczonych na język polski wynika jedynie, że N.D. przekazał swojej córce H.B. pieniądze pochodzące ze sprzedaży działki w wysokości [...] w dwóch częściach: [...] i [...] [...],

- również dostarczone kserokopie paszportów nie potwierdzają faktu wwiezienia na teren Polski dewiz w [...] roku; potwierdzają jedynie pobyt małżonków w [...] w tych latach,

- trudno dać wiarę, iż darowizna powyższa miała w ogóle miejsce, gdyż przedłożone dowody w języku [...] przetłumaczone na język polski nie zawierały daty sprzedaży działki, daty potwierdzenia tej okoliczności przez [...], a dwukrotnie przedstawione dowody potwierdzały sprzedaż działki o różnej wielkości, pierwszy raz – [...] a drugi raz – [...] i za taką samą cenę, stanowiącą równowartość [...],

- analiza dochodów i ponoszonych wydatków przez małżonków B. w latach 1995-1998 wskazuje, że nie byli oni w stanie zgromadzić na dzień [...], oszczędności rzędu [...],

- nie przedstawili żadnych dowodów materialnych na okoliczność otrzymania od gości weselnych prezentów ślubnych w gotówce w kwocie [...].

W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych przez podatniczkę w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności zaś, organ ten uznał za nieuzasadniony zarzut braku należytej oceny zgromadzonych dowodów w postaci oświadczeń nadesłanych przez ojca podatniczki, gdyż w zaskarżonej decyzji organu I instancji na stronach 15 i 17 organ ten dokonał oceny tych dowodów. Organ ten stwierdził m.in., że dowód mający nazwę: "Podanie z prośbą o poświadczenie" złożony przed notariuszem w [...] przez ojca podatniczki potwierdza jedynie, że przekazał on córce kwotę [...] w [...] pochodzącą ze sprzedaży ziemi, ale dowód ten oraz pozostałe, w żaden sposób nie potwierdzają, że kwota ta została wwieziona na teren Polski, która to ocena – według organu odwoławczego – nie budzi zastrzeżeń. W kwestii kolejnego zarzutu dotyczącego żądania przedstawienia dowodów potwierdzających przywóz dewiz do Polski, bez podania podstawy prawnej, organ odwoławczy zauważył, że jeżeli w postępowaniu dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zadeklarowany dochód, to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub w posiadanych zasobach. W trakcie postępowania przed organami obu instancji małżonkowie nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie przywiezienia do Polski [...] w [...] i w [...]. Wprawdzie, wówczas obowiązujące przepisy wykonawcze do prawa dewizowego nie nakładały obowiązku zgłaszania takich faktów, ale osoba wwożąca dewizy na teren Polski mogła zażądać potwierdzenia wwozu na granicy i, zgodnie z obowiązującym prawem, otrzymałaby je, a potwierdzenie wwozu dewiz byłoby niezaprzeczalnym dowodem na to, że pieniądze otrzymane od ojca w [...] znalazły się w określonym czasie w Polsce; same oświadczenia podatniczki, jej ojca oraz męża są niewystarczające. Także wniosek podatniczki z dnia [...]., złożony na okoliczność wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, o przesłuchanie świadka H.V. (szwagra) nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w trakcie toczącego się postępowania podatniczka oświadczyła, że nie posiada dowodu wwozu w/w dewiz do Polski. We wniosku podatniczka stwierdziła, że brat męża widział USD przywiezione przez nich z [...], jednak - według organu odwoławczego - brat męża mógł widzieć dewizy przywiezione z [...], ale nie może potwierdzić faktu ich fizycznego przewozu przez granicę. Ponadto, trudno byłoby uznać jego zeznania za obiektywne ze względu na powinowactwo świadka względem podatniczki.

Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionej odmowy ponownego przesłuchania podatniczki w charakterze strony z udziałem tłumacza przez organ I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że odmowa ta była uzasadniona, albowiem organ I instancji prawidłowo uznał, że podatniczka opanowała w sposób dostateczny znajomość języka polskiego. Potwierdzeniem tego faktu było to, iż w trakcie postępowania kontrolnego była już przesłuchiwana i udzielała jasnych odpowiedzi, w trakcie przesłuchania nie zgłaszała problemów z rozumieniem zadawanych pytań i potwierdziła rozumienie treści protokółu z przesłuchania, podpisując go. Chęć ponownego przesłuchania z udziałem tłumacza strona zgłosiła dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...]. Ponadto, w aktach sprawy znajdują się dwa akty notarialne, jeden z [...] , a [...], dotyczące zakupu nieruchomości, do których treści podatniczka złożyła oświadczenia, że włada językiem polskim w mowie i piśmie. Także pełnomocnictwo z dnia [...]., udzielone przez podatniczkę doradcy podatkowemu – M.S. do jej reprezentowania podczas kontroli, potwierdzone przez notariusza E.R., zawierające oświadczenie o znajomości języka polskiego, świadczą o tym, że podatniczka zna język polski. O możliwości dostatecznego opanowania języka polskiego świadczyło również to, H.B. przybyła do Polski z [...] już w [...]. W [...] wyszła za mąż za D.T., a obywatelstwo polskie uzyskała w dniu [...].Następnie w [...] rozpoczęła działalność gospodarczą. O wystarczającej znajomości języka polskiego podatniczki świadczy także to, że dokonywała wyboru różnych form opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej i prowadzenia ewidencji działalności (ryczałt ewidencjonowany, zasady ogólne). Ponadto o znajomości języka polskiego świadczy również fakt, że strona była w stanie dwukrotnie napisać odwołanie od decyzji organu I instancji. I, nawet, jeśli napisanie tych odwołań zleciła doradcy podatkowemu, to musiała mu przekazać sporo informacji dotyczących postępowania, których nie zawarto w decyzji organu I instancji. Ponadto chęć ponownego przesłuchania z udziałem tłumacza strona zgłosiła dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co świadczy jedynie o składaniu oświadczeń o niezrozumieniu niektórych pojęć w języku polskim w zależności od okoliczności.

W związku z powyższymi okolicznościami, organ odwoławczy uznał, iż H.B. opanowała znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym, aby doskonale rozróżnić pojęcia związane z prowadzoną działalnością oraz możliwością zapoznania się, zrozumienia i wypowiedzenia się, co do materiału dowodowego zebranego w sprawie. Z tego też powodu uważa za słuszne stanowisko organu pierwszej I w kwestii odmowy ponownego przesłuchania podatniczki z udziałem tłumacza. Podzielając stanowisko organu I instancji, organ odwoławczy w postanowieniu z dnia [...] również odmówił ponownego przesłuchania podatniczki z udziałem tłumacza. Według organu odwoławczego, także wniosek z dnia [...] złożony na okoliczność wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i o powołanie tłumacza znającego biegle język polski i [...] , ze względu na niedostateczną znajomość języka polskiego i nierozumienie treści zebranych dowodów w sprawie, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ tę kwestię podatniczka podniosła dopiero w odwołaniu, a wcześniej była w stanie bardzo czynnie uczestniczyć w toczącym się postępowaniu przed organem I instancji.

Kolejny zarzut podatniczki, dotyczący zaniżenia wysokości źródeł pokrycia poniesionych wydatków z powodu pomylenia wraz z mężem pojęcia dochodu z pojęciem przychodu oraz pojęcia wydatków z pojęciem straty, przy wypełnianiu oświadczeń o wysokości osiągniętych przychodów, według organu odwoławczego także nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w trakcie toczącego się postępowania przed organem I instancji podatniczka wykazała doskonałe rozumienie treści wypełnianych oświadczeń o stanie majątkowym, poniesionych wydatkach i osiągniętych przychodach za lata 1999-2000. Ze składnych oświadczeń wynikało, że doskonale orientowała się, co oznaczają pojęcia dochód, strata, wydatek i przychód. Przykładem tego jest między innymi oświadczenie z dnia [...] o stanie majątkowym na dzień [...]; w pozycji przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej małżonkowie B. wykazali kwotę [...] zaznaczając, obok, że jest to strata. Biorąc powyższe pod uwagę trudno dać wiarę, że strona myli dochód ze stratą lub też z wydatkiem. O rozumieniu pojęć takich jak "dochód, przychód, strata wydatek i wynagrodzenie" przez małżonków B. świadczy również wybór różnych form opodatkowania, jak karta podatkowa, ryczałt ewidencjonowany i zasady ogólne. Dlatego też stwierdzenie, że przez nieznajomość treści w/w pojęć zniżono im wysokość źródeł pokrycia poniesionych wydatków jest nieuzasadnione. Mąż podatniczki – H.B. do protokółu przesłuchania jako strona w dniu [...]. zeznał między innymi, że w [...] roku w spółce cywilnej przychody uzyskano gotówkowo, także koszty uzyskania przychodu i inne zobowiązania związane z działalnością spółki za powyższe lata również realizowano gotówkowo na bieżąco, a w oświadczeniach z dnia [...]. o wysokości osiągniętych przychodów i poniesionych wydatków w 1999 i 2000 roku H.B. sam wskazał, iż z tytułu działalności gospodarczej opodatkowanej kartą podatkową uzyskał dochód w wysokości [...], zaś w oświadczeniu o wydatkach, wykazał wydatki poniesione na uiszczenie podatku wynikającego z decyzji na kartę podatkową. Według organu odwoławczego, taki sposób wykazania dochodu i wydatku jest prawidłowy, bo zapłata podatku dochodowego następuje z uzyskanego dochodu, co również świadczy, że małżonkowie doskonale rozumieją w/w pojęcia i nie powinni ich mylić. Organ odwoławczy dalej zauważył, że w trakcie składania zeznań podczas przesłuchania małżonkowie B. udzielali jasnych odpowiedzi, doskonale rozróżniali pojęcia: przychód, dochód, koszt, wynagrodzenie wydatek, a w toku czynności ich przesłuchiwania, nie zgłaszali problemów z rozumieniem zadawanych pytań i potwierdzili rozumienie ich treści podpisując je. O rozumieniu ww. pojęć świadczy również to, że w trakcie toczącego się postępowania przed organem I instancji małżonkowie B. brali czynny udział, między innymi składając czytelne wyjaśnienia na piśmie, na pytania zadawane przez kontrolującego.

W kwestii zarzutu dokonania dowolnej oceny oświadczenia o stanie posiadanych przez podatniczkę i jej męża zasobów finansowych i źródeł ich pochodzenia, organ odwoławczy stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania podatnicy składali wyjaśnienia pisemne oraz byli przesłuchiwani na okoliczność wysokości posiadanych oszczędności i źródeł ich pochodzenia. Sami wskazywali źródła przychodów i ich wysokość. W kwestii zasobów finansowych małżonkowie B. wskazywali tylko ich wysokość [...] i [...] oraz źródło, ale nie byli w stanie udowodnić, że tyle byli w stanie zgromadzić i, że tyle posiadają na [...]. Ocena dowodów dokonana przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji w sprawie możliwości zaoszczędzenia wskazywanych kwot przez małżonków B. oraz źródeł ich pochodzenia nie budzi żadnych zastrzeżeń, według organu odwoławczego, nie można jej uznać za dowolną, gdyż wnikliwie przeanalizowano każdy dowód. Oceną tą objęto cały materiał dowodowy, w tym również dowody przeprowadzone w postępowaniu, jak też wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Rozpatrując materiał dowodowy, organy obu instancji nie pominęły żadnego dowodu, lecz według swej wiedzy i doświadczenia odmówiły wiarygodności niektórym dowodom i uzasadniły przyczynę, dla której ocena wiarygodności tych dowodów spowodowała ich odrzucenie.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, H.B. wniosła na nią skargę z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania określonych w art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i wniosła o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu kontroli skarbowej.

Uzasadniając skargę, H.B. ponowiła argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji i dodatkowo wskazała na nieuzasadnioną, jej zdaniem, odmowę przesłuchania przez organy podatkowe w charakterze świadka brata męża na okoliczność otrzymania przez nią darowizny od ojca oraz kwestii związanych z wyjazdem do [...] po te pieniądze i ich przywozu do Polski.

Ponadto, skarżąca - powołując się na przepis art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (t.j.: Dz. U. Nr 61 z 1993 r., poz. 284) - wskazała, że każdy ma prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie rozumie lub nie posługuje się językiem używanym w sądzie. Według skarżącej, z przepisu tego wynika, że zasady tam ustanowione mają zastosowanie nie tylko do procedury karnej, lecz także do spraw cywilnych, więc należy je odpowiednio stosować do postępowania podatkowego.

Dodatkowo skarżąca wyjaśniła, że w toku prowadzonego wobec niej i męża postępowania podatkowego korzystała z pomocy brata męża, który wcześniej od niej przybył do Polski i znacznie lepiej posługuje się językiem polskim oraz z pomocy znajomych Polaków.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zasadności zarzutów podniesionych w skardze i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Ze znajdującego w sprawie zastosowanie przepisu art. 20 ust. 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm.), stanowiącego, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, wynika, że ustalenie podlegającego opodatkowaniu przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych wymaga, z jednej strony – ustalenia wysokości poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartości zgromadzonego przezeń w tym roku mienia, z drugiej zaś strony – ustalenia wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym oraz w latach poprzedzających ten rok, które to mienie pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, bowiem tylko takie mienie może być uznane za mienie pokrywające poniesione przez podatnika w danym roku podatkowym wydatki oraz wartość zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia. Jest oczywiste, że stanowiące przedmiot postępowania podatkowego ustalenia, dotyczące wysokości przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, należą do zadań prowadzącego to postępowanie organu podatkowego, na którym też spoczywa ciężar dowodzenia faktów wskazujących na wysokość poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartość zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia. O ile więc na podatniku nie spoczywa ciężar dowodzenia tego, jakie w roku podatkowym poniósł wydatki lub mienie, jakiej wartości zostało przezeń w tymże roku w ogóle zgromadzone, o tyle z natury rzeczy i charakteru prawno-podatkowej instytucji opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych wynika, że ciężar dowodzenia tego, iż wydatki te i wartości znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, przerzucony został na podatnika, on tylko bowiem dysponuje pełną wiedzą na temat przychodów w tymże roku uzyskanych i źródeł ich pochodzenia.

Natomiast, stosownie do przepisów Ordynacji podatkowej, postępowanie dowodowe w sprawie prowadzi organ podatkowy, na którym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - art. 187 Ordynacji podatkowej. Zebrane zaś dowody podlegają swobodnej ocenie tego organu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Jednakże, prawa strony w postępowaniu podatkowym gwarantowane są, zarówno przez zasady ogólne (rozdział 1 dział 4 Ordynacji podatkowej), jak też m.in. przez przepisy art. 180 § 1, art. 181 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że: "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem" (§1). Zaś, z przepisu art. 181 wynika, że w postępowaniu podatkowym dowodami mogą być, w szczególności zeznania świadków. Przepis natomiast art. 188 Ordynacji podatkowej stanowi, że: "Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem." Ponadto, przepisy tej Ordynacji regulują kwestie związane z oceną zaświadczeń i dokumentów urzędowych sporządzonych w określonej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej. Przepis art. 180 § 2 stanowi, że: "Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; przepis art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio". A, z przepisów art. 194 § 1-3 wynika, że ustawodawca nadaje dokumentom urzędowym moc szczególną, lecz nie wyłączną i, zarazem, dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takim dokumentom.

Powołana wyżej regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że postępowanie podatkowe musi odpowiadać wyżej wskazanym wymaganiom, wyraźnie sformułowanym przez ustawodawcę, zaś ograniczenia w dowodzeniu wykraczające poza te unormowania, nakładane przez organ podatkowy na stronę postępowania, a mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, muszą prowadzić do oceny takiego postępowania, jako niespełniającego tych wymogów.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w tej sprawie w sposób nieodpowiadający unormowaniom wyżej wskazanym. Żaden bowiem przepis Ordynacji podatkowej (ani też innych aktów prawnych) nie przyznaje dokumentom pochodzącym od państwowych służb celnych, czy granicznych takiej mocy dowodowej, która wykluczałaby możliwość dowodzenia przez podatnika za pomocą innych źródeł i środków dowodowych okoliczności związanych z przewozem przez granicę państwową wartości dewizowych w kwotach nieprzekraczających ustalonych limitów lub też, która wykluczałaby możliwość prowadzenia przeciwdowodu. Tymczasem, w sprawie tej organ odwoławczy odmówił podatniczce dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadka H.V. – jej szwagra na okoliczność dwukrotnego przywozu wraz z mężem z [...] do Polski dewiz w wysokości po [...], gdyż – według tego organu – wniosek podatniczki o przeprowadzenie tego dowodu nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem, w trakcie toczącego się postępowania, podatniczka oświadczyła, że nie posiada dowodu wwozu w/w dewiz do Polski, a szwagier jej mógł wprawdzie widzieć dewizy przywiezione z [...], ale nie może potwierdzić faktu ich fizycznego przewozu przez granicę. Ponadto, według tego organu, trudno byłoby uznać jego zeznania za obiektywne ze względu na powinowactwo świadka względem podatniczki. Taka ocena wniosku dowodowego podatniczki i zgłoszonego w nim dowodu z przesłuchania świadka H.V., narusza ww. uregulowania Ordynacji podatkowej, bowiem, po pierwsze – nieposiadanie przez podatniczkę dokumentu urzędowego potwierdzającego okoliczność wwiezienia do Polski wartości dewizowych poniżej dopuszczalnego limitu, nie wyklucza możliwości przeprowadzenia innych dowodów na tę okoliczność, w tym dowodu z przesłuchania świadka, a po drugie – powinowactwo zawnioskowanego świadka względem strony postępowania, nie eliminuje takiej osoby z kręgu osób mogących występować w charakterze świadka i, po trzecie – organ podatkowy może nie dać wiary zeznaniom świadka będącego powinowatym strony postępowania, lecz nie wolno organowi dezawuować treści tych zeznań przed ich złożeniem przez takiego świadka, jeżeli wniosek dowodowy dotyczy okoliczności mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a okoliczności te nie są stwierdzone wystarczająco innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej). A, niewątpliwe jest w sprawie, że okoliczność wwiezienia do Polski przez skarżącą i jej męża w [...] wartości dewizowych w kwocie [...] i posiadania tych wartości na dzień [...] ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, jeżeli strona wskazuje dowód, którego przeprowadzenie na znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jest zgłoszony na tezę dowodową jeszcze niestwierdzoną na korzyść strony, to taki dowód powinien zostać dopuszczony (vide: wyrok NSA z dnia 4-01-2002 r. o sygn. akt I SA/Ka 2164/00, publ. w ONSA 2003/1/33 oraz wyrok NSA z dnia 22-11-2005 o sygn. akt FSK 2669/04, publ. w Lex nr 172170).

Wskazana wyżej, wadliwa ocena wyrażona przez organ odwoławczy, co do wniosku dowodowego zgłoszonego przez skarżącą, doprowadziła do pozbawienia jej podstawowego instrumentu, za pomocą którego realizuje swoje prawo do czynnego udziału w sprawie, tj. zgłaszania wniosków dowodów.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuzasadnionej odmowy ponownego przesłuchania skarżącej w charakterze strony z udziałem tłumacza przez organ I instancji, jak też zapoznania jej z aktami postępowania z udziałem biegłego tłumacza, skład orzekający w sprawie podziela ocenę wyrażoną w tej kwestii przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Słusznie bowiem organ ten stwierdził, że skarżąca opanowała w sposób dostateczny znajomość języka polskiego. Potwierdzeniem tego było to, iż w trakcie postępowania kontrolnego była już przesłuchiwana i udzielała jasnych odpowiedzi, w trakcie przesłuchania nie zgłaszała problemów z rozumieniem zadawanych pytań i potwierdziła rozumienie treści protokołu z przesłuchania, podpisując go. Ponadto, ze znajdujących się w aktach sprawy dwóch aktów notarialnych, jednego z dnia [...]. i drugiego z dnia [...] obejmujących swoją treścią umowę sprzedaży nieruchomości, do których treści podatniczka złożyła oświadczenia, że włada językiem polskim w mowie i piśmie, jak też z treści pełnomocnictwa z dnia [...], udzielonego przez skarżącą doradcy podatkowemu – M.S. do jej reprezentowania podczas kontroli, potwierdzonego przez notariusza E.R., a zawierającego oświadczenie o znajomości języka polskiego, wynika, że skarżąca zna język polski. Skarżąca, w toku całego postępowania przed organem kontroli skarbowej, składała wielokrotnie wyjaśnienia na piśmie. Dwukrotnie składała odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej i, jak słusznie zauważył to organ odwoławczy, jeżeli nawet skarżąca zleciła napisanie tych pism doradcy podatkowemu, to musiała mu udzielić w języku polskim obszernych wyjaśnień, które następnie zostały ujęte w tych pismach. Ponadto, skarżąca przebywa w Polsce na stałe już od 15 lat, była zamężna z Polakiem, posiada obywatelstwo polskie od 10 lat, prowadziła w różnych okresach działalność gospodarczą opodatkowaną w różnych formach, które to okoliczności świadczą o posiadaniu dostatecznej znajomości języka polskiego.

Podnoszony zaś przez skarżącą argument o myleniu pojęć z zakresu prawa podatkowego (przychód, dochód, strata, wydatki), wskazujący na konieczność powołania w sprawie tłumacza języka [...], także jest nieuzasadniony, bowiem tłumacz jakiegokolwiek języka posiada wiedzę specjalistyczną językoznawczą, umożliwiającą mu przekładanie wypowiedzi lub tekstu pisanego z jednego języka na drugi, natomiast nie posiada on wiedzy specjalistycznej z zakresu prawa podatkowego, gdyż taką wiedzę posiada osoba specjalizująca się w prawie podatkowym, np. prawnik lub doradca podatkowy, niebędący prawnikiem. Tak więc, powołanie przez organy podatkowe w sprawie biegłego - tłumacza języka [...] nie było uzasadnione. Natomiast, niewątpliwe w sprawie jest, że na etapie postępowania podatkowego przed organami obu instancji skarżąca korzystała z usług doradców podatkowych, którym udzieliła pełnomocnictwa. Także w postępowaniu przed tut. Sądem skarżąca korzystała z pomocy doradcy podatkowego – R.N. Tak więc, skarżąca na wszystkich etapach postępowania miała zapewnioną pomoc osób posiadających wiedzę specjalistyczną z zakresu prawa podatkowego.

Z powyższych względów nie można podzielić zasadności zarzutu skarżącej o nieuzasadnionej odmowie powołania w sprawie biegłego tłumacza języka [...] i naruszeniu w ten sposób przepisu art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Nie dokonując się w tych warunkach oceny zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym, stwierdzić zarazem należy, iż – decyzja ta, jako wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania podatkowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podlega uchyleniu na mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 i 205 wskazanej wyżej ustawy, a o niewykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie jej przepisu art. 152.