Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 503/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Miasta W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...][...] z dnia [...] grudnia 2016 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...] od decyzji Zarządu [...] z dnia [...].06.2016 r. nr [...] o umorzeniu postepowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla istniejącego nośnika reklamowego nr [...] (o całkowitej wysokości ok. 9,0 m, wymiarach tablicy reklamowej 3,0 x 6,0, na słupie połączonym z fundamentem betonowym o wymiarach 2,2 x 3,4 x 1,0) na terenie działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ulicy [...] w Dzielnicy [...].

Decyzją tą SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2016 r.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej powoływany także jako skarżący) wystąpiła do Prezydenta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji istniejącego nośnika reklamowego nr [...] o wymiarach i położeniu wskazanych wyżej.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Zarząd [...] orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego na skutek w/w wniosku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na decyzję własną nr [...] z dnia [...].06.2014 r., którą odmówił ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji, zaś decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z [...].02.2015 r. [...]. W związku z powyższym, w ocenie organu, zachodzi tożsamość spraw administracyjnych, ponieważ występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego.

Rozpoznając sprawę ponownie, w związku z odwołaniem [...] S.A. z siedzibą w [...] od w/w decyzji, SKO podzieliło ustalenia i wnioski organu I instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł w szczególności, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania przestrzennego terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1:500 lub 1:1000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1 art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na tak ustalonym obszarze wskazuje się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej i w oparciu o zabudowę i zagospodarowanie tych działek ustala, czy projektowana inwestycja spełnia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Jeżeli w obszarze analizowanym istnieje co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech, wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, należy uznać, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest spełniony.

W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, jak zauważa SKO, że decyzją Zarządu [...] z [...].06.2014 r. po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A z siedzibą w [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego nr [...] (o całkowitej wysokości ok. 9,5 m, wymiarach tablicy reklamowej 3,28 x 6,28 m, na słupie połączonym z fundamentem betonowym o wymiarach 2,2 x 3,4 x 1,0) na terenie działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ulicy [...] w Dzielnicy [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy, zaś decyzja ta została utrzymana w mocy decyzja organu II instancji z [...].02.2015 r. [...]. Wprawdzie wniosek z [...] maja 2016 r. dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego nr [...] (o całkowitej wysokości ok. 9,0 m, wymiarach tablicy reklamowej 3,0 x 6,0 m, na słupie połączonym z fundamentem betonowym o wymiarach 2,2 x 3,4 x 1,0) na terenie działki jak wyżej, to zdaniem Kolegium, nieznaczna różnica w opisie parametrów tablicy reklamowej nie czyni tego wniosku odmiennym od wniosku zakończonego ostatecznie decyzją o odmowie ustalenia warunków zabudowy, bowiem poprzedni wniosek złożono również w ramach procedury legalizacyjnej posadowionego już na przedmiotowej nieruchomości nośnika reklamowego. Sposób zagospodarowania terenu w otoczeniu wskazanej we wniosku legalizacji nie pozwala znaleźć obiektu, który mógłby stać się punktem referencyjnym dla ustalenia cech nowej zabudowy w postaci urządzenia reklamowego, zarówno ze względu na formę, gabaryty, jak i kontynuacje funkcji. Na działce nr [...] w analizowanym obszarze funkcjonują cztery wolnostojące urządzenia reklamowe, dla których nie zostały wydane decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, natomiast z bazy danych decyzji o warunkach zabudowy wynika, że dla obiektów w sąsiedztwie omawianego urządzenia reklamowego wydawane były decyzje o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla urządzeń reklamowych. Powyższe znajduje potwierdzenie w znanej SKO z urzędu analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej w sprawie o sygn. [...] stanowiącej załącznik do decyzji Zarządu [...] nr [...] z dnia [...].05.2016 r.

Powyższe w ocenie SKO potwierdza, że nie wystąpiła żadna zmiana stanu faktycznego uzasadniająca odmienne rozpatrzenie wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. od zapadłego w sprawie zakończonej już decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2014 r. Jak wskazał organ odwoławczy, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygnięta inna decyzja ostateczną. Przepis ten spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej , wyrażonej w art. 16 kpa rozciągając tę gwarancje na sama decyzję oraz na sprawę, która ona załatwia. Dla stwierdzenia naruszenia res iudicata istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawa prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia oraz tylko miedzy tymi samymi stronami. Aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tego samego podmiotu, tego samego przedmiotu, przy jednoczesnej tożsamości stanu faktycznego i prawnego, a taka sytuacja zaistniała w ocenie SKO w przedmiotowej sprawie zatem ponowne orzekanie jest bezprzedmiotowe, mimo nowego wniosku.

W skardze skarżący [...] S.A. z siedzibą w [...] zarzucił naruszenie: art. 105 § 1 kpa poprzez umorzenie postępowania pomimo tego, że nie stało się ono bezprzedmiotowe, art. 7, 77 ust. 1 oraz art. 80 kpa poprzez błędne ustalenia faktyczne skutkujące uznaniem, że toczące się postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest bezprzedmiotowe. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu [...] z [...] czerwca 2016 r., zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla nośnika reklamowego nr [...] toczyło się w związku z postępowaniem w sprawie legalizacji w/w nośnika, w którym PINB nałożył na Skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych nośnika o tym numerze, następnie decyzją z [...] lipca 2014 r. nakazał jego rozbiórkę, którą to decyzję uchylił WINB. Ostatecznie PINB umorzył postępowanie w zakresie tego nośnika, zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. nałożył na Skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych dotyczących nośnika nr [...]. Funkcjonowanie w obrocie prawnym postanowienia z [...] marca 2016 r. daje w ocenie Skarżącej podstawę prawną do prowadzenia niniejszego postepowania. Nadto wskazano, że reklama nr [...], której dotyczył poprzedni wniosek, została w międzyczasie zdemontowana. W jego miejsce funkcjonuje obecnie inna reklama, o innej powierzchni i wielkości, zatem nie mamy do czynienia z tym samym przedmiotem postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania, wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa, w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla istniejącego nośnika reklamowego nr [...] (o całkowitej wysokości ok. 9,0 m, wymiarach tablicy reklamowej 3,0 x 6,0, na słupie połączonym z fundamentem betonowym o wymiarach 2,2 x 3,4 x 1,0) na terenie działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ulicy [...] w Dzielnicy [...].

Podstawą wydania zaskarżonych decyzji było ustalenie przez organy obu instancji, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z [...] maja 2016 r. jest bezprzedmiotowe, bowiem wniosek dotyczy inwestycji uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją tego samego organu. Organy uznając, że kolejny wniosek złożony został przez ten sam podmiot i dotyczy tego samego przedmiotu, co do którego prowadzono postępowanie zakończone decyzją nr [...], a także tego samego stanu prawnego, zatem zachodzi tożsamość spraw administracyjnych.

Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W ocenie Sądu oceniając czy istnieje tożsamość sprawy organy pominęły kwestię niezmienionego stanu faktycznego sprawy, co zaważyło na treści rozstrzygnięcia. Zauważyć należy, ze stan faktyczny sprawy musi być brany pod uwagę w ocenie, czy ma miejsce tożsamość sprawy, lecz tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych. Nie wydaje się ani możliwe, ani potrzebne oczekiwanie, iż stan faktyczny będzie trwał długi czas niejako zamrożony we wszystkich jego elementach i szczegółach. Elementy prawnie obojętne, niewpływające w niczym na załatwienie sprawy, powinny być pominięte w ocenie tożsamości sprawy (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, 10 wydanie, wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2009, str. 601).

I tak, w świetle powyższego nie można mówić o tożsamości sprawy w sytuacji, gdy wniosek z dnia [...] maja 2016 r., a więc ze sprawy niniejszej, dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla nośnika reklamowego o wymiarach tablicy reklamowej 3,0 x 6,0 m., o całkowitej wysokości ok. 9 m., a wniosek ze sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. obejmuje ustalenie warunków zabudowy dla nośnika reklamowego o wymiarach 3,29 x 6,28 m., o całkowitej wysokości ok. 9,5 m., a zatem stany faktyczne w obu tych sprawach różnią się. Wskazane wyżej różnice w wymiarach nośników reklamowych objętych powyższymi wnioskami należą do faktów prawotwórczych, wpływających na załatwienie sprawy. Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia decyzji Zarządu [...] z [...] czerwca 2014 r. jednym z powodów wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy było przekroczenie dopuszczalnej powierzchni ekspozycyjnej tablicy – powyżej 18 m. kw., co pozostawało w sprzeczności z ustaleniami Zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...].11.2007 r. w sprawie określenia szczegółowych wskazań umieszczenia reklam i informacji wizualnej w Warszawie na nieruchomościach i innych obiektach wchodzących w skład gminnego zasobu nieruchomości oraz zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, którymi gospodaruje Prezydent [...].

W takiej sytuacji wystąpienie z nowym wnioskiem wskazującym inną powierzchnię ekspozycyjną tablicy, inne jej parametry powoduje, że uległ zmianie stan faktyczny i nie ma możliwości uznania postępowania za bezprzedmiotowe z uwagi na tożsamość spraw. Zauważyć też należy, że nie ma ograniczonej liczby decyzji o warunkach zabudowy na tę sama działkę.

Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią zaprezentowana wyżej ocenę i rozpoznają wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. merytorycznie.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty składa się wpis (500 zł.), koszty zastępstwa procesowego (480 zł.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł.).

-----------------------

1