Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2906/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski As. Sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2004 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania ; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł ( dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Stankowski /-/ P.Miładowski JFS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] Starosta C. działając na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98 poz. 602 z późn. zmianami) orzekł o cofnięciu skarżącemu Z. P. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów samochodowych, nadając przy tym decyzji rygor natychmiastowej wykonalności oraz orzekając o unieważnieniu pieczątek, które wykorzystywał w trakcie dysponowania uprawnieniami. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, iż materiał dowodowy zgromadzony w ramach przeprowadzonej kontroli w stacji obsługi pojazdów zatrudniającej skarżącego, w tym zestawienia przeprowadzonych przeglądów z listami obecności w pracy oraz zestawienia dokonanych pomiarów czasów wykonywania różnego typu badań dowodzą, że wpisy do dowodów skarżący dokonywał poza godzinami pracy oraz, że w udokumentowanych godzinach pracy nie był w stanie przeprowadzić badań w liczbie i rodzajach wskazanych w wykazach. Zdaniem organu skarżący dokonywał wpisów z naruszeniem ww. przepisu, niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami. Starosta wskazał ponadto na treść informacji, jaką otrzymał z Prokuratury Rejonowej, z której wynika, że przeciwko skarżącemu skierowany został do Sądu akt oskarżenia, w którym zarzucono mu dwukrotne popełnienie przestępstw z art. 277§1 k.k., tj. poświadczenia nieprawdy w wystawionym zaświadczeniu o przeprowadzeniu badań technicznych., co zdaniem organów ścigania miało miejsce w dniach [...].01.2002r. oraz [...].04.2002r.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zakwestionował powołanie się przez organ na sprawę karną, która nie została prawomocnie zakończona i której końcowy wynik nie jest znany. Wskazał również na uchybienia przeprowadzonego postępowania dowodowego, które w jego ocenie nie uwzględniło wskazań zawartych w wcześniejszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz zakwestionował argumentację organu, dotyczącą zarzutu naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze., działając na podst. art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z ww. art. 84 ust. 3 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym, postępowanie w sprawie zawiesiło. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wyjaśnił, iż w odwołaniu od decyzji Starosty skarżący kwestionuje możliwość powoływania się przez organ na dokonane przez niego czyny przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy karnej. Zdaniem organu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przy czym istotne znaczenie będzie miał wyrok sądu potwierdzający lub nie potwierdzający dokonanie przez skarżącego zarzucanych mu czynów, które stanowić mogą podstawę do cofnięcia uprawnień diagnosty. Uznając, że rozpatrzenie sprawy w postępowaniu karnym ma charakter zagadnienia wstępnego, organ II instancji zawiesił postępowanie w sprawie z odwołania skarżącego od decyzji Starosty.

W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie postanowienia, wskazując, iż organ II instancji winien sprawę rozpatrzyć merytorycznie. Skarżący wskazał, iż treść uzasadnienia postanowienia wskazuje, że organ uznał zasadność jego zarzutów dotyczących rozstrzygnięcia Starosty, stąd zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zarzutów w postępowaniu karnym, a nadto, że postępowanie to nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a., bowiem w postępowaniu administracyjnym wszczętym w związku z jego odwołaniem od decyzji znaczenie ma stan faktyczny istniejący na dzień wydania decyzji, a w dniu tym sprawa karna nie została zakończona prawomocnym wyrokiem.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi, wskazując przy tym, iż dla podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie istotny jest wynik postępowania sądowego, który jednoznacznie wskaże, czy skarżący popełnił czyny stanowiące podstawę do pozbawienia go uprawnień diagnosty. Kolegium wyjaśniło, iż organ I instancji mógł samodzielnie ustalić, czy popełnione zostały czyny, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy, a weryfikacji tych ustaleń może dokonać organ II instancji, lecz wobec toczącego się postępowania sądowego zasadne wydaje się zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu zakończenia sprawy przed sądem karnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do art. 97 §1 pkt 4 kpa organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, gdy jednocześnie do rozstrzygnięcia tego zagadnienia nie jest właściwy organ administracji rozpoznający sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne.

W niniejszej sprawie organ II instancji nie wykazał, aby taki związek istniał, a rozpatrzenie odwołania od decyzji orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty i wydanie decyzji w II instancji było niemożliwe do czasu rozpoznania przez sąd karny aktu oskarżenia, w którym postawiono skarżącemu zarzut poświadczenia nieprawdy w dwóch dowodach rejestracyjnych. Stanowiący materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty przepis art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98 poz. 602 z późn. zmianami) stanowi bowiem, iż starosta cofa uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Uprawnienie starosty do wydania takiej decyzji wynika wprost z treści powołanego przepisu. Przepis ten w sposób kategoryczny nakłada na starostę obowiązek orzeczenia o cofnięciu uprawnień, jeżeli na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli ustali, że zachodzą przesłanki wskazane w jego treści. W niniejszej sprawie decyzja wydana przez organ I instancji jest właśnie takim rozstrzygnięciem merytorycznym, którego wynik oparty został na ustaleniach poczynionych w ramach przeprowadzonego postępowania, w tym na wynikach kontroli przeprowadzonych w stacji obsługi pojazdów, w której skarżący był zatrudniony. Sposób zredagowania uzasadnienia tej decyzji wskazuje, że na rozstrzygnięcie to wpływu nie miała powzięta informacja o skierowaniu do sądu aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu. W takiej sytuacji również w postępowaniu odwoławczym wszczętym w związku z odwołaniem skarżącego, kwestia ta nie będzie podlegała rozstrzygnięciu, stąd wynik toczącej się sprawy karnej nie będzie miał charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a. W tym przypadku nie chodzi bowiem o zagadnienie prawne, a jedynie o ustalenia faktyczne, które poczynione zostaną w postępowaniu karnym. Poczynienie takich ustaleń, zgodnie z art. 84 ust. 3 ww. ustawy Prawo o ruch drogowym, mieści się w granicach uprawnień organu administracji, a nawet obowiązku wynikającego wprost z przepisu art. 83 tej ustawy oraz z art. 7 i 75 § 1 kpa. Tym samym weryfikacja decyzji organu I instancji jest niezależna od ustaleń, które zostaną poczynione przez sąd karny. Jednocześnie żaden przepis prawa nie uzależnia wydania uprawnień diagnosty pojazdów samochodowych od niekaralności osoby ubiegającej się o ich uzyskanie. Stąd do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej diagnosta ma prawo wykonywać swoją funkcję, o ile starosta nie pozbawi go uprawnień, co może nastąpić w trybie art. 84 ust. 3 ww. ustawy i co ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ I instancji poczynił bowiem własne ustalenia, niezależnie od ustaleń poczynionych przez organy ścigania, na tej podstawie wydał rozstrzygnięcie merytoryczne, skarżący treść tego rozstrzygnięcia zakwestionował w swoim odwołaniu, stąd organ II instancji winien sprawę rozpatrzyć merytorycznie, po uprzednim podjęciu zawieszonego postępowania. Rozpatrując sprawę merytorycznie organ II instancji winien przy tym rozważyć, czy organ I instancji zasadnie ograniczył się do zawarcia w uzasadnieniu decyzji informacji o treści pisma Prokuratury Rejonowej, podkreślając, że jest to informacja przytoczona na marginesie rozpatrywanej sprawy. Sposób zredagowania tej części uzasadnienia decyzji nie pozwala jednoznacznie ustalić, czy i jaki był wpływ tej informacji na treść podjętej decyzji, jak również, czy organ dysponował materiałem dowodowym umożliwiającym poczynienie własnych ustaleń co do wskazanych dwóch przypadków poświadczenia nieprawdy i czy ustalenia te organ poczynił, co w świetle treści art. 84 ust. 3 ww. ustawy było jego obowiązkiem.

Z tych względów uznając, że zaskarżone postanowienie narusza art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami) uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie.

Przepisu art. 152 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy tym nie zastosowano, mając na uwadze charakter rozstrzygnięcia organu II instancji.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Stankowski /-/ P.Miładowski

JFS