Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2221/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nakładającą na M. G. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. (dalej t.d.), oraz lp. 4.1 załącznika do tej ustawy, a także § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych – Dz. U. Nr 151, poz. 1089 (dalej rozporządzenie).

Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji pierwszo- i drugoinstancyjnej. Zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie następujących przepisów:

• § 3, 4 i 5 rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych,

• art. 93 ust. 7 t.d. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, a w konsekwencji wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa,

• art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia przedmiotowej sprawy, a w szczególności niedostateczne dokonanie oględzin odcinka winiety przyklejonej do czołowej szyby pojazdu oraz poprzestanie na stwierdzeniu, że nie ma możliwości odczytania dnia, w którym została ona wykupiona i przedziurkowana, a także pominięcie dowodu zakupu opłaty potwierdzającego termin jej ważności.

W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że dopełnił obowiązku przewidzianego przepisem § 3 ust. 1 rozporządzenia (w świetle którego, uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat), na dowód czego przedstawił dowód zakupu karty opłaty. Tymczasem inspektor przeprowadzający kontrolę drogową w sposób niedostateczny dokonał oględzin odcinka winiety przyklejonej do szyby czołowej pojazdu, stwierdzając iż nie ma możliwości odczytania dnia, w którym winieta została wykupiona i przedziurkowana, a prowadząc postępowanie administracyjne nie przyjął "dowodu zakupu opłaty potwierdzającego termin jej ważności". Ponadto organ I instancji nie przyjął oświadczenia kierowcy, w którym wskazał on, że został wyposażony przez właściciela firmy "w ważną opłatę drogową", lecz zagubił odcinek kontrolny.

W konkluzji skarżący podkreślił, że skoro dokonał zakupu winiety i wyposażył kierowcę w prawidłowo wypełniony odcinek kontrolny oraz umieścił odcinek samoprzylepny na szybie czołowej pojazdu, to wyczerpał dyspozycję przepisu art. 93 ust. 7 t.d. (stosownie do tego przepisu, nie wydaje się decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć).

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W tym miejscu wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 7 listopada 2007 r. (sygn. akt III SA/Gd 325/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mając za podstawę art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: czy przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z pkt 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.) są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji stanowią m. in. art. 92 ust. 1 t.d. oraz lp. 4.1 załącznika do t.d. W związku z tym, że przedmiotem pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności powyższych przepisów z Konstytucją RP, Sąd uznał, iż w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W ocenie Sądu, zawieszenie postępowania w sprawie jest uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. W szczególności zapobiega ewentualnemu późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 145a kpa. Stwierdzenie zaś w toku postępowania sądowoadministracyjnego naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, obliguje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, zainicjowanego powyższym pytaniem, ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Z tego względu Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.