Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 590/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2, art. 55 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt III SO/Lu 4/11 w przedmiocie wymierzenia grzywny w sprawie z wniosku Z. S. o wymierzenie grzywny Radzie Wydziału M. za nieprzekazanie w terminie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Na mocy postanowienia z dnia 8 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek Z. S. o wymierzenie grzywny Radzie Wydziału M. za nieprzekazanie w terminie skargi temuż Sądowi Wojewódzkiemu.

W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., Z. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z wnioskiem o wymierzenie Radzie Wydziału M. Politechniki L. grzywny z powodu niewykonania przez organ obowiązku wynikającego z przepisu art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", tj. nieprzekazania do Sądu skargi z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie bezczynności organu Rady Wydziału M. Politechniki L. w przedmiocie nieudzielania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r., (sygn. akt: III SAB/Lu 15/11) Sąd Wojewódzki odrzucił w/w skargę jako niedopuszczalną, wskazując, że jej przedmiot nie mieści się w katalogu spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych.

Z uwagi zatem na powyższe – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – należało również uznać wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie wskazanej powyżej skargi do sądu administracyjnego za niedopuszczalny, a tym samym podlegający odrzuceniu.

Zaskarżając powyższe postanowienie w całości Z. S. wywodził, iż bezspornie organ w niniejszym przypadku przekroczył trzydziestodniowy termin w którym zobligowany był przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na jego bezczynność w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym wniosek o ukaranie organu grzywną jest w pełni uzasadniony. Jego zdaniem bez znaczenia pozostaje, że organ dopełnił ciążący na nim w tym zakresie obowiązek już po upływie w/w terminu. Wymierzenia grzywny nie ma bowiem wyłącznie charakteru dyscyplinującego ale również represyjny. W ocenie skarżącego nieuzasadnionym jest twierdzenie, że niedopuszczalność złożonej przez niego skargi na bezczynność organu skutkuje odrzuceniem wniosku o wymierzenia organowi grzywny z tytułu nie terminowego jej przekazania. Powyższe bowiem sprawy mają różny charakter i nie pozostają ze sobą w związku. Skarżący stwierdził również, że organ nie powinien oceniać samodzielnie trafności swoich decyzji i z góry decydować za sąd że na pewne skargi udzieli odpowiedzi w terminie, a na inne z jego uchybieniem, bądź wcale.

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie podnosząc, że wymierzenia Radzie Wydziału M. Politechniki L. grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. nie jest możliwe bowiem nie jest ona organem administracji publicznej. Bezczynność tego organu nie może podlegać kontroli sądowoadministracyjnej.

W jego ocenie Sąd Wojewódzki prawidłowo uznał, że skoro skarga na bezczynność tego organu został odrzucona jako niedopuszczalna, także wniosek o wymierzenia grzywnowy z tytułu jej nieterminowego przekazania należy uznać za niedopuszczalny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Powinien to uczynić niezależnie od tego, czy skargę uznaje za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność lub bezczynność organu. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga wyłącznie ten sąd.

Niemniej jednak, wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w przepisanym terminie może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 P.p.s.a., zaś skarga stanowi pismo procesowe, o którym mowa w art. 3 § 2 i art. 50 tej ustawy. Przepisy te wyznaczają zakres właściwości sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Katalog zawarty w art. 3 § 2 powołanej ustawy jest katalogiem zamkniętym, zaś odesłanie do przepisów szczególnych zamieszczone w § 3 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepisy te w sposób wyraźny wskazują, że dla rozpoznania sprawy właściwym będzie sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OZ 264/07).

Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na mocy prawomocnego postanowienia z dnia 11 maja 2011 r., odrzucił, jako niedopuszczalną, wniesioną przez Z. S. skargę na bezczynność organu Rady Wydziału M. Politechniki L. w przedmiocie nieudzielania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, uznając przy tym, że przedmiot skargi nie jest objęty zakresem właściwości sądów administracyjnych, również wniosek o wymierzenie organowi grzywny z tytułu jej nieprzekazania należało odrzucić jako niedopuszczalny.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.