Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 123/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę w zakresie bezczynności
stwierdzono przewlekłość postępowania
Powołane przepisy: article: art. 12 par. 1 i 2, art. 35 par. 2,3, art. 36 par. 1, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1 pkt 3, par. 2, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Burmistrza Z. w przedmiocie wydania decyzji I. oddala skargę w zakresie bezczynności, II. stwierdza, że Burmistrz Z. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, III. stwierdza, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. przyznaje od Burmistrza Z. na rzecz skarżącej Z. G. sumę pieniężną w kwocie [...] złotych, V. zasądza od Burmistrza Z. na rzecz skarżącej Z. G. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z. G. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, domagając się zobowiązania tego organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego – decyzji ostatecznej, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt organowi. Nadto skarżąca domagała się dokonania kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga i stwierdzenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca wniosła również o przyznanie od Burmistrza Miasta i Gminy na jej rzecz sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – j.t. ze zm.), zwanej dalej również "p.p.s.a."

W uzasadnieniu skargi Z. G. wskazała, że w dniu 7 lipca 2015 r. wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku po kotłowni na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] obręb D., gmina Z.. W związku z faktem, iż organ nie wydał decyzji, ani nie poinformował jej o przedłużeniu postępowania skarżąca, pismem z dnia 8 października 2015 r., zwróciła się o podanie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Skarżąca wskazała, że organ zalecił jej aby zwróciła się do Agencji Własności Rolnej w celu użyczenia drogi, a kiedy przedłożyła uzyskane z Agencji dokumenty, potwierdzające przekazanie działki nr [...], stanowiącej drogę dojazdową gminie, uzyskała informację, że konieczne jest wyjaśnienie dostępu działki nr [...] do drogi publicznej w znaczeniu prawnym.

Skarżąca opisała następnie kolejne, podejmowane w tej sprawie przez organ działania, zmierzające do przekształcenia działki o numerze [...] i doprowadzenia do ujawnienia jej "drogowego" charakteru w księgach wieczystych. Działania polegały na wszczęciu i prowadzeniu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postępowanie z wniosku skarżącej zostało następnie przez organ zawieszone, bowiem organ ustalił, że zachodzi konieczność wystąpienia do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłych właścicielach działek oznaczonych numerami [...] i [...], będących stronami postępowania administracyjnego. Jednocześnie skarżąca została wezwana przez organ do złożenia do sądu powszechnego stosownego wniosku w tym zakresie.

Z. G. wskazała, że złożyła zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i organ ten uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że postępowanie w tej sprawie jest prowadzone z rażącym naruszeniem terminów określonych w art. 35 k.p.a. Skarżąca podniosła, że w związku z faktem, iż od dnia uchylenia postanowienia o zawieszeniu Burmistrz Miasta i Gminy nie podjął żadnych czynności, w dniu 10 października 2016 r. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ ten uznał zażalenie za zasadne i wyznaczył Burmistrzowi Miasta i Gminy trzydziestodniowy termin do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 7 lipca 2015 r., zarządzając jednocześnie wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminach przewidzianych w art. 35 k.p.a. w terminie do dnia 30 listopada 2016 r.

Skarżąca podniosła, że pomimo wdania postanowienia uwzgledniającego jej zażalenie, Burmistrz Miasta i Gminy w dalszym ciągu nie poinformował jej o terminie

i sposobie załatwienia sprawy, zwrócił się za to do Prezesa SKO w K. domagając się wyjaśnienia treści postanowienia. Skontaktował się ponadto telefonicznie z Prezesem SKO w K., co wynika z treści notatki z dnia 21 listopada 2016 r. Skierował również sprawę do Prokuratury Rejonowej w D. , w związku ze stwierdzeniem, że wydane przez SKO w K. postanowienie narusza prawo.

Dalej skarżąca podała, że równolegle toczyło się postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości, który pomimo niezakończenia postępowania w sprawie warunków zabudowy zostało zakończone naliczeniem za 2016 r. podatku jak za budynek mieszkalny. W ocenie skarżącej postępowanie organu w sprawie zainicjowanej jej wnioskiem nacechowane jest złą wolą.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej odrzucenie, wywodząc, że skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi, ewentualnie jej oddalenie jako całkowicie nieuzasadnionej. Organ wyjaśnił, że po złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania przez skarżącą dążył do wyjaśnienia statusu działki nr [...], a następnie wszczął postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i wybudowania drogi przebiegającej między innymi przez działkę o numerze [...]. Organ opisał przebieg postępowania i wyjaśnił, że w jego ocenie podejmowane kolejno czynności wykluczały uznanie, że prowadził postępowanie w sposób przewlekły.

Burmistrz Miasta i Gminy zakwestionował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wyrażone w postanowieniu z dnia [...] r. podkreślając, że organ ten błędnie uznał, iż wystąpienie do sądu powszechnego

o ustanowienie kuratora spadku dotyczyło nieruchomości objętej wnioskiem Z. G., a nie nieruchomości sąsiednich. Organ wyjaśnił, że nieuwzględnienie tych osób w toku prowadzenia postępowania administracyjnego mogłoby doprowadzić do późniejszej próby jego wznowienia, bądź narazić decyzję na zarzut nieważności.

W związku z powyższym zwrócono się do SKO w K. z wnioskiem o wyjaśnienie treści postanowienia wskazując jednocześnie, iż organ wystąpił do sądu powszechnego ze stosownym wnioskiem w tym zakresie. Kolegium uznało wyznaczony termin do załatwienia sprawy za nieaktualny wskazując, że po otrzymaniu rozstrzygnięcia sądu należy niezwłocznie podjąć decyzję w sprawie z wniosku Z. G..

Organ wraz z odpowiedzią na skargę przedłożył akta postępowania administracyjnego podnosząc, że postępowanie w sprawie było skomplikowane

i wymagało wyjaśnienia zagadnień wstępnych, a po jego zakończeniu, w dniu

31 sierpnia 2017 r. została wydana decyzja, która w dacie wniesienia skargi nie była ostateczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie w części dotyczącej przewlekłości postępowania.

Przystępując do oceny zasadności skargi wskazać należy, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem Z. G. z dnia 7 lipca 2015 r. o ustalenie warunków zabudowy została wydana w dniu [...] r. decyzja administracyjna. Rozstrzygnięcie zapadło przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a zatem w dacie wniesienia skargi organ nie pozostawał

w bezczynności.

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga co należy rozumieć pod pojęciem bezczynności. Jest to brak działania organu, do którego jest on zobowiązany na podstawie przepisów prawa, do którego zalicza się zarówno niewydanie rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) w przewidzianym przepisami terminie, jak również rozstrzygnięcie sprawy w niewłaściwej formie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, jeżeli organ wydał decyzję przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, to brak jest podstaw do uznania, że organ ten pozostaje w bezczynności. Celem skargi na bezczynność nie jest bowiem samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt VII SAB/Wa 27/15, Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2016 r.sygn.akt II SAB/Po 93/16, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd wyrażony we wskazanych orzeczeniach, sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, uznając podnoszony w skardze zarzut bezczynności za nieuzasadniony. Na marginesie sąd zauważa, że wniosek o zobowiązanie organu do wydania decyzji ostatecznej nie mógłby zostać uwzględniony nawet w przypadku uznania, że organ pozostaje w bezczynności. Postępowanie administracyjne jest bowiem dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a.), co oznacza, że stronie przysługuje prawo złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji. Decyzją ostateczną jest natomiast decyzja, od której nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancji. W każdym przypadku stronie przysługuje prawo do zaskarżenia decyzji administracyjnej, która staje się ostateczna albo na skutek upływu terminu do wniesienia odwołania, albo na skutek utrzymania jej w mocy przez organ odwoławczy. Brak jest zatem możliwości zakończenia sprawy przez organ pierwszej instancji taką decyzją, która zyskałaby przymiot ostateczności już w dacie jej wydania.

Przechodząc do oceny zarzutu przewlekłości postępowania wskazać należy,

że w ocenie sądu okazał się on uzasadniony. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku takiej skargi niezbędne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, jak stanowi art. 37 § 1 K.p.a. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 2 K.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skutecznie skargę.

Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowne zażalenie do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną pozostaje wyczerpanie trybu zażaleniowego przez skarżącą, co decyduje o formalnej skuteczności wywiedzionej przezeń skargi i jednocześnie czyni niezasadnym wniosek organu o odrzucenie skargi.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutu przewlekłości, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej jest szybkość postępowania administracyjnego wyrażona w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Temu celowi służą regulacje, o których mowa w art. 35 i nast. k.p.a., które nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązki w tym zakresie stanowiąc,

że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (w myśl art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki).

Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś

w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Dalej wyjaśnić należy, że przewlekłe prowadzenie postępowania oznacza,

iż organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy, gdy postępowanie trwało dłużej niż było to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych będących istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, gdy kolejno podejmowane przez organ czynności były nadmiernie rozciągnięte w czasie, a pomiędzy nimi następowały okresy niczym nieuzasadnionej zwłoki.

Przedmiotem badania sądu w przypadku zarzutu przewlekłości jest więc przede wszystkim sposób procedowania organu i ustalenie, czy organ prowadząc postępowanie administracyjne nie uchybił zasadzie szybkości i sprawności postępowania.

Analiza akt postępowania administracyjnego, zainicjowanego wnioskiem Z. G. prowadzi, w ocenie sądu, do wniosku, że zarzut przewlekłości jest uzasadniony. Skarżąca w dniu 7 lipca 2015 r. złożyła wniosek o wydanie decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku po byłej kotłowni na budynek mieszkalny – jednorodzinny. Obowiązkiem organu było zatem w pierwszej kolejności zbadanie, czy wniosek jest kompletny, a więc, czy załączono do niego wszystkie wymagane dokumenty.

W przypadku stwierdzenia braków formalnych, które uniemożliwiały nadanie mu biegu, organ winien wezwać skarżącą do uzupełnienia wniosku wskazując sposób i termin oraz pouczając o skutkach nieuzupełnienia braków w zakreślonym terminie – stosownie do art. 64 § 2 k.p.a.

W przypadku, gdy wniosek jest kompletny, ale sprawa nie może zostać załatwiona niezwłocznie, bądź w terminie wskazanym w art. 35 § 3 k.p.a. obowiązkiem organu, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., jest zawiadomienie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie i przyczynach zwłoki oraz wskazanie nowego terminu, w którym sprawa zostanie załatwiona.

W realiach niniejszej sprawy pierwsze pismo informujące skarżącą

o niezałatwieniu sprawy w terminie i przyczynach zwłoki zostało wystosowane dopiero w dniu 14 października 2015 r. Doręczono je skarżącej w dniu 19 października 2015 r., przy czym jak wynika z akt było ono odpowiedzią na wezwanie skarżącej z dnia 8 października 2015 r., o wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Skarżąca została poinformowana o nowym terminie załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2015 r.

Jednocześnie analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że pierwsza czynność organu w sprawie objętej wnioskiem skarżącej została podjęta w dniu

6 października 2015 r., a więc po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku,

z ewidentnym uchybieniem terminom, o których mowa wart. 35 § 2 k.p.a. Poza wszelką dyskusją pozostaje, zdaniem sądu, również uchybienie obowiązkom informacyjnym wobec strony, która w związku z milczeniem organu musiała domagać się przekazania informacji dotyczących przyczyn niezałatwienia sprawy.

Kolejne pisma, informujące o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie

i wyznaczające kolejne terminy rozpoznania jej wniosku, były kierowane do skarżącej

w dniach 30 listopada 2015 r. – nowy termin załatwienia sprawy wyznaczono do dnia

29 stycznia 2016 r., 27 stycznia 2016 r. – nowy termin do dnia 31 marca 2016 r.,

31 marca 2016 r. – nowy termin do dnia 31 maja 2016 r. W pismach tych wskazywano, że brak możliwości załatwienia sprawy w terminie wynika z konieczności wyjaśnienia stanu prawnego działki oznaczonej numerem [...] w obrębie D., gmina Z..

Organ wyrażał przy tym wątpliwość co do tego, czy skarżąca posiada dostęp do drogi publicznej w znaczeniu prawnym, wskazując na rozbieżności w dokumentach dotyczących działki nr [...] w rejestrze gruntów prowadzonym przez Starostę D. , z którego wynika, że stanowi ona własność Gminy Z. i została określona jako użytek o klasie bonitacyjnej RIVb, natomiast w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości została ona wykazana jako własność Skarbu Państwa – Agencję Nieruchomości Rolnych, z oznaczeniem dr – droga.

Z akt postępowania wynika, że decyzją z dnia [...] r. został zatwierdzony projekt podziału działki oznaczonej nr [...], położonej w obrębie D., gmina Z.. Z decyzji wynika, że wydzielona na skutek podziału działka o numerze [...] została przeznaczona na drogę dojazdową do przeniesienia na własność Gminy Z.. Protokołem zdawczo – odbiorczym z dnia 21 listopada 1995 r. działka została przekazana na rzecz gminy z przeznaczeniem pod drogę.

Powodem kolejnych przedłużeń postępowania administracyjnego była konieczność wyjaśnienia stanu prawnego działki nr [...] i doprowadzenie do stanu,

w którym zostanie ona wpisana do ewidencji gruntów i budynków jako droga.

W ocenie sądu, takie procedowanie niepotrzebnie znacznie wydłużyło czas postępowania, skoro w świetle zgromadzonych dowodów oczywistym było, że działka oznaczona numerem [...], stanowiąca własność skarżącej posiada faktyczny dostęp do drogi publicznej, potwierdzony szeregiem dokumentów, o których była mowa wyżej i z których jednoznacznie wynika, że działka nr [...] stanowi betonowy dojazd do drogi publicznej i tak jest wykorzystywana.

Okoliczność, iż Gmina Z. od 1995 r. nie dokonała stosownych zmian

w celu doprowadzenia do zgodności danych widniejących w księdze wieczystej działki nr [...] z danymi znajdującymi się w rejestrze gruntów i budynków, a także nie uregulowała statusu tej działki, nie mogła – w ocenie sądu, stanowić powodu przedłużania postępowania administracyjnego w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej, należało bowiem uznać, że działka której dotyczył wniosek, w realiach niniejszej sprawy posiada dostęp do drogi publicznej.

Skutkiem działań organu było nadmierne i niczym nieuzasadnione wydłużenie postępowania. Wbrew twierdzeniom organu przewlekłość, o której mowa nie może być usprawiedliwiana koniecznością ustalenia stron postępowania i doprowadzenia do ustalenia ich następców prawnych. Działania w tym zakresie zostały bowiem podjęte dopiero w maju 2016 r., a więc o upływie blisko roku od dnia złożenia wniosku, przy czym jak wynika z akt organ próbował przerzucić obowiązek ustalenia stron postępowania na skarżącą, zawieszając jednocześnie postępowanie administracyjne. Do tego czasu jedynym działaniem podjętym przez organ było wystąpienie do Starosty [...] z wnioskiem o wyłączenie działki nr [...] z produkcji rolnej, w październiku 2015 r.

Oczywistym w świetle przytoczonych wyżej faktów jest, że czynności podejmowane przez organ charakteryzował brak koncentracji, a podejmowane

w sprawie działania były nadmiernie rozciągnięte w czasie, co ewidentnie przyczyniło się do przewlekłości postępowania.

W ocenie sądu przewlekłość ta miała charakter rażący, zważywszy przede wszystkim na sposób procedowania organu, począwszy od dnia złożenia wniosku przez skarżącą. Jak już wyżej wspomniano, przez blisko trzy miesiące organ nie podejmował w tej sprawie żadnych działań i nie informował strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, a pierwsze pismo wystosował dopiero po monicie skarżącej, która domagała się wyjaśnień w tym zakresie. Z akt postępowania wynika, że od 14 października 2015 r. do maja 2016 r. organ nie podejmował żadnych czynności, poza informowaniem skarżącej o kolejno przedłużanych terminach załatwienia sprawy, przy czym decyzja Starosty [...] o wyłączeniu działki nr [...] z produkcji rolniczej z dnia 24 lutego 2016 r. wpłynęła do Urzędu Miejskiego w Z. w dniu 29 lutego 2016 r., a czynności zmierzające do ustalenia kręgu stron postępowania podjęto dopiero w połowie maja 2016 r.

Opieszałość w postępowaniu nie była zatem, w ocenie sądu spowodowana obiektywnymi trudnościami, ale brakiem należytej staranności w dążeniu do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie. Niewątpliwie brak koncentracji czynności procesowych, a przede wszystkim błędne założenie, że konieczne dla prawidłowego rozpoznania wniosku, jest ustalenie, czy działka skarżącej posiada dostęp do drogi publicznej "w sensie prawnym" doprowadziło do przewlekłości i wydania decyzji administracyjnej po przeszło dwóch latach od dnia złożenia wniosku przez stronę.

Oceny tej nie zmienia podnoszona przez organ konieczność ustalenia spadkobierców stron postępowania, te bowiem czynności, jak już wyżej wskazano, zostały podjęte ze znacznym opóźnieniem, co przyczyniło się do przewlekłości postępowania i opóźnienia w rozpoznaniu wniosku skarżącej.

Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec, z urzędu albo na wniosek strony, o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości nie uzasadniając jednak swojego wniosku w tym zakresie.

W realiach niniejszej sprawy, sąd uznał, że przyznanie od organu na rzecz skarżącej kwoty [...]zł, stanowi odpowiednią rekompensatę za przewlekłe prowadzenie postępowania. Podkreślenia bowiem wymaga, że strona zwracając się do organu administracji państwowej o podjęcie działań związanych z zakresem jego ustawowych obowiązków ma prawo oczekiwać szybkiej i profesjonalnej reakcji,

w szczególności sprawnego i zgodnego z obowiązującymi przepisami przeprowadzenia postępowania.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł

o uznaniu, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, a na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter rażący, przyznając jednocześnie w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. sumę pieniężną w określonej wyżej wysokości.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.