Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SAB/Lu 19/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-12-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania uzasadnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2015 r. w zakresie wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku postanawia: - odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku.


UZASADNIENIE

I SAB/Lu 19/17

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 6 listopada 2017 r. (k.141 akt sądowych) strona domagała się sprostowania oczywistych omyłek w uzasadnieniu zapadłego w sprawie orzeczenia. Wezwana do sprecyzowania wniosku poprzez dokładne wskazanie przedmiotu tego wniosku, to jest jakich omyłek (wskazania treści i miejsca, w którym się znajdują) dotyczy wniosek, strona wyjaśniła (pismo z dnia 17 grudnia 2017 r.), że co do części fragmentów uzasadnienia pozostają one w sprzeczności ze stanowiskiem strony, to jest strona nie podnosiła argumentów, które przywołano w dokumencie. Wskazała, że część ze stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu jest bezpodstawna, nie opiera się na dowodach, ale na niczym nieuzasadnionych oskarżeniach. Zarzuciła, że została przez Sąd uznana za nieuczciwego podatnika tylko w oparciu o przyjęcie za jedynie wiarygodne twierdzeń Naczelnika Urzędu Skarbowego. Wskazała też na błąd logiczny w uzasadnieniu, który wskazywałby na handel towarami, podczas gdy spółka zajmowała się wyłącznie działalnością spedycyjną. Podnosiła, że wbrew stanowisku Sądu, zagraniczne organy na wnioski składane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie udzielały odpowiedzi w rozsądnych terminach, gdyż były to okresy kilkumiesięczne, a poza tym strona nigdy nie używała, jak przyjął Sąd, określania okresów postepowania mianem "przestoje". Wykazywała sprzeczność w rozumowaniu Sądu, który z jednej strony stwierdził, że czynności wykazane w wystawionych przez spółkę fakturach nie dokumentują odpłatnych usług, w sytuacji, gdyż z drugiej strony Sąd wskazał, że organ nie zakwestionował, iż usługi transportu zostały wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku nie jest zasadny. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: " P.p.s.a." sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z wnioskiem o sprostowanie, które - zgodnie z powszechnym stanowiskiem judykatury - może dotyczyć także uzasadnienia rozstrzygnięcia, ma prawo wystąpić również strona. Zakres możliwej korekty, objętej instytucją sprostowania, jest ściśle uregulowany we wskazanym przepisie. Oznacza to, że nie jest możliwe poprawianie w tym trybie błędów natury merytorycznej, wpływających na treść rozstrzygnięcia. Te bowiem podlegają kontroli sądowoinstancyjnej. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (zob. np. postanowienie NSA z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt II OZ [...], EX nr [...]). Takie reguły dotyczą także odpowiednio sprostowania uzasadnienia orzeczenia.

Mając zatem na uwadze powyższe wskazać należy, że wypunktowane przez skarżącą omyłki, jakie jej zdaniem popełnił Sąd w uzasadnieniu wyroku, nie mieszczą się w kategoriach niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego, czy też innej oczywistej omyłki. Strona próbuje bowiem wykorzystać instytucję sprostowania do polemiki ze stanowiskiem Sądu, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z celem tego uregulowania. Wyrażone we wniosku tezy mogą stać się podstawą kontroli w ramach złożonej przez stronę skargi kasacyjnej.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. odmówił sprostowania uzasadnienia wyroku.