Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 260/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Sygn. akt III SA/Gd 260 / 06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia NSA Anna Orłowska /spr./ Protokolant St. Sekr. Sąd. Beata Kaczmar po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi I.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 9 marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 21 lipca 2003 roku, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja może być wykonana.


UZASADNIENIE

III SA/Gd 260/06

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 marca 2004 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], powołując przepisy art. 138 § 1 pkt.1 kpa, art. 3 ust. 1, art.6ust.1 i 6 oraz art. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz.. U Nr 71, poz.734 ze zm.) i § 2 ust.2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz. U Nr 156, poz.1817/ utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 21 lipca 2003 roku w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego I. S. w kwocie 113,87 zł na okres od 1 sierpnia 2003 roku do 31 stycznia 2004 roku.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, decyzją Prezydenta Miasta [...] przyznano I. S. dodatek mieszkaniowy w wys. 113,87 zł na okres od 1 sierpnia 2003 roku do 31 stycznia 2004 roku.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji I. S. wnosiła o przyznanie zasiłku w wysokości pokrywającej pełne koszty utrzymania mieszkania ze względu na złą sytuację materialną strony – osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku.

Kwota 113,87zł uznana została przez organy orzekające w sprawie dodatku mieszkaniowego I. S. za odpowiadającą przepisom ustalającym wysokość dodatku mieszkaniowego, przy obliczaniu którego brana jest pod uwagę powierzchnia i rodzaj lokalu, wydatki mieszkaniowe i dochody strony.

Dokładny sposób wyliczenia wysokości dodatku przedstawiony został w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, przy czym organ ten wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami § 2 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych

/publ. jw./, do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego należy przyjąć wydatki w wysokości 90% wydatków poniesionych w danym okresie przez stronę.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku I.S. napisała, że uważa decyzję za krzywdzącą i wniosła o jej uchylenie.

Strona podniosła, że stan jej zdrowia wymaga stałego leczenia, a Urząd Pracy w G. nie dysponuje żadnym miejscem pracy odpowiadającym możliwościom i kwalifikacjom strony.

Dodatek mieszkaniowy w wysokości ok. 100 zł nie wystarcza na pokrycie kosztów utrzymania mieszkania; skarżąca uzyskała orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności, zatem uważa, że powinna uzyskać dodatek mieszkaniowy rekompensujący pełne koszty utrzymania mieszkania – czynsz, gaz, elektryczność oraz - leczenie i utrzymanie skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [..] wniosło o jej oddalenie, wyjaśniając ponownie, że sposób obliczania wysokości dodatków mieszkaniowych regulowany jest przepisami prawa, a nie przewidują one dodatków rekompensujących pełne koszty utrzymania lokalu mieszkalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, lecz nie ze względów w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tak jak wyjaśniało w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], organy przyznające dodatki mieszkaniowe obowiązane są przyznawać je w wysokości ściśle określonej przepisami prawa.

Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), której przepisy stanowiły prawną podstawę wydanych decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego I. S., weszła w życie w dniu 1 stycznia 2002 r. Art. 9 ust. 1 tej ustawy stanowi, że Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia określi, m.in. szczegółowy wykaz i wysokość wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego.

Na podstawie tej delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała w dniu 28 grudnia 2001 r. rozporządzenie w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), wskazując w § 2 ust. 2 rozporządzenia, że do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki, o których mowa w ust. 1, w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków.

Organ drugiej instancji rozpatrując niniejszą sprawę powołał się na przepisy tegoż rozporządzenia i wskazał, że do wydatków będących podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego można zaliczyć jedynie 90% wydatków faktycznie poniesionych, co w przypadku skarżącej daje kwotę 113,87 zł.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 ·maja 2006 r. w sprawie P 4/05, po rozpatrzeniu pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku orzekł, że art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez to, że narusza zakres ustawowego upoważnienia.

Trybunał uznał zatem, że ograniczenie wydatków będących podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego o 10% nie ma podstaw w przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Wobec powyższego należało uwzględnić fakt niekonstytucyjności art. 9 ust. 1 pkt 1 przywołanej wyżej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 a § 1 k.p.a. orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją stanowi podstawę do żądania wznowienia postępowania, zaś w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Przyjmuje się przy tym, że podstawa wznowienia określona w art. 145a k.p.a. jest podstawą uchylenia decyzji administracyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny także wtedy, gdy wyrok Trybunału zapadł po podjęciu zaskarżonej decyzji (tak J. Zimmermann w glosie do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 1999 r. III SA 4728/97, opublikowanej w OSP zeszyt nr 1 z 2000, poz. 16). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 1999 r. sygn. akt I SA/Łd 1327/97, LEX nr 43929 został wyrażony pogląd, iż stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny już po wydaniu decyzji, utrata w określonym zakresie mocy obowiązującej przepisów stanowiących jej podstawę prawną, musi być kwalifikowana jako wadliwość dająca podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z przepisem art. 145a § 1 k.p.a.

Nadto w wyroku z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 835/05, niepubl. wydanym pod rządami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż w przypadku, gdy sąd administracyjny w wyniku skargi uprawnionego podmiotu bada legalność zaskarżonej decyzji, może uchylić tą decyzję, o ile stwierdzi naruszenie prawa uzasadniające wznowienie postępowania. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, czy skarżący postawił zarzut naruszenia np. art.145a § 1 k.p.a.( podobnie i szerzej – wyrok NSA z dnia 1 lutego 2006 roku w sprawie sygn akt IIOSK 482/05- niepubl.).

Powyższe tezy zachowują aktualność w obowiązującym stanie prawnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej będą zobowiązane zastosować przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych z uwzględnieniem zmiany wynikającej z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i ponownie obliczyć wysokość dodatku mieszkaniowego przysługującego stronie skarżącej w okresie objętym zaskarżoną decyzją.

Uwzględniając skargę Sąd określił, w jakim zakresie zaskarżona decyzja może być wykonana, zgodnie z art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.