Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 75/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 1, art. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta W. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 11 lutego 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zestawień, ustaleń i wniosków zawartych w protokołach z posiedzeń Kolegium Prezydenta w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odstępuje od wymierzenia organowi grzywny; IV. zasądza od Prezydenta W. na rzecz M. K. 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 lutego 2014 r. M. K. (dalej: skarżący) wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zestawień ustaleń i wniosków z posiedzeń Kolegium Prezydenta w okresie od 23 kwietnia 2013 r. do dnia realizacji wniosku.

W dniu 14 lutego 2014 r. Wydział Organizacyjny i Kadr, zwany dalej "WOK" - tj. komórka organizacyjna w Urzędzie Miejskim W., do której wniosek wpłynął, przekazał do rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami (§ 3 ust. 1 Instrukcji udostępniania informacji publicznej w Urzędzie Miejskim W. (załącznik do zarządzenia nr K/11/10 Prezydenta Wrocławia z dnia 1 marca 2010 r.) przedmiotowy wniosek do właściwej merytorycznie komórki organizacyjnej, zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Urzędu Miejskiego W. (zarządzenie Nr 900/07 Prezydenta W. z dnia 30 kwietnia 2007 r. ze zm.). Do przekazanego wniosku dołączone zostało pismo nr WOK-IP.1431.155.D.1.2013 z dnia 22 lipca 2013 r. będące odpowiedzią na przesłane przez skarżącego pismo (datowane na 24 czerwca 2013 r.) o identycznym zakresie żądania, jak w powołanym na wstępie wniosku.

Kolejnym pismem z dnia 24 lutego 2014 r. skarżący został poinformowany, iż wskazane we wniosku z dnia 11 lutego 2014 r. dane nie stanowią informacji publicznej, a są jedynie zapisem pewnych poglądów, ewentualnie koncepcji, a nie działań publicznych.

Ponadto wyjaśniał, że zgodnie z § 29 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego W., Kolegium Prezydenta jest organem opiniodawczo-doradczym. Na jego obradach pogłębiana jest wiedza Prezydenta i członków Kolegium o istniejących lub przewidywanych problemach oraz prowadzona jest dyskusja o postulowanych sposobach ich rozwiązania.

Powyższe okoliczności, zdaniem organu, są o tyle istotne, że zgodnie z orzecznictwem sądowym "informację publiczną stanowią wyłącznie dane obiektywne lub fakty, a nie kwestie ocenne czy postulatywne" (zob. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2012 r.; sygn. akt I OSK 2130/11). Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo udzielania informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielenia informacji, nie zaś o niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań (zob. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2009 r., I OSK 89/09) (...) Opinie i ekspertyzy mające jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego, mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniałoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk uzgadniania i ścierania się opinii dotyczących istnienia stanu rzeczy, jego oceny oraz ewentualnej potrzeby zmian" (zob. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2012 r.; sygn. I OSK 2130/11).

Organ podkreślił, że dostęp do informacji publicznej wynika z zasady udziału obywateli w życiu publicznym i sprawowania społecznej kontroli i tylko w tym celu obywatel ma prawo uzyskania wiedzy o sprawach publicznych. (...) Uprawnienie to jednak nie rozciąga się (...) na materiały będące podstawą do licznych koncepcji wewnętrznych i ścierania się poglądów wewnętrznych samego organu, które nie przybrały zinstytucjonalizowanych kształtów podobnie jak np. zapiski i notatki urzędnika organu administracji publicznej gromadzącego materiały do rozpoznania sprawy zakończonej orzeczeniem z jego udziałem (zob. orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 czerwca 2006 r.; sygn. akt IV SAB/Po 9/06).

Pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta W., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia 11 lutego 2014 r. o udostępnienie zestawień ustaleń i wniosków z posiedzeń Kolegium Prezydenta w okresie od 23 kwietnia 2013 r. do dnia realizacji wniosku.

W skardze tej zarzucił naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej u.d.i.p.) i wniósł o zobowiązanie Prezydenta do udostępnienia tej informacji oraz o uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Pełnomocnik Prezydenta wniósł o jej odrzucenie, ze względu na nie wyczerpanie przez skarżącego drogi odwoławczej w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. bądź oddalenie skargi z uwagi na niepozostawanie organu w bezczynności.

W jej uzasadnieniu wskazał, że skarga jest bezzasadna, ponieważ nie zachodzi bezczynność Prezydenta w niniejszej sprawie.

Wskazał, iż żądane przez skarżącego dane nie zawierają się w katalogu informacji stanowiących informację publiczną, zdefiniowanych w art. 6 ustawy. Toczące się rozmowy w ramach Kolegium Prezydenta nie są wiążące, ani decyzyjne. Przyczyniają się do powstania pewnych koncepcji, które następnie weryfikowane w obrębie komórki merytorycznej, mogą stać się planem lub rozwiązaniem konkretnej sprawy. Stanowisko to jest zgodne z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2012 r.; sygn. I OSK 2130/11 cyt. "... Opinie i ekspertyzy mające jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniałoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk uzgadniania i ścierania się opinii dotyczących istnienia stanu rzeczy, jego oceny oraz ewentualnej potrzeby zmian...".

Istotnym jest również, iż prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo udzielania informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielenia informacji, nie zaś o niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań (orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2009 r., I OSK 89/09).

Zdaniem organu, powołane w piśmie do skarżącego orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SAB/Po 9/06, jednoznacznie określa, iż "... dostęp do informacji publicznej wynika z zasady udziału obywateli w życiu publicznym i sprawowania społecznej kontroli i tylko w tym celu obywatel ma prawo uzyskania wiedzy o sprawach publicznych. (...) Uprawnienie to jednak nie rozciąga się (...) na materiały będące podstawą do licznych koncepcji wewnętrznych ¡ścierania się poglądów wewnętrznych samego organu, które nie przybrały zinstytucjonalizowanych kształtów podobnie jak np. zapiski i notatki urzędnika organu administracji publicznej gromadzącego materiały do rozpoznania sprawy zakończonej orzeczeniem z jego udziałem...".

Złożenie skargi na bezczynność organu w zakresie nieudostępnienia wnioskowanych informacji jest więc bezzasadne. Organ wypełnił wszystkie - wynikające z przepisów prawa - obowiązki odnoszące się do rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania m. in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 .

Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Prezydenta Wrocławia polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej obejmującej zastaw ustaleń i wniosków z posiedzeń Kolegium Prezydenta w okresie od 23 kwietnia 2013 r., o którym mowa w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miejskiego W..

W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest do rozpoznania wniosku organu o odrzucenie skargi. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu, a nie odmowa udzielenia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej, a do której to ma zastosowanie termin określony art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wbrew stanowisku organu, skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 tej ustawy, niemniej jednak ustawa o dostępie do informacji publicznej tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie przewiduje ich również k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2008r., sygn.akt I OSK 262/08). Wykładnia językowa w/w przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a., pozwala na stwierdzenie, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów.

Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy nie wydaje on w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo podjęcia określonych czynności.

Prawo do uzyskiwania informacji zagwarantowane jest w Konstytucji RP. W myśl jej art. 61 ust. 1 prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne i o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2 tego przepisu). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względów na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3 tego przepisu).

Zasady i tryb udzielania informacji publicznej określa cytowana ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną.

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m. in. informacje o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach, archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, o danych publicznych, w tym treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne lecz odnosząca się do tych podmiotów (np. wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062).

Informacją jest nie tylko prawo do informacji przetworzonej, ale też prawo wglądu do dokumentów (akt, materiałów ) będących w posiadaniu tego organu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2004 r., sygn. akt II SAB 364/03, LEX nr 162285, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 438/07, LEX nr 340151).

Zgodnie z § 29 ust. 1 zarządzenia Prezydenta W. z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego W. - Kolegium Prezydenta jest organem opiniodawczo-doradczym Prezydenta. W skład tego Kolegium wchodzą: Prezydent, Wiceprezydenci, Skarbnik, Sekretarz, Dyrektorzy Departamentów (ust. 2 tego przepisu). W posiedzeniach tych mogą uczestniczyć również inne osoby zaproszone przez Prezydenta (ust. 3 tego przepisu). Z przepisu § 30 ust. 1 tego zarządzenia wynika, iż Prezydent wyznacza posiedzenia Kolegium określając termin, problematykę, listę uczestników, porządek posiedzenia oraz osoby odpowiedzialne za przygotowanie i zreferowanie tematów. Natomiast z § 30 ust. 2 wynika, iż problematyka posiedzeń Kolegium obejmuje wszelkie sprawy mające istotne znaczenie dla miasta. Kolegium wyraża swoją opinię w formie ustaleń i wniosków, a jego posiedzenia są protokołowane (§ 30 ust. 3 i 4). Protokół podpisują uczestnicy posiedzenia oraz protokolant (§ 30 ust. 5). Protokół ten jest przekazywany członkom Kolegium (§ 30 ust. 5).

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p. dostęp do tej informacji obejmuje wgląd do dokumentów urzędowych, dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej uprawnia zatem do wglądu do dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit "a" tej ustawy). Pojęcie tego dokumentu zostało zaś zdefiniowane w art. 6 ust. 2 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu Karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W orzecznictwie przyjęto, że dokumenty prywatne, jako takie, nie stanowią informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 812/05 nr LEX 236465).

W odpowiedzi na skargę wskazano, iż zestawienie ustaleń i wniosków z posiedzeń Kolegium Prezydenta będącego organem opiniodawczo- doradczym mają charakter dokumentów wewnętrznych.

W kwestii udostępnienia dokumentów o charakterze wewnętrznym w judykaturze i piśmiennictwie wypracowane zostały dwa odmienne stanowiska.

Według pierwszego z nich - ustawodawca stworzył podmiotom zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej możliwość zachowania w tajemnicy tzw. dokumentów roboczych. Jeżeli bowiem oświadczenie woli lub wiedzy nie zostanie podpisane przez funkcjonariusza publicznego można przyjąć, iż nie mają one charakteru dokumentu urzędowego. Reprezentatywnym dla tego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2002 r., zgodnie z którym za dokumenty urzędowe nie można uznać dokumentów o charakterze roboczym (nieoficjalnym), które nie zostały następnie zawarte w aktach sprawy.

Drugie stanowisko zaś zakłada, że skoro w ustawie posłużono się dość ogólnym sformułowaniem "treść oświadczenia woli lub wiedzy skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy", to nie powinno budzić wątpliwości, że "skierowanie do innego podmiotu" obejmuje również podmioty usytuowane w ramach wewnętrznych struktur organizacyjnych danego aparatu, a ponadto te dokumenty, które zostały złożone do akt sprawy. Zgodnie z tym stanowiskiem udostępnieniu podlega każdy dokument, który ma jakiekolwiek znaczenie dla ukształtowania treści późniejszego oświadczenia woli lub wiedzy (Dorota Fleszer "Problematyka dostępu do dokumentów urzędowych w jednostkach samorządu terytorialnego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej", Przegląd Prawa Publicznego nr 12/2009, s. 38- 55).

Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 712/06, (niepubl.), w którym przyjęto, że mimo, iż z treści art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. wynika, że prawo do tej informacji obejmuje wgląd do dokumentów urzędowych, to jednak przepis ten należy interpretować rozszerzająco, zgodnie z konstytucyjną zasadą dostępu do wszelkich dokumentów obejmujących informację publiczną. W wyroku tym stwierdzono ponadto, iż kryterium uzyskania dostępu do dokumentów jest zatem istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji publicznej, a nie kwalifikacja jako dokumentu urzędowego.

Sąd w niniejszym składzie stanowisko to w pełni podziela.

Z treści przytoczonego wyżej przepisu § 30 ust. 2 regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego W. wynika, iż problematyka posiedzeń Kolegium Prezydenta obejmuje wszelkie sprawy mające istotne znaczenie dla miasta.

Sprawy mające istotne znaczenie dla miasta to sprawy związane m. in. z realizacją zadań publicznych i zdań z zakresu administracji rządowej.

Kolegium Prezydenta znajduje się bowiem w strukturze organizacyjnej Urzędu Miejskiego W., który zgodnie z § 3 wspomnianego regulaminu organizacyjnego jest jednostką organizacyjną Miasta W., działającą w formie jednostki budżetowej, przy pomocy której Prezydent realizuje gminne i powiatowe zadania publiczne, zadania z zakresu administracji rządowej wynikające z ustaw oraz porozumień zawartych z innymi jednostkami administracji publicznej, a także umów z innymi podmiotami.

Zatem jeżeli protokoły z posiedzeń Kolegium Prezydenta (zawierające zestawienia ustaleń i wniosków) obejmują sprawy związane z realizacją wszelkich kompetencji i zadań publicznych, czy też zadań z zakresu administracji rządowej, to stanowią one informację publiczną i podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stanowisku temu nie przeczy okoliczność, iż Kolegium Prezydenta W. jest organem o charakterze opiniodawczo-doradczym i nie jest organem kolegialnym pochodzącym z powszechnym wyborów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.. Udostępnieniu podlegają bowiem informacje o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 powołanej ustawy).

W skład tego kolegium wchodzą: Prezydent, Wiceprezydenci, Skarbnik, Sekretarz, Dyrektorzy Departamentów (§ 29 ust. 2 regulaminu), czyli osoby, które pełnią funkcje publiczne i są funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu art. 115 § 13 Kodeksu karnego, zgodnie z którym funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni w nim czynności wyłącznie usługowe, a także inna osoba w zakresie, w jakim uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych.

O charakterze protokołów z posiedzeń Kolegium Prezydenta jako dokumentów stanowiących informację publiczną podlegającą udostępnieniu świadczy ponadto fakt, iż są one podpisywane przez osoby - wymienione w § 29 ust. 2 regulaminu organizacyjnego - które mają status funkcjonariuszy publicznych.

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego.

Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu jedynie ze względu na przesłanki określone w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej tzn. ze względu na ochronę informacji niejawnych i innych tajemnic ustawowo chronionych (państwowa, służbowa, skarbowa, statystyczna) oraz prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Przy rozpoznaniu wniosku o udostępnienie protokołów, zawierających zestawienie ustaleń i wniosków z posiedzeń Kolegium Prezydenta W. - Prezydent W. powinien więc w pierwszej kolejności ustalić czy znajdują się w nich informacje nie podlegające udostępnieniu tzn. zawierające dane, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, a także czy żądana informacja nie jest informacją przetworzoną.

Dopiero po dokonaniu tych ustaleń należało podjąć czynności zmierzające do udostępnienia protokołów z posiedzeń Kolegium Prezydenta W. od 23 kwietnia 2013 r. do dnia realizacji wniosku, wydać decyzję odmawiającą do nich dostępu, lub dokonać wezwania w trybie art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p.

Należy dodać jednocześnie, że pismo Prezydenta W. z dnia 24 lutego 2014 r. omówione wyżej, a skierowane do skarżącego, nie może być uznane za podjęcie czynności, do których organ ten był zobowiązany na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z tych względów, na podstawie art. 149 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Prezydenta W. do załatwienia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie 30 dni od daty otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził by bezczynność, o jakiej mowa w sprawie miała cechy rażącego naruszenia prawa biorąc pod uwagę fakt, że na żądania skarżącego organ niezwłocznie reagował choć w sposób, który musiał wywołać powyższe zastrzeżenia. Jednocześnie Sąd odstąpił od wymierzenia grzywny (art.149 §2 p.p.s.a). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.