Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 246/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 246/16 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 6 grudnia 2016 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , Sędziowie:, Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca), Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r., sprawy ze skargi H. O., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, , oddala skargę w całości.,


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzja z dnia [...] marca 2016 r. (nr [...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.- dalej: uops) - po rozpatrzeniu odwołania H. O. (dalej: skarżąca) od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta W. przez Kierownika Zespołu Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], odmawiającej przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie opłaty za energię elektryczną utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 21 stycznia 2016 r. o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na dofinansowanie opłaty za energię elektryczną Kierownik Zespołu Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta W., decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia. Powodem odmowy przyznania zasiłku celowego był brak wystarczających środków na zabezpieczenie zgłoszonej potrzeby. Uzasadniając decyzję organ I instancji wyjaśnił, że wnioskodawczyni jest objęta pomocą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, ma przyznany zasiłek stały w wysokości 604,00 zł, zasiłek okresowy w kwocie 20 zł na okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. oraz otrzymuje zasiłek celowy na żywność w wysokości po 60,00 zł na miesiąc. Nadto organ wskazał, że w miesiącu listopadzie grudniu 2015 r. strona otrzymała zasiłek celowy na opał na sezon grzewczy 2015/2016 w łącznej wysokości 600 zł. Ponadto w grudniu 2015 r. został jej przyznany zasiłek celowy na opłacenie rachunku za energię elektryczną w wysokości 100,98 zł oraz zasiłek celowy na dofinansowanie leków i kosztów leczenia w kwocie 160 zł.

Od powyższej decyzji skarżąca, wniosła odwołanie, bowiem nie zgodziła się z jej rozstrzygnięciem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w uzasadnieniu decyzji ostatecznej stwierdziło, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, która określa zasady przyznawania pomocy społecznej, a w szczególności art. 3 ust. 3 i 4 , art. 8 , art. 39 uops.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 uops prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje:

1. osobie samotnie gospodarującej której dochód nie przekracza 634 zł;

2. osobie w rodzinie w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 514 zł;

3. rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 3 pkt 2-11 (tj. m.in. ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej.

Stosownie do art. 39 uops w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej wnioskodawcy spełniającemu kryterium dochodu może być przyznany zasiłek celowy.

Ustawa o pomocy społecznej stanowi w art. 2 ust. 1, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Celem pomocy społecznej jest zaspokajanie "niezbędnych" potrzeb życiowych, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4 uops potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przepisach tych ustanowiono zasady indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania świadczeń, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy. Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie i rozmiarze. Powinni oni również wykorzystywać własne środki i możliwości. Z uwagi na ograniczoność środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielość potrzebujących, takie całkowite zaspokojenie potrzeb jest niemożliwe. Zasiłek celowy, którego materialnoprawną podstawę stanowi art 39 uops, jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta powoduje, iż sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w cytowanych wyżej przepisach ustawy. Chodzi o dostosowywanie rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Kolegium podkreśliło, że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarżąca nie posiada własnych świadczeń rentowych, z tytułu posiadanego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności pobiera zasiłek stały w wysokości 604 zł. Strona spełnia zatem przesłanki do przyznania zasiłku celowego na wnioskowany cel.

Przyznanie zasiłku celowego jest zadaniem własnym gminy i jest świadczeniem fakultatywnym. Fakt ,iż jest to zadanie własne oznacza, że jest ono realizowane z budżetu gminy. W celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy, nie oznacza dowolności organu pomocy społecznej w jego przyznaniu. Zasiłek taki może być zatem przyznany w zależności od posiadanych środków. Odmowa przyznania świadczenia w sytuacji braku wystarczających środków pieniężnych na uwzględnienie wszystkich zgłaszanych potrzeb nie jest naruszeniem przepisów ustawy o pomocy społecznej.

Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej, jednakże wobec braku wystarczających środków pieniężnych Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej nie ma możliwości tej pomocy zrealizować na wszystkie zgłaszane cele. Z przedstawionej przez organ I instancji przyznanej kwoty na świadczenia o charakterze fakultatywnym wynika, że kwota posiadanych środków jest znikoma w stosunku do potrzeb, tym bardziej iż zwiększa się liczba osób ubiegających o pomoc społeczną ze względu na wzrost bezrobocia. Organ I instancji, ze względu na ograniczone środki zobowiązany jest do zaspokojenia w pierwszej kolejności podstawowych potrzeb życiowych, przede wszystkim zapewnić musi środki kwalifikującym się wnioskodawcą na żywność, ogrzewanie mieszkania, zakup leków i na leczenie przy długotrwałej chorobie oraz na opłaty za wyrobienie dowodów osobistych i fotografii (dokumentów niezbędnych przy poszukiwaniu i podejmowaniu pracy).

Zasiłki celowe na inne niezbędne potrzeby przyznawane są w szczególnych okolicznościach na wniosek pracownika socjalnego. Przyznanie takiej pomocy ma charakter fakultatywny i jest uzależnione od indywidualnej sytuacji rodziny i możliwości finansowych Ośrodka.

Pracownik socjalny negatywnie zawnioskował żądanie skarżącej o przyznanie zasiłku celowego na dofinansowanie opłaty rachunku za energie elektryczną. W związku z ograniczonymi środkami finansowymi Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej nie miał możliwości przyznawania stronie zasiłku na ten cel. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie naruszyła granic uznania administracyjnego. Jednocześnie nadmienić należy, iż odmawiając przyznania stronie zasiłku celowego, skarżąca objęta jest pomocą społeczna w formie zasiłku celowego na żywność, zasiłku stałego i zasiłku okresowego, a w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o zasiłek celowy na opłatę rachunku za energie elektryczną, pomoc na ten cel była przyznana (decyzją z dnia 4 grudnia 2015 roku zasiłek celowy na opłacenie rachunku za energię elektryczną w wysokości 100,98 zł).

Skargę na decyzję ostateczną złożyła skarżąca, wskazując na trudną sytuację w jakiej się znajduje.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. skarżąca podtrzymała skargę oświadczając, że: "SKO W. nie może orzekać w sprawach podmiotu miasta W., brak nowelizacji rozporządzenia o właściwości przepisów SKO Wałbrzych G.". Skarżąca oświadczyła również, że SKO w W. powinno zwrócić się do Rady Ministrów o nowelizację rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd doszedł do przekonania, że jest ona zgodna z prawem.

Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Pomoc społeczna może zgodnie z art. 36 uops przybrać postać świadczenia pieniężnego, jak i niepieniężnego, a jednym z nich jest określony w art. 39 uops zasiłek celowy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 uops w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Ponadto osobom bezdomnym i innym osobom nie mającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne(ust. 3).

Pozostaje poza sporem w rozpatrywanej sprawie fakt, że skarżąca spełnia kryteria zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe uprawniające ją do objęcia pomocą społeczną w formie zasiłku celowego. Natomiast w ocenie obu organów orzekających w sprawie odmowa przyznania stronie świadczenia jest adekwatna do możliwości finansowych ośrodka przyznającego pomoc społeczną.

W punkcie wyjścia rozważań nad przedmiotem sporu Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że w zakresie ustalenia sytuacji materialnej i życiowej skarżącej, organy orzekające postępowały zgodnie z art. 7 oraz 77 kpa, które nakazują organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z akt administracyjnych wynika, że przed wydaniem decyzji I instancji przeprowadzono ze skarżącą w dniu 4 stycznia 2016 r. aktualizację wywiadu środowiskowego zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawnymi, a zawartych w nim ustaleń skarżąca nie kwestionowała. Materiał aktowy potwierdza, że skarżąca znajduje się rzeczywiście w trudnej sytuacji materialnej spowodowanej głównie brakiem stałego – poza zasiłkiem stałym - źródła dochodów, czego również nie kwestionował organ. Wskazać jednak trzeba, że zarówno ustawa o pomocy społecznej, jak i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie dają osobom nie posiadającym dochodów podstawy do roszczenia o przyznanie zasiłku celowego w określonej wysokości.

Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 2 i art. 3 uops tzn. dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Również Konstytucja RP w art. 67 odsyła w zakresie swej regulacji do ustawodawstwa zwykłego, stanowiąc, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 marca 2002 r. sygn. akt III RN 141/01, w którym wyraził pogląd, że przepis art. 67 Konstytucji, który zapewnia każdemu prawo do zabezpieczenia społecznego w razie pozostawania bez pracy nie z własnej woli i nieposiadania innych środków utrzymania, jest raczej źródłem gwarancji aniżeli praw, a tym samym spełnia rolę wzorca konstytucyjnego, określającego w sposób ogólny zakres i formy zabezpieczenia społecznego. Wzorzec ten znajduje materializację w uchwalanych ustawach - wyraźnie zresztą zapowiedzianych w art. 67 ust. 2 Konstytucji - w których ustawodawca zwykły konkretyzuje deklarację konstytucyjną, konstruując poszczególne prawa podmiotowe (roszczenia) oraz zapewniając ich egzekucję. W związku z tym prawa do pomocy społecznej nie można wywodzić z Konstytucji, muszą być spełnione warunki przewidziane w ustawie o pomocy społecznej.

Należy w tym zakresie zgodzić się z organem drugiej instancji, że przepisy wymienionych wyżej aktów prawnych nie określają wysokości należnego zasiłku celowego, który jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. A to oznacza - jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, że sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami.

W tym zakresie kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma z natury rzeczy ograniczony zakres, bowiem Sąd nie wnika w zasadność i celowość rozstrzygnięcia w niej zawartego, a jedynie sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Nie znaczy to jednak, że organ administracji może podejmować decyzje w sposób całkowicie dowolny, jest bowiem związany przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 77 kpa, jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej, w tym art. 2 uops, według którego pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 uops, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Z kolei według art. 3 ust. 3 uops, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Przepisy te determinują sposób i zakres udzielania pomocy określonej w dalszych rozdziałach ustawy o pomocy społecznej, które stanowią szczegółową podstawę przyznawania określonych w ustawie świadczeń, w tym również zasiłku celowego. Konkludując sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami.

Jednakże nie można pomijać tego, że potrzeby osób korzystających z pomocy społecznej powinny być oceniane i uwzględniane również w kontekście możliwości organu pomocy społecznej, o czym stanowi dalej przepis art. 3 ust. 4 uops.

Odnosząc się do tej istotnej – z punktu widzenia wysokości świadczenia pieniężnego – kwestii organ I instancji zacytował przepis art. 3 ust. 3 i 4 uops i wskazał, że rozmiar i forma świadczenia z uwagi na ograniczone środki nie mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji co prawda brak jest szczegółowych wyliczeń i danych w tym zakresie, jednak zostały one przesłane pismem z dnia 21 marca 2016 r. nr DA-0701/24/2016 przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w W. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

W związku z tym organom orzekającym w sprawie nie można było zarzucić naruszenia art. 7 i art. 77 kpa w zakresie o jakim mowa wyżej. Niezależnie od tego organy obu instancji nie naruszyły również art. 107 § 3 kpa, określający wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji administracyjnej.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy decyzyjne nie uchybiły powyższym zasadom, a wydane przez nie decyzje w niczym nie naruszają zarówno prawa materialnego, będącego podstawą rozstrzygnięcia wniosku, jak również przepisów procedury administracyjnej. Organy w sposób prawidłowy wyjaśniły stan faktyczny sprawy i trafnie oceniły sytuację prawną skarżącej, a w wydanych w sprawie decyzjach wyczerpująco uzasadniły wybór rozstrzygnięcia sprawy. Zważyć należy, że organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i muszą realizować swoje ustawowe cele w określonych granicach. To zaś wymaga oceny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do świadczeń. Wobec ograniczonych możliwości finansowych pomocy społecznej, świadczenia powinny być rozdzielane proporcjonalnie na wszystkich potrzebujących, a w pierwszej kolejności zaspokajane są najbardziej pilne potrzeby.

Z akt sprawy wynika, że na wypłatę zasiłków celowych i specjalnych zasiłków celowych na rok 2016 r. zaplanowano kwotę 1 523.520,00 zł. Planuje się przeznaczyć w okresie grzewczym, tj. od października do grudnia 2016 r. zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe dla 2000 osób po 300,00 zł, co daje kwotę 600.000,00 zł, pozostaje zatem do rozdysponowania na pozostałe miesiące, w tym już wykorzystane w styczniu i lutym 2016 r., kwota 923.520,00 zł, co daje w przeliczeniu na poszczególne miesiące 76.960,00 zł. W miesiącu styczniu pomocy udzielono 860 osobom (436 rodzinom), przeznaczono na ten cel kwotę 79.406,00 zł. Ze względu na znaczną liczbę osób i rodzin korzystających z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej w W. (średnio rocznie 4961 rodzin) zasiłki celowe przyznawane są tylko na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, do których zakwalifikowano: żywność, leki, dofinansowanie do ogrzewania mieszkania w sezonie grzewczym. Na pozostałe potrzeby pomoc jest udzielana tylko wyjątkowo. Z przedstawionych przez organ pomocy społecznej analiz wynika jednoznacznie, iż organ ten musi bardzo rozważnie dysponować pozostałymi na bieżący rok środkami pieniężnymi by móc zabezpieczyć podstawowe potrzeby wszystkich potrzebujących i by środki te wystarczyły na cały rok, zwłaszcza na okresy, w których wydatki na realizację zasiłków celowych są znacznie wyższe, tj. w okresie jesienno-zimowym. Mając na uwadze ilość złożonych podań o przyznanie pomocy, prowadzenie jednoosobowego gospodarstwa domowego oraz fakt, że strona posiada prawo do zasiłku stałego i zasiłku okresowego zadecydowano o odmowie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na opłacenie rachunku za energię elektryczną.

Reasumując, stwierdzić należy że w niniejszej sprawie organy trafnie uznały i należycie uzasadniły swoje stanowisko o braku podstaw do przyznania skarżącej pomocy ze środków z pomocy społecznej na wskazane cele.

Niezbyt zrozumiały jest natomiast zarzut, że SKO w W. nie było władne załatwiać spraw skarżącej, co podniosła dopiero na rozprawie. Pomijając niezbyt jasną konstrukcję wypowiedzi, odnotowanej w części historycznej uzasadnienia, można jedynie w tym miejscu przyjąć, że zarzut tego rodzaju mógłby stać się podstawą ewentualnego postępowania nadzwyczajnego przed tym Kolegium.

Skoro zatem wydane w sprawie decyzje w niczym nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.