Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 509/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, 124, 187 par. 1, 180, 191
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz C. ustalił dla E. S. podatek od nieruchomości na 2021 r. w kwocie [...]zł z tytułu nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], przyjmując do opodatkowania budynki mieszkalne powyżej 2.20 m o powierzchni 829,50 m2, pomieszczenia działalności gospodarczej powyżej 2.20 m o powierzchni 297 m2, budynki mieszkalne do 2.20 m o powierzchni 22 m2 i grunty pozostałe o powierzchni 547 m2.

Skarżąca nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem złożyła odwołanie, w którym zarzuciła zaskarżonej decyzji niewłaściwe zastosowanie art. 21 § pkt 2, § 5 w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "O.p." oraz rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 i art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.". Wskazując na powyższe, strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie jako podstawy opodatkowania powierzchni gruntów pozostałych w wysokości 955 m2 i ustalenie na tej podstawie wysokości podatku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.), dalej też: "u.p.g.k.", powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Użyty w treści tego przepisu zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym, powinny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Organ zauważył, że w odwołaniu Strona kwestionuje przyjętą do opodatkowania powierzchnię gruntów pozostałych, która jej zdaniem powinna wynosić łącznie 955 m2 i obejmować dwie działki gruntu nr [...] o powierzchni odpowiednio 547 m2 i 408 m2. Organ wskazał jednakże, że zgodnie z włączonymi do akt sprawy informacjami z rejestru gruntu, Skarżąca jest tylko samoistnym posiadaczem działki gruntu nr [...] o powierzchni 0.0547 ha i właścicielem budynku zapisanego w księdze wieczystej nr [...] położonych w C. przy ul. [...]. Natomiast działka gruntu nr [...] położona w C. przy ul. [...] o powierzchni 0.0408 ha zapisana w księdze wieczystej nr [...] stanowi współwłasność Gminy M. C. i innych osób fizycznych, wśród których brak jest strony. Organ zauważył, że takie dane wynikają nie tylko z informacji rejestru gruntu, ale zostały również zapisane w księgach wieczystych, korzystających z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Podkreślił przy tym, że sama strona w odwołaniu podniosła, iż Skarb Państwa zasiedział działkę nr [...] na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu. Zdaniem organu, powyższe okoliczności czynią bezzasadnymi zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podniesionymi przez stronę w odwołaniu.

Odnosząc się natomiast do poczynionych przez stronę zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 3 k.p.a., przepisów tej ustawy nie stosuje się spraw uregulowanych

w Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Z kolei stosownie do treści art. 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa postępowanie podatkowe reguluje ta ustawa. Tym samym organ nie mógł dopuścić się naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności informacje z rejestru gruntów, którymi związane są także organy podatkowe, zdaniem SKO pozwalał na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego.

W ocenie organu na uwzględnienie nie zasługiwał wniosek o dopuszczenie

i przeprowadzenie dowodów na okoliczność wykazania nieprawidłowości działania organu I instancji w zakresie ustalania wielkości powierzchni gruntów pozostałych objętych opodatkowaniem w latach 2000-2020 stanowiących własność Skarżącej, albowiem okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zważywszy na to, że zaskarżona decyzja nie obejmowała wymiaru podatku za te lata.

W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja Burmistrza M. C. ustalająca stronie wymiar podatku od nieruchomości, z uwagi na jej zgodność z danymi zawartymi w ewidencji gruntów nie narusza prawa.

W skardze do tut. Sądu Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego na skutek odmowy dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w zasobach organu wskazanych przez Skarżącą w pkt 1 odwołania od decyzji organu I stopnia, ponieważ w ocenie organu okoliczność ta miała nie stanowić istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dlatego, że decyzja nie obejmowała wymiaru podatku za te lata, podczas gdy z dokumentacji tej wynikało, że organ I stopnia, którym jest Burmistrz M. C., począwszy od 2000 r. rozpoczął nieprawidłowe w stosunku do poprzednich lat wskazywanie podstawy opodatkowania gruntów pozostałych w wystawianych decyzjach podatkowych, co ma istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą dla obliczenia wymiaru podatku od nieruchomości;

2) art. 124 O.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, podczas gdy Skarżąca wnosiła

o przeprowadzenie w sprawie konkretnie oznaczonych dowodów w odwołaniu od decyzji organu I stopnia oraz zarzuty oparte o konkretną argumentację, niezależnie od przytoczonych podstaw prawnych, z których wywodziła fakty opisywane w uzasadnieniu odwołania, a mające znaczenie dla sprawy.

W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji organu I i II stopnia poprzez ustalenie jako podstawy opodatkowania powierzchni gruntów pozostałych w decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2021 r.

w wysokości 955 m2 i ustalenie na tej podstawie wysokości podatku. Ponadto

z ostrożności procesowej strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarżąca została poinformowana o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma.

Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do kwestii nieopodatkowania gruntów stanowiących działkę nr [...] o pow. 0.0408 ha. Zdaniem organu brak podstaw do uwzględnienia tej działki w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów skarżącej, skoro jest ona we współwłasności innych podmiotów i nie jest w jej samoistnym posiadaniu. W tym zakresie organ powołuje się na rejestr gruntów i wypis z księgi wieczystej. Z kolei Skarżąca podnosi, że w latach 2000-2020 organ opodatkowywał tę działkę, zmiana nastąpiła na skutek złożenia wniosku o zasiedzenie "Gminy M. C. działki nr [...], która na podstawie prawomocnego postanowienia wydanego przez Sąd Rejonowy w T., sygn. akt XI Ns 1262/05 zasiedziała nieruchomość, pomimo aktu notarialnego z 1993 r."

W powyższym sporze Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego, co do braku podstaw uznania skarżącej za podatnika podatku w zakresie ww. nieruchomości nr [...].

Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 124 O.p. Należy wyjaśnić, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy prawa materialnego. Na podstawie art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest postępowanie dowodowe, w ramach którego zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów dające obraz stanu faktycznego powinny być umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu wymagania wynikające z ww. przepisów zostały w tej sprawie spełnione. Organ odwoławczy wskazał na podstawie jakich dowodów został ustalony stan faktyczny sprawy, którym dowodom i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności, wyjaśnił jakie znaczenie dla sprawy mają poszczególne dowody. Przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło do zebrania kompletnego materiału dowodowego i spełnia wymagania określone w art. 122 i art. 187 § 1 O.p., a zgromadzone w sprawie dowody w wystarczającym stopniu umożliwiły ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej, w tym zasady zaufania z art. 121 § 1, zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z art. 122 O.p. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego Pełnomocnika miała zapewnione prawo do wypowiadania się w sprawie, organ odwoławczy wyznaczył przed wydaniem decyzji termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zdaniem tut. Sądu, organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., realizując też zasadę przekonywania wyrażoną w art. 124 O.p.

W kontekście zarzutów i argumentacji podniesionych w skardze wyjaśnienia wymaga kwestia związania organów podatkowych rejestrem gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków, stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 u.p.g.k. stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej, opracowań geodezyjno-kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z art. 21 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Jak zasadnie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z 11 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 108/21 (opubl. jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu - w CBOSA) w myśl cytowanego przepisu, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów użytków gruntowych, powierzchni gruntów, czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie, organ – co do zasady - jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniono, że użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości powinny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków, przy czym informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. wyroki z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3226/12 i z 13 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1116/14).

Jak z kolei stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2014 r. o sygn. akt II FSK 2565/12, zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1930/12; zob. również S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015 r. nr 2, s. 11-19). Skoro jednak wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument (por. B. Pahl, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2014r., sygn. akt II FSK 1581/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 1600/17).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że zasadnie Kolegium odwołało się do zapisów w ewidencji gruntów, ale i do zapisów w księdze wieczystej. I tak podać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się informacja z rejestru gruntów, z której wynika, że działka nr [...] o pow. 0.0408 ha stanowi własność Gminy M. C. i innych osób fizycznych, wśród których nie jest wymieniona skarżąca. Wskazano też w rejestrze numer księgi wieczystej dla tej nieruchomości, tj. [...] (k. 8, t. I akt administracyjnych). Również z wypisu tej księgi wieczystej (kserokopia także w aktach administracyjnych) wynika, że wpisu na rzecz Skarbu Państwa dokonano na mocy postanowienia z dnia [...] r. sygn. akt XI NS 1262/05 Sądu Rejonowego w T. XI Wydział Cywilny o stwierdzenie nabycia nieruchomości przez zasiedzenie. Następnie dokonano wpisu na rzecz Gminy M. C. na podstawie decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w B. z dnia [...] r. nr [...] (k. 54-56 akt administracyjnych t. II). Nie budzi zatem wątpliwości, że twierdzenie strony co do własności lub posiadania samoistnego przez skarżącą w 2021 r. działki o nr [...], nie ma potwierdzenia w materialne dowodowym. Wprawdzie Skarżąca powołuje się na treść umowy sprzedaży nieruchomości (gruntów oznaczonych numerami 165 i 166) w formie aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. A nr [...] (k. 30-34, t. II akt administracyjnych), jednakże dowód ten nie może skutecznie podważyć danych wynikających z aktualnych wpisów w rejestrze ewidencji gruntów i w księdze wieczystej. Jest to uzasadnione tym, że stwierdzenie przez Sąd cywilny zasiedzenia nieruchomości miało miejsce w 2006 r., czyli już po dacie ww. sprzedaży nieruchomości według tego aktu notarialnego, która to sprzedaż miała miejsce wiele lat wcześniej, tj. w 1993 r. Zatem zmiany własnościowe mające miejsce kilkanaście lat wcześniej nie mogą – dla celów podatkowych – podważać późniejszych zapisów wynikających z ewidencji gruntów i przede wszystkim z księgi wieczystej.

Należy podkreślić, że organ prowadzący ewidencję (starosta) nie rozstrzyga kwestii prawnych dotyczących własności, ale opiera się w tym zakresie na informacjach przekazanych przez odpowiednie podmioty: sądy, notariuszy, właściwe organy administracji publicznej (art. 23 u.p.g.k.). Z kolei danych dotyczących własności wynikających z ksiąg wieczystych nie można podważać powołując się na dokumenty rozstrzygające wprawdzie kwestie własnościowe, ale wiele lat wcześniej w stosunku do stwierdzenia zasiedzenia. Należy podkreślić, że w sprawach dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości, organ podatkowy nie ma uprawnień do podważania zgodności z prawem wpisów zawartych w księdze wieczystej, objętych rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, a zatem wpisów zawartych w dziale II dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, skoro powoływany akt notarialny z 1993 r. nie dotyczy stanu prawnego istniejącego w 2021 r.

Chcąc zatem podważyć treść zapisów ujętych w rejestrze gruntów oraz w księdze wieczystej, zainteresowana powinna przedstawić dowody (dokumenty), które podważałyby wpisy w zakresie własności, jednakże aktualne lub uruchomić stosowny tryb ich zmiany. Jeżeli skarżąca uważa, że dane w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów i budynków nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu, to powinna zainicjować postępowania w przedmiocie ich zmiany. Po dokonaniu zmian (o ile w ogóle będą one miały miejsce), podstawą wymiaru podatku dla organu będą dane zaktualizowane.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że Kolegium prawidłowo w kwestii własności odwołało się nie tylko do zapisów w ewidencji gruntów, ale i do zapisów w księdze wieczystej. Wpis prawa własności w księdze wieczystej jest bowiem orzeczeniem sądu cywilnego, a w konsekwencji jego treść wiąże wszystkie inne sądy oraz organy.

Porównanie danych zawartych w informacji z rejestru gruntów i z księgi wieczystej z danymi uwidocznionymi w treści zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji pozwalają przyjąć, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Mając to na uwadze Sąd uznał, że prawidłowo ustalono, iż deklarowana do opodatkowania przez skarżącą nieruchomość - działka oznaczona nr [...] - stanowi własność Gminy i innych osób fizycznych niż skarżąca, co wynikało z wypisów z księgi wieczystej i z ewidencji gruntów i budynków.

Podsumowując Sąd wskazuje, że ani zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa tak materialnego, jak i procesowego w stopniu, który oznaczałby konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Okoliczność ewentualnego odmiennego opodatkowania spornej działki w latach poprzedzających nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny przez tut. Sąd jest zaskarżona decyzja, czyli dotycząca utrzymania w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2021 r., a nie także odrębnych decyzji za inne (wcześniejsze) lata podatkowe.

Wobec tego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.