Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 760/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 5 pkt 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na pismo Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia konkursu na stanowisko [...] postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu kwotę 200 (słownie: dwustu) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 26 listopada 2014 r. Minister Środowiska odmówił powołania K. S. na stanowisko [...]. W piśmie z dnia 3 grudnia 2014. K. S. wezwał Ministra Środowiska do usunięcia naruszenia prawa poprzez: wezwanie członka komisji konkursowej, który nie złożył podpisu pod sprawozdaniem, do złożenia podpisu pod sprawozdaniem z oceny kandydatów, powołanie K. S. na stanowisko [...] i określenie wynagrodzenia. W piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r. Minister Środowiska udzielił odpowiedzi na wezwanie.

K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r. W skardze podniósł, że Ministrowi przysługują uprawnienia nadzorcze względem państwowych jednostek organizacyjnych, jaką jest instytut badawczy i przejawem tego nadzoru była odmowa powołania K. S. W trakcie przeprowadzonego postępowania konkursowego doszło do naruszenia prawa, co stwierdził Minister w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., zatem jego działanie miało znamiona czynności odbywającej się w ramach postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę z dnia 16 lutego 2015 r. Minister Środowiska wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, względnie jej oddalenie jako niezasadnej. Odpowiedź na skargę została podpisana z upoważnienia Ministra przez Podsekretarza Stanu Głównego Geologa Kraju S. B. Na wezwanie Sądu przy piśmie z dnia 2 czerwca 2015 r. pełnomocnik organu złożył odpowiedź na skargę podpisaną przez piastuna organu Ministra Środowiska M. G. Nadto do reprezentowania organu zgłosił się r. pr. L. O. działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Ministra Środowiska.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś zgodnie § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie do art. 5 pkt 3 P.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie należało przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia jest działanie Ministra Środowiska w przedmiocie przeprowadzenia konkursu na stanowisko [...], jako że skarżący zakwestionował odmowę powołania go na to stanowisko wyrażoną w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., a w skardze zawarł polemikę z przedstawionym działaniem organu. Pismo, które kwestionuje skarżący nie było decyzją administracyjną, nie stanowiło władczego działania organu administracji publicznej, które mogłoby zostać zaskarżone do sądu administracyjnego celem kontroli jego legalności.

Podstawę prawną działania Ministra stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. Nr 96 poz. 618 ze zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 4 tej ustawy minister nadzorujący odmawia powołania na dyrektora kandydata wskazanego przez komisję konkursową, jeżeli konkurs został przeprowadzony z naruszeniem prawa lub kandydat nie spełnia kryteriów określonych w ust. 6. Odmowa powołania wymaga uzasadnienia. Postępowanie konkursowe prowadzone jest zaś w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 października 2010 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania konkursu na stanowisko [...] (Dz.U. Nr [...], poz. [...]). W § 1 powołanego rozporządzenia określono sposób i tryb przeprowadzania konkursu na stanowisko [...] oraz sposób udostępniania kandydatom informacji o konkursie i wynikach konkursu. Jedynie art. 25 ust. 5 cyt. ustawy stanowi, że od uchwały komisji konkursowej, o której mowa w ust. 4 pkt 3, kandydatowi przysługuje odwołanie do ministra nadzorującego w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania. Stwierdzić zatem należy, że powołane akty prawne dopuszczają jedynie możliwość wnoszenia środków odwoławczych od uchwał komisji konkursowej. Brak jest natomiast regulacji dotyczących możliwości wnoszenia środków odwoławczych, czy działań dyscyplinujących w stosunku do Ministra Środowiska. Oznacza to, że jedynie postępowanie przed komisją konkursową nosi znamiona postępowania quasi administracyjnego. Natomiast po zakończeniu postępowania konkursowego i "przeniesienia" sprawy do właściwego ministra brak jest przepisów, które nakazywałyby ministrowi powołanie na stanowisko wyłonionego w drodze konkursu kandydata. Wobec tego również korespondencji kierowanej przez Ministra do uczestnika konkursu co do odmowy powołania, jak i odpowiedzi na pismo, nie można traktować jako władczej formy działania organu administracji publicznej. Minister nie rozstrzygał bowiem żadnej sprawy administracyjnej, zatem nie był obligowany do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w Kodeksie postępowania administracyjnego, czy w innej ustawie szczególnej. Skorzystał z uprawnienia, jakie dają mu przepisy ustawy o instytutach badawczych i odmówił powołania określonego kandydata na stanowisko dyrektora. Dokonując powołania danej osoby na stanowisko dyrektora nawiązany zostaje stosunek pracy i zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.) dalej "K.p.". Zgodnie bowiem z art. 68 § 1 K.p. stosunek pracy nawiązuje się na podstawie powołania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. Zgodnie zaś z art. 681 K.p. powołanie może być poprzedzone konkursem, choćby przepisy szczególne nie przewidywały wymogu wyłonienia kandydata na stanowisko wyłącznie w wyniku konkursu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2014 r. I OSK 1485/14).

Z tych wszystkich względów, nie można był uznać, że działanie Ministra Środowiska podlegać może kontroli sądu administracyjnego. Również pisma z dnia [...] listopada 2014 r. nie można uznać za rozstrzygniecie, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Odmowa mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej nie mieści się we właściwości sądów administracyjnych zgodnie z art. 5 pkt 3 P.p.s.a., a w przedmiotowej sprawie na Ministrze Środowiska nie ciążył ustawowy obowiązek powołania na stanowisko dyrektora kandydata wyłonionego w przeprowadzonym konkursie. Z tego względu należało uznać, że skarga K. S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie wpisu od skargi postanowiono w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.