Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 111/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. Akł II SA /Ol 110-111/05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Joanna Wrzecionkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2005 r., sprawy ze skargi J. P. i S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzje organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 listopada 2004 r., znak: "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o wykonaniu przez inwestorów A. i S. K. obowiązku nałożonego postanowieniem znak: "[...]", wydanym w dniu 25 października 2004 r.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli J. i S. P. Wyjaśnili, że posiadają udział w wysokości 32% w gruncie i częściach wspólnych zamieszkiwanego budynku. Podnieśli, że nie wyrażali zgody na budowę przez małżonków K. łazienki nad ich pokojem z uwagi na hałasy, które będą dochodziły po zakończeniu prac i możliwość zalania pokoju. Mimo braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestorzy wykonali pion kanalizacyjny w części wspólnej budynku.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu zalecił ustalenie, kto jest właścicielem poszczególnych lokali budynku przy ul. W., wyjaśnienie rozbieżności, czy wykonano nowe przyłącze kanalizacyjne, czy też podejście urządzeń do pionu. Podniósł też brak planu mieszkania wykonanego przez osobę uprawnioną, pokazującego stan poprzedni oraz po remoncie i modernizacji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 grudnia 2004 r., znak: "[...]" orzekł o wykonaniu przez inwestorów A. i S. K. obowiązku określonego w art. 51 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego, uprawniającego do dalszego prowadzenia robót budowlanych, zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w dniu 26 października 2004 r.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że zakres robót nie obejmuje elementów konstrukcyjnych budynku, a do nowej łazienki wykonano podłączenie kanalizacyjne z klatki schodowej od istniejącego tam pionu. Podłączenie to jest zabudowane i nie stanowi utrudnienia dla użytkowników schodów.

W złożonym na powyższą decyzję dowołaniu J. i S. P., podnieśli, że inwestorzy nie dysponują nieruchomością na cele budowlane, gdyż J. P. nie wyraziła zgody na prowadzenie przedmiotowych robót. Zarzucają, że nie jest zgodne z prawdą twierdzenie, jakoby wykonano podłączenie kanalizacyjne z klatki schodowej od strony istniejącego tam pionu, gdyż poprowadzono pion z piętra do piwnicy. Podnoszą, że prace prowadzone w lokalu inwestorów przyczyniają się do dalszej dewastacji ich mieszkania. Z tych względów żądają natychmiastowego przerwania robót oraz likwidacji pionu kanalizacyjnego, okna w dachu i przebudowy schodów wejściowych na poprzednie miejsce.

Decyzją z dnia 22 grudnia 2004 r., nr "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane, mające na celu dostosowane mieszkania położonego w J. przy ul. W. do potrzeb dziecka niepełnosprawnego. Stwierdził, że inwestorzy wykonali obowiązki nałożone na nich przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie zawiera szczegółowych unormowań umożliwiających rozwiązywanie konfliktów pomiędzy poszczególnymi indywidualnymi interesami stron o przeciwstawnych interesach. Prawo budowlane zmierza do ochrony szeroko pojmowanego interesu społecznego, przejawiającego się w roztaczaniu opieki nad życiem i zdrowiem ludzi, w szczególności osób niepełnosprawnych. Jeżeli interes faktyczny nie znajduje ochrony w obowiązującym stanie prawnym, ale nie jest też sprzeczny z obowiązującym prawem i powszechnie uznawanymi zasadami postępowania, to może i powinien być uwzględniony w postępowaniu administracyjnym. Prace wykonane przez inwestorów w celu dostosowania mieszkania do potrzeb dziecka niepełnosprawnego, m.in. przez podłączenie urządzeń sanitarnych do istniejącego pionu kanalizacyjnego, nie stanowią naruszenia Prawa budowlanego. Brak zgody odwołujących się w stanie faktycznym sprawy nie może skutkować nakazem przywrócenia wykonanych robót do stanu poprzedniego.

W złożonej skardze J. i S. P. wnieśli o jej uchylenie. W uzasadnieniu opisują tok postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie. Twierdzą, że niezbędna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli na prace wykonywane w częściach wspólnych budynku. Stwierdzają, że wykonano nowy pion kanalizacyjny a nie jedynie podłączenie do już istniejącego pionu, a plan mieszkania inwestorów znajdujący się w aktach sprawy nie jest zgodny z rzeczywistością. Inwestorzy mogli wykonać całość prac bez naruszenia ich praw. Z tej przyczyny żądają likwidacji łazienki nad ich pokojem, okna w dachu oraz przestawienia schodów wejściowych na poprzednie miejsce. Zarzucają, że postępowanie było prowadzone stronniczo, gdyż nie uwzględniono zarzutów i uwag skarżących.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zwrócił też uwagę, że skarżąca mimo prawidłowego pouczenia nie skorzystała z możliwości złożenia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 października 2004 r., znak: "[...]". Zauważył też, że S. P., jako osoba zamieszkała z matką, nie ma przymiotu strony w sprawie prowadzonych robót budowlanych mających na celu dostosowanie mieszkania do potrzeb dziecka niepełnosprawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja taka zgodna jest z prawem jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l powołanej ustawy.

W niniejszej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia takiego naruszenia, gdyż stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony.

Inwestor pismem z dnia 26 października 2004 r. poinformował, że prace remontowe prowadzone w lokalu mieszkalnym położonym w J. przy ul. W. obejmują m.in. ułożenie rur wodociągowych do łazienki i wykonanie podłączenia kanalizacyjnego do urządzeń sanitarnych w nowej łazience.

Z treści kierowanych do organów nadzoru budowlanego pism skarżących z dnia 21 października 2004 r., 12 listopada 2004 r. i 6 grudnia 2004 r. oraz odwołania z dnia 15 grudnia 2004 r., wynika natomiast, że roboty budowlane obejmują przebudowę łazienki w mieszkaniu inwestorów, budowę nowego pionu kanalizacyjnego w części wspólnej budynku oraz przebudowę schodów na zewnątrz budynku (postawienie ich w innym miejscu i kierunku).

Organ pierwszej instancji ustalił zaś, że inwestorzy prowadzili roboty remontowe polegające na modernizowaniu schodów wejściowych na zewnątrz budynku (wyrównanie powierzchni schodów), wykonaniu nowego pionu kanalizacyjnego w klatce schodowej, wymianie drzwi od klatki schodowej do pokoju oraz wykonaniu ścianki działowej z płyt gipsowych na stelażu i podkładu betonowego pod posadzkę w projektowanej łazience (protokół oględzin z dnia 25 października 2004 r. i z dnia 3 grudnia 2004r.).

Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji z dnia 10 grudnia 2004 r. organ ten podał, w oparciu o ustalenia dokonane w dniu 25 października 2004 r., że do nowej łazienki wykonano podłączenie kanalizacyjne z klatki schodowej od istniejącego tam pionu.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że brak jest jednoznacznych ustaleń co do zakresu przedmiotowych prac remontowych. Z akt sprawy nie wynika bowiem, czy inwestorzy wykonali nowy pion kanalizacyjny czy też jedynie przyłącze do istniejącego pionu. Sporny jest także zakres robót budowlanych dotyczących schodów na zewnątrz budynku.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zweryfikował w toku postępowania administracyjnego twierdzeń skarżących ani też nie wyjaśnił rozbieżności wynikających ze zgromadzanego w sprawie materiału dowodowego. Skoro więc organ pierwszej instancji nie zebrał pełnego materiału dowodowego i nie poczynił niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, to utrzymanie wydanej w oparciu o taki materiał decyzji, stanowi naruszenie prawa.

Rozstrzygnięcie sprawy nie poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, narusza regulację art. 7 Kpa, który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Ponownie rozpatrując sprawę należy przeprowadzić postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, art. 77 § l i art. 80 Kpa. W oparciu o kompletny materiał dowodowy organ rozstrzygnie o ewentualnym istnieniu w sprawie przesłanek określonych w art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz przedstawi argumenty i przesłanki podjętej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 Kpa.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku oraz z mocy art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.