Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 417/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 25, art. 41 ust. 6
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze. zm.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. d) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. L. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. "L." (nazywanej dalej skarżącą) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.000 (dziewięć tysięcy) złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W dniu [...] września 2009 r. na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości S. zatrzymano do kontroli drogowej zespół pojazdów: dwuosiowy ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował G. C., który wykonywał transport drogowy, przewożąc ładunek nawozu wapiennego z S. do odbiorcy w B., na rzecz skarżącej.

W momencie zatrzymania do kontroli zespół pojazdów poruszał się po drodze gminnej, na której zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w spawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8,0 ton (Dz. U. Nr 219, poz. 1861), maksymalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynosi 8,0 t.

Pojazd po zatrzymaniu został doprowadzony do punktu ważenia w miejscowości M., na drodze krajowej nr [...].

Pomiary kontrolowanego pojazdu wraz z ładunkiem zostały dokonane przenośnymi wagami do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...] posiadającymi legalizację Urzędu Miar w G., z których pierwsza ważna była do dnia 31 marca 2011 r., druga do dnia 31 sierpnia 2010 r.

W wyniku przeprowadzonego ważenia ustalono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t. W wyniku pomiaru nacisku potrójnej osi nienapędowej naczepy stwierdzono nacisk 24,99 t. Na drodze powiatowej nr [...], po której poruszał się kontrolowany zespół pojazdów maksymalny nacisk na potrójną oś nienapędową przy odległości pomiędzy osiami składowymi większymi niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m wynosi 21,8 t. W sprawie został przekroczony dopuszczalny nacisk na potrójną oś nie napędową o 3,19 t.

Stwierdzone naruszenia zostały utrwalone w protokole kontroli o nr [...].

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 9.000 złotych.

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i 2 w związku lp. 6 pkt 6 lit. d załącznika Nr 2 do ustawy o drogach publicznych, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, § 4 ust. 1 i ust. 3 oraz § 5 ust. 1 pkt. 4a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262 ze zm.) i art. 104 § 1 k.p.a.

Pismem z dnia [...] października 2009 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, podnosząc zarzut naruszenia art. 13g ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych.

Skarżąca wskazując na ustalenia protokołu kontroli Nr [...]/671/09 załączonego do sprawy Nr [...]/1143/09, z którego wynikało, że do zatrzymania pojazdu doszło na drodze krajowej nr [...], wskazała, że są one sprzeczne z ustaleniami protokołu kontroli Nr [...]/66/09 załączonego do sprawy Nr [...]/1142/09, z którego wynika, iż do zatrzymania pojazdu doszło na drodze gminnej przy wjeździe na drogę krajową nr [...]. Zdaniem skarżącej, do zatrzymania kontrolowanego pojazdu doszło na drodze krajowej nr [...], o czym informowały znaki drogowe, a pojazd znajdował się za tablicą informującą o wjeździe na drogę krajową i tam też dokonano jego ważenia. Na drodze tej zgodnie z obowiązującymi regulacjami zespół pojazdów nie przekroczył dopuszczalnych maksymalnych nacisków osi na potrójną oś nienapędową. W okolicy, w której poruszał się zatrzymany pojazd brak jest natomiast znaków drogowych informujących o dopuszczalnym obciążeniu. W związku z tym, kierowca nie jest w stanie ustalić rodzaju drogi po jakiej się porusza, a tym samym również dopuszczalnego limitu obciążenia obowiązującego na danej drodze.

Skarżąca podniosła, iż jako przedsiębiorca nie jest w stanie skontrolować ładunku przed jego opuszczeniem kopalni, w której następuje załadunek, gdyż przy użyciu wagi znajdujące się na jej terenie nie można dokonać pomiaru obciążenia osi. Za ich pomocą można jedynie ustalić całkowitą wagę pojazdu wraz z załadunkiem.

Skarżąca zauważyła również, iż decyzję z dnia [...] października 2009 r. wydał z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] ten sam pracownik, który dokonał zatrzymania i kontroli pojazdu, co mogło mieć wpływ na bezstronność oceny przy wydawania rozstrzygnięcia w sprawie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu powyższego odwołania uznał, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu dokonanego na stanowisku ważenia pojazdów (co potwierdza protokół Nr [...]/377/66/09 z dnia [...] września 2009 r.), stwierdzono następujące naruszenia:

1. nacisk 24,99 t na potrójnej osi nienapędowej - przekroczenie o 3,19 t;

2. przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W rozpatrywanej sprawie kara pieniężna za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi nienapędowej wynosi 9.000 złotych.

Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] maja 2009 r., który zatwierdzał stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag [...] o nr fabrycznych [...], [...], które legitymowały się w chwili kontroli świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. ważnymi odpowiednio do dnia 31 sierpnia 2010 r. oraz do dnia 31 marca 2011 r. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom, gdyż to on jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia regulacji ustawowych. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży w interesie profesjonalnego przewoźnika. Art. 61 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wyraźnie precyzuje w jaki sposób należy dokonywać załadunku. Za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, bądź w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (art. 13g ust. 1 w związku z art. 40c ustawy o drogach publicznych). Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 w/w ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Organ podkreślił, że nie jest w nich wymieniona droga powiatowa nr [...], na której dokonano zatrzymania do kontroli drogowej, dlatego została zakwalifikowana do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 8,0 t.

Odnosząc się do stwierdzenia strony, iż zatrzymanie pojazdu nastąpiło na drodze krajowej nr [...], organ odwoławczy powołał się na ustalenia protokołu kontroli Nr [...]/377/66/09 z dnia [...] września 2009 r. oraz ustalenia zawarte w protokole przesłuchania świadka A. T. z dnia [...] października 2009 r., z których wynika, iż pojazd został zatrzymany na drodze powiatowej, zanim wjechał na drogę krajową.

Organ odwoławczy, powołując się na art. 129a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wskazał, że kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy do inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 2. Stosownie do art. 129 ust. 2 pkt 7 lit. b, inspektor jest uprawniony do wydawania poleceń kontrolowanemu uczestnikowi ruchu - co do sposobu jego zachowania. Uprawnienia te ograniczają się do wydawania poleceń i sygnałów związanych z kontrolą przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego i niezarobkowego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi. W ocenie organu, z prawa do zatrzymania pojazdu należy wyprowadzić wniosek, że inspektor może dawać sygnały kierowcy aby ten zatrzymał się, jak też stosowne polecenia. Uczestnik ruchu obowiązany jest stosować się do poleceń i sygnałów oraz wskazówek wydawanych przez kontrolującego. Organ odwoławczy podkreślił, że kontrola drogowa w rozpatrywanym przypadku rozpoczęła się w momencie wydania sygnału dźwiękowego przez osobę kontrolującą, a więc gdy kierowca znajdował się na drodze powiatowej. Błędne oznaczenie w protokole kontroli drogi jako gminnej nie ma znaczenia dla meritum sprawy, gdyż wszelkie drogi gminne i powiatowe należą do kategorii dróg o dopuszczalnych naciskach osi do 8,0 t.

Organ II instancji jako bezzasadny uznał zarzut wydania decyzji przez pracownika, który był jednocześnie osobą dokonującą kontroli pojazdu, gdyż miała ona stosowne upoważnienie. Organ odwoławczy, powołując się na podstawy wyłączenia pracownika organu wymienione w art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. podkreślił, że w przedmiotowej sprawie kontrolujący inspektor nie składał zeznań w charakterze świadka, nie przedkładał żadnej opinii jako biegły, nie dokonywał żadnych czynności w imieniu skarżącej. Zatem nie można mówić o jakichkolwiek podstawach do wyłączenia od udziału w sprawie inspektora, który przeprowadził kontrolę. Organ wskazał ponadto, iż argumentacja przyjęta przez stronę w odwołaniu kwestionowałaby bezstronność każdej czynności wykonanej przez pracownika z upoważnienia organu.

Zdaniem organu odwoławczego zarzut strony, iż na drodze, na której dokonano kontroli nie było znaku drogowego informującego o ograniczeniu tonażowym nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż o zaliczeniu drogi do określonej kategorii dróg publicznych, pod kątem dopuszczalnych nacisków osi na danej drodze, rozstrzygają wyłącznie przepisy powoływanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzeń wykonawczych, nie zaś znak drogowy. Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych, wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Wszystkie inne drogi, niewymienione w tych rozporządzeniach stanowią sieć dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o nacisku na pojedynczą oś do 8 t.

Odnosząc się do argumentów strony, że nie przekroczono DMC, organ odwoławczy wyjaśnił, iż przekroczenie nacisków osi to odrębna kategoria naruszeń i bez znaczenia jest okoliczność nieprzekroczenia DMC. W przedmiotowej sprawie karę pieniężną nałożono wyłącznie za przekroczenie nacisków osi.

Organ odwoławczy zauważył, że przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Po zweryfikowaniu ekstremalnych parametrów, którymi może charakteryzować się pojazd poruszający się po wybranej drodze, przewoźnik powinien dostosować do nich jednostkę transportową. Odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Indywidualne symulacje przedsiębiorcy w celu ustalenia rzeczywistej masy ładunku, z różnych względów nie muszą odzwierciedlać stanu rzeczywistego. Wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu jest między innymi pomiar dokonany w chwili kontroli na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych. Taki tryb kontroli parametrów pozwala stwierdzić normatywność kontrolowanego pojazdu w chwili zatrzymania.

Odnośnie wysokości nałożonej kary organ odwoławczy wyjaśnił, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może - w oparciu o art. 42 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) - wystąpić ze stosownym wnioskiem do właściwego zarządcy drogi.

Pismem z dnia [..] stycznia 2010 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Skarżąca zarzuciła ww. decyzji naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych, tj. art. 41 ust 6 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, iż poruszający się zespół pojazdów: dwuosiowy ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...], przekroczył dopuszczalne naciski osi dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, w sytuacji gdy pomiary te zostały przeprowadzone na drodze krajowej nr [...], gdzie nie obowiązywały ograniczenia wskazane w zaskarżonej decyzji, nadto kontrolowany pojazd mieścił się w normie w zakresie jego wielkości, zaś łączna masa zespołu pojazdów nie przekroczyła dopuszczalnej masy całkowitej. Skarżąca powtórzyła argument przedstawiony w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż kopalnia nie dysponuje wagą, za pomocą której możnaby dokonać pomiaru obciążenia osi

Skarżąca podkreśliła, że wbrew ustaleniom organów administracji obu instancji - co wynika bezsprzecznie z protokołu kontroli Nr [...]377/671/09 do sprawy Nr [...]/1143/09 (oraz zeznań świadka) - do zatrzymania pojazdu doszło na drodze krajowej nr [...], na co wskazuje treść protokołu, zgodnie z którą: "w dniu [...] września 2009 r. około godziny 10.00 w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej [...] z naczepą o nr rej. [...]". Tymczasem z zapisu protokołu nr [...]/377/66/09 do sprawy nr [...]/1142/09 wynika, iż ten sam pojazd został zatrzymany do kontroli "około godziny 10.00 w dniu [...] września 2009 r. w okolicach miejscowości S. na drodze gminnej przy wjeździe na drogę krajową nr [...]". Zdaniem skarżącej, do zatrzymania doszło na drodze krajowej nr [...] i tam też dokonano ważenia pojazdu. Na drodze tej zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi nie przekroczono dopuszczalnych maksymalnych nacisków na potrójną oś nienapędową.

Skarżąca podniosła, że przed opuszczeniem kopalni pojazd marki [...] o nr rej. [...] był poddany ważeniu na wadze będącej własnością kopalni, która posiada legalizację Okręgowego Urzędu Miar Nr [...] w [...]. ważną w dniu badania. W wyniku ważenia ustalono, że pojazd nie przekraczał dopuszczalnej masy całkowitej. Wspomnianym pojazdem kierowca wykonywał transport. W ocenie skarżącej, nie może ona ponosić odpowiedzialności za załadunek towaru, który wykonywany jest przez obsługę kopalni.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoja argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga T. L. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, gdyż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. z dnia [...] października 2009 r. nie naruszają prawa.

Na wstępie należy zauważyć, że podstawę decyzji organu I instancji stanowiły ustalenia protokołu z dnia [...] września 2009 r. Nr [...]/377/66/09, na podstawie którego wszczęto postępowanie administracyjne Nr [...]/1142/09. Kopia wspomnianego protokołu została załączona do pisma z dnia [...] września 2009 r., którym zawiadomiono skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Powyższe zastrzeżenie jest niezbędne z uwagi na powoływanie się przez skarżącą na ustalenia innego protokołu: Nr [...]377/671/09 z dnia [...] września 2009 r. W obu protokołach kontroli Nr [...]/377/66/09 i Nr [...]377/671/09 wymieniono co prawda to samo miejsce kontroli - miejscowość M. - leżące przy drodze krajowej nr [...], jednakże z ustaleń utrwalonych w protokole kontroli Nr [...]377/671/09 z dnia [...] września 2009 r. wynikało, iż przyczyną nałożenia kary było wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty: kierowca G. C. nie okazał do kontroli zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w dniach: [...] sierpnia 2009 r., [...] sierpnia 2009 r., [...] sierpnia 2009 r., [...] sierpnia 2009 r., [...] września 2009 r., [...] września 2009 r., [...] września 2009 r. i [...] września 2009 r. Ustalenia protokołu kontroli Nr [...]377/671/09 dotyczyły zatem innej kontroli i stwierdzonych na jej podstawie zupełnie innych naruszeń, których stwierdzenie zainicjowało wszczęcie postępowania zarejestrowanego pod Nr [...]/1143/09.

Konsekwencją przyjęcia jako właściwych w rozpatrywanej sprawie ustaleń protokołu kontroli Nr [...]/377/66/09 z dnia [...] września 2009 r. pozwala na odrzucenie jako niezasadnego stanowiska skarżącej, iż zatrzymania zespołu pojazdów dokonano na drodze krajowej nr [...]. Z treści wspomnianego protokołu wynika, że zatrzymania dokonano na "drodze gminnej", natomiast kontroli w miejscowości M., na drodze krajowej nr [...]. Powyższe rozróżnienie jest kluczowe dla wydawanego w sprawie orzeczenia. Wszelkie dalsze rozważania muszą być poprzedzone wyjaśnieniem, że podana w protokole kontroli informacja o "drodze gminnej" została błędnie wskazana. Pomyłka została sprostowana w decyzjach organów I i II instancji, w których stwierdzono, że pojazd został zatrzymany na drodze powiatowej, zanim wjechał na drogę krajową. Powyższa sytuacja została ostatecznie wyjaśniona na rozprawie w dniu [...] maja 2010 r., w trakcie której pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego potwierdził, iż w protokole kontroli Nr [...]/377/66/09 mylnie wskazano, że miejscem kontroli była drogą gminną, co jednak nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie.

Fakt, iż w rzeczywistości była to droga powiatowa został jednoznacznie stwierdzony w ww. decyzjach obu instancji oraz potwierdzony w protokołach przesłuchania świadka A. T. z dnia [...] października 2009 r. oraz z dnia [...] października 2009 r. G. C. Odwołując się do protokołu z przesłuchania świadka z dnia [...] października 2009 r. należy wskazać, że kierowca G. C. potwierdził, że po wyjechaniu z kopalni, gdzie nastąpił załadunek pojazdu nawozem wapiennym, jechał w kierunku drogi krajowej nr [...]. Będąc na drodze powiatowej nr [..], na skrzyżowaniu z drogą krajową nr [...] usłyszał sygnał dźwiękowy, w następstwie którego włączył się do ruchu na drodze krajowej nr [...] i został doprowadzony do miejsca ważenia w miejscowości M. koło stacji O. na drodze krajowej nr [...], gdzie znajdował się patrol inspekcji drogowej, który dokonał ważenia pojazdu (protokół z przesłuchania świadka z dnia [...] października 2009 r. k – [...] – [...] akt administracyjnych).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że zatrzymania skontrolowanego zespołu pojazdów dokonano na drodze powiatowej nr [...], która nie została wymieniona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861), wydanego na podstawie art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ustalającego wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zatem organ zasadnie zakwalifikował ją do sieci dróg, po których, stosownie do art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8,0 t.

W wyniku przeprowadzonego ważenia ustalono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t. W wyniku pomiaru nacisku potrójnej osi nienapędowej naczepy stwierdzono nacisk 24,99 t. Na drodze powiatowej nr [...], po której poruszał się kontrolowany zespół pojazdów maksymalny nacisk na potrójną oś nienapędową przy odległości pomiędzy osiami składowymi większymi niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m wynosi 21,8 t. W sprawie został przekroczony dopuszczalny nacisk na potrójną oś nienapędową o 3,19 t. Skontrolowany zespół pojazdów nie spełniał więc parametrów pozwalających mu na poruszanie się po wspomnianej drodze powiatowej bez zezwolenia, gdyż ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Zgodnie z art. 4 pkt 25 ustawy o drogach publicznych, pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy. Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. Ma ona charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Przewoźnik nie może zwolnić się z odpowiedzialności powołując się na jej brak.

W tym stanie rzeczy bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje podnoszony przez skarżącą argument, że wyniki ważenia dokonanego na wadze będącej własnością kopalni nie wskazywały aby została przekroczona masa całkowita pojazdu. Okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy w przypadku stwierdzenia przekroczenia nacisków na osie pojazdu. Warto podkreślić, że gdyby pojazd stanowiący własność skarżącej miał dodatkowo przekroczoną swoją dopuszczalną masę całkowitą, kara wymierzona przez organ byłaby jeszcze wyższa, gdyż za takie przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu ustawodawca przewidział osobną karę pieniężną (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2004 r. sygn. akt II SA 53/03).

Zdaniem Sądu, stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia uzasadniały nałożenie kary za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 24, 8 t do 26, 3 t (lp. 6 pkt 6 lit. d załącznika Nr 2 do ustawy o drogach publicznych).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.