Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 816/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2007 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (....) lutego 2007 r. nr (....) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -oddala skargę-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (....) grudnia 2005 roku, Nr (...) Prezydent W. ustalił W i R.J. warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie (...) na działce o nr (....) położonej przy ul. (.....) w (.....).

Od powyższej decyzji odwołanie złożył M.R. podnosząc zarzut, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa obowiązującej procedury. Zdaniem odwołującego się wnioskodawcy nie spełnili wszystkich koniecznych warunków niezbędnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie dostarczyli wymaganych prawem dokumentów tj. aktualnych umów z dostawcami mediów, potwierdzenia dostępu do drogi publicznej, projektu zagospodarowania terenu opisanego w sposób graficzny wraz z charakterystyką projektowanego obiektu, na wiarygodnej i aktualnej mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 ustawy. Znajdująca się w aktach kopia nie posiada informacji uprawnionego organu geodezyjnego, o tym w jakiej skali została wykonana i przez kogo. Treść pieczęci na odwrocie kwestionowanej mapy informuje o zakazie reprodukcji i rozpowszechniania, co czyni ją nieprzydatną w sprawie, podważa wiarygodność, a także stanowi naruszenie Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego. Istnienie tak poważnych uchybień nie pozwala na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W celu zatajenia rzeczywistego stanu faktycznego, na kwestionowanej mapie nie wykreślono linii rozgraniczających ulicę (.....), która przebiegać będzie przez północną część działki (....) w miejscu projektowanego (...)

Powyższe fakty były znane R.J. od dawna, przed zakupieniem przez niego działki ew. (....). Zdaniem odwołującego się oczywistym jest, że w opisanej sytuacji ma pełne zastosowanie ustawa z dnia 21 marca1985 roku (Dz. U. z 2002 Nr 41, poz. 365) o drogach publicznych, która w rozdziale czwartym nie zezwala na jakąkolwiek zabudowę w obrębie i w pobliżu dróg istniejących i projektowanych. Projektowana zabudowa ewidentnie koliduje z realizacją ponadlokalnego celu publicznego.

Treść załącznika nr 2 kwestionowanej decyzji zawiera liczne domniemania i błędne ustalenia oparte na nieprawdziwych informacjach. Zawarty w pkt 2

kwestionowanego załącznika "opis" jest niezgodny ze stanem faktycznym i mija się z prawdą, bowiem działka (....) znajduje się w odległości (....) od ulicy (....), poza zasięgiem miejskiego uzbrojenia sieci, jest oddzielona od wymienionej wyżej ulicy prywatnymi posesjami i nie ma dostępu do ulicy (....).

W tej sytuacji zdaniem odwołującego się należało wydać postanowienie negatywne i odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. Mgliste przypuszczenia zawarte w pkt 1.3. dotyczące przebudowy odległych sieci i snucie nierealnych wizji w decyzji administracyjnej jest niedopuszczalne i sprzeczne z zasadami przygotowania inwestycji. Wszelkie tego typu uzgodnienia, warunki techniczne, umowy z dostawcami mediów itp. dokumenty wnioskodawcy obowiązani są przedstawić przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokumenty takie nie zostały przedłożone, a tym samym decyzję o warunkach zabudowy wydano z naruszeniem przepisów ustawy o planowaniu przestrzennym.

Jak wynika z treści załącznika nr 2 projektowany (...) zlokalizowano tuż przy granicy jego działki ew. nr (.....) co rażąco godzi w jego interesy i jest sprzeczne z warunkami techniczno - budowlanymi, a także narusza zasadę dobrego sąsiedztwa.

Decyzją z dnia (....) lutego 2007 roku, Nr (.....) (sprostowaną postanowieniem zadnia (.....) lutego 2007 roku, Nr (.....) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (......) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta (....) z dnia (.....) kwietnia 2005 roku.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zrn,), ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej następuje w wypadku braku planu miejscowego. Na przedmiotowym obszarze brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, zatem planowana inwestycja wymaga wydania warunków zabudowy.

W myśl art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie

w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków określonych w tym przepisie.

Odwołujący się podniósł, że inwestor nie dostarczył aktualnych umów z dostawcami mediów. Jednakże z wniosku inwestora wynika, że nie przewiduje on zapotrzebowania na media, a zapotrzebowanie na energię elektryczną nastąpi z istniejącej sieci miejskiej, zaś z mapy stanowiącej załącznik do wniosku wynika, że na terenie inwestycji znajduje się (...), do którego energia ta jest doprowadzona. Z wniosku wynika także, że wody opadowe odprowadzane będą na teren własnej działki. Zatem zarzut, że brak jest uzgodnień co do dostawy mediów, których inwestor nie przewiduje, należy uznać za nieuzasadniony.

Odwołujący się następnie podniósł, że brak jest potwierdzenia, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, bowiem od tej drogi oddzielona jest innymi posesjami. Z załączonej mapy wynika, że dostęp do drogi publicznej istnieje poprzez stanowiące drogę dojazdową działki nr (.....) i (....) . Z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że są one własnością M.R. i stanowią drogę (oznaczone są jako użytek - dr). Z wniosku inwestora wynika, że dojazd przez te działki możliwy jest ze względu na ustanowioną na nich "służebność drogową". W związku z tym, że istnieje służebność przejazdu przez ww. działki nr (....) i (....) które zgodnie z ewidencją gruntów stanowią drogę, należy uznać, że możliwość dostępu do drogi publicznej jest zapewniona. Zasady korzystania z drogi mogą być regulowane jedynie na podstawie czynności cywilnoprawnych pomiędzy osobami zainteresowanymi.

Odwołujący się podnosi też, że do wniosku załączono mapę, na której brak jest informacji uprawnionego organu w jakiej jest skali i przez kogo została wykonana, ponadto na odwrocie mapy znajduje się pieczątka o zakazie reprodukcji, co stanowi o jej nieprzydatności oraz wskazuje, że narusza Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zauważyć jednak należy, że art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, że określenie granic terenu objętego inwestycją pokazane jest na mapie w skali 1:500 lub w skali 1:1000. Przepis ten nie wymaga, żeby na mapie tej bezwzględnie wykazano jej skalę lecz, żeby załączono mapę w ww. określonej skali. Taka mapa została przez inwestora załączona. Wprawdzie nie wpisano na niej, że jest to mapa w skali 1:500, lecz bez wszelkich wątpliwości można stwierdzić, że jest to mapa w skali 1:500. Należy bowiem zauważyć, że na pieczęci Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograficznej w (....) na odwrotnej stronie mapy znajduje się oznaczenie sekcji mapy (.....), przynależne dla skali 1:500 mapy zasadniczej układu lokalnego miasta (...). Pieczęć ta jest oryginalna i została na mapie umieszczona dnia (....) lutego 2005 roku. Należy także zauważyć, że art. 52 ustawy przewiduje, że określenie granic terenu wskazać należy na kopii mapy zasadniczej, a w razie jej braku na kopii mapy katastralnej (czyli mapy ewidencyjnej). Załączona mapa spełnia ten wymóg. Kopię takiej mapy można uzyskać z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, którym tu jest Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w (....). Prawo nie wymaga od inwestora dodatkowego sporządzania mapy przez osoby uprawnione, czyli osoby posiadające uprawnienia zawodowe z dziedziny geodezji i kartografii, a tylko na mapach sporządzonych przez te osoby musi znajdować się potwierdzenie, kto tę mapę sporządził. Zatem zarzut, że na mapie nie wskazano osoby, która wykonała mapę jest nieuzasadniony.

Skarżący podniósł w następnej kolejności, że inwestycja znajduje się w obrębie pasa drogowego ulicy (....) i przebiega w miejscu projektowanego budynku. Na załączniku Nr 1 decyzji (mapa w skali 1:1000) oraz z załączniku do wniosku (mapa w skali 1:500) znajdujących się aktach sprawy, zostały wniesione linie rozgraniczające ul. (.....). Z obu tych załączników wynika, że linia ta znajduje się około (...) m poza granicą działki nr (.....) na której jest planowana inwestycja. Zatem inwestycja ta nie znajduje się w pasie drogowym ul. (....). W aktach sprawy znajduje się kopia z wyrysu z miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla "(....)", na którym część planowanej inwestycji znajduje się w pasie drogowym drogi dojazdowej, jednakże jest to mapa z planu miejscowego (zatwierdzonego uchwałą z dnia (...) maja 1994 roku), który utracił swą ważność w związku z wejściem w życie ustawy, na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja. Zatem plan ten nie może stanowić podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo należy zauważyć, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określają jedynie granice inwestycji, natomiast kwestia miejsca posadowienia budynku ustalana jest w procesie pozwolenia na budowę, dlatego kwestia ta nie może być przedmiotem postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z powyższych ustaleń wynika, że zarzuty skarżącego nie mogą stanowić argumentu prawnego do uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy także zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego z dnia (....) września 2005 roku,

w którym przed wydaniem decyzji jednoznacznie określił swoje negatywne stanowisko do planowanej inwestycji. W piśmie tym stwierdził, że koliduje ona z przyszłymi jego zamiarami. Podniósł, że wszczęte jest postępowanie sądowe w sprawie przebiegu sieci wodociągowej przez działkę nr (.....) i (.....). Zarzucił także inwestorowi, że bez jego wiedzy na granicy zbudował ogrodzenie w wysokości (....) m. Powyższe zarzuty nie dotyczą niniejszego postępowania, a jedynie wskazują na istnienie sporu pomiędzy sąsiadami w sprawach, które winny być rozstrzygnięte poza tym postępowaniem.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył M.R. stwierdzając, że podtrzymuje wszystkie swoje zarzuty wymienione w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta (....).

Zdaniem skarżącego wnioskodawcy nie złożyli wszystkich wymaganych przepisami dokumentów. Nie złożyli dokumentów potwierdzających istnienie służebności drogowej, a oświadczenie złożone przez nich we wniosku jest nieprawdziwe. Wnioskodawcy zobowiązani są także przedłożyć dokumenty zaświadczające, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego (art. 61.1. ust. 3 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) lub umowy dotyczącej zagwarantowania wykonania uzbrojenia terenu zawarte pomiędzy gestorem sieci a inwestorem (art. 61.5 ww. ustawy). Ponieważ wnioskodawcy nie złożyli do akt sprawy umowy z zakładem energetycznym na dostawę energii elektrycznej, brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem organu wydającego kwestionowaną decyzję że działka wnioskodawców "znajduje się w zasięgu uzbrojenia miejskiego". Jak wynika z okoliczności sprawy, przedmiotowa działka znajduje się poza zasięgiem sieci miejskiego uzbrojenia i nie ma do nich bezpośredniego dostępu. Takie też określenie powinno znaleźć się w kwestionowanej decyzji.

W pkt 1.3.1 zamieszczony został zapis o treści "Podłączenie do miejskiej sieci energetycznej wymaga uzyskania przez inwestora zgody (...)." Jak wynika z powyższego firma (...) jeszcze takiej zgody nie wyraziła.

Decyzja o warunkach zabudowy nie spełnia wymogów określonych w dziale I rozdział 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy zobowiązany jest

także ww. przepisami do ustalenia miejsc postojowych samochodów dla użytkowników stałych i przebywających okresowo u wnioskodawców. Takich ustaleń kwestionowana decyzja nie zawiera co świadczy o jej wadliwości.

Zdaniem skarżącego inwestorzy zamierzają wybudować budynek przy granicy jego działki na co nie wyraża on zgody, gdyż wielkość ich działki umożliwia wybudowanie obiektu w innej jej części. Nadto jak wynika z wyrysu planu zagospodarowania linie rozgraniczające ul. (...) przebiegają przez środek działki inwestorów, a zatem budowa na terenie projektowanej ulicy jest niemożliwa. Przebieg tej ulicy został zatwierdzony "Uchwałą Rady (....) z dnia (....).10.2006 roku Nr (....) - dowód - rysunek tras komunikacyjnych będący integralną częścią wymienionej wyżej uchwały.

Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało wnikliwej analizy akt sprawy bazując na nieprawdziwych twierdzeniach wnioskodawców i błędnej decyzji Nr (....). W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wymienia decyzję nr (....) z dnia (...) listopada 2006 roku, znak: (....), której nie otrzymał i nie jest mu ona znana. Ponieważ obie kwestionowane decyzje rażąco naruszają przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także inne, zdaniem skarżącego winny być one uchylone.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego, iż inwestorzy nie złożyli wszystkich wymaganych prawem dokumentów niezbędnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie zarzutu, iż przedłożona przez inwestorów mapa nie jest wiarygodna podzielić należy zdaniem Sądu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze szczegółowo omówiło wymienioną kwestię. Sąd podziela tę argumentację. Ponowne je przytaczanie jest zdaniem Sądu zbędne.

Bezzasadny jest również zarzut skarżącego o konieczności obowiązku przedłożenia dokumentów mających świadczyć, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenie inwestycyjnego. Podkreślić należy, iż zamierzenie inwestycyjne, które inwestorzy zamierzają zrealizować to garaż. Działka, na której garaż ten ma być zrealizowany zabudowana jest (...), w którym (...). Nie sposób przyjąć, że działka ta spełniała wymogi, by być zabudowana budynkiem mieszkalnym, a nie spełnia wymogów, by można było na jej terenie zbudować obiekt uzupełniający dotychczasową zabudowę jakim (...). Bez znaczenia dla prawidłowości wydanej decyzji jest zdaniem Sądu kwestia posiadania przez inwestorów umowy z zakładem energetycznym na dostawę energii elektrycznej. Po raz kolejny stwierdzić należy, iż planowana przez inwestorów inwestycja (...). Nie jest to obiekt przeznaczony (...). Dla funkcjonowania tego typu obiektu nie jest konieczne, by była doprowadzana do niego energia elektryczna.

Bezzasadne są twierdzenia skarżącego, że działka znajduje się poza zasięgiem sieci miejskiego uzbrojenia i nie ma do nich bezpośredniego dostępu. Działka ta jest zabudowana (...) podobnie jak kilka innych położonych w pobliżu działek. Nadto stwierdzić należy, że obiekt budowlany jakim (...) dla spełniania swoich funkcji nie wymaga podłączenia do sieci miejskiego uzbrojenia.

Bezzasadny jest zdaniem Sądu zarzut niezgodności wydanej decyzji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Nie można mówić, na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, o niezgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi, gdyż zgodnie z treścią art. 9 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) inwestor może uzyskać zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych.

Wymieniony wyżej przepis określa procedurę uzyskania takiej zgody oraz przesłanki jej uzyskania. Z art. 9 ust. 3-4 powołanego przepisu wynika, iż właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno - budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Wydanie takiego postanowienia możliwe jest wyłącznie w toku

postępowania dotyczącego uzyskania pozwolenia na budowę. Niedopuszczalne jest wydanie tego rodzaju postanowienia w toku postępowania w sprawie wydania decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o pozwoleniu

na budowę wydawana jest po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. Organ

wydający decyzję nie jest w stanie przewidzieć, czy na etapie postępowania

w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę inwestor uzyska lub nie uzyska zgody

na odstępstwo od warunków technicznych. Inwestor uzyskując decyzję o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu uzyskuje ogólną informację, iż możliwa jest

realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak,

iż otrzyma on pozwolenie na budowę konkretnej, określonej w projekcie budowlanym

inwestycji.

Zarzut, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy zobowiązany jest do ustalenia miejsc postojowych samochodów dla użytkowników stałych

i przebywających okresowo u wnioskodawców jest w ocenie Sądu zarzutem

do którego nie sposób racjonalnie się ustosunkować. Nie sposób bowiem dociec

z jakiego powodu organ administracji rozpoznając sprawę ustalenia warunków

zabudowy (...) miałby rozważać kwestię miejsc postojowych dla inwestorów

oraz odwiedzających ich gości. Po raz kolejny stwierdzić należy, że działka

inwestorów zabudowana jest (...). To związku z realizacją tego

budynku można było rozważać kwestię ilości miejsc postojowych. Brak jest podstaw,

że w związku z wybudowaniem przez inwestorów (...) wzrośnie liczba osób ich

odwiedzających i w związku z tym konieczne jest wydzielenie dodatkowych miejsc

postojowych dla samochodów.

Kwestia niemożności zabudowy działki z powodu projektowanej na niej ulicy została szczegółowo omówiona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji. Pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tej kwestii należy zdaniem Sadu w pełni podzielić. Dodać jedynie należy, iż decyzja o warunkach zabudowy zastępuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i to w tej decyzji określane są ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki. Ponownie stwierdzić należy, że kwestia usytuowania obiektu ostatecznie rozstrzygana jest w pozwoleniu na budowę. Podnoszenie przez skarżącego zarzutów związanych z usytuowaniem obiektu na działce skarżących, w tym wskazywanie miejsca, w którym (...) na działce skarżących miałby być zbudowany jest w tej sytuacji bezprzedmiotowa.

Za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego, iż inwestorzy nie posiadają dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca uznał, iż możliwy jest dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej:

a) poprzez ustanowienie służebności drogowej,

b) poprzez drogę wewnętrzną.

Dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej zdaniem Sądu jest wystarczający sam w sobie. Podmiot posiadający dostęp do drogi publicznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z drogi wewnętrznej. Za wystarczający tytuł do korzystania z drogi wewnętrznej w celu uzyskania dostępu do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy tego typu drodze. Gdyby przyjąć odmienną interpretację, że nie wystarczy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej, lecz niezbędne jest także posiadanie dodatkowego tytułu prawnego (np. służebności, dzierżawy), to wyróżnianie przez ustawodawcę dwóch kategorii w postaci służebności drogowej i drogi wewnętrznej byłoby nieuzasadnione. Nie sposób przyjąć, że racjonalny ustawodawca dokonując tego rodzaju rozróżnienia w istocie w obydwu przypadkach miał na myśli pośredni dostęp do drogi publicznej opierający się na tytule prawnym. W takim wypadku wyróżnienie kategorii drogi wewnętrznej byłoby zbędne. Taka wykładnia art. 2 pkt 14 wymienionej wyżej ustawy była by w istocie wykładnią per not est. Tego rodzaju wykładnia jest niedopuszczalna. Nie wolno interpretować przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne ( Lech Morawski, Zasady wykładni prawa, Dom Organizatora, Toruń 2006, str. 106.). W prawie administracyjnym znane są przypadki uregulowań prawnych, które kreują pewne uprawnienia dla obywateli w sposób niezależny od uprawnień uregulowanych przepisami prawa cywilnego. Na przykład w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) samodzielnie uregulowano kwestię wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w związku z koniecznością wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych (art. 47).

W niniejszej sprawie zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że inwestorzy posiadają pośredni dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, którą jest działka o nr ew. (....). Analiza załączonych do akt sprawy map pozwala stwierdzić, że działka ta została wydzielona i przeznaczona na drogę wewnętrzną stanowiącą dojazd do drogi publicznej dla leżących wzdłuż niej działek. Również w wypisie z rejestru gruntów działka o nr ew. (....) zarejestrowana jest jako droga.

Kwestia wzajemnych rozliczeń pomiędzy osobami korzystającymi z drogi wewnętrznej, a właścicielem działki stanowiącej tę drogę pozostaje poza zakresem zainteresowania organów administracji i sądu administracyjnego. Jest to sprawa

0 charakterze cywilnym do rozstrzygnięcia której właściwe są sądy powszechne.

Powoływanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w treści własnej decyzji na decyzję z dnia (....) listopada 2006 roku, Nr ... zdaniem Sądu jest oczywistą omyłka pisarską. Analiza całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozwala stwierdzić, iż Kolegium rozpoznało odwołanie M.R. od decyzji Prezydenta Miasta (....) z dnia (.....) grudnia 2005 roku, Nr (....). Wskazuje na to część wstępna decyzji Kolegium jak również argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji Kolegium odnoszące się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w stosunku do decyzji warunkach zabudowy udzielonej W. i R. J. Wymienione wyżej uchybienie nie może stanowić

podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż może być zdaniem Sądu wyeliminowane poprzez wydanie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki

pisarskiej.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.