Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1264/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a; art. 200; art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b, ust. 2; art. 102 ust. 1 pkt 3, ust. 2; art. 103 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
article: art. 6; art. 9; art. 63
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent stażysta Michał Fiut, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty J. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. Ł. kwotę [...] złotych z tytułu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie zwrotu prawa jazdy kategorii B, NR [...] wydanego przez Starostę [...] w dniu [...].12.2007 r.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Starosta [...] cofnął [...] uprawnienia kat. B - prawa jazdy, w związku z niepoddaniem się, w wyznaczonym 30 dniowym terminie, badaniu lekarskiemu i badaniu psychologicznemu, na które został skierowany przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] w dniu [...] stycznia 2010 r. Decyzja ta stała się ostateczna.

11 czerwca 2015 r. skarżący wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot prawa jazdy, przedkładając orzeczenie lekarskie z 22 kwietnia 2015 r. stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. AM, BI, B, B+E, T oraz z tej samej daty orzeczenie stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Starosta [...] odmówił skarżącemu zwrotu prawa jazdy kategorii B, wskazując, że strona nie dysponuje prawem jazdy ze względu na jego cofnięcie w dniu [...] marca 2010 r., a od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął co najmniej rok, natomiast wnioskujący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Wyjaśnił przy tym, że w przypadku jeżeli doszło do utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów silnikowych przez kierowcę, w wyniku ich cofnięcia przez organ i pomimo późniejszego ustania przyczyn zatrzymania, od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął okres przekraczający rok, wnioskujący o zwrot obowiązany jest poddać się sprawdzeniu kwalifikacji.

Zdaniem Starosty nie zostały więc spełnione wszystkie przesłanki zwrotu, warunkujące wydanie dokumentu prawa jazdy.

Jako podstawę materialnoprawną swojej decyzji, Starosta wskazał przepis art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "b" oraz ust. 2, jak też przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 z późn. zm.).

Z tym rozstrzygnięciem skarżący się nie zgodził. Wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "b" i ust. 2, oraz art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących podjazdami, jak też naruszenie zasad postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania zakwestionował wymóg poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje, który w jego ocenie nie miał zastosowania z uwagi na fakt, że w decyzji o cofnięciu uprawnienia nie określono, że następuje ono na okres przekraczający rok.

Po rozpoznaniu odwołania [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu wyjaśniło, że nie można wydać wtórnika dokumentu, w przypadku jeżeli doszło do utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów silnikowych przez kierowcę, w wyniku ich cofnięcia przez organ i pomimo późniejszego ustania przyczyn zatrzymania, gdy od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął co najmniej rok, a wnioskujący o zwrot prawa jazdy nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] wniósł o uchylenie decyzji SKO w [...], zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, w tym:

- art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "b", ust. 2 oraz art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego;

- art. 102 ust. 1 pkt 3 i art. 2 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez uznanie, że skarżący ma obowiązek poddania się obowiązkowemu sprawdzeniu kwalifikacji, pomimo, że prawo jazdy skarżący miał zatrzymane na okres 1 roku, a w decyzji nie było nałożonego terminu - obowiązku przedstawienia stosownych dokumentów.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że kwestią sporną jest, czy organ ma prawo nałożyć na skarżącego obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy w decyzji cofającej prawo jazdy nie określono terminu jego przywrócenia, co w ocenie skarżącego rodziło jedynie wymóg przedłożenie orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych, które zostało przedłożone po upływie roku, od daty doręczenia decyzji cofającej prawo jazdy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontrolują zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z przepisem art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie zwrotu [...] prawa jazdy kategorii B, NR [...] wydanego przez Starostę [...] w dniu [...].12.2007 r.

W ramach materialnoprawnej podstawy decyzji, organ pierwszej instancji powołał przepis art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2015 r. poz. 155 z późn. zm., dalej powoływana jako ustawa o kierujących pojazdami) uznając, że na mocy wskazanego przepisu skarżący zobowiązany jest do sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, z uwagi na upływu okresu dłuższego niż rok od wydania decyzji o cofnięciu uprawnień kat. B, które w stosunku do skarżącego miało miejsce 19 marca 2010 r.; oraz przepis art. 102 ust. 2 tej. Stosownie do ostatniego z wymienionych, zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dania zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskania pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

Stanowisko to podzielił organ odwoławczy, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro od dnia doręczenia decyzji o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami do dnia przedstawienia pozytywnego wyniku badań lekarskich i psychologicznych, upłynął okres przekraczający jeden rok, strona jest zobowiązana do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego na podstawie przepisu art. 49 ustawy o kierujących pojazdami.

Okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie było ustanie przyczyny cofnięcia prawa jazdy, czyli uzyskanie przez skarżącego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie koncentruje zatem wokół tego, czy organ miał prawo uzależnić "zwrot" prawa jazdy, od poddania się przez skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Zagadnienie to reguluje przepis art. 49 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z jego treścią, sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega:

1) osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem;

2) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji;

3) osoba ubiegająca się o:

a) przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji,

b) zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje (art. 49 ust. 2 ustawy).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że z ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., wydanej na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "b i "c" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., dalej jako p.r.d.) wynika, iż utrata przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami nastąpiła w wyniku ich cofnięcia, będącego następstwem niepoddania się badaniu lekarskiemu, w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 p.r.d, oraz psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3 p.r.d. W odniesieniu natomiast do osoby, której cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, właściwym środkiem restytucyjnym jest przywrócenie uprawnień, w trybie określonym w art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, a nie zwrot prawa jazdy, którą to sytuację reguluje przepis art. 102 ust. 2 tej ustawy. Jedynie pobocznie należy wspomnieć, że w dacie wydania decyzji z [...] marca 2010 r. stany faktyczne w zakresie cofnięcia uprawnień oraz ich przywracania regulowały przepisy art. 140 ustawy p.r.d., które przewidywały rozwiązania analogiczne, jak obecny przepis art. 103 ustawy o kierujących pojazdami.

W związku z tym należy zatem zwrócić uwagę na błędne wskazanie przez organy obydwu instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

W decyzji Starosty [...] jako podstawa prawna przywołane zostały przepisy art. 102 ust. 2 oraz art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy o kierujących pojazdami, które regulują warunki, w tym sprawdzenie kwalifikacji osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a nie osoby ubiegającej się o przywrócenie uprawnienia w związku z jego cofnięciem. Należy zatem podkreślić, iż w rozpoznawanej sprawie, w stosunku do skarżącego, wydana została ostateczna decyzja o cofnięciu uprawnień i to rozstrzygnięcie w sposób oczywisty wyznaczało kierunek procedowania w związku ze złożonym przez skarżącego w dniu 11 czerwca 2015 r. wnioskiem, niezależnie od sposobu jego wypełnienia, który nie był prawidłowy. Wnioskujący zaznaczył bowiem w części C.1 wniosku punkt oznaczony lit. "b" – zwrot prawa jazdy, zamiast właściwego dla jego sytuacji prawnej punktu "c" – przywrócenie cofniętego uprawnia. Wprawdzie z przepisu art. 63 k.p.a. wynika, że przedmiot postępowania wyznacza treść żądania strony, jednakże świetle zasad ogólnych postępowania administracyjnego, organ na podstawie art. 9 k.p.a. powinien w razie potrzeby udzielić stronie wyjaśnień i wskazówek w zakresie niezbędnym do załatwienia danego rodzaju sprawy administracyjnej. Ponadto z zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) wynika obowiązek dokonania przez organy administracji prawidłowej kwalifikacji wniosku, a tym samym zastosowania właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie organy zatem nieprawidłowo przyjęły jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami jak też oraz będący konsekwencją tej nieprawidłowości przepis art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "b" tej ustawy. Pomijając na tym etapie rozważań treść rozstrzygnięcia, należy wskazać, że przepisy te nie mogły mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż odnoszą się do sytuacji osoby ubiegającej się o zwrot prawa jazdy i nie regulują kwestii związanych przywróceniem cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny tej sprawy obligował organy do zastosowania przepisu art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami jako adekwatnego dla sytuacji prawnej skarżącego ukształtowanej ostateczną decyzją z [...] marca 2010 r., mocą w której uprawnienia do kierowania pojazdami zostały skarżącemu cofnięte.

Stosownie zatem do treści art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Dodatkowo, między innymi w przypadku ubiegania się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, do przywrócenia uprawnienia, wymagane jest sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego (art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "a").

W okolicznościach niniejszej sprawy, w której cofnięcie uprawnień nastąpiło nie w związku z utratą kwalifikacji, ale na skutek niepoddania się przez stronę badaniu lekarskiemu i psychologicznemu, istotne znaczenie ma ocena, czy jest to przypadek przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi cofniętych na okres przekraczający rok, a w konsekwencji czy przepis art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy o kierujących pojazdami, daje podstawę do konstruowania wobec skarżącego dodatkowego wymogu w postaci sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.

Organy obu instancji przyjęły, że taki obowiązek istnienie z uwagi fakt, że od daty cofnięcia uprawnień upłynął okres jednego roku, albowiem doręczenie decyzji o cofnięciu uprawnień nastąpiło w dniu 23 marca 2010 r., zaś pozytywne wyniki badań lekarskiego i psychologicznego (z dnia 22 kwietnia 2015 r.), zostały złożone przez stronę dopiero w kwietniu 2015 r.

Taka ocena, w świetle stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia przepisu art.49 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy o kierujących pojazdami, jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego błędna. Brzmienie wskazanego przepisu wyraźnie wskazuje, że ponownemu egzaminowi podlega osoba, której uprawnienie "cofnięto na okres przekraczający jeden rok". Warunek ten ma zatem charakter normatywny, a nie faktyczny, co oznacza, że cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami na okres przekraczający rok, po upływie którego osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia jest zobowiązana poddać się egzaminowi, powinno wyraźnie wynikać z treści decyzji administracyjnej. Nie może być on zatem utożsamiany z faktyczną długością okresu cofnięcia uprawnień, wynoszącą ponad jeden rok.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując wykładni analogicznej treści przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy p.r.d., dyspozycja w postaci kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji jest uzależniona od zaistnienia dwóch przesłanek hipotezy: po pierwsze, od cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem, po drugie, gdy cofnięcie nastąpiło na okres przekraczający 1 rok. Cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami jest przedmiotem regulacji ustawowej i dokonywane jest w drodze decyzji organu administracyjnego (art. 103 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, natomiast w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej o cofnięciu uprawnień skarżącemu - art. 140 ust. 1 ustawy p.r.d.). Cofnięcie na okres przekraczający 1 rok oznacza zatem, iż o okresie cofnięcia przesądza akt cofający uprawnienia. Nie ma natomiast znaczenia okres, w którym osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnień nie dysponowała uprawnieniami. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. "a". ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, iż chodzi o okres, na który orzeczono cofnięcie uprawnień (okres w znaczeniu normatywnym), a nie okres rzeczywistego pozostawania osoby bez uprawnień. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że takie odczytanie analizowanego pojęcia jest nie tylko rezultatem właściwego rozumienia aspektu prawnego, czyli orzekania o okresie cofnięcia uprawnień. Istotna jest także chronologia, wynikająca ze słów "na okres". Słowa te oznaczają, że rozstrzygnięcie w przedmiocie okresu cofnięcia uprawnień jest podejmowane w chwili wydawania decyzji o cofnięciu uprawnień. O ile okres, w którym osoba pozostawała bez uprawnień byłby ustalany ex post, bardziej precyzyjne byłoby określenie o cofnięciu "przez okres". Wówczas ustalenie o okresie cofnięcia następowałoby po upływie rzeczywistego, a nie orzeczonego okresu cofnięcia uprawnień (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r. w sprawie I OSK 24/12).

Jakkolwiek powołane orzeczenie dotyczy nieobowiązującego już przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy p.r.d., to mając na względzie, że treść przepisu art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy o kierujących pojazdami stanowi w zasadzie powtórzenie uchylonego przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. "a" p.r.d, zawarte w przytoczonym wyroku stanowisko uznać należy za aktualne także na tle obecnie obowiązującego stanu prawnego i Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela.

Tożsama wykładnia była przy tym wyrażana w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2011 r., IV SA/Gl 26/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2012 r., II SA/Go 897/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 stycznia 2012 r., II SA/Ol 946/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lutego 2012 r., II SA/Sz 1222/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2013 r., III SA/Kr 1376/12).

W okolicznościach niniejszej sprawy, w decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 201o r., o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, na skutek niepoddania się badaniu lekarskiemu oraz psychologicznemu, nie wskazano okresu, na który nastąpiło cofnięcie uprawnień. Tym samym nie można uznać, że doszło do cofnięcia uprawnień na okres przekraczający jeden rok.

W konsekwencji, brak jest podstaw do nałożenia na skarżącego obowiązku sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. "a" i ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Organ nie miał zatem podstawy prawnej do tego aby uzależnić przywrócenie uprawnień od sprawdzenia kwalifikacji strony do kierowania pojazdami w drodze egzaminu państwowego. Jak wskazano wyżej, nie ma w świetle obu przepisów podstaw do uznania, że dostarczenie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego po upływie roku od cofnięcia uprawnień, może być usankcjonowane dodatkowym rygorem w postaci poddania się egzaminowi sprawdzającemu

Dodatkowo należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego błędnie powołano przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami w nawiązaniu do podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji. Pomijając omówioną już co do zasady nieprawidłową kwalifikację prawną stanu faktycznego sprawy, organ pierwszej instancji nie stosował wskazanego przepisu, jako że dotyczy on sytuacji zatrzymania prawa jazdy i nie był stosowany jako podstawa orzekania o odmowie jego zwrotu.

Z omówionych przyczyn należało uznać, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 2 i art. 49 ust. 1 pkt. 3 lit. "b" ustawy o kierujących pojazdami, wskutek ich niewłaściwego zastosowania, co miało wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.