Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 240/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant: referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego; oddala skargę /-/B. Popowska /-/J. Stankowski /-/P. Miładowski MW


UZASADNIENIE

IV SA/Po 240/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 27 ust. 4, art. 4, art. 2a i art. 28 ustawy z dnia 29 XI 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r., nr 64, poz. 414 ze zm.) oraz art. 16 pkt 8, art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. nr 117, poz. 756 ze zm.) i art. 104 kpa. Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. odmówił W. K. przyznania zasiłku stałego wyrównawczego. Badając kryteria przyznania tego zasiłku, określone w art. 27 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 28 ustawy o pomocy społecznej organ uznał, że Wnioskodawca nie jest osobą samotną, gdyż jak wynika z zaświadczenia z zakładu karnego o dacie rozpoczęcia odbywania kary jak i z oświadczenia konkubiny a nawet samego Wnioskodawcy, do czasu rozpoczęcia odbywania kary W. K. miał rodzinę i prowadził z nią wspólne gospodarstwo domowe. Pojęcie samotności nie może być odnoszone -w ocenie organu - do sytuacji odosobnienia w więzieniu.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. K. stwierdził, iż spełnia wszystkie warunki do otrzymania zasiłku stałego wyrównawczego. Odwołujący się podniósł, że nie utrzymywał żadnych kontaktów z -niepoczytalną jego zdaniem - konkubiną E. Z. i nie okazywał żadnego zainteresowania losem jej jak i dzieci, a w związku z tym powinien być uznany za osobę samotną. W. K.podniósł, że nie zamieszkiwał wspólnie ze swoją konkubiną i nie korespondował z nią. Podkreślił także, że organ I instancji błędnie ustalił początek odbywania przez niego kary pozbawienia wolności. W dalszej części odwołania W. K. przyznał, że urodziło mu się trzecie dziecko, jednak w okresie 6 miesięcy przed umieszczeniem w zakładzie karnym nie zamieszkiwał z konkubiną E. Z., która obecnie mieszka z bratem Odwołującego się – B. K.. W. K. podkreślił również, że jest osobą niepełnosprawną i niezdolną do pracy.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 X 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. w związku z art. 27 ust. 4 i art. 28 ustawy z dnia 29 XI 1990 r. o pomocy społecznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji powołał się na te same argumenty co Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. dokonując ponownie szczegółowej analizy zebranych w sprawie dokumentów.

W skardze na powyższą decyzję W.K. przytoczył te same argumenty co w odwołaniu podnosząc dodatkowo, że skoro sam przebywa w więzieniu, to musi być uznany za osobę samotną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ II instancji art. 27 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 XI 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r., nr 64, poz. 414 ze zm.) zasiłek stały wyrównawczy przysługiwał osobie pełnoletniej samotnej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego, określonego w art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy. Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. podkreślił, że Skarżący spełnia wszystkie powyższe kryteria z wyjątkiem tego, że nie jest on osobą samotną. W tym kontekście przywołano zarówno w I jak i w II instancji art. 28 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, iż osobie samotnej uprawnionej do zasiłku stałego wyrównawczego tymczasowo aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności przysługuje 30 % przyznanego świadczenia. Pozostała część zasiłku może być, w razie potrzeby, przeznaczona na pokrycie wydatków na opłaty mieszkaniowe tej osoby.

Argumenty zawarte w skardze nie podważają, zdaniem Sądu, ustaleń poczynionych w trakcie postępowania dowodowego, prowadzonego przed organami I i II instancji. Słusznie uznano w zaskarżonej decyzji, że z uwagi na aktualne przebywanie Skarżącego w więzieniu, w ustaleniach dotyczących jego samotnego życia należało się odwołać do okresu poprzedzającego pobyt w zakładzie karnym. Nie sposób podważyć jedynie na podstawie informacji pochodzących od Skarżącego, faktów potwierdzonych w wywiadzie środowiskowym z dnia [...] V 1999 r. i w oświadczeniach konkubiny E.Z. (niezależnie od tego jak obecnie układają się relacje pomiędzy Skarżącym a jego konkubiną). Dowody te wskazują, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym umieszczenie w więzieniu Skarżący prowadził wraz z konkubiną i co najmniej dwójką dzieci wspólne gospodarstwo domowe. Należy też zwrócić uwagę na fakt, iż sam Skarżący już w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności interesował się rodziną pozostawioną w R., o czym może świadczyć m.in. pismo W. K. skierowane do Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., w którym stwierdza, że zamieszkiwał w swym mieszkaniu wraz z rodziną. Choć dowód ten istotnie może budzić wątpliwości z uwagi na nieco inny charakter pisma od tego, który posiada Skarżący, to jednak należy zauważyć, że badane okoliczności znalazły również potwierdzenie w piśmie Skarżącego z dnia [...]VIII 2001 r. skierowanym do Urzędu Miasta i Gminy W., w którym stwierdza on, że "do tej pory" żyje z E. Z. która zamieszkuje w tym samym miejscu, co Skarżący. Analiza materiału dowodowego zgodnie z art. 7, 77 § 1 kpa. musi prowadzić do wniosku, iż twierdzenia Skarżącego, jakoby nie utrzymywał bezpośrednio przez okresem pozbawienia wolności żadnych relacji ze swą konkubiną, nie są zgodne z rzeczywistością i są prawdopodobnie podyktowane jedynie chęcią uzyskania zasiłku stałego wyrównawczego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270),orzeczono jak w sentencji.

/-/B. Popowska /-/J. Stankowski /-/P. Miładowski

za nieobecnego Sędziego

/-/J. Stankowski