Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2805/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 43 ust. 1 pkt 41
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant referent Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2020 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 października 2019 r. nr 0114-KDIP4.4012.276.2017.10.S.AKO w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 23 czerwca 2017 r. A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Bank", "Wnioskodawca") złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług przechowywania aktywów funduszy, prowadzenia rejestru aktywów funduszy, prowadzenia rachunków pieniężnych funduszy oraz świadczenia pozostałych usług, składających się na pełnienie funkcji depozytariusza.

We wniosku Skarżąca wskazała, że jest bankiem mającym siedzibę na terytorium Polski, wykonującym czynności bankowe w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 128 ze zm., dalej: "Prawo bankowe") i podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zawiera z funduszami inwestycyjnymi (dalej jako: "fundusze") umowy o wykonywanie obowiązków depozytariusza (dalej: "umowy"), o których mowa w art. 71 ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1896 ze zm., dalej: "U.f.i. ").

Usługi świadczone przez Bank na rzecz funduszy na podstawie zawartych umów można podzielić na te, których przedmiotem jest:

1. przechowywanie aktywów funduszy, w postaci środków pieniężnych oraz dokonywanie rozliczeń na tych rachunkach;

2. przechowywanie na rachunkach papierów wartościowych prowadzonych przez Bank aktywów funduszy, w postaci papierów wartościowych, o których mowa w art. 5 i art. 5a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1636, dalej: "U.o.i.f.") oraz prowadzenie rozrachunków operacji na tych rachunkach;

3. przechowywanie aktywów funduszy, w tym instrumentów finansowych, które nie mogą być zapisane na rachunku papierów wartościowych prowadzonych przez Bank (w szczególności papierów wartościowych w formie dokumentu);

4. prowadzenie rejestru wszystkich aktywów funduszu inwestycyjnego;

5. działania nadzorczo-kontrolne mające na celu zapewnienie właściwego funkcjonowania funduszy inwestycyjnych wynikające z narzuconych na depozytariusza pozostałych obowiązków, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3-10 U.f.i.

Usługi wskazane w pkt 1, 2 i 3 są czynnościami bankowymi sensu stricto, wprawdzie wykonywanymi przez Bank w ramach umowy, ale w oparciu także o umowy dedykowane poszczególnym usługom (np. umowy prowadzenia rachunków bankowych) i przy wykorzystaniu infrastruktury dotyczącej świadczenia usług również na rzecz innych podmiotów niż fundusze i w związku z innymi czynnościami niż tylko związanymi z pełnieniem funkcji depozytariusza. Usługi te są świadczone przez Bank także dla klientów niebędących funduszami inwestycyjnymi.

Czynności wskazane w pkt 1, 2 oraz 3, nie muszą być obligatoryjnie wykonywane przez Bank jako podmiot pełniący funkcję depozytariusza. Aktywa funduszy mogą być bowiem przechowywane przez inne podmioty niż depozytariusz, tj. aktywa funduszy w postaci środków pieniężnych mogą być przechowywane na rachunkach pieniężnych i rachunkach bankowych prowadzonych przez inne niż depozytariusz podmioty uprawnione do prowadzenia takich rachunków, a przechowywanie aktywów funduszy w postaci papierów wartościowych, o których mowa w art. 5 i art. 5a U.o.i.f., może być, po spełnieniu określonych obowiązków, powierzone przez depozytariusza innym podmiotom (tzw. subdepozytariuszom). Wyłącznie czynności wskazane w pkt 4 i 5 są czynnościami ustawowo zastrzeżonymi jedynie dla depozytariuszy, wykonywanymi jedynie na rzecz funduszy.

W zakresie usług wskazanych w pkt 1, Bank prowadzi rachunki pieniężne funduszy, na których gromadzi złożone przez nie depozyty pieniężne, dokonuje rozliczeń pieniężnych w oparciu o otrzymane dyspozycje, jak również uczestniczy w innego rodzaju transakcjach płatniczych - w ramach swojej podstawowej aktywności, świadczonej na podstawie art. 5 ust. 1 Prawa bankowego.

Z kolei, w zakresie usług wymienionych w pkt 2, Bank prowadzi rachunki papierów wartościowych na rzecz funduszy na podstawie art. 119 U.o.i.f., zgodnie ze stosowną licencją na prowadzenie działalności powierniczej udzieloną przez Komisję Nadzoru Finansowego. Ponadto, w ramach usług wymienionych w pkt 2, w analogiczny sposób prowadzona jest ewidencja obligacji niemających formy dokumentu, na zasadach określonych w art. 8 ustawy o obligacjach (Dz. U. z 2015 r. poz. 238).

W odniesieniu do aktywów funduszu mających postać materialną (usługi z pkt 3), w szczególności przyjmujących postać papierów wartościowych w formie dokumentu Bank przechowuje je w warunkach zapewniających ich bezpieczeństwo i minimalizację ryzyka utraty.

Usługi wykonywane przez Bank wskazane w pkt 4. tj. prowadzenie rejestru wszystkich aktywów funduszu polegają na ewidencjonowaniu stanów tych aktywów na dany dzień sprawozdawczy.

Usługi, których dotyczy pkt 5 wynikają z art. 72 ust. 1 pkt 3-10 U.f.i. i obejmują: zapewnienie, aby środki pieniężne funduszu inwestycyjnego były przechowywane na rachunkach pieniężnych i rachunkach bankowych prowadzonych przez podmioty uprawnione do prowadzenia takich rachunków zgodnie z przepisami prawa polskiego lub spełniające w tym zakresie wymagania określone w prawie wspólnotowym lub równoważne tym wymaganiom; zapewnienie monitorowania przepływu środków pieniężnych funduszu inwestycyjnego; zapewnienie, aby zbywanie i odkupywanie jednostek uczestnictwa oraz emitowanie, wydawanie i wykupywanie certyfikatów inwestycyjnych odbywało się zgodnie z przepisami prawa i statutem funduszu inwestycyjnego; zapewnienie, aby rozliczanie umów dotyczących aktywów funduszu inwestycyjnego następowało bez nieuzasadnionego opóźnienia, oraz kontrolowanie terminowości rozliczania umów z uczestnikami funduszu: zapewnienie, aby wartość aktywów netto funduszu inwestycyjnego oraz wartość aktywów netto przypadających na jednostkę uczestnictwa lub certyfikat inwestycyjny była obliczana zgodnie z przepisami prawa i statutem funduszu inwestycyjnego; zapewnienie, aby dochody funduszu inwestycyjnego były wykorzystywane w sposób zgodny z przepisami prawa i ze statutem funduszu inwestycyjnego; wykonywanie poleceń funduszu inwestycyjnego, chyba że są sprzeczne z prawem lub statutem funduszu inwestycyjnego; weryfikowanie zgodności działania funduszu inwestycyjnego z przepisami prawa regulującymi działalność funduszy inwestycyjnych lub ze statutem w zakresie innym niż wynikający z art. 72 ust. 1 pkt 5-8 U.f.i. oraz z uwzględnieniem interesu uczestników.

W związku z powyższym opisem Skarżąca zadała następujące pytania, co do stanu prawnego obowiązującego po 1 lipca 2017 r.:

1. Czy usługi wskazane w pkt 1 opisu stanu faktycznego korzystać będą ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 117, poz. 1054 z późn. zm., dalej: "u.p.t.u.") przy założeniu świadczenia tych usług zarówno dla funduszy inwestycyjnych, jak i podmiotów nie będących funduszami inwestycyjnymi?

2. Czy usługi wskazane w pkt 2 opisu stanu faktycznego korzystać będą ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. przy założeniu świadczenia tych usług zarówno dla funduszy inwestycyjnych, jak i podmiotów nie będących funduszami inwestycyjnymi?

3. Czy usługi wskazane w pkt 3 opisu stanu faktycznego podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej przy założeniu świadczenia tych usług zarówno dla funduszy inwestycyjnych, jak i podmiotów nie będących funduszami inwestycyjnymi?

4. Czy usługi wskazane w pkt 4 opisu stanu faktycznego korzystać będą ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. - w zakresie w jakim dotyczą aktywów funduszy będących instrumentami finansowymi w rozumieniu U.o.i.f. oraz podlegać będą opodatkowaniu według stawki podstawowej - w zakresie w jakim dotyczą pozostałych aktywów funduszy?

5. Czy usługi wskazane w pkt 5 opisu stanu faktycznego podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1) usługi wskazane w pkt 1 opisu stanu faktycznego korzystać będą ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. jako usługi w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych;

Ad 2) usługi wskazane w pkt 2 opisu stanu faktycznego korzystać będą ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., jako usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w U.o.i.f., gdyż dotyczą przechowywania instrumentów finansowych w formie materialnej;

Ad 3) usługi wskazane w pkt 3 opisu stanu faktycznego podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej, w związku z wyłączeniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u.;

Ad 4) usługi wskazane w pkt 4 opisu stanu faktycznego korzystać będą ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. - w zakresie w jakim dotyczą aktywów funduszy będących instrumentami finansowymi w rozumieniu U.o.i.f. oraz podlegać będą opodatkowaniu według stawki podstawowej - w zakresie w jakim dotyczą pozostałych aktywów funduszy;

Ad 5) usługi wskazane w pkt 5 opisu stanu faktycznego podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej, gdyż nie mają one charakteru usług finansowych.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku usług polegających na przechowywaniu na rachunkach papierów wartościowych prowadzonych przez Bank aktywów funduszy w postaci papierów wartościowych, stanowiących zdematerializowane instrumenty finansowe, zastosowanie znajdzie zwolnienie z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., natomiast opodatkowaniu według stawki podstawowej podlegają usługi polegające na przyjmowaniu do depozytu i przechowywaniu papierów wartościowych mających postać inną niż zdematerializowane instrumenty finansowe.

Wnioskodawca wskazał, że w przypadku usług Banku opisanych w pkt 2 stanu faktycznego, zastosowanie znajduje zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., jako usług, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w U.o.i.f. Stwierdzono, iż używany we wniosku termin "przechowywanie" odnosi się do czynności prowadzenia rachunku papierów wartościowych, na którym ewidencjonowane są zdematerializowane instrumenty finansowe w rozumieniu U.o.i.f. Wnioskodawca podniósł, że w celu wyjaśnienia powyższej definicji należy posłużyć się w ramach wykładni systemowej przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm., dalej: "k.c.").

Mając na uwadze art. 835 k.c. Skarżąca uznała, że przedmiotem przechowania instrumentów finansowych, winny być wyłącznie rzeczy ruchome w postaci materialnej, czyli papiery wartościowe w formie dokumentu. W ocenie Banku oznacza to, iż wyłączenie ze zwolnienia od podatku VAT przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy dotyczy wyłącznie przechowywania instrumentów finansowych w formie materialnej.

W ocenie Skarżącej czynności polegające na prowadzeniu rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe korzystać będą ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. - w zakresie w jakim dotyczą aktywów funduszy będących instrumentami finansowymi w rozumieniu U.o.i.f. oraz podlegać będą opodatkowaniu według stawki podstawowej - w zakresie w jakim dotyczą pozostałych aktywów funduszy.

Bank wskazał, że sposób opodatkowania VAT tych usług zależy od rodzaju aktywów dla których prowadzony jest rejestr. Jeśli rejestr obejmuje aktywa będące instrumentami finansowymi w rozumieniu przepisów U.o.i.f., to tym samym czynność ta stanowi "usługę, której przedmiotem są instrumenty finansowe". W konsekwencji usługa ta mieści się w hipotezie normy z art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u.

W interpretacji indywidualnej z 19 września 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Organ", DKIS") uznał, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie:

- zwolnienia z podatku VAT czynności polegających na przechowywaniu aktywów funduszy, w postaci środków pieniężnych oraz dokonywanie rozliczeń na tych rachunkach (pyt. nr 1) - jest prawidłowe;

- zwolnienia z podatku VAT czynności przechowywania na rachunkach papierów wartościowych prowadzonych przez Bank aktywów funduszy w sytuacji, gdy przedmiotem przechowania będą aktywa funduszy stanowiące zdematerializowane instrumenty finansowe (pyt. nr 2) - jest nieprawidłowe;

- opodatkowania podatkiem VAT czynności przechowywania aktywów funduszy, w tym instrumentów finansowych, w sytuacji gdy przedmiotem przechowania będą aktywa funduszy inne niż zdematerializowane instrumenty finansowe (pyt. nr 3) - jest prawidłowe;

- zwolnienia z podatku VAT czynności polegających na prowadzeniu rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe (pyt. nr 4) - jest nieprawidłowe;

- opodatkowania podatkiem VAT czynności w zakresie, w jakim nie dotyczą prowadzenia rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe (pyt. nr 4) - jest prawidłowe;

- opodatkowania podatkiem VAT czynności nadzorczo-kontrolnych sprawowanych jako depozytariusz funduszy inwestycyjnych (pyt. nr 5) - jest prawidłowe.

W wyniku wywiedzionej skargi, wyrokiem z dnia 12 września 2018 r. w sprawie III SA/Wa 3884/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Sąd stwierdził zasadność zarzutu naruszenia art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") , które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, organ interpretacyjny nie wziął pod uwagę części opisu stanu faktycznego, dotyczącego "prowadzenia rozrachunków operacji" na rachunkach wskazanych w pytaniu drugim.

Sąd polecił, aby organ ponownie rozpatrując sprawę ocenił stanowisko Wnioskodawcy przy uwzględnieniu całości opisanego zdarzenia przyszłego, uwzględniając też prowadzenie rozrachunków operacji na rachunkach wskazanych w pytaniu drugim. Jeżeli natomiast dla organu interpretacyjnego niejasną będzie relacja między przechowywaniem na rachunkach papierów wartościowych Bank aktywów funduszy, w postaci papierów wartościowych, oraz prowadzeniem rozrachunków operacji na rachunkach to zwróci się o sprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.

Na wezwanie organu interpretacyjnego z dnia 20 września 2019 r., Wnioskodawca uzupełnił wniosek pismem z dnia 30 września 2019 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 7 października 2019 r. uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie:

• zwolnienia z podatku VAT czynności polegających na przechowywaniu aktywów funduszy, w postaci środków pieniężnych oraz dokonywanie rozliczeń na tych rachunkach (pyt. nr 1) - za prawidłowe,

• zwolnienia z podatku VAT czynności przechowywania na rachunkach papierów wartościowych prowadzonych przez Bank aktywów funduszy, w sytuacji gdy przedmiotem przechowania będą aktywa funduszy stanowiące zdematerializowane instrumenty finansowe oraz prowadzenia rozrachunków operacji na tych rachunkach (pyt. nr 2) - za nieprawidłowe,

• opodatkowania podatkiem VAT czynności przechowywania aktywów funduszy, w tym instrumentów finansowych, w sytuacji gdy przedmiotem przechowania będą aktywa funduszy inne niż zdematerializowane instrumenty finansowe (pyt. nr 3) - za prawidłowe,

• opodatkowania podatkiem VAT czynności w zakresie w jakim nie dotyczą prowadzenia rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe (pyt. nr 4) - za prawidłowe.

• zwolnienia z podatku VAT czynności polegających na prowadzeniu rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe (pyt. nr 4) - za nieprawidłowe,

• opodatkowania podatkiem VAT czynności nadzorczo-kontrolnych sprawowanych jako depozytariusz funduszy inwestycyjnych (pyt. nr 5) - za prawidłowe.

Organ wskazał, że usługi dotyczące otwierania i prowadzenia rachunku zarówno zdematerializowanych instrumentów finansowych jak i innych niż zdematerializowane instrumenty finansowe, nie mieszczą się w dyspozycji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. DKIS podniósł, że zwolnieniem od podatku VAT nie są objęte usługi przechowywania instrumentów finansowych i zarządzania nimi.

Nie jest zatem prawidłowe w ocenie Organu, sięganie przy wykładni przepisu art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT do definicji umowy przechowania zawartej w art. 835 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459. z późn. zm., dalej: "k.c.").

DKIS podniósł, że umowa przechowania obejmuje wyłącznie rzeczy ruchome (przedmioty materialne), tym samym nie obejmuje papierów wartościowych w formie zdematerializowanej.

DKIS doszedł do wniosku, że opisane przez Wnioskodawcę czynności wykonywane w ramach prowadzenia rozrachunków operacji na prowadzonych rachunkach papierów wartościowych (zdematerializowanych) stanowią bądź usługi przechowywania papierów wartościowych bądź usługi administracyjne/techniczne, co oznacza, że nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. i opodatkowane będą podstawową 23% stawką podatku.

W zakresie zwolnienia z podatku VAT czynności polegających na prowadzeniu rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe Organ uznał, że usługa ta nie korzysta ze zwolnienia, gdyż nie spełnia specyficznych i istotnych funkcji zwolnionej usługi finansowej, co jest warunkiem zastosowania zwolnienia - zgodnie z orzecznictwem TSUE.

W ocenie Organu, chociaż usługi świadczone przez Wnioskodawcę można uznać za odnoszące się do instrumentów finansowych, to nie można uznać, że ich przedmiotem są instrumenty finansowe. Zdaniem DKIS czynności te mają inny cel i przedmiot niż czynności polegające na prowadzeniu rachunków pieniężnych funduszy.

DKIS uznał, że przedmiotowe usługi stanowią czynności o charakterze technicznym, do których nie mają zastosowania zwolnienia określone w przepisach u.p.t.u., bowiem nie stanowią one istoty usług finansowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.

Na powyższą interpretację Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w części, w jakiej Organ uznał za nieprawidłowe stanowisko Banku, i w tym zakresie wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu. Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji w zaskarżonej części oraz zwrot kosztów procesu.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego tj.:

• niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 41 w zw. z art. 8 u.p.t.u. polegającą na nieuzasadnionym i sztucznym rozdzieleniu będącej przedmiotem interpretacji "usługi przechowywania na rachunkach papierów wartościowych prowadzonych przez Bank aktywów funduszy w postaci zdematerializowanej oraz prowadzeniu rozrachunków operacji na tych rachunkach" i w konsekwencji dokonaniu przez Organ odrębnej oceny prawnej w odniesieniu do:

— przechowywania instrumentów finansowych na rachunkach papierów wartościowych,

— księgowania papierów wartościowych na tych rachunkach, oraz

— pozostałych czynności polegających na odebraniu i przetworzeniu instrukcji rozrachunkowych od klienta, przekazaniu instrukcji rozrachunkowych klienta do odpowiednich podmiotów prowadzących rozrachunek oraz odebraniu od tych instytucji informacji na temat statusu rozrachunku danej operacji, raportowaniu do klienta, która to odrębna ocena prawna, niwecząc istotę przedmiotowej usługi, doprowadziła Organ do stwierdzenia, że żadna z powyższych czynności nie podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT.

Wszystkie powyższe czynności wykonywane przez Bank, o których mowa w pytaniu nr 2 wniosku o wydanie interpretacji, jako stanowiące jedną kompleksową usługę oferowaną przez Bank, powinny podlegać łącznej ocenie prawnej. Biorąc pod uwagę charakter usługi, w wyniku której dochodzi do zmiany sytuacji prawnej i finansowej, usługa ta powinna korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u.,

• błędną wykładnię art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. polegającą na uznaniu przez Organ, że pojęcie "przechowywania papierów wartościowych", które zgodnie z ww. przepisem podlega wyłączeniu ze zwolnienia od VAT, obejmuje przechowywanie papierów wartościowych zarówno w formie materialnej, jak i zdematerializowanej, podczas gdy wyłączenie ze zwolnienia VAT czynności "przechowywania" powinno rozumieć się jako ograniczone do fizycznego przechowywania (zabezpieczenia) dokumentów w formie materialnej. Prawidłowa wykładnia art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. powinna prowadzić do wniosków, że zawarte w tym przepisie wyrażenie "przechowywanie" nie obejmuje przechowywania papierów wartościowych przez Bank w formie zapisów na rachunkach papierów wartościowych oraz dokonywania rozrachunków na tych rachunkach,

• błędną wykładnię art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. polegającą na uznaniu przez Organ, że pojęcie "usług, których przedmiotem są instrumenty finansowe" nie obejmuje swoim zakresem czynności polegających na prowadzeniu rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe. Prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że "usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe" obejmują swoim zakresem prowadzenie przez Bank rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe,

• błędną wykładnię art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. polegającą na uznaniu przez Organ, że pojęcie "usług, których przedmiotem są instrumenty finansowe" nie obejmuje swoim zakresem prowadzenia przez Bank rozrachunków na rachunkach papierów wartościowych (tj. czynności polegających na odebraniu i przetworzeniu instrukcji rozrachunkowych od klienta, przekazaniu instrukcji rozrachunkowych klienta do odpowiednich podmiotów prowadzących rozrachunek oraz odebraniu od tych instytucji informacji na temat statusu rozrachunku danej operacji, oraz raportowanie do klienta), które w ocenie Organu są czynnościami technicznymi, i których przedmiotem nie są instrumenty finansowe. Podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosków, że "usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe" obejmują swoim zakresem powyższe czynności Banku, jako stanowiące element kompleksowej usługi przechowywania papierów wartościowych przez Bank w formie zapisów na rachunkach papierów wartościowych oraz dokonywania rozliczeń na tych rachunkach, skutkującej zmianą sytuacji prawnej i finansowej,

• w wyniku powyższych błędów wykładni oraz nieuzasadnionego i sztucznego podzielenia jednej niepodzielnej usługi na kilka czynności, Organ dopuścił się niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., bowiem nieprawidłowo uznał, że zwolnienie przewidziane w tym przepisie nie ma zastosowania (błąd subsumpcji), do usług będących przedmiotem interpretacji, tj.:

— usług przechowywania na prowadzonych przez Bank rachunkach papierów wartościowych aktywów funduszy w postaci zdematerializowanej oraz prowadzenia rozrachunków operacji na tych rachunkach, oraz

— usług polegających na prowadzeniu rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe.

Prawidłowo, zwolnienie dla usług, których przedmiotem są instrumenty finansowe przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., powinno mieć zastosowanie do powyżej wskazanych usług. Tym samym Organ dopuścił się wyżej wskazanych naruszeń, wydając zaskarżoną Interpretację, w której uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 2 oraz pytania nr 4 wniosku o interpretację.

2. Naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy tj. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120 i 121 § 1, art. 14h O.p. poprzez:

• nieznajdujące uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa wykroczenie poza wskazany we wniosku zdarzenie przyszłe, przytoczenie jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu przy jednoczesnym braku wyczerpującego uzasadnienia stanowiska Organu, przytoczenia wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zapadłych w innych stanach faktycznych i w odniesieniu do innych czynności i usług,

• brak dostatecznej argumentacji prawnej, z której jednoznacznie wynikałoby, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy Organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem Organu,

• pominięcie dotychczasowych rozstrzygnięć w takich samych stanach faktycznych, co doprowadziło do nieuwzględnienia wszystkich faktów, które łącznie były istotne w kontekście rozważanego zagadnienia prawnego i w konsekwencji uznania stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe we wskazanym zakresie.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 12 września 2018 r. o sygn. akt III SA/Wa 3884/17 uchylił poprzednio wydaną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organ interpretacyjny nie wziął pod uwagę części opisu stanu faktycznego, dotyczącego "prowadzenia rozrachunków operacji" na rachunkach wskazanych w pytaniu drugim. W związku z tym Sąd polecił, aby organ ponownie rozpatrując sprawę ocenił stanowisko Wnioskodawcy przy uwzględnieniu całości opisanego zdarzenia przyszłego, a w przypadku pojawienia się niejasności dotyczących relacji między przechowywaniem na rachunkach papierów wartościowych aktywów funduszy, w postaci papierów wartościowych oraz prowadzeniem rozrachunków operacji na rachunkach, organ zwrócił się o sprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm, dalej: "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z powoływanego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, ponownie rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że DKIS w interpretacji, będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, zastosował się do wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 12 września 2018 r. o sygn. akt III SA/Wa 3884/17. Organ bowiem pismem z dnia 20 września 2019 r. wezwał Skarżącą o uzupełnienie wniosku oraz w wydanej ponownie interpretacji zawarł stanowisko w kwestii zastosowania zwolnienia od podatku VAT do czynności prowadzenia rozrachunków operacji na rachunkach papierów wartościowych prowadzonych przez Bank aktywów funduszy, w sytuacji gdy przedmiotem przechowania będą aktywa funduszy stanowiące zdematerializowane instrumenty finansowe.

Przechodząc zatem do oceny zarzutów skargi należy wskazać, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy prowadzenie rachunku zdematerializowanych papierów wartościowych mieści się w pojęciu przechowywania instrumentów finansowych, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. oraz czy wykonywanie czynności takich, jak prowadzenie rejestru aktywów funduszu inwestycyjnego podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Sporne jest również objęcie zwolnieniem, o którym mowa powyżej czynności prowadzenia rozrachunków operacji na tych rachunkach.

Wyjaśniając podstawy prawne wyroku należy wskazać, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., zwolnione z podatku są usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi, z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.

Pojęcie przechowywania instrumentów finansowych, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. odnosi się także do prowadzenia rachunków papierów wartościowych w postaci zdematerializowanej. Elektroniczne zapisywanie transakcji dotyczących instrumentów finansowych i archiwizowanie zapisów na informatycznych nośnikach danych jest przechowywaniem tych instrumentów.

Wskazać należy, że Przepis art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. implementuje do polskiego systemu prawnego art. 135 ust. 1 lit. f) Dyrektywy 112, zgodnie z którym: "państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z wyłączeniem przechowania i zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały w spółkach lub związkach, obligacje i inne papiery wartościowe, z wyłączeniem dokumentów ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz praw do papierów wartościowych, o których mowa w art. 15 ust. 2".

Instrumentami finansowymi, zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 1 U.o.i.f., są papiery wartościowe, rozumiane jako akcje, prawa poboru (w rozumieniu przepisów ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych), prawa do akcji, (...) certyfikaty inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe (...) oraz inne zbywalne prawa majątkowe.

W ocenie Sądu, nie jest jednakże prawidłowe ograniczanie się przy wykładni przepisu art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. do definicji umowy przechowania zawartej w art. 835 k.c. Zgodnie z tą definicją (art. 835 k.c.), umowa przechowania obejmuje wyłącznie rzeczy ruchome (przedmioty materialne). Tym samym nie obejmuje to papierów wartościowych w formie zdematerializowanej.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 kwietnia 2016 r., I FSK 2027/14 (orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl") wykładnia przepisu art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. przy wykorzystaniu definicji umowy przechowania z art. 835 k.c. prowadziłaby do wyjaśnienia pojęć użytych w Dyrektywie 112 i przejętych przez ustawę o podatku od towarów, przy wykorzystaniu definicji zawartych w wewnętrznym prawie państwa członkowskiego. Taka wykładnia pojęć zawartych w przepisach Dyrektywy 112 niweczyłaby skutek jaki regulacje dyrektywy winny osiągnąć.

Należy też, zwrócić uwagę, że z literalnego brzmienia przepisu art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. wynika, że zwolnieniem z podatku objęte są usługi, których przedmiotem są papiery wartościowe, z wyłączeniem przechowania tych papierów wartościowych i zarządzania nimi. Formułując w taki sposób zakres wyłączenia wskazano jednoznacznie, że dotyczy ono przechowania tych papierów wartościowych. Tym samym wyłączono ze zwolnienia podatkowego usługę przechowania wszystkich papierów wartościowych objętych zwolnieniem (w postaci zdematerializowanej i materialnej), a nie wyłącznie usługę przechowania papierów wartościowych w postaci materialnej.

Tak więc, zarówno przepisy Dyrektywy 112, jak i art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. nie uzależniają wyłączenia spod zwolnienia usług przechowania papierów wartościowych, od tego czy papiery wartościowe mają postać materialną czy są materialne (zob. wyrok NSA z 20 kwietnia 2016 r., I FSK 2027/14).

Zgodnie z art. 7 ust. 2 zdanie pierwsze U.o.i.f. umowa zobowiązująca do przeniesienia zdematerializowanych papierów wartościowych przenosi te papiery z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu na rachunku papierów wartościowych.

Oznacza to, że przesłanką przeniesienia praw ze zdematerializowanych papierów wartościowych jest dokonanie odpowiedniego wpisu na rachunku papierów wartościowych. Umowa, której przedmiotem są zdematerializowane papiery wartościowe (np. umowa sprzedaży), jest zatem umową o skutku zobowiązująco-rozporządzającym w tym sensie, że do rozporządzenia prawami ze zdematerializowanych papierów wartościowych nie jest potrzebna dodatkowa umowa o skutku rozporządzającym. Jednocześnie jednak zaistnienie skutku rozporządzającego tej umowy uzależnione jest od zdarzenia faktycznego będącego warunkiem prawnym (conditio iuris), jakim jest dokonanie odpowiedniego wpisu na rachunku papierów wartościowych. Dokonany przez uprawniony podmiot wpis na rachunku papierów wartościowych nie jest bowiem czynnością prawną tego podmiotu, lecz działaniem o charakterze faktycznym - czynnością ewidencyjną. Przez pojęcie dokonania odpowiedniego wpisu na rachunku papierów wartościowych należy rozumieć dokonanie wpisu będących przedmiotem umowy zdematerializowanych papierów wartościowych na rachunku nabywcy. Uczynienie z wpisu na rachunku papierów wartościowych przesłanki rozporządzenia zdematerializowanym papierem wartościowym stanowi ekwiwalent wydania dokumentu jako przesłanki zbycia tradycyjnego papieru wartościowego na okaziciela. Treść praw ze zdematerializowanych papierów wartościowych wynika zaś z umowy będącej źródłem ich powstania, np. umowy objęcia obligacji albo akcji, a w tym drugim przypadku także ze statutu spółki akcyjnej. Wpisowi na rachunku nabywcy towarzyszy wykreślenie z rachunku zbywcy, co następuje po dokonaniu rozrachunku tych transakcji i odpowiednich przeksięgowań na kontach depozytowych prowadzonych przez KDPW (art. 7 ust. 4 U.o.i.f.).

Stosownie zaś do art. 8a ust. 1 U.o.i.f. podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1, mogą prowadzić w ramach depozytu papierów wartościowych lub systemu rejestracji papierów wartościowych prowadzonego przez Narodowy Bank Polski rachunki, na których mogą być rejestrowane zdematerializowane papiery wartościowe nienależące do osób, dla których rachunki te są prowadzone, ale należące do innej osoby lub osób (rachunki zbiorcze). Zdematerializowane papiery wartościowe zapisane na rachunku zbiorczym nie są zapisywane na rachunkach papierów wartościowych. Podmiot, dla którego prowadzony jest rachunek zbiorczy (posiadacz rachunku zbiorczego), nie jest uważany za uprawnionego z zapisanych na tym rachunku zdematerializowanych papierów wartościowych (art. 8a ust. 3 U.o.i.f.).

Ponadto z literalnej wykładni art. 69 ust. 4 pkt 1 U.o.i.f. jednoznacznie wynika, że prowadzenie rachunków papierów wartościowych, rachunków derywatów i rachunków zbiorczych dokonywane jest w ramach czynności przechowywania i rejestrowania instrumentów finansowych. Zgodnie bowiem z tym przepisem działalnością maklerską jest również wykonywanie przez firmę inwestycyjną czynności polegających na: przechowywaniu lub rejestrowaniu instrumentów finansowych, w tym prowadzeniu rachunków papierów wartościowych, rachunków derywatów i rachunków zbiorczych, oraz prowadzeniu rachunków pieniężnych.

Na gruncie przepisów U.o.i.f. nie ma konfliktu między "przechowywaniem" papierów wartościowych, a ich zdematerializowaną postacią. Twierdzenie ograniczające pojęcie "przechowywania" papierów wartościowych tylko do ich materialnej postaci nie znajduje oparcia w treści U.o.i.f. Nadto takie twierdzenie prowadziłoby do zupełnej dysfunkcjonalności systemu obrotu papierowymi wartościowymi i archiwizowania informacji o transakcjach, gdyż okazałoby się, że ustawa nie reguluje przechowywania zdematerializowanych papierów wartościowych, ale tylko przechowywanie ich materialnej postaci, faktycznie nie występującej w obrocie.

Wobec regulacji zawartych w U.o.i.f. dotyczących przechowywania instrumentów finansowych, niezasadne jest też odwoływanie się do znaczenia słowa "przechowanie" w języku powszechnym.

Zdaniem Sądu, w świetle powyższego, mając na względzie opis zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uznać należy, że rola Banku jawi się jako wspierająca klientów (instytucje finansowe), pomocnicza, niedecyzyjna. Bank otwiera i prowadzi rachunki papierów wartościowych oraz rachunki zbiorcze. Wnioskodawca dokonuje rozliczeń i rozrachunku transakcji, a nie je realizuje. Bank wykonuje dyspozycje klientów, a nie sam takie dyspozycje wydaje. Czynności Wnioskodawcy sprowadzają się do zarejestrowania i odzwierciedlenia na prowadzonych rachunkach papierów wartościowych transakcji, w których nie pełni on roli aktywnej i nie dokonuje obrotu zdematerializowanymi papierami wartościowymi. Bank wykonuje dyspozycje innych podmiotów, ale sam ich nie wydaje. Usługi same w sobie nie zmieniają sytuacji prawnej czy finansowej żadnego podmiotu, a jedynie rejestrują takie zmiany (Wnioskodawca dba, aby stan wykazany na rachunkach odzwierciedlał rzeczywisty).

Wpis, o którym mowa w art. 7 U.o.i.f. dokonany na rachunku papierów wartościowych nie jest czynnością prawną Banku, lecz działaniem o charakterze faktycznym – czynnością ewidencyjną. Uczynienie z wpisu na rachunku papierów wartościowych przesłanki rozporządzenia zdematerializowanym papierem wartościowym stanowi ekwiwalent wydania dokumentu jako przesłanki zbycia tradycyjnego papieru wartościowego na okaziciela.

Uznać zatem należy, że usługi świadczone przez Bank (będące przedmiotem wniosku) obejmują przechowywanie zdematerializowanych instrumentów finansowych. W związku z tym, że instrumenty te mają postać zdematerializowaną jedyną formą ich przechowywania może być ich ewidencjonowanie (oraz ewidencjonowanie transakcji ich dotyczących lub rozrachunki transakcji) na odpowiednich rachunkach, tj. rachunkach papierów wartościowych oraz rachunkach zbiorczych.

Opisane we wniosku o interpretację usługi prowadzenia rachunków papierów wartościowych, na których są ewidencjonowane instrumenty finansowe w formie zdematerializowanej, nie korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, gdyż usługi przechowania papierów wartościowych, także w postaci zdematerializowanej są wyłączone ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. Zarówno przepisy Dyrektywy 112, jak i art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. nie uzależniają wyłączenia spod zwolnienia usług przechowania papierów wartościowych, od tego czy papiery wartościowe mają postać materialną czy są zdematerializowane.

Przywołać należy, że zapis elektroniczny, bo taką postać przybiera zdematerializowany papier wartościowy, także jest przechowywany. Jest przechowywany na serwerach, których także należy pilnować przez uszkodzeniem, zniszczeniem, wymagają one specjalnych warunków. Nie różni się to znacząco od przechowywania materialnych papierów wartościowych w sejfach i skrytkach bankowych. System informatyczny (repozytorium transakcji) magazynujący zapisane zdematerializowane papiery wartościowe i informacje o transakcjach także należy strzec przed niepowołanym dostępem, tyle że może on raczej przybrać formę cyberataku a nie zwyczajnej kradzieży z włamaniem.

Warto tu przywołać pogląd wyrażony w wyroku TSUE z 4 maja 2006 r., w sprawie Abbey National, C-169/04 wydany na gruncie VI Dyrektywy VAT, że samo świadczenie usług o charakterze materialnym czy też technicznym, takie jak udostępnienie systemu informatycznego, nie jest objęte zakresem art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy. Podobnie w odniesieniu do art. 13 część B lit. d) pkt 3 w wyroku z 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 SDC, Rec. str. I-3017, pkt 66.

Reasumując, usługi przechowania papierów wartościowych, także w formie zdematerializowanej, nie podlegają zwolnieniu od podatku od towarów i usług. W związku z tym stanowisko DKIS wyrażone w zaskarżonej interpretacji w powyższym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Podobnie w kwestii zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach prowadzenia rozrachunków operacji na prowadzonych rachunkach papierów wartościowych (zdematerializowanych). Skarżąca wskazywała na czynność księgowania papierów wartościowych na rachunku papierów wartościowych, jako czynność wykonywaną w ramach prowadzenia rozrachunków operacji. W ramach prowadzenia ewidencji papierów wartościowych w formie zdematerializowanej Skarżąca dokonuje odpowiednich zapisów na rachunkach dotyczących stanu posiadania tych instrumentów, przysługujących posiadaczowi tego rachunku. Czynność ta stanowi więc prowadzenie ewidencji na rachunkach wartościowych, które z kolei – jak wskazano powyżej - jest przechowywaniem tych papierów. Zasadnie zatem przejęto w zaskarżonej interpretacji, że czynność taka nie może korzystać z ww. zwolnienia.

Natomiast pozostałe wskazane przez Stronę czynności wykonywane w ramach prowadzenia rozrachunków operacji na rachunkach papierów wartościowych (m.in. odebranie i przetworzenie instrukcji rozrachunkowych od klienta, przekazanie instrukcji rozrachunkowych klienta do odpowiednich podmiotów prowadzących rozrachunek oraz odebranie od tych instytucji informacji na temat statusu rozrachunku danej operacji) stanowią czynności administracyjne, techniczne, stanowiące wykonanie postanowień umowy zawartej pomiędzy skarżącą a funduszem inwestycyjnym, a w konsekwencji nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym owa w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. Przedmiotem tych czynności nie są papiery wartościowe, choć z pewnością odnoszą się one do papierów wartościowych. Jednak decydujące jest to, że czynności te stanowią przekazywanie informacji, danych czy instrukcji, a więc są czynnościami administracyjno-technicznymi, co wyklucza objęcie ich omawianym zwolnieniem od podatku.

Zdaniem Sądu, usługa prowadzenia rejestru aktywów funduszy stanowiących instrumenty finansowe również nie mieści się w hipotezie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. i tym samym nie korzysta z przewidzianego w tym przepisie zwolnienia. Nie można uznać, że przedmiotem zadań wykonywanych przez Skarżącą są instrumenty finansowe. Skarżąca prowadzi rejestr aktywów funduszu inwestycyjnego polegającego na ewidencjonowaniu stanów tych aktywów na dany dzień sprawozdawczy. Czynności te stanowią świadczenie zwykłych usług fizycznych, technicznych lub administracyjnych, tym samym nie są usługami, których przedmiotem są papiery wartościowe.

Mając na uwadze powyższe rozważania, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przez DKIS art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. oraz dokonanie przez organ jego błędnej wykładni w ww. zakresie.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120 i 121 § 1, art. 14h O.p. Organ interpretacyjny wydając zaskarżoną interpretację, dokonał analizy przedstawionego we wniosku stanowiska w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego. Organ wskazał przepisy prawa, na podstawie których dokonał oceny stanowiska Wnioskodawcy, odnosząc się do przedstawionej argumentacji oraz uzasadnił swoje stanowisko. Organ interpretacyjny przeanalizował dokładnie przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i stanowisko Banku. Precyzyjnie wskazał przepisy prawa odnośne do podniesionych okoliczności sprawy i w sposób możliwie przystępny (uwzględniając specjalistyczne słownictwo wynikające z tematyki samej interpretacji) przedstawił uzasadnienie. Zaskarżona interpretacja poprzez analizę wskazanych okoliczności sprawy i przepisów prawa podatkowego, odpowiada na sformułowane we wniosku pytanie i ocenia przedstawione we wniosku stanowisko. Okoliczność, że organ interpretacyjny nie podzielił stanowiska Banku zaprezentowanego we wniosku i wydał interpretację sprzeczną z jego oczekiwaniami nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisów postępowania. Wydanie interpretacji na podstawie przepisów prawa nie może stanowić przesłanki do formułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania interpretacyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił w całości jako bezzasadną.