Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 601/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 41 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 2008 r. oraz za kwiecień, maj i czerwiec 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie m.in. art. 21 § 3, § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: "O.p.") oraz art. 7, art. 19 ust. 4, art. 29 ust. 1, art. 31 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 2 pkt 4, art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: "ustawa o VAT"), po ponownym przeprowadzeniu postępowania, określił J. W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 2008 r. oraz za maj i czerwiec 2009 r., a także kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za kwiecień 2009 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że decyzja z dnia [...], nr [...], którą Naczelnik Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił J. W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wspomniany powyżej okres, została uchylona w całości przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia z uwagi na fakt, iż podatnik w toku postępowania uzupełniającego, prowadzonego przez organ I instancji, w trybie art. 229 O.p., przedłożył nowe dowody w sprawie, stojące w sprzeczności z jego wcześniejszymi zeznaniami i oświadczeniami.

W rezultacie ponownie przeprowadzonego postępowania, a także w oparciu o materiał zgromadzony wcześniej w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowych dokonanych przez podatnika w I i II kwartale 2008 r. oraz w I i II kwartale 2009 r. na rzecz firmy "X." V. K., kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za okres styczeń - czerwiec 2008 r. oraz kwiecień - czerwiec 2009 r. – (obszar - transakcje UE), stwierdzono liczne nieprawidłowości w zakresie rozliczenia przez J. W. podatku VAT, które wynikały z:

1. zaniżenia podatku należnego w łącznej kwocie [...] zł wskutek zaewidencjonowania w rejestrze sprzedaży i rozliczenia jako wewnątrzwspólnotowe - dostaw towarów (odzieży i galanterii damskiej) opodatkowanych 0% stawką podatku VAT, udokumentowanych 18 fakturami VAT wystawionymi na rzecz firmy "X." V. K. z Litwy na łączną kwotę netto [...] zł, czym naruszono art. 19 ust. 4 ustawy o VAT;

2. zaniżenia podatku należnego oraz podatku naliczonego w łącznej kwocie [...] zł w wyniku obniżenia podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów o wykazane na rachunkach należności z tytułu kosztów wysyłki towarów, czym naruszono art. 31 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT;

3. zaniżenia podatku należnego oraz podatku naliczonego o kwotę [...] zł wskutek zaniżenia wartości wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w wyniku nie rozliczenia lub wadliwego rozliczenia 4 rachunków, czym naruszono art. 109 ust. 3 ustawy o VAT.

Odnosząc się do powyższych nieprawidłowości organ wskazał, że J. W., będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia [...] oraz podatnikiem uprawnionym do dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych od dnia [...], zaewidencjonował w rejestrze sprzedaży i rozliczył jako wewnątrzwspólnotowe - dostawy towarów (odzieży i galanterii damskiej) opodatkowane 0% stawką podatku VAT, udokumentowane 18 fakturami VAT wystawionymi na rzecz firmy "X." V. K. na łączną kwotę netto [...] zł. Na dokumentach tych widnieją pieczęcie nabywcy opatrzone nieczytelnym podpisem oraz adnotacje o odbiorze towaru własnym transportem i dokonaniu płatności gotówką. Podatnik wykazał również wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz wspomnianego kontrahenta litewskiego w informacjach podsumowujących złożonych w Urzędzie Skarbowym w P. za I i II kwartał 2008 r. oraz za II kwartał 2009 r. Zdaniem organu postępowanie dowodowe wykazało, że treść zakwestionowanych faktur nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z informacji uzyskanych od litewskiej administracji podatkowej, wynika, że firma "X." V. K. nigdy nie dokonywała żadnych transakcji z firmą J. W., nie potwierdzała odbioru towaru na wystawionych przez polskiego podatnika fakturach i nie dokonywała płatności gotówkowych. Firma "X." V. K. dokonuje płatności wyłącznie przelewami oraz prowadzi działalność w innej branży niż podatnik.

W ocenie organu podatnik nie uprawdopodobnił także, że towar będący przedmiotem transakcji udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami został wywieziony poza granice kraju. W trakcie kontroli podatkowej podatnik oświadczył, że nabywca towaru przedstawił się jako V. K., a towar był odbierany samochodem dostawczym nabywcy. Następnie podczas przesłuchania w dniu [...] 2010 r., w charakterze strony podatnik zeznał, że przedmiotowe transakcje dostawy towarów de facto nie doszły do skutku, gdyż towar nie został odebrany przez nabywcę. J. W. wyjaśnił wówczas, że na prośbę nabywcy wystawiał faktury VAT dokumentujące sprzedaż towaru, które przekazywał nabywcy natomiast sam towar był przechowywany przez sprzedawcę w miejscu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W dokumentacji księgowej podatnika nie stwierdzono oryginałów faktur wystawionych na rzecz litewskiego kontrahenta. Organ nie dał wiary powyższym twierdzeniom podatnika, uznając, że podejmowane przez niego czynności w trakcie postępowania podatkowego oraz w trakcie postępowania odwoławczego nie wynikały z chęci rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wskazano, że odwołując się od decyzji organu I instancji z dnia [...] 2011 r. podatnik najpierw twierdził, że towar wskazany na kwestionowanych fakturach nadal pozostaje w miejscu prowadzenia przez niego działalności, a dopiero podczas przeprowadzonej kontroli doraźnej ujawnił, że przedmiotowy towar uległ zniszczeniu podczas akcji gaszenia pożaru w dniu [...] 2010 r. w kamienicy "A." we W., tj. w miejscu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Następnie wobec ujawnienia faktu niewielkich zniszczeń wynajmowanego przez niego lokalu, zeznał, iż w dniu pożaru towar przechowywany był w kamienicy "A." w salonie fryzjerskim R. O.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zakwestionował także przekazane przez J. W., podczas kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniach [...] oraz [...] 2011 r., spisy remanentów na dzień 31 grudnia 2008 r. i 31 grudnia 2009 r. W ocenie organu, sporządzone przez podatnika wspomniane remanenty powinny zawierać również znajdujące się w firmie towary przeznaczone dla kontrahenta litewskiego. Fakt, że towar przeznaczony dla kontrahenta litewskiego nie został ujęty w tych dokumentach, tylko na odrębnych arkuszach zatytułowanych "towar odłożony niezliczony 31 grudnia 2008" oraz "towar odłożony niezliczony 31 grudnia 2009", według organu, uzasadnia tezę, że arkusze te zostały sporządzone po wydaniu decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług, na potrzeby prowadzonego postępowania odwoławczego oraz kontroli uzupełniającej. Dodatkowo organ podniósł, że z zeznań świadków: M. N. i M. S. (pracownic zatrudnionych przez J. W. w sklepie położonym w kamienicy "A." we W.), R. O. (właściciela salonu fryzjerskiego położonego w kamienicy "A." we W.) i W. D. (prowadzącego działalność gospodarczą w kamienicy "A." we W.), nie wynika jednoznacznie, że w dniu pożaru towar należący do J. W. był przechowywany w salonie fryzjerskim R. O. Organ podkreślił również, że żaden z wymienionych świadków nie wiedział nic o współpracy J. W. z litewską firmą, a także, że żadna z pracownic nie wiedziała nic o utylizacji towaru zniszczonego w trakcie akcji gaśniczej. Ponadto, administrator budynku kamienicy "A." we W. – "Z." Sp. z o.o., w piśmie z dnia [...] poinformował, że lokal, którego najemcą był J. W. nie ucierpiał w wyniku pożaru oraz akcji gaśniczej przeprowadzonej w dniu [...] 2010 r., a najemca nie zgłaszał administratorowi strat poniesionych w wyniku tego zdarzenia. Jedynie R. O. zgłosił administratorowi fakt uszkodzenia wynajmowanego lokalu w wyniku akcji gaśniczej - wyposażenia technicznego niezbędnego do pracy w salonie fryzjerskim.

Mając na względzie powyższe ustalenia, organ I instancji stwierdził, że J. W. dokonał dostawy towarów (odzieży i galanterii damskiej) udokumentowanej spornymi fakturami na rzecz niezidentyfikowanego podmiotu, przyjmując przy tym, że sprzedaż nastąpiła w okresach, w których wystawiono faktury. Ponadto organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż nie doszło do wywozu towarów poza granice kraju podatnik nie miał podstaw do uznania ich za dostawy wewnątrzwspólnotowe, a tym samym do zastosowania 0% stawki podatku VAT, o której mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o VAT, lecz powinien przedmiotową dostawę opodatkować wg stawki 22%.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, tj.: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., jak i prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 4 i art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że towar wskazany na spornych fakturach nigdy nie został wydany kontrahentowi litewskiemu i cały czas pozostawał w dyspozycji podatnika, co oznacza, że zdarzenie gospodarcze, zakwalifikowane przez organ jako dostawa towaru, faktycznie taką dostawą nie było. Podatnik wyjaśnił, że w trakcie postępowania podatkowego nie ujawnił faktu zniszczenia części nieodebranego towaru ponieważ nie był o to pytany. Ponadto zarzucił, że organ I instancji nie uzasadnił dlaczego uznał zeznania wskazanych przez podatnika świadków za niewiarygodne. Stwierdził także, że organ bezpodstawnie zakwestionował wiarygodność spisów inwentaryzacyjnych sporządzonych na dzień 31 grudnia 2008 r. i 31 grudnia 2009 r.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w toku instancji odwoławczej, decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że dostawy odzieży i galanterii damskiej udokumentowane wystawionymi przez J. W. na rzecz firmy "X." V. K. z Litwy fakturami VAT zostały dokonane na terytorium kraju, co uzasadnia zastosowanie w stosunku do tych dostaw opodatkowanie 22% stawką podatku od towarów i usług. Zdaniem organu II instancji, jedynym potwierdzeniem braku dostaw są własne słowa podatnika stojące w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz z jego wcześniejszymi oświadczeniami, w świetle których zarówno dostawa towarów, jak i zapłata za te dostawy miały miejsce. Podatnik w trakcie postępowania podatkowego nie uprawdopodobnił w żaden sposób zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Nie zgłaszał jakichkolwiek wniosków dowodowych, które mogłyby potwierdzić jego nową wersję zdarzeń. Nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że nadal jest w posiadaniu towaru wyszczególnionego na spornych fakturach VAT. Organ podkreślił również, że zaewidencjonowane w różnych odstępach czasu transakcje nie miały charakteru incydentalnego i wskazywały na wielokrotny kontakt J. W. z nabywcą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. W. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. w całości bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że okoliczności faktycznie zaistniałe w sprawie (brak dostawy odzieży i galanterii damskiej kontrahentowi litewskiemu), będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji, stanowiły odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju niezidentyfikowanemu odbiorcy, a tym samym podlegały opodatkowaniu oraz art. 19 ust. 4 i art. 29 ust. 1 ustawy o VAT poprzez błędne przyjęcie, że z chwilą wystawienia faktur VAT wymienionych w uzasadnieniu decyzji powstał obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT pomimo, że wobec braku dostawy towaru obowiązek podatkowy nie powstał, a także poprzez przyjęcie jako podstawy opodatkowania obrotu z tytułu transakcji, które nie doszły do skutku.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zdarzenie gospodarcze, błędnie zakwalifikowane przez organ podatkowy jako dostawa towaru, faktycznie taką dostawą nie było, stąd nie mógł powstać z tego tytułu obowiązek podatkowy. Według skarżącego organ II instancji bezpodstawnie uznał za niewiarygodne zeznania złożone przez świadków: W. D. i R. O., którzy potwierdzili, że towar skarżącego przechowywany w kartonach u tego ostatniego uległ w całości zniszczeniu. Skarżący podniósł także, że dostarczył organowi wszystkie istotne dla wyjaśnienia sprawy dowody, jakimi dysponował (kopie faktur, spisy remanentów, wskazał 4 świadków na okoliczność utraty towaru).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał zawarte w niej zarzuty za nieuzasadnione i podtrzymując dotychczasowe argumenty, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł, że organ w toku prowadzonego postępowania w żaden sposób nie wykazał faktu realizacji odpłatnej dostawy, z tytułu której określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe. Stwierdził, że organ od początku postępowania próbuje na niego przenieść ciężar dowodu, iż do transakcji odpłatnej dostawy towaru nie doszło. Ponadto zarzucił, że organ dokonał oceny materiału dowodowego w sposób nierzetelny, niepełny i z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. W opinii strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w sposób zupełnie dowolny, niezgodnie z zasadami logiki, te same dokumenty - faktury VAT - wskazuje jako wiarygodny dowód istnienia dokonania dostawy, a jednocześnie odmawia im waloru wiarygodności w zakresie wskazania określenia stron transakcji. Zakwestionowano także stanowisko organu, iż zeznania przesłuchanych w sprawie świadków nie potwierdzają jednoznacznie wyjaśnień skarżącego.

Odpowiadając na powyższe pismo Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał zawarte w nim zarzuty za nieuzasadnione i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wobec powyższego, kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy organy podatkowe w toku przeprowadzonego postępowania prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a w szczególności, czy zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy w oparciu, o który wydały zaskarżone decyzje.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z przepisami zawartymi w Dziale IV O.p., organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 § 1 O.p. - w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 O.p. dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jako dowód może dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Ponadto, w myśl art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 O.p. – znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Wyjaśnienie przesłanek, którymi kierują się organy przy załatwianiu sprawy winno znaleźć swoje uzasadnienie w szczególności w uzasadnieniu decyzji podatkowej.

W myśl art. 5. ust. 1. pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W świetle art. 7 ustawy o VAT przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przepis art. 13 ust. 1 ustawy o VAT zawiera ogólną definicję pojęcia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, zgodnie z którą wewnątrzwspólnotową dostawę towarów stanowi wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust. 1-4 ustawy, na terytorium innego państwa członkowskiego. Stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy o VAT w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%. Podkreślenia wymaga, że w sytuacji gdy dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy o VAT).

Odnosząc powyższe wyjaśnienia do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy oraz do zarzutów podniesionych w skardze i jej argumentacji, a także w piśmie procesowym z dnia [...], należy stwierdzić, że są one bezzasadne.

Zdaniem Sądu w sprawie został zgromadzony wyczerpujący materiał dowodowy, który został też prawidłowo oceniony przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. Organy obu instancji zasadnie doszły do wniosku, że dokonane przez skarżącego transakcje udokumentowane 18 fakturami VAT wystawionymi na rzecz firmy "X." V. K. nie wyczerpują przesłanek art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, które pozwalałyby uznać je za transakcje wewnątrzwspólnotowe.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że skarżący w lutym, marcu i czerwcu 2008 r. oraz w czerwcu 2009 r. zaewidencjonował w rejestrze sprzedaży 18 faktur VAT na łączną kwotę netto [...] zł, wystawionych na rzecz firmy "X." V. K., które rozliczył jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów opodatkowane 0% stawką podatku od towarów i usług. Dostawy te wykazał również w informacjach podsumowujących VAT-UEK za I i II kwartał 2008 r. oraz za II kwartał 2009 r. Także ze złożonych przez skarżącego, zarówno w trakcie przeprowadzonych wobec niego w dniach [...], [...] i [...] czynności sprawdzających, jak i przeprowadzonej w dniach [...], [...] i [...], [...] – [...] i [...] kontroli podatkowej, pisemnych oświadczeń wynika jednoznacznie, że towary będące przedmiotem dostawy, były odbierane przez litewskiego kontrahenta, a za towar zapłacono gotówką. Treść powyższych dokumentów nie znalazła jednak potwierdzenia w dokumentach uzyskanych od litewskiej administracji podatkowej, z których wynika, że firma "X." V. K. nigdy nie dokonywała żadnych transakcji z firmą J. W., nie potwierdzała odbioru towaru na wystawionych przez polskiego podatnika fakturach i nie dokonywała płatności gotówkowych. Firma "X." V. K. dokonuje płatności wyłącznie przelewami oraz prowadzi działalność w innej branży niż skarżący. Ponadto organ ustalił, że dokumentacja księgowa skarżącego nie zawiera oryginałów faktur wystawionych na rzecz litewskiego kontrahenta, jak i faktur korygujących dokonane wcześniej dostawy. W rezultacie powyższych ustaleń organ zasadnie stwierdził, że nie doszło do wywozu towarów poza granice kraju, a zatem skarżący nie miał podstaw aby uznać dokonane transakcje za dostawy wewnątrzwspólnotowe, a tym samym do zastosowania 0% stawki podatku VAT, o której mowa w art. 41 ust. 3 cyt. ustawy o VAT. Organy podatkowe, w ocenie Sądu, prawidłowo przyjęły, że sporne faktury dokumentują rzeczywiście dokonane przez skarżącego dostawy odzieży i galanterii damskiej. Przy czym zostały dokonane na terytorium kraju, brak jest bowiem jednoznacznych dowodów za zniszczenie czy utylizację towaru. Wobec powyższego dostawy na terenie kraju należało opodatkować według 22% stawki podatku VAT.

Przede wszystkim wskazać należy, że skarżący w toku postępowania w żaden sposób nie uprawdopodobnił swojej pierwszej wersji zdarzeń w sprawie, zgodnie z którą zarówno wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, jak i zapłata za te dostawy miała miejsce. W dniu [...] 2010 r. skarżący zmienił zeznania podając, że przedmiotowe transakcje nie doszły jednak do skutku, gdyż towar będący przedmiotem sprzedaży nie został odebrany przez nabywcę, a skarżący wystawiał faktury jedynie na prośbę litewskiego kontrahenta. Dopiero odwołując się od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] 2011 r. skarżący podniósł, że towar wyszczególniony na fakturach wystawionych na rzecz kontrahenta litewskiego, nadal pozostaje w miejscu prowadzenia działalności. Następnie podczas kontroli doraźnej (w toku postępowania uzupełniającego prowadzonego w trybie art. 229 O.p.) ujawnił, że przedmiotowy towar uległ zniszczeniu podczas akcji gaszenia pożaru w dniu [...] 2010 r. w kamienicy "A." we W. Sąd w pełni podziela ocenę organów podatkowych co do niewiarygodności kolejnych wersji przedstawianych przez skarżącego. Odmowa wiary twierdzeniom strony była zasadna, ponieważ niezgodnym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest, że skarżący zeznając w dniu [...] 2010 r., a więc niewiele ponad 3 miesiące po pożarze, w wyniku którego miał rzekomo stracić przechowywany dla litewskiego kontrahenta towar o znacznej wartości, nic nie wspomina o tym zdarzeniu, natomiast okoliczność tę ujawnia dopiero w dniu [...] 2011 r. Nie sposób nie dostrzec, że wbrew wcześniejszym wyjaśnieniom, dopiero w dniu [...] 2011 r. podatnik wskazał kolejną okoliczność, a mianowicie, że towar przeznaczony dla kontrahenta litewskiego przechowywał w lokalu R. O., gdzie następnie ten sam towar miał ulec zalaniu na skutek akcji gaszenia pożaru kamienicy w dniu [...] 2010 r.

Za trafne, w ocenie Sądu, należy uznać twierdzenia organów podatkowych, że skarżący nie uprawdopodobnił utylizacji przechowywanego dla litewskiego kontrahenta towaru. W tym zakresie żadna z pracownic zatrudnionych przez skarżącego w sklepie położonym w kamienicy "A." we W., nic nie wiedziała o powyższym zdarzeniu. Również z pisma administratora budynku kamienicy "A." – "Z." Sp. z o.o. wynika, że w lokalu wynajmowanym przez R. O. zniszczeniu uległo jedynie jego wyposażenie techniczne. Administrator stwierdził, że ani J. W., ani R. O. nie zgłosili zniszczenia towarów przechowywanych rzekomo w salonie fryzjerskim R. O. Fakt wielokrotnego zmieniania przez skarżącego wersji zdarzeń, w świetle braku ich oparcia w pozostałych dowodach, było w ocenie Sądu wystarczającą przesłanką do uznania zeznań J. W. za niewiarygodne.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. nr 152 poz. 1475 ze zm.), sporządzony przez skarżącego remanent zarówno na dzień 31 grudnia 2008 r. jak i na dzień 31 grudnia 2009 r. powinien zawierać również znajdujące się w firmie towary przeznaczone dla kontrahenta litewskiego. Tymczasem towar przeznaczony dla firmy "X." V. K. nie został ujęty w wyżej wymienionych remanentach, ale wyłącznie na odrębnych arkuszach zatytułowanych "towar odłożony nieliczony 31 grudnia 2008" oraz "towar odłożony nieliczony 31 grudnia 2009". Powyższa okoliczność podważa zatem wiarygodność tych dokumentów, przez co i ta wersja zdarzeń została skutecznie zakwestionowana prze organy podatkowe.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny. Za pozbawione jakichkolwiek podstaw należy zatem uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Sąd nie dostrzegł również uchybienia przez organy przepisom art. art. 180 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. Jak już bowiem wyżej wskazano, organy podatkowe zebrały i w sposób wszechstronny rozpatrzyły cały materiał dowodowy, z którego ponad wszelką wątpliwość wynika, że dostawy odzieży i galanterii damskiej udokumentowane wystawionymi przez skarżącego fakturami VAT zostały dokonane na terytorium kraju. Skoro bowiem towar nie został wywieziony z kraju, co ostatecznie przyznał sam skarżący i brak jest dowodów na jego zniszczenie i utylizację, to nie ma innej alternatywy jak tylko zbycie towaru na terenie kraju. W tym stanie rzeczy uzasadnione jest zastosowanie w stosunku do tych dostaw opodatkowania 22% stawką podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu, konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego było właściwe zastosowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. norm prawa materialnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że postępowanie podatkowe wykazało, że skarżący dokonywał dostaw, które wyczerpywały przesłanki stosowania przepisu art. 7 ustawy o VAT. Jednocześnie, co wyżej stwierdzono, z uwagi na fakt, że nie doszło do wywozu towarów poza granice kraju - skarżący nie miał prawa, aby uznać przedmiotowe transakcje za dostawy wewnątrzwspólnotowe, a tym samym, aby zastosować 0% stawki podatku VAT, o której mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o VAT. W rezultacie poczynionych przez organy podatkowe ustaleń stwierdzić zatem należy, że udokumentowana fakturami VAT dostawa towarów, której przedmiotem była odzież i galanteria damska, została dokonana na terytorium kraju dla niezidentyfikowanego podmiotu, a więc podlega ona opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT.

Konkludując, Sąd stwierdza, że nie zachodzą podstawy uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P., albowiem organy podatkowe nie uchybiły normom prawa procesowego i materialnego.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.