Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 90/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 1a,
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.
article: art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na rozstrzygnięcie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Fundacji [...] kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

F. I. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Wnioskodawca") złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja i Rozwój, Oś priorytetowa: II. Efektywne polityki publiczne dla rynku pracy, gospodarki i edukacji, Działanie: 2.9 Rozwój ekonomii społecznej (konkurs nr (...)), na realizację projektu pt. "[...]" – [...].

Wnioskodawca wskazał we wniosku, że celem głównym projektu jest stworzenie innowacyjnego i merytorycznie spójnego pakietu edukacyjnego w zakresie ekonomii społecznej dla nauczycieli dostosowanego do potrzeb szkół zawodowych i ogólnokształcących ponadpodstawowych oraz wdrożenie zaproponowanych rozwiązań w minimum 50 szkołach w całym kraju do lipca 2021.

Pismem z dnia (...) kwietnia 2019 r. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Departament Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego (dalej: "IOK") poinformowało Wnioskodawcę, iż wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został oceniony pozytywnie na etapie oceny merytorycznej i skierowany do negocjacji. Wskazano jednocześnie, że zgodnie z załączonymi kartami oceny merytorycznej, projekt spełnia wymagania minimalne, w tym kryteria dostępu oraz horyzontalne. Poza tym obaj oceniający skierowali projekt do negocjacji. W związku z tym zaproszono Wnioskodawcę do negocjacji zapisów wniosku w zakresie wskazanym przez oceniających w wypełnianych przez nich kartach oceny.

Pismem z (...) czerwca 2019 r. IOK poinformował Wnioskodawcę, że wniosek o dofinansowanie został oceniony negatywnie w rozumieniu art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018, poz. 1431 ze zm.), dalej: "ustawa wdrożeniowa". Poinformowano Wnioskodawcę, iż zgodnie z kartami oceny merytorycznej projekt spełnia wymagania minimalne (w tym kryteria dostępu i horyzontalne) i uzyskał 83 punkty, niemniej kwota przeznaczona na dofinansowanie projektu w ww. konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania z uwagi na rekomendowanie do dofinansowania tylko jednego projektu z najwyższą liczbą punktów.

Strona wniosła protest nie zgadzając się z ocenami niektórych kryteriów wyboru projektu, a mianowicie odnoszącymi się do:

1) Części wniosku 3.2: Adekwatność doboru grupy docelowej do właściwego celu szczegółowego power oraz jakości diagnozy specyfiki tej grupy.

2) Części wniosku 3.1 i 4.1: Trafność doboru i spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu.

3) Części wniosku 4.3: Stopień zaangażowania potencjału wnioskodawcy i partnerów.

4) Części wniosku 4.4: Adekwatność potencjału społecznego wnioskodawcy i partnerów.

5) Części wniosku 4.5: Sposób zarządzania projektem w kontekście zakresu zadań w projekcie.

Po rozpatrzeniu protestu IOK wystosowała do Strony pismo z dnia (...) lipca 2019 r. znak: (...), w którym poinformowała, iż protest nie został uwzględniony. Wyjaśniła nadto, że zgodnie z założeniami konkursu opisanymi w Regulaminie konkursu nr (...), IOK zaplanowała dofinansowanie jednego projektu zakładającego opracowanie pakietu edukacyjnego w zakresie ekonomii społecznej dla nauczycieli i jego pilotażowe wdrożenie w szkołach ogólnokształcących i zawodowych, przeznaczając na dofinansowanie tego projektu kwotę 1 500 000,00 zł.

IOK poinformowała również, że w dniu (...) czerwca 2019 r. opublikowała listę rankingową, z której wynika, że rekomendację do dofinansowania otrzymał inny najwyżej oceniony projekt o wartości 1 485 900,00 zł.

Odnosząc się do zarzutów protestu wskazano m.in., że w zakresie:

1) kryterium merytorycznego nr 3.2 - zdaniem oceniającego nr 1 zabrakło informacji na temat działań, które zostaną zrealizowane w przypadku wystąpienia trudności w zrekrutowaniu wymaganej liczby uczestników.

Odnosząc się do powyższego Instytucja Pośrednicząca stwierdziła, że zgodnie z Instrukcją obok opisu potrzeb, oczekiwań oraz barier uczestników projektu Wnioskodawca powinien przewidzieć we wniosku działania, które będzie podejmował w sytuacji pojawienia się trudności w rekrutacji założonej liczby uczestników. Zatem uwaga oceniającego mogła stanowić podstawę obniżenia punktacji w ramach oceny kryterium dotyczącego adekwatności doboru grupy docelowej.

2) kryterium merytorycznego nr 3.1 i 4.1 - zdaniem oceniającego nr 1 do jednego z zadań (nr 1) przyporządkowany został nieodpowiedni wskaźnik: "Opracowany pakiet edukacyjny do wykorzystania przez nauczycieli", który nie zostanie osiągnięty w ramach tego zadania, powinien zatem zostać usunięty, tym bardziej, że przyporządkowana wartość docelowa wynosi "0".

IP stwierdziła, że na podstawie zapisów wniosku nie jest możliwe zweryfikowanie prawdziwości stwierdzenia Strony, iż założenie stanowiące podstawę oceny i obniżenia punktacji stanowiło jedynie omyłkę pisarską. Przekonujący jest natomiast wskazany w uzasadnieniu oceny argument, iż wskaźnik (zaczerpnięty z regulaminu konkursu) został niewłaściwie przypisany do zadania, gdyż we wniosku nie określono innego specyficznego wskaźnika odpowiadającego zakresowi merytorycznemu tego zadania.

1) kryterium merytorycznego nr 4.3 - IP uwzględniła protest w zakresie tego kryterium. Wskazała, iż opis potencjału technicznego w postaci środków transportu, a także usytuowanie biura partnera nie stanowią elementów niezbędnych do zrealizowania projektu, którego celem jest wdrożenie pakietu edukacyjnego w 50 szkołach na terenie Polski do lipca 2021 r. IP ustaliła jednocześnie, że Wnioskodawca i partner projektu posiadają zasoby kadrowe niezbędne do realizacji projektu.

2) kryterium merytorycznego nr 4.4 - zdaniem oceniającego nr 1 działania realizowane w zakresie ekonomii społecznej wspomniane zostały jedynie deklaratywnie.

Odnosząc się do powyższego IP stwierdza, że nie doszukała się zapisów wniosku wskazujących na błąd w powyższej ocenie. Poza tym informacja dotycząca udziału podmiotów ekonomii społecznej i lokalnych liderów w konsultacjach społecznych została przedstawiona dopiero w treści protestu i nie podlegała ocenie.

3) kryterium merytorycznego nr 4.5 - oceniający nr 1 zarzucił projektowi brak opisu kwalifikacji i doświadczenia subkoordynatora partnera oraz specjalisty ds. finansowych. IP ustaliła, że zgodnie z zapisami Instrukcji we wniosku o dofinansowanie konieczne jest wskazanie zakresu zadań, jakie dana osoba będzie realizować na rzecz projektu w kontekście posiadanej przez nią wiedzy i umiejętności, przy czym szczegółowy opis zadań i doświadczenia opisuje się w pkt 4-5 Sposób zarządzania projektem. Zatem zdaniem IP ta uwaga oceniającego jest uzasadniona.

Podsumowując IP wskazała, że w toku procedury odwoławczej dokonano ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów z uwzględnieniem informacji zawartych w proteście oraz kartach oceny merytorycznej. Przyznano jednocześnie projektowi uśrednioną liczbę punktów, tj. 84, uwzględniając protest w części.

Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie art. 44 pkt 3 ppkt 1 ustawy o finansach publicznych oraz art. 53 ust. 2 pkt 2, art. 52 ust. 2, art. 46 ust. 3 oraz art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że w drodze procedury konkursowej Stronie przyznano 83 pkt i projekt skierowano do negocjacji. Mimo prowadzonych negocjacji nie dokonano ponownej oceny wniosków, które zostały przekazane do negocjacji. Dofinansowanie uzyskał projekt, który otrzymał 83,5 pkt mimo tego, że w następstwie wniesienia protestu liczba punktów przyznanych projektowi Skarżącej wyniosła 84. IOK mimo złożonego protestu zdecydowała się na podpisanie umowy z drugim wnioskodawcą, co było świadomym naruszeniem prawa Skarżącej do rzetelnej i uczciwej procedury odwoławczej, dającej szansę na otrzymanie dofinansowania. Przyjęcie Skarżącej do procedury negocjacyjnej stanowiło wyłącznie działanie pozorne prowadzące do uniemożliwienia efektywnego zaskarżenia przez Stronę oceny merytorycznej i szybszego otrzymania informacji o wyższej punktacji, niż pierwotna. Wybrany do dofinansowania projekt był nie tylko gorzej oceniony, ale równocześnie droższy, co oznacza, iż naruszono zarówno celowość, jak i oszczędność dokonywanego wydatku.

W piśmie z dnia (...) sierpnia 2019 r., organ podtrzymał swoje stanowisko.

Po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 3 września 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1334/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W ocenie Sądu I instancji, organ zdecydował się na podpisanie umowy o dofinansowanie projektu innego wnioskodawcy mimo tego, że projekt Skarżącej otrzymał ostatecznie większą liczbę punktów, a więc został lepiej oceniony, co stanowiło naruszenie w szczególności art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej złożył od ww. wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości.

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt I GSK 1890/19 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu stwierdził, że dokonana przez WSA w Warszawie ocena działania organu w tej sprawie ponad wszelką wątpliwość została przeprowadzona w wadliwie ustalonym stanie faktycznym, gdyż Sąd przyjął, że pierwszym pismem w sprawie było pismo z dnia (...) czerwca 2019 r., a nie pismo z dnia (...) kwietnia 2019 r. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonanie poprawnej oceny przez Sąd I instancji legalności poszczególnych działań organu w tej sprawie, jak również jej rozstrzygnięcia, wymaga nieodzownie uwzględnienia ich chronologii. Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednocześnie za przedwczesne zarzuty ujęte w punktach 2 – 4 petitum skargi kasacyjnej. Stwierdził, że wymagane jest, żeby w pierwszej kolejności, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, uwzględniając chronologię działań organu administracyjnego w tej sprawie, Sąd I instancji przeprowadził kontrolę dokonanej przez ten organ oceny wniosku złożonego przez Skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd na podstawie art. 190 p.p.s.a., pozostawał związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku NSA z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt I GSK 1890/19. Podkreślić należy, że wykładnia prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie nie tylko sąd, lecz także organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także strony postępowania. Art. 190 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy wdrożeniowej, w związku z ustawą p.p.s.a.

W myśl art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, sąd administracyjny może uwzględnić skargę stwierdzając, że:

a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy,

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.

Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w K.p.a.

Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem do zbadania, zgodności postępowania organu z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z:

- rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) Nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L347 z 20 grudnia 2013 r. ze zm.),

- ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020,

a także z postanowieniami systemu realizacji programu operacyjnego, w tym:

- Regulaminem konkursu nr (...), w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja i Rozwój, Oś priorytetowa: Efektywne polityki publiczne dla rynku pracy, gospodarki i edukacji, Działanie: 2.9 Rozwój ekonomii społecznej, dalej: "Regulamin konkursu",

- Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja i Rozwój na lata 2014 – 2020.

Po zbadaniu legalności oceny projektu pt. "[...]" – [...], złożonego przez Skarżącą w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, Osi Priorytetowej II Efektywne polityki publiczne dla rynku pracy, gospodarki i edukacji, jak również legalności działań organu podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z dnia (...) lipca 2019 r., należy stwierdzić, iż działania organu naruszają prawo. Skarga jest uzasadniona.

Podstawowym aktem prawnym regulującym omawianą materię jest ww. ustawa wdrożeniowa, określająca zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi (art. 1 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Należy podkreślić, że w art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ustawodawca postanowił, że właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Zatem regulamin i jego załączniki obowiązujące w danym konkursie mają charakter normatywny, do którego winien zastosować się Wnioskodawca, o czym stanowi wprost wskazany wyżej przepis ustawy wdrożeniowej.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, wybór projektów do dofinansowania musi być przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny przy zapewnieniu wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektów w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów (...). Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej), który m.in. określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej).

Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013.

Przechodząc do omówienia zarzutów skargi należy zauważyć, że projekt, którego ocena jest przedmiotem badania w niniejszej sprawie nie został rekomendowany do dofinansowania.

Pismem z dnia (...) kwietnia 2019 r. znak: (...), organ poinformował Skarżącą, że jej wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został oceniony pozytywnie na etapie oceny merytorycznej i skierowany do negocjacji w zakresie wskazanym przez oceniających w wypełnianych przez nich kartach oceny. Skarżąca została zaproszona do udziału w negocjacjach.

Z pisma organu z dnia (...) czerwca 2019 r. wynika natomiast, że projekt Skarżącej został oceniony negatywnie w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Wprawdzie spełnił on wymagania minimalne (w tym kryteria dostępu i horyzontalne) i uzyskał 83 punkty, niemniej kwota przeznaczona na dofinansowanie projektu w tym konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania z uwagi na rekomendowanie do dofinansowania tylko jednego projektu z najwyższą liczbą punktów. Wspomniany wyżej art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej stanowi, że negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Również w dniu (...) czerwca 2019 r. IOK opublikowała listę rankingową, z której wynika, że rekomendację do dofinansowania otrzymał inny – najwyżej oceniony projekt o wartości 1 485 900,00 zł, co oznacza, iż pozostała kwota nie wystarczyłaby na sfinansowanie projektu Skarżącej nawet przy założeniu, że ostatecznie projekt wybrany do dofinansowania wsparto kwotą 1 267 540,13 zł.

Po rozpatrzeniu protestu IOK pismem z dnia (...) lipca 2019 r. poinformowała, iż protest nie został uwzględniony. Wyjaśniła nadto, że zgodnie z założeniami konkursu, zaplanowano dofinansowanie jednego projektu zakładającego opracowanie pakietu edukacyjnego w zakresie ekonomii społecznej dla nauczycieli i jego pilotażowe wdrożenie w szkołach ogólnokształcących i zawodowych, przeznaczając na dofinansowanie tego projektu kwotę 1 500 000,00 zł.

Po tak przeprowadzonym postępowaniu konkursowym organ zdecydował się na podpisanie umowy o dofinansowanie projektu innego wnioskodawcy mimo tego, iż projekt Skarżącej otrzymał ostatecznie większą liczbę punktów, a więc został lepiej oceniony.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że postępowanie Skarżącej naruszało standardy wynikające z przepisów ustawy wdrożeniowej, w tym w szczególności art. 37 ust. 1 tej ustawy, a w szczególności zasadę przejrzystości i rzetelności. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu, przyznanej mu liczby punktów. Zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie tego postępowania konkursowego.

Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku 29 czerwca 2010 r. (sygn. akt II GSK 658/10), zgodnie z którym nałożenie na instytucję (zarządzającą, wdrażającą, pośredniczącą) obowiązku przeprowadzenia oceny projektu w sposób rzetelny i bezstronny, obliguje zarówno instytucję oceniającą wniosek do stosowania tych zasad, jak i organ odwoławczy do tego aby przy rozpatrywaniu protestu (odwołania) stosować formułę opartą o zasadę rzetelności i bezstronności, a jednocześnie skutkuje koniecznością rozważenia w postępowaniu odwoławczym wszystkich zarzutów protestu.

W powołanym wyżej art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów. (por. wyrok NSA z 26 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3252/17, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru.

Z powyższych względów, Sąd uwzględnił zarzuty skargi i stwierdził, że w sprawie naruszono normatywne zasady wyboru projektów ustanowione w powołanych wyżej przepisach, ustawy wdrożeniowej, co powoduje, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ponieważ jednak w ramach konkursu, w którym aplikowała Skarżąca przewidziane było dofinansowanie tylko jednego projektu, a zatem środki na dofinansowanie zostały wyczerpane w części umożliwiającej dofinansowanie także jej projektu, przeto sąd zobligowany był do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów (...), Sąd uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a.