Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1238/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 81 § 2,  art. 81 § 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień 2002 r. 1.uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W deklaracji VAT-7 za kwiecień 2002 r. złożonej przed wszczęciem postępowań kontrolnych i podatkowych Spółka Cywilna "A" B. K. i M. N. wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie: 132.548,- zł.

W dniu 7 czerwca 2002 r. doręczone zostało stronie upoważnienie do wszczęcia kontroli podatkowej m.in. w zakresie rozliczenia w podatku od towarów i usług za kwiecień 2002 r.

Po wszczęciu kontroli podatkowej Spółka złożyła (w dniu 21 czerwca 2002 r.) korektę deklaracji VAT-7 za kwiecień 2002 r., w której wykazała m.in. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wyższej niż w/w kwocie tj.: 168.207,- zł.

Działając na podstawie art. 216 i art. 274b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - oraz art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. stanowił: "Zwrot różnicy podatku następuje na rachunek bankowy podatnika w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, urząd skarbowy może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Jeżeli przeprowadzone postępowanie wykaże zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej odsetkom stosowanym w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub jego rozłożenia na raty" - Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 26 lipca 2002 r. postanowienie w przedmiocie przedłużenia ustawowego terminu zwrotu bezpośredniego za kwiecień 2002 r. w kwocie 132.548,00 zł do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego.

Prawidłowość rozliczenia Spółki Cywilnej "A" w podatku od towarów i usług m.in. za kwiecień 2002 r. była przedmiotem postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego przed pierwszą oraz drugą instancją. Ostatecznie decyzjami z dnia 18 listopada 2013 r., nr [...] oraz nr [...] wydanymi na byłych wspólników spółki B. K. i M. N. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił, z uwagi na przedawnienie, decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2007 r. w przedmiocie rozliczenia Spółki Cywilnej "A" w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2002 r. i orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej B. K. i M. N. - byłych wspólników Spółki Cywilnej "A" za zaległości podatkowe tej zlikwidowanej Spółki i umorzył postępowanie w tym zakresie. Decyzje organu drugiej instancji zostały odebrane przez M. N. w dniu 21 listopada 2013 r., a B. K. – 22 listopada 2013 r.

Pismem z dnia 25 listopada 2013 r. uzupełnionym pismem z dnia 6 grudnia 2013 r. B. K. złożył wniosek o zwrot na podany rachunek bankowy wykazanej przez zlikwidowaną Spółkę Cywilną "A" nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę m.in. za kwiecień 2002 r. w kwocie 168.207,- zł.

Pismem z dnia 13 stycznia 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomił B. K. o dokonanym w dniu 13 stycznia 2014 r. zwrocie z tytułu podatku od towarów i usług m.in. za kwiecień 2002 r. w kwocie 168.190,18 zł (tj. w proporcji do posiadanych w Spółce udziałów: 99,99%). Jednocześnie organ pierwszej instancji wskazał, iż w/w zwrot jest zgodny z pismem strony z dnia 6 grudnia 2013 r.

Następnie pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. B. K. i M. N. w związku z dokonanymi w dniu 13 stycznia 2014 r. przez Urząd Skarbowy wypłatami (wyszczególnionymi w w/w piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r.) wnieśli o zwrot niewypłaconych do tej pory kwot z nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę wykazanych przez zlikwidowaną spółkę "A" s.c. B. K. i M. N., w tym za kwiecień 2002 r. w kwocie 132.548,00 plus odsetki ustawowe.

Naczelnik Urzędu Skarbowego - w oparciu o przepis art. 208 Ordynacji podatkowej - decyzją nr [...] z dnia 4 czerwca 2014 r., umorzył postępowanie z w/w wniosku wniesionego przez B. K. i M. N. pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Organ pierwszej instancji stwierdził bowiem, że zwroty bezpośrednie wynikające z deklaracji VAT-7 za kwiecień i listopad 2002 r. zostały zrealizowane w dniu 13 stycznia 2014 r. -zatem ponowne żądanie byłych wspólników Spółki Cywilnej "A" zawarte w piśmie z dnia 18 kwietnia 2014 r., "obliguje" Naczelnika Urzędu Skarbowego do umorzenia postępowania z wniosku z dnia 18 kwietnia 2014 r.. Art. 208 ust. 1 ustawy stanowi bowiem, że w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. B. K. - były wspólnik S.C. "A" złożył odwołanie od w/w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 czerwca 2014 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła, obrazę przepisów prawa procesowego, w tym art. 81b § 2 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 15 września 2014 r., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 czerwca 2014 r. m.in. w części dotyczącej kwietnia 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że B. K. otrzymał zwrot bezpośrednie podatku od towarów i usług m.in. za kwiecień 2002 r., jednak wysokość wskazanej przez byłych wspólników w w/w wniosku kwoty nadwyżki podatku naliczonego na należnym do zwrotu i odsetek za ten miesiąc była inna niż zwróconych przez organ pierwszej instancji w dniu 13 stycznia 2014 r. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, nie można uznać, iż postępowanie z w/w wniosku z dnia 18 kwietnia 2014 r. B. K. i M. N. winno zostać umorzone, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W konsekwencji w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji powinien zebrać kompletny materiał dowodowy i zająć jednoznaczne stanowisko w kwestii zasadności przedmiotowego wniosku byłych wspólników zlikwidowanej Spółki Cywilnej "A" B. K. i M. N. złożonego pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 13 marca 2015 r. odmówił wypłaty wnioskowanych przez B. K. i M. N. byłych wspólników Spółki Cywilnej "A" m.in. niewypłaconej do dnia złożenia wniosku, kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2002 r. w wysokości 132.548,- zł wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę.

Uzasadniając decyzję w powyższym zakresie organ pierwszej instancji powołując się na przepisy Ordynacji podatkowej - w tym w szczególności art. 81 § 4 pkt 1 i 2 oraz art. 81b § 1 - stwierdził, że korekta deklaracji VAT-7 za kwiecień 2002 r. złożona w dniu 21 czerwca 2002 r. przez byłych wspólników zlikwidowanej S.C. "A", nie mogła wywołać skutków prawnych w momencie jej złożenia z uwagi na trwające postępowanie kontrolne, a następnie postępowanie podatkowe. Skutki prawne wywołała dopiero - zgodnie z wolą strony potwierdzoną w piśmie z dnia 25 listopada 2013 r., w którym podatnik wnioskował o zwrot podatku VAT za kwiecień 2002 r. w wysokości wykazanej w tej korekcie (168.207,- zł) - w momencie uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 28 grudnia 2007 r. i umarzającej postępowanie m.in. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatnika w podatku od towarów i usług za kwiecień 2002 r. W/w decyzję organu drugiej instancji z dnia 18 listopada 2013 r. "umarzającą" postępowanie m.in. za kwiecień 2002 r. B. K. odebrał w dniu 22 listopada 2013 r..

Ponieważ w dniu 13 stycznia 2014 r. zwrócono B. K. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (168.190,18 zł) wynikającą z w/w korekty deklaracji z dnia 21 czerwca 2002 r., tj. w terminie 60 dni od dnia odbioru decyzji, zatem - zdaniem organu pierwszej instancji - odsetki za ten okres są nienależne.

Pismem z dnia 2 kwietnia 2015 r. uzupełnionym pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. B. K. złożył odwołanie od w/w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, w tym:

- art. 81 § 2 pkt 1 i 4 i § 4 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. przez bezzasadne uznanie, iż tryb korekty deklaracji określony w tym przepisie dotyczył podatników, którzy w pierwotnie złożonej deklaracji wykazali kwotę podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej. Zdaniem odwołującego się nawet jeśli wskazany wyżej przepis znalazłby zastosowanie do korekty wysokości deklarowanego zwrotu podatku in plus, to organ podatkowy bezzasadnie przyjął, iż korekta deklaracji VAT-7 za kwiecień 2002 r., złożona przez spółkę w dniu 21 czerwca 2002 r. tj. w toku postępowania podatkowego, wywołała skutki prawne po jego zakończeniu, a w konsekwencji, że odsetki z tytułu przedłużenia terminu deklarowanego zwrotu bezpośredniego podatku winny być naliczone od chwili zakończenia tego postępowania.

Zarzucając powyższe B. K. wniósł o uchylenie wskazanej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

W ocenie odwołującego się przepis wskazany przez organ podatkowy jako podstawa uznania skuteczności korekty deklaracji VAT-7 za kwiecień 2002 r., nie może w przedmiotowej sprawie znaleźć zastosowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 81 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługuje podatnikom, którzy w złożonej deklaracji wykazali zobowiązanie podatkowe w wysokości mniejszej od należnej, albo kwotą nadpłaty w wysokości większej. Zakres dyspozycji tego przepisu wyłącza więc jego zastosowanie do podatników, którzy w pierwotnie złożonej deklaracji wykazali kwotę podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Dlatego - zdaniem podatnika - nie mógł on stanowić podstawy skutecznego dokonania korekty wysokości zwrotu za kwiecień 2002 r. (in plus), w kształcie złożonym przez stronę.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 29 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy - w części dotyczącej kwietnia 2002 r. w/w decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 marca 2015 r. w przedmiocie odmowy wypłaty wnioskowanych przez B. K. i M. N. byłych wspólników Spółki Cywilnej "A" niewypłaconych do dnia złożenia wniosku, kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę, wykazanych przez zlikwidowaną Spółkę:

- za kwiecień 2002 r. w kwocie 132.548,- zł plus odsetki ustawowe,

- za listopad 2002 r. w kwocie 56.100,- zł plus odsetki ustawowe.

W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko, że zwrot kwoty podatku wykazanego w korekcie deklaracji VAT za kwiecień 2002 r. został dokonany w wysokości wskazanej w deklaracji korygującej w terminie. Zatem stronie nie przysługuje prawo do odsetek.

B. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skargę na w/w decyzję organu odwoławczego z dnia 29 czerwca 2015 r. zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego:

1) art. 81 § 2 pkt 1 i § 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym w czerwcu 2002 r. przez bezzasadne uznanie, iż tryb korekty deklaracji określony w tym przepisie dotyczył podatników, którzy w pierwotnie złożonej deklaracji wykazali kwotę podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej (korekta in plus) oraz przez bezzasadne przyjęcie, iż korekta deklaracji VAT-7 za kwiecień 2002 r., złożona przez spółkę w toku postępowania podatkowego, w dniu 21 czerwca 2002 r. wywołała skutki prawne po jego zakończeniu, a w konsekwencji, że odsetki z tytułu przedłużenia terminu deklarowanego zwrotu bezpośredniego podatku naliczone winny być od chwili zakończenia tego postępowania,

2) art. 81 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. Ordynacja podatkowa przez oparcie rozstrzygnięcia na błędnym założeniu, iż to wola podatnika, wyrażona w żądaniu zwrotu podatku, wynikającego z treści korekty deklaracji, decyduje o jej skuteczności, a co za tym idzie o wysokości przypadającego zwrotu.

Podnosząc powyższe zarzuty podatnik wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo,

2) zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi i w piśmie procesowym do Sądu podtrzymał stanowisko, że złożona w dniu 21 czerwca 2002 r. korekta deklaracji VAT-7 za kwiecień 2002 r. nie może być skuteczna. Tym samym w mocy pozostaje pierwotna deklaracja, a co za tym idzie zasadną jest wypłata odsetek z tytułu zwłoki w wysokości deklarowanego zwrotu podatku za kwiecień 2002 r.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi w trybie art. 54 ust. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość rozstrzygnięcia dokonanego przez organy podatkowe w przedmiocie odmowy wypłaty wnioskowanej przez B. K. i M. N. niewypłaconej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy, wraz z ustawowymi odsetkami.

Kwota zwrotu bezpośredniego została wykazana w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2002 r. złożonej przez byłą Spółkę Cywilną "A" B. K. i M. N. przed wszczęciem postępowań kontrolnych i podatkowych.

Następnie po wszczęciu kontroli podatkowej Spółka złożyła w dniu 21 czerwca 2002 r. korektę deklaracji VAT-7 za kwiecień 2002 r., w której wykazała m.in. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wyższej kwocie.

Prawidłowość rozstrzygnięcia w zakresie rozliczenia Spółki w przedmiocie rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług m.in. za kwiecień 2002 r. była przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego i ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 18 listopada 2013 r., uchylił z uwagi na przedawnienie, decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2007 r. w przedmiocie rozliczenia Spółki w podatku od towarów i usług m.in. za kwiecień 2002 r. i orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej B. K. i M. N. - byłych wspólników Spółki Cywilnej "A" za zaległości podatkowe tej zlikwidowanej Spółki i umorzył postępowanie w tym zakresie.

W dniu 13 stycznia 2014 r. zwrócono B. K. z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2002 r. kwotę 168.190,18 zł (tj. w proporcji do posiadanych w Spółce udziałów 99,99%).

Niespornym jest, że w dacie złożenia przez S.C. "B. K. i Spółka" deklaracji podatkowej VAT-7 za kwiecień 2002 r. kwestie korekty deklaracji normował art. 81 Ordynacji podatkowej, który stanowił w § 2, że "Uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługuje:

1) podatnikom, którzy w złożonej deklaracji wykazali zobowiązanie podatkowe w wysokości mniejszej od należnej albo kwotę nadpłaty bądź podatku przypadającego do zwrotu w wysokości większej od należnej,

2) płatnikom lub inkasentom - w przypadkach określonych w art. 79 § 2 pkt 2.

Z § 4 art. 81 Ordynacji podatkowej wynikało, że "uprawnienie, o którym mowa w § 2:

1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej albo skarbowej - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola,

2) przysługuje nadal - zakresie, w jakim organ podatkowy w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej albo skarbowej nie stwierdził naruszenia prawa lub nie wydał decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej".

Zwrócić należy uwagę, że z dniem 1 stycznia 2003 r. (Dz. U. 2002.169.1387, art. 1) dodany został art. 81 a i b Ordynacji podatkowej. I tak, art. 81a O.p. stanowił:

§ 1 "Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, mogą skorygować uprzednio złożone zeznanie (deklarację), jeżeli:

1) w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali kwotę nadpłaty w wysokości mniejszej od należnej,

2) w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3 wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek,

3) w złożonej deklaracji wykazali zobowiązanie podatkowe w wysokości niższej od należnej albo kwotę nadpłaty lub zwrotu podatku w wysokości większej od należnej.

§ 2. Uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługuje:

1) płatnikom, jeżeli w złożonej deklaracji wykazali:

a) podatek pobrany w wysokości mniejszej lub większej od należnej,

b) podatek należny w wysokości mniejszej lub większej od pobranej,

2) inkasentom, jeżeli w złożonej deklaracji wykazali:

a) podatek należny w wysokości mniejszej od pobranej,

b) podatek w wysokości mniejszej lub większej od pobranej".

Art. 81 b § 1 Ordynacji podatkowej przewidywał natomiast, że uprawnienie, o którym mowa w art. 81 a:

1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola,

2) przysługuje nadal - w zakresie, w jakim w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej nie stwierdzono naruszenia prawa lub nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 2. Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych.

W dacie doręczenia (M. N. w dniu 21 listopada 2013 r. oraz B. K. w dniu 22 listopada 2013 r.) wspólnikom S.C. "A" decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 listopada 2013 r., którą uchylił z uwagi na przedawnienie, decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2007 r. w przedmiocie rozliczenia Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2002 r. i orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej B. K. i M. N. - byłych wspólników Spółki Cywilnej "A" za zaległości podatkowe tej zlikwidowanej Spółki i umorzył postępowanie w tym zakresie - art. 81 b Ordynacji podatkowej brzmiał: "§ 1 Uprawnienie do skorygowania deklaracji,

1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej - w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą;

2) przysługuje nadal po zakończeniu:

a) kontroli podatkowej,

b) postępowania podatkowego - w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 2 Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych.

§ 3 (uchylony)".

Wskazana powyżej ewolucja przepisów regulujących kwestie zasad korygowania deklaracji podatkowych nie zmienia jednak tego, że dla oceny skuteczności korekty istotne są te przepisy prawa, które obowiązywały w dacie jej złożenia.

W niniejszej sprawie, tj. w 2002 r. uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługiwało podatnikom na podstawie art. 81 § 2 pkt 1 O.p. w ówczesnym brzmieniu, tj. podatnikom, którzy w złożonej deklaracji wykazali zobowiązanie podatkowe w wysokości mniejszej od należnej, albo kwotę nadpłaty w wysokości większej.

Zakres tego przepisu wyłącza więc jego zastosowanie do podatników, którzy w pierwotnie złożonej deklaracji wykazali kwotę podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej, jak w rozpatrywanej sprawie. Dlatego uznać należy, że nie mógł on stanowić podstawy skutecznego dokonania korekty wysokości zwrotu za kwiecień 2002 r. w kształcie złożonym przez stronę.

Oznacza to, że brak jest podstaw prawnych do uznania, że korekta deklaracji złożona przez stronę w dniu 21 czerwca 2002 r. była skuteczna.

Powyższe zdaniem Sądu nie pozwala uznać słuszności koncepcji zaprezentowanej w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy w zakresie zawieszenia prawa do składania korekty. Argumentację tą należy uznać za całkowicie nietrafną, bowiem przepis art. 81 § 4 pkt 1 O.p. w brzmieniu z roku 2002 nie mógł "zawieszać" uprawnienia do korekty deklaracji w sytuacji, gdy prawa do korekty strona nie posiadała (art. 81 § 2 pkt 1 O.p.).

Reasumując, organ będzie zobligowany do ponownego rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku VAT za kwiecień 2002 r. mając na uwadze kwotę wykazaną przez podatnika w deklaracji dotyczącej tego miesiąca z 5 czerwca 2002 r. z uwzględnieniem kwoty odsetek liczonych od upływu terminu do zwrotu 23 lipca 2002 r. do dnia zwrotu.

Dodać należy, że organ nie był w żaden sposób związany kwotą określoną we wniosku strony o zwrot podatku po zakończeniu postępowania wymiarowego decyzją z 18 listopada 2013 r. Organ bowiem powinien zwrócić kwotę prawidłową, wynikającą ze skutecznej prawnie deklaracji podatkowej.

Mając to na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jako wydana z naruszeniem prawa, powinna zostać uchylona (art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a.).

W wyroku orzeczono także o kwocie kosztów postępowania mając na uwadze, że sprawa objęta jest wpisem stałym (§ 2 ust. 3 pkt 13 rozp. RM z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Koszty zastępstwa procesowego reguluje natomiast przepis art. 200 i 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia MS z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).