Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 650/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 145 par. 1 pkt 2, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 16 par. 1, art. 127 par. 1, art. 134, art. 138 par. 1, art. 217, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 269
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 115 ust. 2 i 3, art. 111 pkt 3, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: par. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 23 poz 137
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby  wojskowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej; I. stwierdza nieważność decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2012 r. wydanym na podstawie art. 111 pkt 3 i art. 115 ust. 2 i 3 oraz art. 122 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 z późn. zm.) oraz § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dna 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, Dowódca [...] Bazy Lotnictwa Taktycznego stwierdził fakt zwolnienia z zawodowej służby wojskowej M. H. M. z dniem 5 stycznia 2012 r., wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej.

Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wniósł do Dowódcy [...] Skrzydła Lotnictwa Taktycznego w P. M. M. podnosząc, iż zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku, o których mowa w art. 111 pkt 3 tej ustawy następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się (z dniem, w którym decyzja stałą się ostateczna). Tymczasem orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia 5 stycznia 2012 r. nie zostało ogłoszone stronie, a jego doręczenie nastąpiło dopiero w dniu 23 stycznia 2012 r. Z tym też dniem orzeczenie to uzyskało przymiot prawomocności (ostateczności). Tym samym, w ocenie M. M., rozkaz personalny o zwolnieniu go ze służby wojskowej został wydany przedwcześnie, czyli przed uprawomocnieniem się orzeczenia komisji lekarskiej.

Strona podniosła nadto, że zaskarżony rozkaz personalny nie zwiera wszystkich wymaganych elementów decyzji administracyjnej określonych w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego czyli uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o prawie odwołania. M. M. zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 zd. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez decyzję należy rozumieć również rozkaz personalny.

Decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6 ust. 2, art. 8 ust. 1 i 2 art. 111 pkt 3, art. 115 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] odmówił uwzględnienia wniesionego odwołana.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia 5 stycznia 2012 r. było ostateczne, co w końcowej części orzeczenia wyraźnie zaznaczono. Organ wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie znajdują uregulowania art. 115 ust. 2 powoływanej ustawy, który stanowi, że zwolnienie żołnierza ze służby następuje z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna. W tym przypadku tą decyzją było orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. Zatem w rozkazie personalnym prawidłowo ustalono datę zwolnienia ze służby wojskowej. Z kolei data doręczenia pisemnego orzeczenia nie ma znaczenia dla określenia daty zwolnienia.

Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] uznał, iż zarzut odwołania, dotyczący braku uzasadnienia nie jest zasadny, bowiem skoro zwolnienie następuje z mocy prawa, a nie jest decyzją uznaniową, to wystarczyło tylko przytoczenie okoliczności, z której wynikało to zwolnienie z mocy prawa i to w rozkazie uczyniono.

Jednocześnie organ stwierdził, iż zasadny jest zarzut dotyczący braku pouczenia o możliwości odwołania się od rozkazu. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rozkazy personalne posiadają przymiot decyzji administracyjnej, a więc są zaskarżalne w trybie postępowania administracyjnego. Możliwość odwołania jasno określa też art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, który stanowi, że we wszystkich sprawach określonych w ustawie służy żołnierzom prawo odwołania od wydanych decyzji, poza decyzjami w sprawach wymienionych w ust. 2, w którym nie wymieniono spraw zwolnienia ze służby wojskowej. W tej sytuacji bez względu na to czy zwolnienie ma charakter decyzji czy rozkazu podlega ono prawu do złożenia odwołania. Wynika to również z faktu, że rozkaz taki zmienia dotychczasowy stan prawny stosunku służbowego żołnierza i konstytuuje nowy, a takie skutki mogą wywierać tylko akty administracyjne o właściwościach decyzji. Skoro tak, to kierowane do zainteresowanego żołnierza nawet w postaci wyciągu z rozkazu rozstrzygnięcia muszą zawierać pouczenie o możliwości i trybie odwołania.

Zdaniem organu, jakkolwiek zaskarżony rozkaz personalny dotknięty był istotną wadą, nie zawierał pouczenia o możliwości i trybie odwołania, ale pomimo braku tego pouczenia strona odwołanie takie złożyła, a organ II instancji merytorycznie je rozpatrzył. Tak więc istotna wada prawna rozkazu została przez te działania naprawiona i z tego powodu nie ma podstaw do jego uchylenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M. powtórzył zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. przez brak sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego do rozkazu personalnego z dnia 23 stycznia 2012 r.

Ponadto zarzucił, iż zaskarżona decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 K.p.a. Konstrukcja rozstrzygnięcia zastosowana przez organ II instancji – odmowa uwzględnienia odwołania – nie jest prawnie dopuszczalna – nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 § 1 K.p.a. Powyższe naruszanie stanowi, rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Ponadto skarżący zarzucił, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 K.p.a. nie precyzując który punkt tego przepisu przyjął jako podstawę swojego rozstrzygnięcia. Nadto decyzja ta nie zawiera uzasadnienia prawnego.

Odpowiadając na skargę pełnomocnik Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż zarzuty skargi są nieusprawiedliwione gdyż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokładnie przeanalizował wszystkie elementy stanu faktycznego sprawy na tle obowiązujących przepisów i wskazał dlaczego argumenty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.

Pełnomocnik organu stwierdził, iż nieprawidłowe są rozważania Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] dotyczące braku w rozkazie personalnym z dnia 23 stycznia 2012 r. pouczenia o możliwości wniesienia odwołania. Wyjaśnił, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sadów administracyjnych rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych na podstawie art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie może być utożsamiany z rozkazem personalnym w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy i nie stanowi on decyzji administracyjnej. W tej sytuacji odwołanie strony od rozkazu z dnia 23 stycznia 2012 r. tym bardziej nie zasługiwało na uwzględnienie.

W piśmie procesowym 27 sierpnia 2012 r. M. M. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji powtarzając argumentacje zawarta w skardze oraz złożył wniosek o ukaranie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. grzywną z tytułu niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy w terminie 30 dni od wniesienia skargi.

Zarządzeniem sędziego z dnia 5 września 2012 r. z akt niniejszej sprawy wyłączono materiały dotyczące wniosku o ukaranie organu grzywną z tytułu niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy w terminie 30 dni od wniesienia skargi i zarejestrowano je w repertorium SO tutejszego Sądu celem odrębnego rozpoznania powyższego wniosku.

Obecny na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż skoro na ostateczne w administracyjnym toku instancji orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to orzeczenie to uprawomocnia się dopiero w sytuacji gdy skarga taka nie zostanie wywiedziona lub zostanie rozpoznana i oddalona. Tym samym rozkaz ewidencyjny był przedwczesny. Nadto pełnomocnik wskazał, iż M. M. nie wniósł skargi na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, gdyż został wprowadzony w błąd rozkazem ewidencyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Na wstępie dalszych rozważań wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Co istotne na gruncie przedmiotowej sprawy, zgodnie z art. 134 P.p.s.a. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżona decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w P. został wydana na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. po rozpoznaniu przez organ odwołania M. M. od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] 2012 r. Dowódcy [...] Bazy Lotnictwa Taktycznego.

Abstrahując w tym miejscu od rozważań dotyczących zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 K.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia niewymienionego w tym przepisie, Sąd pragnie zwrócić uwagę, iż zgodnie z treścią art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie przysługuje od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji. Odwołanie jako środek zaskarżenia jest instytucją procesową, za pomocą której uprawnione podmioty mogą żądać weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych (decyzji administracyjnych) w celu ich kasacji lub reformacji (patrz A. Wróbel: "Komentarz aktualizowany do art.127 kodeksu postępowania administracyjnego", 2012 r., System Informacji Prawnej LEX). Z brzmienia art. 127 K.p.a. wynika także, iż odwołanie nie przysługuje od czynności organu administracyjnego, która nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną (patrz B. Adamiak, w B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 r., s. 502; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. I OSK 910/07 dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Na gruncie rozpatrywanej sprawy kwestią istotną dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jest ustalenie czy rozkaz personalny nr [...] Dowódcy [...] Bazy Lotnictwa Taktycznego stanowił decyzję w rozumieniu art. 127 K.p.a. i czy stronie w ogóle przysługiwało od niego odwołanie do właściwego organu.

Zauważyć należy, iż podstawę prawną wydanego rozkazu stanowił art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 z późn. zm.) zgodnie, z którym przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych. Z kolei ust. 2 art. 115 omawianej ustawy stanowi, iż zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Zgodnie zaś z art. 111 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – do którego między innymi odsyła przywołany wyżej art. 115 ust. 2 tej samej ustawy – żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby woskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. Jednocześnie art. 5 ust. 1 tej samej ustawy stanowi, że zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie, a orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją.

W tym miejscu nadmienić należy, iż w świetle definicji ustawowej zawartej w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ilekroć w tej ustawie mowa jest o decyzji to należy przez to rozumieć również rozkaz personalny. Jednakże ustawa nie zawiera definicji pojęcia rozkazu personalnego wydanego dla celów ewidencyjnych.

Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych o którym mowa w art. 115 ust. 3 powoływanej ustawy nie może być utożsamiany z rozkazem personalnym w rozumieniu 6 ust 2 pkt 2 i nie stanowi on decyzji administracyjnej.

Zauważyć bowiem należy, iż zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych następuje z mocy prawa. Wydawany w takiej sytuacji rozkaz o zwolnieniu ze służby (rozkaz personalny wydawany do celów ewidencyjnych) nie wpływa na prawa i obowiązki skarżącego wynikające z przepisów prawa, ponieważ nawet gdyby rozkaz taki nie został wydany, to i tak z dniem uzyskania przez orzeczenie komisji lekarskiej przymiotu ostateczności nastąpiłby skutek prawny w postaci zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej (art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby wojskowej z uwagi na ustalenie przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby żołnierza zawodowego wydawany jest w celach porządkowych, ewidencyjnych. Potwierdza on jedynie to co nastąpiło z mocy samego prawa. Cel ewidencyjny oznacza wyłącznie zarejestrowanie faktu, że żołnierz został zwolniony (stosunek służbowy został rozwiązany ), a nie zwolnienie powodujące rozwiązanie stosunku służbowego. Skoro zaś rozkaz personalny podjęty na podstawie art. 111 pkt 3 i art. 115 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wydawany jest dla celów porządkowych, to nie stanowi on decyzji administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. I OSK 815/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 1090/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 1784/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. II SA/Wa 2029/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 października 2011 r., sygn. II SA/Go 591/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., sygn. II SA/Wa 21/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. II SA/Po 4/12 - wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei w wyroku z dnia 25 marca 2011 r., sygn. I OSK 1683/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż określenie "rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych" powinno być rozumiane w znaczeniu "poświadczenia", aktu zbliżonego swym charakterem do zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a. z tą różnicą, iż wydawane jest one w sferze wewnętrznej działania administracji i w dodatku z urzędu, a nie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych nie może być uznany za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 K.p.a. (orzeczenie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji uznać należy, iż stronie nie przysługiwało odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy [...] Bazy Lotnictwa Taktycznego, a organ odwoławczy - Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] powinien był, na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania wniesionego przez M. M.. W świetle treści art. 127 § 1 K.p.a. niedopuszczalne jest bowiem odwołanie od czynności organu administracyjnego nie będącej decyzją.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 127 § 1 k.p.a. i art. 134 k.p.a., co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a w konsekwencji daje podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej kwestii naruszenia przepisów art. 107 i 138 K.p.a. oraz kwestii przedwczesnego wydania przedmiotowego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] 2011 r. należy podkreślić, że w konsekwencji przyjętej przez Sąd wykładni powołanych powyżej przepisów, okoliczność ta nie ma w sprawie żadnego znaczenia.

Pamiętać przy tym trzeba, iż na mocy art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją i co za tym idzie uzyskanie przez to orzeczenie przymiotu ostateczności, a nie jego prawomocność rozumiana w sposób inkryminowany przez skarżącego rodzi skutki określone w art. 115 ust. 2 tej samej ustawy.

Inaczej rzecz ujmując, w przypadku ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby (art. 111 pkt 3 ustawy), zwolnienie z zawodowej służby wojskowej - na mocy art. 115 ust. 2 powołanej ustawy, następuje z dniem, w którym orzeczenie to (będące w istocie decyzją) stało się ostateczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. II SA/Ol 568/10, publ. Lex nr 666094).

Mając bowiem na uwadze celowość zwolnienia ze służby żołnierza, który nie może pełnić służby ze względu na orzeczoną niezdolność do jej pełnienia, trudno byłoby uznać za racjonalne przyjęcie, że w przepisie art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych chodzi o takie rozumienie prawomocności jakie proponuje skarżący, to jest jako dotyczące decyzji od której nie wniesiono skargi do sądu administracyjnego, lub która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Potwierdzeniem takiego stanowiska może być treść § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniana żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), który posługuje się pojęciem ostateczności (a nie prawomocności) decyzji wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do zawodowej służby wojskowej. W niniejszej sprawie orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia 5 stycznia 2012 r., jako orzeczenie organu odwoławczego, stało się ostateczne w dniu jego wydania, bowiem zgodnie z art. 16 § 1 zd. 1 K.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 lipca 2010 r. o sygn. akt II SA/Ol 568/10 – dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto warto zauważyć, że prawomocność orzeczenia, o jakiej stanowi przepis art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, oznacza jego ostateczność. Zgodnie bowiem z treścią art. 269 K.p.a., decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne, chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu wpływu terminu do wniesienia skargi.

O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.