Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1453/95
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 1996-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: par. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 1 poz. 4
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1989 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Teza: 1. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne z tytułu świadczeń dokonanych w ramach tej działalności, tak więc bez znaczenia dla powstania zobowiązania podatkowego jest fakt, że wykazane w deklaracji i wynikające z faktur należności nie zostały w istocie przez podatnika odebrane.

2. W myśl par. 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1989 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U 1990 nr 1 poz. 4 ze zm./, w brzmieniu tego rozporządzenia obowiązującym w 1993 r. odsetki pobiera się do dnia wniesienia podania o odroczenie płatności zaległości podatkowej.

TEZY

1. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne z tytułu świadczeń dokonanych w ramach tej działalności, tak więc bez znaczenia dla powstania zobowiązania podatkowego jest fakt, że wykazane w deklaracji i wynikające z faktur należności nie zostały w istocie przez podatnika odebrane.

2. W myśl par. 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1989 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U 1990 nr 1 poz. 4 ze zm./, w brzmieniu tego rozporządzenia obowiązującym w 1993 r. odsetki pobiera się do dnia wniesienia podania o odroczenie płatności zaległości podatkowej.


SENTENCJA

oddala skargę.


UZASADNIENIE

Izba skarbowa utrzymała w mocy decyzję urzędu skarbowego z dnia 4 października 1994 r. w części dotyczącej naliczenia Romanowi S. odsetek za zwłokę od nie uiszczonej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W uzasadnieniu izba wskazała, że decyzją z dnia 26 lipca 1993 r. urząd skarbowy odroczył Romanowi S. do 25 września 1993 r. płatność zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych należnej za czerwiec 1993 r., obliczonej od przychodów wynikających z faktur za wykonane roboty na rzecz przedsiębiorstwa zagranicznego. Ponieważ w odroczonym terminie należność ta nie została przez podatnika uiszczona, powstała zaległość, od której zgodnie z art. 20 ustawy o zobowiązaniach podatkowych pobiera się odsetki za zwłokę. Zważywszy, że obowiązek uiszczenia zaliczki upłynął 20 lipca 1993 r., odsetki należą się za okres od dnia następującego po tym dniu do 20 października 1993 r., tj. do dnia złożenia przez podatnika deklaracji w podatku dochodowym za wrzesień 1993 r., w którym wykazano stratę będącą następstwem zmniejszenia przychodów na skutek anulowania faktur wystawionych dla przedsiębiorstwa zagranicznego, których jednostka ta nie zrealizowała.

W skardze od tej decyzji Roman S. domagał się jej uchylenia. Przyznając fakt nieuregulowania w odroczonym terminie zaliczki na podatek dochodowy należnej za czerwiec 1993 r., podniósł, że w wyniku nieuregulowania przez firmę należności za wykonane roboty poniósł znaczne straty i pozostaje zadłużony także z tytułu zakupu materiałów dla tej firmy; obciążenie go odsetkami od zaległej zaliczki na podatek dochodowy pogarsza zaś jego sytuację finansową.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Bezsporne w rozpatrywanej sprawie jest, że prowadzący działalność gospodarczą Roman S. w deklaracji podatkowej za czerwiec 1993 r. wykazał uzyskanie przychodu z tytułu wystawionych przez siebie faktur za usługi świadczone przedsiębiorstwu zagranicznemu, od którego określił należny w formie zaliczki podatek dochodowy. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne z tytułu świadczeń dokonanych w ramach tej działalności. Bez znaczenia dla powstania zobowiązania podatkowego pozostawał więc fakt, że wykazane w deklaracji i wynikające z tych faktów należności nie zostały w istocie przez podatnika odebrane.

Wprowadzając w art. 44 obowiązek uiszczenia przez podatników prowadzących działalność gospodarczą zaliczek na podatek dochodowy, omawiana ustawa jednocześnie określiła, iż zaliczki miesięczne za okres od stycznia do listopada powinni oni wpłacać bez wezwania, w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, nie uiszczenie zaś ich w tym terminie powoduje, że zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, staje się ona zaległością podatkową, od której w myśl art. 20 tej ustawy, pobiera się odsetki za zwłokę.

Wniesienie podania o odroczenie płatności zaległości podatkowej, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, powoduje, że w myśl par. 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1989 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1990 nr 1 poz. 4 ze zm./, w brzmieniu tego rozporządzenia obowiązującym w 1993 r., odsetki pobiera się do dnia wniesienia tego podania. Niedotrzymanie terminu, do którego płatność podatku /zaległość podatkowa/ została odroczona, powoduje z kolei, że stosownie do par. 13 ust. 2 i 5 wymienionego rozporządzenia, od nie zapłaconej kwoty zaległości pobiera się odsetki za zwłokę, licząc od następnego dnia po upływie terminu płatności wynikającego z decyzji ustalającej wysokość zobowiązania lub określonego w odrębnych przepisach, z których wynika obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego bez uprzedniego wydania decyzji, tak jak ma to właśnie miejsce w wypadku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu przychodów z działalności gospodarczej.

W kontekście tych przepisów za poprawne z punktu widzenia zawartych w nich uregulowań uznać zatem należy naliczenie skarżącemu odsetek od 21 lipca 1993 r. za zwłokę w uiszczeniu zaliczki należnej za czerwiec 1993 r. do czasu wykazania - w złożonej 20 października 1993 r. deklaracji za wrzesień 1993 r. - straty z tytułu anulowania niezapłaconych faktur wystawionych dla przedsiębiorstwa zagranicznego.

Podniesione w skardze okoliczności dotyczące trudnej sytuacji finansowej skarżącego i rozmiarów strat powstałych w następstwie nieuzyskania należnych kwot nie mogą powodować odstąpienia od wymierzenia odsetek za zwłokę w uiszczeniu zaległości podatkowej, mogą one natomiast stanowić ewentualną przesłankę do ubiegania się przezeń w odrębnym postępowaniu o ich umorzenie na warunkach określonych w art. 13 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę jako nieuzasadnioną.