Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2849/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 i ust. 3 pkt 2; art. 189 ust. 3;
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] [...] (zwane dalej "Beneficjentem", "Skarżącym") - na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia [...] września 2010 r., realizowało projekt pn. "[...]". Jednym z elementów Umowy był m.in. załącznik w postaci Harmonogramu Płatności, który określał terminy złożenia przez Beneficjenta wniosków o płatność zarówno zaliczkową jak i pośrednią (w postaci refundacji lub rozliczenia zaliczki). Zgodnie z ww. Harmonogramem Beneficjent w dniu 9 grudnia 2010 r. otrzymał na podstawie wniosku o płatność nr [...] z dnia 25 listopada 2010 r. transze zaliczki w wysokości [...] zł, w tym [...] zł ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz [...] zł ze środków dotacji celowej. Jednocześnie, zgodnie z ww. dokumentem Beneficjent zgłosił gotowość rozliczenia zaliczki z końcem IV kwartału 2010 r., tj. do 31 grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] (zatytułowaną wezwanie do zapłaty) Polska Organizacja Turystyczna, działająca jako Instytucja Wdrażająca, na podstawie Umowy [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie systemu realizacji działania 6.4 Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponadregionalnym Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, na lata 2007-2013 zawartej pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego, a Polską Organizacją Turystyczną oraz upoważnienia, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm. dalej "uofp") udzielonego Aneksem nr 1 z dnia 10 grudnia 2010 r. do ww. umowy, określił Beneficjentowi zobowiązanie z tytułu nieterminowego złożenia wniosku o płatność w wysokości [...] zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W dniu [...] czerwca 2012 r. organ I instancji wydał decyzję administracyjną nr [...] określającą zobowiązanie w wysokości wyższej niż w poprzedniej decyzji, tj. w kwocie [...] PLN. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zaniechanie rozliczenia otrzymanej zaliczki przez Beneficjenta poprzez złożenie wniosku o płatność lub poprzez dokonanie zwrotu zaliczki w terminie do końca kwartału kalendarzowego, kwalifikuje się jako naruszenie Umowy i stanowi podstawę do naliczania odsetek zgodnie z § 6 ust. 10 Umowy o dofinansowanie.

Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. w mocy.

[...] [...] złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł, iż organ odwoławczy przyznał, że postępowanie wszczęte zostało przez Polską Organizację Turystyczną w zakresie zwrotu kwoty [...] zł., natomiast zaskarżona decyzja opiewała na kwotę [...] zł. W związku z powyższym skarżący wskazał, że skoro wszczęcie postępowania dotyczyło innej kwoty i nigdy nie zostało rozszerzone to fakt ten stanowi uchybienie organu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn.akt V SA/Wa 2673/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Polskiej Organizacji Turystycznej z dnia [...] czerwca 2012 r . Nr [...]. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie było wezwanie do zapłaty (decyzja organu I instancji) z dnia [...] grudnia 2011 r., w którym to Polska Organizacja Turystyczna wezwała skarżącego do zwrotu środków w kwocie [...] zł. z tytułu nieterminowego rozliczenia zaliczki przekazanej w dniu 9 grudnia 2010 r. Po ponownym rozpoznaniu odwołania skarżącego [...], Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Natomiast Polska Organizacja Turystyczna po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. określiła Województwu D. wysokość odsetek do zwrotu w kwocie [...] zł. z tytułu nieterminowego rozliczenia zaliczki przekazanej w dniu 9 grudnia 2010 r.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz to, że jak wynika z akt administracyjnych, [...] [...] nie zostało zawiadomione o zmianie przedmiotu sprawy, tj. o zmianie kwoty która przypadała do zwrotu, Sąd uznał, że organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę, po uchyleniu przez organ II, ustalając skarżącemu przypadającą do zwrotu w wysokości [...] zł (a nie jak w decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w wysokości [...] zł) zmienił przedmiot sprawy bez zawiadomienia o tym strony.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie pierwszą czynnością było wezwanie do zapłaty z dnia 22 grudnia 2011 r., w którym to Polska Organizacja Turystyczna wezwała skarżącego do zwrotu środków w kwocie 87.930,00 zł., a nie pismo z dnia 13 kwietnia 2012 r., w którym w ogóle nie wskazano kwoty przypadającej do zwrotu. W sprawie, w której uchylono decyzję I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania nie toczą się dwa odrębne postępowania, tj. jedno do wydania decyzji o uchyleniu decyzji I instancji, drugie toczące się w następstwie tego uchylenia. W niniejszej sprawie toczy się jedno postępowanie wszczęte pismem z dnia 22 grudnia 2012 r. i ono określa przedmiot postępowania. Tym samym organ I instancji zmieniając przedmiot postępowania, a organ II instancji nie zauważając powyższego, naruszyły art. 61 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Minister Rozwoju Regionalnego zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) dalej p.p.s.a., w zw. z art. 61 § 1 i 4 i art. 138 § 2 Kpa, przejawiające się w uznaniu, że zmiana kwoty przypadającej do zwrotu prowadzi do zmiany przedmiotu sprawy, o której to zmianie strona powinna być zawiadomiona, a w konsekwencji zmiana taka bez zawiadomienia strony powinna prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 189 ust. 3 uofp, polegające na uchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te w prawidłowy sposób określały wysokość należności do zwrotu, a tym samym dokonaniu wadliwej oceny całokształtu materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] [...] wniosło o jej oddalenie.

W wyniku rozpoznania sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwione podstawy, a zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn.akt II GSK 1618/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA wskazał, iż problem prawny, jaki zarysował się w sprawie dotyczył tego, czy zmiana kwoty określona w decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego przypadającej do zwrotu przez [...] [...] prowadzi do zmiany przedmiotu sprawy. NSA przyznał słuszność organowi administracji, który wskazał, iż organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę – na skutek uchylenia rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy - i zmieniając kwotę, która przypada do zwrotu nie zmienił przedmiotu sprawy. Organ I instancji w ponownym rozpatrzeniu sprawy miał obowiązek ponownie zbadać sprawę, wskutek czego miał obowiązek zweryfikować poprawność wcześniej określonej kwoty zobowiązania, a w przypadku ustalenia, iż w kwestii tej nastąpił błąd, organ miał obowiązek naliczenia odsetek w sposób przewidziany w przepisie art. 189 ust. 3 uofp. Żądanie odsetek w niższej wysokości stanowiłoby bowiem naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

NSA podkreślił, iż skarżący kasacyjnie organ prawidłowo zaznaczył, że sprawie, w której uchylono decyzję I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania nie toczą się dwa odrębne postępowania, a toczy się jedno, wszczęte pismem z dnia 22 grudnia 2011 r. określającym przedmiot postępowania.

NSA wskazał ponadto na wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. dalej "p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1618/13 wydanym w następstwie skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju Regionalnego.

Badając ponownie zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej należy wskazać, iż są one bezpodstawne.

Wbrew stanowisku Skarżącej, postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte prawidłowo. Sąd wyjaśnia, iż wszczęcie postępowania z urzędu wymaga określenia wraz z pierwszą czynnością procesową przedmiotu postępowania. Przedmiotem tym jest sprawa indywidualna podmiotu, w której organy administracyjny na podstawie przepisów prawnych powszechnie obowiązujących są władne podjąć decyzję administracyjną, orzekając w niej o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu, albo stwierdzając w niej o nie dopuszczalności takiego orzekania. Proces rozpoczęty zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, które zakreśla ramy postępowania, powinien zakończyć się konkretnym rozstrzygnięciem – decyzją wydaną po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i Sąd nie doszukał się uchybień w tym zakresie. Nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, iż skoro pierwsza decyzja Organu I instancji określała kwotę do zwrotu w wysokości [...] PLN, natomiast kolejna decyzja określała kwotę do zwrotu w wysokości [...] PLN, to postępowanie nie zostało nigdy wszczęte w zakresie kwoty [...] PLN. Należy wyjaśnić, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w związku z naruszeniem art. 189 ust. 3 uofp i nie dotyczyło tylko i wyłącznie samej kwoty, jaką powinien zwrócić podmiot, który naruszył wskazany przepis, ale przede wszystkim ustalenia, czy dopuścił się naruszenia tego przepisu i czy w związku z tym powstało w tym zakresie zobowiązanie. Dopiero po ustaleniu stanu faktycznego organ w decyzji określił kwotę do zwrotu. Organ I instancji mógł w tym zakresie zweryfikować swoje obliczenia kwoty przypadającej do zwrotu, tym bardziej, iż w pierwszej decyzji określił ją błędnie. Sprawa na skutek wydania przez Organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 Kpa, została przekazana do ponownego rozpatrzenia, w związku z czym Organ I instancji miał obowiązek zbadać ją ponownie, wskutek czego mógł stwierdzić nowe okoliczności w sprawie oraz mógł zweryfikować poprawność wcześniej określonej kwoty zobowiązania.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącej w kwestii wydania decyzji przez Organizację a nie Organ administracji publicznej Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z treścią art. 5 § 2 pkt 3 Kpa - Ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o organach administracji publicznej - rozumie się przez to ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2. Zgodnie natomiast z art. 1 pkt 2 Kpa, Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1. Zgodnie z tymi przepisami organami administracji publicznej w rozumieniu przepisów Kpa mogą być również podmioty, którym czynności załatwiania spraw administracyjnych zostały przekazane na mocy ustawy lub porozumienia.

W tej sytuacji należy stwierdzić, iż taką delegacją jest art. 61 ust. 1 pkt 1 uofp, zgodnie z którym organami I instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, są w stosunku do należności budżetu państwa - minister, wojewoda oraz inni dysponenci części budżetowych, a w przypadku płatności w ramach programów finansowanych ze środków europejskich - instytucje zarządzające, pośredniczące lub wdrażające, będące jednostkami sektora finansów publicznych, jeżeli instytucja pośrednicząca lub wdrażająca posiada upoważnienie od instytucji zarządzającej, lub – w przypadku instytucji wdrażającej - od instytucji pośredniczącej.

Wobec powyższego, Polska Organizacja Turystyczna (POT), działająca jako Instytucja Wdrażająca, na podstawie Umowy [...] z dnia 31 lipca 2009 r. w sprawie systemu realizacji działania 6.4 Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponadregionalnym Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, na lata 2007-2013 zawartej pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego (Instytucją Zarządzającą Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka) a POT oraz upoważnienia, o którym mowa w art. 61 ust. 1 uofp udzielonego Aneksem nr 1 z dnia 10 grudnia 2010 ww. umowy - jest w zakresie, o którym mowa w ww. przepisie organem pierwszej instancji właściwym do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60 uofp.

Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 3 pkt. 2 uofp organem odwoławczym jest organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.), zwanej dalej "uzpr" - od decyzji wydanej przez instytucję pośredniczącą lub wdrażającą. Tak więc, jeżeli z art. 61 ust. 1 pkt 1 uofp wynika, iż instytucja pośrednicząca lub wdrażająca, aby mogły wydawać decyzję administracyjną muszą posiadać upoważnienie od Instytucji Zarządzającej, a z art. 61 ust. 3 pkt. 2 uofp wynika, iż instytucja zarządzająca jest organem odwoławczym od decyzji wydanych przez instytucje pośredniczące lub wdrażające, to oczywistym jest, że decyzja wydana w I instancji jest decyzją wydaną w imieniu instytucji posiadającej upoważnienie, a nie w imieniu instytucji, która go udzieliła.

Jednocześnie, zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt. 4 uzpr, instytucja wdrażająca (w przedmiotowej sprawie POT) jest to podmiot publiczny lub prywatny, któremu na podstawie porozumienia lub umowy została powierzona, w ramach programu operacyjnego, realizacja zadań odnoszących się bezpośrednio do beneficjentów; instytucja wdrażająca (instytucja pośrednicząca II stopnia) pełni również funkcje instytucji pośredniczącej w rozumieniu art. 2 pkt 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. Z kolei zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o Polskiej Organizacji Turystycznej jest ona państwową osobą prawną, która na mocy art. 9 pkt 14 uofp zalicza się do sektora finansów publicznych.

Z powyższego wynika, iż POT jest Instytucją Wdrażającą oraz jednostką sektora finansów publicznych, co sprawia, iż na mocy w/w Umowy jest podmiotem uprawnionym do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie środków dotyczących finansowania projektów ze środków europejskich, jak również pochodzących z budżetu państwa.

Okoliczność braku powołania w podstawie prawnej decyzji Umowy [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie systemu realizacji działania 6.4 Inwestycje w produkty turystyczne oznaczeniu ponadregionalnym Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, na lata 2007-2013 zawartej pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego (Instytucją Zarządzającą POIG) a POT, nie pozbawia takiego upoważnienia. Słusznie zauważył Organ II instancji, iż uchylenie z tego powodu decyzji byłoby niezgodne z normą zawartą w art. 138 § 2 Kpa, która jednoznacznie wskazuje, iż Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. POT posiadała stosowne upoważnienie, a Organ II instancji będąc stroną tej umowy taką informację powziął z urzędu, w związku z czym prawidłowo uznał, iż niezasadne jest uchylanie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skoro z całą pewnością mógł sam zweryfikować tę okoliczność.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.10 § 1 Kpa Sąd wskazuje, iż również jest on bezpodstawny. Biorąc pod uwagę przebieg postępowania przed Organem I instancji należy stwierdzić, iż Organ ten wykonał spoczywający na nim obowiązek w Zawiadomieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak sprawy: [...]. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, iż Strona skorzystała z przysługującego jej prawa oraz, że chciała złożyć jakieś nowe dowody w sprawie. Dlatego słusznie organ uznał, iż zawiadomienie to spełniło warunek zawiadomienia Strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Ponadto, w sytuacji kiedy Strona w ww. zakresie przyjęła bierną postawę i nie wskazała, jakie czynności w wyniku działania Organu I instancji zostały jej uniemożliwione, a których przeprowadzenie mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie, nie może być traktowane jak naruszenie zasady czynnego udziału Strony w postępowaniu. Ponadto, w kwestii pozbawienia Strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, należy również zauważyć, iż Strona nie skorzystała z prawa do wypowiedzenia się i zapoznania z materiałem dowodowym na etapie rozpatrywania przez Organ odwoławczy odwołania od decyzji Organu I instancji z dnia 22 grudnia 2011 r. O takiej możliwości Strona została poinformowana zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...]. Strona także na etapie postępowania przed Organem odwoławczym nie skorzystała z prawa zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie przed wydaniem decyzji, w szczególności nie wskazała, jakie czynności chciała przeprowadzić oraz jakie wnioski dowodowe chciała złożyć. W utrwalonym już orzecznictwie przyjmuje się, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Powołując się w tym miejscu na uchwalę Siedmiu Sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 (ONSA i WSA 2005/4/66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 Kpa przepisu art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60) należy wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W rozpoznawanej sprawie taki związek nie został wykazany i zarzut naruszenia art.10 § 1 Kpa jest bezpodstawny, nie poparty żadnymi argumentami.

Przechodząc na grunt merytoryczny sprawy, należy na wstępie podkreślić, iż postępowanie administracyjne nie toczyło się w związku z wydatkowaniem części dotacji w sposób naruszający poprawność lub zgodności z celem wykorzystania środków przeznaczonych na realizację projektu. Postępowanie administracyjne prowadzone było w związku z określeniem zobowiązania z art. 189 ust. 3 uofp, będącego materialno-prawną podstawą do wszczęcia przedmiotowego postępowania oraz wydania decyzji. W sprawie nie wystąpiła konieczność zwrotu dofinansowania, a jedynie zwrotu kwoty odsetek określonych zgodnie z normą zawartą w art. 189 ust. 3 uofp.

Zgodnie z ww. przepisem, w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność. Aby ustalić, czy doszło do naruszenia tego przepisu, należało sięgnąć do przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 189 ust. 4 uofp, które określały terminy, w jakich beneficjent powinien złożyć wniosek o płatność. Realizacja ww. delegacji ustawowej w zakresie określenia terminów znajduje się w § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. Nr 223 poz. 1786, z późn. zm.) - dalej "rozporządzenia MRR", zgodnie z którym rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki.

Organ prawidłowo ustalił, iż terminem obowiązującym Skarżącą na złożenie wniosku o płatność, o którym mowa w art. 189 ust. 3 uofp jest to termin określony w "Harmonogramie płatności" stanowiącym zgodnie z § 18 ust. 6 integralną część Umowy o dofinansowanie. Słuszność należy przyznać organowi, który podniósł, że nie ma racji Skarżąca powołując się na zapisy § 6 ust. 9 Umowy o dofinansowanie, który zdaniem Skarżącej przesuwa termin złożenia wniosku o płatność. Jak słusznie zauważył Organ "(...) Beneficjent zaliczający się do sektora finansów publicznych jest zobowiązany do złożenia wniosku o płatność w terminie do 3 miesięcy od daty poniesienia danego wydatku kwalifikowalnego. Regulacja ta wyznacza jedynie maksymalny termin na rozliczanie poszczególnych wydatków kwalifikowalnych dla podmiotów sektora finansów publicznych (nie dłuższy niż 3 miesiące od daty poniesienia wydatku), nie wyłącza jednak możliwości wcześniejszego czy częstszego rozliczenia danego wydatku." Ww. zapis umowny jest odzwierciedleniem art. 190 uofp, którego zadaniem jest zdyscyplinowanie jednostek sektora finansów publicznych do efektywnego rozliczania projektu. Przepis ten nie określa częstotliwości składania wniosku o płatność tylko wskazuje, że każdy wydatek kwalifikowalny powinien zostać ujęty we wniosku o płatność przekazywanym właściwej instytucji w terminie do 3 miesięcy od dnia jego poniesienia. Ponadto zarówno art. 190 jak i zapisy § 6 ust. 9 Umowy o dofinansowanie nie wyłączają odpowiednio sankcji określonych w art. 189 ust. 3 uofp jak i w § 6 ust. 10 Umowy o dofinansowanie. Z brzmienia § 6 ust. 10 Umowy o dofinansowanie "W przypadku niezłożenia przez Beneficjenta wniosku o płatność na kwotę lub w terminie określonym w Harmonogramie płatności, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność" bezsprzecznie wynika, iż termin określony w tym postanowieniu Umowy jest terminem, o którym mowa w art. 189 ust. 3 uopf i nie ma on związku z terminami, o których mowa w art. 190 uofp oraz § 6 ust. 9 Umowy o dofinansowanie.

Zasadnie również organ nie przyjął za wiarygodne twierdzeń Skarżącej, iż w Harmonogramie płatności doszło do oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na tym, iż "Kwoty znajdujące się w kolumnie zaliczka, powinny znajdować się o jeden wiersz niżej i ich rozliczenie powinno nastąpić w następnym kwartale następującym po kwartale w którym zostały przelane na rachunek bankowy odwołującego się - a nie w tym samym kwartale. Rozliczenie zaliczek w tym samym kwartale, w którym zostały przelane na rachunek bankowy Odwołującego się i z terminem do ostatniego dnia kwartału jest niemożliwe i sprzeczne z zasadami logiki". Taki zapis jest jak najbardziej poprawny i nie uniemożliwia rozliczenia Beneficjentowi zaliczki, natomiast to Beneficjent powinien zadbać o to, aby tak skonstruować zapisy Harmonogramu płatności, aby mógł wypełnić wynikające z niego zobowiązania, a w przypadku jego ewentualnych błędnych zapisów, wykorzystując postanowienia Umowy o dofinansowanie, zawnioskować o sprostowanie lub zmianę harmonogramu w trybie określonym w § 6 ust. 8 Umowy o dofinansowanie.

Reasumując, przesłany przez Beneficjenta przy piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] Harmonogram płatności, zaakceptowany przez Instytucję Wdrażającą pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], jednoznacznie określał, iż Beneficjent zamierza rozliczyć środki przekazane w ramach zaliczki w kwocie [...] do końca IV kwartału 2010 r. czyli najpóźniej do 31 grudnia 2010 r. Jednakże Beneficjent tego nie uczynił, rozliczeń zaliczki dokonał już po terminie określonym w umowie, w związku z czym wystąpiła przesłanka do zastosowania sankcji z art. 189 ust. 3 uofp.

Wbrew zarzutom Skarżącej, organ wyjaśnił na czym polega rozliczenie zaliczki zgodnie z § 5 rozporządzenia MRR oraz wskazał, w której części Umowy znajdują się terminy rozliczenia zaliczki, o których mowa w ww. przepisie. Wskazał szczegółowo na czym polegało naruszenie skutkujące koniecznością zastosowania art. 189 ust. 3 uofp. Zawarte w rozstrzygnięciach wyjaśnienia są, zdaniem Sądu, wystarczające, aby Skarżąca mogła zrozumieć zaistniały stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie.

Zaskarżona decyzja w sposób wyczerpujący przedstawiła stan faktyczny sprawy, tok rozumowania organu, jak również wskazane zostały przepisy, będące jej podstawą. Organy obydwu instancji nie naruszyły przepisów postępowania w sposób uzasadniający uchylenie decyzji. Dopełniono powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zdaniem Sądu jest ona prawidłowa.

Ponieważ nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby stać się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.