Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 23/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie zamiany lokalu postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Dnia 13 stycznia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M. F. na bezczynność władzy, z wnioskiem o uchylenie decyzji Urzędu Miasta W. - Wydziału Zasobów Lokalowych [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., którą skarżąca otrzymała w dniu 22 grudnia 2004 r.

Skarżąca podała, że wnosi skargę na Prezydenta W., który dopuszcza się bezczynności władzy poprzez zaniechanie działań, i nie respektuje prawomocnych decyzji poprzedników. Skarżąca wnosi o respektowanie decyzji Komisji Mieszkaniowej Urzędu [...] z dnia [...] września 2002 r. oraz decyzji z dnia [...] października 2002 r., mocą której skarżąca wraz z małoletnią córką została zakwalifikowana do zawarcia umowy najmu na 2003 r., oraz wnosi o uchylenie późniejszej decyzji tego Urzędu, z dnia [...] października 2003 r. jako naruszającej zasadę ciągłości władzy.

Skarżąca zarzuciła przewlekłość postępowania, nieuzasadnioną żadnymi względami prawnymi.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o odrzucenie skargi, jako leżącej poza kompetencjami sądu administracyjnego, ponieważ najem lub zamiana lokalu mieszkalnego przez jednostkę samorządu terytorialnego należy do sfery prawa cywilnego, a wobec tego nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na bezczynność organów w przypadkach, gdy organy były zobowiązane do wydania decyzji, lub skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Należy zauważyć, że o bezczynności organu administracji można mówić w sytuacji, gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w ustawowym terminie, a zwłoka w rozstrzygnięciu sprawy jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 37 § 1 kpa, na nie załatwienie sprawy w terminie, strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego takie zażalenie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia. Jeżeli strona wystąpiła z zażaleniem do organu administracji wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, a organ ten nie zareagował na to wystąpienie lub organ pierwszej instancji zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, terminu tego nie dochował, wówczas stronie będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do załatwienia sprawy. Strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu, jeżeli wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca nie wyczerpała tego trybu, a zatem skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym pismo organu administracji zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, pomimo tego. że nie posiada ona w pełni formy określonej w art. 107 § 1 kpa, jeżeli zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania tego pisma jako decyzji, takich jak (1) oznaczenie organu wydającego decyzję. (2) wskazanie adresata decyzji. (3) wskazanie rozstrzygnięcia w sprawie, (4) podpis osoby reprezentującej organ administracji.

Skoro pismo Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nie zawiera

rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, lecz jedynie informuje zainteresowaną, że wystąpienie jej, dotyczące wynajmu większego lokalu komunalnego w zamian za lokal obecnie zajmowany nie uzyskało pozytywnej opinii Komisji Mieszkaniowej, i że stan prawny budynku pozwala na dokonanie zamiany lokali między stronami - to nie jest ono decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 kpa, i nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...), orzeczono jak w sentencji.