Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1801/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na niewykonanie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 stycznia 2020 r. sygn. IV SAB/Wa 1566/19 1. wymierza Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. przyznaje od Regionalnego Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] sumę pieniężną w kwocie 500 (pięćset) złotych; 4. zasądza od Regionalnego Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. IV SAB/Wa 1566/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "Sąd"), po rozpatrzeniu skargi spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "Spółka", "Skarżąca") na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej "RDOŚ", "Organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku Spółki z 15 lipca 2019 r. o ustalenie w drodze decyzji administracyjnej środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "[...]" (dalej odpowiednio: "przedmiotowy/poprzedni wyrok", "wniosek o wydanie decyzji środowiskowej", "decyzja środowiskowa", "planowane przedsięwzięcie") – zobowiązał RDOŚ do rozpoznania wniosku Skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W uzasadnieniu w/w wyroku tut. Sąd wskazał w szczególności, co następuje:

(i) Spór w sprawie sprowadza się do konieczności przesądzenia, czy RDOŚ zasadnie pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpoznania (pismem z dnia 29 sierpnia 2019 r.), stwierdzając nieuzupełnienie przez Skarżącą braków formalnych tego wniosku, do których uzupełnienia Skarżąca została wezwana, na podstawie art.64 § 2 k.p.a., pismem z dnia 29 lipca 2019 r. Stosownie do powyższego:

(ii) Skarżąca złożyła wniosek o wydanie decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018, nr 2081), dalej "u.o.o.ś.", do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć mapę, w postaci papierowej oraz elektronicznej, w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w ust. 3 a pkt 1; w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w pkt 4 mapę sporządza się na podkładzie wykonanym na podstawie kopii mapy ewidencyjnej, o której mowa w pkt 3;

(iii) Skarżąca uzupełniła brak formalny w postaci dołączenia do wniosku mapy, której domagał się RDOŚ. Mimo tego organ administracji pozostawił wniosek bez rozpoznania, wskazując, że załączona mapa nie spełnia wymagań określonych w art. 74 ust. 1 pkt 3a oraz art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i pismem z 29 sierpnia 2019 r. poinformował o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z 15 lipca 2018 r.;

(iv) Postępowanie RDOŚ było nieprawidłowe. W myśl art. 64 § 2 k.p.a. organ administracji wzywając do usunięcia braków formalnych winien precyzyjnie wskazać, jakich braków wniosku domaga się usunięcia. Wezwanie wystosowane przez RDOŚ tym wymaganiom nie czyni zadość. Organ wskazał jedynie lakonicznie, że mapa załączona do wniosku o wydanie decyzji nie spełniała ustawowych wymagań. Podobnie lakonicznie poinformował o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, ograniczając się̨ do sformułowania, że załączona mapa nie spełnia regulacji zawartych w art. 74 ust. 1 pkt 3a i art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. Tak sformułowane wezwanie do usunięcia braków formalnych uniemożliwiało Skarżącej usunięcie braków formalnych. Nie było zatem podstaw do zaprzestania prowadzenia przez Organ postępowania w oparciu o przepis art. 64 § 2 k.p.a., a RDOŚ od dnia upływu terminu określonego w art. 65 ust. 1 u.o.o.ś., czyli 30 dni przeznaczonych na wydanie postanowienia o obowiązku oceny oddziaływania na środowisko (bądź braku tego obowiązku) tj. od dnia 10 września 2019 r. pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA w wyroku z 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 1557/2018, publ. LEX: "Organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, mimo że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji.", lub jak wskazano w wyroku WSA we Wrocławiu z 8 listopada 2018 r., sygn. akt III SAB/Wr 87/2018, publ. LEX: "Usunięcie przez stronę braku formalnego podania po upływie wyznaczonego w tym celu terminu a przed wystosowaniem przez organ zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie wywołuje negatywnego skutku procesowego, o którym mowa w przepisie art. 64 § 2 k.p.a., w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania. Organ administracji prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, mimo że nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności, ponieważ bezpodstawnie uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy."). Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę należało uwzględnić i na tej podstawie zobowiązać Organ do rozpoznania wniosku, o czym Sąd orzekł w pkt 1 wyroku.

II. Po zapadnięciu w/w wyroku w sprawie miały miejsce następujące zdarzenia:

1. W dniu 4 marca 2020 r. do RDOŚ wpłynął odpis nieprawomocnego wyroku Sądu wraz z uzasadnieniem;

2. Pismem z dnia 29 kwietnia 2020 r. (które wysłano w dniu następnym) RDOŚ wezwał Skarżącą, na podstawie art.64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia wniosku o "mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej dalej "ustawą ooś") - wg stanu prawnego na dzień złożenia wniosku - z zastrzeżeniem art. 74 ust. 3a tejże ustawy.".

W uzasadnieniu pisma wskazano w szczególności, co następuje:

(i) Przedłożony do ww. wniosku załącznik nie nosi znamion mapy z następujących powodów: (-) nie ma naniesionych linii rozgraniczających poszczególne działki ewidencyjne oraz (-) nie uwidoczniono numerów ewidencyjnych wszystkich działek, na terenie których przedmiotowa inwestycja będzie realizowana, a także które znajdują się w obszarze oddziaływania zamierzenia. Co więcej, linia obrazująca obszar oddziaływania nie obejmuje swym zakresem co najmniej działek, które bezpośrednio przylegają do terenu realizacyjnego.

Tym samym nadmieniony dokument stanowiący - zgodnie z wnioskiem - mapę z zasięgiem oddziaływania, nie określa w sposób jasny i zrozumiały obszaru, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, przez co niemożliwe jest ustalenie pełnego kręgu stron przedmiotowego postępowania, a tym samym skuteczne zawiadamianie stron o podjętych czynnościach urzędowych na każdym etapie postępowania administracyjnego.

Należy zaznaczyć, że obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, rozumie się jako:

1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie;

2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska;

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem,

zgodnie z wymogami określonymi w ww. art. 74 ust. 3 a ustawy ooś (wg stanu prawnego na dzień złożenia wniosku).

(ii) Uzupełnienia w powyższym zakresie należy dokonać w terminie 7 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym bieg ww. terminu rozpocznie się, gdy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie będzie obowiązywał ani stan epidemii, ani stan zagrożenia epidemicznego (czyli nie będzie ani jednego, ani drugiego stanu). Jednocześnie Regionalny Dyrektor informuje, że czynności dokonane w okresie ww. stanów przez stronę postępowania, będą skuteczne. Nieusunięcie braków we wniosku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 Kpa).

(iii) Niniejsze wezwanie jest wynikiem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2020 r. (doręczono do tutejszego organu w dniu 4 marca 2020 r.), sygn. akt: IV SAB/Wa 1566/19, w którym to Sąd orzekł, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych winno być bardziej szczegółowe od wysłanego uprzednio, zaś Regionalny Dyrektor na podstawie art. 153 p.p.s.a., jest związany wyrokiem Sądu.

(iv) Na mocy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1712) do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 oraz w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zważywszy na okoliczność, iż procedowanie w postępowaniu głównym rozpoczęło się przed dniem wejścia w życie przepisów ww. ustawy, w niniejszej sprawie należy stosować przepisy ustawy ooś obowiązujące na dzień złożenia wniosku, stąd mapa z zasięgiem oddziaływania, wykonana na podkładzie mapy ewidencyjnej (stosownie do obecnie panujących regulacji prawnych) nie ma zastosowania, dlatego też termin 7-dniowy do przedłożenia rzeczonej mapy uważa się za wystarczający.

3. Pismem z dnia 28 maja 2020 r. pełnomocnik Skarżącej wezwał RDOŚ do wykonania wyroku Sądu;

4. Pismem z dnia 15 czerwca 2020 r. RDOŚ, ustosunkowując się do wezwania z dnia 28 maja 2020 r., wyjaśnił, iż oczkuje na uzupełnienie dokumentacji przez Skarżącego;

5. W dniu 13 lipca 2020 r. do Organu wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami sprawy;

III. Pismem z 4 sierpnia 2020 r. Skarżąca, reprezentowana przez r.pr. M. M. o, wniosła do tut. Sądu, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., skargę na niewykonanie przez RDOŚ przedmiotowego wyroku tut. Sądu.

W skardze wniesiono o:

1) wymierzenie Organowi, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., grzywny z tytułu niewykonania przedmiotowego wyroku Sądu;

2) przyznanie od Organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej;

3) zasądzenie od Organu zwrotu kosztów postępowania.

W skardze podniesiono w szczególności, co następuje:

(i) Pomimo nie budzącej wątpliwości treści sentencji wyroku, Organ którego bezczynność stwierdzono nadal stoi na stanowisku, iż wniosek o wydanie decyzji obarczony jest brakami formalnymi i możliwe jest pozostawienie go bez rozpoznania.

(ii) Organ z naruszeniem prawa żąda od strony złożenia mapy, powołując się na przepisy, które nie mają zastosowania w prowadzonym postępowaniu. Nowe wymogi co do treści mapy załączanej do wniosku wprowadziła ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019 r., poz. 1712). Jej wejście w życie nastąpiło w dniu 24 września 2019 r.

Zgodnie z brzmieniem przepisu przejściowego art. 4 ust. 1 ww, ustawy, do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 (ustawa OOŚ) oraz w art. 3 (POŚ) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Natomiast zgodnie z brzmieniem ust. 2 art. 4 ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (u.o.o.ś.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 i 1a oraz art. 86d ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wśród przepisów, które stosuje się w nowym brzmieniu, nie wymieniono art. 74 ust. 1 pkt 3a, regulującego załącznik do wniosku o wydanie decyzji w postaci mapy.

Należy podkreślić, iż w myśl art. 4 ust. 3 ustawy zmieniającej, czynności dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy przez organ właściwy w dniu wszczęcia postępowania pozostają w mocy.

(iii) Wezwanie z dnia 24 kwietnia 2020 r. zostało skierowane do Skarżącej z pominięciem jej pełnomocnika.

IV. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r., RDOŚ wniósł o jej oddalenie, wskazując na: 1) niezwłoczne podjęcie działań, mających na celu wykonanie wyroku Sądu, tj. ponowne wezwanie Skarżącej, w trybie uregulowanym w art.64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji środowiskowej (pismo z dnia 29 kwietnia 2020 r.), 2) niezastosowanie się przez Skarżącą do w/w wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 190) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W art.154 p.p.s.a. uregulowano instytucję skargi na niewykonanie wyroku. Stosownie do powyższego:

W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art.154 § 1 p.p.s.a.).

Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.154 § 2 p.p.s.a.).

Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art.154 § 3 p.p.s.a.).

Osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym (art.154 § 4 p.p.s.a.).

Odszkodowanie, o którym mowa w § 4, przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu. Jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego (art.154 § 5 p.p.s.a.).

Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art.154 § 6 p.p.s.a.).

Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art.154 § 7 p.p.s.a.).

W sprawie został spełniony wymóg formalny, o którym mowa w art.154 § 1 p.p.s.a., tj. przed wniesieniem skargi do tut. Sądu Skarżąca wezwała Organ na piśmie do wykonania przedmiotowego wyroku Sądu (pismo z dnia 28 maja 2020 r.).

VI. Kontrola wykonania przez RDOŚ wyroku tut. Sądu z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt sygn. IV SAB/Wa 1566/19, zobowiązującego Organ do rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem postępowania ze skargi na niewykonanie wyroku, uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest rozstrzygnięcie, czy organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności lub przewlekłości w rozpoznaniu zawisłej przed nim sprawy administracyjnej z uwzględnieniem jednakże terminu na to rozpoznanie, wyznaczonego w poprzednim wyroku. Jak bowiem trafnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym: "Sąd dysponuje w zakresie określenia terminu do wykonania wyroku pełną swobodą, przy czym powinien kierować się przede wszystkim interesem strony, a jako wytyczne traktować terminy ustawowe do załatwiania spraw w postępowaniu, w którym nastąpiła bezczynność organu administracji publicznej, przy uwzględnieniu specyfiki i okoliczności danej sprawy" (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1845/19, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej "CBOSA", dostępna na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. O niewykonaniu wyroku można, zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie - bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania - nie zostało wydane" (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2086/17, publ. CBOSA).

Sąd administracyjny ma zatem obowiązek zbadać, czy w terminie wyznaczonym organowi w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłość, organ ten zakończył sprawę decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Należy przy tym pamiętać, iż przy ustalaniu zakresu obowiązków organu w postępowaniu, prowadzonym na skutek skargi, wniesionej w trybie art. 154 p.p.s.a., rozstrzygające znaczenie ma treść wyroku, wydanego w sprawie na bezczynność organu (przewlekłość postępowania) – por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2584/19, publ. CBOSA.

Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem oceny Sądu było zatem przesądzenie, czy RDOŚ wywiązał się z nałożonego poprzednim wyrokiem Sądu obowiązku rozpoznania wniosku Skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Termin ten upłynął w sprawie z dniem 12 sierpnia 2020 r. (tj. z upływem 30 dni od 13 lipca 2020 r.).

Nie ulega wątpliwości, iż aż do dnia wyrokowania w sprawie przez Sąd (20 listopada 2020 r.) wniosek Skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej nie został rozpoznany albowiem nie doszło do: 1) wydania decyzji merytorycznej, kończącej postępowanie administracyjne, 2) pozostawienia wniosku bez rozpoznania (pomimo zastosowania przez Organ trybu z art.64 § 2 k.p.a.), 3) wydania innego aktu znoszącego stan bezczynności lub przewlekłości np. w postaci postanowienia zawieszającego postępowanie administracyjne.

Już sama ta okoliczność obligowała tut. Sąd do przyjęcia, iż przy wykonywaniu poprzedniego wyroku RDOŚ mógł dopuścić się bezczynności lub przewlekłości, aczkolwiek ostateczne przesądzenie tej kwestii wymagałoby zbadania, czy w sprawie nie wystąpiły obiektywne okoliczności, uzasadniające powstrzymanie się przez Organ od podjęcia w/w czynności procesowych, tożsamych z rozpoznaniem wniosku Skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej.

Odnotować przy tym należy, iż Organ przystąpił do wykonania wyroku tut. Sądu jeszcze przed jego uprawomocnieniem się (dysponując jedynie odpisem orzeczenia nieprawomocnego wraz z uzasadnieniem), albowiem już pismem z 29 kwietnia 2020 r. wystosował do Skarżącej ponowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Podkreślić należy, iż w/w formalna przedwczesność działań Organu nie jest działaniem uchybiającym prawu i sama w sobie nie wpłynęła na uwzględnienie przez Sąd obecnie wniesionej skargi.

2. Niezależnie jednak od kwestii, o których mowa powyżej, stwierdzić należy, iż przesłanką obligującą Sąd do uznania, iż Organ nie wykonał poprzedniego wyroku Sądu, jest naruszenie przez RDOŚ istotnych gwarancji procesowych Skarżącej, pociągające za sobą bezskuteczność czynności Organu, podjętych w celu wykonania wyroku. Trafnie bowiem podniesiono w skardze, iż wbrew wyraźnej dyspozycji art.40 § 2 k.p.a. przy doręczaniu Skarżącej skierowanego do niej pisma procesowego (tj. posiadającego zasadnicze znaczenie w sprawie wezwania z 29 kwietnia 2020 r.) Organ pominął jej pełnomocnika (r. pr. M. M.), który przedłożył RDOŚ stosowne pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącej już przy piśmie z dnia 2 stycznia 2020 r. Z formalnego punktu widzenia zatem w/w pismo procesowe, skierowanych do Skarżącej w następstwie przystąpienia przez Organ do wykonania wyroku Sądu, nie wywołało w stosunku do Skarżącej żadnego skutku procesowego, wywołując jedynie niewiążący skutek informacyjny.

Stosownie do art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.

Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4916/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej "CBOSA", dostępna na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) .

Ustanowienie przez stronę profesjonalnego pełnomocnika ma na celu dążenie do uchronienia się przed skutkami nieznajomości prawa. W sytuacji, gdy w postępowaniu strona działała przez pełnomocnika, to doręczenie decyzji jej osobiście ma jedynie charakter informacyjny - strona została poinformowana o treści aktu. Natomiast skutki prawne związane są z doręczeniem decyzji jej pełnomocnikowi (por. wyroki NSA: z 7 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 1034/13; z 24 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3050/13; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 911/15).

Przepisy regulujące doręczenie lub ogłoszenie, z uwagi na ich ogólny cel, stanowią gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego i mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji (zob. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2007 r., II GSK 268/07).

Z uwagi na powyższe uwarunkowania prawne Skarżąca nie może ponosić żadnych negatywnych skutków procesowych, wiążących się z niewykonaniem przez nią wezwania objętego pismem Organu z dnia 29 kwietnia 2020 r. W/w sytuacja jest równoznaczna z niepodjęciem przez Organ żadnych czynności po zapadnięciu przedmiotowego wyroku Sądu.

3. Stwierdzając w/w generalną wadliwość procedowania przez RDOŚ przy wykonywaniu wyroku Sądu, obligującą Sąd do uwzględnienia skargi, podnieść należy, co następuje:

Całkowicie trafne jest stanowisko Organu, iż do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej Skarżąca winna była przedłożyć mapę, o której mowa w art.74 ust.1 pkt 3a u.o.o.ś. w brzmieniu tego przepisu, obowiązującym przed 24 września 2019 r., tj. przed wejściem w życie nowelizacji u.o.o.ś., dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 poz. 1712). Z art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej wynika bowiem, iż do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 – czyli właśnie u.o.o.ś. – oraz w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Mając na uwadze trafność w/w stanowiska Organu, stwierdzić należy konieczność precyzyjnego ustalenia obowiązków, ciążących na RDOŚ w celu wykonania poprzedniego wyroku Sądu, tj. tego, w jaki sposób winno przebiegać nakazane tym wyrokiem rozpoznanie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej.

Odnotować zatem należy, iż pewna syntetyczność uzasadnienia wyroku Sądu mogła prowadzić Organ do wniosku, iż: (-) wniosek Skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej pozostaje w dalszym ciągu obarczony brakiem formalnym w postaci nieprzedłożenia mapy o której mowa w art.74 ust.1 pkt 3a u.o.o.ś. w brzmieniu tego przepisu, obowiązującym przed 24 września 2019 r., (-) obowiązkiem Organu jest zatem proste ponowienie w tym zakresie procedury z 64 § 2 k.p.a., tj. ponowne skierowanie do Skarżącej wezwania do uzupełnienia w/w braku (tym razem dostatecznie sprecyzowanego), (-) ewentualne niewykonanie w/w wezwania przez Skarżącą będzie skutkowało kolejnym, tym razem skutecznym, pozostawieniem wniosku o wydanie decyzji środowiskowej bez rozpoznania.

Wnikliwa analiza uzasadnienia poprzedniego wyroku Sądu, stwierdzającego wprost, iż "Skarżąca uzupełniła brak formalny w postaci dołączenia do wniosku mapy, której domagał się RDOŚ." (str.5 uzasadnienia akapit drugi), skonfrontowana z prawną istotą braku formalnego pisma procesowego, prowadzi jednakże do oczywistego wniosku, iż w sytuacji, w której przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2019 r. Skarżąca co do zasady przedłożyła mapę, o której była mowa w wezwaniu Organu z dnia 29 lipca 2019 r., to niezależnie od zastrzeżeń RDOŚ co do jej treści (ostatecznie sprecyzowanych dopiero w wezwaniu z 29 kwietnia 2020 r.) w sprawie nie można w dalszym ciągu mówić o braku formalnym wniosku Skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej a wyłącznie o zaistnieniu w sprawie okoliczności faktycznych, wymagających merytorycznego wyjaśnienia w toku postępowania (chodzi o kwestie, których nie można wyjaśnić w oparciu o już przedłożoną mapę).

Jak bowiem trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 724/14, publ. CBOSA: "Należy odróżnić warunki formalne wniosku od elementów materialnoprawnych stanowiących potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana już podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy, w przeciwnym razie etap rozpoznania sprawy przeniósłby się do fazy wszczęcia postępowania, a pozostawienie bez rozpatrzenia zastępowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie.".

Oznacza to, iż co do zasady RDOŚ winien przystąpić do rozpoznania wniosku Skarżącej, wyjaśniając wątpliwości związane z przedłożoną mapą w sposób korespondujący z tym, jaki zaproponowano w postanowieniu Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2019 r. nr [...], rozpoznającym ponaglenie Skarżącej, które poprzedziło postępowania sądowe, zakończone poprzednim wyrokiem Sądu. Tym samym ewentualne uzupełnienie danych zamieszczonych na mapie przedłożonej przez Skarżącą przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2019 r. winno następować w trybie art. 50 § 1 k.p.a., ponieważ potrzeba dokonania takich uzupełnień nie może być traktowana jako brak formalny podania w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż ewentualne zaniechanie przez Skarżącą dokonania w/w uzupełnienia może być wzięte przez Organ pod uwagę przy merytorycznym rozpatrzeniu wniosku o wydanie decyzji (w sytuacji, w której zaniechanie to uniemożliwiłoby wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy).

Stwierdzając powyższe, Sąd kategorycznie zaznacza, iż sam fakt oparcia się przez RDOŚ na takiej wykładni poprzedniego wyroku tut. Sądu, która zakładała konieczność ponownego przeprowadzenia procedury przewidzianej w art.64 § 2 k.p.a., jakkolwiek co do zasady nieprawidłowy, niemniej w pewnym zakresie usprawiedliwiony redakcją niektórych fragmentów uzasadnienia tego wyroku, nie stanowił w żadnym zakresie przesłanki do uwzględnienia niniejszej skargi (aczkolwiek odnotować należy, iż wbrew obowiązkowi wynikającemu z art.64 § 2 k.p.a. Organ zaniechał poinformowania Skarżącej o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania w związku z niewykonaniem wezwania z dnia 29 kwietnia 2020 r., co formalnie rzecz ujmując samo w sobie stanowi bezczynność Organu).

Przesłanką tą było bowiem wyłącznie naruszenie gwarancji procesowych Skarżącej, skutkujące koniecznością uznania, iż po wydaniu poprzedniego wyroku Sądu RDOŚ nie dokonał żadnej skutecznej czynności procesowej w stosunku do Skarżącej. Oznacza to konieczność uznania, iż Organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej.

4. W następstwie powyższego Sąd uznał za zasadne:

(-) wymierzenie Organowi grzywny w wysokości 500 zł (w pkt 1 wyroku) na podstawie art.154 § 1 i 6 p.p.s.a.;

(-) stwierdzenie, na podstawie art.154 § 2 p.p.s.a. iż bezczynność Organu w wykonaniu wyroku miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (w pkt 2 wyroku);

(-) przyznanie od Organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 500 zł (w pkt 3 wyroku) na podstawie art.154 § 7 i 6 p.p.s.a.,

(-) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kwoty 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (w pkt 4 wyroku).

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.