Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2481/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 2  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A z siedzibą w K.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r. postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej z urzędu kwotę 1.500,00 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] września 2014 r. (nr [...]), dotycząca stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r.

Z akt sprawy wynika, że decyzja ta wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie jej zaskarżenia została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 10 października 2014 r.

Wnosząc na tę decyzję skargę do Sądu w dniu 12 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony skarżącej oprócz merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji odniósł się także do kwestii zachowania terminu do wniesienia tej skargi, który – w jego ocenie – został w sprawie dochowany. Nie kwestionując ww. daty doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony podniósł jednocześnie, że sam upływ terminu do zaskarżenia tej decyzji należało w okolicznościach sprawy przyjąć na dzień 12 listopada 2014 r., ze względu na dwa dni ustawowo wolne od pracy, tj. 10 i 11 listopada 2014 r. Powołując się na treść art. 130 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. kodeks pracy (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1502: dalej – k.p.) pełnomocnik strony wyjaśnił następnie, że zarówno u strony skarżącej, jak i u pełnomocnika spółki dzień 10 listopada 2014 r. był dniem wolnym od pracy z uwagi na święto przypadające w dniu 1 listopada 2014 r.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosło o odrzucenie skargi jako spóźnionej, a z ostrożności procesowej zaś także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ odwoławczy podniósł, że termin do skutecznego wniesienia skargi w sprawie upływał w dniu 10 listopada 2014 r., stąd, wniesienie skargi w dniu 12 listopada 2014 r. nastąpiło z uchybieniem terminu, liczonego na podstawie art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zdaniem organu odwoławczego, dzień 10 listopada 2014 r. nie może być uznany za dzień ustawowo wolny od pracy (jak twierdził pełnomocnik strony skarżącej) albowiem nie wymieniono go w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał swoje stanowisko utrzymując, że skarga została nadała w terminie. Zdaniem pełnomocnika, fakt, że trzydziesty dzień przypadał na niedzielę (9 listopada 2014 r.), a kolejne dni były także dniami ustawowo wolnymi od pracy (10 listopada 2014 r. na podstawie art. 130 § 2 k.p., a 11 listopada 2014 r. jako Dzień Niepodległości) uzasadniają przyjęcie, że strona nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi wnosząc ją w dniu 12 listopada 2014 r. W nawiązaniu do argumentów organu zarzucił, że przepis art. 12 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.: dalej – O.p.) nie odwołuje się do ustawy o dniach wolnych od pracy, a zatem, przepisy tej ustawy nie powinny mieć w sprawie zastosowania. Zasadność prezentowanego poglądu co do sposobu liczenia terminu do wniesienia skargi w okolicznościach danej sprawy pełnomocnik skarżącej poparł odwołaniem się do art. 2 Konstytucji RP i zasady in dubio pro tributario, a także, do art. 45 i art. 64 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Jak stanowi z kolei art. 83 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu przed sądami administracyjnymi terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, w myśl którego, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

W stanie faktycznym sprawy, na etapie badania terminowości skargi, poza sporem pozostawała okoliczność, że objętą skargą decyzję strona skarżąca otrzymała w dniu 10 października 2014 r. Sporna pozostawała natomiast okoliczność, w jaki sposób liczyć upływ terminu do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, skoro trzydziesty dzień terminu przypadał na niedzielę (9 listopada 2014 r.), a kolejny dzień (10 listopada 2014 r.) był zarówno u skarżącej spółki, jak i u jej pełnomocnika dniem wolnym od pracy, udzielonym przez pracodawcę na podstawie art. 130 § 2 k.p.

Jako że dzień 10 listopada 2014 r. przypadał w poniedziałek, istota sporu sprowadzała się do oceny, czy dzień ten należało uznać za dzień ustawowo wolny od pracy w rozumieniu art. 83 § 2 p.p.s.a. (pełnomocnik powoływał się na art. 12 § 5 O.p., który w treści jest identyczny z mającym zastosowanie w sprawie art. 83 § 2 p.p.s.a. ).

Rację należało przyznać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w J., że dzień 10 listopada 2014 r. nie był dniem ustawowo wolnym od pracy, a zatem, tego dnia mijał termin do złożenia skargi w sprawie. Skoro skargę nadano w dniu 12 listopada 2014 r., uznać należało, że jest ona wniesiona po upływie wymaganego terminu.

Nawiązując do spornego na tym etapie sprawy samego pojęcia "dni ustawowo wolnych od pracy" wyjaśnić należy, że o dniu ustawowo wolnym od pracy można mówić jedynie w odniesieniu do takiego dnia, który uznany został za wolny przepisem ustawy. Uregulowanie to musi mieć zatem charakter powszechności, co oznacza, że nie może się ograniczać do określonych tylko zakładów pracy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt V CZ 5/09, LEX nr 746189).

Charakteru powszechności w znaczeniu wyżej podanym nie ma niewątpliwie dzień wolny od pracy, udzielony przez pracodawcę w trybie art. 130 § 2 k.p. Na podstawie tego przepisu, każdy pracodawca zobowiązany jest wyznaczyć dodatkowy dzień wolny za święto, które przypada w dzień wolny od pracy. Wymaga podkreślenia, że to pracodawca decyduje kiedy wyznaczyć pracownikom ten dodatkowy dzień "urlopu", kierując się zazwyczaj harmonogramem pracy i interesem firmy.

Wymaga wreszcie zwrócenia uwagi, że jakkolwiek przepis art. 83 § 2 p.p.s.a. (a także art. 12 § 5 O.p.) nie odwołuje się do konkretnego aktu prawa, to niewątpliwie, użyte w tym przepisie określenie "dni ustawowo wolnych od pracy" należy odnosić do uregulowań ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2010 r., Nr 224, poz. 1459). W świetle powyższego podnieść należy, że dniami wolnymi od pracy w rozumieniu tego przepisu są dni wymienione w ww. ustawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 września 1999 r., sygn. akt SA/Sz 1498/98, LEX nr 38994). Pogląd ten znajduje powszechną akceptację w orzecznictwie sądowym. W myśl art. 1 pkt 1) i 2) ustawy o dniach wolnych od pracy, dniami wolnymi od pracy są: niedziele oraz dni enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Spośród dni wolnych od pracy a przypadających w miesiącu listopadzie (w którym mijał termin do wniesienia skargi w sprawie), ustawa wymienia jedynie dwa dni, tj. 1 i 11 listopada.

Słusznie zatem podnosi w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że skoro dzień 10 listopada 2014 r. nie został wymieniony w ww. ustawie, to skarżąca nie może tego dnia traktować jako dnia wolnego od pracy w rozumieniu art. 83 § 2 p.p.s.a., albowiem był to dzień wolny od pracy jedynie na mocy indywidualnej decyzji danego pracodawcy.

Podsumowując należy podnieść, że "przesunięcie" terminu do wniesienia skargi następuje jedynie wówczas, gdy ostatni dzień terminu przypada albo na sobotę, albo na dzień ustawowo wolny od pracy, a nie, na jakikolwiek dzień wolny.

Zatem użytych w treści art. 83 § 2 p.p.s.a. (z uwagi na identyczne brzmienie uwaga ta odnosi się także do art. 12 § 5 O.p.) po przecinku słów "dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy" nie można wobec tego interpretować w oderwaniu od pierwszej części tego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1235/07, LEX nr 530425).

Podsumowując, skoro skarżąca kwestionowaną decyzję otrzymała w dniu 10 października 2014 r., a ostatni dzień terminu do wniesienia skargi, tj. 9 listopada 2014 r. przypadał na niedzielę, to zgodnie z art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi upływał dnia następnego, tj. 10 listopada 2014 r. Jak wyjaśniono, dzień 10 listopada 2014 r. nie był bowiem dniem ustawowo wolnym od pracy, a zatem, najpóźniej w tym dniu należało złożyć skargę. W tych okolicznościach, skargę nadaną w dniu 12 listopada 2014 r. ocenić należało za spóźnioną.

Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.