Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 140/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35-37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna w W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 lutego 2013 r. [...] Spółka Jawna w W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy [...], dołączając dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych.

Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. skarżąca spółka uzasadniając swoją legitymację skargową wskazała, że w przedmiotowej sprawie wyczerpany został tryb odwoławczy z uwagi na fakt, że przed wniesieniem skargi z zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania do Wojewody [...], wystąpił inny spośród następców prawnych byłego właściciela działki, a mianowicie J.K. Zażalenie wniesione przez J.K. dotyczyło bowiem interesu prawnego wszystkich następców byłego właściciela nieruchomości, co oznacza, iż wszyscy oni wyczerpali przysługujące im środki zaskarżenia, o których mowa w art. art. 52 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w art. 37 Kpa.

Ponadto zgodnie z wykładnią celowościową i systemową ww. przepisów "trudno byłoby wskazać, jakiemu celowi miałoby służyć wnoszenie odwołań i zażaleń przez wszystkie strony postępowania", skoro zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "także strona, która wcześniej nie wniosła odwołania – może skutecznie wnieść później skargę na decyzje organu II instancji, wydaną na skutek odwołania innej strony".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.

Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "kpa") stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy J.K. będący następcą prawnym byłego właściciela nieruchomości położonej w [...] przy [...] wystąpił wpierw do Starostwa Powiatu [...], a następnie do Prezydenta [...] z wnioskiem o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość.

W dniu 27 listopada 2012 r. J.K. podpisał ze skarżącą spółką umowę barterową o dochodzeniu odszkodowania za sporną nieruchomość, w zamian za cesję 35% udziału w roszczeniu o odszkodowanie. Umowa weszła w życie w dniu jej podpisania.

Pismem z dnia 28 listopada 2012 r. skarżąca spółka działając w imieniu J.K., wystąpiła do Wojewody [...] - jako organu wyższego stopnia, z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 kpa – na niezałatwienie przez Prezydenta sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa.

Z uwagi na powyższe ustalenia, wskazać należy, że skarżąca spółka nie wyczerpała w niniejszym postępowaniu środka zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 ppsa. Wymóg ten nie został spełniony, gdyż przed wniesieniem skargi do Sądu, nie wystąpili skutecznie w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy w terminie.

Zdaniem Sądu niezasadnym jest, powoływanie się przez stronę skarżącą, że zażalenie wnoszone w toku postępowania przez inną osobę, nawet w sytuacji gdy dotyczy ono tego samego przedmiotu, rozciąga się automatycznie na pozostałe strony postępowania. Podkreślić należy, że wniesienie tego środka przysługuje każdej ze stron postępowania z osobna. Z kolei przywołany powyżej przepis art. 52 § 1 ppsa, wyraźnie stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przepis ten wyraźnie zatem wskazuje na obowiązek wyczerpania trybu odwoławczego przez stronę, która wnosi skargę.

W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka nie występując z zażaleniem nie wyczerpała zatem środka zaskarżenia, przez co nie otworzyła sobie możliwość do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. A zatem skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.