Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 551/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant Sylwia Michałowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2007 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania indywidualnej ilości referencyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Prezesa Agencji Rynku Rolnego na rzecz skarżącego P. W. kwotę 200 zł. (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w P. z dnia [...] września 2006 r. w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie przyznania indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej dla dostawcy hurtowego i odmówił przyznania P. W. IIR z krajowej rezerwy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku kontroli w gospodarstwie P. W. stwierdzono, że dostawy mleka zrealizowane przez niego do podmiotu skupującego, są ponad trzykrotnie wyższe od możliwości produkcyjnych posiadanego przez skarżącego stada krów. W świetle powyższego w wyniku zgromadzonych dokumentów i nowych dokumentów w sprawie organ I instancji stwierdził, że składając wniosek o przyznanie IIR z krajowej rezerwy P. W. nie spełniał ustawowego warunku uzyskania dodatkowej IIR w związku z faktem, iż dostarczał do podmiotu skupującego mleko pochodzące z innego gospodarstwa - gospodarstwa swojej matki.

Organ odwoławczy podniósł, że na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (tj. Dz.U. z 2005r, Nr 244 poz. 2081 ze zm.) decyzję w sprawie przyznania indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy wydaje na wniosek producenta właściwy miejscowo dyrektor oddziału terenowego Agencji. Zgodnie z treścią art. 16 ust 1 ww. ustawy, w przypadku producenta rozwijającego produkcję mleka, warunkiem przydziału indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy w danym roku kwotowym jest zwiększenie sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych w stosunku do IIR stanowiącej własność producenta w dniu 31 marca roku kwotowego poprzedzającego rok kwotowy, w którym złożono wniosek. Natomiast zwiększenie sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych producent dokonuje fakturami lub innymi dokumentami potwierdzającymi sprzedaż mleka lub przetworów mlecznych za okres co najmniej 3 kolejnych miesięcy danego roku kwotowego poprzedzającego miesiąc, w którym złożono wniosek. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozporządzeniem z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie wielkości zwiększenia sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych (Dz.U. Nr 106 poz. 900) ustalił, że wielkość zwiększenia sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych przez dostawców hurtowych i bezpośrednich, na

Sygn. akt IV SA/Wa 551/07

podstawie której są przyznawane indywidualne ilości referencyjne z krajowej rezerwy wynosi 5 000 kg. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie stwierdzono, że P. W. dostarczył do podmiotu skupującego mleko nie pochodzące z jego własnej produkcji i wysokość dostaw w sposób znaczący przewyższała możliwości produkcyjne posiadanego stada krów mlecznych. Dlatego organ odwoławczy uznał, że nie ma podstaw do uznania zrealizowanych przez skarżącego dostaw mleka do podmiotu skupującego jako uzasadniających IIR z rezerwy krajowej.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. W., podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kpa, bowiem w przedmiotowej sprawie wznowiono postępowanie pomimo braku koniecznych przesłanek wymienionych w tym przepisie, a także naruszenia art. 32 ustawy o organizacji rynku rolnego i przetworów mlecznych przez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie została spełniona przesłanka do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 5 pkt 5 kpa, bowiem okoliczności podane przez organy nie stanowią ustawowej przesłanki wznowienia postępowania. Skarżący podniósł, że poza sporem jest, iż dostarczył do podmiotu skupującego mleko właściwą jego ilość i jakość. Jego zdaniem twierdzenie organu, że wysokość dostaw w sposób znaczący przewyższała możliwości produkcyjne posiadanego przez niego stada krów jest sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i ujawnionymi dowodami w sprawie, bowiem we wniosku o przyznanie indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy były zawarte wszelkie dane na tę okoliczność. Zdaniem skarżącego chybione jest również twierdzenie organów, iż dostarczał mleko pochodzące z innego gospodarstwa. Matka skarżącego odstawiła tylko część mleka i tym spowodowana była różnica w ilościach odstawionego mleka w sierpniu, wrześniu i października 2005r. Wynikało to z faktu, że matka skarżącego zgodnie z treścią umowy dzierżawy z dnia 25 lipca 2005 r. była uprawniona do podejmowania decyzji związanych z prowadzeniem jego gospodarstwa. Zdaniem skarżącego mniejsza ilość odstawionego mleka mogła co najwyżej powodować zmniejszenie indywidualnej ilości referencyjnej zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o organizacji rynku rolnego i przetworów mlecznych. Jego zdaniem okoliczność ta została pominięta i Dyrektor Oddziału Terenowego ARR pochopnie, bez przeprowadzenia należytego postępowania dowodowego odmówił skarżącemu IIR z

Sygn. akt IV SA/Wa 551/07

krajowej rezerwy. W tych warunkach należało co najmniej ustalić jaka ilość przyznanej mu ilości referencyjnej została zachowana stosownie do art. 32 powołanej ustawy. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Rynku Rolnego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił przy tym, że skarżący ubiegał się o indywidualną ilość referencyjną z krajowej rezerwy jako dostawca hurtowy rozwijający produkcję mleka. W oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej przez Agencję Rynku Rolnego ustalono, iż w okresie od sierpnia do października 2005 r. skarżący wykazał sprzedaż mleka przekraczającą jego zdolności produkcyjne, w związku z wydajnością posiadanych krów o 354,14 % ilości szacunkowych, ponadto ustalono, iż prowadził on produkcję mleka tylko w trzech miesiącach poprzedzających miesiąc złożenia wniosku, a część dostarczanego mleka pochodziła z gospodarstwa matki. Organ wyliczył szacunkową produkcję mleka, ale stwierdził, że skarżący nie może wykazać się faktyczną produkcją i sprzedażą mleka w miesiącach od sierpnia do października 2005 r. i nie można dokonać wyliczenia w oparciu o przepis art. 16 ust 4 - 6 ustawy. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zdaniem organu dało podstawę do stwierdzenia, iż realizowane przez skarżącego dostawy mleka nie pochodziły z produkcji prowadzonej w gospodarstwie, nie wystąpił więc wymagany rozwój produkcji warunkujący prawem ubiegania się o dodatkowe ilości referencyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji zostały wydane po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jako podstawę wznowienia postępowania organ wznawiający postępowanie powołał art. 145 § 1 pkt 5 kpa, który stanowi, że wznawia się postępowanie gdy

Sygn. akt IV SA/Wa 551/07

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że warunkiem wznowienia postępowania jest pojawienie się tylko takich dowodów, które są dla sprawy istotne, są one nowe, istniały one w dniu wydania decyzji oraz nie były one znane organowi administracyjnemu. Należy jednak przy tym zaznaczyć, że ujawnione istotne okoliczności i dowody muszą równocześnie być nowe, co oznacza, że zostały one po raz pierwszy zgłoszone przez stronę lub zostały odkryte przez organ administracyjny po wydaniu decyzji. Nie można zatem wznowić postępowania, gdy okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej, mielibyśmy wtedy bowiem do czynienia z odmienną oceną zgromadzonego materiału dowodowego po wydaniu decyzji, którą organ jest związany.

Warunkiem wznowienia postępowania jest także fakt istnienia okoliczności faktycznych i dowodów w dniu wydania decyzji, która stała się decyzją ostateczną. Pojawienie się zatem nowych dowodów po wydaniu ostatecznej decyzji, może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie można natomiast w tej sprawie wznawiać postępowania (M. Szubiakowski (w:) M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne ogólne, podatkowe, egzekucyjne, s. 208, Warszawa 2003).

Zasadniczą kwestią, która wymaga rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zasadność wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przedstawione okoliczności. Organ orzekający w sprawie, stwierdził, że skarżący składając wniosek o przyznanie IIR z krajowej rezerwy nie spełniał ustawowego warunku uzyskania dodatkowej ilość referencyjnej w związku z faktem, iż dostarczał do podmiotu skupującego mleko pochodzące z gospodarstwa matki. Powołując się na wyniki kontroli przeprowadzonej w obu gospodarstwach - matki skarżącego jak i samego skarżącego organy uznały, że wobec tego wysokość dostaw mleka w sposób znaczący przewyższała możliwości produkcyjne posiadanego stada krów.

Przede wszystkim należy podnieść, że organ wznowił postępowanie celem zbadania, czy zaistniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Okoliczności te mogą stanowić podstawę do uchylenia dotychczasowej decyzji i wydania nowego merytorycznego rozstrzygnięcia wtedy, gdy będą miały znaczenie w sprawie i przy ich uwzględnieniu organ dokona odmiennych ustaleń, które w

Sygn. akt IV SA/Wa 551/07

konsekwencji doprowadzą do zupełnie odmiennych wniosków. Bezspornym jest, iż taką okolicznością nie mógł być fakt odstawienia mleka jedynie w trzech miesiącach poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie IIR z krajowej rezerwy, bowiem w dacie wydawania decyzji w sprawie przyznania IIR był znany organowi.

Można natomiast uznać za trafne przywołanie przez organ jako nowej okoliczności fakt dostarczania mleka pochodzącego z innego gospodarstwa, jak wskazano w uzasadnieniu organu II instancji. Nie mniej jednak postępowanie prowadzone na podstawie art. 149 § 2 kpa miało na celu weryfikację czy w istocie zdarzenie takie miało miejsce i czy w konsekwencji mogło mieć wpływ na decyzję o przyznaniu IIR z krajowej rezerwy.

Zdaniem Sądu ustalenie organu, że miał miejsce fakt odstawiania mleka do podmiotu skupującego od krów nie będących w posiadaniu rolnika jest błędne, bowiem z akt sprawy wynika, że skarżący zawarł ze swoją matką – W. W. w dniu 25 lipca 2005 r. "umowę dzierżawy i współpracy". Z powyższej umowy wynika, że została ona zawarta na okres od 1 sierpnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r., z możliwością jej przedłużenia, a przedmiotem dzierżawy są krowy mleczne i budynki, w których możliwa jest produkcja mleka, a podczas nieobecności dzierżawcy wydzierżawiający dogląda stada i podejmuje wszystkie decyzje związane z produkcją mleka.

Z zaświadczenia dla dostawcy hurtowego o dostawach wystawionego przez Okręgową Spółdzielnię Mleczarską w K. w dniu 2 listopada 2005 r. wynika, że skarżący do dnia wystawienia niniejszego zaświadczenia sprzedał mleko w miesiącach: sierpień, wrzesień, październik w ilości 31 615 kg, zatem w czasie obowiązywania przywołanej wyżej umowy dzierżawy. Niezrozumiałe zatem jest dla Sądu twierdzenie, że realizowane przez skarżącego dostawy mleka, przed złożeniem wniosku o przyznanie IIR z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej, nie pochodziły z produkcji prowadzonej w jego gospodarstwie. Umowa dzierżawy zgodnie z uregulowaniami kodeksu cywilnego powoduje, że dzierżawca jest posiadaczem (zależnym) dzierżawionych przedmiotów. Ponadto konstrukcja samej umowy dzierżawy powoduje, że dzierżawca otrzymuje rzecz do używania i pobierania pożytków. Jak wynika z powołanej umowy przedmiotem dzierżawy były krowy mleczne, zatem z pewnością pożytkami z dzierżawionych zwierząt było mleko, którym następnie skarżący mógł dysponować. Ponadto przedmiotem dzierżawy, jak wcześniej wspomniano, były także budynki gospodarskie, zatem należy uznać, że

Sygn. akt IV SA/Wa 551/07

gospodarstwo stanowiło zorganizowaną całość gospodarczą ukierunkowaną na produkcję mleka.

Skoro skarżący decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. otrzymał indywidualną ilość krajową z rezerwy krajowej ilości referencyjnej, w której stwierdzono, że z załączonych dokumentów wynika, że wnioskodawca wykazał zwiększenie sprzedaży mleka co najmniej o 5 000 kg, co było niezbędnym warunkiem przydziału indywidualnej ilości referencyjnej wobec brzmienia § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie zwiększenia sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych (Dz.U. Nr 106 poz. 900), to organy w chwili orzekania w sprawie posiadały informację o możliwości produkcyjnej posiadanego przez skarżącego stada krów mlecznych, a przede wszystkim dysponowały zaświadczeniem wystawionym przez Okręgową Spółdzielnię Mleczarską w K. w dniu 2 listopada 2005r, z którego wynikało, że skarżący jedynie w trzech miesiącach poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie IIR z krajowej rezerwy wykazał dostawy mleka. Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych ( tj. Dz.U. z 2005r, Nr 244 poz. 2081 ze zm.) warunkiem przydziału producentowi rozwijającemu produkcję mleka ilości referencyjnej z krajowej rezerwy jest zwiększenie sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych w stosunku do posiadanej indywidualnej ilości referencyjnej. Zatem jedynym warunkiem ubiegania się o zwiększenie ilości referencyjnej jest zwiększenie ilości wyprodukowanego mleka. Powyższa ustawa nie zawiera ograniczenia, że mleko ma pochodzić jedynie od krów będących własnością danego producenta rolnego, zatem w ocenie Sądu nic nie stoi na przeszkodzie do zwiększenia produkcji mleka poprzez dzierżawę dodatkowych krów, zważywszy, że zwiększenie sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych producent dokumentuje jedynie fakturami lub innymi dokumentami potwierdzającymi sprzedaż za okres co najmniej 3 kolejnych miesięcy danego roku kwotowego poprzedzających miesiąc (art. 16 ust. 2 cyt. ustawy). Co prawda pełnomocnik organu na rozprawie powołał się na Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 wskazując, że trzeba być posiadaczem krów, jednak należy przypomnieć, że jak wcześniej wspomniano, zgodnie z przepisami prawa krajowego dzierżawca jest posiadaczem przedmiotu oddanego mu w dzierżawę.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że przedstawione okoliczności nie stanowią wystarczającej podstawy do uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu

Sygn. akt IV SA/Wa 551/07

indywidualną ilość referencyjną w wysokości 11505 kg i odmówienia przyznania indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy. Skarżący mógł sprzedawać mleko pochodzące od dzierżawionych krów, ponieważ tak ukształtowano umowę dzierżawy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiły takie okoliczności, czy też dowody, które mogłyby skutkować uchyleniem kontrolowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji.

O kosztach w pkt II sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

Na podstawie art. 152 cytowanej ustawy, Sąd orzekł w pkt III sentencji, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.