Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2898/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi H. Y. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "Kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) zwanej dalej Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołań H. Y. oraz B. M. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] pozwolenia na budowę budynku usługowo - handlowego, parterowego, wolnostojącego usytuowanego na działkach nr ew. [...],[...],[...].[...],[...],[...],[...] w obrębie [...] przy al. J. w R.

Organ odwoławczy oceniając zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor – E. S. prowadząca działalność gospodarczą "[...]" E. S. przedłożyła prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej) obejmujące działki inwestycyjne nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...]. Podnieść należy, że oświadczenie jest tak ważnym dowodem w sprawie, że brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowiłby wadę materialnoprawną decyzji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 223/06).

Organ odwoławczy stwierdził, że planowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. Etap 2-A zatwierdzonego przez Radę Miejską w R. uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] lutego 2014 r., poz. [...]). Działka inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem A.4.U/MW. Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w § 23 ust. 3 pkt 1 lit. a) planu (tereny usług nieuciążliwych i zabudowa wielorodzinna).

Zdaniem organu odwoławczego, dla oceny zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu kluczowe jest wyjaśnienie pojęcia "usługi nieuciążliwe". Zgodnie z definicją pojęcia usług nieuciążliwych, zawartą w art. 2 pkt 13 planu przez usługi nieuciążliwe rozumie się usługi, dla których nie jest ani nie może być wymagany obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe stanowisko podzielają sądy administracyjne, które za usługi uciążliwe uznają taki rodzaj przedsięwzięcia, który, stosownie do przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 953/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2722/13).

Biorąc pod uwagę powyższą definicję "usług nieuciążliwych", zdaniem organu, przyjąć należy, że projektowanej budowy pawilonu handlowo - usługowego (o charakterze usług podstawowych - sklep osiedlowy, co wynika z pisma Inwestora z dnia 27 lipca 2015 r.) nie można uznać za realizację usług uciążliwych, których realizacji zabraniają zapisy obowiązującego planu.

Organ odwoławczy wskazał, że projektu budynku usługowo - handlowego nie naruszył ustaleń planu w zakresie: powierzchni sprzedaży obiektów handlowych (1275,24m2 przy dopuszczalnej max 2000m2), nieprzekraczalnych linii zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy (1 kondygnacja - 7,78m przy dopuszczalnej wysokości - 3 kondygnacje, nie więcej niż 12,0m), wskaźnika intensywności zabudowy (0,34 przy dopuszczalnej 1,5), wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (25,15% przy dopuszczalnej min. 25%). Spełniony został również wymóg zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wg wskaźników zawartych w § 13 ust. 7 pkt 3 Zasady modernizacji i budowy infrastruktury komunikacyjnej: co najmniej 3 miejsca/l00 m powierzchni użytkowej lokalu usługowego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż ww. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno - budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest ona wymagana), w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu budowlanego projektant jest obowiązany dołączyć stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ nie sprawdza czy oświadczenie jest zgodne z prawdą, ma natomiast obowiązek sprawdzenia, czy takie oświadczenie zostało przez projektanta dołączone. Wobec powyższego przyjąć należy, iż za rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno - budowlanym odpowiada jego autor.

Ponadto projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 462) i jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 462).

Do projektu dołączono oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej oraz wymaganą prawem informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane).

Projekt budowlany uzyskał uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcą ds. sanitarno - higienicznych, rzeczoznawcą ds. bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii.

Działka, na której planowana jest inwestycja posiada także dostęp do drogi publicznej - obsługa komunikacyjna inwestycji od al. J. (zgodnie z 23 ust. 3 pkt 3 lit. a) planu) - decyzja [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] października 2014 r., Nr [...], znak: [...] zezwalająca na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] - ul. J. na działkę nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości R., na której usytuowany jest budynek usługowo-handlowy (zjazd wg odrębnego opracowania).

Odnosząc się do podnoszonego przez Skarżących wpływu inwestycji na zmianę stosunków wodnych dla terenu inwestycji oraz terenów sąsiednich organ wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia Prawo wodne do urządzeń służących do kształtowania zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich należą w szczególności: mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska. Z przywołanego przepisu wynika jednoznacznie, że urządzenie/obiekt/budowla, które nie spełnia powyższej przesłanki celowościowej, tzn. nie służy kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, nie jest urządzeniem wodnym, niezależnie od nazwy, nawet jednej z nazw wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 19. Z wyjaśnień udzielonych przez Inwestora (pismo z dnia 27 lipca 2015 r., w którym E. S. ustosunkowuje się do zarzutów Odwołujących) wynika, iż zaprojektowany murek oporowy na granicy działek ma parametry normalnego standardowego ogrodzenia. Murek oporowy zapobiega zalaniu sąsiedniej działki wodami opadowymi z pasa terenu o średniej szerokości 2,0 m - odwodnienie dachu budynku usługowo - handlowego projektowane jest bezpośrednio do kanalizacji deszczowej.

W ocenie Wojewody [...] wody opadowe z paska terenu o szerokości 2 m nie kształtują zasobów wodnych a zaprojektowany murek oporowy na granicy działek ma parametry normalnego standardowego ogrodzenia. Murek oporowy zapobiega zalaniu sąsiedniej działki wodami opadowymi z pasa terenu o średniej szerokości 2,0 m i tym samym nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa, poprzez niezawiadomienie stron o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do niego i składania wniosków przed wydaniem decyzji (ww. zawiadomienie zostało doręczone Skarżącym w dniu 30 czerwca 2015 t., tj. po dacie wydania skarżonego rozstrzygnięcia), Wojewoda [...] stwierdza, iż naruszenie to ma miejsce wówczas, gdy uchybienie to uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1317/08).

W analizowanym przypadku Wojewoda [...] nie stwierdza, aby którakolwiek ze stron postępowania została pozbawiona możliwości podjęcia konkretnych czynności procesowych, czym naruszone byłoby ich prawo do czynnego udziału w postępowaniu, w stopniu uzasadniającym zastosowanie przez tut. organ dyspozycji art. 138 § 2 Kpa.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu stron odwołujących się organ odwoławczy nie zgodził się, że został naruszony wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej. Z załączonych atestów wynika, że kratka "Hauraton" zapewnia powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 90%. Wskazał też, że wszelkie certyfikaty wydawane są przez odrębne jednostki certyfikujące po odpowiednich badaniach, w związku z czym podane parametry są dla organu wiążące.

Odnosząc się do podnoszonej przez Odwołujących się kwestii pogorszenia warunków poprzez immisje uciążliwych dźwięków i nieprzyjemne zapachy, organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Reasumując, zdaniem organu odwoławczego zarzuty stron odwołujących się nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na podstawie których wydana została decyzja zezwalająca na budowę. Wyjaśnił natomiast, że art. 35 ust, 4 Prawa budowlanego stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. zaskarżyła H. Y. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj:

art. 10 par. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ odwoławczy i nie uwzględnienie zarzutu Skarżącej, iż organ I instancji nie poinformował jej o fakcie zebrania dowodów w sprawie i nie umożliwieniu jej, przed wydaniem decyzji przez Starostę [...] z dnia [...].06.2015 r. Nr [...], wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

oraz przepisów prawa materialnego tj:

art. 29 ustawy z dnia 18 Iipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 75 ust. 1 i art. 101 Ustawy prawo ochrony środowiska w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych poprzez zmianę stosunków wodnych w wyniku realizacji inwestycji i zalanie gruntów sąsiednich woda oraz ściekami z terenu inwestycji,

art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 23 ust. 3 pkt. 1 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. Etap 2-A poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany spełnia postanowienia miejscowego planu, podczas gdy zgodności tej brak, gdyż przedmiotem inwestycji jest obiekt handlowy, a w planie nieruchomość jest przeznaczona pod usługi nieuciążliwe i zabudowę wielorodzinną,

art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 23 ust. 3 pkt. 2 lit. c Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. Etap 2-A poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany spełnia postanowienia miejscowego planu, podczas gdy projekt jest niezgodny z planem w zakresie powierzchni biologicznie czynnej,

art. 122 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 29 Ustawy Prawo budowlane poprzez ich nie zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego w sytuacji, gdy wymagane jest pozwolenie wodnoprawne i pozwolenie na budowę na budowę murów oporowych mających zapobiegać zmianom stosunków wodnoprawnych w odniesieniu do działek sąsiadujących z planowaną inwestycją.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 22 września 2016 r. Sąd postanowił na wniosek wniosek [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. dopuścić spółkę do udziału w sprawie jako uczestnika postępowania jako następcę inwestora na którego przeniesiono pozwolenie na budowę decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Sąd ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie, nie będąc przy tym związany granicami skargi (zawartymi w niej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną).

W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość orzeczenia zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę

Sąd obligowany był ocenić, czy stan prawny oraz faktyczny rozpoznawanej sprawy ustalony przez wymienione organy, uprawniał Wojewodę [...] do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty [...].

Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę a decyzja o pozwoleniu na budowę musi być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu.

Podnieść w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje więc wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor- właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia (vide m.in. wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666).

W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi,

3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,

4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem sądu, nawet z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora.

Zwrócić należy uwagę, że projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu w braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska jak też z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zakres badania drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego został znacznie ograniczony. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1) – patrz komentarz do Prawa budowlanego pod redakcją Andrzeja Glinieckiego wyd. I LexisNexis str.333.

W świetle treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie zmiany Prawa budowlanego dokonanego ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b powołanej ustawy z 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 pr.bud.). Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 powołanej ustawy z 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 pr.bud.). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 pr.bud. stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 pr.bud.).

Należy przy tym zauważyć, że mimo wyłączenia w art. 35 ust. 1 możliwości badania projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c, jako jeden z podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego nadal wskazuje się nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności badanie zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 119).

W niniejszej sprawie organ I instancji zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki lub terenu, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, zbadał ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb. Organ sprawdził również, czy dołączono zaświadczenie o wpisie projektanta (projektantów) na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, ważne na dzień opracowania projektu (art. 35 ust. 1 pkt 3).

Podkreślenia nadto wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Sądu w ramach swoich obowiązków, określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda [...] jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy również podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego, a zatwierdzony projekt czyni zadość wymogom określonych w przepisach prawa.

Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dot. naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, że zarzuty podnoszone przez skarżącą, w szczególności dotyczące naruszenia art. 10 par. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy. Strony miały zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania, były poinformowane o jego wszczęciu, możliwości wypowiedzenia się i wnoszenia uwag i zastrzeżeń, korzystały z tego prawa wnosząc swoje uwagi i wątpliwości, a organy odnosiły się do nich w swoich decyzjach. Naruszenie przywołanego przepisu poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (zob. np.: wyrok NSA z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1767/13. Skarżąca nie wykazała, by naruszenie art. 10 k.p.a. mogło mieć wpływ na wynik postępowania, to jeszcze czynnie ze swego prawa korzystała wnosząc liczne uwagi i zastrzeżenia do prowadzonego postępowania. W tym stanie rzeczy należy uznać powyższy zarzut za nietrafny.

Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia innych przepisów postępowania w tym art. 7 i 77 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do konkretnych zarzutów skargi dot. naruszenia przepisów prawa materialnego tj art. 29 ustawy z dnia 18 Iipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 75 ust. 1 i art. 101 Ustawy prawo ochrony środowiska w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Sąd stwierdza, że planowana inwestycja nie kształtuje stosunków wodnych i nie wymaga odrębnego pozwolenia wodnoprawnego. Słusznie podkreślono, że z dołączonych przekrojów znajdujących się w projekcie budowlanym wynika, że planowana inwestycja nie zaburzy naturalnego spływu wód i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Wyjaśniono również w jaki sposób inwestor zamierza odprowadzać wody opadowe z terenu planowanej inwestycji bez szkody dla gruntów sąsiednich.

Natomiast odnosząc się do przepisów Prawa ochrony środowiska powołanych w skardze to należy zauważyć, iż zawierają one normy adresowane do inwestora w toku realizacji prac budowlanych, a nie do organów prowadzących postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę (art. 75), oraz opis, na czym polega ochrona powierzchni ziemi (art. 101). W uzupełnieniu zwrócić należy uwagę, że w świetle treści art. 35 ust. 1 właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dot. naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 23 ust. 3 pkt. 1 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. Etap 2-A, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana na terenie tzw. usług nieuciążliwych, do których również zalicza się planowana w obiekcie działalność. Warto w tym miejscu zauważyć, że powoływane w skardze rozróżnienie w Planie na usługi handlu oraz usługi nieuciążliwe nie musi wcale prowadzić do kolizji między tymi pojęciami. Najprościej rzecz ujmując usługi nieuciążliwe są pojęciem szerszym (są to wszelkie usługi dla których nie jest ani nie może być wymagany obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko) i w ich zakresie mieszczą się usługi handlu.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dot. naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 23 ust. 3 pkt. 2 lit. c Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. Etap 2-A Sąd stwierdza, że z zatwierdzonego projektu wynika, że powierzchnia biologicznie czynna rzeczonej inwestycji wynosi 25,15% przy dopuszczalnej min. 25%.

Skarżąca twierdzi jednak, że powierzchnia biologicznie czynna została przez inwestora wyliczona w sposób nieprawidłowy, a w efekcie wymóg ten nie został spełniony lecz nie przedstawiła na tę okoliczność przeciwdowodu. Zarzut ten, nie został poparty żadną rzeczową kontr-analizą i nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Odnosząc się do zarzutu skargi dot. naruszenia art. 122 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 29 Prawo budowlane, Sąd ponownie wyjaśnia, ze planowana inwestycja nie kształtuje stosunków wodnych i nie wymaga odrębnego pozwolenia wodnoprawnego. Słusznie podkreślono, że z dołączonych przekrojów znajdujących się w projekcie budowlanym wynika, że planowana inwestycja nie zaburzy naturalnego spływu wód i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Wyjaśniono również w jaki sposób inwestor zamierza odprowadzać wody opadowe z terenu planowanej inwestycji bez szkody dla gruntów sąsiednich.

Strona skarżącą winna mieć na względzie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z treści art. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę to Starosta [...] nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi. W ramach określonych w art. 35 ust. 1 ustawy obowiązków Wojewoda [...] ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Stwierdzić należy, iż w zasadzie każda inwestycja w zabudowie miejskiej powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem.

Kończąc powyższe rozważania Sąd zauważa, że planowana inwestycja może spowodować szereg utrudnień dla otoczenia. W zasadzie każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.