Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1776/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby i umorzenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania R. B., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr MON Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 111 pkt 13, art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330 z późn. zm.), a także § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 670).

Dyrektor Departamentu Kadr MON decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia

2019 r., po uprzednim wznowieniu postępowania, uchylił rozkaz personalny Nr [...] (pkt 1) z dnia [...] lipca 2019 r. o zwolnieniu R. B. z dniem [...] lipca 2019 r., z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego (w dniu [...] lipca 2019 r.) oraz umorzył postępowanie zakończone ww. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] (pkt 1).

Jak wynika z ustaleń organu, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 150 § 1, art. 149 § 1 oraz art. 147, a także art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej rozkazem personalnym nr [...] (pkt 1) z dnia [...] lipca 2019 r. w związku z tym, że nie były mu znane w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] (pkt 1) z dnia [...] lipca 2019 r. nowe i istotne okoliczności. Wskazał, że Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. pismem z dnia [...] października 2019 r. (data wpływu do MON – [...] października 2019 r.) poinformował, że wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia [...] stycznia 2019 r. R. B. został uznany winnym popełnienia czynu określonego w art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, orzeczono grzywnę w wysokości 150 stawek dziennych każda po 30 zł, obowiązek naprawienia szkody w całości, podanie wyroku do publicznej wiadomości oraz zasądzono od oskarżonego koszty sądowe. Na skutek apelacji wywiedzionej przez prokuratora wojskowego Wojskowy Sąd Okręgowy w P. zmienił powyższy wyrok między innymi w ten sposób, że w miejsce kary roku pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem orzekł karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych każda po 100 zł. Ponadto, sąd odwoławczy orzekł wobec oskarżonego R. B. środek karny w postaci wydalenia z zawodowej służby wojskowej. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 19 czerwca 2019 r. i skierowany do wykonania w dniu 3 września 2019 r.

Minister Obrony Narodowej, uzasadniając decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] wskazał, że zgodnie z art. 115 ust 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860 z późn. zm.), zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku, o którym mowa w art. 111 pkt 13 ustawy, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia.

Powołał się również na § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, zgodnie z którym zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 11-15 ustawy, następuje z dniem uprawomocnienia się orzeczenia odpowiedniego organu.

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, stwierdził, że R. B. został wydalony z zawodowej służby wojskowej z dniem ogłoszenia prawomocnego wyroku sądu II instancji, tj. w dniu [...] czerwca 2019 r. W związku z tym wszczęte na jego wniosek w dniu [...] lipca 2019 r. postępowanie, dotyczące zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, było od samego początku bezprzedmiotowe, albowiem żołnierz ten był już z mocy prawa zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

Przyjął, że zastosowanie przez Wojskowy Sąd Okręgowy w P. środka karnego w postaci wydalenia z zawodowej służby wojskowej, bezpośrednio wpływało na treść rozstrzygnięcia w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia go do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza. Stanowi także okoliczność, tak faktyczną jak i prawną, nie znaną organowi i mającą wpływ na wydane przez Dyrektora Departamentu Kadr MON uprzednie rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej.

R. B. pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu

I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c p.p.s.a. oraz zastosowanie art. 135 p.p.s.a. i uchylenie postanowienia z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], a także umorzenie postępowania w trybie art. 145 § 3 p.p.s.a.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. przepisów procedury administracyjnej, tj.

- art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej "k.p.a.") przez jego błędne zastosowanie przez organ II instancji i utrzymanie w mocy oczywiście wadliwej decyzji organu I instancji,

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sprawie przez organ II instancji i nieorzeczenie o uchyleniu w toku postępowania odwoławczego zaskarżonej decyzji z jednoczesnym orzeczeniem o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy decyzja organu I instancji była (i jest) oczywiście wadliwa zaś postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe,

- art. 147, art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 150 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez organ II instancji, że organ I instancji w sposób nieuprawniony zastosował w sprawie podane przepisy i wznowił postępowanie, nie wskazując i nie uzasadniając w należyty sposób ustawowych przesłanek zastosowania w sprawie trybu nadzwyczajnego,

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez uniemożliwienie skarżącemu udziału w toczącym się postępowaniu, w tym w szczególności uniemożliwienie mu wypowiedzenia się względem zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ

I instancji,

- art. 10 § 2 i § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji powiadomienia strony o zamiarze wydania decyzji i brak wskazania konieczności wydania decyzji bez zbędnej zwłoki oraz zaakceptowanie tego stanu rzeczy przez organ odwoławczy,

który dodatkowo w sposób nieudolny podjął się wykazywania istnienia zagrożenia powstania niepowetowanej szkody materialnej, jako okoliczności zwalniającej z zapewnienia stronie prawa do wypowiedzenia się w sprawie, co w rzeczywistości nie miało i nie mogło mieć miejsca,

- art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu strony,

- art. 7a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony,

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania, zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i w postępowaniu odwoławczym, w sposób podważający zaufanie obywatela do władzy publicznej,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji faktu wydania decyzji przez organ I instancji tylko w oparciu o pismo Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia [...] października 2019 r., co skutkowało zaniechaniem obowiązku, wynikającego ze wskazanego przepisu, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji obarczonej wadą procesową polegającą na sporządzeniu przez organ I instancji decyzji zawierającej oczywiście wadliwe uzasadnienie prawne i faktyczne, które to jest konsekwencją wadliwie wszczętego i prowadzonego postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego rozkazem personalnym zrównanym co do rangi procesowej z decyzją funkcjonującą jako ostateczna w obrocie prawnym,

- art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o wskazany przepis, w sytuacji gdy nie ziściły się okoliczności faktyczne i prawne uprawniające do wznowienia postępowania,

- art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji wydanej na podstawie tego przepisu, w sytuacji gdy organ I instancji nie wskazał na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.,

- art. 105 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji niezawierającej wskazania na ten przepis w podstawie prawnej, co dodatkowo powoduje niepewność co do rzeczywistego zakresu umorzenia postępowania,

- art. 105 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu przez organ II instancji i na niestwierdzeniu bezprzedmiotowości prowadzonego w sprawie postępowania, co powinno na etapie postępowania prowadzonego przez Ministra Obrony Narodowej skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji w całości i umorzeniem postępowania,

2) przepisów prawa materialnego:

- art. 111 pkt 13 i art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 z późn. zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem wskazanego przepisu,

- § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 670) poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem wskazanego przepisu.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, tj. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Procedura tego nadzwyczajnego trybu określona została przepisami art. 145-152 k.p.a.

W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się etap wstępny, w którym wniosek o wznowienie postępowania poddaje się ocenie pod kątem dopuszczalności wznowienia, oraz etap postępowania rozpoznawczego, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwszy etap postępowania polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (§ 3).

Z kolei w drugiej fazie postępowania (rozpoznawczej) organ po wznowieniu postępowania wydaje na podstawie art. 151 k.p.a. orzeczenie, którym: (1) odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji (postanowienia), gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, (3) stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.

Katalog przyczyn wznowienia postępowania, wymieniony w art. 145 § 1 k.p.a. ma charakter zamknięty. Przesłanki wznowienia postępowania można sprowadzić do dwóch zasadniczych, tj. braku obiektywności organu i braku dostatecznych informacji w sprawie. Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu określonej przesłanki (wady postępowania) na treść decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania.

Stwierdzając, że powyższe wymogi formalne zostały zachowane, Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. wznowił postępowanie zakończone ostatecznym rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] (pkt 1). Przy czym zaznaczyć należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest tylko aktem procesowym, nierozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie zmierzające do ustalenia, czy przyczyny wznowienia wskazane w podaniu rzeczywiście istnieją, a następnie do załatwienia sprawy. Innymi słowy, w fazie wstępnej wznowienia postępowania nie przesądza się o bycie prawnym decyzji ostatecznej, samo wznowienie postępowania nie zawsze prowadzi do unicestwienia skutków prawnych decyzji wydanej w trybie zwykłym.

Jako podstawę prawną wznowienia organ wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podał, że nowym dowodem w sprawie zakończonej ww. rozkazem jest uzyskana z pisma Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia [...] października 2019 r., które wpłynęło do MON w dniu [...] października 2019 r. informacja o tym, że po rozpoznaniu apelacji, Wojskowy Sąd Okręgowy w P. zmienił wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia [...] stycznia 2019 r., między innymi w ten sposób, że w miejsce kary roku pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem orzekł wobec R. B. karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych każda po 100 zł. Ponadto sąd odwoławczy orzekł wobec oskarżonego R. B. środek karny w postaci wydalenia z zawodowej służby wojskowej. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 19 czerwca 2019 r. i został skierowany do wykonania w dniu 3 września 2019 r.

Zaznaczyć należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; nowe dowody i okoliczności musiały istnieć już wcześniej, tj. w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu są one nowe dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności w rozumieniu ww. przepisu przedstawiają określony stan faktyczny, istniejący w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nieznany organowi, mający wpływ na status prawny strony, tj. na zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia.

Zaznaczyć należy, że nową okolicznością (nowym dowodem) istotną dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może być tylko taki fakt, który mógłby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli mógł spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, a więc gdyby wydano w sprawie decyzję odmienną od dotychczasowej. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Innymi słowy, nie każde pojawienie się nowego dowodu czy nowego faktu będzie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2917 r., sygn. akt I OSK 45/17 Lex 2323395, z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 766/17 Lex 2412339, z dnia 18 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 426/17 Lex 2621286).

W świetle powyższych uwag uzasadnione jest stanowisko, że informacja uzyskana przez Dyrektora Departamentu Kadr MON, o tym, że Wojskowy Sąd Okręgowy w P. zastosował wobec R. B. środek karny w postaci wydalenia z zawodowej służby wojskowej, bezpośrednio wpływała na treść rozstrzygnięcia w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia go do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego. Informacja ta stanowiła także okoliczność, tak faktyczną jak i prawną, nie znaną organowi i mającą wpływ na wydane przez Dyrektora Departamentu Kadr MON uprzednie rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Słusznie bowiem Minister Obrony Narodowej zwrócił uwagę, że zgodnie z § 25 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 670 z późn. zm.), zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 11-15 ustawy, następuje z dniem uprawomocnienia się orzeczenia odpowiedniego organu.

Wobec takiego brzmienia przepisu zaszła konieczność prawidłowego wykonania prawomocnego wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] czerwca 2019 r. w zakresie wykonania środka karnego w postaci wydalenia z zawodowej służby wojskowej.

Wobec zatem bezprzedmiotowości postępowania spowodowanej zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniem do rezerwy żołnierza już zwolnionego z zawodowej służby wojskowej niewątpliwie należało uchylić rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr MON Nr [...] (pkt 1) z dnia [...] lipca

2019 r. i umorzyć postępowanie zainicjowane złożonym wypowiedzeniem.

Odnośnie wniosku skarżącego o uchylenie na podstawie art. 135 p.p.s.a. postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia [...] grudnia 2019 r., Sąd podziela jednolite i ugruntowane orzecznictwo, że na postanowienie o wznowieniu postępowania nie służy ani zażalenie, ani skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest tylko aktem procesowym, nierozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 31 stycznia 1996 r., sygn. akt I SA 1493/95; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014, s.608).

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia.

Reasumując, zarzuty naruszenia art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 105, art. 107 § 1 pkt 6, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 k.p.a., a ponadto niewłaściwego zastosowania art. 111 pkt 13 i art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 860) oraz § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja

2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, nie mają usprawiedliwionych podstaw. Sąd przyjął w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak i w odpowiedzi na skargę.

Zarzut art. 10 k.p.a., polegający na uniemożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, nie może odnieść skutku, ponieważ skarżący nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Zaś subiektywne odczucia skarżącego w zakresie braku zaufania do organu prowadzącego postępowanie, nie mogą przesądzać o naruszeniu przepisu procesowego art. 8 k.p.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 marca 2021 r., wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).