Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SAB/Go 14/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 139 paR 1, art. 165 par 3
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 149 par 2, art. 151, art. 154 par 7
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie sprostowania decyzji w zakresie pouczenia co do środka odwoławczego 1. Umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do załatwienia wniosku M spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia [...] r. o sprostowanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w zakresie pouczenia co do środka odwoławczego. 2. Stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności w załatwieniu wniosku opisanego w punkcie 1. 3. Stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. 4. Oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny. 5. Oddala wniosek o przyznanie sumy pieniężnej. 6. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 260 (dwieście sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – dalej zwana Stroną, Spółką, Skarżącą – w dniu 31 sierpnia 2020 r. złożyła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego – dalej zwane organ, SKO.

Skarga została złożona w sprawach postępowań wpadkowych:

1) w sprawie postępowania wpadkowego z wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2020 roku w przedmiocie sprostowania - w zakresie pouczenia co do środków odwoławczych - decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2020 roku (błędnie oznaczonej dniem [...] lutego 2020 roku) znak [...]

2) w sprawie postępowania wpadkowego z wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2020 roku w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Kolegium z dnia [...] czerwca 2020 roku (błędnie datowanym przez organ na dzień [...] czerwca 2020 roku) znak [...],

3) w sprawie postępowania wpadkowego z wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2020 roku w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskie] w decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2020 roku (błędnie datowane] przez organ na dzień [...] lutego 2020 roku) znak [...].

Skarżąca jednocześnie wniosła o stwierdzenie, że w sprawach określonych

w pkt. 1-3 Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności a bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa, zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania w terminie 14 dni:

a. decyzji albo postanowienia, o których mowa w art. 213 § 3, 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zakresie dotyczącym pkt. 1 skargi,

b. postanowienia, o którym mowa w art. 215 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zakresie dotyczącym pkt. 2 i 3 skargi,

oraz na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:

a. wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 zł,

b. przyznanie skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 200 zł,

Jednocześnie złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym

i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zarządzeniem Przewodniczącego rozdzielono skargi. Niniejsza sprawa dotyczy sprawy na bezczynność organu w przedmiocie sprostowania decyzji

w zakresie pouczenia co do środka odwoławczego.

Z akt sprawy wynika, że SKO w dniu [...].02.2020 roku rozpatrując wniosek strony o wznowienie postępowania wydało w ramach postępowania pierwszo-instancyjnego decyzję, w której odmówiło uchylenia dotychczasowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].10.2017r. sygn. akt [...] w całości z uwagi na brak przesłanek do wznowienia

Decyzję doręczono stronie w sposób nieprawidłowy w dniu 04.03.2020 roku poprzez przesłanie jej skanu decyzji papierowej na adres mailowy e-puapu.

Skarżąca wniosła w dniu [...] marca 2020 roku za pośrednictwem epuap odwołanie wnosząc o stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z powodu nie wejścia ww. decyzji do obrotu prawnego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. SKO stwierdziło niedopuszczalność odwołania strony z dnia [...] marca 2020 r.

z uwagi na brak prawidłowego doręczenia decyzji.

W dniu 09.04.2020 roku decyzje datowaną na [...].02.2020 r. przesłano

na Stronie drogą elektroniczną z podpisami elektronicznymi. Decyzję strona odebrała w dniu 14 kwietnia 2020 roku.

Zdaniem Strony, decyzja która została odebrana 14 kwietnia 2020 r. stanowi kolejną decyzję oznaczoną datą [...] lutego 2020 roku oraz dwojgiem sygnatur [...] (dalej: decyzja II) i jest decyzją wydaną w ramach postępowania odwoławczego będącego skutkiem odwołania złożonego 18 marca 2020 r. Zdaniem Strony skoro decyzja ta została wydana już po wniesieniu odwołania przez skarżącą powinna zawierać pouczenie o możliwości jej zaskarżenia skargą do sądu administracyjnego, a nie o prawie do wniesienia od niej odwołania a nie

Pismem z dnia [...] maja 2020 roku, nadanym w dniu 29.05.2020 roku drogą elektroniczną strona wniosła o sprostowanie decyzji z dnia [...].02.2020 roku (odebranej w dniu 14.04.2020 roku), w zakresie dotyczącym pouczenia strony co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem Strony decyzja z dnia [...].02.2020 roku jest decyzja wydaną w drugiej instancji, ponieważ została jej doręczona w kwietniu 14.04.2020 roku. Strona od decyzji doręczonej w dniu 14.04.2020 roku nie wniosła odwołania.

Rozpatrując wniosek strony z dnia [...] maja 2020 roku SKO odmówiło sprostowania decyzji z dnia [...].02.2020 roku w zakresie pouczeni co do środków zaskarżenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja doręczona Stronie 14.04.2020 roku była i jest decyzją wydaną w pierwszej instancji i nie przysługiwała od niej skarga do WSA, lecz odwołanie do SKO. Postanowieniem o odmowie sprostowania zostało wysłane do strony drogą elektroniczną w dniu 02.09.2020 roku

i w tym dniu (02.09.2020 roku) strona je odebrała (UPD).

W uzasadnieniu skargi strona podnosi, że jej zdaniem SKO wydało dwie decyzje jedną w dniu [...].02.2020 roku a drugą w dniu [...].04.2020 roku i są to dla strony dwie inne decyzje, "obie" decyzje wydał ten sam skład a ta "druga decyzja" została wydana już po wniesieniu odwołania i nie zawiera pouczenia o przysługującej skardze do WSA. Skarżąca podnosi, że data wniosku o sprostowanie z dnia [...].05.2020 została błędnie oznaczona, bo powinna być data [...].05.2020r.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie ewentualnie umorzenie postępowania w związku z wydaniem orzeczeń jakich strona się domaga w skardze na bezczynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie..

Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania

(§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec

o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepis sąd, w przypadku,

o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Dla oceny zaistnienia w sprawie bezczynności, istotne znaczenie mają określone w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

(t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., dalej: o.p.) terminy załatwienia sprawy

w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 139 § 1 o.p., załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Jak wskazuje

§ 2, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych

z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. Zgodnie z § 3, załatwienie sprawy

w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy. Jak natomiast wskazuje § 4, do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Organ administracji publicznej powinien prowadzić postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. Aczkolwiek w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 139 § 1 o.p. należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy w nim określone traktować jako terminy maksymalne, należy mieć na uwadze, że ze względu na stopień skomplikowania spraw, nie każde przekroczenie przez organ ustalonych przez ustawodawcę terminów załatwiania spraw oznacza per se,

że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno

w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron. (zob. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3021/17). Oceniając postępowanie zaskarżonego organu w świetle powyższych wytycznych Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością organu.

Postępowanie, którego dotyczy skarga, zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej, który wpłynął do organu 29 maja 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. ,które jednak jak wynika z akt administracyjnych zostało podpisane

[...] września 2020 r. i tego samego dnia doręczone stronie - organ wydał w sprawie rozstrzygnięcie – odmawiając sprostowania decyzji w zakresie pouczenia co do środków odwoławczych. Stwierdzić więc należy, że od momentu złożenia przez skarżących wniosku do chwili załatwienia sprawy (choć niezgodnie z oczekiwaniem skarżących), upłynęły trzy miesiące i cztery dni. Organ, nie zmieścił się nawet

w podstawowym terminie załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej wyznaczonym w art. 139 § 1 o.p. Na marginesie jednak należy zwrócić uwagę,

że organ nie wskazał w jakim zakresie przedmiotowa sprawa miała charakter skomplikowany. Zdaniem Sądu, uznać należy, że organ dopuścił się w powyższym zakresie bezczynności.

Nie jest w sprawie sporne, że wniosek skarżącej o zmianę decyzji, wpłynął

do organu dnia [...] maja 2020 r. Z tym dniem, zgodnie z art.165 § 3 o.p., doszło

do wszczęcia postępowania zainicjowanego ww. wnioskiem. Nie jest również

w sprawie sporne, że postępowanie to powinno zostać zakończone w terminie wynikającym z art. 139 § 1 o.p. Niezależnie czy postępowanie objęte wnioskiem wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego czy też nie - zakreślony termin upłynął jednak bezskutecznie najpóźniej (przyjmując, że sprawa była skomplikowana) dnia [...] lipca 2020 r.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że organ wydał postanowienie datowane na [...] lipca 2020 r. opatrzone podpisami fizycznymi oraz podpisami elektronicznymi, przy czym doręczył postanowienie opatrzone podpisami elektronicznymi, czyniąc to również 2 września 2020 r.

Przyjąć należy, że wniosek strony załatwiało postanowienie doręczone stronie, czyli postanowienie wydane w formie elektronicznej, a opatrzone podpisami elektronicznymi dnia [...] września 2020 r. Datą wydania postanowienia podpisanego elektronicznie jest natomiast nie data jaką wskazano w jego treści, lecz data opatrzenia go chronologicznie ostatnim z podpisów członków składu orzekającego, czyli dzień [...] września 2020 r. (por. wyrok SN z dnia 2 października 2002 r. III RN 149/01 OSNP 2003, nr 16, poz. 371). Wniosek skarżącej złożony 29 maja 2020 r.

o sprostowanie decyzji w zakresie dotyczącym pouczenia co do prawa wniesienia skargi do sądu został zatem załatwiony postanowieniem wydanym [...] września 2020 r. (wadliwie, gdyż niespójnie z datą jej podpisania, oznaczonym datą [...] lipca 2020 r.).

Skoro termin załatwienia sprawy upływał dnia 29 lipca 2020 r., organ po tej dacie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej spółki (punkt 2 wyroku).

Ponieważ wydanie postanowienia z [...] września 2020 r. nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem, to postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej nakazania organowi rozpatrzenia w zakreślonym terminie wniosku podlegało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku).

Załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem,

nie zwalniało jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla sprawy dotyczącej bezczynności. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a., należało bowiem z urzędu stwierdzić, czy organ dopuścił się bezczynności i ocenić charakter tego naruszenia art. 139 § 1 o.p.

Jak już wcześniej była mowa, organ pozostawał w bezczynności od [...] lipca 2020 r. do [...] września 2020 r. Oceniając czy to niedziałanie miało charakter kwalifikowany, wskazać należy, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa

i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Przekroczenie musi być zatem bardzo znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować jakieś wyjątkowo dolegliwe dla strony skutki.

W ocenie sądu przekroczenie terminu do załatwienia wniosku choć znaczne

w okolicznościach sprawy nie daje podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Organ,

po otrzymaniu skargi podjął czynności zmierzające do załatwienia wniosku,

a nierozpoznanie wniosku w sposób prawidłowy wynikało z wadliwego przyjęcia,

że wniosek skarżącej załatwiało niedoręczone postanowienie datowane na [...] lipca 2020 r. Sąd ocenił, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie pierwszym wyroku na podstawie

art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w punkcie 3 wyroku.

Odnosząc się do żądań skargi dotyczących wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania skarżącemu sumy pieniężnej wskazać należy, że grzywna jest formą ukarania organu za niezałatwienie sprawy w terminie, a także środkiem

o charakterze prewencyjnym. Natomiast suma pieniężna przyznawana stronie skarżącej to forma rekompensaty za doznaną szkodę w związku z bezczynnością organu prowadzeniem postępowania przez organ.

Oceniając przedstawiony powyżej całokształt działań organu oraz mając na względzie, jaką funkcję mają spełnić instytucje przewidziane w art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że stopień zawinienia organu w nieterminowym załatwieniu sprawy nie dawał podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Ponadto Strona nie poniosła straty finansowej w związku z bezczynnością organu.

Należy jednocześnie podkreślić, że z treści art. 154 § 7 p.p.s.a. wprost wynika, że Sąd "może" przyznać od organu sumę pieniężną, ale nie jest do tego zobligowany w każdej sytuacji, nawet gdy strona wykaże doznanie uszczerbku, straty lub krzywdy. Sąd ma tutaj swobodę oraz możliwość miarkowania przyznania sumy pieniężnej.

W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę

w pozostałej części, tj. co do żądania przyznania skarżącemu sumy pieniężnej oraz wymierzenia organowi grzywny, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 149 § 2 p.p.s.a. (punkt 4 i 5 wyroku).

Spodziewać się należy, że organ po zapoznaniu się z motywami zawartymi we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia w przyszłości należycie odczyta przepisy o.p. i unikać będzie dualizmu formy wydawania orzeczeń i rozstrzygnięć.

Jako, że zasada skargi została uwzględniona, a sama skarga doprowadziła do wykonania przez organ ustawowego obowiązku załatwienia wniosku skarżącej,

o kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 209 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów wpisu i kosztów zastępstwa procesowego, przy czym uwzględniając, że skarżąca jedną skargą zainicjował postępowania w trzech sprawach Sąd na podstawie art. 206 p.p.s.a. w ramach zwrotu kosztów zastępstwa procesowego uwzględnił 1/3 stawki wynagrodzenia pełnomocnika określonej w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2018 r. poz. 1687).