Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 741/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-03-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono przyznania prawa pomocy
odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków G. P. i S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2012r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012r., sygn. akt I SA/Bd 741/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę G. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.

z dnia [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2012r. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 05 marca 2013r. (k. 55 akt sądowych).

W dniu 17 stycznia 2013r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżących z dnia 16 stycznia 2013r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 79-80 akt sądowych). Wniosek ten został rozpoznany odmownie postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 lutego 2013r. (k. 119 -121 akt sądowych). Rozpoznając wniesiony na powyższe postanowienie sprzeciw, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia

4 kwietnia 2013r. (k. 140-142 akt sądowych) odmówił przyznania skarżącym prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Prawidłowość powyższego orzeczenia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013r. oddalił zażalenie skarżących na powyższe postanowienie (k. 163-164 akt sądowych).

Skarżący wielokrotnie składali kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy, które Sąd rozpoznawał postanowieniami: z dnia 15 listopada 2013r. (k. 225-226 akt sądowych), z dnia 21 maja 2014r. (k. 290-292 akt sądowych), z dnia 13 października 2014r. (k. 364-366 akt sądowych) oraz z dnia 24 listopada 2014r. (k. 397-398 akt sądowych).

W dniach: 29 grudnia 2014r. (data nadania 22 grudnia 2014r.) i 25 lutego 2015r. (data nadania 23 lutego 2015r.) skarżący złożyli kolejne cztery wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata (k. 408-411 i 434-437 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) - dalej jako: "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Zdaniem Sądu, z powyższego przepisu wynika, że wniosek ten można złożyć dopóki trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania -

o ile strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia. Innymi słowy powołany wyżej przepis wyłącza, w trybie zwyczajnym, możliwość skutecznego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia sądu.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem o stwierdzeniu prawomocności z dnia 5 listopada 2014r., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

z dnia 14 listopada 2012r. stał się prawomocny (k. 55 akt sądowych). Przesyłki zawierające wnioski o przyznanie prawa pomocy zostały nadane w dniach: 22 grudnia 2014r. i 23 lutego 2015r., a zatem już po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Należy w tym miejscu podkreślić, że skarżący nie zainicjowali przy tym żadnego trybu nadzwyczajnego mogącego doprowadzić do wzruszenia wydanego w sprawie prawomocnego orzeczenia z dnia 14 listopada 2012r. Prawo pomocy wiążą z ewentualnym prawem wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku, który na dzień wydania niniejszego postanowienia jest już prawomocny. Istotna w sprawie jest też okoliczność, że po wydaniu ww. wyroku zagadnienie prawa pomocy zostało już załatwione odmownie (postanowienie prawomocne), a ponadto skarżący składali w ciągu dwóch lat od wydania wyroku kilka wniosków o prawo pomocy, przy tym nie skarżąc skutecznie wydanych postanowień. W ocenie Sądu, działania skarżących polegające na nie składaniu zażaleń na kolejne postanowienia w sprawie prawa pomocy (pomimo braku w tym zakresie wymogu sporządzenia ich przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego), faktycznie nie zmierzają do ich zweryfikowania, lecz do składania wniosków o tej samej treści.

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w postanowieniach: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2010r. sygn. akt II OZ 857/10; z dnia 23 maja 2006r. sygn. akt II GZ 51/06, a także wojewódzkich sądów administracyjnych: w Lublinie z dnia 21 sierpnia 2014r. sygn. akt I SA/Lu 958/13

i I SA/Lu 956/13; w Poznaniu z dnia 12 lipca 2011r. sygn. akt IV SA/Po 287/05 (wszystkie dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na marginesie Sąd kierując się treścią art. 6 p.p.s.a. informuje, że jeśli strona nie zgadza się z niniejszym rozstrzygnięciem ma prawo zaskarżyć je do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie na niniejsze postanowienie skarżący mogą złożyć samodzielnie (napisać i podpisać), gdyż nie obowiązuje w tym zakresie przymus adwokacki. Warunkiem jednak złożenia skutecznego zażalenia jest jego wniesienie

w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia wraz z uzasadnieniem. Sąd zwraca uwagę na te okoliczności, bowiem analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący nie zawsze dochowują wymaganego przez ustawodawcę terminu.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak

w postanowieniu.