Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1444/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 53a ust. 2, art. 57 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... czerwca 2009 r. nr ... w przedmiocie: odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z ... marca 2009 r. R. L., obywatel P., (zwany dalej: skarżącym) wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniając go możliwością realizacji swoich celów zawodowych i rodzinnych.

Decyzją z ... kwietnia 2009 r. nr ... Wojewoda M. działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53a ust. 2 pkt 2 i art. 62 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił skarżącemu wyrażenia zgody na udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że obecnie skarżący przebywa na terytorium Polski nielegalnie bowiem nie opuścił jej terytorium przed upływem terminu ważności posiadanej karty czasowego pobytu, czyli ... lipca 2008 r. Na terytorium RP nie ma rodziny, jego brat, siostra i rodzice mieszkają w P., a głównym podwodem pozostania w Polsce jest nauka języka norweskiego w Szkole Języków Obcych – L.

Powyżej przedstawione okoliczności nie uzasadniają, w ocenie organu, wydania skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie w oparciu o art. 53a ustawy o cudzoziemcach bowiem w jego przypadku nie występują przesłanki uniemożliwiające wyjazd z Polski lub skutkujące koniecznością pozostania na terytorium RP tym bardziej, że skarżący nie dołączył żadnych dokumentów na potwierdzenie tego stanu.

Rozpatrując odwołanie wniesione na powyższą decyzję Wojewody M., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z ... czerwca 2009 r., nr ...utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53a ust. 2 w/w ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył treść art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach oraz wyjaśnił, że artykuł ten służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych, niezależnych od nich sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w pełni podzielając stanowisko organu I instancji ponownie podniósł, iż skarżący nie powołał w przedmiotowym wniosku żadnych, szczególnych okoliczności uniemożliwiających opuszczenie terytorium Polski.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy przyjął, iż wnioskowane zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony ma tylko umożliwić skarżącemu uniknięcie konsekwencji dotychczasowego, nielegalnego pobytu na terytorium RP, którym na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 jest wydalenie skarżącego z Polski.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Urzędu z ... czerwca 2009 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W jej uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, iż skarżący jest z zawodu artystą muzykiem i wykonuje swoje rzemiosło wraz z innymi obywatelami Republiki P. tworząc z nimi folklorystyczny zespół muzyczno-taneczny przedstawiający obyczaje [...]. Jest w związku małżeńskim z obywatelką polską – B. F. – który pragnie kontynuować, pomimo prowadzonego postępowania rozwodowego. Obecnie małżonka skarżącego mieszka w M., jednakże jest to stan przejściowy i istnieje duże prawdopodobieństwo jej powrotu do Polski i uratowania małżeństwa.

Powyższe uzasadnia, w ocenie pełnomocnika skarżącego, iż przedstawione okoliczności sprawy w pełni wyczerpują postanowienia art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach ponieważ dla skarżącego aktualna sytuacja osobista jest wyjątkowa i stąd też wywodzi on swoje prawo do czasowej obecności na terytorium RP.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

W późniejszych pismach procesowych złożonych w sprawie, pełnomocnik skarżącego wniósł o cyt. "odrzucenie odpowiedzi uczestnika na skargę" z wagi na jej nielogiczność i bezpodstawność oraz o przesłuchanie żony skarżącego, za pośrednictwem służb konsularnych RP w M. tj. w miejscu jej zamieszkania. Pismem z ... czerwca 2010 r., pełnomocnik skarżącego wystąpił również o uznanie tez wyborczych na urząd Prezydenta RP jako środka dowodowego w sprawie.

W oświadczeniu zawartym w protokole rozprawy z 8 czerwca 20010 r., pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski dowodowe złożone w pismach procesowych w toku postępowania, a w szczególności wniosek o przesłuchanie stron, które to wnioski, postanowieniem wydanym na rozprawie zostały przez Sąd oddalone jako niedopuszczalne w postępowaniu sądowo-administracyjnym.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił dodatkowo zaskarżonej decyzji naruszenie art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wskazując, iż skarżący spełnia warunki z art. 53 powołanej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach (stan prawny z dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony tj. ... marzec 2009 r.), zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b.

Z kolei art. 53a ust. 2 ustawy stanowi, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli:

1) przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2) wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4) organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza, że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. Urz. WE L 203 z 01.08.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52).

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, iż skarżący od dnia ... lipca 2008 r., przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie bowiem ważność posiadanej przez niego karty czasowego (legalnego) pobytu upłynęła z dniem ... lipca 2008 r. Do tego dnia skarżący nie opuścił terytorium Polski, co skutkuje brakiem zalegalizowania jego pobytu.

Możliwość udzielenia skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, pomimo jego nielegalnego pobytu na terytorium RP przewiduje w/w art. 53 ust. 2, jednak analiza normy prawnej zawarta w tym przepisie wskazuje, iż udzielenie skarżącemu wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony winno być uzasadnione względami humanitarnymi lub losowymi (str. 2 decyzji z ...06.2010 r.), tj. zdarzeniami niezależnymi od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski.

Zauważyć jednak należy, co zostało podniesione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, iż z akt sprawy nie wynika, by w przypadku skarżącego występowały, w obecnej chwili, przesłanki uniemożliwiające wyjazd z Polski lub skutkujące koniecznością pozostania na terytorium RP.

Uzasadnienie bowiem wniosku o udzielenie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony możliwością realizacji swoich celów zawodowych i rodzinnych oraz potrzebą kontynuowania nauki języka norweskiego nie mieści się w katalogu przesłanek wymienionych w art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach umożliwiających pozytywne rozstrzygnięcie sprawy. Organy administracyjne orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, iż w niniejszej sprawie wskazany artykuł nie ma zastosowania bowiem skarżący nie znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej mu wyjazd z Polski. Powyższe uzasadnia również fakt, iż w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, które uzasadniałyby zalegalizowanie jego krótkotrwałego pobytu. Zasadnym zatem jest przyjęcie, iż skarżący nie wykazał okoliczności, o których mowa w art. 53 ust. 2 co, jak trafnie przyjęto w decyzjach organów I i II instancji, uzasadnia zastosowanie w sprawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach skutkującego odmową udzielenia wnioskowanego zezwolenia.

Tym samym, w ocenie Sądu, zarzut pełnomocnika skarżącego zawarty w protokole rozprawy z 8 czerwca 2010 r., a dotyczący naruszenia art. 53a i 57 ustawy o cudzoziemcach nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona bowiem decyzja odpowiada prawu, gdyż analiza akt sprawy nie ujawniła wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydając przedmiotową decyzję działał na podstawie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, a w toku postępowania prawidłowo zgromadził i poddał wszechstronnej analizie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Odnosząc się natomiast do żądania pełnomocnika skarżącego zawartego w skardze, którym było wydanie decyzji zezwalającej na zamieszkanie na czas oznaczony wyjaśnić należy, że o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzyga właściwy organ administracji publicznej. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej. Oznacza to, że Sąd nie mógł uwzględnić w/w żądania. Był natomiast uprawniony do zbadania skarżonej decyzji pod względem jej legalności, tj. zgodności z przepisami mającymi w sprawie zastosowanie. Stwierdzając zaś, iż decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest zgodna z prawem orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy procesowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.

Na marginesie Sąd dodatkowo wyjaśnia, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przesłuchanie zatem w postępowaniu sądowym żony skarżącego, o co wnosił pełnomocnik w piśmie procesowym z 1 marca 2010 r. , nie mieści się w dyspozycji powołanego artykułu w związku z powyższym zgłoszone żądanie nie mogło zostać, w tym zakresie, przez Sąd uwzględnione.