Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1697/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie Fabryki Papieru w D. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącego kwotę 265 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy M. odmówił skarżącemu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w D. na terenie Fabryki Papieru w granicach działki nr [...]. Według uzasadnienia, przeznaczenie terenu w planie miejscowym ustalono jako terenu przemysłowego oznaczonego symbolem C4P. O ile plan miejscowy niezależnie od sposobu oznaczenia terenu dopuszcza lokalizację obiektów infrastruktury technicznej, to nie wymienia wśród nich stacji bazowych, stanowiących przedsięwzięcia uciążliwe i mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Mieszkańcy pobliskiej zabudowy wielorodzinnej wnieśli sprzeciw i budowa stacji rodziłaby konflikty z miejscową ludnością. Wskazanie lokalizacji stacji wymagałoby zmiany planu miejscowego.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.). Powołał treść uchwały NSA OPK 40/97 ONSA 1998/4/111 i wyroku z 28.07.1998r. IV SA 1504/96 Lex nr 45730, zawierających wyjaśnienie, że sprzeczność zamierzonej budowy z planem miejscowym zachodzi jedynie w przypadku wyraźnego wyłączenia dopuszczalności danej inwestycji. Tymczasem plan miejscowy w zakresie terenu przemysłowego nie wprowadził zakazu jego zabudowy określoną infrastrukturą. Mieszkańcy wsi D. nie są stronami postępowania, zaś dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagana zgoda nawet strony postępowania. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. Organ, podobnie jak skarżący zaznaczył, że kryterium wydania decyzji jest ocena zamierzonej inwestycji z punktu widzenia zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego.

Przeznaczenie obszaru oznaczonego symbolem C4P określono jako terenu przemysłu, przy czym plan nie definiuje tego pojęcia. Organ rozważał jego znaczenie w języku potocznym i ocenił, że świadczenie usług telekomunikacyjnych nie mieści się w pojęciu przemysłu. Wprawdzie plan dopuszcza lokalizację obiektów infrastruktury technicznej, lecz nie wymienia wśród nich stacji bazowych, a tylko elementy związane bezpośrednio z funkcjonowaniem terenów budowlanych (ujęcia wody, małe oczyszczalnie, stacje transformatorowe, stacje redukcyjno-pomiarowe gazu). Stacja bazowa nie stanowi więc niezbędnego elementu infrastruktury technicznej, których lokalizacja została dopuszczona na terenach budowlanych. Protest mieszkańców wsi nie mógł być pominięty w postępowaniu (art. 31 ustawy Prawo ochrony środowiska i wymagana treść oceny oddziaływania na środowisko).

W skardze do sądu administracyjnego skarżący ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu. Powołał pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z 15.07.1999r. II SA/Łd 334/99 ONSA 2001/1/19, że zamierzona inwestycja nie musi być wyraźnie przewidziana w ustaleniach planu i wystarczy, gdy mieści się w granicach tych ustaleń, co wynika z art. 7, art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Określenie "teren przemysłowy" nie może być utożsamione z terminem "przemysł". Zamierzona inwestycja była zgodna z ustalonym przeznaczeniem terenu, zaś pominięcie w przykładowo wymienionej i dopuszczalnej infrastrukturze stacji bazowych, nie oznaczało zakazu ich lokalizacji. Opinia społeczności lokalnej nie mogła mieć znaczenia w nin. sprawie, zaś dołączony do akt raport podkreśla korzystną lokalizację stacji w związku z potrzebą ochrony środowiska.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Organ dodał, powołując konkretne ustalenia planu, że teren przemysłu zalicza się do terenów budowlanych, na których dopuszczono możliwość lokalizowania elementów infrastruktury technicznej umożliwiających ich prawidłowe funkcjonowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Według art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu ustanowionym ustawą z dnia 13 lipca 2000r. (Dz. U. z 2001r. Nr 14, poz. 124), nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie "jest zgodne" z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według stanu prawnego sprzed dnia 15 marca 2001r. ustawa nie zezwalała na odmowę, jeżeli zamierzenie "nie jest sprzeczne" z ustaleniami planu (art. 43 w brzmieniu tekstu jednolitego w Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139). Uzasadnione byłoby stanowisko, że zmiana przepisu miała charakter redakcyjny, gdyż i uprzednio decyzja powinna być zgodna ponadto z prawem (pozostałymi aktami prawa poza prawem miejscowym w postaci planu), zaś brak sprzeczności oznacza zgodność. Uzasadniając decyzję odmowną należało zatem wykazać sprzeczność uwzględnienia wniosku inwestora z ustaleniami planu (art. 46a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy). Oceny w tym zakresie powinny opierać się na ustabilizowanym orzecznictwie sądu administracyjnego, nakazującym traktowanie odmowy ustalenia warunków jako wyjątku, gdy zamierzenia inwestora nie można w sposób oczywisty pogodzić z ustaleniami planu pomimo ich przychylnej dla inwestora wykładni.

Organ powinien zwrócić uwagę na wywód prawny zawarty w uzasadnieniu uchwały NSA OPK 13/98 ONSA 1999/3/79, dotyczący bezpośrednio problematyki ustalania warunków dla stacji bazowych. Sąd wyjaśnił tam, że wymaganie od rady gminy konkretyzowania ustaleń planu przez wskazanie rodzajów dopuszczalnych inwestycji, są pozbawione podstawy prawnej. Plan nie musi więc wskazywać usytuowania stacji bazowych, gdyż stacje te można ująć w pojęciach zbiorczych ustaleń, a zadaniem organu jest ocena, czy dana stacja mieści się w takim pojęciu zbiorczym. Wynika to z cech planu jako aktu prawnego powszechnie obowiązującego zawierającego wypowiedzi abstrakcyjne, możliwe do zastosowania także wobec zdarzeń nieznanych lub nieprzewidzianych w dacie jego uchwalania. Nie było w nin. sprawie istotne, czy funkcjonowanie stacji bazowej mieści się w zakresie uprawiania przemysłu, lecz wymagało rozważenia, czy usytuowanie stacji na terenie przemysłowym będzie sprzeczne lub niezgodne z ustaleniami planu. Nie wymaga szerszego uzasadnienia, że funkcjonowanie zakładu przemysłowego zazwyczaj bywa uciążliwe dla środowiska, gdyż na jego terenie funkcjonuje szereg urządzeń mogących być źródłem szkodliwych oddziaływań. Umiejscowienie tam urządzenia o cechach podobnych do urządzenia przemysłowego w niczym nie narusza przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym. Dodatkowo plan w sposób wyraźny dopuszczał lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej poza obszarami przeznaczonymi pod konkretnie wymienione w planie urządzenia. Plan oznaczył te inne urządzenia w sposób przykładowy. W ramach tego dozwolonego ogólnie lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej mieściło się zamierzenie inwestora wybudowania stacji bazowej telefonii komórkowej.

Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1a, art. 152, i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak na wstępie.