Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 559/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 208 par. 1, art. 233 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury ( spr.), Asesor WSA Monika Krywow, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2021r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie dotyczącej odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi W. B. (dalej: skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor) z dnia [...] nr [...] umarzające postępowanie zażaleniowe w oparciu o art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej o.p.) dotyczące postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik) z dnia [...] znak: [...].

2.1. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik postanowieniem z [...] znak [...] wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie w sprawie orzeczenia jego odpowiedzialności podatkowej, jako osoby trzeciej za zaległości A Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: Spółka) wynikające z decyzji Naczelnika nr [...] z dnia [...] (kwota podatku od towarów i usług do zapłaty wynikająca z decyzji: [...]zł) oraz [...] z dnia [...] (kwota podatku od towarów i usług do zapłaty wynikająca z decyzji: [...]zł) wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

W dniu [...] postanowieniem znak: [...] Naczelnik wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismem z dnia 9 października 2020 r. pełnomocnik zawnioskowała o przedłużenie ww. terminu lub ponowne wyznaczenie terminu "albowiem w zakreślonym terminie zapoznanie się z aktami z przyczyn leżących po stronie organu mogło mieć miejsce dopiero w dniu 12.10.2020 r, a było to ostatni dzień terminu.''.

Jak wynika z akt sprawy (adnotacja z dnia 12 października 2020 r.) z zebranym w sprawie materiałem dowodowym zapoznał się w dniu 12 października 2020 r. radca prawny - pełnomocnik substytucyjny, który zobowiązał się do wyrażenia i przesłania ewentualnych dokumentów do dnia 15 października 2015 r.

Następnie pismem z dnia 12 października 2020 r. pełnomocnik strony przedstawił swoje stanowisko w sprawie podkreślając, iż sprawa jest wielowątkowa i niniejsze stanowisko nie jest pełnym stanowiskiem strony. Jednocześnie wniesiono o przeprowadzenie dowodów oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w W. dot. znaku [...].

Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Naczelnik odmówił przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów.

Natomiast postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Naczelnik odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wszczętej postanowieniem z dnia [...] w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej, jako osoby trzeciej, prezesa zarządu – skarżącego - za zaległości Spółki wynikające z ww. decyzji Naczelnika nr: [...] z dnia [...] oraz nr [...] z dnia [...] wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

W dniu [...] Naczelnik wydał decyzję znak: [...], mocą której orzekł o odpowiedzialności solidarnej skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości Spółki w łącznej wysokości [...].

2.2. W zażaleniu na ww. postanowienie z dnia [...] wnosząc o jego uchylenie i zawieszenie postępowania, zarzucono:1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik sprawy, a to art. 201 § 1 pkt 2, poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie zależy od rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd Okręgowy w W., a to w przypadku korzystnego rozstrzygnięcia Spółka będzie posiadać majątek na uregulowanie dochodzonej od niej należności, w postaci zwolnienia spod zajęcia rowerów opatrzonych znakiem towarowym [...], a także roszczenie odszkodowawczego wobec B z siedzibą w S..

Ponadto zawnioskowano o przeprowadzenie dowodu z a) z przesłuchania skarżącego na okoliczność spraw prowadzonych przed Sądami w W., posiadania prawa ochronnego na znak towarowy [...], zajęcia majątku spółki, roszczenia odszkodowawczego w przypadku wygrania spraw sądowych, b) z apelacji w sprawie prowadzonej przed SO w W. pod sygn. akt [...] - na okoliczność zasadności złożonej apelacji i tym samym prawdopodobieństwa wygrania, a także na okoliczność daty jej złożenia tj. 23 kwietnia 2019, a co za tym idzie prawdopodobieństwa wydania rozstrzygnięcia w najbliższym czasie. c) dowodów wnioskowanych w piśmie strony z dnia 12 października 2020 r. na okoliczność zasadności zawieszenia postępowania.

2.3. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor umorzył postępowanie zażaleniowe w sprawie, wskazując, iż organ podatkowy z urzędu zawiesza postępowanie, wówczas gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (art. 201 § 1 pkt 2 o.p.). Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania organ podatkowy doręcza stronie lub jej spadkobiercom, z zastrzeżeniem § 2a o.p. Strona zgodnie z art. 201 § 3 o.p. może wnieść zażalenie. Zawieszenie postępowania na wniosek strony został przewidziany przez ustawodawcę w art. 204 § 1 o.p. niemniej jednak w przepisie tym wskazano, że zawieszenie postępowania może nastąpić w sprawie udzielenia ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych.

W realiach niniejszej sprawy na dzień wydania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie ([...]) postępowanie wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...] znak: [...] pozostawało w toku. Niemniej nie można pominąć faktu, iż w dniu [...] Naczelnik ww. decyzją orzekł o odpowiedzialności solidarnej skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości Spółki w łącznej wysokości [...]zł, a zatem przedmiotowe postępowanie zostało zakończone, która została doręczona pełnomocnikowi [...].

Dalej Dyrektor argumentował, iż przyczyny przedmiotowe bezprzedmiotowości postępowania zachodzą, gdy nie istnieje sprawa, która mogłaby stanowić ów przedmiot. Bezprzedmiotowość odnosząca się do postępowania ma ten skutek, że wydana decyzja (postanowienie) nie ma merytorycznego charakteru rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jest formalnym zakończeniem wszczętego postępowania.

W sprawie wystąpiła sytuacja, która spowodowała bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego z uwagi na fakt, iż postępowanie o zawieszenie, którego wnosił pełnomocnik Strony (wniosek z dnia 12 października 2020 r.) zostało zakończone poprzez wydanie w dniu [...] przez Naczelnika decyzji. A zatem, nie było możliwości zawieszenia postępowania, które zostało już zakończone. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że od decyzji tej strona wniosła odwołanie.

Tym samym zachodziły przesłanki do tego, by na mocy art. 233 § 1 pkt 3 o.p. umorzyć, jako bezprzedmiotowe, postępowanie zainicjowane zażaleniem strony.

Na koniec Dyrektor wyjaśnił, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o przeprowadzenie dowodu zawarty w przedmiotowym zażaleniu jest bezzasadny. Wnioski te zostały również zawarte w piśmie pełnomocnika z dnia 12 października 2020 r., a postanowieniem z dnia [...] znak [...] Naczelnik odmówił ich przeprowadzenia.

3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ww. postanowienie Dyrektora pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jego uchylenie wraz z uchyleniem decyzji rozstrzygającej sprawę i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił: obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik sprawy, a to art. 120 o.p. oraz art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 201 § 3 o.p., umorzenie postępowania zażaleniowego na postanowienie o zawieszeniu postępowania z uwagi na to, że w sprawie została wydana decyzja, podczas gdy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zostało wydane dnia [...], a decyzja w sprawie została wydana dnia [...], co w konsekwencji spowodowało, że stronie w istocie zostało naruszone prawo do złożenia zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i tym samym naruszone zostało prawo do aktywnego udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji nie mógł wydać decyzji kończącej sprawę przed umożliwieniem stronie zaskarżenia postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Postępując bowiem w ten sposób i doręczając postanowienie w przedmiocie odmowy postępowania jednocześnie z decyzją, organ I instancji doprowadził do tego, że prawo strony do złożenia zażalenie na wskazane postanowienie stało się tak naprawdę iluzoryczne. Prawidłowym postępowaniem byłoby wydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, doręczenie go stronie i dopiero, gdy nie wpłynęłoby zażalenie organ I instancji mógłby wydać decyzję. Tym samym Dyrektor powinien merytorycznie rozpatrzeć zasadność wniosku o zawieszenie, wydać postanowienie uwzględniające zażalenie lub oddalające zażalenie i przy tym uchylić zaskarżoną decyzję, z uwagi na naruszenie prawa strony do aktywnego udziału w postępowania w tym do zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania.

Uzasadniając złożony w niniejszej skardze wniosek pełnomocnik wskazał, że strona powinna mieć zapewniony czynny udział w postępowaniu, a jej uprawnienia wynikające z przepisów prawa powinny być respektowane. W związku z powyższym należy uchylić zaskarżone postanowienie i Dyrektor powinien sprawę rozpatrzeć w sposób merytoryczny, a nie umarzać postpowanie. Nie można jednak zawiesić postępowania, które zostało zakończone, a zatem zasadnym jest uchylenie również decyzji organu I instancji.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się niezasadna.

4.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

4.3. Mając na uwadze art. 134 p.p.s.a w pierwszej kolejności zakreślić należy granice rozpoznawanej sprawy, albowiem wnioski skargi dotyczą decyzji w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej, która nie jest przedmiotem skargi i tym samym nie jest przedmiotem kontroli sądowej.

Przedmiotem skargi, co nie budzi wątpliwości, jest postanowienie umarzające postępowanie zażaleniowe Dyrektora z dnia [...].

W tych ramach wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (wyrok NSA z dnia 28 marca 2018r. I FSK 1000/16, LEX nr 2486221). Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi z dnia 30 kwietnia 2018r., III SA/Łd 110/2018, LEX nr 2485772). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2018r., II FSK 487/16, składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (LEX nr 2466528).

Mając na uwadze powyższe, zadaniem Sądu jest rozważenie zarzutów skargi odnoszących się do zaskarżonego postanowienia. Natomiast decyzja, co do której złożono wniosek o jej uchylenie pozostaje poza zakresem sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a.

4.4. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia przypomnieć na wstępie należy, że zgodnie z art. 233 § 1 pkt 3 o.p. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Przepis ten z mocy art. 219 o.p. znajduje również zastosowanie do postępowania zażaleniowego.

Jakkolwiek z regulacji Ordynacji podatkowej wynika zasada merytorycznego rozpoznania sprawy (art. 207 o.p.), a kwestie wpadkowe, incydentalne dla sprawy, co do zasady, rozpoznawane są w formie postanowienia (art. 216 o.p.), to jednak w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu (art. 208 § 1 o.p.). Bezprzedmiotowość oznacza brak przedmiotu sprawy na określonym etapie postępowania, a w konsekwencji niemożność rozpoznania sprawy co do meritum. Podkreślić należy, że wynikające z ww. przepisu sformułowanie "organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu" jest w swojej treści jednoznaczne i kategoryczne-obliguje organ do określonej czynności procesowej, nie pozostawiając jednocześnie jakiejkolwiek wyboru. Inaczej przepisem tym organ jest związany (prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2020 r. I SA/Gl 273/20).

Organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie złożone na postanowienie wydane w toku postępowania (kontrolnego, podatkowego), wydaje rozstrzygnięcie przewidziane w art. 233 § 1 o.p. a więc może także umorzyć postępowanie odwoławcze (art. 233 § 1 pkt 3 o.p.). Umorzenie postępowania na podstawie art. 208 o.p. jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie (m.in. w przypadku braku przedmiotu postępowania) bez merytorycznego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z dnia 24 października 2011 r. I FPS 1/11). Organ nie mógł już zatem wydać innego rozstrzygnięcia, jak tylko umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uchwale w sprawie I FPS 1/11 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że zgodnie z art. 233 § 1 pkt 3 o.p. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Ustawodawca nie wskazuje przy tym, z jakich przyczyn może dojść do umorzenia postępowania odwoławczego. W piśmiennictwie wskazuje się, że do umorzenia postępowania odwoławczego może dojść po pierwsze w razie skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę, po drugie z powodu bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 208 § 1 o.p., czy w art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym ostatnim przypadku chodzi o podmiotowe i przedmiotowe przyczyny bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Przyczyną przedmiotową może być np. przedawnienie zobowiązania. Przyczyną podmiotową jest zaś np. śmierć strony, gdy sprawa ma charakter osobisty, a także sytuacja gdy w toku postępowania odwoławczego okazało się, że wnoszący odwołanie nie jest legitymowany do jego wniesienia (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2000 r.). W wyroku z 25 października 1988 r. w sprawie o sygn. akt SA/Po 495/88 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (będący odpowiednikiem art. 233 § 1 pkt 3 o.p.) nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 k.p.a.

4.5. W realiach niniejszej sprawy merytoryczne rozpoznanie kwestii zawieszenia postępowania nie mogło być przedmiotem rozpoznania Dyrektora, albowiem na dzień wydania zaskarżonego postanowienia w obrocie prawnym znajdowała się decyzja Naczelnika z dnia [...] znak: [...], mocą której orzekł on o odpowiedzialności solidarnej skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości Spółki w łącznej wysokości [...].

Jakkolwiek nie przestał istnieć przedmiot zażalenia w postaci wydanego przez Naczelnika postanowienia z dnia [...] w sprawie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zobowiązania Spółki objęte tym postępowaniem, to na etapie kontroli instancyjnej zaistniała okoliczność, która spowodowała bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie zażalenia na to postanowienie. Okolicznością tą było wydanie w dniu [...] powołanej wyżej decyzji.

Tym samym w związku wydaniem przez Naczelnika decyzji o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej dalsze procedowanie wywołane zażaleniem strony w zakresie zawieszenia postępowania stało się bezprzedmiotowe, a organ odwoławczy nie był już uprawniony do jego merytorycznego rozstrzygania, a zatem winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Odpadła zatem przedmiotowa przesłanka tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 208 § 1 o.p. (w zw. z art. 219 o.p.), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ orzeka o umorzeniu postępowania. Istotne jest przy tym, na jakim etapie postępowania wystąpi przesłanka bezprzedmiotowości, ten bowiem etap determinuje umorzenie postępowania.

4.6. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, w skardze nie wykazano naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a to art. 120 o.p. oraz art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 201 § 3 o.p.

Nie można bowiem przyjąć, że umorzenie postępowania zażaleniowego na postanowienie o zawieszeniu postępowania z uwagi na to, że w sprawie została wydana decyzja, podczas gdy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zostało wydane dnia [...], a decyzja w sprawie została wydana dnia [...], spowodowało naruszenie prawo do złożenia zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i tym samym naruszone zostało prawo do aktywnego udziału w postępowaniu, w stopniu mających wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśnić także należy, że zawieszenie postępowania jest kwestią wpadkową, wynikającą w toku postępowania i rozpoznawaną postanowieniem. Byt prawny takiej kwestii jest w istocie wyznaczony czasem trwania danego postępowania.

Ponadto wniosek o przeprowadzenie dowodu, o którym mowa w zażaleniu, został również zawarty w piśmie pełnomocnika z dnia 12 października 2020 r., a postanowieniem z dnia [...] znak [...] Naczelnik odmówił ich przeprowadzenia. Okoliczność tę skarżący będzie miał prawo podnieść w odwołaniu od decyzji w sprawie jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zobowiązania Spółki. Tym samym nie można podzielić prezentowanej w skardze tezy o iluzoryczności jej prawa do aktywnego udziału w postępowaniu.

Z akt sprawy nie wynika także, że stronie nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu wszczętym wnioskiem o zawieszenie postępowania, a jej uprawnienia wynikające z przepisów prawa nie zostały respektowane. Nie doszło zatem do naruszenia art. 123 § 1 o.p., zgodnie z którym organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Tym samym Sąd nie podziela stanowiska, że organ I instancji nie mógł wydać decyzji kończącej sprawę przed umożliwieniem stronie zaskarżenia postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Organy podatkowe, co wynika z zasady legalizmu określonej w art. 120 o.p. i art. 7 Konstytucji RP, działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że ich aktywność regulowana jest procedurą, której przepisami organ jest związany; w niniejszej sprawie - art. 208 o.p. w zw. z art. 219 o.p.

Jak już wskazano powyżej, przedmiotem skargi jest postanowienie umarzające postępowanie zażaleniowe, a nie decyzja w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zobowiązania Spółki. Tym samym wniosek o jej uchylenie, którym Sąd nie jest związany, jest bezprzedmiotowy.

Powołane wyroki sądów są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa. gov.pl.

4.7. Mają na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił zaskarżoną decyzję.