Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 639/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.),, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Bartosz Otorowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta T. ustalił R. M. i J. M. wymiar podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie [...] zł. Do podstawy opodatkowania organ podatkowy pierwszej instancji przyjął [...] m2 powierzchni mieszkalnej przy stawce [...] zł./m2 co dało kwotę [...] zł. oraz [...] m2 powierzchni gruntów pozostałych przy stawce [...] zł./m2, co dało kwotę [...] zł.

Od decyzji tej odwołał się R. M., domagając się jej uchylenia w części dotyczącej podatku od gruntów pozostałych podnosząc, iż ww. gruntów nie posiada. Podatnik, przywołując treść art. 46 Kodeksu cywilnego podkreślał, iż jego budynek mieszkalny (obiekt budowlany) podlega uregulowaniu prawnemu ustawy z dnia 22 maja 1958 roku o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach wskazywał, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych "nie wymienia parceli budowlanych jakoby w oderwaniu od obiektów budowlanych podległych drugiemu opodatkowaniu, a ustawa ponadto wyłącza z opodatkowania grunty pod budynkami i związane z tymi budynkami". Na poparcie swojej tezy o niepodzielności nieruchomości składających się z budynku i związanej z nim parceli budowlanej w zakresie obowiązku podatkowego R.M. przywoływał przepisy art. 46-48 i art. 50 Kodeksu cywilnego oraz proponował udział w sprawie Centralnego Biura Antykorupcyjnego.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w mocy. W pierwszej kolejności organ odwoławczy omówił podstawy prawne powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Podkreślono, że z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 . Nr 121, poz. 844 ze zm. dalej u.p.o.l.) wynika, iż wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały. Natomiast ustawodawca przewidział odrębnie maksymalne stawki podatku dla poszczególnych rodzajów gruntów i powierzchni budynków, w zależności od ich przeznaczenia. Organ zaakcentował, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a-c u.p.o.l. od gruntów ustala się 3 rodzaje stawek podatku, które w przypadku gminy T. w 2009 roku zostały przyjęte uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] 2008 roku i wynoszą: dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] zł. od m2 powierzchni, dla gruntów pod jeziorami, zajętych pod zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych od 1 ha powierzchni [...] zł. oraz dla gruntów pozostałych [...] zł. od m2 powierzchni. W konsekwencji, jak podkreślił organ odwoławczy skoro grunty pozostające we współużytkowaniu R. M. i J. M. nie są zajęte pod prowadzenie działalności gospodarczej, ani pod zbiorniki wodne, to należy w odniesieniu do nich zastosować stawkę ustaloną dla gruntów pozostałych. Dodatkowo organ II instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 roku Nr 240 poz. 2027 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku oraz dodatkowo powołując się na art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa) podkreślono, iż dane te są wiążące dla organów podatkowych, ponieważ wypis z ww. rejestru jest dokumentem urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

W skardze na powyższą decyzję R. M. zarzucił rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. błędne użycie takich określeń jak: "Tereny mieszkaniowe" z uwagi na jego nie występowanie w żadnym akcie prawnym oraz "grunty pozostałe", które art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego nakazuje traktować jako nieruchomości stanowiące odrębny przedmiot własności "na powierzchni ziemskiej, na której jakakolwiek budowa jest zabroniona". Strona podkreślała, iż nie posiada gruntów w rozumieniu art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, a jedynie działkę budowlaną ustanowioną w trybie parcelacji i zabudowaną budynkiem jednorodzinnym zamieszkałym od 1957 roku, na dowód czego przedłożył orzeczenie stanowiące tytuł prawny (i dokument, w oparciu o który prawo własności ujawniono w księdze wieczystej) do własności działki budowlanej – parceli (w rozumieniu art. 31 ustawy z dnia 22 maja 1958 roku o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach), plan podziału parcel zatwierdzony przez Wojewódzką Pracownię Urbanistyczną w S. – K. oraz zatwierdzony projekt budynku jednorodzinnego. Skarżący powołując się na art. 70 lit. e oraz art. 143 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 roku o prawie budowlanym i zabudowie osiedli oraz art. 31 ustawy z dnia 22 maja 1958 roku o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych domagał się stwierdzenia przez Sąd, iż orzeczenie o przejęciu działki przenosi prawo własności nieruchomości na podstawie art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego i jest wolne od obciążeń na rzecz państwa z dniem uprawomocnienia się orzeczenia, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej. Skarżący domagał się także stwierdzenia przez Sąd, iż budynek jednorodzinny o ustawowej nazwie "obiekt budowlany wzniesiony na parceli budowlanej, trwale z nią związany na zasadzie art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi niepodzielną nieruchomość". Skarżący domagał się w związku z tym uznania, iż art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ma zastosowania do jego nieruchomości ponieważ "wymienia różne przedmioty materialne podlegające opodatkowaniu z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, ponieważ zwane są one "ustawowo nieruchomościami niepodzielnymi". Na zakończenie skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO w K. z uwagi na "fałszowanie nazewnictwa ustawowego w celu osiągnięcia korzyści materialnej przez funkcjonariuszy państwowych" co zdaniem skarżącego wyczerpuje znamiona art. 271 § 3 Kodeksu karnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Kolegium uznało zarzuty skarżącego za nieuprawnione i bezpodstawne oraz wskazało, że termin "grunty pozostałe" został użyty przez ustawodawcę w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. e), a termin "tereny mieszkaniowe" użyty jest w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). SKO podkreślało, iż podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwała Rady Miasta T. Nr [...] z dnia [...] 2008 roku oraz wskazywało, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani przepisy dotyczące budowy domów mieszkalnych jednorodzinnych. Kolegium zaprotestowało także wobec formułowaniu fałszywych oskarżeń wobec jego funkcjonariuszy.

Na rozprawie przed Sądem skarżący R. M. wnosił jak w skardze oraz oświadczył, że od dwóch lat otrzymuje wymiar podatku według nowych przepisów oraz wskazał, iż w sądach powszechnych od 1992 roku toczą się sprawy z jego powództwa w przedmiocie spornych nieruchomości, które jednak jak dotychczas się nie zakończyły.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga - wbrew twierdzeniom w niej zawartym - nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Stan faktyczny istotny dla sprawy Sąd ustalił na podstawie wypisu z rejestru gruntów dla jednostki rejestrowej o nr [...], z którego wynika, iż R. M. i J. M. są współużytkownikami wieczystymi, a prawo to wchodzi do wspólności ustawowej, nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2. W opisie użytków wskazano, iż są to tereny mieszkaniowe, a jako oznaczenie użytków i konturów klasyfikacyjnych wskazano "B". W wypisie z rejestru gruntów podano, iż właścicielem ww. działki jest Gmina T.. Ponadto nie jest też kwestionowane przez skarżącego to, iż jest on właścicielem budynku mieszkalnego położonego na przedmiotowej działce. Sporne w ocenie skarżącego jest natomiast to, czy winien być on obciążony podatkiem od "gruntów pozostałych" z uwagi na to, że jak twierdzi "gruntów tych nie posiada". Ponadto Sąd stwierdza, iż w sprawie wydana została decyzja ustalająca wymiar podatku za 2009 rok od nieruchomości w kwocie [...] zł., na którą składa się podatek od gruntów pozostałych przy przyjęciu podstawy opodatkowania powierzchni [...] m2 przy stawce rocznej [...] /m2 oraz podatek od budynku mieszkalnego przy przyjęciu podstawy opodatkowania [...] m2 przy stawce rocznej [...] zł./m2. Opodatkowania budynku skarżący nie kwestionuje.

W celu oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO, która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, w pierwszym rzędzie należy ustalić czy na R.M. i J. M. ciąży obowiązek podatkowy z tytułu współużytkowania wieczystego działki nr [...] oznaczonej jako tereny mieszkaniowe "B". Rozstrzygnięcie tak zarysowanego sporu, wymaga w pierwszej kolejności przywołania i analizy treści art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. zgodnie, z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części oraz treści art. 3 ust. 1 pkt. 1-3 u.p.o.l. zgodnie, z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów. Sąd stwierdza, iż przedstawiony i przywołany materiał dowodowy w postaci wypisu z rejestru gruntów wskazuje na to, iż R. M. i J. M. są użytkownikami wieczystymi gruntów (działka nr [...]) o powierzchni [...] m2 oraz czego skarżący nie kwestionuje właścicielami budynku mieszkalnego. Zatem z uwagi na jednoznacznie brzmiącą treść art. 3 ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., z którego wynika, iż podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące użytkownikami wieczystymi gruntów, Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy nie naruszył prawa wydając zaskarżoną decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za okres od [...] 2009 r. do [...] 2009 r.

Dodatkowo należy wskazać, iż zaskarżona decyzja jednoznacznie świadczy o tym, że aktualne dane wynikające z ewidencji gruntów zostały przyjęte za podstawę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Sąd stwierdza, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu nie do pogodzenia z jej treścią jest stanowisko strony skarżącej, iż za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości winny posłużyć dane wynikające z przedłożonych przez stronę dokumentów w postaci projektu budynku, pisma z dnia 12 sierpnia 1961 roku na okoliczność "sporządzenia dokumentów przewłaszczeniowych", plan podziału działki zatwierdzony w dniu 9 czerwca 1956 roku, orzeczenie komisji kwalifikacyjnej do spraw indywidualnego budownictwa mieszkaniowego przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. – K.. Sąd podkreśla, iż kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków ( patrz np. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, w: System Informacji Prawnej LEX Nr 77806, dalej LEX). Sąd stwierdza ponadto, iż zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów ma niewątpliwie walor "dokumentu urzędowego", a zatem dane w niej zawarte powinny stanowić podstawę do wymierzania podatku od nieruchomości. Stąd też wymiar podatku od nieruchomości powinien być dokonywany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów. Skład orzekający w pełni podziela stanowisko jakie w tym zakresie zajął tutejszy Sąd w wyroku z dnia 10 lutego 2009 r. (sygn. akt I SA/Gl 7/09, w: LEX nr 511310).

Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości przyjęły dane zawarte w wypisie z rejestru gruntów przedmiotowej nieruchomości, w tym jej powierzchnię (0.1301 ha) i klasyfikację (tereny mieszkaniowe "B" – przyjmując, iż należy je zaliczyć do gruntów pozostałych). Sąd stwierdza, iż organ podatkowy nie mógł dokonać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu, a tym bardziej nie mógł uznać jak tego oczekuje skarżący, iż działka gruntu o powierzchni [...] m2 nie znajduje się w jego posiadaniu. Sąd stwierdza także, iż skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających powyższe twierdzenie. Dlatego też powoływanie się przez stronę skarżącą w postępowaniu podatkowym oraz sądowoadministracyjnym, że przedmiotowego grunt nie posiada, a zatem niemal całkowite kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów, bez przedstawienia niepodważalnych w tym zakresie dowodów, nie mogło mieć wpływu tak na decyzję podatkową jak i na rozstrzygnięcie Sądu, który badał jej legalność. Skoro, przyjmując za właściwe zapisy z ewidencji gruntów, organy podatkowe nie naruszyły prawa - Sąd naruszenia takiego nie mógł stwierdzić.

Należy przy tym stwierdzić, że rzeczą Sądu czy organów podatkowych w niniejszym postępowaniu nie była ocena zdarzeń, faktów czy okoliczności świadczących zdaniem skarżącego o rzeczywistych rozmiarach przedmiotu opodatkowania czy powodach, dla których w prowadzonej ewidencji ujawniono określone zapisy co do jego wielkości. Kwestie te nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu podatkowym lecz ewentualnie w innych postępowaniach administracyjnych czy sądowych. Dopiero, gdy w wyniku tych postępowań lub innych czynności nastąpi zmiana zapisu w rejestrze gruntów przedmiotowej nieruchomości fakt ten będzie miał znaczenie dla wymiaru podatków.

Ponadto odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, iż w myśl przepisu art. 4 ust. 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Wysokość stawek od podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały z zastrzeżeniem, iż nie mogą one przekroczyć wymienionych w ustawie podatkowej wartości (art. 5 ust. 1 ww. ustawy podatkowej). Sąd stwierdza, że zastosowane do przedmiotowej sprawy stawki roczne podatku od nieruchomości na rok 2009 przyjęte ww. uchwałą Nr XXXI/340/2008 z dnia 29 października 2008 r. są zgodne z prawem. Uchwały gminy, co do których istnieje domniemanie zgodności z prawem, obowiązują organy administracji. Skoro zatem w niniejszej sprawie organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji związane były ww. uchwałą w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości i prawidłowo w istniejącym stanie faktycznym zastosowano stawkę [...] zł./m2 od gruntów pozostałych zaliczając do nich tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B" oraz stawkę [...] zł./m2 od budynków mieszkalnych od 1 m2 powierzchni użytkowej, czego strona skarżąca nie kwestionuje, to brak podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. Działanie organów nie naruszało prawa lecz stanowiło jego wypełnienie. Sąd nie stwierdził by tak określona stawka była sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto strona skarżąca nie wykazała by wymieniona uchwała nie obowiązywała bądź by toczyło się postępowanie w celu jej wyeliminowania z porządku prawnego. Przyjdzie jeszcze raz podkreślić, iż organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych i prawnych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym w tym i w postępowaniu podatkowym. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku od nieruchomości są dane wynikające z ich ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca (tak wyrok tutejszego Sądu z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 597/07, w: LEX nr 479705 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1206/05, w: LEX 174433). Sąd odnosząc się do zarzutów skarżącego podkreśla także, iż grunt oraz wzniesiony na nim budynek są z punktu widzenia ustawy o podatkach i opłatach lokalnych niezależnymi od siebie przedmiotami opodatkowania, a zatem wszelkie okoliczności mające wpływ na ich opodatkowanie winny być każdorazowo odnoszone do każdego z tych przedmiotów odrębnie.

Odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze w zakresie "fałszowania nazewnictwa ustawowego" Sąd stwierdza, iż brak było podstaw do zgłaszania tego typu zarzutów. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje ww. rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W § 68 ust. 3 rozporządzenia wyspecyfikowane są grunty zabudowane i zurbanizowane. Wśród nich są m.in.: tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B", tereny przemysłowe, oznaczone symbolem "Ba", zurbanizowane tereny niezabudowane oznaczone symbolem "Bp" i in. Nie sposób także zgodzić się ze stanowiskiem skargi, iż to organy administracji odpowiadają za ewentualne rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym, a tym jaki wynika z fałszywej zdaniem skarżącego dokumentacji. Skarżący nie może obciążać organów administracji ewentualną winą za brak aktualizacji stanu prawnego nieruchomości. Co prawda do organów administracji należy prowadzenie ewidencji gruntów, to jednak aktualizacja danych z urzędu możliwa jest tylko w przypadku zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 ww. rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną. Przedłożone akta wskazują, iż w sprawie brak jest podstaw do czynienia zarzutu organom administracji, iż we własnym zakresie nie doprowadziły do zmian w przedmiocie wymiaru podatku zgodnie z żądaniem strony skarżącej.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż wszystkie podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty nie były zasadne. Sąd rozstrzygający o legalności decyzji podatkowej nie jest uprawniony do oceny prawidłowości uchwał rady gminy ustalających stawki podatku, o ile nie są one sprzeczne z ustawą. Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlega również sposób i tryb działania organów administracji publicznej lub samorządowej w zakresie wykraczającym poza ramy poddanej osądowi ściśle określonej sprawy. Sąd administracyjny nie mógł w związku z powyższym orzekać w pełnym zakresie o jaki wnosiła strona skarżąca, w tym nie mógł stwierdzić, iż budynek jednorodzinny wzniesiony na parceli budowlanej trwale z nią związany na zasadzie art. 45 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi niepodzielną nieruchomość.

Sąd nie stwierdził, by wydając przedmiotową decyzję organ odwoławczy naruszył przepisy prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 p.p.s.a. i dlatego na mocy art. 151 tej ustawy skargę oddalił.