Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 80/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.88 ust.3a pkt.4 lit. a i c, art.109 ust.3
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art.145 par.1 pkt.4 lit.a i c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej G. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Koszalinie ("organ I instancji") wydał w dniu 3 września 2021 r. decyzję nr [...], w której określił G. T. C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą

w K. (dalej "G. ", "spółka", "skarżąca") nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za czerwiec 2016 r. w wysokości [...] zł.

Organ I instancji zakwestionował w ewidencji sprzedaży G. za czerwiec 2016 r. zaewidencjonowanie sprzedaży nieudokumentowanej na rzecz osób fizycznych z [...] czerwca 2016 r. na wartość brutto [...] zł oraz z [...] czerwca 2016 r. na wartość brutto [...] zł. Kwoty te, zostały ujęte również w rejestrze sprzedaży VAT za czerwiec 2016 r. łącznie na wartość netto [...] zł, VAT [...] zł. Następnie wartości te (po zaokrągleniu do pełnych złotych) spółka wykazała w deklaracji podatkowej VAT - 7 za ten miesiąc, jako dostawę oraz świadczenie usług na terytorium kraju opodatkowane stawką VAT 23%.

Organ I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom W. Ś. (prezesa zarządu spółki) z [...] października 2016 r., że nieudokumentowana sprzedaż dotyczyła usługi doradczej i była wykonana przez niego na rzecz osoby fizycznej w czerwcu 2016 r.

Według organu I instancji, sprzedaż ta nie odzwierciedlała transakcji faktycznie dokonanych. Świadczy o tym materiał dowodowy zebrany w sprawie, tj.: brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wykonanie usługi doradczej, bardzo ogólnikowe i niewiarygodne wyjaśnienia W. Ś., wątpliwości co do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę, pod adresem K., ul. [...] z K. [...] - potwierdzone oględzinami lokalu przez pracowników organu [...] maja 2016 r. oraz brak środków trwałych oraz urządzeń technicznych.

Organ I instancji stwierdził, że skoro transakcje te nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży, to nie powstał obowiązek podatkowy i rozliczając podatek od towarów i usług za ten miesiąc, pomniejszył podatek należny o [...] zł. Zdaniem organu, spółka naruszyła przepis art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej " u.p.t.u.").

W ocenie organu I instancji, wykazanie przez spółkę tej transakcji miało na celu uzyskanie korzyści podatkowej poprzez skrócenie terminu zwrotu podatku od towarów i usług.

Organ I instancji zwrócił uwagę na mechanizm funkcjonowania spółki, w tym zakres źródeł finansowania jej działalności. Ustalił bowiem, że tak samo jak w innych miesiącach: w lutym, marcu, kwietniu i czerwcu 2016 r., spółka wykazywała zwykle jedną dostawę na niską kwotę dla spółek powiązanych, w których prezesem zarządu i jedynym udziałowcem był M. Ś. (syn W. Ś.). Dotyczyło to sprzedaży opracowań założeń energooszczędnych, audytu i certyfikatu energetycznego - dla spółek R. E. I. sp. z o.o. (luty 2016 r.), E. G. C. sp. z o.o. (marzec 2016 r.). Zakres usług w kwietniu i maju 2016 r. był taki sam - usługa doradcza, takie same były też wyjaśnienia prezesa zarządu spółki.

Organ I instancji wskazał, że za te okresy również były przeprowadzone kontrole podatkowe i postępowania podatkowe, w trakcie których ustalono, że sprzedaż nieudokumentowana na rzecz osób fizycznych ujęta przez spółkę w rejestrach sprzedaży za kwiecień i maj 2016 r. nie miała miejsca, a tym samym nie odzwierciedla transakcji faktycznie dokonanej.

Organ I instancji ustalił też, że spółka zaewidencjonowała w rejestrze zakupów VAT oraz rozliczyła w deklaracji podatkowej [...] za maj 2016 r., 2 faktury VAT, tj: nr [...]/2016 z [...] czerwca 2016 r. na kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł wystawioną tytułem wykonania robót budowlanych oraz nr [...]/2016 z tej samej daty, na kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł wystawioną za usługę dozoru przez firmę C. S. i O. N. sp. z o.o. (dalej: C. sp. z o.o.) Al. [...], [...], [...]

Organ I instancji wskazał, że roboty budowlane i usługa dozoru dotyczyły nieruchomości gruntowych położonych w B. , gmina S. na działkach o nr: od [...] do [...]. Nieruchomości te, spółka zakupiła od B. P. C. B. II sp. z o.o. (dalej: B. [...] sp. z o.o.) z siedzibą w S., NIP [...], na podstawie faktury VAT nr [...]/2016 z [...] lutego 2016 r. o wartości netto w kwocie [...]zł, VAT [...] zł. Była to czynność dokonana w celu obejścia prawa podatkowego. Powyższe stwierdzono w toku postępowania za wcześniejszy okres rozliczeniowy, tj. luty 2016 roku.

Organ I instancji stwierdził, że usługi budowlane i usługa dozoru wymienione na tych fakturach, nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z dokonanych ustaleń wynikało bowiem, że spółka G. nie zatrudniała pracowników do realizacji inwestycji. Usługi te miały zostać wykonane przez podwykonawcę C. sp. z o.o. W spółce tej, w czerwcu 2016 r., prezesem zarządu i jedynym udziałowcem był W. Ś..

Według organu I instancji, spółka świadomie uczestniczyła w procederze wprowadzania do obrotu gospodarczego tzw. "pustych faktur". Spółka przyjmowała do rozliczenia faktury VAT od C. sp. z o.o., która z kolei wprowadzała do obrotu gospodarczego "puste faktury" od C. sp. z o.o. i od E. O. sp. z o.o. z siedzibą w S.. Duże znaczenia miał fakt wykorzystania istniejących między spółkami powiązań osobowych. Podczas zawierania transakcji, W. Ś. występował w podwójnej roli, tj. jako wystawca faktur (prezes C. sp. z o.o.) i ich nabywca (prezes spółki G.).

Organ I instancji wskazał, że stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a i lit. c u.p.t.u., kwoty podatku naliczonego wykazane na tych fakturach nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego.

W ocenie organu I instancji, spółka zawyżyła z tego tytułu, podatek naliczony do odliczenia w czerwcu 2016 r. łącznie o kwotę [...]zł.

Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji i wniosła o jej uchylenie. W ocenie spółki, organ w sposób istotny naruszył przepisy postępowania, gdyż nie zebrał w sposób właściwy materiału dowodowego, dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego i rozstrzygnął wątpliwości na niekorzyść spółki. Nadto, spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zrozumienie i niezgodne z prawem zastosowanie. Zdaniem spółki, wszystkie podejmowane przez nią czynności oraz czynności jej kontrahentów były rzeczywiste.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał w dniu 14 grudnia

2021 r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i podał, że kwestią sporną w sprawie jest m.in. czy organ I instancji prawidłowo uznał, że spółka nie wykonała w czerwcu 2016 r. usług doradczych na rzecz osoby fizycznej na wartość brutto [...] zł i [...] zł.

Według spółki, usługi te zostały wykonane. Spółka wskazała, że sprzedaż ta dotyczyła usługi doradczej w zakresie nowoczesnych technologii i rozwiązań energooszczędnych stosowanych w budownictwie. Miała być ona wykonana na rzecz osoby fizycznej przez W. Ś. w czerwcu 2016 r. W odwołaniu G. podała, że usługobiorca wiedział ze znanego mu źródła, że W. Ś. jest z zawodu magistrem inżynierem budownictwa z długoletnim stażem w zawodzie i może udzielać porady dotyczącej nowoczesnego, energooszczędnego budownictwa.

Organ odwoławczy podał, że wyjaśnienia spółki były bardzo ogólne. Spółka nie podała żadnych konkretnych okoliczności dotyczących świadczenia usługi, takich jak np.: jakie były okoliczności zawarcia transakcji, jak skalkulowano wynagrodzenie za wykonanie usługi. Spółka nie wskazała nawet, komu udzieliła porady. Dysponowanie przez spółkę jedynie ewidencją sprzedaży oraz kserokopią komputerowego wydruku zapisów na koncie: rozrachunki z udziałowcami – kasa, było zdaniem organu odwoławczego niewystarczające do uznania, że usługa doradcza była rzeczywiście świadczona. W odwołaniu spółka wskazywała, że wystawiła dowód wpłaty - KP, jednakże w aktach sprawy brak było takiego dowodu. Nadto, w kwietniu i maju 2016 r., spółka także wykazywała świadczenie usług doradczych, w postaci nieudokumentowanej sprzedaży na rzecz osób fizycznych jednakże w toku prowadzonych postepowań podatkowych za wskazane miesiące stwierdzono, że spółka nie świadczyła takich usług.

Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że usługi niematerialne z uwagi na ich charakter winny być udokumentowane w sposób, który pozwoli na niebudzącą wątpliwości identyfikację ich realizacji. W przypadku tego typu usług, to podatnik musi zadbać o dowody materialne, które potwierdzą fakt ich wykonania. Na nim spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie.

Odnośnie ustaleń w zakresie nabyć organ odwoławczy podał, że zakwestionowano prawo spółki do odliczenia podatku naliczonego z 2 faktur VAT wystawionych przez firmę C. sp. z o.o., tytułem wykonania usług budowlanych i usługi dozoru.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 86 ust.1 i ust. 2 pkt 1 lit.a u.p.t.u. i wskazał, że prawo podatnika do obniżenia do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury. Wystawiona faktura musi zatem odnosić się do rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i być ich formalnym odzwierciedleniem. Organ odwoławczy przywołał treść art. 106b ust. 1 pkt 1 oraz art. 109 ust. 3 u.p.t.u. i podał, że na podmiotach prowadzących działalność gospodarczą ciąży obowiązek dokumentowania wszystkich operacji gospodarczych w sposób prawidłowy, kompletny i systematyczny. Wyrazem tego obowiązku w przypadku podatników podatku od towarów i usług, a tym samym podstawowym dokumentem funkcjonującym na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, jest faktura VAT.

Organ odwoławczy podał, że sporna faktura nr [...]/2016, mająca dokumentować usługę dozoru dotyczyła nieruchomości gruntowej z rozpoczętą budową budynków mieszkalnych, posadowionych na działkach nr od [...] do [...], położonych w B. . Nieruchomość ta została kupiona przez spółkę od B. B. II sp. z o.o. na podstawie faktury nr [...]/2016 z [...] lutego 2016 r. Dowody zgromadzone w toku postępowania przeprowadzonego wobec spółki w sprawie podatku od towarów i usług za wcześniejszy okres rozliczeniowy (luty 2016 r.) oraz dokonane w ich toku ustalenia, miały istotny wpływ na ocenę prawidłowości rozliczeń spółki za czerwiec 2016 r. Powyższa transakcja uznana została za czynność dokonaną w celu obejścia przepisów prawa podatkowego, rozumianego jako nadużycie mechanizmu zwrotu podatku od towarów i usług, celem uzyskania korzyści sprzecznych z prawem, a nie w celu rzeczywistego przeniesienia prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że wystawiona na rzecz spółki przez C. sp. z o.o .faktura VAT nr [...]/2016 z [...] czerwca 2016 r. dotycząca tej nieruchomości tytułem usługi dozoru, niema związku z wykonywanymi przez spółkę czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług.

Odnośnie faktury VAT nr [...] z [...] czerwca 2016 r. wystawionej tytułem wykonania usług budowlanych, organ odwoławczy uznał, że nie dokumentuje ona rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Usługi budowlane świadczone miały być przez podwykonawcę spółki C., tj. firmę [C] sp. z o.o. Firma ta nie wykonała jednak usług na rzecz C. Sp. o.o., o czym świadczy zebrany w sprawie materiał dowodowy, tj : brak technicznych możliwości (narzędzi i urządzeń) oraz własnych środków transportowych. Spółka C. w żaden sposób nie potwierdziła również, by zatrudniała pracowników. Nie korzystała także z usług podwykonawców - co wynikało z protokołu przesłuchania M. C., prezesa zarządu tej spółki.

2. Brak wiarygodnych dokumentów potwierdzających zapłatę za usługi. Organ odwoławczy uznał za niewiarygodne zeznania M. C., że należności za wykonane usługi miały być płacone gotówką, gdyż świadek nie okazał żadnych potwierdzeń dokonania wpłaty gotówki na konto czy też dowodów KP dotyczących otrzymanych należności. Również faktury VAT, wystawione przez C. dla spółki G. miały zostać zapłacone gotówką. Żaden z dowodów wpłaty (KP) nie został oznaczony numerem porządkowym.

3. Brak informacji PIT-11 o wynagrodzeniach pracowników. Z dokonanych ustaleń wynikało, że C. sp. z o. o. nie składała za 2016 r. informacji PIT-11 o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy. Powyższe potwierdza, że nie zawarto rzeczywistych umów z pracownikami wykonującymi roboty budowlane.

4. Okoliczności wynikające z zeznania prezesa zarządu - M. C., który nie był w stanie podać nazwiska żadnego z pracowników, którzy mieli wykonywać roboty budowlane, unikał kontaktu z kontrolującymi, nie dostarczał wymaganych przez organ dokumentów.

5. Źródło finansowania zakupu usługi budowlanej. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom spółki, że zakup usług budowlanych był finansowany z pożyczki udzielonej przez W. Ś.. W umowie pożyczki z dnia [...].06.2016 r. (zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A Nr [...]) nie wskazano bowiem daty i formy przekazania pożyczki. Organ odwoławczy wskazał, że W. Ś. zawarł ze spółką umowę pożyczki, chociaż będąc udziałowcem posiadał wiedzę, że spółka nie ma środków finansowych na spłatę tej pożyczki i nie prowadzi działalności gospodarczej w wyniku której uzyskała lub uzyska przychody. Poza tym, W. Ś. pomimo udzielenia spółce pożyczki, bez sporządzenia harmonogramu spłat, zrezygnował z pełnienia funkcji w spółce prezesa zarządu i udziałowca. Nadto, z wymiany informacji pomiędzy organami podatkowymi prowadzącymi kontrole podatkowe u kontrahentów spółki oraz w spółkach powiązanych wynikało, że w okresie tylko kilku miesięcy 2016 r. udzielił on spółkom powiązanym, pożyczek na łączną kwotę kilkunastu milionów złotych z kilkuletnimi terminami ich spłaty. Tymczasem Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z [...].11.2016 r. poinformował, że W. Ś. do dnia sporządzenia tej informacji, nie osiągnął dochodów pozwalających mu zgromadzić środki pieniężne, bądź nie ujawnił dochodów, umożliwiających mu udzielenie pożyczki dla spółki oraz kolejnych pożyczek łącznie około kilkunastu milionów złotych dla innych spółek, w których był/jest udziałowcem.

Organ odwoławczy zauważył przy tym, że w odwołaniu spółka wyjaśniła, że bez udzielenia pożyczek nie byłby możliwy zakup nieruchomości, zakup materiałów budowlanych, zapłata za usługi budowlane. Natomiast z wyjaśnień spółki złożonych w toku kontroli podatkowej, [...].10.2016 r., wynika, że zakup materiałów budowlanych leżał po stronie C. sp. z o.o.

Organ odwoławczy podał, że materiał dowodowy w sprawie, stanowią również zanonimizowane dokumenty w postaci:

- decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. G. z 24.10.2017 r., nr : [...]- [...], wydanej dla C. sp. z o.o. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do czerwca 2016 r. (decyzja prawomocna),

- decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 21.11.2019 r., nr [...] wydanej dla C. sp. z o. o. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do września 2016 r.,

- decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z 26.02.2021 r., nr : [...] [...].[...]/[...], wydanej po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S..

Ustalenia zawarte w tych decyzjach są zgodne z dokonanymi w toku niniejszego postępowania. Organy te uznały bowiem, że firma C. sp. z o.o. nie wykonała usług budowlanych dla C. sp. zo.o.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. G. stwierdził, że faktury mające dokumentować roboty budowlane, wykonywane przez spółkę C. na rzecz C. sp. z o.o., nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i na podstawie art. 108 ust.1 u.p.t.u. określił C. sp. z o.o., kwotę podatku do zapłaty wynikającą z faktur VAT wystawionych w maju 2016 r. na rzecz C. sp. z o.o.

Z kolei, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z 21.11.2019 r. określił C. sp. z o.o., na podstawie art. 108 u.p.t.u., obowiązek zapłaty podatku za czerwiec 2016 r. z tytułu spornych faktur, wystawionych na rzecz niniejszej spółki. Odmówił również C. sp. z o.o., prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT, wystawionych przez C. sp. z o.o.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G., decyzją z 26.02.2021 r., potwierdził zaś ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w zakresie spornych transakcji pomiędzy spółkami C. i C.. Stwierdził, że transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez [...] sp. z o.o. na rzecz C. sp. z o.o. nie można uznać za rzeczywiste transakcje gospodarcze. Spółka ta żadnych prac udokumentowanych spornymi fakturami nie wykonała.

Wyrokiem z 25.08.2021 r., sygn. akt I SA/Gd 733/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę C. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (orzeczenie nieprawomocne).

Organ odwoławczy wskazał, że wyżej wymienione decyzje są dokumentami urzędowymi, przy czym nie były one samoistną podstawą do zakwestionowania spornych transakcji.

Usługi budowlane, które rzekomo miała wykonać spółka C., dotyczyły nieruchomości posadowionych na działkach nr: od [...] do [...] w B.. Organ odwoławczy zauważył, że zakup przez spółkę tych nieruchomości był przedmiotem postępowania podatkowego za wcześniejszy okres rozliczeniowy, tj. luty 2016 r.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. 11.01.2018 r. wydał wobec spółki decyzję, nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2016 r. Decyzją z 28.02.2019 r., nr: [...] [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił tę decyzję w całości i określił zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł.

Jak ustalono w toku tych postępowań, spółka ujęła w rejestrze zakupów VAT za luty 2016 r., a później rozliczyła w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za ten okres, fakturę VAT nr [...]/2016 z [...].02.2016 r., wystawioną przez B. B. [...] sp. z o.o. na kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, tytułem sprzedaży nieruchomości gruntowej z rozpoczętą budową budynków mieszkalnych wolnostojących w B. na działkach nr od [...] do [...]. Czynność udokumentowana fakturą VAT nr [...]/2016 z [...].02.2016 r. była czynnością przeprowadzoną w celu nadużycia mechanizmu zwrotu podatku od towarów i usług i uzyskania zwrotu, wykazanego w złożonej przez spółkę deklaracji VAT za luty 2016 roku.

Z uwagi na wypełnienie dyspozycji art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c u.p.t.u., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że faktura VAT nr [...]/2016 z [...].02.2016 r. dokumentuje czynność podjętą w celu obejścia przepisów prawa podatkowego.

Wyrokiem z 16.10.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 381/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę spółki na tę decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego, nabycia usług budowlanych, udokumentowane sporną fakturą VAT z [...].06.2016 r. wystawioną przez C. sp. z o.o. nie mogło mieć zatem związku z wykonywanymi przez spółkę czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług. Dotyczą bowiem nieruchomości gruntowej z rozpoczętą budową budynków mieszkalnych wolnostojących w B., na działkach nr od [...] do [...]. Dotyczą one zatem transakcji dokonanej przez spółkę w celu obejścia prawa podatkowego.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że sporne faktury VAT, wystawione przez C. na rzecz spółki, nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych pomiędzy podmiotami widniejącymi na tych dokumentach. Faktycznym wykonawcą usług budowlanych mógł być inny, nieokreślony podmiot. Sporne usługi budowlane mogły zostać wykonane, lecz nie przez podmioty widniejące na tych fakturach. Nie mogły bowiem zostać wykonane przez wskazanego [...] podwykonawcę C. - tj. firmę C. . Firma ta nie dysponowała zapleczem technicznym i osobowym, umożliwiającym wykonanie usług budowlanych. Firma C. , nie nabyła i nie wykonała samodzielnie przedmiotowych usług budowlanych, nie mogła zatem ich dalej odsprzedać C..

Organ podał, że z powyżej opisanych okoliczności, osoba reprezentująca spółkę G. miała świadomość tego, że transakcja, w której uczestniczy ma związek

z nieprawidłowościami w zakresie podatku VAT, a sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W okresie dokonywania tych transakcji W. Ś. był wspólnikiem oraz prezesem zarządu zarówno w C., jak też w G.. Miał on wiedzę w zakresie dokonywanych przez te podmioty transakcji. W. W. Śledzia z [...].11.2016 r., złożone w imieniu C., organ uznał za niewiarygodne. Wbrew zawartym w tym piśmie twierdzeniom, spornych usług - co wynika z opisanej powyżej argumentacji - nie mogła wykonać firma C. wskazana jako podwykonawca.

Zdaniem organu odwoławczego, przedłożone przez spółkę dokumenty, m.in. faktura i dowód KP, protokół odbioru robót miały jedynie uwiarygodnić tą transakcję.

W myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. w związku z ujęciem spornej faktury VAT z [...].06.2016 r. w rejestrze zakupu VAT za maj 2016 r. i ich rozliczeniem w deklaracji [...] za ten okres, G. nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego za czerwiec 2016 r. w kwocie [...]zł. Zatem łączna kwota zawyżonego przez spółkę podatku naliczonego w czerwcu 2016 r. wyniosła [...] zł.

Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie zgromadzono obszerny materiał dowodowy, obejmujący m.in. decyzje wydane dla C. i firmy C. . Do materiału dowodowego w sprawie włączono również decyzje wydane wobec G. za wcześniejszy okres rozliczeniowy - tj. luty 2016 r.

Organ odwoławczy podał, że organ I instancji zakwestionował prawo G. do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur VAT, wystawionych przez C.. Uznał, że nie dokumentują one rzeczywistego stanu faktycznego i nie stanowią podstawy do dokonania odliczenia podatku naliczonego w nich wykazanego. Uwzględniając to, uznał ewidencję zakupów VAT spółki za czerwiec 2016 r. za nierzetelną. Organ odwoławczy podał, że organ I instancji, badając księgi podatkowe G. obalił domniemanie ich prawdziwości. Tym samym, doprowadził do ustalenia wszystkich istotnych dla merytorycznego rozpoznania sprawy okoliczności faktycznych.

Mając na uwadze opisany powyżej stan faktyczny i prawny organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania za niezasadne.

Organ odwoławczy ustosunkował się również do kwestii przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Wskazał, że pismem z 3.08.2021 r., (doręczonym 13.08.2021 r.) Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. poinformował spółkę o zawieszeniu 26.05.2021 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług m.in. za czerwiec 2016 r.

Spółka złożyła skargę na ww. decyzję do WSA w Szczecinie i wniosła o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach.

Zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców, przez nieuszanowanie prawa skarżącej do takiego układania swoich stosunków gospodarczych oraz zawierania umów

z kontrahentami, jakie są dla niej korzystne z punktu widzenia prowadzenia jej działalności, przy jednoczesnym nie naruszaniu żadnego prawa;

2. art. 10 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, przez kierowanie się w swoim działaniu wyłącznie zasadą in dublo pro fisco i założenie z góry, iż podatnik działał

w celu uzyskania nienależnych mu korzyści kosztem budżetu. Takie działanie organu jest z gruntu niezgodne z rzeczywistością, ale także z obowiązującym prawem. Jest także oczywistym naruszeniem zasady wyrażonej w tym przepisie;

3. art. 10 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, przez rozstrzygniecie wątpliwości w stanie faktycznym na niekorzyść podatnika, gdyż w ocenie skarżącej, jest niemożliwe żeby organ nie miał żadnych wątpliwości;

4. art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz.1540 ze zm., zw. dalej; o.p.), art. 120 o.p., art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 181 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p., art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 o.p., przez ich naruszenie związane z zebraniem materiału dowodowego i jego oceną oraz prawidłowym uzasadnieniem decyzji. Zdaniem skarżącej, organ nie uwzględnił dowodów z dokumentów (umów, faktur, protokołów odbioru prac, dowodów zapłaty), potwierdzających realizację inwestycji budowlanej i zakup usług na zakupionej przez nią nieruchomości, a świadczących o gospodarczym

i ekonomicznym celu tego zakupu. Organ błędnie przypisuje jej działanie wyłącznie

w celu uzyskania korzyści podatkowej.

5. art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez wadliwą interpretację oraz rażące niedopełnienie obowiązku wynikającego z tego przepisu prawa, polegające na jego niezastosowaniu w tej konkretnej sprawie;

6. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a u.p.t.u., przez jego niezgodne z prawem zastosowanie w sytuacji braku podstaw do jego zastosowania. W ocenie skarżącej, w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wskazujących na brak dokonania czynności będących przedmiotem zafakturowania, na co bezsprzecznie wskazują następujące okoliczności:

- prawo do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego, stanowi realizację elementarnego prawa skarżącej jako podatnika VAT, w związku z czym nie tylko nie powinno ale wręcz nie może być postrzegane w kategoriach "korzyści podatkowej", tym bardziej korzyści sprzecznej z celem przepisów o VAT;

- transakcje między podmiotami miały pełne uzasadnienie ekonomiczne,

- transakcje zakupu poszczególnych usług budowlanych były bezsprzecznie rzeczywiste oraz zostały dokonane pomiędzy wskazanymi w fakturach stronami.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 10 marca 2022 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę organu.

W piśmie procesowym z dnia 8 kwietnia 2022 r. organ odwoławczy ustosunkował się do stanowiska spółki, wyrażonego w piśmie z 10 marca 2022 r. Organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2022 r. skarżąca podała, że w dniu 22 czerwca 2022 r. NSA wydał wyrok o sygn.. akt I FSK 437/22, w którym uchylił wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 sierpnia 2021 r. dotyczący C., który ma wpływ na niniejsze postępowanie.

Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na zgodny wniosek stron.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Spór w sprawie dotyczy wykonania przez G. zaewidencjonowanie sprzedaży nieudokumentowanej z [...].06.2016 r. na wartość brutto [...] zł oraz z [...].06.2016 r. na wartość brutto [...] zł, na rzecz nieustalonej osoby fizycznej oraz prawa G. do odliczenia podatku naliczonego z 2 faktury VAT z [...].06.2016 r. wystawionych przez C. sp. z o.o. tytułem wykonania robót budowlanych oraz usługi dozoru.

Odnośnie ustaleń w zakresie sprzedaży w czerwcu 2016 r. wskazać należy, że brak było w ogóle dokumentów związanych z wykonaniem usług doradczych przez G.. Według spółki, była to ustna porada. Spółka, mimo wezwania organu, nie przedłożyła na wykonanie tych usług żadnych wiarygodnych dokumentów, nie była również wskazanie podać danych osoby fizycznej, która zamówiła ww. usługę, ani nie wyjaśniła bliższych okoliczności związanych z tą usługą. Nie wiadomo nawet czego miała dotyczyć ww. porada, jak skalkulowano wynagrodzenia za nią. Na dowód jej wykonania przedłożono jedynie kserokopią komputerowego wydruku zapisów na koncie: rozrachunki z udziałowcami – kasa i wpis w ewidencji zakupów. Sąd podzielił stanowisko organu, że sprzedaż ta nie odzwierciedla transakcji faktycznie dokonanych i usługi ta nie zostały w ogóle wykonane. Usługi niematerialne, z uwagi na ich charakter winny być udokumentowane w sposób, który pozwoli na niebudzącą wątpliwości identyfikację ich realizacji. W przypadku tego typu usług to podatnik musi zadbać o dowody materialne, które potwierdzą fakt ich wykonania i na nim spoczywa w tym zakresie ciężar dowodu.

Odnośnie ustaleń w zakresie nabyć organ odwoławczy zakwestionował 2 faktury VAT wystawionych przez C. sp. z o.o.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych

w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Prawo to nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi przez podmiot widniejący w fakturze, jako nabywca. Wystawiona faktura musi odnosić się do rzeczywistych zdarzeń.

W sprawie niekwestionowane jest, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, na podstawie art. 86 u.p.t.u., jest podstawowym prawem podatnika, wynikającym

z konstrukcji podatku od towarów i usług, jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit.a Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG), (Dz. U. UE.L.77, nr 145, poz. 1) oraz obecnie obowiązującego art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006r., nr 347, poz. 1). Na gruncie tych dyrektyw przyjęto, że prawo do odliczenia podatku może dotyczyć wyłącznie czynności, które faktycznie zostały dokonane. Sama faktura nie tworzy bowiem prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo to przysługuje wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę, stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Nie stanowi to jednak uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności, rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy.

Zdaniem Sądu, mając powyższe na uwadze, organy podatkowe w przedmiotowej sprawie, na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych, zasadnie uznały, że zakwestionowane faktury wystawione przez C. sp. z o.o. tytułem robót budowlanych i usługi dozoru, nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych. Z dokonanych ustaleń wynikało, iż usługi budowlane miały być świadczone przez podwykonawcę spółki C., tj. firmę C. sp. z o.o., która nie dysponowała odpowiednim zapleczem technicznym ( brak urządzeń i narzędzi do wykonania usług budowlanych). Spółka C. w żaden sposób nie potwierdziła również by zatrudniała pracowników, nie składała za 2016 r. informacji PIT-11 o wynagrodzeniach pracowników. Nie korzystała również z usług podwykonawców, co wynikało z protokołu przesłuchania z [...] października 2016 r. M. [...] prezesa zarządu tej spółki. Spółka C. nie posiadała również własnych środków transportowych. Duże znaczenia w sprawie miał fakt wykorzystania istniejących między spółkami powiązań osobowych. Podczas zawierania transakcji, W. Ś. występował w podwójnej roli, tj. jako wystawca faktur (prezes C. sp. z o.o.) i ich nabywca (prezes spółki G.). Brak było również wiarygodnych dokumentów potwierdzających zapłatę za usługi. Płatność za usługę miała być dokonana gotówką i choć nie naruszyła przepisów dotyczących obrotu bezgotówkowego, to jednak okoliczność ta rozpatrywana łącznie z pozostałymi okolicznościami budzi wątpliwości co do rzetelności transakcji - tym bardziej, że przekazywane kwoty były znacznej wysokości. Nadto, pieniądze na zapłatę za usługę miały pochodzić z pożyczki udzielonej G. przez W.. Ś.. Jak wynikało z akt, organ wykluczył jednak taką możliwość, gdyż z analizy zeznań podatkowych W.. Ś. nie wynikało aby dysponował on kwotą, która mogłaby być przedmiotem pożyczki. Ustalono również, że W.. Ś. miał udzielać także pożyczek gotówkowych innym spółkom. Transakcje te, zakwestionował również m.in. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. G. w decyzji z dnia [...] października 2017 r. czy Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w decyzji z [...] listopada 2019 r.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a u.p.t.u., nie przysługuje spółce prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikające z przedmiotowych faktur.

Jak wynikało z akt oraz znanych Sądowi z urzędu informacji ze sprawy o sygn. akt I SA/Sz 705/21, W.. Ś. utworzył na terenie kraju szereg spółek, które były pod kontrolą jego i jego rodziny, które to spółki pozostawał w wzajemnych relacjach gospodarczych. Działalność tych spółek, w tym także odnosząca się do nieruchomości w B. (osiedle Z. P.) była przedmiotem kontroli sądów administracyjnych, w tym wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 sierpnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Gd 733/21.

Na powyższy wyrok powołał się organ odwoławczy, dokonując oceny faktur z [...] czerwca 2016 r. wystawionych przez C., przyjmując za własne ustalenia dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w decyzji z [...] listopada 2019 r., która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2021 r. dotyczącą C. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do września 2016 r. Organ odwoławczy przyjął, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń, gdyż C. nie mogła wykonać robót budowanych, objętych ww. fakturami, bowiem miała je wykonać przy pomocy podwykonawcy – C. spółki z o.o., która to firma ich nie wykonała, co zostało ustalone w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2021 r., od której WSA w Gdańsku ww. wyrokiem oddalił skargę C.. Organ odwoławczy uznał zatem, że w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a u.p.t.u., sporne faktury nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z niej wynikający.

Jednakże w dniu 22 czerwca 2022 r. NSA, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej CSON, wydał wyrok o sygn. akt I FSK 437/22, w którym uchylił wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 sierpnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Gd 733/21 oraz decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 lutego 2021 r.

Jak wskazał NSA w uzasadnieniu ww. wyroku, "za uzasadnione należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do wadliwości postępowania dowodowego

w zakresie odmowy odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez E.-B. I. sp. z o.o. oraz C. sp. z o.o. Sąd I instancji zaakceptował ustalenia organów podatkowych, że faktury wystawione przez te podmioty były fakturami niedokumentującymi rzeczywiście wykonanych czynności. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wskazano, że "Zdaniem Sądu, skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć ustaleń organów, z których wynika, że czynności objęte zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez spółkę C. i E.-B. I. nie zostały wykonane. W tej sytuacji zasadnie organ uznał, że faktury te na podstawie art. 88 ust. ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., nie dają prawa do odliczenia podatku w nich naliczonego. Słusznie też wskazał, że wobec ustalenia, że usługi te nie zostały wykonane, zbędne było badanie dobrej wiary Skarżącej." Stanowisko wyrażone w ostatnim z cytowanych zdań jest błędne. Sąd bowiem

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślił, że nie kwestionowane jest wykonanie robót budowlanych, wskazanych w zakwestionowanych fakturach. Na tą okoliczność wielokrotnie wskazywał autor skargi kasacyjnej. Podnosił bowiem to, że budynku zostały wybudowane. W judykaturze wielokrotnie wskazywano, że obowiązek badania dobrej wiary lub dochowania należytej staranności przez podatnika nabywającego towary lub usługi istnieje wtedy, gdy wystawieniu faktury towarzyszyła faktyczna dostawa towaru lub rzeczywiste świadczenie usługi, z tym że rzeczywistym dostawcą był podmiot inny, niż wystawiający fakturę.(...) Sąd I instancji

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że: "W niniejszej sprawie ustalono, że miało miejsce wystawianie tzw. pustych faktur sensu stricto, tj. wystawcy faktur nie wykonywali na rzecz skarżącej żadnych usług. W takiej sytuacji dobra wiara ze swej istoty nie może być uwzględniona". Stanowisko to jest błędne. W rozpoznawanej sprawie nie występowały wątpliwości, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane, a więc wystawieniu spornych faktur towarzyszyło rzeczywiste świadczenie dokonane na rzecz Skarżącego nawet przez podmiot inny, niż wystawca faktury.

W takiej sytuacji obowiązkiem organu podatkowego było przeprowadzenie postępowania dowodowego celem zbadania dobrej wiary skarżącej spółki. Stwierdzenie bowiem nierzetelności podmiotowej zakwestionowanych faktur nie oznacza bowiem, tak jak uznał organ podatkowy i zaakceptował Sąd I instancji, że dokumenty te są tak zwanymi pustymi fakturami, czego konsekwencją jest brak konieczności dokonywania ustaleń faktycznych w zakresie świadomości podatnika."

Zdaniem Sądu, uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w G. z dnia [...] lutego 2021 r. miło istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że roboty budowlane zostały wykonane, lecz fakt, iż nie wykonała ich firma C. - podwykonawca C.. Powyższe, było powodem przyjęcia przez organ odwoławczy, że sporne faktury wystawione przez C. sp. z o.o., nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Wobec wykonania robót budowlanych, kwestionując ww. faktury, organ podatkowy miał obowiązek zbadania dobrej wiary lub dochowania należytej staranności przez G., czego w niniejszym postępowaniu podatkowym nie dokonał. Było to podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić wskazania Sądu.

Odnośnie kwestii przedawnienia przedmiotowego zobowiązania wskazać należy, że organy obu instancji w niniejszej sprawie orzekały przed jego upływem.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit.c w zw. z art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 20002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a.") uchylił decyzje wydane przez organy obu instancji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a. Na rzecz skarżącej zasądzono od organu odwoławczego kwotę [...]zł tytułem uiszczonego wpisu.