Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 601/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 26 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zarejestrowania pojazdu jako samochodu ciężarowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., powołując się na art. 157 § 1 i 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego E. Z. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...]r. o odmowie zarejestrowania samochodu marki Seat Toledo o numerze rejestracyjnym [...] jako samochodu ciężarowego.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że pismem z dnia [...]r. E. Z. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z odwołaniem od "ustnej" decyzji Kierownika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w J.j G. z dnia [...]r. o odmowie zarejestrowania samochodu ciężarowego marki Seat Toledo 1,9 TDI o numerze rejestracyjnym [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismo to potraktowało jako odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta J. G. z dnia [...]r. o zarejestrowaniu wymienionego pojazdu jako samochodu osobowego. Wskutek skargi E. Z. wyrokiem z dnia 10 lutego 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Wr 1253/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że brak było podstaw do traktowania pisma jako odwołania od decyzji z dnia [...]r. o zarejestrowaniu samochodu. Jednocześnie Sąd podał, że pismo E. Z. jest niezrozumiałe co do treści i żądania, a jego charakter powinien wyjaśnić jego autor. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykonując wyrok wezwało skarżącego do oświadczenia się co do treści pisma. Pismem z dnia [...] r. E. Z. wyjaśnił, że jego pismo z dnia [...]r. jest wnioskiem o stwierdzenie nieważności, z powodu rażącego naruszenia prawa, decyzji z [...]r. o odmowie rejestracji samochodu jako samochodu ciężarowego. Skarżący podał, że nie było wówczas podstaw prawnych do niezarejestrowania samochodu, ponieważ przedłożył wszystkie prawem wymagane dokumenty.

Powołując się na art. 156 § 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która np. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 157 § 1 kpa właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia; w sprawie rejestracji samochodu organem takim zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) jest samorządowe kolegium odwoławcze. Zgodnie zaś z art. 157 § 3 kpa odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności następuje w drodze decyzji.

Kolegium wskazało następnie, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić z przyczyn podmiotowych (gdy np. żądanie nie pochodzi od strony postępowania) lub przedmiotowych (gdy np. postępowanie miałoby być prowadzone w stosunku do decyzji, która nie istnieje w obrocie prawnym).

Organ podał, iż w sprawie nie jest sporne, że w dniu [...]r. E. Z. był w Wydziale Komunikacji Urzędu Miejskiego w J. G. w celu zarejestrowania samochodu marki Seat Toledo. Skarżący domagał się zarejestrowania tego pojazdu jako samochodu ciężarowego. Rozpoznający wówczas sprawę urzędnik powziął wątpliwość co do prawidłowości poprzedniej rejestracji samochodu. O swoich wątpliwościach poinformował skarżącego. W ocenie urzędnika rejestracja pojazdu jako samochodu ciężarowego nie mogła być dokonana. E. Z. nie złożył wówczas wniosku o zarejestrowanie samochodu i odstąpił od czynności rejestracyjnych. Następnie w dniu [...]r. skarżący złożył w tym samym urzędzie wniosek o zarejestrowanie tego pojazdu jako samochodu osobowego. Wniosek ten został uwzględniony poprzez wydanie decyzji o czasowej rejestracji pojazdu. W dniu [...]r. wydana została decyzja o rejestracji samochodu na stałe. Pismem z dnia [...]r. skarżący zwrócił się do organu I instancji o uzasadnienie odmowy zarejestrowania pojazdu w dniu [...]r., a otrzymawszy odpowiedź tego organu z dnia [...]r., z którą się nie zgodził, pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie rejestracji samochodu jako samochodu ciężarowego.

Kolegium podkreśliło, że na podstawie art. 109 § 1 kpa decyzje administracyjne mają charakter pisemny. Zgodnie z art. 109 § 2 kpa w przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 kpa decyzja może być stronom ogłoszona ustnie. Z art. 14 § 1 kpa wynika, że sprawy należy załatwiać w formie pisemnej, jedynie w przypadkach określonych w art. 14 § 2 kpa sprawy mogą być załatwiane ustnie. Ustne załatwienie spraw jest wyjątkiem od zasady pisemności. Decyzja ustna musi być stronie ogłoszona, musi być do strony jednoznacznie skierowana oraz przyjęta przez stronę do wiadomości. Za wydaniem decyzji ustnej musi przemawiać interes strony, a przepis prawa nie może temu stać na przeszkodzie. Treść oraz motywy takiego załatwienia sprawy powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji. Wskazując na powyższe organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 1997 r. sygn. akt I SA 286/97.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który wskazywałby na załatwienie sprawy E. Z. w dniu [...] r. o rejestrację pojazdu w formie decyzji wydanej w warunkach określonych w art. 14 kpa. Nie ma protokołu z ogłoszenia takiej decyzji, ani adnotacji z podpisem strony o tym, że taka decyzja była ogłaszana. W aktach nie ma dowodu na to, że E. Z. domagał się wydania decyzji, a także żeby reagował na ewentualną bezczynność organu w załatwieniu jego sprawy. W aktach nie ma również wniosku strony, który świadczyłby, że postępowanie w dniu [...]r. o zarejestrowanie samochodu zostało wszczęte. Niesporny jest tylko fakt, iż E. Z. był tego dnia w urzędzie w sprawie rejestracji pojazdu i został poinformowany, że na podstawie przedstawianych dokumentów samochód zarejestrowany być nie może. Organ podkreślił, że procedura rejestracji pojazdów określona przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. Nr 59, poz. 632) nie przewidywała załatwiania rejestracji pojazdów w formie ustnej, a wręcz przeciwnie w sposób kazuistyczny określała wymogi formalne wniosku, poszczególnych czynności organu rejestrującego oraz decyzji, określając ich wzory. Tym samym brak było podstaw prawnych do załatwienia sprawy E. Z. w formie decyzji ustnej.

Wskazując na powyższe Kolegium wywiodło, iż jeżeli nie zostało udowodnione w sposób prawem przewidziany, że w ogóle doszło do załatwienia sprawy ustną decyzją, to nie ma podstaw do twierdzenia, iż w sprawie wydana została jakakolwiek decyzja administracyjna. Prowadzić postępowanie o stwierdzenie nieważności można jedynie w stosunku do decyzji istniejącej w obrocie prawnym. Brak takiej decyzji nie pozwala na prowadzenie postępowania administracyjnego, ponieważ nie ma jego przedmiotu. Zabrakło więc przesłanek do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności domniemanej decyzji o odmowie rejestracji pojazdu na wniosek skarżącego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy E. Z. podniósł, że strona nie otrzymała od urzędnika wniosku do złożenia o rejestrację samochodu ciężarowego. Zdaniem skarżącego dowodem na to, że była decyzja ustna jest pismo Wydziału Komunikacji z dnia [...] r., potwierdzające odmowę zarejestrowania samochodu ciężarowego, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał, iż art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym stanowi, że wymagania wyciągu ze świadectwa homologacji nie dotyczą pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślił, iż ustawa ta jest aktem prawnym wyższego rzędu wobec rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 października 1999 r. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wywodził, że o tym, czy dany akt administracyjny jest decyzją, przesądza nie jego nazwa, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu załatwiającego tę sprawę. Za decyzję uznaje się jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnej sprawy. Zdaniem skarżącego jest więc oczywiste, że pismo Wydziału Komunikacji z [...]r. jest decyzją. E. Z. wskazując, iż rejestracji pojazdu dokonuje się w formie decyzji administracyjnej, podniósł, że odmowa rejestracji również musi mieć formę decyzji. Urzędnik nie może "wyjaśniać" stronie, jeżeli przepis prawa stanowi, że musi być wydana decyzja. Organ nie może poprzestać na udzielaniu stronie informacji co do braku możliwości pozytywnego załatwienia sprawy, gdy istnieją przesłanki do załatwienia sprawy w formie decyzji. Skarżący powołał się przy tym na postanowienie Sądu Najwyższego z 29 marca 1994 r. – III ARN 12/94. Przywołując art. 14 § 2 kpa E. Z. podniósł, że strona nie może ponosić negatywnych skutków, jeżeli urzędnik nie utrwali w aktach w formie protokołu swojej ustnej decyzji i nie poinformuje strony o podpisaniu adnotacji. Skarżący stwierdził, że pismo Wydziału Komunikacji z [...] r. potwierdza, iż w [...]r. zgłosił się z dokumentami samochodu ciężarowego zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i że urzędnik odmówił dokonania rejestracji wyjaśniając stronie swoje wątpliwości. Zdaniem skarżącego takie wyjaśnienie jest decyzją odmowną. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych skarżący zarzucił, że urzędnik wydziału komunikacji naruszył przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, art. 70 § 1 kpa, art. 220 § 1 kpa i § 2.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., po rozpatrzeniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 14 § 1 i 2, art. 127 § 3 oraz art. 157 § 1 i 3 kpa utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...]r. Nr [...].

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na art. 14 § 1 i 2 kpa oraz uchwałę NSA z dnia 13 października 1997 r. sygn. akt FPK 13/97 (ONSA 1998, Nr 1, poz. 7) wywiodło, że brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska zajętego w decyzji Kolegium z dnia [...]r. W dokumentacji związanej z rejestracją samochodu marki Seat Toledo brak jest bowiem potwierdzenia, iż w dniu [...]r. pracownicy Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w J. G. ogłosili E. Z. ustną decyzję o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu, jako samochodu ciężarowego. Dlatego – w opinii organu – brak jest podstaw, natury przedmiotowej, do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiego aktu administracyjnego, który nie wszedł w ogóle do obrotu prawnego. Wskazując, iż zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym decyzja w zakresie rejestracji pojazdu, czy to o charakterze pozytywnym, czy też negatywnym, wydawana jest na skutek wniosku jego właściciela, Kolegium stwierdziło, że strona, po wyrażeniu wątpliwości natury prawnej co do dopuszczalności rejestracji tego pojazdu, odstąpiła od złożenia stosownego wniosku i w terminie późniejszym wystąpiła o jego rejestrację jako samochodu osobowego. W tych warunkach – w ocenie organu – podniesione przez skarżącego zarzuty nie mogą zasługiwać na uwzględnienie.

Na powyższą decyzję E. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący ponowił argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdził, iż: "SKO w sposób oczywisty stwierdza, że strona jest nie w pełni władz umysłowych. SKO przyznaje, że wprawdzie strona zgłasza się z dowodem rejestracyjnym samochodu ciężarowego do rejestracji jednak nie chce tej rejestracji dokonać. Wówczas to urzędnik wyjaśnia stronie, że może dokonać rejestracji np. jako samochód osobowy. SKO stwierdza, że strona przychodząc z kompletem dokumentów samochodu zarejestrowanego na terytorium państwa polskiego nie wie po co przychodzi do wydziału komunikacji". Skarżący zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wydziału komunikacji, a decyzją z dnia [...]r. ([...]) stwierdziło, że nie ma w obrocie prawnym żadnej decyzji. Zapytał przy tym: "Więc jak to jest, że w [...]r. jest decyzja, a w roku [...] r decyzji nie ma?". Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...]r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Uchylając wyrokiem z dnia 10 lutego 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Wr 1253/2001 decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nakazał organowi administracyjnemu wyjaśnienie zamiaru strony i charakteru pisma z dnia [...]r. poprzez wezwanie skarżącego do jednoznacznego oświadczenia się, jak należy rozumieć treść tego pisma oraz jaki zawiera ono wniosek. Wbrew stanowisku skarżącego wskazując, że w powyższym piśmie skarżący odnosi się do ustnej decyzji z [...]r. Sąd nie przesądził, iż decyzja taka rzeczywiście została wydana, a jedynie nakazał należyte wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. To bowiem, że strona w swych twierdzeniach odnosi się do określonej decyzji oraz że organ administracyjny ma obowiązek ustosunkowania się do tych twierdzeń, nie jest równoznaczne z faktycznym istnieniem tej decyzji. Odnosząc się do twierdzeń strony organ ma obowiązek wyjaśnić w szczególności, czy wskazywana przez stronę decyzja rzeczywiście istnieje. Jeżeli jednak po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu organ ustali, iż decyzja taka nie istnieje, to fakt nakazania organowi przez Sąd ustosunkowania się do twierdzeń strony nie może sprawić, że nieistniejąca decyzja zaistnieje.

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Rozpatrując ponownie sprawę po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu decyzji z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. na podstawie oświadczenia skarżącego ustaliło, że jego pismo z dnia [...]r. stanowiło odwołanie od decyzji, która – według twierdzeń skarżącego – została wydana ustnie w dniu [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze następnie prawidłowo ustaliło, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego – decyzja taka w rzeczywistości nie została wydana. Stanowisko swoje w tym względzie Kolegium należycie i wyczerpująco, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa, uzasadniło. W rezultacie rozstrzygnięcie organu odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...]r. o odmowie zarejestrowania samochodu marki Seat Toledo o numerze rejestracyjnym [...]jako samochodu ciężarowego, wydane na podstawie art. 157 § 1 i 3 kpa, uznać należy za zgodne z prawem.

Ustosunkowując się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów stwierdzić trzeba, iż fakt, że strona nie otrzymała od urzędnika wniosku "do złożenia o rejestrację samochodu ciężarowego" wskazuje na odstąpienie przez stronę od wcześniejszego zamiaru dokonania rejestracji pojazdu jako samochodu ciężarowego, a nie na wydanie ustnej decyzji odmownej. Skoro bowiem strona odstąpiła od zamiaru zarejestrowania pojazdu, to tym samym nie miała potrzeby składania w tym zakresie wniosku. Na odstąpienie przez skarżącego od wcześniejszego zamiaru dokonania rejestracji pojazdu jako samochodu ciężarowego wskazuje też fakt późniejszego zarejestrowania przedmiotowego pojazdu jako samochodu osobowego. Gdyby skarżący uważał, że w [...]r. zapadła decyzja o odmowie zarejestrowania pojazdu jako samochodu ciężarowego, to niewątpliwie decyzję taką od razu kwestionowałby, skoro uważał, że nie było podstaw do jej wydania. Tak jednak nie czynił, bo decyzja taka nie istniała. Omawiany zarzut nie jest zatem uzasadniony.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że podmiot dokonujący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zmiany rodzaju oraz przeznaczenia pojazdu samochodowego osobowego na ciężarowy ma obowiązek uzyskania nowego świadectwa homologacji, a jeżeli organ rejestrujący dokonał rejestracji samochodu posiadającego homologację na samochód osobowy – jako samochód ciężarowy bez przedstawienia świadectwa homologacji na samochód ciężarowy, to dokonano rejestracji bez podstawy prawnej. Jeżeli zatem po przeróbkach homologowany wcześniej samochód osobowy zarejestrowano jako ciężarowy z pominięciem procedury homologacyjnej, to dokonana zmiana jego rodzaju i przeznaczenia nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (por. np. uchwały NSA z dnia 18 grudnia 2000 r. sygn. akt OPK 18/00, z dnia 1 lipca 2002 r. sygn. akt OPK 22/02, wyroki NSA z dnia 5 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Wr 1826/2000, z dnia 29 sierpnia 1997r. sygn. akt II SA 1649/96 i z dnia 30 kwietnia 1998r. sygn. akt II SA 155/98 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia dnia 9 listopada 2001r. sygn. akt III RN 194/01 – OSNAPiUS 2002, nr 5, poz. 103). Tak więc nawet gdyby w sprawie skarżącego wydano decyzję odmawiającą zarejestrowania przedmiotowego pojazdu jako ciężarowego, to byłaby to decyzja prawidłowa, natomiast wcześniejsza decyzja o zarejestrowaniu tego pojazdu jako ciężarowego podlegała stwierdzeniu nieważności. Niemniej jednak, w realiach rozpatrywanej sprawy, nie budzi wątpliwości fakt, że decyzja o odmowie zarejestrowania przedmiotowego pojazdu jako samochodu ciężarowego w ogóle nie została wydana.

W odniesieniu zaś do zarzutu, iż: "SKO w sposób oczywisty stwierdza, że strona jest nie w pełni władz umysłowych. SKO przyznaje, że wprawdzie strona zgłasza się z dowodem rejestracyjnym samochodu ciężarowego do rejestracji jednak nie chce tej rejestracji dokonać. Wówczas to urzędnik wyjaśnia stronie, że może dokonać rejestracji np. jako samochód osobowy. SKO stwierdza, że strona przychodząc z kompletem dokumentów samochodu zarejestrowanego na terytorium państwa polskiego nie wie po co przychodzi do wydziału komunikacji", podkreślić trzeba, że sugerowane przez skarżącego stwierdzenie ze strony organu nigdy nie padło. Zauważyć wypada, iż przyjęcie, że strona przychodząc do urzędu z zamiarem dokonania określonej czynności po uzyskania stosownej informacji ze strony urzędnika zamiar ten zmieniła, nie jest sugerowaniem, iż "strona jest nie w pełni władz umysłowych" i "nie wie po co przychodzi do wydziału komunikacji", lecz jest ustaleniem wynikającym z określonych okoliczności zachodzących w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wydziału komunikacji, a decyzją z dnia [...] r. ([...]) stwierdziło, że nie ma w obrocie prawnym żadnej decyzji, stwierdzić trzeba, iż decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r., a nie – jak sugeruje skarżący – z dnia [...]r. Natomiast w decyzji z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w obrocie prawnym nie ma właśnie decyzji z dnia [...]r. Tak więc decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. i z dnia [...]r. odnoszą się do zupełnie różnych decyzji organu I instancji. W tej sytuacji, nawiązując do pytania skarżącego: "Więc jak to jest, że w [...] r. jest decyzja, a w roku [...] r decyzji nie ma?", należy stwierdzić, że zarówno w [...] r., jak i w [...] r. Kolegium słusznie potwierdzało istnienie decyzji z dnia [...]r. i nie potwierdzało istnienia decyzji z dnia [...]r.

W tym stanie rzeczy żaden z zarzutów podnoszonych przez skarżącego nie jest uzasadniony.

Podkreślić ponownie należy, iż Sąd Administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.

W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...]r. Nr [...]naruszyły prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego.

Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.