Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 289/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art.53 par. 1, art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 23 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

T. O. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 23 kwietnia 2013 r., nr [...], o utrzymaniu mocy zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Głubczycach z dnia 27 lutego 2013 r., nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Skarga nie została podpisana przez skarżącego.

Skarga została złożona w dniu 28 maja 2013 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, a wpłynęła do Sądu w dniu 29 maja 2013 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 3 czerwca 2013 r. przekazano skargę do organu właściwego, to jest do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu, gdzie wpłynęła ona w dniu 5 czerwca 2013 r., o czym poinformowano skarżącego pismem doręczonym mu w dniu 6 czerwca 2013 r.

Skarżący odebrał zaskarżoną decyzję, jak wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia jej odbioru, w dniu 25 kwietnia 2013 r.

Odpowiadając na skargę pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. organ wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia, wskazując, że skarga wpłynęła do niego w dniu 5 czerwca 2013 r., a termin wniesienia skargi upływał w dniu 25 maja 2013 r.

W drugiej kolejności uznając skargę za niezasadną organ wniósł o jej oddalenie. Odpis odpowiedzi na skargę został przesłany skarżącemu w dniu 25 czerwca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).

Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zasadą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest zatem wnoszenie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, o czym organ II instancji pouczył skarżącego w zaskarżonej decyzji doręczonej mu w dniu 25 kwietnia 2013 r. Pomimo to skarżący wniósł skargę w sposób nieprawidłowy, a mianowicie bezpośrednio do Sądu.

Do stwierdzenia w jakiej dacie skarga została złożona przez skarżącego, należy wziąć pod uwagę obowiązujące w tym względzie orzecznictwo Sądu Najwyższego i poglądy doktryny w przedmiocie postępowania w przypadku wniesienia środka zaskarżenia do niewłaściwego sądu. Powstały one wprawdzie na tle wnoszenia apelacji od wyroku w postępowaniu cywilnym, ale z uwagi na znaczne podobieństwo trybu jej wnoszenia do trybu wnoszenia skarg w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mają one zastosowanie do spraw w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Apelację bowiem zgodnie z art. 369 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem, występuje tu więc zasada, taka jak w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdzie skargę na decyzję administracyjną do sądu administracyjnego, prawidłowo wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

Na tle w/w przepisu Kodeksu postępowania cywilnego, co do apelacji przyjęto w literaturze pogląd, że "Jeżeli apelację wniesiono do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, a sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji przekazał ją sądowi właściwemu, to dla zachowania terminu z art. 369 § 1 decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego." (patrz Kodeks postępowania cywilnego Komentarz , Tom. I, pod redakcją K. Piaseckiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 1116, Nb. 5).

Zachowuje też aktualność uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 28 listopada 1987 r., sygn. akt III CZP 33/87, stosownie, do której wniesienie apelacji w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej wyroku wraz z uzasadnieniem wprost do sądu apelacyjnego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok nie może być traktowane jako wniesienie apelacji w terminie.

Powyższe orzecznictwo i poglądy doktryny, zostały też zaakceptowane w literaturze odnoszącej się do terminu wnoszenia skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", T. Woś i in., LexisNexis, wyd. I, Warszawa 2005 r.), jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienie z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1597/08, postanowienie z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1250/08, postanowienie z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I FSK 687/08 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Termin 30 dniowy do wniesienia skargi jest liczony od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie, bądź od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 25 kwietnia 2013 r., termin zatem do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 26 kwietnia 2013 r. i upłynął w dniu 27 maja 2013 r. Liczbowo liczony ostatni dzień 7 dniowego terminu wypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, to jest na sobotę 25 maja 2013 r. i wobec tego na mocy art. 83 § 2 P.p.s.a., w takiej sytuacji za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy, to jest poniedziałek 27 maja 2013 r. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że sobota jest również uznana w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za dzień równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy (patrz. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów, sygn. akt I OPS 1/11, publikowane ONSAiWSA 2011/5/95, dostępne System Informacji Prawnej LEX nr 818666).

Skarżący natomiast wysłał skargę listem poleconym w dniu 28 maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, a ten przekazał ją w dniu 3 czerwca 2013 r. do właściwego organu, to jest Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu.

Skarga została zatem wniesiona przez skarżącego w dniu 3 czerwca 2013 r., tj. dzień po upływie 30 dniowego terminu do jej wniesienia, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Należy też zauważyć, że skarga dotarła do Sądu już po terminie do jej wniesienia, a mianowicie w dniu 29 maja 2013 r., a także została nadana przez skarżącego w placówce pocztowej po terminie do jej wniesienia, a mianowicie 28 maja 2013 r. Nie było więc możliwe przekazanie jej przez Sąd organowi z zachowaniem terminu.

W związku z powyższym skargę jako spóźnioną należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., odrzucić.

W tym miejscu należy też wyjaśnić, że wobec tego, iż w pierwszej kolejności Sąd ustalił, że skarga została wniesiona po terminie (co jest powodem jej niedopuszczalności), nie wzywał już w tej sytuacji do uzupełnienia jej braku formalnego w postaci podpisu skarżącego. Uzupełnienie bowiem podpisu przez stronę, nie spowodowałoby sanowania uchybienia terminu do wniesienia skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.