Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1752/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9
journal: Dz.U. 2012 poz 243
law: Ustawa z dnia 27 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 24 ab ust. 7, art. 25 ust. 1 i ust. 2a
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
article: art. 64 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 12 ust. 1 i ust. 3
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Kuba Małgorzata Korycińska Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 222/13 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 222/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uchylił objętą skargą M.W. (zwanej dalej: skarżącą) decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w E. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 8 maja 2012 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynął wniosek M.W. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164), zwanej dalej: ustawą o płatnościach, przyznał skarżącej na rok 2012 jednolitą płatność obszarową w wysokości 1800,87 zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 152,50 zł. W wyniku wniesionego przez skarżącą odwołania Dyrektor L. Oddziału ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżąca we wniosku nie ubiegała się o płatność do tytoniu (nie zaznaczyła właściwej pozycji na pierwszej stronie wniosku). Skarżąca wyraźnie określiła swoje żądanie tylko odnośnie jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO). Organ był związany żądaniem strony, a zatem nie mógł naliczyć z urzędu płatności do surowca tytoniowego (płatność do tytoniu). Na organie przyjmującym wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności, spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy wniosek spełnia wymogi ustalone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 marca

2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. 2007 r. Nr 46, poz. 310), zwanym dalej: rozporządzeniem z 14 marca 2007 r. i wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych tego wniosku, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. Natomiast za treść merytoryczną tego wniosku, w tym także w zakresie żądanych płatności, odpowiedzialność ponosi wnioskodawca.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., wskazując, że z umieszczonej na stronie internetowej ARiMR informacji o zasadach przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że "rolnicy, którzy składali wnioski o przyznanie tych płatności (płatności uzupełniającej dla producentów surowca tytoniowego - płatność niezwiązana do produkcji tytoniu) w roku 2011 do Agencji Rynku Rolnego otrzymają, w tym zakresie, spersonalizowane wnioski o przyznanie płatności na rok 2012". Zdaniem skarżącej, jej wniosek w zakresie płatności niezwiązanej do produkcji tytoniu powinien być wypełniony z urzędu, gdyż w 2011 roku składała wnioski o przyznanie tych płatności. Organ jednak tego nie uczynił. Skarżąca podniosła też, że rubryka dotycząca płatności niezwiązanej do produkcji tytoniu pojawiła się dopiero we wnioskach z 2012 roku, oraz że w dniu 14 marca 2012 r. była wpisana do rejestru podmiotów posiadających prawo do uzyskania płatności niezwiązanej do produkcji tytoniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

WSA w L. uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., stwierdził, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji naruszają art. 7 w zw. z art. 64 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przywołał treść art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 24ab ust. 1 ustawy o płatnościach, oraz art. 33fd ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 145, poz. 868), zwanej dalej: ustawą o organizacji rynków. Stwierdził, że w tej sprawie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), ale z zastrzeżeniem (uwzględnieniem) regulacji ustawy o płatnościach. W przypadku płatności obszarowych, (...) płatności do tytoniu i płatności niezwiązanej do tytoniu, postępowanie administracyjne jest wszczynane na wniosek rolnika o przyznanie płatności na określony rok, złożony na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję, o czym stanowią art. 18 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy o płatnościach. Z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz.1518) wynika, że wnioski rolników należy traktować jako podania w rozumieniu k.p.a. W sytuacji więc, gdy podanie, które w przypadku wniosku o przyznanie płatności obszarowych składa się na urzędowym formularzu wniosku, budzi wątpliwości co do rzeczywistego zakresu żądania wnoszącego podanie, organ ma obowiązek wezwania strony do usunięcia braków wniosku - w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Sąd I instancji uznał za bezsporne, że w przesłanym przez Agencję tzw. spersonalizowanym wniosku, komputerowo "wygenerowany" został jego zakres (żądanie), obejmujący jednolitą płatność obszarową oraz uzupełniającą płatność podstawową. Na podstawie tego wniosku – podpisanego przez skarżącą i przesłanego do Agencji – organ I instancji w dniu [...] listopada 2012 r. wydał decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 z tytułu jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej (UPO). Do odwołania od tej decyzji skarżąca załączyła dokumenty w postaci decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w L. z dnia 30 kwietnia 2008 r. o stwierdzeniu nabycia prawa do uzyskania płatności niezwiązanej i podleganiu wpisowi do rejestru podmiotów, posiadających prawo do uzyskania płatności niezwiązanej (pod numerem [...]) oraz określającą indywidualną ilość referencyjną surowca tytoniowego w podziale na poszczególne grupy odmian, a także odpisy decyzji w sprawie przyznania płatności niezwiązanej z produkcją za lata: 2007, 2008, 2009 i 2010. Organ odwoławczy nie stwierdził jednak nieprawidłowości w zakresie przyznanej pomocy i w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie Sądu I instancji, ponowna ocena wniosku skarżącej dokonana w postępowaniu odwoławczym, nie uwzględniała wskazanych wyżej dowodów z dokumentów oraz zarzutów odwołania. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy wobec zmienionych zasad postępowania co do wniosków w sprawie przyznania płatności niezwiązanej z produkcją za rok 2012. Płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, realizowane w 2012 roku przez ARiMR, objęły m.in. płatności uzupełniające dla producentów surowca tytoniowego – płatność niezwiązaną do tytoniu – które dotychczas były realizowane przez Agencję Rynku Rolnego. Rolnicy, którzy składali wnioski o przyznanie tych płatności w roku 2011 do Agencji Rynku Rolnego, w tym zakresie otrzymać mieli tzw. spersonalizowane wnioski o przyznanie płatności na rok 2012. Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 27 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 243), zwanej dalej: ustawą nowelizującą, Prezes Agencji Rynku Rolnego przekazał Prezesowi ARiMR informacje niezbędne do przyznania uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej dla producentów surowca tytoniowego. Do zadań ARiMR przekazane zostało przyjmowanie i obsługa wniosków o przyznanie płatności do tytoniu, przeprowadzanie kontroli kwalifikowalności do przyznania płatności, naliczanie płatności i wydawanie decyzji w sprawie przyznania płatności do tytoniu.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że przedłożona przez skarżącą decyzja z dnia 30 kwietnia 2008 r., w świetle zasad postępowania administracyjnego, obligowała organ do wyjaśnienia powstałych wątpliwości, co do zakresu żądanej pomocy, bowiem dane objęte tą decyzją były znane organom Agencji z urzędu. Skoro bowiem ARiMR przejęła w 2012 r. część kompetencji od ARR, a dodatkowo na oba organy nałożony został obowiązek współpracy w przekazaniu danych dotyczących rolników, którzy byli beneficjentami płatności do tytoniu, to w pierwszej kolejności organ I instancji winien z urzędu badać, czy przygotowany za stronę postępowania wniosek o płatność odpowiada danym wynikającym z zawartości zintegrowanych baz danych, którymi administruje i które przetwarza organ Agencji. Wymóg należytej staranności w tym zakresie jest oczywisty, skoro normodawca obciążył organ Agencji obowiązkiem przygotowania wniosków dla rolników, wyłączając z tego procesu samych zainteresowanych. W tej sytuacji obowiązkiem organu I instancji było przygotowanie tzw. spersonalizowanego wniosku dla skarżącej, zgodnie z danymi znajdującymi się w zasobach Agencji, a następnie wezwanie wnioskodawczyni do złożenia wyjaśnień co do rzeczywistego zakresu jej wniosku, wobec oczywistych wątpliwości co do treści żądania z uwagi na brak zaznaczenia graficznym znakiem (x) rubryki odnoszącej się do płatności do surowca tytoniowego, otrzymywanej przecież w latach poprzednich. Dopiero spełnienie tego obowiązku pozwalało organowi I instancji na rozstrzygnięcie sprawy w takim zakresie, w jakim wnioskodawczyni zgłaszała żądanie, przy uwzględnieniu oczywistego błędu spowodowanego zarówno nieścisłością danych umieszczonych przez Agencję w formularzu wniosku, jak i pominięciem konieczności zaznaczenia przez wnioskodawczynię stosownej – nowej w dotychczasowej praktyce – rubryki. Okoliczność ta była oczywista także dla organu odwoławczego, który z treści odwołania mógł w prosty sposób zrekonstruować wolę wnioskodawczyni, czego nie uczynił. Nie dopełnił więc obowiązku wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i należytej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji dokona analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mając na uwadze poczynione uwagi i oceni, czy skarżąca spełnia określone w ustawie przesłanki do przyznania płatności uzupełniającej dla producentów surowca tytoniowego (płatności niezwiązanej do tytoniu).

W skardze kasacyjnej Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w E. z zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę prawa materialnego, a w szczególności:

- art. 7, art. 18 i art. 24 ab ustawy o płatnościach poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, źe obowiązkiem organu jest wzywanie rolnika do uzupełnienia wniosku w zakresie żądania przyznania płatności do surowca tytoniowego (zwanej dalej "płatnością do tytoniu"), w sytuacji gdy rolnik takiego wniosku nie złożył (nie zakreślił znakiem graficznym x odpowiedniej rubryki formularza wniosku), a z treści art. 7 ust. 1 i ust. 2b i art. 18 ust. 1 tej ustawy jednoznacznie wynika, że warunkiem otrzymania przez rolnika pomocy, w tym płatności uzupełniającej do surowca tytoniowego jest złożenie wniosku o jej przyznanie i wypłatę, jak również błędne przyjęcie, że w oparciu o posiadane informacje, znane organowi z urzędu, organ winien domniemywać żądanie rolnika, tj. że rolnik wnosi o przyznanie płatności do surowca tytoniowego skoro otrzymywał taką płatność w latach ubiegłych;

- art. 64 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że w sytuacji gdy podanie (wniosek rolnika o przyznanie płatności) zawierał wszystkie dane określone w art. 63 § 2 k.p.a., a w szczególności zakres żądania (rodzaj płatności o wypłatę których ubiega się rolnik), obowiązkiem organu było wezwanie skarżącej do złożenia wyjaśnień co do rzeczywistego zakresu wniosku, tj. w zakresie ubiegania się o płatność do tytoniu, gdy z treści złożonego, kompletnego wniosku nie wynikało, aby wnioskodawca ubiegał się o płatność do tytoniu;

- art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasad wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65), zwanego dalej: rozporządzeniem nr 1122/2009, poprzez błędną wykładnię, polegającą na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, że skarżącej nie został doręczony spersonalizowany wniosek dotyczący przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, gdy z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawczyni otrzymała spersonalizowany formularz wniosku, zgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenia i zgodnie z pouczeniem dokonała korekty informacji w nim zawartych.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.W. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postawione zarzuty kasacyjne pozwalały na odniesienie się poprzez ich treść do zaskarżonego wyroku. Niemniej jednak nie można było przyjąć, że są one usprawiedliwione.

Zasadnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji wyeliminował z obrotu prawnego wydane w sprawie decyzje.

Przede wszystkim wskazać należy, że organ nie odniósł się do zarzutów odwołania i przedłożonych wraz z nim dokumentów. Strona w złożonym środku zaskarżenia powołała się na fakt decyzyjnego stwierdzenia nabycia prawa do płatności niezwiązanej do tytoniu za wcześniejsze lata 2007, 2008, 2009, 2010 oraz figurowanie w rejestrze podmiotów posiadających prawo do płatności niezwiązanej. Wskazała swój numer rejestrowy oraz indywidualną ilość referencyjną surowca tytoniowego w podziale na poszczególne grupy odmian. Potwierdziła te okoliczności przedłożonymi decyzjami o przyznaniu płatności niezwiązanej do tytoniu w poszczególnych latach.

Przekonująco zatem Sąd I instancji stwierdził, że organ rozpoznając odwołanie nie rozpoznał istoty sprawy ograniczając się do powielenia argumentacji organu pierwszej instancji, która odnosiła się tylko do płatności JPO i UPO. Wspomnieć w tym miejscu należy, że na mocy art. 9 ustawy nowelizującej Prezes Agencji Rynku Rolnego przekazał Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa informacje niezbędne do przyznania uzupełniającej płatności do tytoniu. Przedstawiona przez stronę argumentacja poparta dowodami oraz informacje uzyskane od Prezesa Agencji Rynku Rolnego obligowały organ odwoławczy w świetle obowiązujących przepisów procedury do wyśnienia powstałych wątpliwości co do płatności niezwiązanej do tytoniu.

Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że skoro organ pierwszej instancji był zobowiązany do przygotowania dla strony spersonalizowanego wniosku, to winien też z urzędu badać, czy przygotowany za stronę wniosek odpowiada danym wynikającym z baz danych dotyczących tej płatności, którymi w myśl powołanego wyżej art. 9 dysponował. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu I instancji, że organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i należytej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga to, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do szerokiej argumentacji zaprezentowanej przez stronę, a uchybienie to uniemożliwia zarówno stronie, jak i Sądowi, dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, co do nieprzyznania stronie dochodzonej płatności. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, jak słusznie zauważył to WSA, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

W kontekście powołanych naruszeń procesowych należy zauważyć, że w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o płatnościach w zakresie płatności niezwiązanej do tytoniu rolnik składa wniosek na formularzu przygotowanym i przesłanym mu przez Agencję. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 2a tej ustawy rolnikowi przesyła się też informację dotyczącą maksymalnego kwalifikowanego obszaru z uwzględnieniem art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art. 19 ust. 2 rozporządzenia 73/2009. W art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 stwierdza się, że w formularzach przesłanych rolnikowi także zamieszcza się informacje na temat maksymalnego obszaru kwalifikowanego. Z kolei w art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia mowa jest o tym, że wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do kwalifikowalności do pomocy. W ramach tych informacji pod lit. c) wymienia się identyfikację uprawnień do płatności zgodnie z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 rozporządzenia 73/2009. W powołanym ostatnio przepisie prawodawca wskazuje, że system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności zapewnia, w szczególności skuteczną identyfikację uprawnień do płatności – zawiera takie elementy jak: dane posiadacza (lit. a), wartość (lit. b), datę ustanowienia uprawnień (lit. c), datę ostatniego wykorzystania (lit. d) oraz rodzaj uprawnienia (lit. f).

Dodać do przywołanych przepisów jeszcze należy, że w dokumencie o zmianach w zasadach przyznawania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2012, opublikowanym na stronie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w zakresie płatności niezwiązanej do tytoniu – na który powoływała się podczas postępowania skarżąca – rolnicy, którzy składali wnioski o przyznanie tych płatności w roku 2011 otrzymują w tym zakresie spersonalizowane wnioski o przyznanie płatności na rok 2012 r. Z dokumentu tego wynika również, że przed wypełnieniem wniosku należy zweryfikować dane zawarte we wniosku spersonalizowanym, w szczególności "dane dotyczące działek rolnych – część VIII wniosku Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych". Ponadto wynika z niego, że zgodnie z art. 25 ust. 2a ustawy o płatnościach wraz z wnioskiem spersonalizowanym rolnikowi przesyła się informację dotyczącą maksymalnego kwalifikowanego obszaru. Jeżeli dane zawarte na załączniku graficznym są nieaktualne (niezgodne ze stanem rzeczywistym) rolnik, ma obowiązek na załączniku graficznym, wskazać zmiany w stosunku do stanu rzeczywistego.

Skoro zatem spersonalizowany wniosek przesłany stronie w ogóle nie zawierał danych dotyczących płatności niezwiązanej do tytoniu, a z materiałów którymi dysponował organ wynikało, że strona we wcześniejszych latach taką płatność otrzymywała, oraz że figurowała w rejestrze jako podmiot uprawniony do tej płatności, to za zasadne należy uznać twierdzenie, że organy zarówno I, jak i II instancji nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy i nienależycie dokonały oceny materiału dowodowego. Za uzasadnione można nawet uznać twierdzenie, że organ odwoławczy oceny części materiału mającego istotne dla sprawy znaczenie w ogóle nie dokonał.

Za nieusprawiedliwiony należy uznać również zarzut dotyczący naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy podanie, które w przypadku wniosku o przyznanie płatności obszarowych składa się na urzędowym formularz wniosku, budzi jakiekolwiek wątpliwości co do jego treści, w tym z punktu widzenia wymogów określonych w przepisach szczególnych, a zwłaszcza co do rzeczywistego zakresu żądania wnoszącego podanie, organ ma obowiązek wezwania strony do usunięcia braków wniosku. Obowiązek taki spoczywa na organie Agencji w szczególności, gdy wątpliwości w zakresie żądania rolnika co do zakresu żądanej płatności występują przy prostym porównaniu treści formularza wniosku i danych co do płatności obszarowych za wcześniejsze okresy, zawartych w zbiorze danych prowadzonym z urzędu przez organ Agencji, odnoszących się do grupy upraw, obszaru działki rolnej, jak też rodzaju i zakresu uprzednio przyznanych płatności.

Na aprobatę zasługuje również konstatacja WSA, skoro ARiMR przejęła w

2012 r. część kompetencji od ARR, a dodatkowo na oba organy nałożony został obowiązek współpracy w przekazaniu danych dotyczących rolników, którzy byli beneficjentami płatności do tytoniu, to w pierwszej kolejności organ I instancji winien z urzędu badać, czy przygotowany za stronę postępowania wniosek o płatność odpowiada danym wynikającym z zawartości zintegrowanych baz danych, którymi administruje i które przetwarza organ Agencji. Wymóg należytej staranności w tym zakresie jest oczywisty skoro normodawca obciążył organ Agencji obowiązkiem przygotowania wniosków dla rolników, wyłączając z tego procesu samych zainteresowanych. W tej sytuacji obowiązkiem organu I instancji było przygotowanie tzw. spersonalizowanego wniosku dla skarżącej zgodnie z danymi znajdującymi się w zasobach Agencji, a następnie wezwanie wnioskodawczyni do złożenia wyjaśnień co do rzeczywistego zakresu jej wniosku, wobec oczywistych wątpliwości co do treści żądania z uwagi na brak zaznaczenia graficznym znakiem (x) rubryki odnoszącej się do płatności do surowca tytoniowego, otrzymywanej przecież w latach poprzednich.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanych decyzji, było zasadne również z tego powodu, iż decyzje te w ogóle nie zawierają rozstrzygnięcia w zakresie płatności niezwiązanej do tytoniu. W myśl zaś art. 24ab ust. 7 ustawy o płatnościach płatność niezwiązaną do tytoniu przyznaje się na wniosek rolnika w decyzji w sprawie przyznania płatności obszarowej, o której mowa w art. 19 ust. 1.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.