Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2061/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędzia WSA Robert Sawuła AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: ref. staż. Anna Mazurek Ferenc po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

SA/Rz 2061/01

UZASADNIENIE

Wnioskiem z 9 maja 2001r. S. K. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] listopada 1999r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. S. K. oświadczył, że nie mógł zrealizować zatwierdzonego ww. decyzją projektu budowlanego ze względu na jego wady i z tego też powodu organ powinien był uchylić decyzję.

Decyzją z [...] czerwca 2001r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego Starosta odmówił wznowienia postępowania w sprawie budowy budynku gospodarczo-mieszkalnego z wiatą na działce nr 828 obr. [...] zakończonego decyzją Starosty z [...] listopada 1999r. znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że jako przyczynę wznowienia wnioskodawca podał wadliwość projektu zatwierdzonego ww. decyzją, uniemożliwiającą jego realizację. Przyczyny wznowienia zostały określone w art. 145 k.p.a., a podany przez wnioskodawcę powód nie mieści się w tej regulacji prawnej. Odpowiedzialność projektanta za wadliwie sporządzony projekt została uregulowana w art. 20 ust. 1 Prawa budowlanego.

W odwołaniu od tej decyzji S. K. wniósł o uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę i wyjaśnił, że projekt, który sporządził J. Z. legitymujący się uprawnieniami projektowymi Nr [...], pomimo, że został zatwierdzony przez Starostę nie nadawał się do realizacji, chociaż na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na wezwanie organu był kilkakrotnie zmieniany i uzupełniany. W trakcie realizacji inwestycji były zgłaszane zastrzeżenia, co do niemożliwości technicznych wykonania rozwiązań projektowych. Jednocześnie podkreślił, że żaden rzemieślnik nie podjął się realizacji tego projektu.

Z opinii, które sporządziły biura projektowe jednoznacznie stwierdzono, że projekt został sporządzony z naruszeniem obowiązujących przepisów i norm technicznych przy projektowaniu.

Wojewoda decyzją z [...] sierpnia 2001r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że instytucja procesowa wznowienia postępowania administracyjnego może mieć miejsce w sytuacji gdy zaistnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. R. K. w swoim wniosku o wznowienie postępowania nie podał żadnej z przyczyn wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., nie zostały one powołane również w odwołaniu. Wojewoda wyjaśnił, że dla tego typu spraw właściwa jest droga postępowania przed sądami powszechnymi.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący R. K. wniósł o uchylenie w całości decyzji Wojewody oraz utrzymanej zaskarżoną decyzją w mocy decyzję Starosty z [...] czerwca 2001r. znak: [...]. W skardze zarzucił, że stanowisko obydwu organów jest błędne i bezpodstawne. Skarżący bowiem wskazał rażące błędy i niedoróbki projektu budowlanego sporządzonego przez uprawnionego projektanta, który mimo trzykrotnego poprawiania nie nadaje się do realizacji. Analizując zarzuty odwołania Wojewoda bez trudu mógł się dopatrzyć przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.c., to znaczy, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nie były one znane organowi, który wydawał decyzję. Wojewoda w ogóle nie zapoznał się z odwołaniem, co potwierdzone zostało treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Z tego też względu skarga stała się konieczna i uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Równocześnie wskazał, że skarżący omyłkowo powołał się na przepisy k.p.c., gdyż przesłanka wskazana przez skarżącego została określona w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona jest w zakresie zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym.

Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a. wedle, którego przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej.

Zgodnie z treścią art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w formie decyzji. Z treści art. 149 § 2 k.p.a., określającego skutki postanowienia o wznowieniu, wynika że decyzję o odmowie postępowania organ może wydać tylko w tych przypadkach, gdy z żądaniem wystąpiła osoba, która nie jest stroną w sprawie, albo jest stroną, ale wniosła żądanie po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., albo w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 24.03.1998r., II S.A. 122/98, ONSA 1999, nr 2, poz. 53). Innymi słowy odmowa wznowienia postępowania następuje tylko i wyłącznie ze względów formalnych, a nie merytorycznych. Wstępna faza postępowania prowadzonego w sprawie wznowienia może się zakończyć wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn podanych wyżej, albo postanowieniem o wznowienie postępowania i zbadania sprawy w zakresie określonym zarówno w art. 151 § 1 k.p.a. jak i w art. 151 § 2 k.p.a.

Decyzję o odmowie wznowienia postępowania wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia postępowania. Innymi słowy decyzja taka może być wydana wtedy, gdy w podaniu o wznowienie postępowania w żaden sposób nie wskazuje się podstawy wznowienia przewidzianej art. 145 § 1 k.p.a. Jeżeli zatem organ ustali, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania, to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej będącej przedmiotem weryfikacji decyzji.

Reasumując powyższe uwagi należy stwierdzić, że Kodeks postępowania administracyjnego opiera wznowienie postępowania na dwóch przesłankach. Pierwsza to rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną i druga to wystąpienie jednej z wyliczonych enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia.

Bezspornym jest, że wniosek został złożony przez stronę, co wynika wprost z decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie. Organy prowadzące postępowanie były więc związane żądaniami strony zawartymi we wniosku.

Z materiału dowodowego przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący we wniosku domagał się wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z [...] listopada 1999r.znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powodu wad zatwierdzonego projektu, co uniemożliwiło jego realizację. Przesłanka do wznowienia, wynikająca z art. 145 § 1 k.p.a. nie została też wskazana w postępowaniu odwoławczym. W tej sytuacji organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo ustaliły, że zawarta w podaniu o wznowienie przyczyna wznowienia nie jest wymieniona w katalogu normatywnych przesłanek wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 k.p.a.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału Sąd z urzędu stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu i z tego też względu zaskarżone decyzje o odmowie wznowienia są zasadne.

Stosownie do 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Problemy związane z możliwością realizacji projektu budowlanego skarżący zgłosił już w piśmie skierowanym do Starosty z 14 czerwca 2000r. (kart akt nr 10), natomiast wniosek o wznowienia postępowania oparty na tej samej przyczynie został złożony 9 maja 2001r.(karta akt nr 19). Zestawienie powyższych dat jednoznacznie potwierdza, że wniosek został złożony po upływie terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby rażące naruszenie prawa ze względu na zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.).

W skardze do Sądu skarżący stwierdził, że "Wojewoda , bez trudu mógł się dopatrzyć przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.c.". Sąd uznał, że skarżący wskazywał w istocie na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie na przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Przesłanką wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. są nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydawał decyzję.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd odstąpił od merytorycznej oceny przesłanki wznowienia postępowania zgłoszonej dopiero w skardze do Sądu. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (art. 1 P.p.s.a.). Mając na uwadze treść tego przepisu należy stwierdzić, że kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności.

Na rozprawie przed Sądem skarżący wskazał na różnicę w zakresie załączników w projekcie budowlanym znajdującym się w aktach sprawy, a projektem budowlanym, który jest w jego posiadaniu. Do projektu budowlanego, jakim dysponuje skarżący nie został dołączony załącznik wystawiony przez Fabrykę Styropianu, Materiałów Budowlanych i Izolacyjnych pod tytułem: Karta Informacyjna "Styropianowa płyta szalunkowa". W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 140, poz. 906) zostały określone szczegółowy zakres i forma projektu budowlanego, stanowiącego podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz na potrzeby związane z wykonywaniem robót budowlanych. Wyżej kwestionowany załącznik do projektu w ocenie Sądu jest jedynie materiałem informacyjno-reklamowym wytwórcy styropianu, a nie dokumentem składowym projektu w rozumieniu wyżej przywołanego rozporządzenia.. Z tego też względu zarzut skarżącego nie jest uzasadniony.

Oceniając stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa tak materialnego jak i procesowego.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. jak w sentencji wyroku.