Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 730/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 730/13

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi B.N. w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej, zwanego dalej także "DIC" z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 267) zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 1265), zwanej dalej także "ustawą", utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] marca 2013r., nr [...], stwierdzającą w pkt 1 naruszenie art. 33 ustawy oraz nakładająca w pkt 2 na B. N. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo – Usługowa [...] w B. karę pieniężną w wysokości 8. 000 zł (słownie: osiem tysięcy złotych), w związku z wykonywaniem przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, zgodnie z lp. 1.3 załącznika Nr 3 do ww. ustawy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2012r. funkcjonariusze celni Wydziału Zwalczania Przestępczości Grupa Mobilna w K. przeprowadzili na drodze krajowej nr [...] kontrolę, której wyniki udokumentowano w protokole kontroli z dni [...] sierpnia 2012r. , nr [...], przewozu drogowego wykonywanego samochodem ciężarowym marki Ford Transit, nr rejestracyjny [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 3500 kg z przyczepą ciężarową marki Blyss przeznaczoną do przewozu pojazdów, nr rejestracyjny [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 2700 kg.

W trakcie kontroli ustalono, że samochód i przyczepa zarejestrowane są na A.N., a pojazdem przewożony jest towar w postaci 2 szt. samochodów osobowych tj. samochodu marki Renault Scenic oraz samochodu marki Audi A3. Kierujący pojazdem wyjaśnił, iż przewożone samochody zostały zakupione w Niemczech w celu odsprzedaży przez firmę zarejestrowaną na żonę B.N. pn. "[...]" B.N., ul. [...], [...]B., co zostało odnotowane w notatce z dnia [...] sierpnia 2012r. sporządzonej przez funkcjonariusza celnego dokonującego kontroli. Kierowca nie posiadał przy sobie i nie okazał do kontroli wymaganego wypisu z zaświadczenia uprawniającego w/w firmę [...], B.N. do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne lub wypisu z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

W trakcie postępowania administracyjnego B.N. złożyła pisemne oświadczenia, w którym podała, że obydwa samochody przewożone przez A. N., zostały zakupione w celach prywatnych, o czym świadczą umowy kupna przedmiotowych samochodów, wystawione na osobę prywatną a nie na firmę, oraz dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium RP, które przedłożyła. Zdaniem ww. przedstawione dokumenty potwierdzają, iż nie zostały naruszone przepisy ustawy

Organ uzyskał w piśmie z dnia [...] 2012r., znak: [...] informację w Centralnej Ewidencji Pojazdów, z której wynika, że pojazd marki Audi A3 o nr VIN: [...] nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów (wg stanu na dzień 30.10.2012r.). Natomiast pojazd marki Renault Scenic, o nr VIN: [...] został zarejestrowany w dniu [...] 08.2012r. w Starostwie Powiatowym w B. na B.N.

Ponadto na podstawie informacji uzyskanych w Urzędzie Skarbowym w B. organ ustalił, że B.N. prowadzi działalność gospodarczą samodzielnie jako firma jednoosobowa, nie zatrudniająca pracowników, jest czynnym podatnikiem, w 2012r. składała deklaracje VAT-7. W okresie od [...].08.2012r. Pani B.N. występowała do Urzędu Skarbowego w B. z 1 wnioskiem VAT-24 o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa. Wniosek VAT-24 złożony w dniu [...].08.2012r. dotyczył samochodu marki Renault Megane Scenic o nr VIN: [...] zakupionego w dniu [...].08.2012r., zaś wniosek VAT-24 złożony w dniu [...].09.2012r., dotyczył samochodu marki Audi A3 o nr VIN: [...] zakupionego w dniu [...].08.2012r. Urząd Skarbowy wydał stosowne zaświadczenia VAT-25.

Ponadto na podstawie danych zamieszczonych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej Naczelnik Urzędu Celnego w K. ustalił, że rozpoczęcie wykonywania działalności gospodarczej przez B.N. nastąpiło w dniu 1 sierpnia 2009r., a przeważający rodzaj działalności w/w firmy, wg klasyfikacji PKD, to sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek.

Poza tym organ celny I instancji dokonał analizy oświadczeń załączonych do złożonych w Oddziale Celnym w [...] przez B.N. 15 Deklaracji uproszczonych nabycia wewnątrzwspónotowego AKC-U za okres od 01.01.2012r do 22.08.2012r. pod kątem sposobu transportu sprowadzanych samochodów. Stwierdzono, że Strona w polu sposób transportu, nr rejestracyjny środka transportu, dane właściciela lawety deklarowała, iż samochody zostały przemieszczone do kraju środkiem transportu o nr [...] (samochód ciężarowy Ford Transit), jako właściciela lawety, w 12 analizowanych oświadczeniach wskazano Firmę Handlowo-Usługową [...] N.B. , [...] B., ul. [...] [...]. W dwóch przypadkach wpisano tylko nr rejestracyjny środka transportu tj. [...]. W jednym przypadku wpisano tylko w/w nr rej. środka transportu i jako właściciela lawety A.N..

Organ pierwszej instancji ustalił w Biurze ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, że prowadząca działalność gospodarczą B.N. do dnia [...] stycznia 2013r. nie została zarejestrowana w systemie informatycznym, co oznacza, że nie uzyskała uprawnień do wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony.

Ponadto ustalono, iż w Oddziale Celnym w S. B. N. przedstawiła pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z 2011r. udzielone mężowi A.N. i upoważniła go m.in. do:

- prowadzenia w jej imieniu działalności gospodarczej i handlowej oraz reprezentowania jej jako Właścicielki firmy F.H.U. [...] B.N., NIP: [...] B., ul. [...] [...],

- dokonywania na jej rzecz i w jej imieniu oraz na rzecz i w imieniu firmy wszelkich czynności prawnych odpłatnych nieodpłatnych, w tym nabywania i sprzedaży nieruchomości, rzeczy ruchomych, towarów - według uznania pełnomocnika,

- reprezentowania przed m.in. Urzędem Celnym przy załatwianiu wszelkich spraw związanych z tym pełnomocnictwem, przy załatwianiu wszelkich spraw majątkowych i we wszystkich sprawach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (...)

W odwołaniu od wskazanej na wstępie decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2013r., B.N. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust 1 ustawy poprzez zastosowanie ww. przepisów do przewozu dokonywanego na potrzeby własne pojazdem samochodowym Ford Transit 2,5 TD nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony i uznanie, iż przewożący ma obowiązek uzyskać zaświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, a to wobec bezpodstawnego ustalenia, iż przewóz dokonywany był w jakimkolwiek związku z działalnością gospodarczą skarżącej, a co ustalono w zasadzie wyłącznie wobec przedmiotu działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą z zupełnym pominięciem zaprezentowanych przez nią dokumentów w postaci umów kupna-sprzedaży pojazdów, czy potwierdzenia zapłaty akcyzy za ich przywóz, które to dokumenty przesądzają tak o charakterze, jak i o celu dokonanego przewozu.

W uzasadnieniu odwołania B.N. podniosła, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa nie jest możliwe uzyskanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne zarówno dla osoby fizycznej jak i dla przedsiębiorcy wykonującego przewóz pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, nawet jeżeli dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony. Zdaniem Skarżącej wynika to wprost z przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy. Nawet gdyby nawet uznać, iż jako przedsiębiorca wykonywała przewóz drogowy na potrzeby własne pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, to zgodnie z dyspozycją art. 3 pkt 2 ustawy nie ma obowiązku uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 w/w ustawy. Powyższe powinno skutkować niewszczynaniem i niekontynuowaniem postępowania w sprawie skoro organ I instancji ma możliwość zweryfikować swoje stanowisko, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, tym bardziej, iż bez względu na ustalenia faktyczne, czy przewóz był wykonywany na potrzeby własne przedsiębiorcy, czy też prywatnie - brak jest wymogu legitymowania się zaświadczeniem określonym w art. 33 ust. 1 ustawy.

Po rozpatrzeniu odwołania DIC zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wskazał, że przepisy ustawy określają zasady podejmowania i wykonywania krajowego i międzynarodowego transportu drogowego oraz krajowego i międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego jak również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Zgodnie z art. 92a ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, natomiast wykaz ruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia stanowią załącznik nr 3 do ustawy.

Art. 87 ust. 2 ustawy stanowi, że podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 tj. zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Przedsiębiorca natomiast zgodnie z art. 87 ust. 3 odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

W myśl z art. 33 ust. 1 ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, według art. 33 ust. 2, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych:

1) w ramach powszechnych usług pocztowych;

2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998r. Nr 7, poz. 25, z pożn. zm.);

3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że przewóz, poddany kontroli w dniu [...].08.2012r. na drodze krajowej nr [...] wykonywany był przez A.N. (który na mocy udzielonego mu przez B.N. pełnomocnictwa jest uprawniony do reprezentowania żony jako właścicielki firmy F.H.U. [...] B.N., [...] B., ul. [...] [...]) zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego marki FORD TRANSIT o dopuszczalnej masie całkowitej 3500 kg oraz z przyczepy ciężarowej marki Blyss o dopuszczalnej masie całkowitej 2700 kg. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów, stanowiąca sumę dopuszczalnych mas całkowitych pojazdu silnikowego oraz przyczepy, wyniosła zatem w niniejszej sprawie 6200 kg.

W świetle powyższego, wbrew zarzutom odwołującej się, do przedmiotowej sprawy mają zastosowanie przepisy ustawy a przedsiębiorca, dokonując przewozu kontrolowanym zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, winien był legitymować się ważnym zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne lub ważną licencją transportową.

Przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi jednoznacznie, iż wyznacznikiem czy dany przejazd podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym nie jest, dopuszczalna masa całkowita pojazdu silnikowego, lecz dopuszczalna masa całkowita całego zespołu pojazdów wynikająca z dowodów rejestracyjnych pojazdów stanowiących środek transportu, zdefiniowanego w art. 2 pkt 49 ustawy dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137).

Ustawa o transporcie drogowym w sposób jednoznaczny reguluje zasady wykonywania przewozów drogowych rzeczy pojazdami oraz zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony i możliwość realizowania tych przewozów bezwzględnie uzależnia od uprzedniego uzyskania uprawnień w formie licencji transportowej lub zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne.

Naczelnik Urzędu Celnego w K. słusznie uznał, że kontrolowany w niniejszej sprawie przewóz spełniał warunki przewozu drogowego na potrzeby własne określone w art. 4 pkt 4 ustawy. Poza sporem pozostaje też fakt, że w dniu dokonania kontrolowanego przewozu B. N. nie posiadała uprawnień do dokonania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, tj. wymaganego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Strona nie dysponowała również licencją transportową. Wobec powyższego nałożenie przez organ celny pierwszej instancji kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia - zgodnie z Ip. 1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, było w pełni zasadne i zgodne z prawem.

Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia, że przewóz wykonywany był w związku z działalnością gospodarczą odwołującej się organ wskazał, że przemawia za tym zakres udzielonego przez B.N. A.N. pełnomocnictwa. Ponadto z dokumentów zgromadzonych w sprawie bezsprzecznie wynika, iż samochód marki Ford Transit 2,5 TD o nr rej. [...] zarejestrowany na A.N. jest wykorzystywany do prowadzonej w/w działalności gospodarczej, co oznacza, że przewóz drogowy nie odbywał się "prywatnie". Nie można również uznać, iż w przedmiotowej sprawie bezpodstawnie przyjęto, iż przewóz dokonywany był w związku z działalnością gospodarczą B.N., skoro jest ona zarejestrowanym przedsiębiorcą, a główna działalność gospodarcza prowadzonej przez nią firmy polega na sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek. Powyższe potwierdza również fakt, iż w trakcie kontroli dokonanej w dniu [...].08.2012r. A.N. wyjaśnił, iż przewożone samochody osobowe zostały zakupione w Niemczech w celu odsprzedaży przez firmę zarejestrowaną na żonę B.N.. Zapisy na umowach sprzedaży samochodów gdzie w miejscu nabywcy wpisano następujące dane – B.N., ul. [...] [...], [...] B., w żaden sposób, wbrew temu co podnosi ww., nie przesądzają o charakterze, jak i o celu dokonanego przewozu.

Organ nie znalazł przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy, który przewiduje wyjątkowe sytuacje, w których nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie na wskazaną wyżej decyzję złożyła B.N. repr. przez adw. D.F.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. obrazę przepisów prawa materialnego, mianowicie:

- art. 25 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 434 k.c., poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nieposiadającego osobowości prawnej, a to poprzez określenie strony jako nazwa przedsiębiorstwa i nazwisko przedsiębiorcy, gdzie częścią wpisanej do ewidencji nazwy jest imię i nazwisko przedsiębiorcy;

- art. 4 ust. 4 ustawy, poprzez przyjęcie, iż kontrolowany w niniejszej sprawie przewóz spełniał warunki przewozu drogowego na potrzeby własne, podczas gdy pojazdy, a to: Ford Transit o nr rej. [...] wraz z przyczepa ciężarowa Blyss o nr rej. [...], są własnością A.N. - niebędącego pracownikiem skarżącej - a B.N. nie legitymuje się jakimkolwiek tytułem prawnym do dysponowania ww. pojazdami;

- § 12 ustawy z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, poprzez ustalenie, iż na fakturze (umowie kupno-sprzedaż) wpisanie imienia i nazwisku osoby prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą nie przesądza czy w danym przypadku czynność była wykonywana w ramach dział. gosp. czy też jako osoba prywatna, podczas gdy obligatoryjne jest wskazanie numeru identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, mianowicie poprzez przyjęcie, iż transport drogowy był wykonywany przez przedsiębiorcy B.N., podczas wykonywał go A .N. - osoba nie prowadząca przedsiębiorstwa;

Wskazując powyższe, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

W myśl art. 3 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Kontrola ta stosowana jest w zakresie zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego – stosownie do przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zatem sąd administracyjny nie będąc związany granicami skargi ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie.

Przeprowadzona w myśl tych przepisów kontrola decyzji Dyrektora Izby Celnej, dała podstawy do jej zakwestionowania albowiem naruszone zostały przepisy prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ przyjął, że stwierdzona podczas kontroli w dniu [...] sierpnia 2012 r. sytuacja normowana jest ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego i międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego, jak również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków wynikających z tych przepisów.

Zastosowanie ustawy o transporcie drogowym wyłącza przepis art. 3 ust. 1, wg którego "nie stosuje się przepisów ustawy dotyczącej przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów:

1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – w niezarobkowym przewozie drogowym osób,

2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy,

3) zespół ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego".

Zespół pojazdów to zgodnie z art. 2 pkt 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137) pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość (nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania).

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał nie pozostawia wątpliwości, że przewóz poddany kontroli w dniu [...] sierpnia 2012 r. wykonywany był przez A.N., który na mocy udzielonego mu pełnomocnictwa był uprawniony do dokonywania na rzecz i w imieniu firmy wszelkich czynności.

A.N. kierował w dniu kontroli zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego marki Ford Transit o dopuszczalnej masie całkowitej 3 500 kg oraz przyczepy ciężarowej marki Blyss o dopuszczalnej masie całkowitej 2 700 kg. Wobec tego masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła 6 200 kg. Zatem wbrew zarzutom skargi masa całkowita zespołu pojazdów przesądza, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy o transporcie drogowym.

Przedsiębiorca dokonując przewozu drogowego zespołem pojazdów winien legitymować się ważnym zaświadczeniem na przewóz drogowy na potrzeby własne lub ważną licencją transportową.

Przyjmując za organem, iż wykonywany przez A.N. przewóz to niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne wobec tego należy przeprowadzić ocenę w oparciu o art. 4 pkt 4 ustawy. Wynika zeń, że jest to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej spełniającej łącznie następujące warunki:

1) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

2) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

3) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione (...),

4) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Sąd podziela stanowisko organów, iż kierowany przez męża przedsiębiorcy zespół pojazdów spełnia warunek, o którym mowa w punkcie 1 cytowanego przepisu.

Wprawdzie kierujący pojazdem nie jest przedsiębiorcą ani pracownikiem przedsiębiorcy lecz z udzielonego mu pełnomocnictwa do działania imieniem przedsiębiorcy należy wywieść, że warunek ten został spełniony. W dalszej kolejności przedsiębiorca winien legitymować się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi.

Wyjaśnienie organu, iż to z udzielonego pełnomocnictwa wynika dla przedsiębiorcy uprawnienie do dysponowania pojazdami samochodowymi, które należą do męża A.N. zdaniem Sądu jest nieuprawnione.

Z istoty pełnomocnictwa wynika uprawnienie do określonej osoby reprezentacji w zakresie w nim wskazanym.

Organ nie wyjaśnił czy samochód wraz z przyczepą są tylko zarejestrowane na A.N., czy przykładowo stanowią jego majątek odrębny, czy małżonkowie mają zniesioną wspólność majątkową. Przykładowo sam fakt rejestracji na określoną osobę nie przesądza o tym, kto jest właścicielem. Organ prowadząc postępowanie dowodowe zobowiązany jest do realizacji zasady prawdy obiektywnej z art. 7, której realizację zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Wg art. 77 § 1 organ administracji publicznej jest obowiązany podjąć wszystkie czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zaś zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Fakty zapisane w normie prawa materialnego składają się na fakty mające znaczenie prawne dla sprawy, do których ustalenia obowiązany jest organ administracji publicznej rozpoznając sprawę.

Naruszenie zaś tych zasad musi skutkować wyeliminowaniem rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Prowadząc ponownie postępowanie organ wyjaśni czy w okolicznościach tej sprawy spełniony był warunek, "iż pojazdami przedsiębiorca miał prawo dysponować pojazdami samochodowymi". Jeżeli wynik ustaleń będzie negatywny to należy ocenić co mogło warunkować wykonywany przez A.N. przewóz drogowy.

Z tych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. orzeczono jak w sentencji.

Sąd orzekł o tymczasowej ochronie na zasadzie przepisu art. 152 p.p.s.a.

O kosztach nie orzeczono na zasadzie przepisu art. 210 p.p.s.a.