Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 485/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13g ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 2 pkt 1 ppkt a i b
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 76 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r.

nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., Dz. U. z 2011 r., Nr 76, poz. 409), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i ust. 1 b pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321) oraz lp. 6 pkt 6 lit. d), e) lp. 6 pkt 7 lit. d) i e), lp. 9 pkt 5 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy -Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] nakładającą na S. K. karę pieniężną w wysokości 46840 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla:

1) pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych,

2) potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m oraz

3) dopuszczalnej masy całkowitej.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2012 r. w [...] na ul. [...] (droga wojewódzka [...]) zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składających się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował Pan G. m., który wykonywał przewóz drogowy szlamu bagiennego w imieniu przedsiębiorcy Pana S. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Wobec stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych nacisków i masy pojazdu [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2012 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 46 840 złotych.

Następnie skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie, w którym wskazał, że w jego ocenie procedura ważenia pojazdu przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych została przeprowadzona niezgodnie z zasada legalizmu i praworządności. Wyraził wątpliwości odnośnie miejsca, gdzie przeprowadzono pomiary i protokołu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdu. W ocenie skarżącego, przenośne wagi do pomiarów statycznych nie mogą służyć do wyznaczania całkowitej masy pojazdu, a w konsekwencji do pomiarów nacisków wielokrotnych osi pojazdu, co potwierdza raport Najwyższej Izby Kontroli. W dalszej części odwołania skarżący wskazał, że kierowca nie został pouczony o prawie do powtórnego ważenia pojazdu, co stanowi naruszenia art. 7, 8, 9 k.p.a. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Organ odwoławczy rozpoznając niniejsze odwołanie wskazał na obowiązujące przepisy prawa, w szczególności art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 13g ust. 1, art. 13 g ust 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych. Wskazał również na ustalenia faktyczne podjęte w czasie kontroli pojazdu, która wykazała, że miały miejsce następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

1) nacisk 13,05 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 5,05 t,

2) nacisk 32,1 t na potrójnej osi nienapędowej naczepy - przekroczenie o 10,3 t,

3) łączna masa zespołu pojazdów - 52,05 t - przekroczenie dmc o 12,05 t,

Kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych.

Organ odwoławczy podkreślił również, że miejsce ważenia legitymuje się pomiarem pochylenia terenu na stanowisku kontroli pojazdów z dnia 31 stycznia 2011 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 28 lutego 2013 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli, który kierowca podpisał bez uwag.

Odnosząc się do zarzutów stawianych w odwołaniu organ stwierdził, że nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji. W czasie kontroli stwierdzono, że kierowca przekroczył dopuszczalne naciski osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m oraz przekroczył dopuszczalną masę całkowitą pojazdu członowego. Kontrolę przeprowadzono przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych. W trakcie takiego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony, dlatego też miejsce, gdzie dokonano ważenia nie musi podlegać ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w. sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345). Organ wyjaśnił, że kontrolę w przedmiotowej sprawie przeprowadzono na miejscu do tego czynności zatwierdzonym przez kompetentny organ, legitymującym się pomiarem pochylenia terenu z dnia 31 stycznia 2011 r. Ponadto od każdego wyniku pomiaru odjęto jeszcze 2 % zaokrąglone do 0,1 t w górę. Instrukcja obsługi wag typu SAW stanowi, iż eksploatacja tych wag bez wykorzystania żadnych środków możliwa jest na wszystkich normalnych nawierzchniach drogi, a w przypadku nawierzchni nierównej należy zwrócić uwagę na konieczność zachowania co najmniej 5 mm odległości przy nawierzchni drogi wskutek pomiaru odchylenia (ugięcia) nawierzchni przy obciążeniu. Tabela w pkt 2.5 tej instrukcji przedstawia propozycje ustawień a wag dla różnych pojazdów i nie wyklucza to ważenia pojazdu 4 i 5 osiowego dwoma wagami. Każdą oś waży się osobno, a wyniki osi wielokrotnych uzyskuje się przez ich sumowanie. Tym samym w ocenie organu cała procedura ważenia odbyła się zgodnie z procedurą, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych przez kompetentne organy i jej wyniki są w pełni wiarygodne. Organ wyjaśnił również, że przeprowadzenie drugiego ważenia pojazdu jest wykonywane jedynie na wniosek kontrolowanego kierowcy. Uprawnienie to zostało wprowadzone wewnętrznymi regulacjami Inspekcji Transportu Drogowego, gdyż podstawą do stwierdzenia naruszeń zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi są już wyniki pierwszego ważenia.

Rozpoznając niniejszą sprawę organ stwierdził, że ustawodawca przewidział możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, a mianowicie w dniu 18 października 2011 r. wszedł w życie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321). Artykuł 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw stanowi, iż postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu pojazdu nienormatywnego, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, umarza się wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli:

1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2. rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna.

Organ podkreślił, że ustawodawca nie wprowadził legalnych definicji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydający decyzję jest zatem zobowiązany każdorazowo do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie zapisów art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Zdaniem organu odwoławczego, ładunek sypki jest to materiał, który przewożony luzem wykazuje zdolność do przesypywania się, zaś poszczególne jego cząsteczki nie są ze sobą powiązane w sposób trwały i wykazują cechy ciała stałego. Natomiast pod pojęciem drewna należy rozumieć drewno jako surowiec, w stanie nieprzetworzonym.

W rozpatrywanym przypadku przewożono szlam bagienny, jednakże kontrola obok przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu wykazała również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Wobec powyższego w sprawie niniejszej w ocenie organu, nie znajduje zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Ponadto [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. zawiadamiając stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, poinformował o treści art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz wezwał do przedstawienia dowodów na istnienie okoliczności w tym artykule wymienionych. Organ podkreślił, że skarżący w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na istnienie przesłanek wymienionych w treści art. 5 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez skarżącego wyjaśnień nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. W tym miejscu koniecznym wydaje się wskazać, iż to przecież podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przejazd, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie podmiotu wykonującego przejazd. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

Konkludując organ stwierdził, że wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń tj. przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 mi nie większej niż 1,4 m oraz dopuszczalnej masy całkowitej były okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Ponadto odnosząc się do argumentu strony, że organ orzekający wydał decyzję z obrazą art. 7 k.p.a. organ II instancji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a., podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 46840 (czterdzieści sześć tysięcy osiemset czterdzieści) złotych nałożył zgodnie z przepisami.

Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2001 r., Nr 222, poz. 1321).

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. dalej "p.p.s.a.").

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący podnosi w skardze dwojakiego rodzaju zarzuty: naruszenie przepisów postępowania a to: art. 6, 7, 8, 9 a także art. 68 § 1 i 2 , art. 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz prawa materialnego tj. art. 5 ust. 2 pkt 1 ppkt a) i b) ustawy o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011.222.1321).

Zarzuty naruszenia wyszczególnionych przez skarżącego przepisów proceduralnych nie zasługują na uwzględnienie. Według oceny Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie oraz zastosowały przepisy prawa materialnego. Nie znajduje potwierdzenia podnoszona przez skarżącego okoliczność niewezwania go do przedstawienia dowodów na okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ppkt a) i b) ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.

Wszczynając postępowanie administracyjne [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego skierował do skarżącego zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., w którym przytoczył treść przepisu art. 5 ustawy zmieniającej oraz pouczył o przysługujących stronie prawach tj. art. 73 § 1 i 10 § 1 k.p.a.

O tym, że skarżący zrozumiał treść pouczeń świadczy pismo z dnia [...] kwietnia 2012 r., skierowane do organu I instancji, w którym przedstawił swoje stanowisko w sprawie w związku z doręczonym mu protokołem kontroli i zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie.

Skarżący miał więc możliwość podania okoliczności o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ppkt a) i b) ustawy z 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw czego nie uczynił.

Organ I instancji również przed wydaniem decyzji poinformował skarżącego pismem z dnia [...] września 2012 r. o zakończeniu postępowania i wezwał go do wypowiedzenia się odnośnie materiału dowodowego w sprawie.

W tym stanie rzeczy nie zasługuje na winę twierdzenie skarżącego, że w toku sprawy był informowany o przysługujących mu uprawnieniach i wzywany do złożenia wniosków dowodowych w sprawie.

Wobec tego, że skarżący nie przedstawił żadnych twierdzeń i dowodów na okoliczność zaistnienia przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności przewidzianych w art. 5 ust. 2 pkt 1 ppkt a) i b) ustawy zmieniającej a to na nim spoczywał ciężar dowodu organ orzekł na podstawie jednoznacznych ustaleń zawartych w protokole kontroli.

Skarżący podnosi również, że uchybieniem ze strony organu było to, że kierowca nie został pouczony o prawie żądania powtórnego zważenia pojazdu.

Należy zauważyć, że do powtórnego zważenia pojazdu dochodzi na wniosek kierowcy. Uprawnienie do zgłoszenia wniosku w powyższym przedmiocie wynika z wewnętrznego regulaminu Inspekcji Transportu Drogowego, który nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego.

Jeśli w czasie kontroli kierowca nie został pouczony o możliwości powtórnego ważenia nie stanowi to tego rodzaju uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik. Kierowca nie zgłaszał zastrzeżeń do przeprowadzonego ważenia. Podpisał protokół kontroli nie nanosząc żadnych uwag. Protokół jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1). Oczywiście istnieje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciw treści dokumentowi (art. 76 § 3 k.p.a.) ale tego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił. Już wynik pierwszego ważenia stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej.

Sąd nie podzielił również zastrzeżeń skarżącego odnośnie naruszenia formy protokołu wynikającej z art. 68 § 1 k.p.a. Przede wszystkim należy stwierdzić, że protokół ten odzwierciedla przebieg ważenia pojazdu oraz zawiera pouczenie kierowcy o przysługujących prawach w czasie kontroli. Mimo tego, że strony nie są numerowane i nie są identyfikowane jakiego dokumentu dotyczą wykluczona jest możliwość ich podmiany po złożeniu podpisu przez kierowcę a przed przedstawieniem go stronie postępowania albowiem każda ze stron protokołu i załącznika do protokołu została podpisana przez kontrolującego oraz przez kierowcę. Z protokołu wynika, że odczytu wag dokonano w obecności kierowcy a następnie, że zapoznał się z treścią tego protokołu przed złożeniem podpisu. Niewątpliwie, gdyby treść protokołu nie odzwierciedlała rzeczywistego stanu rzeczy kierowca nie złożyłby pod nim podpisu.

Skarżący zgłasza zastrzeżenie, co do miejsca przeprowadzenia ważenia oraz sposobu dokonania pomiaru. Do tych zagadnień szeroko odniósł się główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec tego, że pomiaru dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych miejsce, gdzie dokonano ważenia nie musi podlegać ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 158, poz. 1345). Mimo to miejsce ważenia legitymowało się protokołem pomiaru pochyłości terenu, z którym zapoznał się kierowca przed rozpoczęciem ważenia.

Sąd nie uznał zasadności zastrzeżeń pod kątem użytych wag, które zostały sformułowane w piśmie Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 2011 r. Przede wszystkim pismo to nie stanowi źródła prawa i jak to podniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zostało podparte żadną analizą prawną.

W chwili kontroli posiadały one ważną legalizację zaś rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152) także określa wagi o klasie dokładności od I do IIII. Ze świadectwa homologacji nr [...] dołączonego do instrukcji wag SAW 10 C wynika, że są one zgodne z wymaganiami dyrektywy WE nr 90/384/EWG wdrożonej do systemu prawa polskiego rozporządzeniem Ministra Gospodarki, pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 23). Zatem użytymi wagami o klasie dokładności IIII organ był władny ustalić masę całkowitą kontrolowanego pojazdu.

W tym stanie rzeczy skoro zarzuty skargi okazały się nieskuteczne Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.