Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 67/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe wspólnika spółki cywilnej oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym po rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] o numerze [...] w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe wspólnika spółki cywilnej oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie określonych w niej przepisów prawa i wniósł o jej uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz o wstrzymanie zaskarżonej decyzji do czasu wydania wyroku w sprawie.

Uzasadniając to ostatnie żądanie pełnomocnik skarżącego jako jego podstawę prawną przywołał przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1074 ze zm.) i stwierdził, że w sytuacji przeprowadzenia egzekucji administracyjnej zmierzającej do wykonania decyzji rażąco naruszającej prawo zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1074 ze zm.) - powoływanej dalej jako: ppsa - po przekazaniu sądowi skargi sąd ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Z przytoczonej regulacji wynika, że wyłącznymi przesłankami wstrzymania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenie skutków". Niewątpliwie przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu oparte zostały na pojęciach nieostrych, jednak nie budzi wątpliwości, iż skoro sąd w analizowanej kwestii działa na wniosek, to już z samej konstrukcji tego przepisu wynika, że ciężar wykazania, iż okoliczności takie istotnie zaistniały spoczywa na osobie, która ubiega się o udzielenia jej ochrony tymczasowej. Innymi słowy, to wnioskodawca powinien wykazać, że w realiach zaistniałej w sprawie sytuacji faktycznej w jakiej się on znajduje, wykonanie decyzji, którą zaskarżył do sądu administracyjnego spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Natomiast wystąpienie innych okoliczności nie może doprowadzić do wstrzymanie zaskarżonego aktu.

Tymczasem w skardze na ostateczną decyzję, zawierającej jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe wspólnika spółki cywilnej oraz określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, pełnomocnik skarżącego nie przedstawił tego rodzaju okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania jej wykonania, o jakich mowa w przytoczonym wyżej art. 61 § 3 ppsa.

Żądając udzielenia wynikającej z w/w przepisu ochrony tymczasowej pełnomocnik strony lakonicznie stwierdził, iż przymusowe wyegzekwowanie obowiązków wynikających z zaskarżonej do Sądu "decyzji rażąco naruszającej prawo" spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Analizując treść skargi oraz wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej należy dojść do wniosku, iż zarówno skarga na ostateczną decyzję administracyjną jak i przedmiotowy wniosek opierają się na tych samych podstawach tj. na okoliczności, iż zaskarżona decyzja – w ocenie pełnomocnika strony – narusza obowiązujące przepisy procedury podatkowej i to w sposób rażący. Jednakże przedstawiony w skardze zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji z podanymi w niej przepisami prawa będzie przedmiotem oceny w toku merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji. Natomiast przesłanki wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu określone w art. 61 § 3 ppsa to kwestia odrębna, niezależna od zarzutów kierowanych pod adresem zaskarżonej decyzji.

O ile zatem ocena legalności zaskarżonego aktu jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to ocena wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej rozstrzygana jest w odrębnym postępowaniu wpadkowym, zazwyczaj poprzedzającym merytoryczną ocenę zaskarżonego aktu, a z tego też powodu oba te postępowania oparte są na odmiennych podstawach prawnych.

W konsekwencji powyższego przyjąć należy, iż oparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na niezgodności tej decyzji z prawem, kolidowałoby z kontrolę legalności tego aktu dokonywaną przez sąd administracyjny w toku rozprawy.

Zatem, skoro strona ubiegająca się o udzielenie jej ochrony tymczasowej nie wykazała przesłanek, które w myśl art. 61 § 3 ppsa warunkują wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, należało wniosek w tym zakresie oddalić.

Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.