Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 62/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 i 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3467/14 w sprawie ze skargi A.H. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Skargą kasacyjną został zaskarżony wyrok z 9 września 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3467/14, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez A.H. interpretację indywidualną Ministra Finansów z 30 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

A.H. (dalej: "skarżący" lub "strona") złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku przedstawił stan faktyczny, z którego wynikało, że wykonuje usługi montażu stałej zabudowy wnękowej i kuchennej z zakupionych płyt meblowych, blatów, luster i elementów metalowych, dociętych na konkretny wymiar i trwale montuje w budynku mieszkalnym. Usługę montażu trwałych zabudów skarżący zaklasyfikował do grupowania 43.32.10.0. Od 1 stycznia 2011 r., zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), skarżący stosuje obniżoną stawkę VAT, tj. 8% do 150 m² przy lokalach mieszkalnych, do 300 m² przy domach jednorodzinnych.

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego skarżący zapytał czy usługa montażu stałej zabudowy wnękowej i kuchennej z zakupionych płyt meblowych, blatów, luster, elementów dociętych na konkretny wymiar i stale zamontowane w budynkach mieszkalnych, podlega opodatkowaniu 8% stawką podatku VAT?

Zdaniem skarżącego od 1 stycznia 2011 r. obniżoną stawkę VAT, tj. 8% może on stosować na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej wskazane w przepisach limity, preferencyjną stawkę VAT skarżący stosuje tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 6 kwietnia 2011 r., stanowisko skarżącego uznał za prawidłowe. Następnie interpretacją z 11 października 2011 r. zmienił powyższą interpretację, uznając stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ podatkowy wyjaśnił, że do wykonywanych przez stronę czynności montażu trwalej zabudowy wnękowej i kuchennej w budynkach mieszkalnych, począwszy od 1 stycznia 2011 r., zastosowanie znajdzie stawka 23% podatku od towarów i usług, bowiem czynności tych nie można uznać za wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również za roboty, o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 2–3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 246, poz. 1649). W ocenie Ministra Finansów wykonywane przez skarżącego czynności nie stanowią modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, gdyż w istocie czynności te są jedynie zaopatrywaniem lokalu mieszkalnego w elementy wyposażenia niestanowiące jego elementów konstrukcyjnych.

Interpretacja indywidualna Ministra Finansów z 11 października 2011 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 9 października 2012 r., sygn. akt III SA/WA 392/12, uchylił ją. W uzasadnieniu Sąd zwrócił między innymi uwagę, że kwalifikacja transakcji opisanej we wniosku o wydanie interpretacji wymagała ustalenia czy transakcje te stanowią dostawę towarów, czy też świadczenie usług. Zdaniem Sądu, na podstawie danych przedstawionych we wniosku o udzielenie interpretacji nie można było jednoznacznie stwierdzić, który z elementów transakcji złożonej jaką wykonuje skarżący (usługa czy dostawa), ma charakter dominujący. Dlatego Sąd zobowiązał organ rozpatrujący ponownie sprawę do wezwania strony do udzielenia dodatkowych informacji w tej kwestii.

Od powyższego orzeczenia Minister Finansów złożył skargę kasacyjną, która wyrokiem z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 175/13, została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniając wyrok wskazał miedzy innymi na treść uchwały składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 i zgodził się z oceną wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA, że zaistniał obowiązek doprecyzowania stanu faktycznego sprawy.

Minister Finansów pismem z 14 maja 2014 r. wezwał skarżącego o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wskazał, że:

- przedmiotem zawieranych umów jest stała zabudowa wnęk szafowych, wykonanie i zabudowa garderoby, wykonanie i zabudowa kuchni. Zakres robót dotyczy zaprojektowania, wykonania i trwałym zamontowaniu elementów zabudowy. Wykonania polegającego na dopasowaniu do krzywizn ścian, podłóg i sufitów wszystkich elementów zabudowy oraz ich stały montaż. Elementy wykonywane są z drewna, płyt meblowych, cegły oraz kamieni najczęściej z granitu. Elementy z cegły stosowane są do budowy ścianek szaf, szafek kuchennych. Granit stosowany jest do wykonania blatów szafek kuchennych oraz zabudowy zewnętrznych ścian szafek kuchennych. Z drewna oraz płyt meblowych wykonywane są drzwi do szaf meblowych oraz drzwiczki do mebli kuchennych. Stosowane są różnego rodzaju elementy metalowe jak prowadnice, uchwyty, zawiasy, kosze. Stosowane są także lustra i inne elementy;

- do zabudowy używane są materiały o wartości od 40% do 70% wartości całej usługi;

- nie występuje odrębne fakturowanie zużytych materiałów i robocizny;

- najczęściej montaż szaf wnękowych następuje z wykorzystaniem elementów obiektów lokalu. Są w lokalu wykonane wnęki z przeznaczeniem na szafy. Wykonanie szafy wnękowej polega na wykonaniu półek, koszy, luster oraz drzwi zewnętrznych otwieranych lub przesuwanych. W przypadku zabudowy kuchni, elementy mocowane są za pomocą haków lub wkrętów, listew montażowych do podłoża i do ścian. Często dobudowywane są ścianki z cegły lub innych materiałów budowlanych. W przypadku wykonywania blatów lub obudów zewnętrznych z granitu mocowane są one na ściankach z cegły z uwagi na ich duży ciężar.

- nie istnieje możliwość demontażu wykonanej zabudowy bez jej uszkodzenia. Elementy zabudowy wymontowane ulegają uszkodzeniu z uwagi na zamocowanie ich różnego rodzaju wkrętami i kotwami. Po ich wymontowaniu zostają otwory osłabiające wymontowane elementy. Także względy estetyczne eliminują wymontowane elementy z ponownego montażu. Nie istnieje możliwość ponownego montażu elementów z poprzedniej zabudowy w innym miejscu bez ich ponownego przycinania, dopasowywania itp. koszt tych prac znacznie przekracza wykonanie takiej zabudowy z nowo zakupionych materiałów.

Minister Finansów 30 lipca 2014 r. wydał zmianę interpretacji indywidualnej, w której biorąc pod uwagę rozstrzygnięcia zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 9 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 392/12 oraz w wyroku NSA z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 175/13, stanowisko skarżącego uznał za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem usług. Istotą bowiem wykonywanych przez skarżącego czynności jest montaż stałej zabudowy wnękowej i kuchennej z uprzednio zakupionych komponentów meblowych. Z charakteru wykonywanych czynności obiektywnie wynika, że dominującą w tym przypadku jest usługa, której efektem finalnym jest wykonanie stałej zabudowy wnękowej i kuchennej. Uwzględniając wskazane przez WSA szersze znaczenie pojęcia modernizacji, oraz uchwałę NSA z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 uznał, że przedstawiony we wniosku sposób montażu ww. elementów, sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami i podłożem budynku/lokalu. Uznał, że nie są to zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny. Tym samym takie przytwierdzenie zabudowy do ścian, czy podłoża nie spowoduje zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku/lokalu i w opinii Ministra Finansów nie może zostać uznane za modernizację tego obiektu, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

Po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa skarżący wniósł skargę na powyższą zmianę interpretacji wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił organowi nieuwzględnienie stanowiska zawartego w wyroku NSA z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 175/13 oraz w szczególności stanowiska zawartego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał wniesioną skargę za zasadną. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że spór koncentruje się wokół problemu oceny, czy wykonywane przez skarżącego czynności zawierają w sobie element (noszą cechę) "modernizacji" obiektu.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z uchwały NSA z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 nie wynika, by montaż komponentów meblowych musiał nastąpić przy użyciu jakichś specjalnych technik łączenia zabudowy meblowej z elementami konstrukcyjnymi obiektu, np. poprzez wykonanie półek w szafie wbudowanej z betonu, czy użycie zaprawy murarskiej, tak, by po ich ewentualnym demontażu doszło do uszkodzenia lub ziszczenia budynku lub lokalu. W uchwale wskazano jedynie na konieczność wykorzystania przy montażu zabudowy meblowej "w sposób istotny" elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Mocowanie zabudowy meblowej, wykonanej na konkretny wymiar za pomocą haków lub wkrętów, listew montażowych do podłoża i do ścian – jak ma to miejsce w stanie faktycznym sprawy, wystarcza, zdaniem Sądu, do uznania, że elementy konstrukcyjne obiektu wykorzystane są przy montażu zabudowy meblowej w sposób istotny, a zatem jest to modernizacja obiektu.

Sąd nie zaakceptował stanowiska Ministra Finansów, zmierzającego do powiązania pojęcia trwałej zabudowy jedynie z elementem uszkodzenia konstrukcji budynku w razie demontażu zabudowy. Zdaniem Sądu wykonanie trwałej zabudowy wnękowej i połączenie jej z elementami konstrukcyjnymi lokalu wymaga takich zabiegów i wykorzystania akcesoriów, które pozwolą na osiągniecie zamierzonego celu, tj. wykonanie trwałej zabudowy na konkretny wymiar, w konkretnych pomieszczeniach, z użyciem materiałów właściwych dla branży stolarskiej, a nie budowlanej. Wszystko to sprawia, że powołana uchwała NSA, którą Sąd orzekający w pełni aprobuje, znajduje odniesienie do sprawy niniejszej. Świadczone przez skarżącego czynności polegające na montażu stałej zabudowy wnękowej i kuchennej stanowią świadczenie usług, polegających na modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 42 ust.12 ustawy o VAT, co oznacza, że ma do nich zastosowanie preferencyjna stawka VAT, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT.

Odnosząc się do argumentów organu, że nie wziął on pod uwagę elementów wskazanych przez skarżącego w piśmie z 27 maja 2014 r., które w jego ocenie stanowiły niedopuszczalną modyfikację stanu faktycznego opisanego we wniosku z 11 stycznia 2011 r. poprzez rozszerzenie katalogu materiałów, z których wykonywane są zabudowy wnękowe i kuchenne, jak również poprzez dodanie informacji o dobudowanych ściankach z cegły oraz czynnościach zaprojektowania, Sąd zwrócił uwagę na różnicę pomiędzy modyfikacją (rozszerzeniem) stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz jego doprecyzowaniem w zakresie niezbędnym do wydania interpretacji. W ocenie Sądu nie miała miejsca modyfikacja stanu faktycznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Finansów. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") w zw. art. 14b § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), art. 14c § 1 i 2, art. 14e § 1 oraz art. 41 ust. 1 i 12 ustawy o VAT w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT poprzez dokonanie w sprawie wadliwej kontroli poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z powodu przyjęcia, że skarżący nie zmodyfikował w sposób niedopuszczalny opisanego we wniosku z 11 stycznia 2011 r. stanu faktycznego, a jedynie odpowiedział na zadane pytania i doprecyzował stan faktyczny,

- art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zarzucenie organowi podatkowemu w wydanej interpretacji indywidualnej naruszenia przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że nie wzięte przez organ podatkowy pod uwagę w zmianie interpretacji elementy stanu faktycznego opisane przez skarżącego we wniosku z 27 maja 2014 r. stanowią modyfikację, a nie, jak uważa Sąd, jedynie doprecyzowanie stanu faktycznego, nie wskazując przy tym organowi sposobu dalszego postępowania, jednocześnie nie wskazując, który przepis prawa procesowego został naruszony i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast w konkluzji orzekając, że interpretacja została wydana z naruszeniem art. 41 ust. 2 i 12 ustawy o VAT, tj. przepisu prawa materialnego, co w konsekwencji spowodowało wewnętrzną sprzeczność i niejasność orzeczenia oraz doprowadziło do wątpliwości w odniesieniu do jakiego stanu faktycznego Sąd dokonał interpretacji.

2. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 41 ust. 2 i 12 ustawy o VAT poprzez uznanie, że wskazane we wniosku czynności mieszczą się w pojęciu "modernizacja", inaczej mówiąc, że czynności polegające na montażu stałej zabudowy wnękowej i kuchennej w budynkach mieszkalnych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wypełniają dyspozycję tego przepisu i tym samym podlegają opodatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący A.H. nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z tego względu podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy wskazać na specyfikę stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Istotne jest bowiem, że w wyniku złożenia przez skarżącego wniosku o interpretację, Minister Finansów pierwotnie wydał interpretację indywidualną z 6 kwietnia 2011 r., w której za prawidłowe uznał stanowisko skarżącego dotyczące możliwości stosowania obniżonej 8% stawki podatku VAT dla usługi montażu stałej zabudowy wnękowej kuchennej w budynkach mieszkalnych. Następnie jednak ta korzystna dla skarżącego interpretacja została zmieniona w ten sposób, że w interpretacji z 11 października 2011 r. Minister Finansów uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe i wyjaśnił, że do wykonywanych przez skarżącego czynności montażu trwalej zabudowy wnękowej i kuchennej w budynkach mieszkalnych, począwszy od 1 stycznia 2011 r., zastosowanie znajdzie stawka 23% podatku od towarów i usług, bowiem czynności tych nie można uznać za wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również za roboty, o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 2–3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 246, poz. 1649).

Interpretacja indywidualną z 11 października 2011 r. była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której wyrokiem z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 175/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Ministra Finansów wniesioną od wyroku WSA w Warszawie z 9 października 2012 r., sygn. akt III SA/WA 392/12, w którym uchylona została interpretacja. Naczelny Sąd Administracyjny NSA zgodził się z oceną wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA, że zaistniał obowiązek doprecyzowania stanu faktycznego, w szczególności w kontekście cytowanej uchwały NSA. Przywołany we wniosku o interpretację stan faktyczny sprawy nie pozwalał bowiem na jednoznaczne zaklasyfikowanie czynności wykonywanych przez skarżącego. NSA zgodził się z Sądem pierwszej instancji, że na podstawie danych przedstawionych we wniosku o udzielenie interpretacji nie można stwierdzić, który z elementów transakcji złożonej jaką wykonuje skarżący, usługa czy dostawa, ma charakter dominujący. Stan faktyczny nie został zatem przedstawiony we wniosku wyczerpująco. W ocenie NSA organ podatkowy bezzasadnie zaniechał wezwania stronę do udzielenia dodatkowych informacji w tej kwestii.

Minister Finansów realizując wytyczne wynikające z powołanego wyroku NSA, pismem z 14 maja 2014 r. wezwał skarżącego o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku z dnia 11 stycznia 2011 r., przez podanie następujących informacji:

1. co jest przedmiotem zawieranych przez Skarżącego umów cywilnych z klientami/kontrahentami na czynności stałej zabudowy wnękowej kuchennej (czego te umowy konkretnie dotyczą), jaki jest zakres czynności objętych umową, jakie czynności składają się na wykonanie stałej zabudowy wnękowej i kuchennej;

2. jaka jest procentowa wartość zużywanych materiałów do wykonania stałej zabudowy wnękowej i kuchennej w stosunku do robocizny;

3. czy następuje odrębne fakturowanie zużytych materiałów i robocizny;

4. czy montaż komponentów meblowych nastąpi z wykorzystaniem w sposób istotny elementów obiektu budowlanego/lokalu, który stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową;

5. czy wykonanie trwałej zabudowy kuchennej lub wnękowej polega wyłącznie na zaprojektowaniu, przygotowaniu i montażu polegającym na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ściany lub podłogi np. przez "zakotwiczenie" za pomocą haków lub wkrętów, kołków czy też listew montażowych;

6. z jakich materiałów będzie wykonywana zabudowa kuchenna lub wnękowa;

7. czy sposób zamocowania zabudowy kuchennej lub wnękowej umożliwia późniejszy demontaż tej zabudowy bez uszkodzenia samej zabudowy jak i konstrukcji budynku/lokalu.

Odpowiadając na powyższe pismo skarżący podał m.in., że "najczęściej montaż szaf wnękowych następuje z wykorzystaniem elementów obiektów lokalu. Są w lokalu wykonane wnęki z przeznaczeniem na szafy. Wykonanie szafy wnękowej polega na wykonaniu półek, koszy, luster oraz drzwi zewnętrznych otwieranych lub przesuwanych. W przypadku zabudowy kuchni, elementy mocowane są za pomocą haków lub wkrętów, listew montażowych do podłoża i do ścian. Często dobudowywane są ścianki z cegły lub innych materiałów budowlanych. W przypadku wykonywania blatów lub obudów zewnętrznych z granitu mocowane są one na ściankach z cegły z uwagi na ich duży ciężar". Ponadto skarżący podał, że nie istnieje możliwość demontażu wykonanej zabudowy bez jej uszkodzenia. Elementy zabudowy wymontowane ulegają uszkodzeniu z uwagi na zamocowanie ich różnego rodzaju wkrętami i kotwami. Po ich wymontowaniu zostają otwory osłabiające wymontowane elementy. Także względy estetyczne eliminują wymontowane elementy z ponownego montażu. Nie istnieje możliwość ponownego montażu elementów z poprzedniej zabudowy w innym miejscu bez ich ponownego przycinania, dopasowywania itp. koszt tych prac znacznie przekracza wykonanie takiej zabudowy z nowo zakupionych materiałów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istotne jest, że to nie skarżący samodzielnie uzupełniał stan faktyczny podany we wniosku o interpretację lecz to organ podatkowy wezwał skarżącego do doprecyzowania opisanego we wniosku o interpretację stanu faktycznego m.in. poprzez wskazanie z jakich materiałów będzie wykonana zabudowa kuchenna lub wnękowa. Skoro skarżący odpowiedział wprost na zadane przez organ interpretacyjny pytanie dotyczące tego z jakich materiałów będzie wykonywana zabudowa kuchenna lub wnękowa, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zaakceptować twierdzenia Ministra Finansów o dokonaniu przez skarżącego nieuprawnionej modyfikacji stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.

Zatem zaakceptować należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, który w zaskarżonym wyroku uznał, iż skarżący nie zmodyfikował w sposób niedopuszczalny opisanego we wniosku z 11 stycznia 2011 r. stanu faktycznego, a jedynie odpowiedział na zadane pytania i doprecyzował stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Jeszcze raz podkreślić należy, że NSA w wyroku 8 stycznia 2014 r. sygn. akt I FSK 175/13 uznał, że we wniosku o interpretację skarżący nie przedstawił wyczerpująco stanu faktycznego, a tym samym nie był on wystarczający do wydania interpretacji, wskazując jednocześnie na konieczność podjęcia przez organ interpretacyjny działań mających na celu uzupełnienie tego stanu faktycznego.

W świetle powyższej oceny Naczelny Sąd Administracyjny obecnie rozpatrujący sprawę za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 14b § 2 i § 3, art. 14c § 1 i 2, art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 41 ust. 1 i 12 ustawy o VAT w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 41 ust. 2 i 12 ustawy o VAT.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd pierwszej instancji powołał się w swoim rozstrzygnięciu na uchwałę NSA z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, z której wynika, że "w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o VAT".

Zasadne jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że z uchwały tej nie wynika, by montaż komponentów meblowych musiał nastąpić przy użyciu jakichś specjalnych technik łączenia zabudowy meblowej z elementami konstrukcyjnymi obiektu, np. poprzez wykonanie półek w szafie wbudowanej z betonu, czy użycie zaprawy murarskiej, tak, by po ich ewentualnym demontażu doszło do uszkodzenia lub ziszczenia budynku lub lokalu – a tak chciałby to widzieć organ podatkowy. W powołanej uchwale wskazano jedynie na konieczność wykorzystania przy montażu zabudowy meblowej "w sposób istotny" elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Rację ma Sąd pierwszej instancji twierdząc, że mocowanie zabudowy meblowej, wykonanej na konkretny wymiar za pomocą haków lub wkrętów, listew montażowych do podłoża i do ścian – jak ma to miejsce w stanie faktycznym sprawy - wystarcza do uznania, że elementy konstrukcyjne obiektu wykorzystane są przy montażu zabudowy meblowej w sposób istotny. Skoro tak, mamy do czynienia z modernizacją obiektu.

Wobec tego istniały podstawy, aby Sąd pierwszej instancji uznał, iż świadczone przez skarżącego czynności polegające na montażu stałej zabudowy wnękowej i kuchennej stanowią świadczenie usług, polegających na modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 42 ust.12 ustawy o VAT, co oznacza, że ma do nich zastosowanie preferencyjna stawka VAT, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT

Wobec uznania, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.