Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2347/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 § 1, 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej oraz ustalenia należności z tytułu wyłączenia i opłaty rocznej z tytułu użytkowania gruntów na cele nieleśne postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również: Spółka, skarżąca, strona) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dziewięć decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej oraz ustalenia należności z tytułu wyłączenia i opłaty rocznej z tytułu użytkowania gruntów na cele nieleśne:

1. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] (należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji ustalono na kwotę 482.027,82 zł) - sprawę zarejestrowano w pod sygn. akt IV SA/Wa 2346/16;

2. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] (należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji ustalono na kwotę 23.216,27 zł) - sprawę zarejestrowano w pod sygn. akt IV SA/Wa 2347/16;

3. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] (należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji ustalono na kwotę 29.014,91 zł) - sprawę zarejestrowano w pod sygn. akt IV SA/Wa 2348/16;

4. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] (należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji ustalono na kwotę 44.109,69 zł) - sprawę zarejestrowano w pod sygn. akt IV SA/Wa 2349/16;

5. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] (należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji ustalono na kwotę 37.745,45 zł) - sprawę zarejestrowano w pod sygn. akt IV SA/Wa 2350/16;

6. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] (należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji ustalono na kwotę 617.974,33 zł) - sprawę zarejestrowano w pod sygn. akt IV SA/Wa 2351/16;

7. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] (należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji ustalono na kwotę 120.403,21 zł) - sprawę zarejestrowano w pod sygn. akt IV SA/Wa 2352/16;

8. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] (należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji ustalono na kwotę 170.072,64 zł) - sprawę zarejestrowano w pod sygn. akt IV SA/Wa 2353/16;

9. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] (należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji ustalono na kwotę 9.012,87 zł) - sprawę zarejestrowano w pod sygn. akt IV SA/Wa 2354/16).

We wszystkich sprawach Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w całości z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na skutek cofnięcia skarg na decyzje: z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...]; z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...]; z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...]; z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 9 lutego 2017 r. umorzył postępowanie w sprawach IV SA/Wa 2346/16, IV SA/Wa 2349/16, IV SA/Wa 2353/16 i IV SA/Wa 2354/16.

Do rozpoznania pozostały więc wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji złożone w sprawach ze skarg na decyzje: z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...]; z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...]; z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...]; z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] W uzasadnieniu wniosku skarżąca wywiodła, że ze względu na toczące się postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne (m.in. w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę), obecnie nie ma możliwości efektywnego prowadzenia działalności gospodarczej, co powoduje, że nie ma żadnego dochodu. Ponadto, jak wskazała, liczne koszty ponoszone m.in. na specjalistyczną obsługę prawną oraz kwartalne zaliczki z tytułu przedwstępnych oraz warunkowych umów sprzedaży nieruchomości sprawiają, że sytuacja finansowa Spółki jest aktualnie bardzo trudna. W świetle powyższego, zdaniem strony, jest oczywiste, że nałożenie na nią należności z tytułu wyłączenia spornych gruntów z produkcji leśnej doprowadzi do wszczęcia egzekucji administracyjnej, a w konsekwencji stworzy realne zagrożenie dla dalszego bytu prawnego Spółki. Nie osiągając dochodów z tytułu działalności gospodarczej, skarżąca nie ma bowiem możliwości uiszczenia tak wysokich należności.

Odwołując się do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GSK 220/09, skarżąca podniosła dalej, że nie budzi wątpliwości, iż zagrożenie bytu prawnego Spółki stanowi jedną z okoliczności uzasadniających przyznanie stronie tymczasowej ochrony wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej nierzadko podyktowane jest koniecznością ochrony bytu prawnego osoby prawnej oraz jej bieżącej płynności finansowej.

Jak Spółka wskazała, w dyspozycji normy prawnej zawartej w art. 61 § 3 P.p.s.a. mieszczą się także decyzje nakładające na stronę obowiązek świadczenia pieniężnego w oznaczonej wysokości. Jakkolwiek świadczenia pieniężne mają charakter odwracalny, to przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinny być oceniane indywidualnie w każdej sprawie, w oparciu o rzeczywistą sytuację finansową strony, a także w odniesieniu do wysokości należności podlegającej zapłacie na podstawie kwestionowanej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jest pojęciem, które każdorazowo wymaga oceny odniesionej do statusu materialnego skarżącego, ponieważ to, co dla jednego będzie bez wartości, dla innego może oznaczać znaczną szkodę. Oczywiste jest zatem, zdaniem skarżącej, że dla Spółki, która jest w trakcie postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych, celem uzyskania pozwoleń i dopełnienia formalności niezbędnych do rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej, kwota ustalonej należności z tytułu wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, stanowi nadmierne obciążenie, wielokrotnie przewyższające zwykłe uszczuplenie majątku, wynikające ze spełnienia obowiązku administracyjnego.

Dalej skarżąca wywiodła, że jej obecna sytuacja, jak i przedłużające się postępowania sądowe i sądowoadministracyjne, nie rokują poprawą kondycji Spółki w najbliższym okresie. W związku z tym istnieje duże prawdopodobieństwo, że konieczność uiszczenia należności z tytułu wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, ustalonej decyzją zaskarżoną w przedmiotowej sprawie, jak i pozostałymi ośmioma decyzjami Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych (łącznie 1.533.577,19 zł), skutkować będzie niemożnością zaspokojenia wierzycieli, a w konsekwencji upadłością Spółki. Tak rozległe oraz dotykające szeroką grupę podmiotów skutki byłyby bardzo trudne do odwrócenia, nawet przez późniejszy zwrot spornej sumy.

Następnie skarżąca podniosła, że jej trudna sytuacja prawna i finansowa wynika m.in. z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., którą uchylił on decyzję Starosty T. udzielającą skarżącej pozwolenia na budowę. Spółka wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego, a z uwagi na aktywny udział stron w postępowaniu, należy zakładać, że w przypadku korzystnego dla skarżącej orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zostaną wywiedzione skargi kasacyjne. W przypadku natomiast niekorzystnego orzeczenia, sprawa "wróci" do Starosty T.. Skarżąca nadmieniła, że decyzja o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji została już raz uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku i m.in. z tego względu proces inwestycyjny uległ znacznemu spowolnieniu.

Strona zwróciła uwagę, że jako inwestor zobowiązana jest do tego, aby występując o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym skarżąca podpisała z właścicielami nieruchomości kilka lat temu przedwstępne i warunkowe umowy sprzedaży nieruchomości. Były one już wielokrotnie aneksowane z uwagi na przedłużający się proces inwestycyjny, zaś Spółka jest zobowiązana płacić właścicielom kwartalne zaliczki na poczet ceny, aby zachować prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, a przy każdej okazji właściciele – sprzedający podwyższają wysokość tych zaliczek. Tylko z tego tytułu w 2015 r. Spółka zapłaciła 1.660.058,41 zł. Pozostałe natomiast koszty rozwoju inwestycji, w tym raporty środowiskowe, powadzenie postępowań administracyjnych oraz obsługa prawna, poniesione w 2015 r., wyniosły 570.818,62 zł. Koszty działalności operacyjnej zamknęły się natomiast w tym okresie kwotą 130.377,28 zł.

Skarżąca wskazała, że na koniec sierpnia 2016 r. miała zgromadzoną na koncie kwotę 4.650.873,05 zł, jednakże w związku z koniecznością zabezpieczenia umowy o przyłączenie inwestycji z .P S.A., Spółka ma zablokowaną na rachunku kwotę 3.541.545,15 zł. Zobowiązania wynikające z tytułu dostaw i usług wyniosły natomiast 3.609.599,94 zł. Spółka miała poza tym bieżącą stratę, wynoszącą 36.376,57 zł.

Strona stwierdziła, że obecnie wyłącznie generuje koszty, które ponoszone są w celu zachowania projektu do realizacji. Pierwsze jakiekolwiek zyski z inwestycji mogą zostać wygenerowane za wiele lat, a więc po otrzymaniu niezaskarżalnego pozwolenia na budowę, wybudowaniu obiektu, uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie i rozpoczęciu produkcji. Aktualnie osiągnięcie pierwszego z tych celów, a więc uzyskanie pozwolenia na budowę, jest utrudnione i niepewne. Ponoszenie przez Spółkę kolejnych kosztów, w tym wynikających z decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, będzie skutkować faktem zaprzestania spłaty innych należności, narazi skarżącą na utratę prawa do dysponowania nieruchomościami niezbędnymi do realizacji inwestycji na cele budowlane i w efekcie do braku możliwości kontynuacji projektu.

Podsumowując, Spółka wskazała, że nie posiada jakiegokolwiek majątku, za wyjątkiem dzierżawionych nieruchomości. Podkreśliła, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, prowadzenie przeciwko niej egzekucji również stanowiłoby trudny do odwrócenia skutek, z uwagi na fakt, że posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości stanowi warunek konieczny uzyskania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie, rozpoczęcia wykonywania przez nią działalności gospodarczej. Ewidentne jest przy tym – zdaniem skarżącej – istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy faktem nałożenia znacznych zobowiązań o charakterze pieniężnym na Spółkę w sprawach dotyczących prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, a realnym niebezpieczeństwem w postaci jej upadłości i zakończenia bytu prawnego.

Do wniosku skarżąca dołączyła odpisy: 1) wyciągu z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o uchyleniu pozwolenia na budowę; 2) sprawozdania finansowego za 2015 r.; 3) bilansu oraz rachunku zysków i strat na dzień 31 sierpnia 2016 r.; 4) gwarancji bankowej zapłaty nr [...] wraz z aneksami; a także sprawozdania z działalności zarządu z okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma zastosowanie wyłącznie do takich aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu. Z kolei wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis.Nexis. Warszawa 2005 r., s. 295).

Zaskarżona decyzja niewątpliwie jest aktem podlegającym wykonaniu. Z jednej strony daje ona bowiem skarżącej uprawnienie do rozpoczęcia innego niż leśne użytkowania objętych nią gruntów. Z drugiej strony ustala należność z tytułu wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej i opłatę roczną z tytułu użytkowania na cele nieleśne po faktycznym wyłączeniu.

Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody - spowodowanych wykonaniem tej decyzji - przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Z treści powołanego wyżej art. 61 § 3 ppsa wynika, iż to strona, która żąda zastosowania tzw. ochrony tymczasowej, jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania, co rzecz jasna nie zwalnia Sądu z obowiązku wzięcia pod rozwagę wszelkich okoliczności, jakie wynikają z akt sprawy.

Z uzasadnienia przedmiotowego wniosku wynika, że skarżąca upatruje znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w wynikającym z zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a także z pozostałych ośmiu zaskarżonych decyzji, obowiązku uiszczenia należności z tytułu wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej. Spółka wywodzi, odnosząc się z jednej strony do wykazywanej sytuacji finansowej, a z drugiej do wielkości należności ustalonych decyzjami, że ich wykonanie grozi zarówno znaczną szkodą, jak i trudnymi do odwrócenia skautkami. W jej ocenie konieczność uiszczenia przedmiotowych należności skutkować będzie niemożnością zaspokojenia wierzycieli. W konsekwencji wpłynie na byt prawny Spółki, zagrażając jej upadłością. Jak skarżąca wskazuje, skutki wykonania decyzji będą więc dotyczyć nie tylko skarżącej, ale znacznie szerszej grupy podmiotów – jej kontrahentów.

Spółka powołuje się na okoliczności związane w prowadzeniem przez nią procesu inwestycyjnego w zakresie realizacji bloków energetycznych (z instalacjami i obiektami pomocniczymi), w którym m.in. wydano zaskarżone decyzje Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wykazuje koszty zaliczek wpłacanych na rzecz właścicieli nieruchomości na podstawie umów przedwstępnych, koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę (w 2015 r. – 1.660.058,41 zł), koszty związane z ustanowieniem służebności (w tym samym okresie – 611.038,14 zł), inne koszty rozwoju inwestycji, w tym raporty środowiskowe, prowadzenie postępowań administracyjnych oraz obsługę prawną (570.818,62 zł), a także koszty działalności operacyjnej (130.377,28 zł). Podaje, że zobowiązania z tytułu dostaw i usług wyniosły 3.609.559,94 zł, a Spółka poza tym miała bieżącą stratę w wysokości 36.376,57 zł. Zaznacza, że nie ma jakiegokolwiek majątku, generuje jedynie koszty, które ponoszone są w celu zachowania projektu do realizacji, zaś pierwsze jakiekolwiek zyski z inwestycji, mogą zostać osiągnięte za wiele lat. Wskazuje, że jakkolwiek miała zdeponowane na rachunku bankowym środki w wysokości 4.650.873,05 zł, to jednak w związku z koniecznością zabezpieczenia umowy o przyłączenie inwestycji z .P S.A., ma zablokowaną na koncie kwotę 3.541.545,15 zł.

Przedstawione przez skarżącą okoliczności nie stanowią podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ opisana we wniosku i wynikająca ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów sytuacja Spółki, nie daje podstaw do przyjęcia, że zapłata należności ustalonych zaskarżonymi decyzjami, doprowadzi do znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżąca Spółka została powołana w 2009 r. w celu przygotowania i realizacji inwestycji polegającej na budowie dwóch bloków energetycznych, opalanych węglem kamiennym, wraz z instalacjami i obiektami pomocniczymi. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy sprawozdania zarządu Spółki z działalności w 2015 r., działalność ta skupiła się przede wszystkim na udziale w postępowaniach administracyjnych i sądowych, dotyczących w szczególności udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Spółka podejmowała także działania mające na celu przedłużenie obowiązywania umów niezbędnych do realizacji i przyszłej eksploatacji inwestycji.

W rzeczonym sprawozdaniu stwierdzono, że sytuacja finansowa Spółki umożliwia dalsze przygotowanie zaplanowanej inwestycji ze środków zgromadzonych w Spółce oraz ze środków pochodzących z podniesienia kapitału w ramach budżetu zatwierdzonego przez właściciela. Zakres i intensyfikowanie dalszych prac uzależniono od szeregu czynników, w tym od poprawy sytuacji makroekonomicznej warunkującej realizację inwestycji energetycznych opierających się na paliwie węglowym. Ze sprawozdania jednoznacznie wynika jednak, że sytuacja finansowa skarżącej nie stanowi przeszkody dla procesu inwestycyjnego.

Mając na względzie wskazane w sprawozdaniu źródło finansowania zadanej działalności Spółki (1. "środki zgromadzone w Spółce"; 2. środki pochodzące z podniesienia kapitału zakładowego w ramach zatwierdzonego przez Właściciela budżetu"), należy wskazać, że w okresie objętym rzeczonym sprawozdaniem (2015 rok) 100 % właścicielem udziałów Spółki była N. sp. z o.o. z siedzibą w W., której z kolei jedynym udziałowcem była P. S.A. z siedzibą w W.

W sprawozdaniu finansowym skarżącej za 2015 rok zaznaczono, że intencją jej zarządu jest finansowanie działalności ze środków pochodzących z pożyczek uzyskanych od podmiotów powiązanych lub podwyższeń kapitału. Co istotne, wskazano, że jednostka powiązana, to jest P. S.A., potwierdziła pisemnie intencję dalszego finansowania wspierania Spółki. Wobec czego, jak stwierdzono, nie istnieje zagrożenie braku wypłacalności.

Mając powyższe na względzie, należy wskazać, że w świetle art. 177 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1578 ze zm.) umowa spółki może zobowiązywać wspólników do dopłat w granicach liczbowo oznaczonej wysokości w stosunku do udziału. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, dopłaty mogą być wnoszone w związku z czasowymi trudnościami finansowymi spółki, potrzebą jej dokapitalizowania, koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych (por. A. Kidyba, Komentarz aktualizowany do art. 1-300 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych; LEX/el., 2016. Stan prawny na 31 marca 2016 r.).

Z informacji ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym na dzień wydania niniejszego postanowienia (https://ems.ms.gov.pl/krs/wyszukiwaniepodmiotu) wynika, że skarżąca nadal ma jednego wspólnika. W tej sytuacji skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 177 § 1 Kodeksu spółek handlowych w celu uzyskania dodatkowych, niezbędnych środków finansowych, nie powinno wiązać się z nadmiernymi trudnościami. Jak zresztą wynika z powoływanego już sprawozdania z działalności zarządu Spółki za 2015 r. w momencie jej utworzenia kapitał zakładowy wynosił 1.000.000 zł. Na dzień sporządzenia tego sprawozdania, podniesiony kapitał zakładowy wyniósł 17.535.000,00 zł i tyle samo wynosi wedle informacji aktualnie ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że powoływane w przedmiotowym wniosku okoliczności dotyczące sytuacji finansowej Spółki, w szczególności wskazujące na nieprzynoszenie przez nią zysków, generowanie strat, czy brak jakiegokolwiek majątku, nie są miarodajne dla oceny skutków, jakie wywoła wykonanie zaskarżonej decyzji oraz pozostałych zaskarżonych decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Przeciwnie, struktura organizacyjna skarżącej (jeden wspólnik), możliwość, jaką daje art. 177 § 1 Kodeksu spółek handlowych, a także zwiększenie wielkości kapitału zakładowego w ciągu sześciu lat o ponad 16.500.000 zł oraz zadeklarowana przez P. S.A. z siedzibą w W. intencja dalszego finasowania działalności Spółki, wskazują, że nawet uiszczenie całości należności wynikających z wszystkich zaskarżonych decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, ani nie wywoła nieodwracalnych skutków, ani nie spowoduje znacznej szkody.

Skarżąca Spółka, powołana w celu przygotowania i realizacji inwestycji w postaci budowy dwóch bloków energetycznych (wraz z instalacjami i obiektami pomocniczymi), realizowała i realizuje zadaną działalność dzięki finansowaniu, które zapewnia podmiot z nią powiązany (P. S.A. z siedzibą w W.), deklarujący gotowość dalszego wsparcia finansowego.

Możliwość zapłaty przez skarżącą należności wynikającej z zaskarżonej decyzji należy oczywiście oceniać, uwzględniając, że Spółka zaskarżyła do Sądu łącznie dziewięć decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Łączna kwota objętych nimi należności z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, jak zauważono w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, wynosi 1.533.577,19 zł. Należy jednak zaznaczyć, że skarżąca cofnęła skargi na cztery z zaskarżonych decyzji. Łączna kwota należności, objętych tymi decyzjami wynosi 705.223,02 zł. Cofniecie skarg może stanowić dodatkowy argument za tym, że skarżąca uwzględniła, w ramach prowadzonej działalności, zapłatę należności w podanej wysokości, co z kolei potwierdzać może, że poniesienie kosztów w takiej wysokości nie spowoduje dla niej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Brak jest zatem racjonalnych przesłanek, aby twierdzić, że uiszczenie przez Spółkę należności objętych pozostałymi decyzjami (w sumie 828.354,17 zł), mogłoby wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.