Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 22/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1493/17 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta [...]W. z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...], w terminie 3 miesięcy od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie wraz z jej aktami; 2. stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w zakresie żądania nałożenia na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. grzywny oraz przyznania J. J. sumy pieniężnej z tytułu zarzucanej bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J. J. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J. J. ("Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. po wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1493/17.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że SKO dopiero po 10 miesiącach rażącej bezczynności wystosowało do Organu I instancji (Prezydenta W.) pismo z 28 lutego 2019 r. z zapytaniem nic nie wnoszącym do sprawy, gdyż Sąd wyroku z 12 kwietnia 2018 r. zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a nie Prezydenta [...]W., do wykonania działań ustalających stan własności nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że dopiero 3 października 2018 r. otrzymało odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 r. Po tej dacie, mając na uwadze ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu Sądu, Kolegium, pismem z 28 lutego 2019 r., skierowało do Organu I instancji wniosek o udzielenie informacji w kwestiach mających istotne znaczenie dla sprawy i obecnie oczekuje na informację Prezydenta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 punkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) w brzmieniu od 15 sierpnia 2015 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie wydania decyzji administracyjnej.

Skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie, przy czym odnotować należy, że została ona uzupełniona pismem z dnia 7 czerwca 2019 r., w którym Skarżący wniósł o wymierzenie Organowi grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej, co do której, jak należy przyjąć, jest tą sumą, o jakiej mowa w art. 149 § 2 Ppsa. W tym właśnie, uzupełnionym zakresie skargi, nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Należy odnotować, że po wyroku tut. Sądu z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. III SA/Wa 1493/17, Organ (SKO) otrzymał akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku dopiero w dniu 3 października 2018 r. Chybione jest więc stwierdzenie Skarżącego, że w dacie wniesienia skargi, tj. w dniu 18 marca 2019 r., SKO pozostawało w bezczynności w wykonaniu wspomnianego wyroku, wynoszącej 10 miesięcy. Uwzględniwszy, że prawomocny wyrok i akta doręczono Organowi w październiku 2018 r., bezczynność SKO trwała mniej niż 3 miesiące. Zgodnie z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej, termin na załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym wynosi - co do zasady – 2 miesiące. Skoro SKO w dniu 28 lutego 2019 r. wystąpiło do Prezydenta z żądaniem przedłożenia danych koniecznych – według Organu – do załatwienia odwołania, to jako okres bezczynności należy uznać czas od 3 grudnia 2018 r. do 28 lutego 2019 r. Niewątpliwie SKO, po wyroku z 12 kwietnia 2018 r., pozostawało w zwłoce w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2015 r., ale bezczynności tej nie można uznać za rażącą, oczywistą i uderzającą, nie znajdującą żadnego, nawet hipotetycznego wyjaśnienia. Akta niniejszej sprawy podatkowej, w której wydano wyrok z 12 kwietnia 2018 r., są obszerne, wskazania Sądu, zawarte w tym wyroku, nastręczać mogą pewnych trudności, zaś notoryjnie znana Sądowi okoliczność, że w sprawach za inne lata podatkowe i za inne działki pozostające w dyspozycji Skarżącego tutejszy Sąd oddalał skargi, dodatkowo czyni zawiłą sprawę niniejszą, w której podatkowy status działki [...]jest nadal otwarty, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyrokach o sygn. III SA/Wa 2955/13 oraz III SA/Wa 1493/17.

Sąd uznał, że wystąpienie przez SKO, w piśmie z 28 lutego 2019 r., do Prezydenta [...]W. o podanie informacji, czy w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości o nr.[...], dokonywane były zmiany, a nadto, czy w związku z decyzją Prezydenta z [...] kwietnia 2012 r. "...były podejmowane działania mające na celu przejęcie ww. nieruchomości/zmianę właścicieli...", nie służy wyjaśnieniu sprawy i szybkiemu rozpatrzeniu odwołania. Księgi wieczyste są

rejestrami publicznie dostępnymi, każdy może się z nimi zapoznawać nawet bez wykazywania interesu prawnego. Nie wiadomo ponadto, skąd Prezydent miałby wiedzieć, czy "...były podejmowane działania mające na celu przejęcie ww. nieruchomości/zmianę właścicieli...". Z wyroku z 12 kwietnia 2018 r. wynika, że zadaniem SKO w dalszym postępowaniu będzie dokonanie "...oceny zebranego materiału dowodowego...". Sąd zasugerował jednocześnie możliwość zawieszenia postępowania podatkowego, o ile konieczne okaże się wystąpienie ze stosowanym wnioskiem do sądu wieczystoksięgowego. Z tego powodu nie przystają do wyroku WSA pytania, jakie Organ skierował do Prezydenta w piśmie z 28 lutego 2019 r., gdyż uzyskanie odpowiedzi na te pytania leży w gestii samego SKO. Jaskrawym przypadkiem zbędności tego wystąpienia SKO jest natomiast kwestia poruszona jako pytanie trzecie pisma z 28 lutego 2019 r., gdzie Organ pyta, co na temat wyroku WSA sądzi Prezydent W. (sic!).

Powtórzyć jednak należy, że pomimo zaistniałej bezczynności Organu sprawa nie kwalifikowała się do uznania tej bezczynności za rażące naruszenie prawa, stąd też nieuprawnione było żądanie wymierzenia Organowi grzywny oraz przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 Ppsa. Pozytywne orzeczenie w tych dwóch przedmiotach wyrokowania jest konieczne i wskazane, według Sądu, w przypadkach rażącej bezczynności organu administracji publicznej, zaś taka bezczynność - jak Sąd wyżej odnotował – nie miała w sprawie miejsca.

Sąd uznał, że w świetle wyżej przytoczonych zaleceń WSA w Warszawie (III SA/Wa 1493/17) termin 3 miesięcy na wykonanie tych zaleceń jest w pełni wystarczający. Zadaniem SKO jest przecież tylko ocena zgromadzonych dowodów oraz – ewentualnie – zebranie nowych dowodów wskazujących na status właścicielski działki 50/18. Źródłem ustaleń w tym zakresie powinny być dane zawarte we wszystkich rejestrach publicznych, zaś SKO, jako organ prowadzący postępowanie podatkowe, ma niejako "podwójny" dostęp do tych danych – pierwszy raz z racji powszechności tego dostępu, drugi raz z racji uprawnień wynikających z Ordynacji podatkowej. Nie ma też przeszkód wykorzystania wszystkich innych, możliwych źródeł dowodowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1oraz pkt 3 Ppsa, orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 a contrario Ppsa, Sąd oddalił skargę w zakresie żądania wymierzenia grzywny oraz przyznania sumy pieniężnej (pkt 3 sentencji wyroku).

W kwestii kosztów postępowania podstawą wyroku był art. 200 w zw. z art. 205 § 1 w zw. z art. 210 § 2 Ppsa. Na zasądzone koszty złożył się jedynie wpis od skargi w kwocie 100 zł.