Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 279/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-12-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2009 r. odrzucającego skargę A.K. na zarządzenie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] w przedmiocie powołania Komisji ds. opiniowania wniosków o pożyczki dla osób niepełnosprawnych postanawia: odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Bydgoszczy odrzucił skargę wobec A.K. na zarządzenie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] w przedmiocie powołania Komisji ds. opiniowania wniosków o pożyczki dla osób niepełnosprawnych.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożyła pełnomocnik skarżącego – radca prawny K.R.-W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. o powołaniu Komisji ds. opiniowania wniosków o pożyczki dla osób niepełnosprawnych - czego nie można wyrazić poprzez wartość pieniężną.

Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej a za takie należy uznać zaskarżone zarządzenie Starosty [...] -300 zł. Zgodnie zaś z § 3 cyt. rozporządzenia wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł.

Zatem stały wpis sądowy od skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie wynosi 150 zł.

Art. 220 § 1 ustawy p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pisma do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Od ogólnej zasady wezwania do uiszczenia opłaty wyjątek przewidziany jest w art. 221 ww. ustawy, zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W pierwotnym tekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia

2003 r. znajdował się § 5 ust. 2, zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony

w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Jednakże mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 07 marca 2006 r. § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia uznany został za niezgodny z art. 221 ustawy p.p.s.a oraz art. 2 Konstytucji. Wyrok ten został opublikowany w dniu 17 marca 2006 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 332) i z tym dniem § 5

ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi utracił moc obowiązującą.

Art. 221 ustawy p.p.s.a. w jednoznaczny sposób wskazuje na ciążący na adwokatach i radcach prawnych obowiązek należytego opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej, bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Za przyjęciem takiej zasady, jak podkreśla się w doktrynie, przemawia założenie, że profesjonalistom, a mianowicie adwokatom i radcom prawnym zakres i wysokość opłat stałych – wpisów w wysokości stałej – powinny być znane. Regulacja ta ma na celu usprawnienie i przyśpieszenie postępowania.

Mając na uwadze, że niniejsza skarga kasacyjna została nieopłacona przez skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalistę – radcę prawnego, Sąd na podstawie art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (cyt. na wstępie), orzekł jak w sentencji,