Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 307/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2005-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie: sędzia WSA Joanna Wierchowicz asesor WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant: pom.sekr.sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 1 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowego "B" D.W. i B.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia i od czerwca do grudnia 1996r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

UZASADNIENIE

W miesiącach od czerwca do września 1998 roku Inspektor Kontroli Skarbowej przeprowadził w Przedsiębiorstwie Handlowym "B" s. c. D.W., B.W. kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług w 1996 roku . spółka została utworzona od [...] czerwca 1999 roku na podstawie umowy pomiędzy D.W. i B.W.. Przedmiotem działalności gospodarczej była sprzedaż oleju opałowego.

Ustalono nieprawidłowości mające wpływ na rzetelność danych w zakresie obrotu i podatku należnego za poszczególne miesiące 1996 roku, konkretnie za miesiące od stycznia do kwietnia 1996 roku i od czerwca do grudnia 1996 roku.

Nieprawidłowości były konsekwencją niewłaściwego przeliczania przez skarżącą zakupionego oleju opałowego grzewczego od Petrochemii z megaton na litry.

Spółka przyjęła przy przeliczaniu współczynnik 1,1 który odpowiadał ciężarowi właściwemu oleju opałowego 0,909, co zdaniem organu było nieprawidłowe. W konsekwencji Inspektor Kontroli Skarbowej wydał dnia [...] września 1998 roku decyzje o numerach od [...] do [...] w podatku od towarów i usług za miesiąc 1996 roku ( z wyłączeniem miesiąca maja ).

Skarżąca na powyższe decyzje złożyła 12 października 1998 roku odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 187 §1 ustawy Ordynacja podatkowa przez : nie podjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; nieprawidłowe ustalenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1996 roku

( z wyłączeniem miesiąca maja) oraz bezzasadne ustalenie dodatkowego zobowiązania.

Izba Skarbowa decyzjami z dnia [...] stycznia 1999 roku uchyliła w całości decyzje

I instancji i przekazała sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego organ I instancji miał między innymi poczynić wszelkie kroki w celu ustalenia stanu faktycznego, a przede wszystkim istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy przeliczenia zakupionego oleju opałowego od Petrochemii z megaton na litry w sposób

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

najbardziej zbliżony do rzeczywistości oraz wyjaśnić sposób wyliczenia zamieszczonych

w decyzjach wielkości.

Po ponownym rozpatrzeniu Inspektor Kontroli Skarbowej wydał decyzje dnia [...] marca 1999 roku którymi określił prawidłowe kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym , albo prawidłowe kwoty zobowiązania podatkowego oraz ustalił dodatkowe zobowiązania podatkowe za poszczególne miesiące 1996 roku z wyłączeniem miesiąca maja 1996. .

Izba Skarbowa decyzjami z dnia [...] października 1999 roku uchyliła wyżej wymienione decyzje organu I instancji w części i orzekła co do istoty, a w pozostałej części utrzymała zaskarżone decyzje w mocy. Uchylenie w części spowodowane było tym, iż zarówno inspektor jak i podatnik nieprawidłowo przeliczali olej opałowy z megaton na litry

- to jest bez uwzględnienia rzeczywistej temperatury.

Decyzje II instancji zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2001 roku uchylił wyżej wymienione decyzje obu instancji, wskazując jednocześnie, że przyjęcie innej metody przeliczenia magaton na litry wymaga wytłumaczenia podatnikowi wyboru zastosowanej metody, uznał że uwzględnieniu zasługują zarzuty dotyczące ubytków naturalnych oraz stosowanie stawki podatkowej na paliwa wynikającej z zarządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 1995 roku w sprawie zaniechania ustalania i poboru podatku od towarów i usług od niektórych towarów i usług. Sąd stwierdził, że niespornym jest, iż podatnik nie dokonał przeliczenia masy zakupionego oleju na objętość w oparciu

o rzeczywistą temperaturę, lecz bez jakiekolwiek uzasadnienia przyjął temperaturę sprzedaży -510 C i odpowiadającą tej temperaturze gęstość oleju 0,909g/ml.,

W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ponownie przeprowadził postępowanie w wyniku których wydał dnia [...] listopada 2003 roku decyzję w zakresie podatku od towarów i usług w której określił prawidłowe kwoty nadwyżki podatku naliczonego na należnym do zwrotu na rachunek bankowy; określił prawidłowe kwoty zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące 1996 roku; ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące 1996 roku (z wyłączeniem miesiąca

maja 1996).

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

Od decyzji tej skarżąca odwołała się dnia 03 grudnia 2003 roku, zarzucając rażące naruszenie przepisów ordynacji podatkowej w zakresie przedawnienia, przepisów materialnych –

art. 10 ust 2 ustawy z dnia z dnia 08 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz

o podatku akcyzowym.

Organ II instancji wydał w dniu [...] kwietnia 2004 roku decyzję, w której uchylił decyzję organu I instancji w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego z uwagi na przedawnienie w pozostałej zaś części utrzymał ją w mocy.

W dniu 31 maja 2004 roku od wyżej wymienionej decyzji spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy Poznań.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego –

art. 122, ze szczególnym naciskiem na art.193 ustawy ordynacja podatkowa w związku z art. 23, naruszenie prawa materialnego podatkowego – art. 10 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Zarzuty dotyczyły nieprawidłowej, a zastosowanej przez organy metody do przeliczania megaton na litry; przyjęcia przez organ niewłaściwej wielkości, ustalonej "dowolnie i bez uzasadnienia" ubytków naturalnych ponoszonych przez stronę, dokonania w pierwszej kolejności szacunku, a następnie w wyniku jego dokonania, stwierdzenie nierzetelności ksiąg. Zdaniem strony skarżącej brak było podstaw do szacowania

Strona wnosiła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2004 roku Nr [...] oraz decyzji organu pierwszej instancji - Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2003 roku nr [...], a także o zasądzenie kosztów procesu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać na to, że została ona wydana po uprzednim uchyleniu przez Naczelny Sąd

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2001 roku (sygn. akt I SA/Po 2306 - 2316/99) ostatecznych decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] października 1999 roku nr [...], utrzymujących w mocy decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 1999 roku nr o numerach od [...] do [...] - wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Z uwagi na treść art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052), który stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed

1 stycznia 2004 roku, z zastrzeżeniem art. 100 ( który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie), wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Niezbędne jest więc dokonanie analizy treści uzasadnienia tego wyroku.

Sąd Administracyjny wskazał na to, że wobec braku informacji o rzeczywistej temperaturze, w której olej był sprzedawany, wszelkie wyliczenia w tym zakresie mogą mieć charakter szacunkowy, przybliżony, a organy winny wytłumaczyć podatnikowi wybór tej metody. Sąd uznał, iż przy ustalaniu wielkości sprzedaży oleju opałowego należy uwzględnić ubytki naturalne występujące w obrocie tymi towarami, a także zastosować stawkę podatku od towarów i usług na paliwa, wynikające z zarządzenia Ministra Finansów dnia 19 grudnia 1995 roku, to jest 12 %.Odnośnie dodatkowego zobowiązania Sąd w tym wyroku nie zajął stanowiska, uzależniając rozstrzygnięcie tej kwestii od ustalenia, czy spółka "B" zaniżyła w poszczególnych miesiącach sprzedaż oleju opałowego z uwzględnieniem ubytków naturalnych i tego jaką metodą zostanie ustalona niezaewidencjonowana sprzedaż oleju . Tylko wówczas będzie można rozstrzygnąć , które przepisy sankcyjne są korzystniejsze dla podatnika – obowiązujące w 1996 roku, czy obowiązujące od 01.01.1997 roku.

Zgodnie z zaleceniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe w kolejnych wydanych po uchyleniu decyzjach, zastosowały stawkę podatku od towarów i usług na paliwa, wynikające z zarządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 1995 roku,

to jest 12 %.

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

Również, zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii uwzględnienia ubytków naturalnych występujących w obrocie olejami opałowymi, to organy podatkowe przyjęły je w wysokości 1% od całej sprzedaży,

W ocenie Sądu nie ma uzasadnienia zarzut strony, iż organ w sposób dowolny określił wysokość ubytków naturalnych. Organy uzasadniły swoje stanowisko w sposób logiczny i spójny. Ustaleń dokonano przede wszystkim w oparciu o tabele określające normy ubytków w obrocie olejem opałowym. Ponadto w pewnym ograniczonym zakresie przyjęto także wielkości proponowanych przez stronę ubytków ( na przykład – powstałe w czasie transportu).Organy przyjęły ubytki naturalne w określonej wysokości mimo, iż zgodnie zarządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 23 czerwca 1986 roku w sprawie krajowych norm ubytków naturalnych niektórych artykułów przewożonych transportem kolejowym (M.P. z dnia 15 sierpnia 1986 roku) - niedopuszczalne było odpisywanie ubytków naturalnych z góry przed faktem ich powstania ( zgodnie z brzmieniem punktu 8 załącznika nr 2 do wyżej wymienionego zarządzenia ) oraz bez uprzednio udokumentowanego ich stwierdzenia ( punkt 8 .1 załącznika nr 2 do w/w). Natomiast w punkcie 6 tego załącznika określa się, że odpisów ubytków naturalnych dokonuje się tylko w razie fabrycznego występowania różnic pomiędzy masa stwierdzoną u nadawcy a masą stwierdzoną u odbiorcy, mieszczących się w granicach normy. Spółka nie sporządzała protokołów różnic w dostawach oleju opałowego od Petrochemii.

Z akt administracyjnych sprawy wynika również, że skarżąca w trakcie całego postępowania podatkowego nie przedłożyła żadnego dokumentu, protokołu w zakresie ubytków, protokołu pomiaru lub protokołu różnic. Strona skarżąca nie udowodniła, że ustalała, badała, określała te ubytki.

W tych okolicznościach, zarówno w związku z treścią unormowań zawartych w zarządzeniu Ministra Komunikacji (obowiązującego w 1996 roku) jak i z drugiej strony, biorąc pod uwagę brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających ewentualną wielkość poniesionych ubytków naturalnych, w ocenie Sądu organ wykazał zasadność przyjęcia ubytków naturalnych w wysokości zawartej w swoich rozstrzygnięciach.

Wbrew zarzutom skarżącego, organ obszernie i przekonywająco uzasadnił stanowisko, dotyczące zastosowanej przez siebie metody przeliczenia megaton na litry- tym samym

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

stosując się do zaleceń zawartych w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia

23 sierpnia 2001 roku, który w uzasadnieniu wskazał na konieczność wytłumaczenia stronie skarżącej wyboru takiej, a nie innej metody.

Z akt sprawy wynika, że spółka "B." w 1996 roku kupowała olej opałowy od Petrochemii, PPH D.S. oraz PPH "P.l". Tylko dostawy oleju z firm poznańskich fakturowane były w litrach, natomiast z Petrochemii w megatonach. Jednostką miary przyjętą przez spółkę

w obrocie magazynowym wyżej wymienionego oleju były litry, stąd konieczność przeliczania megaton na litry. Spółka dokonywała tego mnożąc liczbę megaton z każdej dostawy przez współczynnik 1,1, który to współczynnik odpowiada ciężarowi właściwemu oleju opałowego 0,909g/ml. Organ uznał ten sposób przeliczenia za nieprawidłowy, co potwierdzać miało również pismo specjalisty technologa z Polskiego Koncernu Naftowego S.A. z dnia [...] czerwca 1999 roku Nr [...], jak i wyrok przytaczanego już wcześniej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ dokonując weryfikacji przeliczenia wziął pod uwagę fakt, iż temperatura oleju ma duży wpływ na ciężar właściwy (gęstość) oleju, który w niższej temperaturze rośnie, a w wyższej maleje. Spółka nie dokonywała pomiaru gęstości

i temperatury oleju w chwili otrzymania każdej dostawy, a dostawy te miały miejsce

w różnych miesiącach roku 1996 ( a więc i przy zróżnicowanych temperaturach otoczenia). Nie zasadnym było również przyjęcie gęstości oleju wskazanego w świadectwach jakości dołączonych przez Petrochemię do każdej faktury sprzedaży, gdyż gęstość tam wykazana odpowiadała temperaturze + 200C .

Organ, uznając, że olej miał temperaturę powietrza, przyjął do przeliczenia średnie dobowe temperatury powietrza z dnia zakupu (wg Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej) Dla tak ustalonej temperatury oleju przyjął gęstość tego oleju wg Polskiej Normy Nr 53/C-4004. Następnie dzieląc megatony z każdej dostawy od Petrochemii przez ustaloną wyżej podanym sposobem gęstość oleju organ wyliczył rzeczywistą ilość litrów oleju opałowego zakupionego przez skarżącego od Petrochemii. Organ wziął pod uwagę fakt zużycia oleju na własne potrzeby i ubytki jakie mogły wystąpić w obrocie tym olejem. Następnie obliczył niezaewidencjonowany obrót ze sprzedaży oleju opałowego w poszczególnych miesiącach 1996 roku (oprócz maja ) wg średnich cen netto stosowanych w tych miesiącach przez podatnika z uwzględnieniem ubytków i ustalił według stawki VAT 12 % należny

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

podatek od niezaewidencjonowanego obrotu za poszczególne miesiące 1996 roku ( oprócz maja ). Określenie wysokości należnego podatku od towaru i usług dokonano w oparciu

o kwoty tego podatku wykazane w deklaracjach podatkowych oraz kwoty określone dla wielkości niezaewidencjonowanego obrotu olejem opałowym związane z zaniżeniem zakupów oleju opałowego w poszczególnych miesiącach.

Z materiałów zebranych w sprawie płynie wniosek, że zaniżenie zakupów oleju opałowego przez skarżącą wynika z niedokonywania przeliczenia masy zakupionego od Petrochemii oleju opałowego na objętość w oparciu o rzeczywistą temperaturę, lecz bez jakiegokolwiek uzasadnienia przyjęcie temperatury sprzedaży ( dostawy) -510C i odpowiadającej tej temperaturze gęstości oleju 0,909g/ml. Na co również zwrócił uwagę Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 sierpnia 2001 roku. Słusznie organy podkreślają, że założenia strony przy przeliczaniu oleju opałowego były czysto teoretyczne.

Ponadto, w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że przedmiotowy olej był przewożony w wagonach – cysternach, a spółka nie korzystała z usługi podgrzewania wagonów – okoliczność ta tym bardziej potwierdza słuszność stanowiska przyjętego przez organy, że olej miał temperaturę powietrza. Spółka nie posiadała również żadnych dowodów mierzenia temperatur tego oleju w dniu zakupu.- co potwierdził wspólnik B.W. w protokole przesłuchania z dnia [...] września 1998 roku. Z treści tego samego protokołu przesłuchania strony wynika, że w spółce nie posiadano zaplecza do przechowywania większych zapasów oleju ( przechowywano go w samochodach cysternach) ciągłość sprzedaży zapewniono sobie przedpłatami. W spółce występowały stany zerowe, choć zdarzało się magazynowanie oleju.

Odnośnie kwestii dodatkowego zobowiązania podatkowego, to Organ pierwszej instancji

w decyzji z dnia [...] listopada 2003 roku NR [...] wydanej w zakresie podatku od towarów i usług ustalił między innymi jego wysokość za miesiące styczeń – kwiecień 1996 roku i czerwiec – grudzień 1996 roku, lecz Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 roku – będącej obecnie przedmiotem niniejszej skargi w tej części uchylił decyzję organu I instancji – ponieważ zgodnie z art. 68§3 ustawy Ordynacja podatkowa ( w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2003 roku w związku z art. 20 §1 i §2 ustawy z dnia 12.09.2002 roku o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

niektórych innych ustaw) dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeśli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z uwagi na upływ w przedmiotowej sprawie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów

i usług za wyżej wymienione miesiące nie powstało.

Strona skarżąca również bezpodstawnie podniosła w skardze zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 193 § 4 i art. 23 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu,

z akt administracyjnych sprawy dokładnie wynika, że organy wydając przedmiotowe decyzje nie wydawały ich w oparciu o wyżej wymienione przepisy, nie stwierdziły ani nierzetelności ksiąg podatkowych, ani nie dokonały ustaleń w drodze szacunku.

Obliczenia prawidłowej wysokości podatku należnego za poszczególne miesiące 1996 roku poczyniono na podstawie danych wynikających z ksiąg podatkowych podatnika i dowodów źródłowych. Dlatego też organy, działając w granicach prawa, mogły tak postąpić, gdyż dane wynikające z wyżej wymienionych dowodów pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż oszacowanie podstawy winno mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy ustalenie podstawy opodatkowania jest niemożliwe na podstawie danych posiadanych przez organ lub przedstawionych przez podatnika.

kolejnym zarzutem podniesionym przez stronę skarżąca do protokołu z rozprawy z dnia

[...] września 2005 roku był zarzut przedawnienia, a konkretnie, według pełnomocnika strony skarżącej, nie było podstaw do przyjęcia, iż nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia przez zakończone postępowanie egzekucyjne . W ocenie Sądu zarzut jest bezzasadny.

Przerwanie biegu przedawnienia może nastąpić tylko w trakcie jego trwania, a to z kolei oznacza, że nie może ono nastąpić po upływie terminu przedawnienia. Przerwanie biegu przedawnienia następuje przez dokonanie pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Organy podatkowe obu instancji wydały decyzje na podstawie art.10 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym określające zobowiązanie podatkowe i kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące, które podatnik był obowiązany sam obliczyć w składanej deklaracji

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

podatkowej, a uczynił to nie prawidłowo. Decyzja podatkowa w takich przypadkach ma charakter deklaratoryjny, czyli określa prawidłowo zobowiązanie podatkowe wynikające

z istniejącego już przed wydaniem tej decyzji obowiązku podatkowego lub określa prawidłowo kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług. W takich okolicznościach rozpatrywanie zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego wymaga zastosowania art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z §3 wymienionego artykułu bieg przedawnienia zostaje przerwany z dniem dokonania pierwszej czynności egzekucyjnej,

o której podatnik został powiadomiony. W przedmiotowej sprawie czynnością egzekucyjną przerywająca bieg przedawnienia było zajęcie rachunku bankowego strony skarżącej przez Urząd Skarbowy dnia [...] grudnia 1999 roku. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało doręczone skarżącej w dniu [...] grudnia 1999 roku. Zgodnie z §4 artykułu 70 tej ustawy, po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie wszczęto i zakończono w grudniu 1999 roku, a późniejsze uchylenie decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny nie zniweczyło skutku w postaci przerwy w biegu przedawnienia, która nastąpiła po wyegzekwowaniu zaległości. Jeżeli decyzja będąca podstawą tytułu wykonawczego zostanie uchylona w trybie instancyjnym, bądź też w trybie nadzwyczajnym, to korzysta ona z atrybutu domniemania prawidłowości, co oznacza, że ma moc obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie we właściwym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego. Skutki prawne decyzji uchylonych, które były podstawą tytułu wykonawczego następują ex nunc- czyli dopiero od chwili jej uchylenia, a nie od chwili jej wydania – ex tunc – jakby to miało miejsce w przypadku decyzji nieważnych. Decyzje wymiarowe obu instancji istniały w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i dokonania pierwszej czynności egzekucyjnej- wywołały więc one określone skutki prawne przewidziane w art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej. Czynność egzekucyjna dokonana przez organ w 1999 roku była prawna i legalna.

Kolejnym zarzutem podniesionym przez skarżącą, jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania. Organ, mimo, że był do tego zobowiązany działając w oparciu o przepisy ustawy o kontroli skarbowej i ustawy - Ordynacja podatkowa, oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.02.169.1387) do przedstawienia podatnikowi wyniku kontroli celem

Sygnatura akt I SA/Go 307/05

ustosunkowania się i złożenia wyjaśnień. W ocenie składu orzekającego, zarzut jest zasadny, ale naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w takim stopniu, by uzasadniało to uchylenie zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca zarzuciła również brak wszczęcia postępowania podatkowego, które jej zdaniem należało dokonać po uchyleniu decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzut jest bezzasadny – postępowanie toczyło się nadal, organ był zobowiązany do zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzenia odpowiedniego postępowania i wydania właściwej decyzji administracyjnej.

W tych okolicznościach za chybione należy uznać również zarzut skargi, podnoszony przez skarżąca, to jest naruszenie przepisów materialnych – art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W ocenie Sądu organy w toku prowadzonego postępowania nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej wyrażonej

w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa – uważanej za naczelną zasadę postępowania administracyjnego. Stan sprawy został wyjaśniony dokładnie, a nie pobieżnie w sposób logiczny i spójny.

Reasumując, skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż decyzja administracyjna może być uchylona jedynie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, albo naruszenie przepisów procesowych, nie będące wszakże podstawą wznowienia postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie podzielając zatem zarzutów podniesionych w skardze i nie znajdując przy tym innych naruszeń prawa, które miałyby lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo

o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zez mianami) orzekł jak w sentencji.

Asesor WSA Sędzia WSA Sędzia WSA

Alina Rezpecka Krystyna Skowrońska-Pastuszko Joanna Wierchowicz