Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 33/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 152/19 o odrzuceniu skargi A.Z. na przewlekłość Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie wydania decyzji w sprawie przywrócenia tytułu prawnego do lokalu postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 września 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 152/19 odrzucił skargę A.Z. (dalej: skarżący) na przewlekłość Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie wydania decyzji w sprawie przywrócenia tytułu prawnego do lokalu.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na "przewlekłe 10-cio letnie na przestrzeni 2009-2019 - biurokratyczne rozpoznawanie i brak jej pozytywnego rozstrzygnięcia - wg. domniemania, iż jest ocierające się o permanentne jej torpedowanie - pomimo przedstawionej kompleksowej argumentacji, dotyczącej złożonego już w 1990 r. wniosku o wydanie merytorycznej opinii - a co za tym idzie - wydanie decyzji o charakterze administracyjnym - a następnie związane z wydaną w 2010 r. decyzją Prezydenta m.st. Warszawy – co wydaje się swego rodzaju bezprawną formą nacisku - mającą na celu pozbawienia najemcy praw obywatelskich - gwarantowanych w Konstytucji RP - m.in. w art. 32 i innych".

W związku z powyższym skarżący wniósł o - wydanie pozytywnej decyzji administracyjnej w sprawie przywrócenia tytułu prawnego do lokalu, uznanie zawartych w ww. pismach wniosków, dotyczących zmiany statusu najmowanego lokalu, uznania działań i zabiegów najemcy dotyczących przekształcenia najmowanego od 27 lat lokalu dla wieloletnich najemców - gwarantujących im prawo pierwokupu, uznanie, iż wypowiedzenie umowy najmu i pozbawienia tytułu prawnego do ww. lokalu było bezprawne i uznaniowe przez pracowników WZL-u, uznanie, iż tzw. przeciąganie sprawy przez 10 letni okres braku wydania przez ww. organ decyzji o charakterze administracyjnym miał na celu urzędnicze oczekiwanie na zmianę, czy też ich nowelizację – a tym samym na nadinterpretację jednoznacznych przepisów i artykułów zawartych w Konstytucji RP, nasilające się we okresie ostatnich 10 lat, uznanie, iż interpretacja dostarczanych przez najemcę dokumentów jednoznacznie wskazywała, iż uznanie na przestrzeni najmu ww. lokalu najemca praw nabył prawa, których urzędnicy WZL’u pragnęli go pozbawić.

Zarządzeniem z dnia 13 maja 2019 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzeczenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) przez sprecyzowanie skargi i wskazanie w rozpoznaniu jakiego wniosku wniósł skargę na bezczynność, tj. konkretne wskazanie przedmiotu wniosku i jego daty oraz został wezwany do wskazania, czy przed złożeniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania występował do organu wyższego stopnia z ponagleniem, w trybie art. 37 kpa.

W odpowiedzi na powyższe wystapienie skarżący wskazał, że wnosi skargę na Prezydenta m.st. Warszawy, na podstawie art. 227 kpa, powtórzył powołane uprzednio stwierdzenia zawarte w skardze oraz swoje wnioski.

W związku z powyższą odpowiedzią Sąd ponownie wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) przez sprecyzowanie skargi i dokładne wskazanie wniosku, w rozpoznaniu jakiego wniósł skargę na przewlekłość, tj. konkretne wskazanie przedmiotu tego wniosku i jego daty oraz do wskazania daty ponaglenia, złożonego w trybie art. 37 kpa, jak też nadesłanie poświadczenia złożenia go w organie.

Odpowiadając na kolejne wezwanie skarżący wskazał, że skarga dotyczy "tzw. bezczynności urzędniczej, która pomimo wielokrotnych pism i zaleceń dających podstawy do zamknięcia sprawy, zgodnie z oczekiwaniami wnioskodawcy do dnia dzisiejszego nie jest rozwiązana – co rodzi skojarzenia o partykularnym podejściu do sprawy.".

Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że w nadesłanych odpowiedziach na wezwania skarżący nie dokonał sprecyzowania przedmiotu skargi. Skarżący w istocie kwestionuje liczne działania Prezydenta m.st. Warszawy, związane z zajmowanym przez niego lokalem użytkowym. Skarżący jak się zdaje chciałby bowiem go wykupić, zmienić jego przeznaczenie (z lokalu użytkowego na mieszkalny) lub ewentualnie - jak wynika z jego pism - nadal wynajmować ten lokal jako mieszkalny. Należy jednak również zwrócić uwagę, że działania dotyczące tego lokalu podejmowane były uprzednio na płaszczyźnie sporu przed sądem cywilnym, który dotyczył najmu.

W tych okolicznościach zdaniem Sądu, żądanie wydania rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie samego lokalu nie precyzuje dostatecznie, w rozpoznaniu którego konkretnie wniosku, skarżący zarzuca organowi przewlekłość – tj, czy twierdzi, że organ nie rozpoznał jego wniosku o wykup lokalu, zmianę jego przeznaczenia użytkowego, czy też nie przedłużył umowy najmu tej nieruchomości.

Ponadto Sąd podkreślił, że skarżący nie wykazał, mimo dwukrotnego wezwania, czy wyczerpał tryb przewidziany do wniesienia skargi na przewlekłość, tj. czy wystąpił do organu z ponagleniem w trybie art. 37 kpa. Nie wykonał on więc wezwania Sądu.

W tych okolicznościach wobec niewykonania zarządzeń i niesprecyzowania przedmiotu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący podnosząc, iż w obszernie przedstawionej dokumentacji wyraźnie określił charakter skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarga musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 P.p.s.a., tj. powinna zawierać m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Prawidłowe określenie zakresu żądania jest zatem obowiązkiem strony skarżącej, zaś sąd administracyjny powinien jedynie poinformować o skutkach niewłaściwego wypełnienia tego obowiązku i wezwać do sprecyzowania skargi pod rygorem jej odrzucenia.

W rozpoznawanej sprawie, wobec niejednoznacznego i budzącego wątpliwości Sądu I instancji określenia przedmiotu zaskarżenia, skarżący został wezwany do sprecyzowania skargi. Podkreślić należy, że nieokreślenie przedmiotu skargi jest brakiem istotnym, uniemożliwiającym jej rozpoznanie. Strona wezwana do sprecyzowania skargi powinna zastosować się do wezwania sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest bowiem nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi, co uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując do skarżącego jasno sformułowane wezwania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący nie sprecyzował przedmiotu skargi w stopniu wystarczającym do nadania jej dalszego biegu. Wezwania Sądu I instancji były dostatecznie precyzyjne, bowiem wskazywały na obowiązek podania konkretnego wniosku skarżącego (lub wniosków), który nie został rozpoznany. Odpowiedzi skarżącego odsyłały natomiast w istocie do treści samej skargi, która – jak już wskazano – nie pozwalała na jednoznaczne ustalenie intencji skarżącego.

Nieprecyzyjne wskazanie przedmiotu bezczynności przez skarżącego oraz fakt, iż z akt sprawy nie wynika, aby wystosowane zostało ponaglenie, którego uprzednie wniesienie warunkuje możliwość rozpoznania skargi decydowało o konieczności jej odrzucenia, co prawidłowo uczynił Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W tych okolicznościach sprawy zażalenie nie było uzasadnione i skutkowało jego oddaleniem w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.