Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1124/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
6402 Skargi organów nadzoru na uchwały rady powiatu w przedmiocie ... (art. 81 ustawy o samorządzie  powiatowym)
Hasła tematyczne: Oświata
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 265 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
article: art. 79 ust. 1 i 4, art. 81 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1592
law: ustawa z dnia 5 czerwca 1998  r. o samorządzie powiatowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 42 ust. 3 i 7 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 97 poz 674
law: Ustawa  z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 roku sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Powiatu z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zasad ustalania, obniżania i rozliczania tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć niektórych nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placówkach oświatowych prowadzonych przez Powiat I. oddala skargę; II. oddala wniosek Rady Powiatu o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Rada Powiatu Lidzbarskiego podjęła w dniu 28 czerwca 2012 r. uchwałę Nr OR.0710.13.2012 w sprawie zasad ustalania, obniżania i rozliczania tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć niektórych nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placówkach oświatowych prowadzonych przez Powiat Lidzbarski. W podstawie prawnej powołano art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, ze zm) oraz art. 42 ust. 6, ust. 7 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, ze zm.). W § 4 ust. 1 Rada określiła tygodniowy wymiar godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych prowadzonych bezpośrednio z dziećmi i młodzieżą oraz na rzecz dzieci i ich rodzin przez nauczycieli nie wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela, zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. W ust. 2 tego paragrafu określono, że przez zajęcia dydaktyczne, wychowawcze lub opiekuńcze, prowadzone bezpośrednio z dziećmi i młodzieżą oraz na rzecz dzieci i ich rodzin przez nauczycieli wymienionych w ust. 1 pkt 3,4,5 należy rozumieć zajęcia grupowe i indywidualne, wynikające z realizacji zadań diagnostycznych, terapeutycznych, doradczych, profilaktycznych i korekcyjnych wynikających z przepisów określających udzielenie pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych szkołach i placówkach. Dyrektor uwzględniając potrzeby szkoły dokonuje przydziału zajęć, o których mowa w ust. 2 (ust. 3 ww. paragrafu).

W dniu 14 sierpnia 20012 r. - data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym - Wojewoda, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, ze zm), złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o stwierdzenie nieważności § 4 uchwały z dnia 28 czerwca 2012 r. Nr OR.0710.13.2012 Rady Powiatu Lidzbarskiego w sprawie zasad ustalania, obniżania i rozliczania tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć niektórych nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placówkach oświatowych prowadzonych przez Powiat Lidzbarski. W ocenie Wojewody zapis § 4 tej uchwały przekracza delegację ustawową wynikająca z art. 42 ust. 7 pkt 3 ustawy Karta Nauczyciela, gdyż zgodnie z tym przepisem, organ prowadzący szkołę lub placówkę określa tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć nauczycieli szkół nie wymienionych w ust. 3, nauczycieli szkół, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1a, nauczycieli prowadzących kształcenie w formie zaocznej, nauczycieli kolegiów pracowników służb społecznych, nauczycieli kształcących na odległość, nauczycieli realizujących w ramach stosunku pracy obowiązki określone dla stanowisk o różnym tygodniowym obowiązkowym wymiarze godzin, pedagogów, psychologów, logopedów, doradców zawodowych prowadzących zajęcia związane z wyborem kierunku kształcenia i zawodu w celu wspomagania uczniów w podejmowaniu decyzji edukacyjnych i zawodowych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 11 ustawy o systemie oświaty, bibliotekarzy bibliotek pedagogicznych oraz zasady zaliczania do godzin poszczególnych zajęć w formie zaocznej i w kształceniu na odległość. Poprzez to szczegółowe wyliczenie zdaniem Wojewody ustawodawca wyczerpująco określił krąg podmiotów, którym organ prowadzący szkołę lub placówkę określa tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć. Zdaniem skarżącego nauczyciele wymienieni w tym paragrafie są nauczycielami szkół wymienionymi w ust. 3 art. 42 a w stosunku do takich nauczycieli organ prowadzący nie posiada kompetencji do określenia tygodniowego obowiązkowego wymianu godzin zajęć. Wobec ścisłego powiązania treści ust. 2 i 3 kwestionowanego zapisu § 4 ust. 1 uchwały stwierdzenie nieważności § 4 ust. 1 uchwały, winno prowadzić do eliminacji także zapisów § 4 ust. 2 i ust. 3. Stwierdzono, że przekroczenie delegacji ustawowej stanowi o rażącym naruszeniu prawa przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wobec czego wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanego zapisu uchwały jest zasadny.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Lidzbarskiego (dalej: Rada) wniosła o jej oddalenie. Podkreślono, że wcześniej w piśmie z dnia 20 lipca 2012 r. adresowanym do Dyrektora Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego, Kurator Oświaty stwierdził, że zapis § 4 ust. 1 analizowanej uchwały przekracza delegację ustawową wynikającą z art. 42 ust. 7 pkt 3 ustawy Karta Nauczyciela, co znalazło swoje odzwierciedlenie w zarzutach skargi. Jednakże organ nadzoru nie uwzględnił stanowiska wyrażonego w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2012 r. III PZP 2/12 podjętej w składzie 7 sędziów, w której wyrażono pogląd, że tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć nauczycieli pedagogów, psychologów, logopedów i doradców zawodowych prowadzących zajęcia związane z wyborem kierunku kształcenia i zawodu, zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych wymienionych w art. 42 ust. 3 lp.3 ustawy Karta Nauczyciela określa na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela organ prowadzący szkołę lub placówkę. Zatem uchwałą powyższą SN dokonał wykładni art. 42 ust. 7 pkt 3 ustawy mając na uwadze dotychczasowe rozbieżności w orzecznictwie.

Na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. pełnomocnik Wojewody popierając wniesioną skargę wskazała, że przynajmniej regulacja zawarta w § 4 ust. 1 lp. 5 od słów "inni specjaliści prowadzący zajęcia specjalistyczne zatrudnieniu w szkołach i palcówkach" wykracza poza delegację ustawową wynikającą z art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela. Pełnomocnik Powiatu Lidzbarskiego podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę wnosząc o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 303 zł. Wyjaśnił, że w sformułowaniu "inne osoby" chodzi o inne osoby, które nie są nauczycielami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na innym kryterium. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa. sądy administracyjne zostały powołane do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego jest prawidłowa, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa, które zawierają upoważnienie do wydania takiego aktu oraz określają tryb postępowania prawodawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny może zakwestionować zaskarżony akt tylko wtedy, gdy jest on niezgodny z prawem, przy czym z zasady legalności wynika, że sąd ocenia wydany akt z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. II SA 4731/97, niepublikowany).

W świetle art. 147 § 1 ustawy ppsa., sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania takiej sankcji. W tym zakresie właściwym jest szukanie rozwiązań w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, ze zm.) dalej zwaną: u.s.p., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez stanowione akty uchwalane przez organy gminy. W art. 79 ust. 1 i 4 u.s.p. przewidziano bowiem istotne i nieistotne naruszenie prawa, z którym ustawodawca łączy różne skutki prawne. I tak za istotne naruszenie prawa, co wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r. sygn. II SA/Wr 1459/97, OSS 1998, nr 3, poz. 79, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. III SA/Wr 221/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia. Takie uchybienie stanowi m.in. naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie wystąpiło (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-1023). Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu gminy. Takie naruszenia nieistotne są jedynie przesłanką do wskazania, że akt został wydany z naruszeniem prawa, a nie stanowią przesłanki do stwierdzenia jego nieważności.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy, z uwzględnieniem przytoczonych wyżej zasad oceny Sąd nie stwierdził aby zarzut skargi zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 79 ust. 1 u.s.p. uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Po upływie terminu wskazanego w art. 79 ust. 1, stosownie do art. 81 ust. 1 u.s.p. organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu powiatu. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powołany przepis nie wprowadza ograniczenia terminem prawa organu nadzoru do zaskarżenia uchwały organu powiatu do sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia Wojewody jest uchwała Rady Powiatu Lidzbarskiego z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie zasad ustalania, obniżania i rozliczania tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć niektórych nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placówkach oświatowych prowadzonych przez Powiat Lidzbarski, której § 4 zdaniem organu nadzoru jest sprzeczny z delegacją ustawową wynikającą z art. 42 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela - dalej: KN, poprzez przekroczenie wskazanej delegacji.

Zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 1 tej uchwały tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych prowadzonych bezpośrednio z dziećmi i młodzieżą oraz na rzecz dzieci i ich rodzin przez nauczycieli nie wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela, zatrudnionych w pełnym wymiarze zajęć, określa poniższa tabela:

1. Nauczyciele zatrudnieni w szkołach i placówkach prowadzących gimnastykę korekcyjną - 22 godziny,

2. Nauczyciele szkół i placówek prowadzących zajęcia rewalidacyjno - wychowawcze z dziećmi i młodzieżą upośledzonymi umysłowo w stopniu głębokim - 20 godzin,

3. Pedagodzy i doradcy zawodowi zatrudnieni we wszystkich typach szkół i placówek oświatowych - 26 godzin,

4. Socjoterapeuci, zatrudnieni we wszystkich typach szkól i placówek oświatowych - 22 godziny,

5. Psycholodzy, logopedzi, a także inni specjaliści prowadzący zajęcia specjalistyczne zatrudnieni w szkołach i placówkach - 24 godziny.

Stosownie zaś do art. 42 ust. 7 pkt 3 KN organ prowadzący szkołę lub placówkę określa tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć nauczycieli szkół niewymienionych w ust. 3, nauczycieli szkół, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1a, nauczycieli prowadzących kształcenie w formie zaocznej, nauczycieli kolegiów pracowników służb społecznych, nauczycieli kształcenia na odległość, nauczycieli realizujących w ramach stosunku pracy obowiązki określone dla stanowisk o różnym tygodniowym obowiązkowym wymiarze godzin, pedagogów, psychologów, logopedów, doradców zawodowych prowadzących zajęcia związane z wyborem kierunku kształcenia i zawodu w celu wspomagania uczniów w podejmowaniu decyzji edukacyjnych i zawodowych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 11 ustawy o systemie oświaty, bibliotekarzy bibliotek pedagogicznych oraz zasady zaliczania do wymiaru godzin poszczególnych zajęć w formie zaocznej i w kształceniu na odległość.

W ocenie Wojewody zapis powyższy w odniesieniu do określonej przez organ prowadzący kategorii nauczycieli ustalając tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć nauczycieli niewymienionych w ust. 3 został skarżonym zapisem ustalony właśnie w stosunku do nauczycieli wymienionych w art. 42 ust. 3 KN, bowiem wymiar godzin dla pedagogów i doradców zawodowych określony przez Radę ustalony został w oderwaniu od okoliczności prowadzenia przez nich zajęć związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu w celu wspomagania uczniów w podejmowaniu decyzji edukacyjnych i zawodowych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 11 ustawy o systemie oświaty.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż strona skarżąca nie uzasadniła swojego stanowiska z jakiego powodu twierdzi, że wymienionym w § 4 uchwały nauczycielom został już określony tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć w ust. 3 art. 42 KN.

Należy jednakże wyjaśnić, że stosownie do art. 42 ust. 3 KN obowiązkowy wymiar godzin zajęć nauczycieli ustala się według norm określonych w tym przepisie, różnicując czas pracy nauczycieli zatrudnionych na poszczególnych stanowiskach różnych typów szkół, przy czym pod pojęciem nauczycieli rozumie się zgodnie z art. 3 pkt 1 tej ustawy nauczycieli, wychowawców i innych pracowników pedagogicznych zatrudnionych w przedszkolach, szkołach i placówkach wymienionych w art. 1 ust. 1. Zatem co do zasady pensum nauczycieli zatrudnionych w szkołach różnych typów został unormowany przez ustawodawcę w art. 42 ust. 3 KN. Natomiast pozostałym nauczycielom nie wymienionych typów szkół lub placówek w tym przepisie obowiązkowy wymiar godzin zajęć nauczycieli określa organ prowadzący szkołę lub placówkę stosownie do ust. 7 pkt 3 tego przepisu. Nie do przyjęcia postaje bowiem inne odczytywanie treści art. 42 ust. 3 i ust. 7 pkt 3 KN, w wyniku którego doszłoby do sytuacji, gdzie pozostawiono by grupę nauczycieli, w stosunku do których nie byłoby wiadomym, który organ uprawniony jest do ustalenia ram tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć, których pensum nie zostało określone czy to przez samego ustawodawcę, czy też organ prowadzący szkołę czy placówkę.

Zwrócić należy uwagę, że stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm) dalej: u.s.o. podstawowymi formami działalności dydaktyczno - wychowawczej szkoły są nie tylko obowiązkowe zajęcia edukacyjne (pkt 1 i 2) oraz praktyczna nauka zawodu w szkołach prowadzących kształcenie zawodowe (pkt 3 i 5), ale także zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze i specjalistyczne organizowane dla uczniów wymagających szczególnego wsparcia w rozwoju lub pomocy psychologiczno - pedagogicznej (pkt 2), czy też zajęcia rewalidacyjne dla uczniów niepełnosprawnych (pkt 4). Właśnie w celu realizacji tych zadań art. 22 ust. 1 u.s.o. nadaje ministrowi właściwemu do spraw oświaty i wychowania umocowanie do określenia w drodze rozporządzenia zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno - pedagogicznej w szkołach i placówkach, które powinny tworzyć warunki dla zaspokajania potrzeb rozwojowych i edukacyjnych uczniów, a w szczególności wspomagać rozwój ucznia i efektywność uczenia się. Wydane na tej podstawie rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno - pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz.U. Nr 228, poz. 1487) dalej zwanym: rozporządzeniem z 17 listopada 2010 r., nakłada na dyrektora szkoły, placówki obowiązek utworzenia zespołu, który planuje i koordynuje udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniowi szkoły czy placówki, składającego się z nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych oraz specjalistów prowadzących zajęcia z uczniem (§ 19 ust. 1 i 2) oraz określa, że w szkole pomoc psychologiczno - pedagogiczna jest udzielana uczniom m.in. w formie zajęć rozwijających uzdolnienia, zajęć dydaktyczno - wyrównawczych, zajęć specjalistycznych: korekcyjno-kompensacyjnych, logopedycznych, socjoterapeutycznych oraz innych zajęć o charakterze terapeutycznym, porad i konsultacji, przy czym pomoc ta jest udzielana także rodzicom uczniów i nauczycielom w formie porad, konsultacji, warsztatów i szkoleń ( § 6 ust. 1 pkt 2, 3, 4, 6 , § 6 ust. 4 w związku z § 4 ust. 1). Zajęcia wskazane w tych przepisach odbywają się w określonych rozporządzeniem grupach (§ 8, § 9, § 10, § 11, § 12), przy czym jak wynika z § 4 ust. 2 ww. pomocy psychologiczno - pedagogicznej w przedszkolu, szkole i placówce udzielają uczniom nauczyciele, wychowawcy grup wychowawczych oraz specjaliści wykonujący w przedszkolu, szkole i placówce zadania z zakresu psychologiczno - pedagogicznego, w szczególności psycholodzy, pedagodzy, logopedzi i doradcy zawodowi, zwani dalej "specjalistami". Zatem jak wynika z treści tego zapisu katalog specjalistów określonych w powołanym przepisie nie jest katalogiem wyczerpującym, który zamyka się jedynie w obrębie zawodu psychologa, pedagoga, logopedy czy doradcy zawodowego, bowiem te profesje zostały w rozporządzeniu wskazane tylko przykładowo, a nie jako katalog wyczerpujący. Powyższe oznacza, że w celu realizacji zadań określonych w ramach udzielania pomocy psychologiczno -pedagogicznej mogą być także zatrudniani inni specjaliści z tego zakresu zwłaszcza, że jak wskazano wyżej forma udzielania uczniom pomocy psychologiczno - pedagogiczna może przybierać różne formy, w tym także zajęć specjalistycznych korekcyjno - kompensacyjnych, czy socjoterapeutycznych.

Mając na uwadze powyższe regulacje wynikające z cytowanego wyżej rozporządzenia nietrafny wydaje się zarzut skarżącego organu, że przepis art. 42 ust. 7 pkt 3 KN nie ma zastosowania do wskazanych w § 4 ust. 1 lp. od 1 do 5 kategorii nauczycieli i innych specjalistów, którzy prowadzą zajęcia specjalistyczne będących zatrudnionymi w szkołach i placówkach prowadzonych przez organ jednostki samorządu powiatowego.

Skoro w art. 42 ust. 3 KN uregulowano pensum nauczycieli pracujących w różnych typach szkół, przy czym uwzględniono zarówno nauczycieli przedmiotów edukacyjnych, jak i nauczycieli praktycznej nauki zawodu, wychowawców, bibliotekarzy bibliotek szkolnych oraz nauczycieli poradni psychologiczno - pedagogicznych, to czas pracy wszystkich pozostałych nauczycieli niewymienionych w tym przepisie musi być ustalony albo na podstawie ust. 4a, bądź ust. 7 tego przepisy, bowiem w innej sytuacji brak byłoby podstawy prawnej do ustalenia innym specjalistom realizującym poza nauczycielami i wychowawcami grup wychowawczych zadania z zakresu pomocy psychologiczno - pedagogicznym tygodniowego obowiązkowego wymiaru czasu zajęć.

Nadto należy wskazać, iż zapotrzebowanie na tego typu zajęcia w szkołach i placówkach jest zróżnicowane w zależności od uwarunkowań lokalnych i środowiskowych. Powierzenie prowadzenia tych zajęć specjalistom, a wśród nich pedagogom, psychologom, doradcom zawodowym, logopedom, socjoterapeutkom odbywa się w związku z tym w dużym stopniu z uwzględnieniem obszaru kompetencji i kwalifikacji zawodowych, jakie posiadają nauczyciele zajęć edukacyjnych zatrudnieni w tych szkołach i placówkach, a także indywidualnych potrzeb dzieci i młodzieży ściśle związanych z konkretnym środowiskiem i konkretną placówką. Z tego też powodu ustawodawca celowo kompetencję do określenia liczby etatów wskazanych specjalistów, a także ich wymiaru zajęć obowiązkowych prowadzonych bezpośrednio z uczniami pozostawił organowi prowadzącemu szkołę.

Reasumując Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. I PK 153/10, że " w zależności od rozmiaru indywidualnych potrzeb dzieci i młodzieży uczących się w danej szkole lub palcówce, a konkretnie - mniejszego lub większego- zapotrzebowania w danej szkole na zajęcia z zakresu pomocy psychologiczno - pedagogicznej, realizacja tych zajęć może odbywać się albo poprzez powierzenie ich prowadzenia nauczycielom (np. zajęć edukacyjnych), posiadającym odpowiednie przygotowanie, albo poprzez zatrudnienie nauczyciela posiadającego odpowiednie kwalifikacje ( art. 9 ust. 1 KN) na stanowisku miedzy innymi pedagoga lub logopedy, z powierzeniem mu obowiązków i zadań określonych w przepisach rozporządzenia. W takim przypadku obowiązkowy wymiar zajęć podlega ustaleniu na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 3 KN. Jest to rozwiązanie zrozumiałe i zasługujące na akceptację, gdy się uwzględni, że stanowisko nauczyciela przedmiotu edukacyjnego, dla którego pensum zostało określone w art. 42 ust. 3 , jest stanowiskiem innym, związanym z innymi zadaniami, obowiązkami i uciążliwościami niż stanowisko nauczyciela - pedagoga lub nauczyciela - logopedy, podobnie jak jest ze stanowiskiem innym niż stanowisko nauczyciela praktycznej nauki zawodu czy też nauczyciela - bibliotekarza, dla których określona została większa liczba godzin obowiązkowych zajęć". Nadto jak zauważono w cytowanym wyroku, o ile art. 42 ust. 3 określa obowiązkowy wymiar zajęć dla nauczycieli bezpośrednio realizujących zadania edukacyjne szkoły, o tyle w art. 42 ust. 7 pkt 3 odnosi się miedzy innymi, do ustalenia tego obowiązkowego tygodniowego wymiaru zajęć dla nauczycieli zatrudnionych na stanowiskach związanych z realizacją zadań szkoły z zakresu pomocy psychologiczno - pedagogicznej.

Mając powyższe na uwadze, prawidłowo w § 4 ust. 1 lp. od 1 do 5 Rada ustaliła obowiązkowy tygodniowy wymiar zajęć dla nauczycieli realizujących zadania poza edukacyjne związane z realizacją wszechstronnej pomocy psychologiczno - pedagogicznej w formach określonych w rozporządzeniu z dnia 17 listopada 2010 r.

W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił zarzutu Wojewody, że treść § 4 ust. 1 skarżonej uchwały rażąco narusza prawo z uwagi na przekroczenie delegacji ustawowej, bowiem jak wskazano wyżej działanie Rady mieściło się w granicach art. 42 ust. 7 pkt 3 KN. Wobec powyższego stosownie do art. 151 ustawy ppsa. Sąd orzekł w pkt I. sentencji o oddaleniu skargi.

Odnośnie orzeczenia w pkt II wyroku pozostaje wyjaśnić, że stosownie do art. 200 ustawy ppsa. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa. Reasumując, przed sądem pierwszej instancji możliwe jest przyznanie zwrotu kosztów postępowania jedynie dna rzecz skarżącego, którego skarga została uwzględniona. W niniejszej sprawie skarga nie została uwzględniona, zaś o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wystąpił pełnomocnik Rady Powiatu Lidzbarskiego, a zatem organ, którego akt był przedmiotem skargi, wobec czego brak jest podstawy prawnej do przyznania organowi takich kosztów postępowania od skarżącego.