Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 587/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 68 ust 1b
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 7 i art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta Ruda Śląska z dnia 19 lutego 2015 r. nr PR.0007.36.3015 w przedmiocie określenia bonifikat od opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego 1. stwierdza nieważność § 1 pkt 2 lit. a zaskarżonej uchwały w zakresie zastrzeżenia istnienia prawa użytkowania wieczystego od co najmniej pięciu lat oraz jej § 3, 2. w pozostałej części skargę oddala.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr PR.0007.36.3015 z dnia 19 lutego 2015 r. w sprawie określenia warunków udzielania bonifikat przy sprzedaży nieruchomości oraz bonifikat od opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego i określenia wysokości stawek procentowych tych bonifikat Rada Miasta Ruda Śląska działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 68 ust. 1 i ust. 1 b, art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o gospodarce nieruchomościami) określiła stawki procentowe bonifikat od ceny nieruchomości sprzedawanych w drodze bezprzetargowej oraz bonifikat od opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego i wysokość stawek procentowych tych bonifikat.

W skardze do sądu administracyjnego Wojewoda Śląski działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 pkt 2 lit. a oraz § 3 powyższej uchwały jako jego zdaniem sprzecznej z art. 68 ust. 1 pkt 1 i ust. 1 b ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 7 i art. 32 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi przytaczając treść art. 68 ust. 1 i art. 68 ust. 1 b ustawy organ nadzoru stwierdził, że przepisy tej ustawy określają zamknięty katalog podmiotów i celów sprzedaży nieruchomości warunkujących przyznanie bonifikaty. Nie może zostać uprawniona do skorzystania z bonifikaty osoba, która nie spełnia wymagań określonych w ustawie, a także nie może zostać udzielona bonifikata przy sprzedaży nieruchomości na cele inne, niż w wskazane w art. 68 ustawy. Uchwała rady gminy nie musi przy tym dotyczyć wszystkich celów i podmiotów, o których mowa w art. 68 ust. 1 ustawy, gdyż materia określona w tym przepisie jest podzielna. Możliwa jest też realizacja upoważnienia ustawowego poprzez podjęcie kilku odrębnych uchwał organu stanowiącego.

Określając warunki udzielania bonifikat, o których mowa w art. 68 ust. 1 b ustawy, należy mieć na względzie kwestie związane z charakterem tych przepisów. Ponieważ uchwała w tym przedmiocie stanowi akt prawa miejscowego, to zgodnie

z art. 87 Konstytucji RP stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organu, który go ustanowił. Akty prawa miejscowego charakteryzują się generalnym i abstrakcyjnym charakterem norm prawnych. Uchwała podejmowana na podstawie art. 68 ust. 1 b ustawy nie może więc dotyczyć ani konkretnych nieruchomości ani konkretnych podmiotów zamierzających nabyć gminną nieruchomość.

Dalej Wojewoda Śląski stwierdził, że generalny charakter norm prawnych, zawartych w aktach prawa miejscowego, powinien również urzeczywistniać zasadę równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, wszyscy są wobec prawa równi oraz wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Oznacza to w sferze prawa administracyjnego, że podmioty o tym samym statusie prawnym mogą na gruncie tych samych przepisów oczekiwać takich samych rozstrzygnięć o przyznaniu lub odmowie przyznania uprawnień, które z tych przepisów wynikają. Nie można zatem dopuszczać do sytuacji, w której dwa podmioty, będące w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej uzyskają odmienne uprawnienia od organów władzy publicznej. Zdaniem organu nadzoru, zaskarżone przepisy uchwały naruszają tę zasadę, w związku z czym konieczne jest wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Wymogów tych nie spełniają zdaniem organu nadzoru przepisy:

– § 1 pkt 2 lit. a uchwały, zgodnie z którymi stawki procentowe bonifikat od ceny nieruchomości sprzedawanych w drodze bezprzetargowej określa się w wysokości 75 % - jeżeli nieruchomość jest sprzedawana jej użytkownikowi wieczystemu na cel służący zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych z zastrzeżeniem istnienia prawa użytkowania wieczystego od co najmniej 5 lat oraz wybudowania, zgodnie z przepisami prawa, budynku, zgłoszenia go do użytkowania i do opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz zamieszkania w nim, potwierdzonego zameldowaniem w terminie 3 lat od dnia zawarcia umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oraz

– § 3 uchwały, zgodnie z którym prawo do bonifikaty określonej w § 1 pkt 2 lit. a uchwały wygasa po upływie 10 lat od dnia zawarcia umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.

Określony w § 1 pkt 2 lit. a uchwały krąg osób uprawnionych do skorzystania z 75 % bonifikaty został bowiem w sposób nieuprawniony ograniczony do osób, użytkowników wieczystych, których umowa trwa od co najmniej 5 lat oraz, którzy w ciągu 3 lat od jej zawarcia wybudowali budynek mieszkalny i w nim zamieszkali. Możliwość skorzystania z tej bonifikaty istnieje nadto jedynie w ciągu 10 lat od zawarcia umowy użytkowania - § 3 uchwały. Zatem użytkownicy wieczyści, którzy wybudowali budynek mieszkalny i w nim zamieszkali w czasie dłuższym niż trzy lata z ww. bonifikaty nie będą mogli w ogóle skorzystać - niezależnie od tego, czy powody niedotrzymania tego terminu leżały po ich stronie, a także niezależnie od długości okresu przekroczenia tego terminu.

Organ nadzoru stwierdził przy tym, iż nie ma wątpliwości, że adresaci ww. normy są określeni w sposób generalny oraz, iż cel sprzedaży mieści się w zakresie określonym w art. 68 ust. 1 pkt 1 (sprzedaż nieruchomości na cele mieszkaniowe). Jednakże nastąpiło tu wyraźne zawężenie kręgu podmiotów, które mogą się ubiegać o bonifikatę. Godzi to zdaniem Wojewody w konstytucyjną zasadę równości. Realizując bowiem przepisy tej uchwały, organ udzielający bonifikaty będzie "nagradzał" podmioty, które były w stanie w ciągu trzech lat wybudować budynek mieszkalny, nadający się do zamieszkania. Zdaniem organu nadzoru, podmioty które mają zawartą umowę użytkowania wieczystego od co najmniej 5 lat i nie dłużej niż 10 lat oraz wybudowały określony budynek mieszkalny w czasie dłuższym niż 3 lata nie znajdują się w innej sytuacji prawnej. Wypełniają bowiem dyspozycję normy wynikającej z art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. mogą nabyć nieruchomość, która jest sprzedawana na cele mieszkaniowe. Sam fakt wybudowania lub niewybudowania na nieruchomości budynku mieszkalnego nie zmienia celu mieszkaniowego użytkowanej nieruchomości, a ma znaczenie dla ewentualnego dochodzenia zwrotu udzielonej bonifikaty zgodnie z art. 68 ust. 2 ustawy. Nie uzasadnia również różnicowania sytuacji prawnej użytkowników wieczystych ubiegających się o udzielenie bonifikaty okres, w jakim byli w stanie wybudować budynek mieszkalny i w nim zamieszkać.

Zdaniem organu nadzoru zróżnicowanie zawarte w uchwale nie zostało poparte żądną wyraźną przyczyną oraz nie znajduje również podstawy w przepisach art. 68 ust. 1 i ust. 1 b ustawy. Co prawda w przepisie ust. 1 b znajduje się delegacja do wskazania warunków udzielania bonifikat, jednakże obiektywne warunki udzielania bonifikat kończą się na wskazaniu okresu obowiązywania umowy użytkowania wieczystego. Stanowienie natomiast o czasie wybudowania budynku mieszkalnego nie jest już warunkiem obiektywnym, na jaki wskazuje przepis art. 68 ust. 1 b ustawy, co powoduje, że przyjęta regulacja winna zostać potraktowana jako podjęta bez podstawy prawnej, a zatem w sprzeczności z zasadą legalizmu określoną w art. 7 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy Miasto Ruda Śląska wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając to żądanie stwierdził, że zgodnie z art. 68 ust. 1 i ust. 1 b ustawy o gospodarce nieruchomościami udzielenie bonifikaty od ustalonej ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego jest wyłącznie uprawnieniem, a nie obowiązkiem właściwego organu, uwarunkowanym dodatkowo koniecznością uzyskania zgody wojewody albo rady lub sejmiku na jej udzielenie. Taki wniosek nasuwa się przede wszystkim z analizy użytego przez ustawodawcę zwrotu "może udzielić". W konsekwencji więc, to uznaniu organu pozostawiono nie tylko kwestię, czy w ogóle udzielić nabywcy stosownej bonifikaty, ale także określanie jej zakresu. Zarówno udzielenie bonifikaty jak i jej zakres jest wynikiem autonomicznego rozstrzygnięcia uprawnionych organów. Zatem to właściciel nieruchomości (reprezentowany przez odpowiedni organ) decyduje o tym, czy w ogóle udzielić bonifikaty, a jeśli tak – to na jakich zasadach i w jakiej wysokości. W ramach tego uprawnienia działała też Rada Miasta Ruda Śląska przy stanowieniu zakwestionowanych w skardze przepisów.

W orzecznictwie sądowym dominuje bowiem pogląd, w myśl którego, w świetle przepisu art. 68 ust. 1 u.g.n., rada gminy może podjąć uchwałę w sprawie zasad sprzedaży lokali stanowiących własność gminy, w której w sposób zróżnicowany określi wysokość bonifikat, uzależniając je od szczegółowych warunków dotyczących zbywanych nieruchomości, jak np. powierzchnia lokalu, jego stan techniczny, data budowy, ilość lokali w budynku itp. (w tym względzie powołano się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 483/04 i wyrok NSA z dnia 7 września 2005 r., sygn. akt 1 OSK 193/05). W granicach art. 68 ust. 1 i ust. 1 b u.g.n. mieści się także uprawnienie do udzielenia bonifikaty na warunkach określonych w § 1 pkt 2 lit. a i § 3 objętej skargą uchwały. Skoro zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych można uzależnić bonifikatę od poszczególnych warunków dotyczących zbywanych nieruchomości, (powierzchnia lokalu, stan techniczny) to można ją także determinować wybudowaniem budynku, zgłoszeniem do użytkowania, opodatkowania oraz zamieszkaniem.

Zdaniem odpowiadającego na skargę nie ma także oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i w argumentach powołanych przez skarżącego zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Z art. 7 i art. 16 Konstytucji RP wynika, że samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Z kolei art. 8 Konstytucji RP stanowi, że jest ona najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej a jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Zasada równości wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oznacza, że wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo, tzn. według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących. Wymogów tych kwestionowane przepisy uchwały, wbrew stanowisku Wojewody, nie naruszają. Określone w uchwale uprawnienia, tj. bonifikatę przyznaje bowiem wszystkim użytkownikom wieczystym nie czyniąc w tym zakresie żadnych wyjątków, które mogłyby być uznane za dyskryminujące. Natomiast kryterium różnicowania przyjęte w zaskarżonych § 1 pkt. 2 lit. a i § 3 pozostaje w racjonalnym związku z celem i treścią regulacji, których Wojewoda nie wziął pod uwagę. Celem uchwały było bowiem wspieranie jednorodzinnego budownictwa mieszkaniowego oraz preferencji dla użytkowników wieczystych zabudowanych nieruchomości, którzy terminowo regulują swoje należności wobec Miasta Ruda Śląska. Zostało to wprost wyrażone w uzasadnieniu do projektu zaskarżonej uchwały i pozostaje w korelacji z wdrożonym w Mieście Ruda Śląska programem wspierania budownictwa jednorodzinnego.

Celem podjętych w tym względzie regulacji był nie tylko rozwój budownictwa mieszkaniowego, ale również zagospodarowanie terenów gminnych, zwiększenie dochodów z podatków od nieruchomości i potencjalnie zwiększenie liczby mieszkańców lub zmniejszenie depopulacji. Podjęte regulacje stanowią podstawę świadomych działań gminy, zmierzających do rozwoju budownictwa mieszkaniowego, a nadto dla zabezpieczenia szeregu celów społecznych. Rozumienie bonifikat w powyższym kontekście jednoznacznie wskazuje, że różnicowanie przyjęte w zaskarżonej uchwale jest całkowicie uzasadnione i sprawiedliwe społecznie. Nie każde różnicowanie jest traktowane wyłącznie jako naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli. Dopiero wprowadzenie nieuzasadnionego w świetle Konstytucji RP zróżnicowania narusza zasadę równości. Dlatego też w świetle treści odpowiedzi na skargę regulacja § 1 pkt 2 lit. a oraz § 3 uchwały nie stanowi przejawu nieuzasadnionego różnicowania użytkowników wieczystych, a wręcz przeciwnie, zróżnicowanie to znajduje uzasadnienie w zasadzie sprawiedliwości społecznej. Wszyscy bowiem użytkownicy wieczyści nabywający nieruchomość od Gminy Ruda Śląska mogą uzyskać taką samą bonifikatę pod warunkiem, że spełnią wspólną cechę istotną (relewantną). Tą wspólną cechą istotną może być, tak jak to przyjęła w niniejszej sprawie Rada Miasta Ruda Śląska, wybudowanie budynku, zgłoszenie go do użytkowania, opodatkowanie oraz zamieszkanie – w odpowiednim czasie.

W ramach przyjętego kryterium bonifikata jest taka sarna. Ustawa o gospodarce nieruchomościami nie wprowadza żadnych dodatkowych wymogów, które należałoby uwzględnić podejmując decyzję w sprawie zastosowania bonifikaty.

Zdaniem autora odpowiedzi na skargę błędnie też w odniesieniu do stanu rozpatrywanej sprawy Wojewoda Śląski stwierdził w skardze, że organ udzielający bonifikaty będzie "nagradzał" określone podmioty, w sytuacji gdy celem zakwestionowanych uregulowań była "zachęta" do określonego i pożądanego przez Miasto Ruda Śląska zachowania się, co jest elementem szerszej polityki rozwoju budownictwa. Istotą tej "zachęty" jest wskazanie możliwości skorzystania z dobrodziejstwa ulgi w zamian za określone zachowanie. Wykonanie wskazanych w uchwale kryteriów powoduje, że adresaci normy uzyskują taką samą bonifikatę. Na tej samej zasadzie działają ulgi podatkowe stosowane w ustawach podatkowych. Zastosowane przez Radę kryteria są jasne, konkretne i obiektywne także w świetle zasady równości interpretowanej w związku z zasadą sprawiedliwości społecznej. ,

Zanegowano też stanowisko organu nadzoru, że obiektywne warunki udzielania bonifikat kończą się na wskazaniu okresu obowiązywania umowy użytkowania wieczystego. Nadto stwierdzono, że okres 10 lat zastosowany w § 3 zaskarżonej uchwały jest wystarczającym okresem dla praktyki rynku nieruchomości, do zgromadzenia środków pieniężnych na wykup, zwłaszcza z zastosowaniem 75 % bonifikaty.

Na rozprawie sądowej w dniu 2 września 2015 r. pełnomocnik Gminy Ruda Śląska powołał się dodatkowo na podobne, co zakwestionowane w skardze, uregulowania zawarte w powołanych zarządzeniach Wojewody Śląskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na częściowe tylko uwzględnienie.

Nie ulega wątpliwości i nie jest sporne pomiędzy stronami, że zarówno adresaci zakwestionowanych przez Wojewodę Śląskiego, a zawartych w objętej postępowaniem uchwale norm (nabywcy nieruchomości w drodze bezprzetargowej) jak i cel na jaki uzyskali oni prawo użytkowania wieczystego (na cele mieszkaniowe) odpowiadają treści art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rozpoznanie skargi sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia sporu czy ustalone w zakwestionowanych przepisach warunki udzielania bonifikat mieszczą się w delegacji zawartej w art. 68 ust. 1 b ustawy. Nie może ulegać przy tym wątpliwości i nie jest pomiędzy stronami sporne, że "zakwestionowane warunki mają charakter różnicujący". Co do zasady mieszczą się zatem w przedmiotowej delegacji. W tym względzie nie można podzielić stanowiska skarżącego Wojewody, że obiektywne warunki w rozumieniu omawianego przepisu "kończą się na wskazaniu okresu użytkowania wieczystego" (gdy chodzi o sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkowników wieczystych). Ograniczenie takie z treści art. 68 ust. 1 b ustawy w żaden sposób bowiem nie wynika. Twierdzenia w tym względzie organ nadzoru w żaden też sposób nie uzasadnił. Wprost przeciwnie prawodawca statuując ten przepis określenie tych warunków pozostawił autonomicznemu rozstrzygnięciu wymienionym w tym przepisie organom. W świetle utrwalonego orzecznictwa (m. in. powołanego w skardze i w odpowiedzi na skargę) nie może ulegać wątpliwości i nie stanowi w niniejszej sprawie przedmiotu sporu pomiędzy stronami, że autonomia ta musi spełniać wymogi wynikające z przepisów konstytucyjnych, w tym urzeczywistniać statuowaną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadę równości. Tylko bowiem wówczas podjęty przez wymieniony w art. 68 ust. 2 b organ akt prawa miejscowego będzie odpowiadał jednocześnie wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasadzie legalizmu.

Analizując pod tym kątem treść zakwestionowanych w skardze przepisów uchwały Rady Miasta Ruda Śląska Sąd doszedł do przekonania, że konstytucyjną zasadę równości wobec prawa narusza treść § 1 pkt 2 lit. a uchwały w zakresie przewidzianego w tym przepisie zastrzeżenia "istnienia prawa użytkowania wieczystego od co najmniej 5 lat" oraz jej § 3. Co do pierwszego z tych przepisów należy przy tym zaakcentować, że w odpowiedzi na skargę nie przedstawiono żadnej motywacji zawartego w § 1 pkt 2 lit. a uchwały wymogu istnienia prawa użytkowania wieczystego co najmniej od 5 lat. Również działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przesłanek statuowania tego wymogu. Jego wprowadzenie pozostaje przy tym w oczywistej sprzeczności z przedstawionymi w odpowiedzi na skargę i zasługującymi na akceptację motywami wprowadzenia dalszych zawartych w tym przepisie warunków. Niewątpliwie bowiem wymógł ten nie służy powoływanemu w odpowiedzi na skargę wspieraniu jednorodzinnego budownictwa mieszkaniowego, zagospodarowywania terenów gminnych, zwiększaniu podatków od nieruchomości oraz zwiększaniu liczby mieszkańców gdy pozbawia prawa do bonifikaty użytkowników wieczystych, którzy bezpośrednio po nabyciu prawa użytkowego realizują inwestycję mieszkaniową i spełniają pozostałe określone w § 1 pkt 2 lit. a uchwały warunki. Poprzez wprowadzenie przedmiotowego warunku przepis § 1 pkt 2 lit. a jest wewnętrznie sprzeczny i w praktyce "pusty". Nie jest bowiem możliwe wybudowanie, oddanie do użytkowania i opodatkowania budynku oraz zamieszkanie w nim w terminie 3 lat od zawarcia umowy wieczystego użytkowania i jednocześnie posiadanie prawa wieczystego użytkowania co najmniej od 5 lat. Sformułowanie tego przepisu przez wprowadzenie w nim zakwestionowanego przez Sąd warunku narusza zatem podstawowe wymagania tworzenia prawa. Nadto przez wprowadzenie tego warunku doszło z całą pewnością do naruszenia wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości (gdyby jednak przyjąć, że § 1 pkt 2 lit. a uchwały nie jest przepisem "pustym"). Jak już bowiem stwierdzono wyżej brak jest jakichkolwiek przesłanek aby określone w tym przepisie szczególne uprawnienia przyznawać podmiotom, które są użytkownikami wieczystymi co najmniej od 5 lat, pozbawiając takich uprawnień podmioty co do których nie upłynął jeszcze taki czasokres od zawarcia przez nie umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

Z naruszeniem wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa został też statuowany przepis § 3 objętej postępowaniem uchwały. Również w tym przypadku Sąd nie znajduje żadnego uzasadnienia do wprowadzenia ustanowionego tym przepisem ograniczenia czasowego. Za niezrozumiałe i nieadekwatne do sformułowanych w odpowiedzi na skargę motywów statuowania przepisu zawartego w § 1 pkt 2 lit. a uchwały należy też uznać przytoczone w tej odpowiedzi uzasadnienie treści § 3 uchwały. Niewątpliwie uzasadnienie to pozostaje bez związku z motywami statuowania treści § 1 pkt 2 lit. a uchwały. Trudno też przyjąć, aby wprowadzone tym przepisem zróżnicowanie podmiotów prawa służyło realizacji akcentowanej w odpowiedzi na skargę zasady sprawiedliwości społecznej. Z zasady tej oraz z zasady równości wobec prawa należy bowiem wyprowadzić wniosek, że przy spełnieniu określonych w § 1 pkt 2 lit. a uchwały warunków sformułowane w tym przepisie uprawnienie do bonifikaty powinno przysługiwać użytkownikom wieczystym niezależnie od tego kiedy wystąpili oni z wnioskiem o nabycie prawa własności nieruchomości będącej w ich użytkowaniu wieczystym.

Wobec sprzeczności powyższych regulacji z treścią art. 32 ust. 1 Konstytucji zasadnie uznał Wojewoda Śląski, że zostały one podjęte z jednoczesnym naruszeniem art. 68 ust. 1 b ustawy o gospodarce nieruchomościami (również w zw. z art. 7 Konstytucji RP).

Skutkowało to stwierdzeniem w tym zakresie nieważności objętej postępowaniem uchwały na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje natomiast na akceptację co do pozostałej treści § 1 pkt 2 lit. a objętej nią uchwały Rady Miasta Ruda Śląska. Wbrew stanowisku organu nadzoru treść ta wypełnia wynikającą z art. 1 b ustawy delegację do określenia w uchwale rady warunków udzielania bonifikat, a jednocześnie nie narusza konstytucyjnej zasady równości. Z bonifikaty będą bowiem mogły korzystać wszystkie podmioty, które spełniają określone w § 1 pkt 2 lit. a warunki. Nie można zatem mówić, że dojdzie w tej sytuacji do odmiennego traktowania podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Ani z treści art. 68 ust. 1 b ustawy ani też z treści art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP nie wynika zaś zakaz premiowania, czy jak nazwał to organ nadzoru "nagradzania" podmiotów za ich działania (zachowania) zgodne z zasługującymi na akceptację, nie naruszającymi prawa i realizowanymi przez gminę programami związanymi z wykonywaniem obciążających ją zadań i wpływających na jej dochody. W tym kontekście nie stanowi zatem naruszenia zasady legalizmu i równości wobec prawa premiowanie użytkowników wieczystych, którzy w terminie 3 lat od dnia zawarcia umowy ustanowienia prawa użytkowania wybudują na objętej tą umową nieruchomości budynek mieszkalny, przystąpią do jego użytkowania i zamieszkają w nim. Cel takiej regulacji został wyraźnie sprecyzowany w odpowiedzi na skargę i zasługuje na akceptację, w sytuacji gdy wynikający z kwestionowanego przez Wojewodę przepisu okres trzech lat wydaje się okresem rozsądnym i w obecnych realiach wystarczającym na wypełnienie warunków od których prawodawca samorządowy uzależnił prawo do bonifikaty. Zdaniem Sądu wynikające z tego przepisu warunki korelują nadto z treścią art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 239 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 kodeksu cywilnego, gdy zważy się, że w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste na cel mieszkaniowy, czyli w celu wzniesienia na nim budynku (budynków) mieszkalnego, istnieje obowiązek ustalenia terminu rozpoczęcia i zakończenia robót związanych z realizacją takiego budynku. W konsekwencji pozostałe warunki określone w § 1 pkt 2 lit. a objętej skargą uchwały premiują praktycznie użytkowników wieczystych którzy należycie wywiązują się z warunków umów o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe. Również z tego powodu trudno mówić, że następuje to z naruszeniem zasady równości.

Z powyższych względów skarga co do pozostałej treści § 1 pkt 2 lit. a objętej skargę uchwały nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

sw