Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1233/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2010 r. sprawy ze skargi J. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej " [...]" z siedzibą w K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym skargę oddala


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" J.R. z siedzibą w [...] - odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów marki:

- Volkswagen [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],

- Volkswagen [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],

- Volkswagen Transporter [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],

- Mercedes - Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...],

- Mercedes - Benz Sprinter, nr rej. [...], nr nadwozia [...],

- Volkswagen Transporter, nr rej. [...], nr nadwozia [...].

W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że w dniu 3 listopada 2009 r. wpłynął wniosek Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" J. R. z siedzibą w [...] dotyczący uprzywilejowania w ruchu drogowym sześciu pojazdów służących do transportu sanitarnego pacjentów w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego wnioskodawca, udzielił informacji co do wyposażenia pojazdów proponowanych do uprzywilejowania w ruchu drogowym. Ponadto wskazał, że Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" udziela świadczeń głównie na obszarach wiejskich, gdzie dostępność do szpitali jest utrudniona. Często zachodzą sytuacje wymagające natychmiastowego ratowania życia pacjenta oraz szybkiego przetransportowania go do szpitala. Zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych jest konieczne z uwagi na wielkość populacji w gminach, na terenie których funkcjonuje Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]".

Organ pismem z dnia 26 stycznia 2010 r., zwrócił się do Narodowego Funduszu Zdrowia [...] Oddziału Wojewódzkiego o wyjaśnienie, czy do prawidłowej realizacji zadań wynikających z zawartych przez wnioskodawcę umów niezbędne jest korzystanie z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym.

Narodowy Fundusz Zdrowia [...] Oddział Wojewódzki pismem z dnia [...] lutego 2010 r. wskazał, że Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" nie posiada umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, których przedmiotem są świadczenia ratownictwa medycznego udzielane osobom w stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego. Zaznaczono, że do prawidłowej realizacji umowy o udzielanie świadczeń w podstawowej opiece zdrowotnej (świadczenia nocnej i świątecznej opieki medycznej, nocnej i świątecznej ambulatoryjnej i wyjazdowej opieki lekarskiej i pielęgniarskiej oraz transportu sanitarnego POZ) nie jest niezbędne dysponowanie pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym.

W tych okolicznościach organ wskazał, że art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, stanowi o wyjątkach od ogólnych zasad poruszania się po drogach. Zgodnie z tym przepisem zezwolenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji może być udzielone jedynie jednostkom, których pojazdy, proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym, będą używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

W ramach swojej działalności wnioskodawca zawarł umowę z [...] Oddziałem Wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia o udzielanie świadczeń w podstawowej opiece zdrowotnej (świadczenia nocnej i świątecznej opieki medycznej, nocnej i świątecznej ambulatoryjnej i wyjazdowej opieki lekarskiej i pielęgniarskiej oraz transportu sanitarnego POZ).

Nie każdy jednak transport sanitarny związany jest z koniecznością korzystania z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Zakres świadczeń medycznych, jakich udziela wnioskodawca nie daje podstaw do stwierdzenia, że są to świadczenia wymagające korzystania z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym, gdyż są to świadczenia zdrowotne w ramach podstawowej opieki zdrowotnej.

Zakres świadczeń w ramach podstawowej opieki lekarskiej obejmuje świadczenia zdrowotne, lekarskie udzielane również w domu świadczeniobiorcy, z wyłączeniem startów bezpośredniego zagrożenia życia.

Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w piśmie [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2010 r., w którym wskazano, że do prawidłowej realizacji umowy o udzielanie świadczeń w podstawowej opiece zdrowotnej (świadczenia nocnej i świątecznej opieki medycznej, nocnej i świątecznej ambulatoryjnej i wyjazdowej opieki lekarskiej i pielęgniarskiej oraz transportu sanitarnego POZ) nie jest niezbędne dysponowanie pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym.

Organ uznał, że nie zachodzi okoliczność, która dawałaby podstawę do wydania zezwolenia na korzystanie przez wnioskodawcę z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym, albowiem w przypadku nagłego pogorszenia stanu zdrowia pacjenta wzywany jest zespół ratownictwa medycznego.

Poza tym ograniczenie liczby pojazdów korzystających z uprzywilejowania w ruchu drogowym, ma wpływ na bezpieczeństwo pozostałych uczestników tego ruchu. Zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w warunkach natężającego się stale ruchu drogowego powoduje dodatkową dezorganizację i zagrożenie bezpieczeństwa innych uczestników ruchu.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" J. R. z siedzibą w [...].

We wniosku strona wskazała, że hipoteza normy przywołanej w art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym wskazuje na dwie przesłanki wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów, to jest ratowanie życia ludzkiego i ratowanie zdrowia ludzkiego. Przesłanki te mają charakter rozdzielny, co oznacza że wystarczy spełnienie tylko jednej z nich.

W decyzja bezzasadnie wywiedziono, że pojazdy wnioskodawcy nie będą używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, organ przekroczył granice uznania administracyjnego i pominął interes strony.

Wnioskodawca zakwestionował także stwierdzenie organu, że zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych wpływa na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Ponadto skarżący zarzucił, że wydając negatywną decyzję organ oparł się wyłącznie na stanowisku Narodowego Funduszu Zdrowia.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 16 kwietnia 2010 r. na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z pózn. Zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" J. R. z siedzibą w [...], o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do treści tego przepisu pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Zezwolenia te wydawane są w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w przepisie, a więc jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w istotny sposób wpływałoby na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również ograniczałoby możliwość właściwego korzystania z uprzywilejowania pojazdom, które obligatoryjnie są do tego uprawnione. Orzecznictwo sądów administracyjnych sprecyzowało kryteria uprzywilejowania pojazdów w ruchu drogowym na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym stwierdzając, że "możliwość uprzywilejowania pojazdów dotyczy jedynie przypadków bezpośrednich, faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie działań hipotetycznych, które mogą wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości..." (m.in. wyrok z dnia 24 maja 1999 r., sygn. II SA 547/99 oraz wyrok z dnia 2 lutego 1999 r., sygn. II SA 1750/98 Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrok z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. VI SA/Wa 740/06 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie).

Powoływany przepis stanowi o wyjątkach od ogólnych zasad poruszania się po drogach publicznych i wyraża intencję ustawodawcy do ograniczenia ilości pojazdów uprzywilejowanych poruszających się po drogach.

Za bezpodstawny uznano zarzut skarżącego, że organ odniósł się jedynie do przesłanki ratowania życia, nie zbadał natomiast sprawy w kontekście używania pojazdów w celu ratowania zdrowia ludzkiego. Zakres świadczeń medycznych jakich udziela wnioskodawca nie daje podstaw do stwierdzenia, że są to świadczenia wymagające korzystania z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym.

Organ wydając decyzję wziął między innymi pod uwagę naczelną zasadę powołanej ustawy, jaką jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego. Poza tym z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu w Warszawie wynika, że ilość wydanych zezwoleń przekłada się na zwiększenie zagrożenia w ruchu drogowym.

Jako bezzasadny ocenił organ zarzut skarżącego, że wydając decyzję oparł się wyłącznie na negatywnym stanowisku Narodowego Funduszu Zdrowia. Materiał dowodowy zebrany w sprawie, został bowiem rozpatrzony na tle przesłanek prawnych wynikających z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Mając na względzie interes strony, słuszny interes obywateli, organ przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające, które miało na celu ustalenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zwrócono się do Narodowego Funduszu Zdrowia w [...], albowiem jak podano we wniosku, pojazdy wykorzystywane są do realizacji zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia umowy o udzielanie świadczeń w podstawowej opiece zdrowotnej (świadczenia nocnej i świątecznej opieki medycznej, nocnej i świątecznej ambulatoryjnej i wyjazdowej opieki lekarskiej i pielęgniarskiej oraz transportu sanitarnego POZ).

[...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. ocenił, iż pojazdy przeznaczone do realizacji umów w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej nie wymagają uprzywilejowania w ruchu drogowym.

Ponadto usługi transportu sanitarnego w podstawowej opiece zdrowotnej nie są usługami związanymi bezpośrednio z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego w przypadkach nagłych.

Istotą umowy o transport sanitarny w podstawowej opiece zdrowotnej jest sam przewóz pacjentów, którzy nie są w stanie bezpośredniego zagrożenia życia. Wnioskodawca nie świadczy usług medycznych z zakresu ratownictwa medycznego. W opinii organu jedynie realizacja tych świadczeń bezpośrednio związana jest z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, co jest przesłanką do uprzywilejowania pojazdów w ruchu drogowym.

Odrębnie zawierane są umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, których przedmiotem są świadczenia ratownictwa medycznego udzielane osobom w stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego. Wnioskodawca takich usług nie świadczy.

Choć niewątpliwie wnioskodawca służy pomocą medyczną potrzebującym, to uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów ma charakter wyjątkowy, a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uprawniony jest do wydawania zezwoleń na używanie pojazdów samochodowych jako uprzywilejowanych w ruchu drogowym jedynie w oparciu o art. 53 ust 1 pkt 12 Prawo o ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów na tej podstawie.

J. R. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. odmawiającą zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym wnioskowanych pojazdów.

Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.).

Przepis ten wskazuje warunki, po spełnieniu których pojazd może być uprzywilejowany w ruchu drogowym, to jest używanie go w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Są to zatem dwa warunki, które mają charakter rozdzielny i wystarczy, że spełniony będzie jeden, czyli używanie pojazdu w związku z ratowaniem życia ludzkiego lub używanie pojazdów w związku z ratowaniem zdrowia ludzkiego. Poza tym ustawa nie wskazuje na żadne przesłanki negatywne, których wystąpienie stanowić może podstawę odmowy wydania zezwolenia.

Skarżący podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą w postaci niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. 2007, Nr 14, poz. 89 z późn. zm.) celem zakładów jest udzielanie świadczeń zdrowotnych, którymi są m.in. działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia. Działalność prowadzona przez skarżącego polega właśnie na ratowaniu życia i zdrowia ludzkiego.

Organ bezpodstawnie utożsamił obowiązek ratowania życia lub zdrowia z obowiązkiem posiadania umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia na udzielanie świadczeń z zakresu ratownictwa medycznego i na tym błędnym założeniu oparł decyzję. Nadto z art. 30 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty wynika bezwzględny obowiązek podejmowania przez lekarzy wszelkich czynności zmierzających do ratowania życia lub zdrowia ludzkiego.

Brak umowy z NFZ na udzielanie świadczeń z zakresu ratownictwa medycznego nie zwalnia skarżącego jak i zatrudnionych u niego lekarzy z obowiązku udzielenia pomocy. Fakt, iż skarżący nie ma umowy w rodzaju " ratownictwo medyczne" wywołuje jedynie skutek między nim a NFZ, w postaci odmowy finansowania tych świadczeń, na które nie zawarto umowy. Świadczenia takie, mogą być jednak udzielane przez skarżącego na zasadach komercyjnych, co zostało przez organ pominięte.

Naruszony został interes skarżącego, który ma obowiązek ratować życie lub zdrowie ludzkie, ale odbiera mu się instrumenty niezbędne do realizacji tego celu.

Naruszony został także interes społeczny dotyczący prawa ludności do zagwarantowania warunków umożliwiających ratowanie ich życia i zdrowia.

Organ przekroczył granice uznania administracyjnego, wydając zaskarżaną decyzję przyjął bezpieczeństwo w ruchu drogowym za interes nadrzędny nad interesem skarżącego jak i nad interesem społecznym polegającym na zapewnieniu obywatelom dostępu do świadczeń ratujących życie i zdrowie.

Poza tym organ nie zbadał, czy ludność zamieszkująca obszar działania skarżącego ma zapewniony wystarczający dostęp do świadczeń oraz czy ilość pojazdów uprzywilejowanych i przystosowanych do podejmowania akcji ratunkowych pozwala na zagwarantowanie bezpieczeństwa i szybkie dotarcie do osób zamieszkujących dane terytorium.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności).

Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Wbrew zarzutom skarżącego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiając uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów samochodowych wskazanych przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" J.R. z siedzibą w [...] nie naruszył prawa, a w szczególności przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Treść powołanego przepisu wskazuje, że zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Omawiany przepis uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich działań faktycznych związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Należy podkreślić, że z użyciem sformułowania ratowanie łączy się element nagłości, związany z wystąpieniem nieprzewidzianych zdarzeń zagrażających życiu lub zdrowiu, w sposób wymagający podjęcia natychmiastowego, nie cierpiącego zwłoki działania.

W ocenie Sądu przy rozpatrywaniu tej sprawy, organ nie przekroczył granic swobodnego uznania, a decyzja odpowiada kryterium racjonalności w ramach swobody podjętej decyzji.

Przedstawiona w uzasadnieniu decyzji ocena stanu faktycznego prowadząca do kwestionowanego rozstrzygnięcia jest przekonująca, a organ odniósł się merytorycznie do podnoszonych zarzutów, w tym faktu udział lekarzy skarżącego w ratowaniu życia i zdrowia. Zasadnie ocenił, że pojazdy przeznaczone do realizacji umów w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej nie wymagają uprzywilejowania w ruchu drogowym oraz, że usługi transportu sanitarnego w podstawowej opiece zdrowotnej nie są usługami związanymi bezpośrednio z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego w przypadkach nagłych.

Sąd niepodzielając zarzutów skargi, uznał że organ odpowiednio wyważył interes skarżącego i interes społeczny, polegający na dążeniu do zapewnienia ochrony bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla wszystkich uczestników ruchu.

Sens uprzywilejowania w ruchu niektórych pojazdów polega na ułatwieniu możliwie szybkiego dotarcia do określonego miejsca pojazdom bezpośrednio biorącym udział w akcjach ratowniczych, z ratowaniem życia lub mienia albo w celu zmniejszenia skutków katastrofy. Skuteczność tego rozwiązania jest zachowana dopóty, dopóki liczba pojazdów uprzywilejowanych jest ograniczona do niezbędnego minimum. (wyr. NSA z 10 II 1998 r., II SA 1566/97, GS 1998, nr 5, s. 38).

Zdaniem Sądu, granice uznania administracyjnego jakie zostały wyznaczone w tego rodzaju sprawach przepisem art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym oraz przepisem ogólnym art. 7 k.p.a., to znaczy interesem wnioskodawcy i interesem społecznym nie zostały przez organ przekroczone, a kwestionowana decyzja nie nosi cech dowolności.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zgodnie z wymogiem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. wskazał bowiem na przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonująco uzasadnił.

Zaakceptowanie argumentacji przedstawionej w skardze prowadziłoby do wniosku, iż każdy lekarz prowadzący (w dowolnej formie organizacyjnej) praktykę lekarską może uzyskać uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu którym się porusza, gdyż jego obowiązkiem jest ratowanie życia i zdrowia ludzkiego.

Należy zauważyć, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie spraw rozpatrywanych na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym jest spójne i uznaje uzasadnioną odmowę uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów za zgodną z prawem i intencją ustawodawcy zmierzającą do ścisłego zawężenia kategorii pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.