Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 492/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 70 ust. 4
journal: Dz.U. 1991 nr 95 poz 425
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
article: par. 10 ust. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 113 poz 988
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2009r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]kwietnia 2009 r. nr SKO-[...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia w celu przygotowania zawodowego młodocianego pracownika 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza G. z dnia [...]marca 2009 r. nr [...]. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 492/09

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r., po rozpatrzeniu odwołania L. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania L. S. dofinansowania kosztów kształcenia w celu przygotowania zawodowego młodocianego pracownika – K. M.

W podstawie prawnej decyzji wskazano m.in. na art. 70 b ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004, Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w związku z § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. ( Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.).

Organ I instancji odmawiając przyznania L. S. A. G. dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika wskazał, że L. S. jako pracodawca, złożył w dniu [...] r. wniosek o przyznanie dofinansowania kosztów przygotowania zawodowego młodocianego pracownika K. M. Aby uzyskać dofinansowanie kosztów kształcenia pracodawca musi spełnić warunki, o których mowa w art. 70 b ust. 1 - 2, 5 - 7. Osoba ucząca młodocianego musi posiadać kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego, a młodociany pracownik powinien ukończyć naukę zawodu i zdać egzamin. Dofinansowanie jest przyznawane, na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od zakończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu. Do wniosku należy dołączyć kopię dokumentów potwierdzających posiadanie wymaganych kwalifikacji przez pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy, albo osobę zatrudnioną u pracodawcy, kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego, oraz kopię dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzającego ukończenie nauki zawodu i zdanie właściwego egzaminu.

L. S. przedstawił stosowne dokumenty, jednakże w ocenie organu I instancji nie spełnił on jednego z obligatoryjnych warunków określonych z art. 70 b ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z art. 70 b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty oraz § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, osoba ucząca młodocianego musi posiadać kwalifikacje wymagane od instruktorów praktycznej nauki zawodu.

Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny oraz świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać lub świadectwo dojrzałości liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego albo świadectwo dojrzałości liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, technikum kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać oraz sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego lub dyplomu ukończenia studiów wyższych na kierunku odpowiednim do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie.

Pracodawca wraz z wnioskiem przedłożył zaświadczenie ukończenia kursu pedagogicznego oraz świadectwa ukończenia technikum zawodowego.

L. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu wskazał, że spełnia wymogi obowiązujących przepisów albowiem ukończył technikum zawodowe, uzyskując tytuł zawodowy technik mechanik, ukończył kurs pedagogiczny i posiada wymaganą praktykę w zawodzie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., utrzymując zaskarżoną decyzję z mocy podniosło, że nakaz kwalifikacji uznanych za porównywalne z tytułem mistrza w zawodzie został ściśle określony w § 10 ust. 5 rozporządzenia i nie wymaga dokonania zabiegów interpretacyjnych. Analiza cytowanego przepisu wskazuje, że kwalifikacje zawodowe w postaci tytułu technika w zawodzie legitymującego się wyłącznie świadectwem ukończenia szkoły bez egzaminu dojrzałości, nie są wystarczające dla skutecznego ubiegania się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników. W ocenie SKO skarżący nie posiada wymaganych prawem kwalifikacji do kształcenia uczniów w swoim zakładzie pracy.

L. S. złożył skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 70 b ustawy z dnia 7 września 1991 r., o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 100, poz. 2572 ze zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r., w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278 ze zm.) a także § 10 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.). Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie skarżącego organ II instancji błędnie zinterpretował stanowiące podstawę przyznania przepisy. Skarżącą decyzję odmowną należy uznać za nie znajdującą odzwierciedlenia w materialnym prawie i oparte na dowolnej interpretacji przepisów prawa, która w konsekwencji prowadzi do pokrzywdzenia strony postępowania. Skarżący przytoczył treść § 10 ust. 2, 4, i 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 133, poz. 988 ze zm.) stwierdzając, że spełnia on kryteria określone przepisami. W szczególności ukończył technikum zawodowe, uzyskując tytuł zawodowy technik mechanik, ukończył kurs pedagogiczny i posiada wymaganą praktykę w zawodzie - pracował 17 lat w PHU P. T. na stanowisku mechanik samochodowy.

Uprawnienia skarżącego nie były kwestionowane ani przez Cech Rzemiosł Różnych, który zarejestrował umowę w celu przygotowania zawodowego, ani przez [...] Izbę Rzemiosła i Przedsiębiorczości, która wydała zaświadczenie o ukończeniu rzemieślniczej nauki zawodu. Skarżący podnosi także, że SKO w decyzji wskazało, że decyzję wydał Burmistrz G., podczas gdy w pierwszej instancji orzekał Kierownik Samorządowego Zespołu Ekonomiczno- Administracyjnego Szkół w G., który w żadnym fragmencie decyzji nie powołał się na upoważnienie Burmistrza do wydania w jego imieniu decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W ocenie SKO decyzja jest zgodna z prawem. Podniesiono, że przepis art. 107 § 1 K.p.a. jak i art. 268 a K.p.a. nie zawiera expresis verbis obowiązku zamieszczania w decyzji przy podpisie klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za zasadną.

Wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego przepis § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.) może wymagać zabiegów interpretacyjnych. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r. P 15/02 (OTK-A 2005 nr 1, poz. 4) wyraził pogląd, że wykładni przepisu – jako konstrukcji normy prawnej z tekstu aktu normatywnego – dokonuje się zawsze, nawet w sytuacjach pozornie nie budzących wątpliwości interpretacyjnych, a zasada clara non sunt interpretanda zamienia się w zasadę interpretatio cessat in claris (interpretację należy zakończyć gdy osiągnięto jej jednoznaczny rezultat). Trybunał podkreślił, że stosowanie prawa przez sądy lub inne organy musi zakładać stały, nieodłączy aspekt interpretacyjny.

W literaturze przedmiotu (L. Morawski: Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz, Toruń 2002 str. 64) podkreśla się, iż każdy tekst – niezależnie od stopnia jego jasności – wymaga interpretacji. "Przepis prima facie jasny może okazać się wątpliwy dopiero w następstwie wykładni. Dzieje się tak przede wszystkim z tego powodu, iż sens przepisów prawnych zależeć może nie tylko od kontekstu językowego, ale również od kontekstów systemowego i funkcjonalnego, które w wielu wypadkach ulegają dynamicznym zmianom. W efekcie przepis, którego sens do pewnego momentu nie budził wątpliwości może stać się wątpliwy wskutek wprowadzenia nowych przepisów lub radykalnej zmiany sytuacji społecznej czy ekonomicznej, mimo że jego brzmienie nie uległo żadnej zmianie".

Po tych uwagach ogólnych, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutu najdalej idącego, bo w przypadku jego uwzględnienia skutkującego nieważnością, wskazującego wydanie decyzji przez organ niewłaściwy. Wątpliwości skarżącego budzi fakt, że decyzję, jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydał Burmistrz G., podczas gdy decyzja jest podpisana przez Kierownika Samorządowego Zespołu Ekonomiczno – Administracyjnego Szkół w G.

Instytucja powierzenia kompetencji przewidziana jest przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, przepisami ustaw samorządowych jak również kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych mogą przewidywać przepisy szczególne.

Przepis art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego przewiduje, że organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w art. 39 ust. 1 i 2 wskazuje, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wójt może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w ust. 1, w imieniu wójta. Ustawa o samorządzie powiatowym przewiduje, że w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzję wydaje starosta, chyba że przepisy szczególne przewidują wydanie decyzji przez zarząd powiatu. Starosta może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1. Decyzje wydawane przez zarząd powiatu podpisuje starosta. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji (art. 38 ust. 1 i 2 ustawy). Ustawa z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590) również stanowi, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Marszałek województwa może upoważnić wicemarszałków pozostałych członków zarządu województwa, pracowników urzędu marszałkowskiego oraz kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1.

Przepisy te umożliwiają dekoncentrację uprawnień orzeczniczych na inne osoby niż osoby piastujące funkcję organów administracji. Upoważnienie musi być udzielone na piśmie i wskazywać rodzaj spraw, które pracownicy będą mogli wydawać z upoważnienia organu. Brak powołania się w decyzji na udzielone upoważnienie nie uzasadnia uchylenia decyzji, gdyż naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie stanowi także naruszenia przepisów o właściwości, (por. B. Adamiak, glosa do wyroku SN z dnia 11 października 1996 r. sygn. III ARN 8/96, OSP 1997 z. 10, poz. 190, wyrok NSA z 23 kwietnia 1996 r. SA/Po 1555/95, Lex nr 26767).

Inną natomiast instytucją jest upoważnienie udzielone przez radę gminy innym jednostkom organizacyjnym do wykonywania orzecznictwa administracyjnego (art. 39 ust. 4 u.s.g.).

Przepisy ustaw samorządowych należy traktować jako szczególne w stosunku do uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego i one są podstawą upoważnień do wydawania decyzji administracyjnych. Należy także zauważyć, że wskazane wyżej upoważnienia dotyczą wydawania decyzji administracyjnych, a nie ich podpisywania. Nie można w pełni obronić tezy, że podpisywanie decyzji administracyjnej jest równoznaczne z jej wydaniem. W ocenie Sądu wydawanie decyzji to pewien proces myślowy oparty o rozumowanie prawnicze i pewną metodologię, zakończony podpisaniem decyzji. Podpis jest jednym z niezbędnych składników decyzji wymienionym w art. 107 § 1 K.p.a.

Upoważnienie do wydania decyzji zawarte w aktach sprawy zatytułowane jest "pełnomocnictwo" a w podstawie prawnej powołano się na przepis art. 47 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi, że kierownicy jednostek organizacyjnych gminy nieposiadających osobowości prawnej działają jednoosobowo na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wójta. Przepis ten należy powiązać z art. 46 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wskazującym, że oświadczenia woli w imieniu gminy w zakresie zarządu mieniem składa jednoosobowo wójt albo działający na podstawie jego upoważnienia zastępca wójta samodzielnie albo wraz z inną upoważnioną przez wójta osobą. Tego rodzaju upoważnienie dotyczy głównie czynności gminy jako osoby prawnej w zakresie zarządu mieniem. Upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych zawierają wskazane wyżej przepisy ustaw samorządowych. Niewłaściwe jest także upoważnienie do podpisywania decyzji zamiast wydawania decyzji. W ocenie Sądu tego rodzaju uchybienia nie skutkują jednak uchyleniem decyzji. Podstawa materialna upoważnienia do wydawania decyzji zawarta jest w ustawie samorządowej i wola Burmistrza nie budzi w tym zakresie wątpliwości.

Dla określenia charakteru prawnego Samorządowego Zespołu Ekonomiczno – Administracyjnego Szkół w G. należało sięgnąć do uchwały Nr VIII/42/2003 Rady Miejskiej w Gniewkowie w sprawie utworzenia tego zespołu. Z uchwały tej wynika, że Samorządowy Zespół Ekonomiczno – Administracyjny Szkół w G. jest jednostką organizacyjną gminy realizującą zadania w zakresie prowadzenia szkół dla których Gmina G. jest organem prowadzącym. W rozumieniu przepisów ustawy o finansach publicznych Zespół jest jednostką budżetową, a Kierownika zespołu zatrudnia Burmistrz. Uregulowania te potwierdzają tezę o możliwości powierzenia mu wydawania decyzji administracyjnych na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym.

Decyzje administracyjne wydawane przez upoważnionego pracownika, w imieniu i na rachunek organu udzielającego upoważnienia, są uważane za decyzje tego organu, który ponosi za nie odpowiedzialność. Tym samym zarzut skarżącego o wydaniu decyzji administracyjnej przez niewłaściwy organ nie jest zasadny. Mimo podpisania decyzji przez Kierownika Samorządowego Zespołu Ekonomiczno – Administracyjnego Szkół w G. jest to decyzja Burmistrza G. i oznaczenie tego organu w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego prawa nie narusza.

Przechodząc do zagadnień merytorycznych należy dokonać interpretacji § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem). Pozostałe bowiem warunki dofinansowania nie są sporne.

Ustęp 4 i 5 § 10 stanowi o konieczności posiadania przygotowania pedagogicznego, co w sprawie także nie stanowi problemu spornego. Ust. 4 wskazuje na konieczność posiadania uprawnień mistrza w zawodzie a ust. 5 o sytuacjach równorzędnych z uprawnieniami mistrza. Są to:

- świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej,

- świadectwo ukończenia szkoły policealnej,

- dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej,

- dyplom ukończenia szkoły policealnej,

- i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać

- oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.

Następną sytuacją równorzędną jest uzyskanie świadectwa dojrzałości liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego.

Kolejną sytuacją przewidzianą w przepisach jest uzyskanie świadectwa dojrzałości liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, technikum kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego

Ostatnią sytuacją uprawniającą jest dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.

Skarżący przedstawił świadectwo ukończenia technikum zawodowego i uzyskał prawo używania tytułu technik mechanik o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych. W świadectwie napisano, że jest ono dokumentem stwierdzającym posiadanie średnich kwalifikacji zawodowych i średniego wykształcenia ogólnego w myśl zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 29 grudnia 1979 r. w sprawie organizacji średnich szkół zawodowych (Dz. Urzęd. Min. Oświaty i Wych. Nr 2 poz. 9 z 1980 r.). Ówcześnie obowiązująca ustawa z 15 lipca 1961 r. o rozwoju systemu oświaty i wychowania (Dz. U. Nr 32, poz. 160) do szkół średnich zaliczała licea ogólnokształcące, technika zawodowe, licea zawodowe (przemysłowe, ekonomiczne, pedagogiczne, artystyczne i innych specjalności (art. 16 ustawy). Technika zawodowe i licea zawodowe zapewniają przygotowanie do wykonywania funkcji technika lub równorzędnych oraz wykształcenie ogólne do podjęcia studiów wyższych (art. 18 ust. 2 ustawy)

W ocenie Sądu jest to sytuacja o jakiej mowa w § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia MENiS z 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, ponieważ ukończenie tego rodzaju szkoły należy traktować jako równorzędne z uzyskaniem świadectwa dojrzałości technikum. Przepis rozporządzenia mówi nie tylko o ukończeniu technikum, ale także i ukończeniu szkoły równorzędnej. Sytuacja w jakiej znalazł się skarżący pozwala na uznanie, że mamy do czynienia z sytuacją równorzędną ze świadectwem dojrzałości technikum. Od czasu gdy skarżący ukończył szkołę, czyli od 1982 r., ustawa o systemie oświaty nie tylko, że była kilkakrotnie nowelizowana, ale po tym czasie wydano dwie kolejne ustawy. Tymczasem rozporządzenie posługuje się nomenklaturą obecnej ustawy o systemie oświaty, która odbiega od nomenklatury ustawy z 1961 r. o rozwoju systemu oświaty i wychowania. Stąd też trudności ze znalezieniem wspólnych punktów odniesienia.

Nie musi zatem chodzić o taką samą szkołę, ale jak mówi rozporządzenie, a równorzędną szkołę. Skarżący posiadający tytuł technika w zawodzie nie może być gorzej traktowany niż osoby, które uzyskały świadectwo dojrzałości liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego. Art. 70 b ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) wskazuje na konieczność posiadania kwalifikacji zawodowych wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określonych w odrębnych przepisach. Przez kwalifikacje zawodowe należy rozumieć układy wiadomości i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań zawodowych wynikających z opisu zawodu (§ 1 pkt 3 rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych Dz. U. Nr 31, poz. 216). W ocenie Sądu skarżący posiadając tytuł technika mechanika w zakresie naprawy i eksploatacji pojazdów samochodowych oraz 15 letni staż pracy ma niezbędne kwalifikacje do prowadzenia szkolenia. Ustawodawca nie przewidział możliwości określenia w drodze rozporządzenia, poza kwalifikacjami, dodatkowych wymogów, których spełnienie byłoby konieczne do prowadzenia nauki zawodu.

Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

A. Klotz W. Czerwiński W. Jarzembski