Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1803/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono wykładni wyroku

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosków A. Z. F. s. A. oraz A. F. s. E. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2019 r. sygn. akt II OSK 1803/19 w sprawie ze skargi kasacyjnej D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 października 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 857/18 w sprawie ze skarg A. Z. F. s. A., A. F. s. E., A. K. i D. G. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015 r. nr XII/183/2015 w przedmiocie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki" postanawia: odmówić wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1803/19, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 857/18, którym oddalone zostały skargi A. Z. F. s. A., A. F. s. E., A. K. i D. G. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015 r., nr XII/183/2015 w przedmiocie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki", uchylił zaskarżony wyrok w części oraz stwierdził nieważność § 4 ust. 1 pkt 3 oraz § 8 ust. 1 zaskarżonej uchwały i oddalił skargę kasacyjną w pozostałej części, a także orzekł o kosztach postępowania.

Uczestnicy postępowania A. Z. F. i A. F. złożyli wnioski o wykładnię tego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w obu przypadkach wskazując, że wyrok ten jest niezgodny z prawem oraz niezrozumiały i zachodzą poważne wątpliwości co do jego treści w części motywującej podjęte rozstrzygnięcie.

A. Z. F. wyraził wątpliwość "jak można wykonać wyrok oraz zaskarżoną uchwałę skoro droga publiczna - ul. [...] w [...] nie istnieje".

Z kolei we wniosku A. F. podniesione zostały następujące kwestie:

"1. czy Sąd wyrokiem zaakceptował (oddalił w tym zakresie żądanie stwierdzenia nieważności), że zgodnie z zaskarżoną uchwałą Rada Miasta Zakopane dopuszcza prześladowanie dzieci poprzez zakaz prowadzenia placów zabaw, czy też Sąd uchylił uchwałę w zakresie, w którym przewiduje ona prześladowanie dzieci, czy dzieci mogą być prześladowane?;

2. czy Sąd wyrokiem zaakceptował (oddalił w tym zakresie żądanie stwierdzenia nieważności), że zgodnie z zaskarżoną uchwałą Rada Miasta Zakopane dopuszcza prześladowanie niepełnosprawnych poprzez zakaz wykonywania podjazdów dla niepełnosprawnych, w tym podjazdu do wejścia głównego do Hotelu [...] przy ul. [...] w [...], czy też Sąd uchylił uchwałę w zakresie, w którym przewiduje ona prześladowanie niepełnosprawnych, czy niepełnosprawni mogą być prześladowani?;

3. czy Sąd wyrokiem zaakceptował (oddalił w tym zakresie żądanie stwierdzenia nieważności), że zgodnie z zaskarżoną uchwałą Rada Miasta Zakopane dopuszcza prześladowanie ludzi przez strażników miejskich nierówno ich traktując (art. 32 Konstytucji RP)?".

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wnioski o wykładnię orzeczenia zważył, co następuje:

Wnioski nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; powoływanej dalej jako P.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W orzecznictwie ukształtowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni wyroku (sentencji i uzasadnienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest niejasna i z tego powodu może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, sposobu jego wykonania oraz zakresu powagi rzeczy osądzonej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 22/15, LEX nr 1628848). Wykładnia wyroku nie może prowadzić ani do nowego rozstrzygnięcia, ani do uzupełnienia rozstrzygnięcia poprzez przytoczenie nowej argumentacji, poszerzenia dotychczasowych motywów lub modyfikacji pierwotnego poglądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 662/09, LEX nr 1461312).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść uzasadnienia wyroku z dnia 5 września 2019 r., częściowo uwzględniającego skargę kasacyjną, jest jasna, nie nastręcza trudności w prawidłowym odczytaniu stanowiska i poglądu sądu w omawianych kwestiach, stąd wbrew twierdzeniom zawartym w obu wnioskach, nie zachodzi potrzeba rozstrzygania wątpliwości co do treści uzasadnienia. Zupełnie oddzielnym zagadnieniem jest, czy autorzy wniosków podzielają przedstawioną przez sąd argumentację, wyrażoną w tej konkretnej sprawie w granicach zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.

Nawiązując do tej ostatniej uwagi podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na treść art. 183 § 1 P.p.s.a. związany jest zarzutami skargi kasacyjnej. To one wyznaczają zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zaś zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który - w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji - nie rozstrzyga nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Dlatego też w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 września 2019 r., ograniczając się do podstaw wniesionej przez D. G. skargi kasacyjnej, wypowiedział się w zakresie naruszenia prawa, do jakiego doszło przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny w sposób nie nasuwający wątpliwości wskazał, z jakich powodów zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności § 4 ust. 1 pkt 3 oraz § 8 ust. 1 zaskarżonej uchwały oraz z jakich przyczyn nie uznano zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Jak zaś wynika z uzasadnienia wyroku, badaniem i oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego nie były objęte okoliczności powołane przez uczestników postępowania, wnioskujących o dokonanie wykładni wyroku.

Mając powyższe na uwadze, skoro nie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia zgłoszonych wątpliwości Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.