Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SAB/Lu 4/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 § 2, art. 52 § 1 i § 2, art. 53 § 2b, art. 57 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] I SAB/Lu 4/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 sierpnia do 31 grudnia 2013 r. postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 marca 2020 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r., dodatkowo zarzucił bezczynność tego organu "w okresie od dnia zaskarżenia decyzji tj. od 12.11.2015 do dnia 2.03.2020;" oraz "przewlekłość postępowania, w tym bardziej, że w w/w okresie SKO BP nie wykonało jakichkolwiek czynności w sprawie, w skarżonej decyzji nie przedstawiło jakichkoleik powodów tak długiego okresu bezczynności."

W związku z treścią ww. pisma, zarządzeniem z dnia 21 maja 2020 r. zarządzono rozdzielenie spraw i zarejestrowanie sprawy niniejszej jako skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 sierpnia do 31 grudnia 2013 r. pod sygn. akt I SAB/Lu 4/20. Zarządzeniami z 21 i 28 maja 2020 r. skrżacego wezwano do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskaznie numeru PESEL, sprecyzowanie zarzutu dotyczącego przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ oraz wskazania czy został wyczerpany tryb określony w art. 141 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej - Ordynacja podatkowa), a także do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi wraz ze stosownymi pouczeniami zostały doręczone skarżącemu w dniu 17 czerwca 2020 r. (potwierdzenie odbioru k. 32). Mimo upływu zakreślonego terminu wskazne w wezwniach braki skargi nie zostały uzupełnione.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 52 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej - p.p.s.a.) a także, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę sygn. akt II OPS 5/19, zgodnie z którą wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie sędziów podejmujących uchwałę bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) trwa tak długo jak długo toczy się postępowanie i nie wydano decyzji w sprawie. Zatem wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) organu po wydaniu decyzji ostatecznej jest niedopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie ninijszej jest skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 sierpnia do 31 grudnia 2013 r.

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie zaś do art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia.

Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że prawidłowe wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Z kolei art. 57 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wspomniane wyżej podstawowe wymagania przewidziane dla pisma zostały określone w art. 46 p.p.s.a., w którym wskazano m.in. że w przypadku gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku (art. 46 § 2 p.p.s.a., który stanowi, pkt 1 lit. b). Dodatkowo wymaganiem szczególnym odnoszącym się wyłącznie do skargi jest określenie w jej treści naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W stosunku do skargi skutkiem nieuzupełnienia w terminie braków formalnych jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Natomaist w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a).

Odnosząc przytoczone regulacje do stanu faktycznego sprawy niniejszej wskazać należy, że wezwania do uzupełnienia braków skargi wraz z przewidzianymi prawem pouczeniami, zostały skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 17 czerwca 2020 r., a zatem przewidziany prawem termin do ich uzupełnienia upłynął z dniem 24 czerwca 2020 r. W tym terminie dostrzeżone braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, nie został również uiszczony należny wpis.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.