Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 359/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 17pkt. 1, pkt.2, pkt 3, pkt 4, pkt 5, pkt. 6 "c", pkt 8, pkt 9, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7 ust 1 i ust. 2  pkt 5
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: § 10 ust. 1, § 12 pkt 6, pkt 9, pkt 10, pkt 13, pkt 14
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Jaśniewicz WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu sprawy ze skargi E.P., J.P., I.R., U.D. i W.D. na uchwałę Rady Miasta Puszczykowa z dnia 06 października 2010 r. nr 323/10/V w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę WSA/wyr.1-sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Pismem sporządzonym 23 grudnia 2010 r. E.P., J.P., I.R., U.D. i W.D. - działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej usg) oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) - wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta Puszczykowa z dnia 6 października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej - etap B. (dalej uchwała Rady Miasta; Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2010 r., Nr 248, poz. 4583 ). Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 17 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80 , poz. 717 ze zm., dalej upzp, albo ustawa) w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 października 2010 r.),

-art. 17 pkt. 9 ustawy,

- art. 3 ust. 1 ustawy,

- § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826).

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący, w myśl art. 147 § 1 ppsa, wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Puszczykowa oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę wskazano, iż Rada Miasta Puszczykowa w dniu 6 października 2010 r. nr 323/10A/ podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej -etap B. Skarżący wyjaśnili, że pismem z dnia 26 października 2010 r. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w imieniu własnym wraz z innymi mieszkańcami wezwali Radę Miasta w Puszczykowie do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Na powyższe wezwanie skarżący nie otrzymali jednak odpowiedzi.

W dalszej kolejności skarżący wskazali, że swojego interesu prawnego w kwestionowaniu przedmiotowej uchwały upatrują w fakcie, iż są oni właścicielami nieruchomości (ul. Słoneczna w Puszczykowie) położonych bezpośrednio przy terenie objętym przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan zagospodarowania przestrzennego między innymi ustanowił przeznaczenie terenów dla celów rekreacyjno-wypoczynkowych (US). Rada Miasta w § 12 uchwały ustaliła szczegółowe parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania przestrzennego na terenie oznaczonym jako US, dopuszczając między innymi lokalizację budynków, kortów tenisowych i trybun związanych z obiektami sportu i rekreacji (§12 pkt 1 a). Zauważono, że zaskarżona uchwała dopuszcza lokalizację plenerowych urządzeń sportowo-rekreacyjnych, boisk sportowych i urządzeń do gier, urządzeń służących utrzymaniu porządku, placów zabaw, małej architektury, scen do występów plenerowych, ścian wspinaczkowych, tablic z wynikami, placów zabaw, pomników, przekryć kortów tenisowych o wysokości nie większej niż 11,0 m (§ 12 pkt 2 lit. g, h). W ocenie skarżących, nie może budzić najmniejszych wątpliwości, że takie przeznaczenie terenu w planie zagospodarowania przestrzennego będzie oddziaływało na prawo właścicieli, mieszkających bezpośrednio przy tymże terenie. Podkreślono, że korzystanie z terenu rekreacyjno-sportowego w formie jakiej dopuszcza plan zagospodarowania przestrzennego, w świetle zasad doświadczenia życiowego, będzie powodowało zwiększenie uciążliwości w korzystaniu przez skarżących z ich nieruchomości. W dalszej kolejności podniesiono, że wspomniane pogorszenie sytuacji prawnej skarżących będzie związane ze znacznym hałasem spowodowanym przez masowe korzystanie z obiektów sportowych położonych na tym terenie, kibiców zasiadujących na trybunach, zwiększonym ruchem samochodowym, a co za tym idzie również zwiększonym zanieczyszczeniem powietrza. W ocenie skarżących, takie przeznaczenie terenu (US) będzie skutkowało oddziaływaniem na nieruchomości skarżących, które określa się jako immisje (art. 144 k.c). Nadto, jak zauważono, korzystanie z terenu US będzie z pewnością powodowało powstanie wstrząsów, fal elektromagnetycznych (doping kibiców), przenikanie różnych pyłów, nieprzyjemnych zapachów. W konsekwencji, w ocenie skarżących, powstaną również immisje niematerialne, które oddziałują na psychikę właściciela, w szczególności na jego poczucie spokojnego korzystania z nieruchomości, w szczególności prawa do niezakłóconego hałasem wypoczynku, do bezpiecznego korzystania z nieruchomości, czy wreszcie na poczucie jego estetyki. Konstatując stwierdzono, że komfort życia skarżących ulegnie znacznemu pogorszeniu a nie tylko nieistotnej zmianie mieszczącej się w dopuszczonych przez system prawa ograniczeniach prawa własności. Wszystkie te okoliczności powodują zakłócenie normalnego korzystanie z prawa własności zgodnie ze społecznym przeznaczeniem tegoż prawa, przy uwzględnieniu funkcji mieszkalnej nieruchomości, co gwarantuje skarżącym art. 6 ust. 2 ustawy, art. 140 k.c, art. 144 k.c, a także art. 64 ust. 1, 2 Konstytucji RP. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyznacza bowiem granice wykonywania prawa własności. Podkreślono, że źródłem interesu prawnego skarżących, który został naruszony uchwałą, są przepisy prawa materialnego dotyczące prawa własności. Jak zauważono, treść prawa własności określa art. 140 k.c, który stanowi, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Szczególną ochronę tego prawa zapewniają przepisy Konstytucji RP, stanowiąc, iż każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia (art. 64 ust. 1). Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP).

W ocenie skarżących, powyższe wywody prowadzą do jednoznacznego wniosku, że ich interes posiada charakter bezpośredni, konkretny, realny, a zatem jest to interes prawny w rozumieniu art. 101 usg, a nie tylko interes faktyczny. Jak podniesiono, w orzecznictwie wskazuje się, że interes właściciela (użytkownika wieczystego) działki położonej na obszarze objętym planem znajduje ochronę już choćby w przepisach kodeksu cywilnego, a jeżeli tak, to interes ten przybiera postać interesu prawnego, co oznacza, że jego naruszenie ustaleniami planu daje właścicielowi czy użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przymiot strony w postępowaniu toczonym przez sądem administracyjnym w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Z naruszeniem zaś interesu prawnego ustaleniami planu miejscowego mamy do czynienia zarówno wtedy, gdy przeznaczenie nieruchomości ulega zmianie jak również wtedy gdy rada gminy, wbrew żądaniom właściciela (użytkownika wieczystego) nie zmienia przeznaczenia nieruchomości. Ten, jak podnieśli skarżący, ma bowiem prawo oczekiwać, że w wyniku zmiany planu dojdzie do uwzględnienia jego żądań (wyeliminowania czy zmniejszenia ograniczeń w wykonywaniu prawa własności), a nawet gdyby przyjąć, że samo pozostawienie działki w dotychczasowym przeznaczeniu samo przez się nie narusza interesu prawnego właściciela czy użytkownika wieczystego nieruchomości to i tak do naruszenia tego interesu z reguły dochodzi, ze względu na zmiany przeznaczenia innych gruntów (wyrok NSA z dnia 15 maja 2009 r., II OSK 1771/08).

Zdaniem skarżących, przy uchwalaniu planu doszło do naruszenia art. 17 pkt 8 upzp. Zgodne z tym przepisem wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, występuje o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw środowiska lub upoważnionej przez niego osoby, a w przypadku pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Tymczasem, jak wskazano, Rada Miasta, podejmując uchwałę, decydowała o terenie, co do którego stan prawny i faktyczny był niejasny. Treść wpisu w ewidencji, dotyczącego działki numer [...], a konkretnie jej części o powierzchni 0.89.08 ha, graniczącej z nieruchomościami skarżących, była niezgodna z danymi wynikającymi z uproszczonego planu urządzenia lasów i ze stanem faktycznym. Ta część działki nie stanowiła bowiem roli lecz las. Podniesiono, że pismami z dnia 6.06.2009 r. i 12.06.2009 r. mieszkańcy ulicy Słonecznej zwrócili się do Starostwa Powiatowego w Poznaniu o zaktualizowanie danych w ewidencji gruntów dotyczących działki numer [...]. Jednakże pomimo trwającego postępowania i braku decyzji Starosty Poznańskiego, Rada Miasta wydała zaskarżoną uchwałę. Dopiero po jej wydaniu decyzją z dnia [...].10.2010 r. Starosta Poznański wprowadził w operacie ewidencji gruntów i budynków zmianę użytku dla działki numer [...], w ten sposób, że w miejsce części użytku "grunty orne" wpisano użytek "grunty zadrzewione i zakrzewione "Lz-RVI".

Skarżący podkreślili, że drzewostan ten stanowi las ochronny położony w odległości 10 km od granicy administracyjnej miasta Poznania oraz stanowi otulinę dla gruntów leśnych położonych we wschodniej części planu, będących własnością Wielkopolskiego Parku Narodowego, określonej jako Natura 2000. W ocenie strony skarżącej, nie można też zgodzić się z twierdzeniem organu, że teren ten zachowuje leśny charakter. Zauważono, że w sposób wyraźny przeczy temu zapis § 12 uchwały, dopuszczający lokalizację obiektów sportowych. W ocenie skarżących, zlokalizowanie na omawianym terenie urządzeń i sieci infrastruktury technicznej skutkować będzie zmianą przeznaczenia tych gruntów na cele nieleśne. Zauważono, że w tym kontekście należy wskazać na treść § 5 pkt 1 lit. i uchwały, który nakazuje ochronę istniejących drzew, a w przypadku ich kolizji z infrastrukturą lub planowaną zabudową, przesadzanie lub wprowadzenie nowych nasadzeń na terenach objętych planem.

Podkreślono nadto, że w sporządzonej Prognozie Oddziaływania na Środowisko stwierdza się o obowiązku wprowadzania nowych nasadzeń w przypadku kolizji planowanych inwestycji z zadrzewieniami (s. 37). W ocenie skarżących oznacza to, że w powyższym dokumencie brano pod uwagę jedynie zadrzewienie terenu a nie grunt leśny. W opinii skarżących, nie ma możliwości zagospodarowania terenu oznaczonego w uchwale jako US w takim zakresie i w takich granicach jakie określono w uchwale. Realizacja postanowień planu musi bowiem skutkować wycięciem nie tylko pojedynczych drzew, ale również lasu znajdującego się na działce numer [...]. Tymczasem, jak zauważono, w orzecznictwie stwierdza się, że brak wymaganej zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele inne niż rolnicze skutkuje naruszeniem procedury uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie, co w konsekwencji stanowi przesłankę uznania go za nieważny (wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., II OSK 1900/08, Wspólnota 2009, nr 23, poz. 39).

W ocenie skarżących, doszło również do naruszenia art. 17 pkt 9 upzp, stanowiącego o obowiązku wprowadzenia uzgodnień w planie zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, z powołaniem się na literaturę przedmiotu, że w przypadku uzgodnienia, pozytywne stanowisko organu jest warunkiem uchwalenia w danej postaci aktu planistycznego. Zauważono, że § 6 uchwały nie jest zgodny z warunkami uzgodnienia przedstawionymi w postanowieniu z dnia [...] lutego 2010 r. przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W planie został bowiem ujęty tylko jeden z trzech warunków uzgodnienia. Pominięto warunki dotyczące prowadzenia inwestycji na terenie obszarów wpisanych do rejestru zabytków i przy pracach przy obiektach objętych w gminnej ewidencji zabytków.

Zdaniem skarżących, niezgodny z prawem jest też zapis § 5 pkt 1 lit. a uchwały, ustalający poziom hałasu dla terenu US, jak dla terenu rekreacyjno-wypoczynkowego, skoro tereny te graniczą bezpośrednio z zabudową mieszkaniową. W świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i dołączonego załącznika (Dz. U. Nr 120, poz. 826), dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszcza się mniejsze poziomy hałasu, niż dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych. Uprawniona jest zatem teza, że skoro teren oznaczony jako US graniczy bezpośrednio z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, w tym z nieruchomością skarżących, to nakaz uwzględnienia interesu indywidualnego wymaga zastosowania niższych dopuszczalnych właściwymi przepisami prawa norm hałasu.

W ocenie skarżących, Rada Miasta Puszczykowa, uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego nadużyła tzw. władztwa pianistycznego. Uzasadniając wprowadzenie przedmiotowego planu, organ wskazał między innymi, że plan pozwala na zachowanie zasady obsłużenia zabudowy elementami infrastruktury technicznej. Plan pozwala na zachowanie i kontynuację harmonijnej kompozycji urbanistycznej odpowiadającej idei zrównoważonego rozwoju i nie wpływającej negatywnie na środowisko orz krajobraz. W opinii skarżących, Rada Miasta Puszczykowa nie podała jakichkolwiek racjonalnych przesłanek wykazujących istnienie interesu publicznego przeważającego nad interesem indywidualnym (ochrona prawa własności) osób mieszkających tuż obok terenu oznaczonego jako US. Rada nie wskazała też argumentów przemawiających za rozbudową w przyszłości w tak znacznych rozmiarach infrastruktury sportowej w stosunku do obecnie istniejącego obiektu sportowego. Nie wskazano w szczególności motywów, założeń, celów takiego przeznaczenia terenu. Również nie przedstawiono obiektywnej analizy potwierdzającej, że interes ogólny lokalnej społeczności w zakresie zaspokojenia potrzeb rekreacyjno-sportowych w aktualnych warunkach nie może być realizowany w odpowiednim stopniu i że w konsekwencji za wprowadzeniem zmian w tym przedmiocie przemawia istotny interes publiczny.

Podkreślono, że teren US graniczy bezpośrednio z Wielkopolskim Parkiem Narodowym (tzw. Natura 2000) i rozbudowa boiska, trybun w takim miejscu nie jest optymalnym rozwiązaniem z punktu widzenia ochrony i właściwego korzystania ze środowiska. Nie oznacza to, zdaniem skarżących, że na przedmiotowym terenie nie mogłaby powstać jakakolwiek infrastruktura służąca rekreacji i wypoczynkowi społeczeństwa; za takowe nie sposób jednak uznać budowy trybun, kortów tenisowych, powiększenia boisk itp. W ocenie skarżących, rada gminy nie wyważyła w prawidłowy sposób proporcji pomiędzy zachowaniem - w możliwie najszerszym zakresie - leśnego charakteru terenu przylegającego bezpośrednio do tzw. Natury 2000 (właściwości przyrodniczych, zachowanie krajobrazu) a potrzebami rekreacyjno-sportowymi społeczeństwa oraz interesem okolicznych mieszkańców. Plan zagospodarowania przestrzennego, pomimo zgody właściwych organów w zakresie ochrony środowiska, w istocie rzeczy prowadzi do faktycznej zmiany terenu przylegającego do obszaru leśnego (Natura 2000) i wpływa tym samym negatywnie również na charakter i krajobraz terenu Natura 2000.

Skarżący podkreślili, że nie mieli możliwości przedstawienia swoich racji z uwagi na wprowadzenie ich w błąd w toku procedowania przez organ samorządowy. Wyjaśniono przy tym, że w początkowej fazie procesu planistycznego skarżący jak i inni mieszkańcy Puszczykowa wielokrotnie protestowali przeciwko proponowanej zmianie przeznaczenia terenu na działce numer [...]. Podniesiono, że podczas posiedzenia Komisji Budżetu i Rozwoju Miasta w dniu 12.10.2009 r. Burmistrz Miasta Puszczykowa poinformowała obecnych na tym posiedzeniu mieszkańców, iż z uwagi na brak społecznej zgody, odstępuje od dalszego procesu planistycznego. Mieszkańcy uznali zatem, iż organ władzy samorządowej odstąpił od działań zmierzających do zmiany przeznaczenia tego terenu i ich argumenty zostały uwzględnione. Jednakże, jak podniesiono w skardze, pomimo publicznej deklaracji organ samorządowy kontynuował procedurę planistyczną, o czym nie powiadomił mieszkańców.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Puszczykowa wniosła o oddalenie, względnie odrzucenie skargi. Wskazano, iż skarżący podnoszą, że w związku z podjętą uchwałą komfort życia mieszkańców ulegnie tak znaczącemu pogorszeniu, że stanowić to będzie zakłócenie normalnego korzystania z prawa własności. Powołano się przy tym na art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Twierdzenia te, w ocenie Rady Miasta Puszczykowa, uznać należy uznać za niezasadne. Choć zmiana planu zagospodarowania przestrzennego może prowadzić do naruszenia prawa własności, to w przypadku skarżących nie ma to miejsca. Nie można bowiem z samego faktu zmiany zagospodarowania sąsiednich gruntów wnioskować naruszenia prawa własności. Przede wszystkim, jak zauważono, zmiana planu zagospodarowania przestrzennego sąsiednich nieruchomości nie może być utożsamiana z brakiem możliwości korzystania z innych gruntów. Przeznaczenie terenów dla celów rekreacyjno-wypoczynkowych nie uniemożliwia, jak wskazano, zamieszkiwania terenów sąsiednich, w związku z tym nie narusza w żaden sposób prawa własności. Podkreślono, że przed zamianą planu zagospodarowania przestrzennego na przedmiotowym terenie również znajdował się obiekt sportowy. W związku z czym nie można przyjąć, aby doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących, a zatem nie została spełniona niezbędna przesłanka uprawniająca do skargi (art. 101 usg). Podkreślono, że plan zagospodarowania przestrzennego ma na celu zachowanie i doprecyzowanie istniejącego i spójnego układu funkcjonalno-przestrzennego (pkt 3 Uzasadnienia do Uchwały Nr 323/10A/ Rady Miasta Puszczykowa z dnia 6 października 2010 r.). Wskazano, że teren będący źródłem sporu, wcześniej również przeznaczony był pod zabudowę rekreacyjno-wypoczynkową; zmiany mają na celu jedynie doprecyzowanie warunków jego zagospodarowania, między innymi poprzez zagwarantowanie istnienia strefy zieleni izolacyjnej. Strefa ta ma na celu ochronę mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Jak podkreślono, ponieważ wcześniej na spornym gruncie znajdował się również obiekt sportowy, trudno znaleźć uzasadnienie dla poszukiwania nowego terenu, który mógłby pełnić tę funkcję, czego domagają się skarżący.

W ocenie organu, twierdzenie jakoby zmiana planu wymagała uzgodnienia określonego w art. 17 pkt 8 upzp, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeznaczenie terenu leśnego nie uległo zmianie. Ponadto, jak zauważono, decyzja Starosty Poznańskiego, na którą powołują się skarżący, nie ma w rzeczywistości wpływu na postępowanie dotyczące planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją tą wprowadzono bowiem jedynie Grunty zadrzewione i zakrzewione "Lz-RVI". Zgodnie z ust. 2 pkt. 1 i 2 załącznika nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), grunty zadrzewione i zakrzewione nie są lasami, co oznacza, że nie muszą one być objęte uzgodnieniami z art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nawiązując do argumentacji skargi organ wskazał też, że limit głośności ustala się dla każdego terenu osobno, a limity przewidziane dla nieruchomości sąsiednich pozostają bez zmian. Wyższe normy na gruncie sąsiednim nie oznaczają, że przekroczone zostaną normy na innych posesjach. W związku z tym twierdzenie, iż naruszono Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) jest błędne. Ponadto uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gwarantuje istnienie strefy zieleni izolacyjnej, która oddzielać ma tereny rekreacyjno-wypoczynkowe od zabudowań mieszkaniowych, co pozytywnie wpływa na redukcję hałasu.

W dalszej kolejności wskazano, że zarzut naruszenia art. 17 pkt 9 upzp również jest bezpodstawny. Przede wszystkim, przepis ten nie mówi o obowiązku wprowadzenia uzgodnień do planu zagospodarowania, a jedynie zmian wynikających z uzgodnień. Na przedmiotowym terenie nie znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków, w związku z czym nie było potrzeby wpisywania uzgodnień ich dotyczących.

Rada Miasta Puszczykowa stanęła na stanowisku, że nie doszło również do naruszenia art. 3 ust. 1upzp, ponieważ przepis ten określa jedynie zakres zadań gminy, z których to gmina wywiązała się, uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe ustalenia, w opinii organu, skłaniają do stwierdzenia, że skarżący nie mają interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały. Uzasadniając jego istnienie powołali się jedynie na rzekomy interes faktyczny. Ponadto, jak zauważono, nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, ani tym bardziej do istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, co jest warunkiem do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy (art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Pismem z dnia 29 czerwca 2011 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Poznaniu zgłosił swój udział w sprawie sygn. IV SA/Po 48/11 ze skargi na uchwałę 323/107V Rady Miasta Puszczykowo z dnia 6 października 2010r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic : Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej-Etap B (Dz. Urz. woj. wielkopolskiego z 2010r., Nr 248, poz. 4583) oraz wyraził swoje stanowisko w tej sprawie (k. 146). Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, z powodu naruszenia procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepisu art. 17 pkt 8 od dnia 21 października 2010 i art. 17 pkt. 6 "c" upzp w zw. z art. 7 ust 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. jedn. Dz. U. z 2004r., nr 121. poz. 1266 ze zm.) oraz w zw. z art. 28 ust. 1 upzp, z powodu nieuzyskania w formie decyzji administracyjnej zgody Marszałka Województwa Wielkopolskiego na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne - części działki o numerze ewidencyjnym [...], z której obszar o powierzchni 1.20 ha stanowi grunt leśny.

Uzasadniając swoje stanowisko Prokurator wskazał, iż treść uchwały nie wymienia numerów geodezyjnych działek nią objętych, natomiast analiza mapy załączonej do uchwały oraz równoległa analiza wypisu z rejestru gruntu Starostwa Poznańskiego (k-166), na którym przedstawiono teren objęty uchwałą z oznaczeniem numerów geodezyjnych działek, wskazuje na to, że teren objęty uchwałą graniczy z działkami skarżących oraz obejmuje między innymi działkę o numerze geodezyjnym: [...] i graniczącą z nią działkę Nr [...]. Obie działki ujęte natomiast zostały na mapie planu jako teren oznaczony symbolem "US" - teren zabudowy usługowej - usługi sportu i rekreacji i pod tym symbolem opisano je w treści planu. W dalszej kolejności Prokurator zauważył, że działka nr [...] w ewidencji gruntów i budynków opisana została jako teren o powierzchni łącznej 1.5790 ha obejmująca użytki:

a) inne tereny : (Bi) o pow. 0.6020 ha zabudowane

b) lasy : Ls o pow.: 0.0862 ha

c) grunty orne : RVI o pow. 0,8908 ha.

Przedstawiony sądowi wydruk mapy tego terenu z bazy danych Starostwa Powiatowego w Poznaniu, Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i kartograficznej (k. 128 akt sądowych) obrazujący granice działki nr [...], przedstawiony został bez konturów oddzielających powierzchnie użytków o różnym przeznaczeniu, znajdujących się w granicach tej działki. Przedstawia jedynie przebieg granicy użytku oznaczonego w ewidencji jako Las (Ls), teren W.P.N. Prokurator podkreślił, że cała korespondencja prowadzona z organami opiniującymi i uzgadniającymi a dotycząca terenu objętego granicami planu, w części dotyczącej terenów leśnych, dotyczyła w istocie tej części działki nr [...], która w momencie uchwalania planu od daty podjęcia procedury do daty jej zakończenia była i jest ujawniona w ewidencji gruntów i budynków jako teren leśny : "Ls" o powierzchni 0,0862 ha. W ocenie Prokuratora pominięto natomiast w korespondencji z tymi organami - fakt objęcia planowaną zabudową usługową - części działki oznaczonej w ewidencji jako grunty orne RVI o powierzchni 0,8908 ha oraz inne tereny zabudowane (Bi) o pow. 0,6020 ha, które do 2006 roku były terenem leśnym. Prokurator podkreślił, że stan faktyczny działki nr [...], w sposób jednoznaczny wskazuje na to, że większa jej część jest porośnięta roślinnością leśną i to w taki sposób, że stanowi zwarty kompleks z użytkiem wchodzącym w skład tej działki oznaczonym w ewidencji jako teren leśny "Ls".

W dalszej kolejności zauważono, że w uchwale nr 81/07A/ Rady Miasta Puszczykowa z dnia 19 grudnia 2007 roku o przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu w treści przepisu § 1 przewidziano sporządzenie planu w dwóch etapach przy czym "Etap B" miał objąć teren działek nr geodezyjny [...] i [...]. Pominięto natomiast w treści tej uchwały - wskazanie numeracji działek [...] i [...]. Teren ten opisano jako teren "istniejących boisk, urządzeń sportowych i domków MOSiR-u oraz tereny WPN w przedłużeniu ulicy Kościelnej".

Prokurator zauważył też, że w załączniku do wywołującej procedurę uchwały "analizy zasadności sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" wskazano, że dla części tego terenu obowiązywały uchwalone w latach 2001 i 2004r." plany, które obejmowały teren: ulicy Poznańskiej i ul. Kościelnej oraz teren: oznaczony w uchwałach jako strefa usług sportu, turystyki i rekreacji "CENTRUM 2" przy ul. Kościelnej. W ocenie Prokuratora: "Reguły legislacji w tej sytuacji wymagały podkreślenia, że z uwagi na fakt obowiązujących dla części tego terenu uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, procedura zmierzała do ich zmiany w określonym zakresie bądź ich uchylenia w całości, co winno znaleźć następnie odzwierciedlenie w treści zaskarżonej uchwały."

W dalszej kolejności Prokurator przedstawił "analizę dokumentacji dotyczącej działki nr [...] od 1997 r." (k-154). Wskazano, że teren objęty obowiązującą obecnie uchwałą objęty był również uchwalą Nr 229/01/III Rady Miasta Puszczykowa z dnia 19 listopada 2001r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów usług oświaty, kultury, administracji, sportu, turystyki i rekreacji oraz terenów zabudowy mieszkaniowej w Puszczykowie w rejonie ulic: Wysokiej, Podgórnej, ks. Posadzego, Poznańskiej i Kościelnej opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego Nr 147, poz. 3049. Również w tej uchwale – jak zauważył Prokurator - teren podzielono na teren "CENTRUM 1" i teren "CENTRUM 2" obejmujący działki o numerze ewidencyjnym : [...],[...].[...],[...] i [...] (§ 2 ust. 2 uchwały). Szczegółowe ustalenia dla terenu oznaczonego jako "CENTRUM 2" (z działkami nr [...]) wprowadzono zapisami treści § 4 ust. 2, § 11 ust. 4 ze wskazaniem, że uchwała zmienia przeznaczenie części działek : [...] i [...] na : cele zabudowy mieszkaniowej, komunikacji, usługi sportu, turystyki i rekreacji z usługami towarzyszącymi ( zapisy § 11 ust. 4 pkt. 3 do 6). Ustalenia w zakresie zabudowy zamieszczono wtedy w treści § 12 ust. 8 i kolejnych. W treści zapisów końcowych tej uchwały : § 17 ust. 1 i 2 podkreślono, że w ramach tej procedury konieczne było uzyskanie przez organ planistyczny zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne i nierolnicze gruntu leśnego - lasu ochronnego o powierzchni 5100 m2 na działce nr ewidencyjny [...]. Zgoda uzyskana została na podstawie decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...].08.2000r. Nr [...] (k.187).

W dalszej kolejności Prokurator wskazał, że kolejny zapis przepisów końcowych przywoływanej uchwały: treść § 17 ust. 2, informował o tym, że teren działki nr ew. [...] objęty jest uproszczonym planem urządzenia lasu, obowiązującym od dnia 1.01.1997r. do 31.12.2006r. Z tego powodu dla pozostałej części działki [...], nieobjętej zgodą na zmianę przeznaczenia, prowadzona będzie gospodarka leśna. Odnosząc się do informacji na temat stanu faktycznego tego terenu na miesiąc maj 2001 r. Prokurator zauważył, że obrazowała go "Prognoza skutków wpływu ustaleń m.p.z.p. - Puszczykowo "CENTRUM1" i "CENTRUM 2" na środowisko przyrodnicze (w rejonie ulic Wysokiej, Podgórnej, Poznańskiej, Ks. Posadzego i Kościelnej), gdzie wskazano, że zmianę przeznaczenia części działki nr [...] objętej granicą "CENTRUM2" można uznać "za istotniejszą" oraz, że dla tego terenu wyrażono zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne i nierolnicze - gruntu leśnego - lasu ochronnego o pow. 0,51 ha na działce nr [...], ale jak autor stwierdza (k-12 prognozy), te zmiany nie powodują wyłączenia terenów z produkcji leśnej lub rolnej".

Podjęte przez Radę Miasta Puszczykowa kolejne prace zmierzające do uchwalenia dla tego terenu m.p.z.p., doprowadziły do podjęcia kolejnej uchwały Nr 299/02/III R.M. Puszczykowa z dnia 7 października 2002r. w sprawie m.p.z.p., - terenu usług, sportu, turystyki i rekreacji w Puszczykowie w rejonie "CENTRUM2" przy ul. Kościelnej (k. 159). Objęto nią fragmenty" działek : [...] i [...], oznaczając ten teren jako "USTR". Nieważność tej uchwały stwierdził Wojewoda Wielkopolski rozstrzygnięciem nadzorczym Nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. (k. 162).

Ostatecznie – jak wyjaśnił Prokurator - procedura planistyczna obejmująca "fragmenty działek" nr: [...] i [...] zakończona została Uchwałą Nr 111/04/IV Rady Miasta Puszczykowa z dnia 6.07.2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów usług, sportu, turystyki i rekreacji w Puszczykowie "CENTRUM2" przy ul. Kościelnej (Dz. Urz. Woj. Wielko., z 2004r., Nr 134 poz. 12913).Teren objęty tą uchwałą przedstawiony został na załączniku do niej. Uchwała ta jednak nie precyzowała w sposób bardziej szczegółowy jakie "fragmenty" tych działek nią objęto (powierzchnia, rodzaj użytku). W ocenie Prokuratora, granice opracowania i zatwierdzenia planu : "CENTRUM2" wskazują na to, że planem objęto powierzchnie działki nr [...] oraz część działki nr [...], jako powierzchnię miedzy jej granicą z działką [...] a linią odpowiadającą przedłużeniu prostej przeprowadzonej od punktu będącego punktem wyznaczającym granicę działki [...] i [...].

Prokurator zauważył, że "Wypis z rejestru gruntów", sporządzony według stanu na dzień : 8.07.2004r., określał działkę nr [...] jako obejmującą użytki:

1) grunty orne: RVI o pow. 0,0777

2) inne tereny zabudowane : Bi-Ls o pow. 0,0862 ha

3) grunty orne pod zalesienie: RVIz o pow. 0,8131 ha

4) inne tereny zabudowane: Bi-RVIz o pow. 0,6020 ha

Z tego wypisu wynika, że w ewidencji ujawniono część działki: "[...]" o powierzchni 0,8131 ha jako użytek gruntowy: "grunt orny VI klasy przeznaczony pod zalesienie". W ocenie Prokuratora wskazuje to na to, że taki wpis mógł być związany z treścią obowiązującego od 1997 roku do 31.XII.2006 roku uproszczonego planu urządzenia lasu obejmującego tę działkę. "Uproszczony plan urządzenia lasu Miasto Puszczykowo, Województwo poznańskie, Obręb: Niwka, Puszczykowo, Puszczykowo Stare na okres od 1.01.1997r, do 31.12.2006r." zatwierdzono Zarządzeniem Nr 8/98 Wojewody Poznańskiego z dnia 9.02.1998r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonych planów urządzenia lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa. Po opisie ogólnym "planu lasu Miasta Puszczykowo" zamieszczono "opis lasów i gruntów" przeznaczonych do zalesienia wg stanu na 1.01.1997r., Działka nr [...] wykazana została jako powierzchnia 1.20 ha zarośnięta: sosną, akacją, brzozą i dębami. Jako gatunek wiodący wskazano sosnę.

Również w "Rejestrze działek leśnych i gruntów do zalesienia" według właścicieli pod pozycją właściciel wpisano: m. Puszczykowo i ujęto działkę nr [...], z opisem "zalesiona", powierzchnia: 1,20 ha z gatunkiem głównym: sosną i wiekiem drzew: 25 lat, a w rubryce nr 12 zestawienia wykazano "powierzchnię lasów" na działce [...] jako: 1,20 ha. Podkreślono, że działka nr [...] ujęta została również w uproszczonym planie urządzenia lasu w wykazie "szczegółowy wykaz zmian powierzchni, gdzie pod poz. "10" (m. Puszczykowo) zaznaczono, że na działce nr "[...]" przybyło: 1,11 ha powierzchni leśnej ze stwierdzeniem, że istnieje las na RzVI". Plan ten obowiązywał do końca miesiąca grudnia 2006 roku. Prokurator podkreślił, że z uzyskanych z Urzędu Miasta Puszczykowo informacji nie wynika, by uchwala z 2004 roku obejmująca działki nr [...] i [...] była uchylana bądź zmieniana, bądź doszło do stwierdzenia jej nieważności do czasu podjęcia prac planistycznych w 2007 roku zakończonych zaskarżoną i uchwałą. Nie ustalono natomiast, kiedy i na jakiej podstawie do ewidencji gruntów i budynków wprowadzono zmiany w zakresie użytków objętych granicami działki nr [...], a zmiany takie musiały nastąpić skoro na dzień 8.07.2004r.: grunty orne kl. VI obejmowały teren : 0,0777 ha, nadto wpisano użytek w postaci "grunty orne pod zalesienie" o powierzchni RVIz równej 0,8131 ha. Natomiast na dzień 29.06.2009r. wypis z rejestru gruntów wykazywał: a) grunty orne z oznaczeniem :"RVI" o powierzchni 0,8908 ha (na 8.07.20004r. = grunty orne RVI o pow. 0,0777 ha), inne tereny zabudowane "Bi" o powierzchni 0,6020 ha, las "Ls" o pow. 0,0862 ha (na dzień 8.07.2004r. = "Bi-Ls" o powierzchni 0,0862 ha). W ocenie Prokuratora, skoro nie doszło do zmiany powierzchni użytków, to teren "leśny" w 2004r. jako "zabudowany", utracił taki charakter i część działki [...] o powierzchni 0,0862 ha w chwili sporządzania planu była wyłącznie terenem leśnym. Prokurator podkreślił, że nie wiadomo w jakim trybie i na jakiej podstawie wprowadzono te zmiany. Nie wiadomo też, czy jeśli wskazany w planie obszar tej działki 1,20 ha był gruntem faktycznie przeznaczonym pod zalesienie, przeprowadzono prace w tym celu i z jakim skutkiem.

W ocenie prokuratora, wypis z ewidencji gruntu obrazujący stan na dzień 8.07.2004r. nie odzwierciedlał stanu faktycznego na terenie tej działki oraz zapisów z ustaleń znajdujących się w uproszczonym planie urządzenia lasu, skoro powierzchnia 1,20 ha działki była lasem, który " przybył" w tej części. Do zmiany wpisów w ewidencji, zgodnie z planem urządzenia lasu nie doszło ani: z urzędu ani na wniosek właściciela, mimo, że organy te dysponowały dokumentem z którego wynikało, że 1,20 ha działki [...] jest lasem. Dokumenty planistyczne, jak to podnoszą skarżący, nie wykazują by organ wyjaśniał czy stan faktyczny na działce [...] zmienił się od końca 2006 roku.

Prokurator przyznał, że podnoszone w odpowiedzi na skargę twierdzenie, że w takim zakresie, jak ewidencja wykazuje użytek w postaci lasu o pow. 0,0862 ha, zaskarżona uchwała nie wprowadza zmian przeznaczenia tego terenu, jest niewątpliwie zgodne z prawdą. Nie odniesiono się jednak w żaden sposób do pozostałej powierzchni tej działki, jej stanu faktycznego oraz nie wskazano przesłanek, które pozwoliły na uznanie, że tylko ta powierzchnia jest gruntem leśnym, a przestała nim być powierzchnia 1.1138 ha (różnica 1.20 ha i 0,0862 ha).

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, organ planistyczny w zakresie rodzaju użytków, które zamierza objąć uchwałą o planie miejscowym, wiążą zapisy wynikające z ewidencji gruntów. Zapisy te jednak, jak podkreślił Prokurator, rejestrują wyłącznie stan faktyczny i prawny na gruncie, a nie mają cechy konstytutywności. Natomiast obowiązkiem właściciela nieruchomości jest przekazywanie do ewidencji informacji o zmianach w zakresie danych, które ewidencja obejmuje, a więc to na gminie Puszczykowo ciążył obowiązek złożenia wniosku w 1997 roku o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów dotyczących rodzaju użytków objętych granicami działki nr [...], albowiem stwierdzony w jej granicach - planem urządzenia lasu, stan faktyczny - istnienie lasu o pow. 1,20 ha, taki wniosek uzasadniał. Prokurator podkreślił, że do końca 2006 roku, działka ta była terenem leśnym w rozumieniu ustawy o lasach i to przynajmniej na powierzchni: 1,20 ha, przy całej powierzchni tej działki ok. 1,5 ha. Utrata mocy obowiązującej planu, spowodowała również brak związania jego treścią w zakresie: granic i powierzchnią lasów - organu ewidencji: Starosty Poznańskiego, który do czasu jego obowiązywania nie mógł wprowadzić zmian w ewidencji, niezgodnych z treścią planu urządzenia lasu. W dalszej kolejności podkreślono, że w dokumentacji planistycznej brak jakiejkolwiek wzmianki dotyczącej tych okoliczności: poza przedstawieniem w "Prognozie skutków oddziaływania na środowisko" tego terenu jako "zadrzewionego" - jak wskazał Prokurator - wbrew stanowi faktycznemu, co - jak również zauważył Prokurator - w korespondencji z organem podkreślało Nadleśnictwo Konstantynowo, pierwotnie odmawiające pozytywnego uzgodnienia (art. 17 pkt. 7 u.p.p.z.p.). W ocenie Prokuratora, w niniejszej sprawie istotna jest interpretacja pojęcia lasu zaprezentowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego, sprowadzająca się do twierdzenia, że o charakterze użytku gruntowego jako lasu - "Ls" decyduje przede wszystkim wielkość powierzchni porośniętej roślinnością leśną. W ocenie Prokuratora, w tej konkretnej sprawie stan faktyczny na gruncie, w momencie prowadzenia procedury planistycznej, był niezgodny z wpisem w ewidencji, a to obligowało organ, który miał tego świadomość, do podniesienia i ujawnienia tej kwestii w dokumentacji planistycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

I. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że postępowanie sądowe zostało zainicjowane na skutek skargi złożonej przez E.P. i J.P. - współwłaścicieli dz. nr [...] (k. 116, 130), I.R. – jednego ze współwłaścicieli dz. nr [...] (k.129) oraz U.D. i W.D. – legitymujących się tytułem własności do dz. nr [...] (k. 131). Jak wynika z akt sprawy, wszystkie wymienione działki, tj. nr [...],[...] i [...] położone są w Puszczykowie przy ul Słonecznej. Kwestią bezsporną pozostaje również i nie budzi wątpliwości Sądu, że wskazane działki znajdują się na obszarze nieobjętym planem miejscowym przyjętym uchwałą Rady Miasta Puszczykowa z dnia 6 października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej - etap B. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2010 r., Nr 248, poz. 4583 ). Poza sporem pozostaje również, iż wszyscy skarżący swojego interesu prawnego upatrują "w fakcie, iż są oni właścicielami nieruchomości (ul. Słoneczna w Puszczykowie) położonych bezpośrednio przy terenie objętym przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności wskazać należy, że kwestią bezsporną pozostaje również treść Informacji z rejestru gruntów dotyczącej działki nr [...], ark. [...], obręb Puszczykowo (k.16 akt sądowych).

Kwestią sporną pozostaje legalność zaskarżonego aktu prawa miejscowego.

II. Uprzedzając zasadnicze w niniejszej sprawie rozważania, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zaskarżona uchwała w jej całokształcie została poddana kontroli sądowej - wyłącznie - z uwagi na fakt udziału w postępowaniu administracyjnym Prokuratora, którego udział w sprawie, jak przyjmuje się w orzecznictwie, musi prowadzić do badania naruszenia obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok NSA z 12.12.2007 r. sygn. II OSK 1532/07).

W przypadku braku udziału Prokuratora w niniejszej sprawie Sąd obowiązany byłby w pierwszej kolejności zbadać czy skarżący mają legitymację do wniesienia skargi, a w razie jej braku oddalić skargę. Stosownie bowiem do art.101 ust.1 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.- dalej powoływanej też jako usg) skargę na uchwałę podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej może wnieść do sądu administracyjnego każdy czyj interes prawny lub uprawienie zostały naruszone tą uchwałą, jeżeli wcześniej wezwie radę do usunięcia zarzuconego naruszenia i to wezwanie okaże się bezskuteczne. Taka konstrukcja i treść art.101 usg zobowiązuje sąd administracyjny do badania, czy skarga spełnia wymogi formalne (termin, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia). Następnie, gdy wymogi te zostały spełnione, sąd zobligowany jest do badania legitymacji skarżącego związanej z naruszeniem jego interesu prawnego lub uprawnienia. Ocena kwestii merytorycznych i procesowych związanych ze skarżoną uchwałą dopuszczalna jest dopiero po ustaleniu, iż skargę na taką uchwałę wniósł uprawniony do tego podmiot (por. wyrok NSA z 15.06.2010 r., sygn. I OSK 455/10).

W niniejszej sprawie, po ustaleniu, że złożona przez E.P., J.P., I.R., U.D. i W.D. skarga spełnia wymogi formalne, Sąd przystąpił do zbadania legalności zaskarżonej uchwały, uznając, iż kwestia legitymacji skarżących pozostaje bez wpływu na obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy (patrz wyrok NSA z 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1532/07).

III. Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej uchwały wskazać należy, że sądowa kontrola oceny legalności uchwały ustalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje nie tylko treść planu miejscowego, ale również prawidłowość przeprowadzonej procedury planistycznej. Na gruncie rozpoznawanej sprawy szczególnej uwagi wymaga fakt, iż zaskarżoną uchwałę podjęto 6 października 2010 r. Po zakończeniu procedury planistycznej i podjęciu uchwały nr 323/10/V, w dniu 21 października 2010 r. w życie weszła ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 130, poz. 871 – dalej jako: ustawa zmieniająca). Przepisy ustawy zmieniającej uchyliły pkt 8 art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako: upzp) oraz zmieniły brzmienie art. 17 pkt 9 upzp. Podkreślić jednak trzeba, że zmiany te zaczęły obowiązywać z dniem 21 października 2010 r., a więc po podjęciu zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały. Niezależnie jednak od tego faktu, ustawodawca zadecydował, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej). W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, iż prowadzona w niniejszej sprawie procedura planistyczna musiała następować z poszanowaniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przed 21 października 2010 r.

1. Z uwagi na zarzuty skargi w zakresie wadliwości procedury planistycznej, zauważyć należy, że procedura ta w kontrolowanej sprawie przebiegała z zachowaniem trybu określonego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do tychże przepisów, Burmistrz Miasta Puszczykowa, po podjęciu przez Radę Miasta Puszczykowa w dniu 19 grudnia 2007 r. uchwały nr 81/07/V o przystąpieniu przez Radę Miasta Puszczykowa do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej w dwóch etapach: A i B (k.2 akt adm.), działając na podstawie art. 17 ust. 1 upzp, ogłosił przez obwieszczenie (k.5 akt adm.) oraz w prasie lokalnej ("Głos Wielkopolski" z 18.04.2008 r. – k.5 i "Echo Puszczykowa" z kwietnia 2008 r. – k. 3) o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej w dwóch etapach: A i B.

Następnie, stosownie do wymogów określonych w art. 17 pkt 2, Burmistrz Miasta Puszczykowa po podjęciu przez Radę Miasta Puszczykowa uchwały nr 81/07/V zawiadomił o tym fakcie właściwe instytucje i organy, tj. Wojewodę Wielkopolskiego, Zarząd Województwa, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendę Wojewódzka Policji, Wielkopolski Urząd Wojewódzki w Poznaniu - Wydział Środowiska i Rolnictwa, Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Wielkopolski Urząd Wojewódzki w Poznaniu - Wydział Rozwoju Regionalnego, Wojewódzki Sztab Wojskowy, Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny w Poznaniu, Wielkopolski Urząd Wojewódzki w Poznaniu - Wydział Zarządzania Kryzysowego, Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego, Wielkopolskiego Operatora Systemu Dystrybucyjnego Sp. z o.o. w Poznaniu, Grupę Energetyczną [...] S.A. Zakład Usług Energetycznych we Wrześni, [...] S.A. Departament Rozwoju Infrastruktury, Nadleśnictwo Konstantynowo, Wielkopolski Park Narodowy - Jeziory, Zarząd Powiatu Poznańskiego, Komendę Wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu, Wielkopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń, Geologa Powiatowego, Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną (k.7 akt adm.). Potwierdzeniem prawidłowego dokonania tych czynności są zwrotne potwierdzenia doręczenia zawiadomień właściwym organom.

Następnie, działając w oparciu o art. 17 pkt 3 upzp, rozstrzygnięciem z 15.05.2008 r. Burmistrz Miasta Puszczykowa rozpatrzył wnioski dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej w dwóch etapach: A i B (k. 9 akt adm.) i sporządził projekt planu miejscowego (k. 21 akt adm.) wraz z Prognozą (k. 24 akt adm.) oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 17 pkt 4 upzp). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również Prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej w dwóch etapach: A i B (k. 25 akt adm.) , co odpowiada wymogom art. 17 pkt 5 upzp.

Zgodnie z art. 17 pkt 6 i 7 upzp, projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony, a do projektu planu miejscowego wprowadzono zmiany wynikające z rozpatrzenia uwag dotyczących projektu planu (art. 17 pkt 9 upzp). Następnie, stosownie do art. 17 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt. 1 upzp, Burmistrz Miasta Puszczykowa ogłosił o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (k. 26 - 29 akt adm.). Obwieszczenie wywieszono na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Puszczykowie w terminie od 07.07.2010 r. do 08.09.2010 r. (k.29), natomiast ogłoszenia zamieszczono prasie lokalnej ("Głos Wielkopolski" z 07.07.2010 r. – k.27 i "Echo Puszczykowa" z czerwca 2010 r. – k. 26). Termin, o którym mowa w art. 17 pkt 11 upzp wyznaczono prawidłowo. Następnie, działając na podstawie art. 17 pkt 12 upzp, Burmistrz Miasta Puszczykowa rozstrzygnięciem z 22.09.2010 r. rozpatrzył uwagi wniesione do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej - etap B (k. 33 akt adm.). Projekt planu miejscowego odpowiadał wymogom określonym w art. 17 pkt 13 upzp.

Czynności wykonane w trybie art. 17 upzp zostały rzetelnie udokumentowane sporządzoną dokumentacją prac planistycznych, o której mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587 – dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r.). Wraz z aktami sprawy Sądowi przekazano wykaz uzgodnień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do wymogów § 10 ust. 1 w zw. z § 12 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r., przekazane Sądowi materiały planistyczne obejmują wykaz materiałów planistycznych sporządzonych na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej - etap B (k.11 akt adm.). Jak wynika z wykazu, projekt otrzymał do uzgodnienia: Wielkopolski Park Narodowy – Jeziory, Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków, Wielkopolski Urząd Wojewódzki Wydział Infrastruktury i Rolnictwa, Wojewódzki Sztab Wojskowy, Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu, Zarząd Powiatu Poznańskiego, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu, Aquanet S.A. Departament Rozwoju Infrastruktury, Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny w Poznaniu, Nadleśnictwo Konstantynowo, Zarząd Województwa Wielkopolskiego (k. 23 akt adm.). Jak wynika z przedstawionej sądowi dokumentacji, uzgodnienia pozytywne zostały wydane przez: Wielkopolski Urząd Wojewódzki Wydział Infrastruktury i Rolnictwa, Wojewódzki Sztab Wojskowy, Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu, Zarząd Powiatu Poznańskiego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, [...] S.A. Departament Rozwoju Infrastruktury, Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu, Zarząd Województwa Wielkopolskiego. Negatywnego uzgodnienia dokonał: Dyrektor Wielkopolskiego Parku Narodowego – Jeziory (w dniu 23 lutego 2010 r.), Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków (w dniu 23 lutego 2010 r.) oraz Nadleśnictwo Konstantynowo (w dniu 22 marca 2010 r.). Następnie Dyrektor Wielkopolskiego Parku Narodowego w dniu 21 czerwca 2010 r. przedłożony projekt uzgodnił pozytywnie, a Nadleśnictwo Konstantynowo w dniu 06 lipca 2010 r. Z kolei Starosta Poznański działający w sprawach z zakresu właściwości Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniu 23 czerwca 2010 r., uzgodnił przedłożony projekt miejscowego planu. Stosownie do wymogów § 12 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r., do dokumentacji załączono dowody przekazania projektu planu miejscowego do zaopiniowania i uzgodnień (k. 23 v. akt adm.).

Stosownie do wymogów § 12 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r., w aktach administracyjnych znajduje się wykaz opinii do projektu zaskarżonej uchwały (k.18). Projekt został przekazany do zaopiniowania: Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Poznaniu, Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu, Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej Miasta Puszczykowa. W każdym przypadku projekt został zaopiniowany pozytywnie. Projekt spornego planu miejscowego został wyłożony do publicznego wglądu – wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – a fakt ten został obwieszczony i ogłoszony w prasie (§ 12 pkt 13 i 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r.). Następnie, w dniu 09.08.2010 r. sporządzono protokół z dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązaniami (k.30 akt adm.). Pomimo, że w obwieszczeniu i ogłoszeniach prasowych wyraźnie wskazano datę, miejsce i czas przeprowadzenia dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie miejscowego planu rozwiązaniami, w dniu 09.08.2010 r. nie stawił się nikt, a fakt ten dokumentuje protokół sporządzony wg wzoru określonego w zał. nr 8 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003r.

W dalszej kolejności sporządzono i do akt załączono sporządzony wg wzoru wykaz uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k. 32 akt adm.). Jak wynika z wykazu, jak również przedłożonej Sądowi dokumentacji, jedyną osobą, która uwagi do planu zgłosiła jest D.K., której uwaga została uwzględniona (k.32-33 akt adm.).

W świetle powyższego, za pozbawiony zasadności uznać należało zarzut skarżących, iż to wskutek umyślnych działań organu, dopiero po zakończeniu procesu planistycznego powzięli oni wiadomość o pracach prowadzonych w celu podjęcia spornej uchwały. Zdaniem Sądu, stosownie do wymogów ustawowych, organ rzetelnie podawał do publicznej informacji przystępowanie do kolejnych etapów procesu planistycznego, a fakt ten dokumentują załączone do akt kserokopie obwieszczeń i ogłoszeń prasowych. Fakt, iż procedura planistyczna była prowadzona jawnie, potwierdza m.in. również okoliczność, iż uwagi do planu zgłoszono, co również znajduje potwierdzenie w przedłożonej Sądowi dokumentacji.

2. Ustosunkowując się do zarzutu skargi w kwestii naruszenia art. 17 pkt 9 upzp w zw. z § 6 zaskarżonej uchwały, uznać należy go za nieuprawniony. Wyjaśnienia wymaga, że jak trafnie zauważyli skarżący, stanowiska wyrażone w uzgodnieniach są dla organu przygotowującego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wiążące. Uwadze skarżących umknęło jednak, że oprócz wskazanego w skardze pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu z dnia 23.02.2010 r., stanowiącego w istocie - odmowę uzgodnienia - projektu kwestionowanego planu miejscowego, w aktach sprawy znajduje się również, wydane przez działającego na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Starostą Poznańskim a Wojewodą Wielkopolskim postanowienie z dnia 23.06.2010 r. w sprawie z zakresu właściwości Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - uzgadniające projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy, pomimo, że pierwotnie odmówiono uzgodnienia miejscowego planu w omawianym zakresie, i nawet określono warunki na jakich do uzgodnienia może dojść, ostatecznie gmina przygotowała projekt uchwały odpowiadający wymogom prawa w zakresie ochrony konserwatorskiej. Jakkolwiek, słusznie zauważyli skarżący, że w uchwale nie powielono postulowanego w postanowieniu z 23.02.2010 r. zapisu wskazanego w tirecie 3 (dotyczącego prac przy obiektach ujętych w gminnej ewidencji zabytków), to zasadnicze znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonej uchwały ma fakt, że gmina w dniu 14.06.2010 r. po raz drugi zwróciła się o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym razem, z uwagi na treść porozumienia z 24.03.2009 r. zawartego pomiędzy Wojewodą Wielkopolskim a Starostą Poznańskim w sprawie powierzenia Staroście Poznańskiemu spraw z zakresu właściwości Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz.Urz. Woj. Wlkp. Nr 85, poz. 1212), skierowała projekt spornej uchwały do Starostwa Poznańskiego – Powiatowego Konserwatora Zabytków. Zwrócić należy uwagę, że porozumienie powierzające Staroście Poznańskiemu sprawy z zakresu właściwości Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków obowiązywało już w dacie, w której Wojewódzki Konserwator Zabytków w Poznaniu orzekł o odmowie uzgodnienia miejscowego planu. Natomiast działający na mocy porozumienia Starosta Poznański postanowieniem z dnia 23.06.2010 r. uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej - etap B wskazując, iż "nie wnosi się zastrzeżeń do uchwały". Stąd też, nie sposób - jak oczekiwaliby tego skarżący - zasadnie zarzucić Radzie Miasta Puszczykowa naruszenia art. 17 pkt 9 upzp.

3. Kolejny zarzut skargi dotyczy naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120 poz. 826) poprzez powołanie do życia niezgodnego z prawem zapisu § 5 pkt 1 lit. a) zaskarżonej uchwały. Stosownie do treści § 5 pkt 1 lit.a), w zakresie określenia zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego oraz kształtowania komfortu akustycznego w środowisku ustala się: nakaz zachowania (...), określonych przepisami odrębnymi dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenu MW, jak dla terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, dla terenu MN/U, jak dla terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla terenu US, jak dla terenu rekreacyjno – wypoczynkowego. Odnosząc się do argumentacji skargi wskazać należy, że ww. rozporządzenie z 14 czerwca 200 7r. określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu, określone wskaźnikami hałasu, dla różnych rodzajów terenów z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu oraz okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia. Z załącznika do tego rozporządzenia wynika, iż dopuszczalny poziom hałasu na terenie zabudowy mieszkaniowo – usługowej (MN/U), a także rekreacyjno-wypoczynkowej (US), jak również dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) wynosi tyle samo, tj. - dla pory dziennej 55 dB i nocnej 45 dB. Skarżący wskazują, że na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie znajdują się ich nieruchomości dopuszczalny poziom hałasu wynosi dla pory dziennej 50 dB, a dla pory nocnej 40 dB. W fakcie bezpośredniego sąsiedztwa terenów oznaczonych w planie symbolem US skarżący upatrują naruszenia dopuszczalnych norm hałasu dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Ustosunkowując się do tej argumentacji uwzględnić należy, iż ustawodawca ustanowił dwa akty planowania lokalnego w gminie: studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przy czym ustalenia studium wiążą organy gminy przy sporządzaniu planu miejscowego, co wynika wprost z art. 9 ust. 4 upzp. Zasadą, wyrażoną w art. 20 ust. 1 upzp, jest możliwość uchwalenia planu miejscowego przez radę gminy dopiero po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, przy czym wymóg stwierdzenia zgodności planu ze studium jest wymogiem bezwarunkowym. Analiza przedłożonej Sądowi dokumentacji (na wezwanie Sądu Urząd Miejski w Puszczykowie przesłał urzędowo poświadczony odpis z części tekstowej Studium uwarunkowań i kierunków gospodarowania przestrzennego Miasta Puszczykowa oraz oryginał części graficznej na planszy w skali 1:1000 a także poświadczony wydruk rysunku studium w formacie A4 i A3) wskazuje, iż sposób zagospodarowania terenu oznaczonego w zaskarżonej uchwale symbolem US (a do tego obszaru odnoszą się zarzuty skargi) w Studium określono jako usługi handlu; usługi sportu, turystyki i rekreacji; zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; usługi kultury i usługi inne s. 62). Nie może zatem budzić wątpliwości, iż w planie lokalizacja usług na tym obszarze uwarunkowana jest zapisami studium. Skoro zatem przeznaczenie terenów pod mieszkalnictwo i usługi wynika ze Studium, to określenie przeznaczenia przedmiotowego terenu, m. in. jako teren zabudowy usługowej (usług sportu i rekreacji, oznaczony na rys. planu symbolem US) nie narusza wymogów art. 20 ust. 1 upzp. Przy czym, jak się wydaje, uwadze skarżących umknęło, że dla tak opisanego w studium przeznaczenia terenów, dopuszczalny poziom hałasów zawsze będzie nieco wyższy niż dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Niezależnie bowiem od tego, jaką gmina podjęłaby decyzję o przeznaczeniu spornego obszaru, np. pod zabudowę wielorodzinną (MW), czy też zabudowę mieszkaniowo – usługową (MN/U), czy – jak w rozpoznawanej sprawie usługową-usługi sportu i rekreacji (US), to i tak w świetle przepisów powoływanego w skardze rozporządzenia, dopuszczalny poziom hałasu na takim terenie mógłby być wyższy niż dla terenu zabudowy jednorodzinnej (czyli dla pory dziennej 55 dB, a dla pory nocnej 45 dB).

Zarzuty skargi dotyczą też naruszenia § 2 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, stosownie do którego "dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku są określone w załączniku. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy wskazać, że Rada Miasta Puszczykowa zaskarżoną uchwałą nie przyjęła ustaleń, które oceniać należałoby jako sprzeczne z §2 omawianego rozporządzenia. Dodatkowo zauważyć należy, że stosownie do ustaleń Prognozy oddziaływania na środowisko (k. 24), zrealizowana zabudowa usługowa oraz ruch samochodowy nie będą źródłem emisji hałasu o ponadnormatywnym natężeniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony przed hałasem w odniesieniu do terenów o zdefiniowanych standardach akustycznych, w projekcie planu wprowadzono obowiązek zachowania w ich granicach dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określonych w rozporządzeniu, o czym mowa jest właśnie w zakwestionowanym § 5 pkt 1 lit. a) zaskarżonej uchwały. Uregulowanie to w pełni odpowiada obowiązkom nałożonym na organ w Prognozie oddziaływania na środowisko. Zauważyć też trzeba, że zastrzeżenie dotyczące § 18 odnosi się do terenów położonych w III strefie obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Poznań-Krzesiny. W trosce o zapewnienie właściwego klimatu akustycznego i stosownie do obowiązku wynikającego z Prognozy oddziaływania na środowisko, do uchwały wprowadzono nakaz zastosowania przegród o odpowiedniej izolacyzjności (§ 5 pkt 1 lit. b). Ponadto, Sąd zwraca uwagę, że analiza załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały wskazuje na znaczące przesunięcie obowiązującej nieprzekraczalnej linii zabudowy w kierunku przeciwnym do działek skarżących.

4. Odnosząc się do argumentacji dotyczącej naruszenia art. 17 pkt. 8 upzp, którego zarówno Prokurator, jak i skarżący upatrują w fakcie objęcia miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów leśnych, zdaniem Sądu, zarzut ten również uznać należy za nieuprawniony. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje treść wpisu do ewidencji gruntów, dotyczącego działki nr 719, w dacie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wątpliwości nie budzi również fakt, że – jak wskazał sam Prokurator - organ planistyczny w zakresie rodzaju użytków, które zamierza objąć uchwałą o planie miejscowym wiążą zapisy wynikające z ewidencji gruntów (k- 151). Bez wątpienia też, jak wskazał Prokurator, zapisy te rejestrują wyłącznie stan faktyczny i prawny na gruncie, a nie mają cechy konstytutywności, natomiast obowiązkiem właścicieli nieruchomości jest przekazywanie do ewidencji informacji o zmianach w zakresie danych, które ewidencja obejmuje. Niezależnie jednak od powyższego, pod względem faktycznym, treść wpisu do ewidencji w toku procesu planistycznego nie budzi wątpliwości stron. Oznacza to, że stosownie do treści przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków musiały stanowić podstawę planowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest ocena legalności zaskarżonej uchwały i w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), jest związany granicami tej sprawy. Oznacza to, że Sąd nie może uczynić przedmiotem swoich rozważań legalności innej sprawy administracyjnej niż ta w której wniesiono skargę. Dlatego też rozpoznając in meriti wniesioną w przedmiotowej sprawie skargę, Sąd nie może wypowiadać się co do poprawności, bądź wadliwości innych prowadzonych postępowań. Zaś podnoszoną w skardze i w piśmie procesowym Prokuratora kwestię wpisu do ewidencji gruntów nie sposób uznać za sprawę prowadzoną w granicach rozpoznawanej sprawy. W toku przeprowadzonej procedury planistycznej dane ujawnione w ewidencji gruntów miały dla organu wiążący charakter. Zwrócić bowiem należy uwagę na szczególny charakter ewidencji gruntów i budynków oraz walor zawartych w niej danych – tj. walor dokumentów urzędowych (por. wyrok NSA z 08 kwietnia 2008 r., sygn. II GSK 514/07, wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07). Sąd podkreśla przy tym, że prowadzona kontrola legalności zaskarżonej uchwały nie pozwoliła na poczynienie ustaleń, aby na jakimkolwiek etapie postępowania planistycznego podnoszono zarzuty przeciwko autentyczności lub wiarygodności tych danych. Zaskarżona uchwała podlegała uzgodnieniom i opiniowaniu przez właściwe organy i uzyskała akceptację m.in. Nadleśnictwa Konstantynowo, które pismem z dnia 06.07.2010 r. oświadczyło, że po przeanalizowaniu treści projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Puszczykowie dla terenu położonego w centrum miasta, w rejonie ulic: Kościelnej, Poznańskiej, Słonecznej – etap B nie zgłasza uwag i zastrzeżeń do projektu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.

MZ