Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 184/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 1, 3, 4 ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 83
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Czuduk po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych: [...] Sp. z o. o. w O., Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 603/15 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. w O. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargi kasacyjne


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 7 października 2015 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w O. uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej Spółki kwotę 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Starosta M. decyzją z [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 1, art. 3 i art. 4 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83 ze zm. – dalej u.p.p.u.w.) w związku z art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782 ze zm. – dalej u.g.n.), art. 104 i art. 107 k.p.a. orzekł o:

1. przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w O. w prawo własności nieruchomości położonych w O. przy ulicy Z., oznaczonej ewidencyjnie jako działki nr: [...], ujawnionych w księgach wieczystych KW nr: [...] prowadzonych przez Sąd Rejonowy w M. – Wydział Ksiąg Wieczystych,

2. ustaleniu opłaty za przekształcenie w wysokości 242.990,00 zł;

3. rozłożeniu opłaty za przekształcenie na pięć rat rocznych w wysokości 48.598 zł., każda rata z oprocentowaniem niespłaconej jednorazowo części tej opłaty według stopy procentowej równej wysokości odsetek ustawowych, tj. w dniu orzekania 13%, przy czym pierwsza rata jest płatna w wysokości nominalnej w terminie do dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna na konto Starostwa Powiatowego w M., a pozostałe raty są płatne wraz z oprocentowaniem przez kolejne lata w terminie do dnia 31 marca każdego roku.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zakwestionowała część, w której Starosta orzekł, że każda z czterech rat nieuiszczonej jednorazowej opłaty za przekształcenie podlega oprocentowaniu według stopy procentowej równej wysokości odsetek ustawowych. Skarżąca wniosła o zmianę decyzji w tej części i orzeczenie, że każda rata nieuiszczonej jednorazowej opłaty podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski (pkt 3 decyzji).

Wojewoda Śląski decyzją z [...] kwietnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 104, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13, sprostowanym postanowieniem z 25 marca 2015 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie przekształcenia na rzecz "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w O. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonych

w O., oznaczonych jako działki nr [...].

W uzasadnieniu podał m. in., że wyrokiem z 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z 28 lipca 2011 r.

o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z 17 marca 2015 r., zatem z tym dniem art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy, w zakresie uznanym za niekonstytucyjne, przestały obowiązywać. Konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest utrata przez "[...]" Spółkę z o. o. z siedzibą w O. możliwości przekształcenia użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że zasadą jest ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej w granicach określonych zaskarżoną decyzją, natomiast ograniczenie postępowania odwoławczego do części decyzji wskazanej w odwołaniu może nastąpić dopiero po ustaleniu, że zawarte w niezaskarżonej części decyzji rozstrzygnięcia mogą funkcjonować samodzielnie w obrocie prawnym. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodzi, gdyż opłata za przekształcenie, będąca ceną za nabyte prawo własności jest, z wyjątkiem przypadków w ustawie przewidzianych, obligatoryjna. Ustalenie jej wysokości stanowi element decyzji o przekształceniu i nie jest możliwe rozdzielenie tych dwóch kwestii do odrębnych postępowań.

Skargę na powyższą decyzję złożyła "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w O.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd I instancji wskazał, że istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 16 § 1 k.p.a.), jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy ma zatem obowiązek przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania swojej decyzji. Postępowanie odwoławcze jest jednak oparte na zasadzie skargowości, organ II instancji nie może działać z urzędu. Postępowanie odwoławcze może być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej, sprowadzającej się do wniesienia odwołania. Co prawda, jak zaznaczono, w k.p.a. nie ma przepisu wprost dopuszczającego wniesienie odwołania tylko od części decyzji pierwszoinstancyjnej, niemniej nie wyłącza to automatycznie takiej możliwości, o ile pozostałe zawarte w takiej decyzji rozstrzygnięcia mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. W postępowaniu odwoławczym nie jest zatem wyłączona zasada rozporządzalności. Od woli strony zależy bowiem wszczęcie tego postępowania oraz - co do zasady - także jego zakres.

W ocenie Sądu, kwestia dotycząca rozłożenia opłaty na raty i odsetek może być odrębnie regulowana, wcale nie musi być w decyzji o przekształceniu poruszona; możliwe jest przecież wniesienie opłaty jednorazowej. Świadczy o tym art. 4 ust. 3 u.p.p.u.w., wg. którego opłatę, o której mowa w ust. 1, rozkłada się, na wniosek użytkownika wieczystego, na raty, na czas nie krótszy niż 10 lat i nie dłuższy niż 20 lat, chyba że wnioskodawca wystąpi o okres krótszy niż 10 lat. Rozstrzygnięcie to jest wydawane na wniosek i w decyzji może go nie być, jeśli wniosek nie zostanie złożony. Zatem, skoro w odwołaniu zaskarżony został jedynie punkt 3 decyzji, którego mogłoby wręcz w niej nie być, gdyby wniosek w tym zakresie nie został złożony, to nie można mówić, że wszystkie punkty rozstrzygnięcia są ze sobą nierozerwalne, niepodzielne. Taki charakter mają jedynie punkty 1 i 2 decyzji. Te jednak nie były w odwołaniu zakwestionowane, zatem decyzja w tej części stała się ostateczna.

Niepodzielne są jednak – zdaniem Sądu – wszystkie ustalenia z punktu 3 decyzji Starosty, jako ściśle z sobą powiązane, a dotyczące tak rozłożenia opłaty na raty, jak i warunków tego rozstrzygnięcia. Nie można bowiem stwierdzać, że skoro zakwestionowano jedynie wysokość odsetek powyżej określonej wartości, to w pozostałym zakresie decyzja także stała się ostateczna, np. w zakresie rozłożenia należności na raty. Zagadnienie rozłożenia należności na konkretną ilość rat wiąże się ściśle z problemem oprocentowania z tytułu nieuiszczonej części opłaty rozłożonej na raty (art. 4 ust. 3 i 4 u.p.p.u.w.).

Jednocześnie Sąd uznał, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji odwoławczej, zgodnie z żądaniem skargi. Przyjmuje się bowiem, że podstawą do stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa, czyli naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (A. Matan, Komentarz do art. 156 k.p.a., LEX-el.). W niniejszej sprawie do dokonania powyższych ustaleń konieczne było dokonanie bardziej wnikliwych analiz i wykładni przepisów, przez co nie można mówić o tego rodzaju "oczywistości" naruszenia prawa przez organ odwoławczy, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności jego decyzji.

Powyższe uchybienia, w ocenie Sądu I instancji, świadczą o naruszeniu przepisów postępowania stwarzając podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd zaznaczył, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu. Winien również rozpatrzyć sprawę bez nieuzasadnionej zwłoki.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli: "[...]" Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego oraz Wojewoda Śląski, reprezentowany przez radcę prawnego.

"[...]" Spółka z o.o. zaskarżając wyrok w zakresie, w jakim uchylona została zaskarżona decyzja, podniosła następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to wobec uchylenia zaskarżonej decyzji zamiast stwierdzenia jej nieważności w części, w jakiej decyzja ta rozstrzygała o ostatecznej decyzji organu I instancji (pkt 1, 2 i częściowo 3);

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 3 i 4 u.p.p.u.w. przez błędną ich wykładnię i uznanie, że kwestia oprocentowania (wysokości odsetek) opłaty za przekształcenie ponad stopę procentową równą stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski (aktualnie 1,75 % w skali roku), jest nierozerwalnie związana z kwestią rat, podczas gdy zgodnie z art. 4 ust. 4 tej ustawy z ratami nierozerwalnie związana jest wyłącznie kwestia odsetek o oprocentowaniu równym stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski, która nie została zaskarżona w toku postępowania przed organami administracyjnymi;

3. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 3 i 4 u.p.p.u.w., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, w przypadku gdy za podstawą rozstrzygnięcia powinno być stwierdzenie nieważności decyzji i podstawa naruszenia przepisów prawa materialnego.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zakreślonej pkt 1 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Śląskiego w części, w jakiej rozstrzygała o ostatecznej decyzji organu I instancji (pkt 1, 2 i częściowo 3 decyzji organu I instancji - łącznie z rozłożeniem opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego we własność z oprocentowaniem równym stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski - aktualnie 1,75% w skali roku) oraz uchylenie decyzji Wojewody Śląskiego w części dotyczącej pkt 3 (w zakresie w jakim Wojewoda orzekł o oprocentowaniu ponad stopę redyskonta weksli stosowaną przez Narodowy Bank Polski). Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Wojewoda Śląski zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu:

1. obrazę przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i 4 u.p.p.u.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu legitymacji strony, która przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110) nie posiadała uprawnienia do przekształcenia przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, tym samym uznaniu, że istnieje materialnoprawna podstawa merytorycznego rozpoznania sprawy i odmowie zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 marca 2015 r., K 29/13, w którym Trybunał orzekł, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83) w zakresie w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i osobom prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmienia ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, pomimo wynikającego z art. 190 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP związania sądu w toku postępowania powszechną mocą obowiązującą orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, które są elementem kształtującym stan prawny rozpatrywanej sprawy;

b) art. 4 ust. 3 i 4 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.p.u.w. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że orzeczeniu o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i ustaleniu opłaty nie musi towarzyszyć orzeczenie o rozłożeniu tej opłaty na raty w trybie art. 4 ust. 3 ww. ustawy, a orzeczenie o ratach jest w takiej sytuacji obligatoryjne.

2. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7 i art. 8 oraz art. 16 § 1 k.p.a. uznając, że decyzja ma charakter niepodzielny i rozpoznając sprawę w zakresie niezaskarżonym, podczas gdy organ II instancji nie naruszył zasady trwałości decyzji ostatecznych i zasady skargowości, gdyż odwołanie zostało przez stronę wniesione, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej nie mogło ograniczyć się do pkt 3 decyzji o rozłożeniu na raty i ich oprocentowaniu, skoro w razie złożenia przez użytkownika wieczystego wniosku o rozłożenie opłaty na raty w trybie art. 4 ust. 3 u.p.p.u.w. orzeczenie w tym zakresie jest obligatoryjne i nierozerwalnie związane z ustaleniem samej opłaty towarzyszącej przekształceniu;

b) naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak jasnych wskazań co do dalszego postępowania, w tym jakiejkolwiek analizy skutków prawnych orzeczenia TK dla postępowania odwoławczego.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto zwrócono się o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Kluczową w rozpoznawanej sprawie kwestią okazała się wykazana przez Sąd I instancji wadliwość wydanej decyzji wyrażająca się w rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy sprawy w jej całokształcie, w sytuacji, gdy zaskarżona odwołaniem została jedynie część decyzji organu I instancji. W tym zakresie skarga kasacyjna wniesiona przez Wojewodę Śląskiego podnosi zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 oraz art. 16 § 1 k.p.a. W podstawie wywodzonej

z naruszenia prawa materialnego, Wojewoda podnosi natomiast zarzut naruszenia art. 4 ust. 3 i 4 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.p.u.w. poprzez pominięcie, że w sytuacji złożenia wniosku o rozłożeniu płatności na raty, orzeczenie w tym zakresie jest obligatoryjne. Zarzuty te należało uznać za nieuzasadnione.

Należy podkreślić, że z mocy art. 78 Konstytucji RP, zdanie pierwsze, każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Zakres zaskarżenia – co do zasady - pozostaje w gestii strony odwołującej się.

W żadnym przypadku organ nie może w tym zakresie działać z urzędu. Warto podkreślić, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dopuszczają wprost możliwości wniesienia odwołania od części decyzji, choć – jak zauważa się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 556/06, CBOSA) – brak jest ku temu racjonalnych przeszkód. Przyjmuje się zatem, że dopuszczalne jest zaskarżenie i wzruszenie decyzji w części, w sytuacji, gdy pozostałe zawarte w takiej decyzji rozstrzygnięcia mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Stosując tę regułę do postępowania przed organem odwoławczym, brak jest powodów, by rozporządzalność prawem do odwołania mogła zostać sprowadzona jedynie do wyrażenia niezadowolenia z wydanej decyzji w jej całokształcie. Jeżeli więc strona jest niezadowolona z wyodrębnionej części decyzji, to należy przyjąć, że decyzja ta w pozostałej, niezaskarżonej części, staje się prawomocna z datą upływu terminu do wniesienia odwołania. W takim przypadku organ odwoławczy będzie związany zakreślonym przez stronę zakresem odwołania. Warunkiem zastosowania powyższego, co należy jednoznacznie podkreślić, jest możliwość wyodrębnienia poszczególnych części decyzji organu I instancji, które jako poszczególne rozstrzygnięcia mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Przy zaistnieniu powyższego warunku rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przez organ odwoławczy należy uznać za istotną wadliwość prowadzonego przez ten organ postępowania.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się z Sądem I instancji, że rozstrzygnięcie wyrażone w pkt 3 decyzji Starosty Mikołowskiego z [...] lipca 2014 r. o rozłożeniu na raty opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przysługującego skarżącej Spółce w prawo własności nieruchomości, stanowiło element, który mógł być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że rozłożenie na raty ustalonej opłaty może mieć miejsce jedynie na wniosek strony, który jest przez organ oceniany wraz ze złożonymi w tym zakresie oświadczeniami przy zastosowaniu przepisów o pomocy publicznej. W doktrynie zauważa się nawet, że w granicach dyspozytywności mieści się modyfikacja wniosku strony nawet na etapie postępowania odwoławczego (por. E. Klat-Górska, Uwłaszczenie użytkowników wieczystych w drodze decyzji administracyjnej, Lex 2015). Skoro rozłożenie na raty określonej w decyzji należności, co do wysokości której strona nie zgłasza zastrzeżeń, nie wpływa na istotę uprawnienia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, to brak jest powodów dla uznania, że rozstrzygnięcie o rozłożeniu opłaty na raty nie może stać się przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia, a tym samym odrębnego zaskarżenia.

Prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w powyższym zakresie oznacza brak zasadności dla podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Oczekiwana przez Wojewodę analiza skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r., K 29/13, nie mogła mieć miejsca, skoro pozostawała bez wpływu na treść rozstrzygnięcia obejmującego rozłożenie na raty opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność.

Z tego też względu niezuzasadnionymi pozostawały zarzuty naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i 4 u.p.p.u.w. Wywodzony - przy uwzględnieniu powoływanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego - brak legitymacji Spółki do wystąpienia o przekształcenie przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, pozostawał poza zakresem rozpoznawania tej sprawy, co wynikało bezsprzecznie z zakreślonego odwołaniem jej przedmiotu.

Nie sposób również zgodzić się ze skargą kasacyjną Spółki "Butrans" co do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Przede wszystkim wskazywana w motywach tego zarzutu wadliwość polegająca na braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji nie koresponduje z przywołanymi ku temu przepisami. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś władny wadliwości tej z urzędu naprawiać. Tym niemniej zarzut ten w swej istocie zmierzający do wykazania, że zaistniały warunki dla możliwości stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej decyzja ta rozstrzygała o ostatecznej decyzji organu I instancji w zakresie pkt 1, 2 i częściowo 3, nie mógł być uznany za słuszny. Zasadności tej argumentacji pozbawia przedstawiona powyżej możliwość i warunki dla orzekania w zakresie wyodrębnionych części decyzji mogących stać się przedmiotem kontroli instancyjnej. Zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego tak określonych, wyodrębnionych części nie zawiera, orzekając o całości uprawnienia z wniosku Spółki "[...]" złożonego w trybie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Powyższe uniemożliwiało rozważanie częściowego stwierdzenia jej nieważności. Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, stwierdzenie nieważności decyzji było niemożliwe również z uwagi na brak oczywistości naruszenia prawa, czego wymaga przesłanka wyrażona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Uznając za nieuzasadniony podniesiony przez Spółkę zarzut naruszenia art. 4 ust. 3 i 4 u.p.p.u.w., należy zgodzić się z Sądem I instancji, że rozstrzygnięcie o rozłożeniu na raty opłaty z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego we własność obejmuje swym zakresem również wszelkie kwestie związane z naliczoną wysokością odsetek. Nie sposób w tym zakresie rozróżnić, jak chciałaby Spółka, wartości odsetek liczonych wedle różnych stóp procentowych i w tym zakresie wyprowadzać wadliwość części rozstrzygnięcia ujętego w pkt 3 decyzji organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że podniesione w skargach kasacyjnych zarzuty nie zdołały podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.