Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 303/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: § 3 i § 4
journal: Dz.U. 2009 nr 86 poz 721
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych.
article: art. 42 ust. 1, 87 ust. 1, 92 ust.1, lp. 4.1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: § 3 ust. 2 i 3, § 4
journal: Dz.U. 2006 nr 151 poz 1089
law: Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1663/09 w sprawie ze skargi Z. C. - Zakład Usługowy Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Z. C. - Zakład Usługowy Z. C. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. C. uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu i zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej Z. C. zwrot kosztów postępowania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

W dniu 11 maja 2009 r., na drodze krajowej nr 3, w okolicach miejscowości R. dokonano kontroli pojazdu marki V. o nr rej. [...] z naczepą marki W. o nr rej. [...]. Samochód był w użytkowaniu przedsiębiorstwa Z. U. Z. C. z siedzibą w T. W chwili zatrzymania był wykonywany krajowy transport drogowy ładunku paszy z Ł. do S. Kierowca okazał wypis nr [...] z licencji nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wystawiony na przedsiębiorcę oraz kartę opłaty miesięcznej wraz z winietą samoprzylepną na pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12 t, przedziurkowaną w miejscu oznaczonym datą 11 maja 2009 r. Odcinek kontrolny karty był niewypełniony w miejscu przeznaczonym na nr rejestracyjny pojazdu, a winieta nie była naklejona na szybę przednią pojazdu.

Decyzją z dnia [...] 2010 r. Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w powołaniu na art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i lp. 4.1 załącznika do tej ustawy (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej: u.t.d. nałożył na Z. C. karę pieniężną w kwocie 3000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W uzasadnieniu organ podkreślił, iż zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089), uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez podmiot wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Wyjaśnił, iż karta opłaty składa się z dwóch części: 1) winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu; 2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie.

Organ podniósł, iż kierowca nie posiadał przy sobie dokumentu stanowiącego dowód uiszczenia opłaty, gdyż dopuszczono się dwóch naruszeń - okazana karta opłaty (winieta samoprzylepna) nie została umieszczona w sposób trwały na szybie pojazdu oraz nie został wpisany nr rejestracyjny pojazdu na odcinku kontrolnym.

W wyniku rozpoznania odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 29 czerwca 2009 r., wydaną w powołaniu na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i lp. 4.1 załącznika do tej ustawy oraz § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 86, poz. 721), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał na fakt, że podczas kontroli kierowca okazał przedziurkowaną winietę i odcinek kontrolny na dzień 11 maja 2009 r. lecz winieta nie była przyklejona wewnątrz pojazdu, a na odcinku kontrolnym nie był wpisany numer rejestracyjny pojazdu poddanego kontroli, zatem karta opłaty nie mogła stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Uwzględniając skargę Sąd na wstępie wskazał, że do stosunku administracyjnoprawnego, który nawiązuje się z datą zdarzenia (kontroli) należy stosować przepisy z daty zdarzenia, a więc w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w powołaniu na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 593/08 i z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 895/08 stwierdził, że nie umieszczenie winiety w sposób wskazany w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, nie może stanowić o braku dowodu na uiszczenie wymaganej opłaty.

W ocenie Sądu I instancji zarzut nie wniesienia opłaty nie miał także oparcia w przepisie lp. 4.1 załącznika do ustawy, jako że przepis ten określa wysokość kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych dookreślając jednocześnie w jakich sytuacjach nie uwzględnia się karty opłaty - karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. W powołaniu na wyrok WSA w Lublinie III SA/Lu 183/09 Sąd wyraził pogląd, iż nie można twierdzić, że uiszczenie opłaty nie następuje przez sam fakt wykupienia karty lecz wymagane jest także jej wypełnienie i używanie zgodnie z prawem.

Sąd wskazał, że wypełnienie karty zgodnie z § 4 ust 2 rozporządzenia następuje przez wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu. Jeżeli więc numer ten nie został wpisany, wypełnienie nastąpiło niezgodnie z powołanym przepisem. Takie zachowanie przewoźnika jest sankcjonowane przez przepis lp. 4.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w kwocie 1000 zł za wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że przepisy dotyczące transportu drogowego nie przewidują nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez wniesienia wymaganej opłaty na podstawie wnioskowania o ewentualnym zachowaniu się przewoźnika. Stąd argumentacja, iż skarżąca mogła wykorzystać kartę do innego pojazdu nie miała umocowania w przepisach do nałożenia kary pieniężnej. Podobnie przepisy o wykonywaniu transportu drogowego nie przewidują zmiany podstawy prawnej uzasadniającej nałożenie kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty na skutek kumulacji ujawnionych naruszeń. Jeżeli zatem opłata za przejazd po drogach krajowych została uiszczona, to nie naklejenie winiety na szybie i niewypełnienie odcinka kontrolnego nie skutkuje zmianą kwalifikacji prawnej uzasadniającej nałożenie kary pieniężnej za nie wniesienie wymaganej opłaty.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1, lp. 4.1 ustawy o transporcie drogowym oraz § 3 ust. 2 i 3, rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie przyklejona winieta i jednocześnie nie wypełniony odcinek kontrolny karty opłaty nie może skutkować nałożeniem kary pieniężnej z lp. 4.1 załącznika do u.t.d.,

2. prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, a to całego § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji polegającej na przyjęciu błędnej wykładni, że w ustalonym stanie faktycznym powinno się zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych poprzez ich błędną wykładnię (zwanego dalej rozporządzeniem), a nie przepisy rozporządzenia § 3 i 4 Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, podczas, gdy prawodawca nie określił przepisu przejściowego, z którego wynikałby obowiązek stosowania przepisów nieobowiązującego rozporządzenia do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wydania decyzji ostatecznej,

3. prawa procesowego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku, polegające na wskazaniu przy wyjaśnieniu dlaczego nieprzyklejona do szyby winieta nie może nie stanowić dowodu uiszczenia za przejazd po drogach krajowych, jedynie na wyroki NSA (które nie wiązały Sądu w rozpatrywanej sprawie), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem utrudnia ustosunkowanie się organu do przyjętej przez Sąd wykładni.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem nie wyjaśniono należycie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Powołanie się na orzecznictwo sądowe nie może samo przez się zastępować wyjaśnienia interpretacji przepisów prawa, które w ocenie Sądu orzekającego w danej sprawie, powinny mieć zastosowanie. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji nie wskazał dlaczego naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia nie może stanowić o braku dowodu na uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych, a dodatkowo ustalenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie jedynie, że takie stanowisko zajął NSA w innych sprawach nie stanowi spełnienia zadość przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. tj. wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, co utrudnia organowi polemikę z tym stanowiskiem.

Ponadto organ zwrócił uwagę na niekonsekwencję Sądu I instancji w ocenie tego co nie jest dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych (pominięcie treści § 3 ust. 3 rozporządzenia) oraz tego co jest dowodem uiszczenia opłaty z nieprawidłową uiszczoną kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych. Sąd I instancji przyjął literalną wykładnię przepisów rozporządzenia (§ 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia) stwierdzając, że według przepisów rozporządzenia nieprawidłowo wypełnioną karta opłaty jest karta, która nie została wypełniona w miejscu przeznaczonym na wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu. Zatem pominął całość regulacji rozporządzenia - zastosował jedynie część normy prawnej, która nie koniecznie składa się z jednego przepisu prawa. W ocenie organu w świetle przepisów rozporządzenia do ustalanie nieprawidłowego uiszczenia opłaty możemy przejść jedynie wówczas, gdy ustalimy, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że nie naruszono przepisów dalej idących a określających co jest dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.

Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji.

Skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionych podstawach, choć nie wszystkie zarzuty są zasadne.

Za nie stanowiący usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej uznać należy zarzut przyjęcia przez Sąd błędnej wykładni, że w sprawie powinno się zastosować przepisy § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089, z zm.), dalej: "rozporządzenie z 2006 r.", a nie przepisy rozporządzenia § 3 i 4 Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 86, poz. 721, ze zm.), dalej: rozporządzenie z 2009 r., podczas gdy prawodawca nie określił przepisu przejściowego, z którego wynikałby obowiązek stosowania przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie przepisów nowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że mimo iż kasator mówi o błędnej wykładni, to z treści zarzutu wynika, że chodzi o niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia z 2006 r. zamiast przepisów nowych.

Wskazać należy, że w sprawie nie jest sporne, iż kontrola drogowa a także wydanie decyzji I instancji miało miejsce pod rządem rozporządzenia z 2006 r., a zaskarżona decyzja została wydana w okresie obowiązywania rozporządzenia z 2009 r. To ostatnie rozporządzenie nie zawiera przepisów przejściowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, w sytuacji braku przepisów intertemporalnych w razie wątpliwości, czy w sprawie ma zastosowanie materialny przepis dotychczasowy, czy nowy, przyjąć należy, że przepis dotychczasowy ma zastosowanie wówczas, gdy pod jego rządem powstał (zmienił się albo ustał) stosunek prawny, którego treść została bezpośrednio wyznaczona przez ten przepis. Natomiast nowe prawo ma zastosowanie do zdarzeń prawnych zaistniałych po jego wejściu w życie, ale też i do tych, które miały miejsce wcześniej i trwają dalej, po wejściu w życie nowego prawa. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją pierwszą, gdy zdarzenie prawne miało miejsce pod rządem "starego prawa" co oznacza, że zastosowanie w sprawie mają przepisy prawa materialnego z daty kontroli.

Omawiany zarzut jest chybiony w świetle tego co powiedziano wyżej, jak też i z tego powodu, że przepisy § 3 i 4 rozporządzeń z 2006 r. i 2009 r. zawierają merytorycznie zbieżne regulacje.

W rozpoznawanej sprawie kasator zarzucił także naruszenie art. 42 ust. 1, 87 ust. 1, 92 ust. 1, lp. 4.1 u.t.d. oraz § 3 ust. 2 i 3, rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie przyklejona winieta i jednocześnie nie wypełniony odcinek kontrolny karty opłaty nie może skutkować nałożeniem kary pieniężnej z lp. 4.1 załącznika do u.t.d.

Zarzut ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest uzasadniony. Zgodnie z art. 42 ust. 1 u.t.d., za przejazd pojazdami samochodowymi po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy zobowiązani są do uiszczenia stosownej opłaty, z wyłączeniami, które nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że każdy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Załącznik do ustawy w pkt 4.1. nakłada karę w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Przepis ten ponadto zawiera postanowienie o charakterze procesowym mianowicie, że karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub dniach następnych (karta miesięczna lub roczna). Z powyższego nie wynika jednak, że jest to kompletne wyliczenie przypadków uzasadniających wymierzenie kary z przyczyn określonych w poz. l.p.4. 1 załącznika.

Zauważyć należy, że kara pieniężna określona w zał. l.p. 4. 1 nie jest wymierzana za nieumieszczenie winiety w określonym przez prawodawcę miejscu w opisany w rozporządzeniu sposób, ani za nieprawidłowe wypełnienie odcinka kontrolnego karty opłaty, lecz za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych konkretnym samochodem.

Obowiązkowi uiszczenia opłaty poświęcony jest art. 42 u.t.d. Analiza treści jego ust. 1 prowadzi do wniosku, że opłata nie jest dokonywana abstrakcyjnie, lecz dotyczy konkretnego przejazdu konkretnym samochodem. Zatem dowodem na jej poniesienie nie jest sam fakt uiszczenia kwoty opłaty, lecz udokumentowane powiązanie opłaty z konkretnym samochodem i przejazdem.

Regulacja zawarta w art. 42 u.t.d. jest zbieżna z unormowaniem zawartym w rozporządzeniu. Stanowi się w nim między innymi, że uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie karty opłaty, że karta opłaty składa się z dwóch części, tj. winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym, że dowód uiszczenia opłaty stanowią obie przedziurkowane części karty opłaty łącznie (§ 3 rozporządzenia). Jak wynika natomiast z § 4 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia wymagane jest także, aby podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu kartę tę wypełnił poprzez wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym. Zauważyć należy, że wymagania wynikające z powołanych przepisów rozporządzenia byłyby zbędne, gdyby przyjąć, że samo wykupienie karty opłaty wystarcza do uznania, że opłata została uiszczona.

W sprawie jest niesporne, ze w momencie kontroli drogowej kierowca okazał przedziurkowaną na dzień 11 maja 2009 r. winietę i odcinek kontrolny. Winieta nie była naklejona na szybę pojazdu, a na odcinku kontrolnym nie wpisano numeru rejestracyjnego samochodu. W taki sposób udokumentowana opłata nie dotyczyła żadnego konkretnego samochodu, gdyż brak naklejenia winiety w połączeniu z niewpisaniem numeru rejestracyjnego w odcinku kontrolnym karty opłaty pozostawiał otwartą kwestię do jakiego samochodu opłata zostanie przypisana. Skoro w myśl art. 42 u.t.d. opłata za przejazd dotyczy przewozu drogowego konkretnym samochodem i w konkretnej dacie (okresie) to z treści karty opłaty winno wynikać za przejazdy jakim samochodem została wniesiona i tym celom służą wymagane przepisami rozporządzenia naklejenie na szybę winiety i wpisanie w odcinku kontrolnym numeru rejestracyjnego samochodu.

W związku z powyższym wymaga także podkreślenia, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 marca 2010 r. (sygn. akt P 9/08, OTK-2010/26/3/A) orzekł, że art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z pkt 4.1. załącznika do tej ustawy w zakresie, w jakim sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych obejmuje sytuację, gdy kierowca nie posiadał karty opłaty w pojeździe w momencie kontroli, jest zgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP. W motywach tego wyroku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, analizując przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz § 3 i 4 cyt. rozporządzenia z 2006 r., że z uregulowań tych jednoznacznie wynika, iż uiszczenie opłaty następuje przez nabycie karty opłaty oraz prawidłowe wypełnienie dwuczęściowej karty, czyli wpisanie: numeru rejestracyjnego pojazdu na jej odcinku kontrolnym przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu (§ 4 rozporządzenia) oraz zaznaczenie czasu przejazdu w sposób przewidziany w punkcie 7 załącznika nr 26 do rozporządzenia. Trybunał stwierdził, że wypełnienie tych czynności pozwala na przypisanie karty do określonego pojazdu i czasu przejazdu, a tym samym na uznanie opłaty za uiszczoną. Przy czym zgodnie z art. 87 ust. 1 tej ustawy kierowca jest zobowiązany posiadać kartę opłaty w pojeździe. Karta opłaty ma stanowić dowód uiszczenia tej opłaty i ta karta prawidłowo wypełniona musi znajdować się w pojeździe w trakcie wykonywania przejazdu. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że moc dowodową temu dokumentowi daje dopiero jego wypełnienie. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza, że aby opłatę uznać za uiszczoną konieczne jest przyporządkowanie karty opłaty do określonego środka transportu wykonującego w chwili kontroli przejazd po drogach krajowych. W związku z tym, jeżeli karta opłaty jest wypełniona nieprawidłowo, ale "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd, tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie, uchybienie takie należy traktować łagodniej i karać według uregulowań pkt. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W świetle tego co powiedziano wyżej przyjąć należy, że dla nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p. 4.1. załącznika do tej ustawy oraz art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 tejże ustawy istotnym jest ustalenie, czy kierowca posiadał w pojeździe w momencie kontroli kartę opłaty wypełnioną w sposób umożliwiający przyporządkowanie jej do konkretnego przejazdu, a tym samym wykluczający przyporządkowanie do innego pojazdu. Na tak postawione pytanie odpowiedź jest przecząca, gdyż brak naklejenia winiety w połączeniu z niewpisaniem numeru rejestracyjnego samochodu uniemożliwiał powiązanie karty opłaty z kontrolowanym samochodem a tym samym uznanie, że przejazd odbywał się z zachowaniem wymagań z art. 42 ust. 1 u.t.d. Uzasadniało to przyjęcie przez organy administracji, iż wypełniona została dyspozycja art. 92 ust. 1 u.t. d. w zw. z l.p.4. 1 załącznika do u.t.d. i uwzględnienie skargi kasacyjnej.

W sytuacji, gdy wyrok Sądu I instancji uchylony został ze względu na naruszenia prawa materialnego, nie wymaga odniesienia zarzut procesowy dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy materialnoprawnej wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę należało na podstawie art. 185 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt. 2 p.p.s.a.