Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 164/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
umorzono postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub podjecia czynności
oddalono wniosek o wymierzenie grzywny
Powołane przepisy: article: m.in. art. 1 , 4, 6
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par 1 , art. 161 par 1 pkt 3 , 200 201 par 1 pkt 3 , 205 par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. C. bezczynność Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Gminy [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy do wydania aktu lub dokonania czynności; III. oddala wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Gminy grzywny; IV. zasądza od Burmistrza Gminy na rzecz skarżącej A. C. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 sierpnia 2015 r. A.C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Burmistrz Gminy K. w udostępnieniu informacji publicznej, w której domagała się:

1) zobowiązania Burmistrza Gminy K. do prawidłowego rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2) stwierdzenia, że bezczynność tego organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) nałożenie na Burmistrza Gminy K. obowiązku zapłaty grzywny w kwocie 3000,00zł.; 4) zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych.

Uzasadniając powyższe skarżąca podała, że w dniu 22 lipca 2015 r. zwróciła się do Burmistrza Gminy K. z wnioskiem o udzielnie jej informacji publicznej, tj. informacji związanych z prowadzonym w K. programem "Rewitalizacja centrum [...] z przywróceniem funkcji obsługi turystyki uzdrowiskowej i kulturowej", dotyczących warunków technicznych jakie muszą spełniać pojazdy, które zostały dopuszczone do ruchu w części rewitalizowanej, w tym w szczególności dopuszczalny tonaż tych pojazdów, oraz o udostępnienie sporządzonej przez organ dokumentacji technicznej związanej z nawierzchnią położoną w centrum K. w części rewitalizowanej, w tym danych dotyczących materiału, z którego zrobiono nawierzchnię, wykonanych pomiarów dotyczących tonażu, dopuszczalnego obciążenia nawierzchni oraz jej wytrzymałości, uwarunkowań środowiskowych wpływających na decyzję organu w przedmiocie dopuszczenia pojazdów do ruchu w rewitalizowanej części centrum K. oraz danych pojazdów, które spełniają wymagania dopuszczające je do ruchu w części rewitalizowanej, które zostały sporządzone w związku z inwestycją. Skarżąca wnosiła o udostępnienie jej informacji publicznej w formie elektronicznej drogą mailową poprzez przesłanie na wskazany adres e-mail plików w formacie PDF lub JPG, ewentualnie o doręczenie kopii dokumentów w formie tradycyjnej na wskazany we wniosku adres.

W dniu 6 sierpnia 2015 r., po interwencji telefonicznej, skarżąca otrzymała drogą mailową cześć dokumentów, o które wnioskowała. Udostępniając jedynie część dokumentacji organ ani nie poinformował skarżącej w trybie art. 13 ust 2 ustawy o dostępnie do informacji publicznej o powodach nie udostępnienia pełnej informacji w terminie, ani też nie wydał w trybie art. 16 decyzji odmownej.

Przedstawione dokumenty dotyczą jedynie ul. [...] a nie ul.[...] na której również były prowadzone prace w ramach programu rewitalizacji mimo, że pytanie odnosiło się do całego obszaru objętego rewitalizacją. Skarżąca nie uzyskała też informacji na pytanie odnoszące się do dopuszczalnego obciążenia nawierzchni oraz jej wytrzymałości, uwarunkowań środowiskowych wpływających na decyzję organu w przedmiocie dopuszczenia pojazdów do ruchu w rewitalizowanej części centrum K. oraz danych pojazdów, które spełniają wymagania dopuszczające je do ruchu w części rewitalizowanej. W związku z pytaniem odnoszącym się do dokumentacji projektowej, w tym dokumentacji technicznej branży drogowej, w piśmie z dnia 6 sierpnia 2015 r. organ powołał się na strony internetowe, na których dostępna jest dokumentacja projektowa oraz dokumentacja projektowa inwentaryzacji zieleni w obrębie przestrzeni miejskiej objętej rewitalizacją. Organ wskazał adresy stron internetowych, na których można pozyskać wskazane informacje. Strony te jednak nie działają i nie można pobrać załączników, aby móc się z nimi zapoznać.

Organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w sposób kompleksowy, a zatem zgodnie ze stanowiskiem doktryny, popartym stosownymi orzeczeniami, pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy K. wnosił o jej oddalenie.

Jak wyjaśniał, w dniu 6 sierpnia 2015 r., o godz. 8.20 ze skrzynki pocztowej Urzędu Miejskiego w K. ([...] ) została wysłana odpowiedź na adres skarżącej ([...] ) w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 lipca 2015 r. (data wpływu 23 lipca 2015 r.) oraz z dnia 16 lipca 2015 r. (data wpływu 24 lipca 2015 r.). Powyższe znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi organ wskazywał następnie, że przedmiotowy wniosek skarżąca złożyła w dniu 23 lipca 2015 r., a nie dniu 22 lipca 2015 r, o czym świadczy znajdująca się na nim prezentata. Organ udostępnił żądaną informację w dniu 6 sierpnia 2015 r. o godz. 8.20, a więc w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publiczne, wynoszącym 14 dni od daty otrzymania żądania udzielenia informacji. Nie jest prawdą, że informacja udzielona została "po interwencji telefonicznej". Prowadząca sprawę inspektor A.S. nie rozmawiała w dniu 6 sierpnia 2015 r. z A.C. . Organ nie posiada żadnych innych informacji poza tymi, które zostały udostępnione skarżącej, tj. skan dokumentów związanych z wykonaną badaniami dynamicznymi podłoża lekką płytą typu ZFG -02 oraz część opisowa dokumentacji technicznej, a także aktualny projekt organizacji ruchu w zrewitalizowanym centrum K. Z tego ostatniego dokumentu wynika jakie pojazdy są dopuszczone do ruchu w zrewitalizowanej części centrum. Podkreślenia wymaga, że przekazana dokumentacja geotechniczna została zrealizowana dla obszaru ulic: [...] Organ przekazał całą posiadaną, a nie umieszczoną w Biuletynie Informacji Publicznej dokumentację w dniu 6 sierpnia 2015 r., z tym zastrzeżeniem, że dopiero później zauważonego brak i przekazano aktualne informację o organizacji ruchu. Chybiony jest zarzut skarżącej dotyczący dokumentacji projektowej, że wskazywane przez Burmistrza Gminy K. strony internetowe "nie działają i nie można pobrać załączników aby móc się z nimi zapoznać". Podane skarżącej lokalizacje stron internetowych są aktualne, a w celu zweryfikowania zasadności zarzutów, w dniu 2 września 2015 r. pełnomocnik Burmistrza wpisał adresy, pod którymi powinna znajdować się żądana informacja publiczna wskazane w piśmie z dnia 6 sierpnia 2015 r. Oba linki są sprawne i po ich dokładnym wpisaniu otwierają się właściwe strony, czego dowodzą znajdujące się w przedstawionych aktach wydruki z dnia 2 września 2015 r. stron: [...] .

Już na marginesie organ wyjaśnił, że nie był zobowiązany do wskazywania konkretnych linków i mógł ograniczyć się do informacji, że żądana informacja znajduje się na stronach Biuletynu Informacji Publicznej. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ma obowiązek jej udostępnienia na wniosek tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona w inny sposób i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej, niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji.

. W stanie faktycznym, którego dotyczy skarga organ udostępnił całą posiadaną informację w żądanym przez skarżąca zakresie, za wyjątkiem aktualnej organizacji ruchu. Ten brak nie był jednak wynikiem odmowy udostępnienia informacji, czy próbą udzielenia odpowiedzi wymijającej. W piśmie przewodnim wysłanym do skarżącej za pomocą poczty elektronicznej w dniu 6 sierpnia 2015 r. Burmistrz Gminy K. poinformował o przekazaniu aktualnego projektu organizacji ruchu, co faktycznie z powodów technicznych nie nastąpiło. Niedopatrzenie to zostało naprawione w dniu 3 września 2015 r., kiedy to za pomocą poczty elektronicznej uzupełniono wnioskowaną informację, czego dowodzi pismo znak [...] wraz z załącznikiem , dostępne w aktach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd nie jest związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tekst jednol. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 – 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień nawiązujących do przesłanek art. 52 p.p.s.a.

Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1-2 p.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje jako dalece odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 - art. 17 u.d.i.p. oraz art. 23g ust. 11 i 12 u.d.i.p., co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a.

Artykuł 52 § 3 p.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia", o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu ( tak m.in. NSA w wyrok z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, zam. zb. Lex nr 236545 i WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 października 208 r., sygn. akt II SAB/Bk 29/08, zam. zb. LEX nr 505258). W takich sprawach, brak przesłanek do stosowania art. 101 w związku z art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jdenol. Dz. U. z 2013r., poz. 594 z późn zm.- dalej u.s.g.). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jako regulacja szczegółowa, zgodnie z dyrektywą wykładni, według której tak regulacja ma pierwszeństwo przed regulacją ogólną (lex specialis derogat legi generali), wyłącza dopuszczalność stosowania w sprawach o udostępnienie informacji publicznej regulacji o charakterze ogólnym. Taki ogólny charakter ma art. 101a u.s.g. Dodatkowo ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stanowi regulację późniejszą w stosunku do ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a art. 101a został wprowadzony na podstawie art. 28 pkt 4 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych i obowiązuje od dnia 6 grudnia 1994 r. Ma zatem również w sprawie zastosowanie dyrektywa wykładni, według której regulacja późniejsza ma pierwszeństwo przed regulacją wcześniejszą (lex posterior derogat legi priori). Ponadto zarówno art. 101 u.s.g., jak i art. 101a u.s.g. stwarzają możliwość ochrony interesów prawnych i uprawnień różnych podmiotów w takich sytuacjach, w których nie są one chronione w inny sposób w trybie procedury administracyjnej lub cywilnej przez kontrolę sądu administracyjnego lub powszechnego. Dla tych właśnie wypadków, do których nie należy sprawa niniejsza, przewidziano jako wymóg skutecznego wniesienia skargi uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Oceniając dalej przesłanki dopuszczalności skargi należy podzielić trafne tezy wyrażone m.in. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 22/13 ( zam. zb.LEX nr 1313643), w którym wskazano, że:

" Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś, gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił.

W przypadku, gdy podmiot wezwany uznaje, że żądana informacja nie stanowi w istocie informacji publicznej, Sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych."

Stwierdzenie, że żądana informacja nie jest informacja publiczną, stanowi zatem przesłankę prowadzącą do oddalenia skargi, a nie do jej odrzucenia.

W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodziły przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 albo pkt 6 p.p.s.a.

Skarga została złożona przez podmiot i przeciwko podmiotowi, które posiadają zdolność sądową i zdolność do czynności procesowych, nie jest dotknięta brakami formalnymi lub fiskalnymi. Okoliczności te nie były kwestionowane, jak również z urzędu nie stwierdzono żadnych przesłanek uzasadniających odrzucenie skargi z innych przyczyn, o których mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a.

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Specyficzna sytuacja, uniemożliwiająca wydanie wyroku co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ma miejsce wówczas, gdy w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo podjęcia stosownej czynności, choćby z przekroczeniem terminów ustawowych.

Stan taki zachodzi w niniejszej sprawie, z tym że wystąpienie przesłanek do umorzenia postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odnośnie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, nie zwalnia od orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albo że naruszenie prawa nie było rażące.

W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie ( m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, zam. zb. Lex nr 491969 – nadal aktualne), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane.

Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa.

W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. został określony podstawowy, otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, zaś z jego treści wstępnej wynika w ogólnym ujęciu, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Stosownie zaś do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis art. 6 u.d.i.p. wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W sprawie bezspornym było, że informacja żądana we wniosku A.C. z daty 22 lipca 2015 r., złożonym na dzienniku podawczym Urzędu Miejskiego w K. 23 lipca 2015 r., jest informacją publiczną, Burmistrz Gminy K. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do jej udostępnienia i był w posiadania tejże informacji w określonym zakresie.

Powyższe nie budzi zastrzeżeń również w ramach przeprowadzanej kontroli wywołanej wniesieniem skargi.

Artykuł 7 - 12 u.d.i.p. normuje sposób oraz formę udostępniania informacji publicznej. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi w ust. 1, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2). Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Pełnomocnik skarżącej zaznajomiony z odpowiedzią na skargę potwierdził, że powyższy wniosek został w efekcie zrealizowany w całości, ale już po wniesieniu skargi.

Za bezsporne należy zatem uznać w świetle stanowisk stron, że kompletnej czynności materialno-technicznej dokonano w przedmiotowym przypadku już po terminach określonych w art. art. 13 ust. 1 -2 u.d.i.p.

Powyższe upoważnia do przyjęcia, że organ pozostawał w bezczynności w realizacji wniosku skarżącej, skoro omyłkowo w ustawowym terminie nie zrealizował go w pełnym zakresie. Podane przez niego przyczyna opóźnienia pozostaje bez wpływu dla takiej kwalifikacji zaistniałego stanu zaniechania czynności, może natomiast mieć znaczenie przy ocenie jej charakteru.

Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894 ).

Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w kontrolowanym stanie faktycznym z uwagi na brak znamion celowych zaniedbań ze strony organu, a także stosunkowo krótki czas bezczynności. W opisanej sytuacji nie zachodzą również przesłanki do wymierzenia organowi grzywny.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w pkt I. sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że bezczynność Burmistrza Gminy K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, natomiast w pkt II., na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym wydania nakazów związanych ze stanem bezczynności albowiem ustał on w toku postępowania. W pkt III. sentencji wyroku Sąd oddalił wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, natomiast podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, zawartego w pkt III. sentencji wyroku, stanowią przepisy art. 200 p.p.s.a., art. 201 §1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.