Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1073/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-10-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 25 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. G. na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

R.G. pismem z dnia [...] wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa i zwrotu nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu dotyczącą samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...].

Prezydent Miasta w piśmie z dnia [...] udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, informując, że nie dopuścił się naruszenia prawa oraz pouczył R.G. o możliwości zaskarżenia czynności organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 749/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę R.G. na czynność z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. W uzasadnieniu postanowienia sąd wskazał, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

W dniu [...] R.G. skierowała do Prezydenta Miasta wniosek o zwrot nadpłaconej kwoty za wydanie karty pojazdu dla samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...].

Pismem z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta odmówił zwrotu wnioskowanej nadpłaty, informując stronę o możliwości zaskarżenia niniejszej odmowy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia [...] R.G. ponownie wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa i zwrotu nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu

Prezydent Miasta udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w piśmie z dnia [...] doręczonym skarżącej w dniu [...]

Pismem z dnia [...] R.G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.

W dniu [...] wpłynęło do sądu pismo skarżącej z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość jej uwzględnienia i skarga podlega odrzuceniu.

W niniejszej sprawie R.G. wniosła skargę na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07/ONSA i WSA 2008/2/21), skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skargę do sądu na akt lub czynność o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W takim przypadku, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 §1 P.p.s.a.).

Wprawdzie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być skierowane w dowolnym terminie, aby tylko zostało skierowane przed wniesieniem skargi do sądu, jednakże jest ono czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu lub czynności jednokrotnie (por. postanowienie 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., OSA 2/2002, ONSA 2003/1, poz. 2).

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może zostać potraktowane jako czynność wielokrotna, ponieważ raz złożone wywołuje określone skutki prawne. Dopuszczenie możliwości kilkakrotnego składania, przez ten sam podmiot wezwania do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do określonego aktu lub czynności, przy jednoczesnej możliwości jednokrotnego tylko złożenia odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w klasycznym postępowaniu administracyjnym, stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP jak i przepisu art. 78 Konstytucji RP.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wezwania do usunięcia naruszenia prawa kierowała do Prezydenta Miasta Szczecin dwukrotnie. Po raz pierwszy uczyniła to w piśmie z dnia 24 maja 2012 r., po raz drugi natomiast w dniu 4 lipca 2013 r.

Mając na uwadze powyższe, uznać należy że skarżąca skonsumowała uprawnienie określone w art. 52 § 3 P.p.s.a., dlatego też ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może wywołać skutku prawnego w postaci uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego.

Powyższe okoliczności stanowią podstawę do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalnej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II GZ 101/12, publ. LEX nr 1145541).

Mając na uwadze powyższe sąd, działając na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.